Πόσα είναι τα μισά της χιλιάδας;

Φυσικά, τα μισά της χιλιάδας είναι πεντακόσια. Όμως, αυτή η αναντίρρητη μαθηματική αλήθεια είναι επίσης και παροιμιακή φράση, που τη λέμε σε κάποιον που αφαιρείται ξαφνικά, που βυθίζεται σε σκέψεις ενώ συζητάμε ή διασκεδάζουμε ή τρώμε. Καλοπροαίρετο πείραγμα είναι· εννοούμε ότι, αν η αιτία που βυθίστηκε σε σκέψεις είναι το… δυσεπίλυτο μαθηματικό πρόβλημα της διαίρεσης 1000 δια 2, του δίνουμε την απάντηση ώστε να ησυχάσει και να συμμετάσχει ξανά στη συζήτηση ή τη διασκέδαση.

Την έκφραση δεν την έχω βρει σε συλλογές παροιμιακών εκφράσεων, ούτε στον Μπαμπινιώτη, αλλά την έχει το ΛΚΝ, αν και με ελαφρώς (ή και αρκετά) διαφορετικό ορισμό. Τη λέμε, λέει, για κάποιον που δείχνει μεγάλη αδιαφορία, αφηρημάδα ή άγνοια. Ο Δημητράκος έχει επίσης τη φράση, θεωρώντας ότι σημαίνει «μη χάνεις τον καιρό σου σε άσκοπους υπολογισμούς, έσο αμέριμνος». Περίπου αυτή είναι και η δική μου εντύπωση.

ΔΝΤ: Ψηφίστε το καλύτερο μπατιρώνυμο

Στο προχτεσινό μας νήμα, σας είχα καλέσει να προτείνετε ταιριαστά σατιρικά ακρώνυμα για το ΔΝΤ. Έγιναν σχεδόν 200 σχόλια και στα περισσότερα από αυτά προτάθηκαν μία ή περισσότερες λύσεις. Θα ήταν πολύ δύσκολο να διαλέξω 10 από αυτά για να κάνω μια κανονική σφυγμομέτρηση (poll) διότι μόνο δέκα επιλογές επιτρέπει το τζαμπέ πρόγραμμα που βρήκα (και με το οποίο είχα κάνει μια προηγούμενη σφυγμομέτρηση). Οπότε, τα παραθέτω όλα, με τη σειρά που έγιναν και αριθμημένα. Εσείς στα σχόλια ψηφίζετε, ένα ή περισσότερα, αλλά όχι πάνω από δέκα, αναφέροντας είτε το μπατιρώνυμο είτε τον αριθμό του.

Ενημέρωση, κάλλιο αργά παρά ποτέ: Ο φίλος Στάζιμπος, που έπρεπε να τον ρωτήσω από τα πριν, έκατσε κι έφτιαξε μια πολύ βολική φόρμα, οπότε είναι καλύτερο να μπαίνετε και να ψηφίζετε εκεί διότι αθροίζει απευθείας τα αποτελέσματα. Θα τη βρείτε αν κλικάρετε εδώ. Ξαναλέω, ψηφίζετε στη φόρμα, όχι πια στα σχόλια.

Όσοι έχουν ήδη ψηφίσει δεν πρέπει να ξαναψηφίσουν, οι απαντήσεις τους έχουν ήδη περαστεί.

Η κεφαλή και η… κλίνη

Σχολιάστηκε αρκετά -σε γλωσσικό επίπεδο- μια χτεσινή αποστροφή της ομιλίας του πρωθυπουργού προς την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ: Όσοι μας κατηγορούν για το μηχανισμό αγνοούν αφελώς η σκοπίμως την πραγματικότητα. Αγνοούν ότι χωρίς τον μηχανισμό δεν θα είχαμε σήμερα που την κεφαλή κλίνη. Εγώ πήρα την είδηση από τον ιστότοπο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και σε άλλα μέσα έτσι παρατίθεται, εκτός από μερικούς που το διορθώνουν σε “κλίναι”. Θα σχολιάσω λίγο την έκφραση, με την οποία μάλιστα τυχαίνει να έχω ασχοληθεί στο βιβλίο μου “Γλώσσα μετ’ εμποδίων“.

Παραξένεψε το “πού την κεφαλήν κλίνη”, διότι οι περισσότεροι το ξέρουμε “πού την κεφαλήν κλίναι”. Το «δεν έχει πού την κεφαλήν κλίνη» πράγματι παραδίδεται κάπως έτσι στο Ευαγγέλιο (Ματθ. 8.20 και Λουκ. 9.58: Ο υιός του ανθρώπου ουκ έχει πού την κεφαλήν κλίνη). Αυτό το ‘κλίνη’ είναι υποτακτική (θέλει υπογεγραμμένη στα αρχαία), κλίνεται,  και συμφωνεί στην πτώση με το υποκείμενο. Στη σημερινή χρήση έχει σχεδόν επικρατήσει το απαρέμφατο: δεν έχει πού την κεφαλήν κλίναι, παρά το γεγονός ότι ούτε παραδίδεται στη Γραφή, ούτε είναι γραμματικά σωστό. Γιατί; Για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι η σύνταξη αυτή, χωρίς το ‘να’, ξενίζει τον σημερινό χρήστη. Ο άλλος είναι ότι αν θέλεις, καλέ μου κύριε, τις μεταξωτές περισκελίδες της υποτακτικής, πρέπει να το κλίνεις το κλίνη. Δηλαδή, εγώ δεν έχω πού την κεφαλήν κλίνω, αυτός δεν έχει πού την κεφαλήν κλίνη, αυτοί δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίνουν.

Γιάφκες κρυφές και φανερές

Η λέξη γιάφκα βρέθηκε πρόσφατα στην επικαιρότητα, όσο κι αν η δαμόκλεια σπάθη του ΔΝΤ μάς θύμισε με ακαταμάχητη σαφήνεια τι σημαίνει τρόμος. Εγώ όμως θα λεξιλογήσω και θα προσπαθήσω να διερευνήσω την ιστορία της λέξης γιάφκα. Εκ πρώτης όψεως δεν θα έπρεπε να έχω και πολλά να πω, αφού τα δυο μεγάλα λεξικά μας ομοφωνούν ως προς την ετυμολογία και δίνουν παρεμφερή ορισμό. Λέει το ΛΚΝ (Λεξικό Τριανταφυλλίδη) ότι γιάφκα είναι κλειστός χώρος που κρατιέται μυστικός και εξυπηρετεί τις ανάγκες παράνομου μηχανισμού. Το ΛΝΕΓ (Μπαμπινιώτη), πιο αναλυτικό, χωρίς αυτό να είναι απαραιτήτως αρετή, λέει: κρησφύγετο για τη συγκέντρωση υλικού και το σχεδιασμό παράνομων πράξεων από τα μέλη αντικαθεστωτικών ή τρομοκρατικών οργανώσεων.

Η εθνική μας αυταρέσκεια

  Άρθρο του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, που δημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο της εφημ. ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης

Από σύστημα, αλλά και λόγω άλλων προτεραιοτήτων, είμαι αμελέστατος θεατής-ακροατής της τηλεόρασης. Ιδιαιτέρως αποφεύγω τα κανάλια που σε φλομώνουν με διαφημίσεις. Εκτός που αισθάνομαι πως με υποτιμούν, καθώς οι περισσότερες είναι φτιαγμένες ειδικά για κρετίνους, δε θέλω να μπω στη λογική τους, να συναινέσω δηλαδή στην εκστρατεία της άκριτης κατανάλωσης των προϊόντων που διαφημίζουν. Γι’ αυτό και μ’ αρέσει πολύ η Τηλεόραση της Βουλής, που δεν έχει καθόλου διαφημίσεις και επιπλέον το πρόγραμμά της είναι υψηλής ποιότητας.
Προχτές, λοιπόν, παρακολουθούσα στο κανάλι της Βουλής μια παλιά, πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του καθηγητή Δημήτρη Τσάτσου στην Έλενα Ακρίτα, που αναμεταδόθηκε με την ευκαιρία του θανάτου του. Μεταξύ των άλλων θεμάτων που έθιξαν ήταν και η αντιμετώπιση των ξένων από εμάς τους Έλληνες. Δεν είπανε πολλά πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, σ’ εμένα όμως δημιούργησαν κάποιον προβληματισμό, που σας μεταφέρω.

Η στάση που κρατάμε απέναντι στους ξένους, είτε αυτοί είναι επισκέπτες ή τουρίστες, είτε είναι οικονομικοί μετανάστες ή πρόσφυγες, προδίδει κάποιο διχασμό που μαρτυρεί τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Από τη μια κοκορευόμαστε πως: είμαστε πρώτοι στην ευστροφία, στη μαγκιά, στη λεβεντιά και βεβαίως στη δόξα των αρχαίων ημών προγόνων και από την άλλη εμείς οι ίδιοι λέμε «δεν είμαστε λαός κύριε», «τίποτα δε γίνεται σ’ αυτόν τον τόπο», αυτονομαζόμαστε «Βρωμιοί» και σε δύσκολες στιγμές αποφαινόμαστε «μωρέ, ένας Παπαδόπουλος (ή ένας Μεταξάς ή ένας Πάγκαλος – ο παππούς φυσικά) μας χρειάζεται». Άρα αναγνωρίζουμε πως δεν είμαστε ικανοί ούτε να αυτοκυβερνηθούμε.

Ο Ξέρξης κάθισε στ’ αυγά του

Στα Νέα της Δευτέρας 26.4.2010 υπάρχει ένα δισέλιδο άρθρο με τίτλο «Οι Πέρσες ακόμα πικραίνονται για τις ήττες σε Μαραθώνα-Σαλαμίνα», που υπογράφεται από τον κ. Μανώλη Πιμπλή, αλλά προβάλλει τις απόψεις και το έργο του ιρανολόγου κ. Βαγγέλη Βενέτη, χωρίς να τσιγκουνεύεται επαίνους, σε σημείο που να χάνει κάπως την αίσθηση του μέτρου. Φτασμένοι επιστήμονες με μεγάλο κύρος στον κλάδο τους δεν έχουν αξιωθεί τόσο λιβάνι όσο ο 33χρονος ιρανολόγος που μάλλον θα είναι καλός φίλος του δημοσιογράφου.

Τέλος πάντων, αυτό δεν με ενδιαφέρει, ούτε έχω να παρατηρήσω κάτι στις απόψεις του κ. Βενέτη στο άρθρο –μερικές ανακρίβειες ή αφελείς διατυπώσεις θα τις χρεώσουμε στον δημοσιογράφο. Με ενόχλησε όμως η λεζάντα μιας εικόνας, την οποία δεν μπορείτε να δείτε εκτός αν κάνετε mouse over (πώς το λέμε αυτό;) στη δεύτερη φωτογραφία του άρθρου, οπότε θα διαβάσετε:

Ένα μπατιρώνυμο για το Δ.Ν.Τ.

Φωτοσοπιά κλεμμένη από το Διαδίκτυο

Οι φαντάροι αρέσκονται να παραποιούν τα ακρώνυμα των μονάδων στις οποίες υπηρετούν, ώστε να σατιρίσουν τις συνθήκες της διαβίωσής τους -έτσι, η ΣΕΑΠ αντί για Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού γίνεται Σήμερα Έρχεσαι Αύριο Πεθαίνεις, τα ΛΥΒ αντί για Λόχος Υποψηφίων Βαθμοφόρων γίνονται Λιώνω Υποφέρω Βασανίζομαι, το ΚΕΒΟΠ (Κέντρο Εκπαιδεύσεως Βαρέων Όπλων Πεζικού γίνεται Κάπου Έξω Βρίσκεται Ο Παράδεισος), ενώ το ΚΕΥΠ, επειδή το ΣΥΠ θεωρείται χαλαρό και βυσματικό σώμα, αντί για Κέντρο Εκπαιδεύσεως Υλικού Πολέμου παραλλάσσεται σε Κέντρο Εκπαιδεύσεως Υψηλών Προσώπων. Τέτοια σατιρικά ακρώνυμα τα έχω ονομάσει “φανταρώνυμα” και μπορείτε να βρείτε άφθονα στο Διαδίκτυο αν γκουγκλίσετε κάποιο από τα παραπάνω.

Υπάρχουν όμως και πολιτικά, μη στρατιωτικά εννοώ, σατιρικά ακρώνυμα, όπως το περίφημο τρίπτυχο ΔΕΗ/ΟΤΕ/ΕΟΤ, ήγουν Δεν Έχουμε Ηλεκτρισμό – Ούτε Τηλέφωνο Έχουμε – Έχουμε Όμως Τουρισμό, που το θυμάμαι από τη δεκαετία του 1970 και πιθανώς είναι παλιότερο, όπως παλιότερο μπορεί να είναι και το Όλοι Υποφέρουν Λόγω Ελλείψεως Νερού για την Ούλεν (καταχρηστικά βέβαια, αφού το όνομα του προγόνου της Εταιρείας Υδάτων και της ΕΥΔΑΠ δεν ήταν ακρώνυμο). Ασφαλώς θα υπάρχουν κι άλλα (μου φαίνεται αδύνατο να μην έχουν βγει για τον ΟΣΕ και τα λεωφορεία), αλλά δεν τα θυμάμαι τώρα. Το μόνο άλλο πολιτικό “σατιρώνυμο” που θυμάμαι είναι για το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) που το λέγαμε, όποτε ζόριζε το διάβασμα, Έφταιξες Μαλάκα, Πλήρωνε.

Η Θεία Λειτουργία σε μετάφραση, γιατί όχι;

Δεν είναι το πιο φλέγον από τα προβλήματά μας, αλλά θα διαβάσατε ίσως ότι η Ιερά Σύνοδος πρόσφατα ασχολήθηκε με το θέμα της μετάφρασης των λειτουργικών κειμένων, που εφαρμοζόταν στη Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης, και τοποθετήθηκε εναντίον τέτοιων πρωτοβουλιών, διότι “οιαδήποτε μετάφραση λειτουργικών κειμένων μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στην ενότητα της Εκκλησίας”. Το σύντομο σκεπτικό της Ι.Σ., όπου πάντως δηλώνεται ότι το θέμα θα συνεχίσει να συζητιέται, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης

Άχθος αρούρης είναι έκφραση ομηρική (Ιλιάδα Σ 104) και θα πει “βάρος της γης”, παναπεί άχρηστος άνθρωπος. Είναι και το ψευδώνυμο που διάλεξε ο παππούς μου, ο Νίκος Σαραντάκος (1903-1977).  Μ’ αυτό το εξαιρετικά ευρηματικό ψευδώνυμο δημοσίευε ποιήματά του σε εφημερίδες της Μυτιλήνης και της Αθήνας προπολεμικά. Συλλογή τυπωμένη δεν αξιώθηκε να δει, ετοίμαζε μία όταν τον βρήκε ο καρκίνος και μας τον πήρε, πάνε τώρα τριάντα και πάνω χρόνια. Την τυπώσαμε μεταθανατίως κι έχει ποιήματα “Της Κατοχής και του Στρατόπεδου.”

Ο πατέρας μου, ο Δημήτρης Σαραντάκος, αξιώθηκε πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια να γράψει τη μυθιστορηματική βιογραφία του παππού, ένα θαυμάσιο (αν και δεν είμαι αμερόληπτος) βιβλίο όπου μεταξύ άλλων συγκέντρωσε πολλά από τα σκόρπια αυτά ποιήματα. Το εξώφυλλο του βιβλίου παρουσιάζει μια νεανική φωτογραφία του ποιητή.

Στις σελίδες μου, πριν ανοίξω το ιστολόγιο (βέβαια συνεχίζουν να υπάρχουν αλλά σπάνια προσθέτω πια κάτι τι) είχα ανεβάσει πολύ υλικό για τον Άχθο Αρούρη, τόσο από τα δημοσιευμένα στο βιβλίο του πατέρα μου ποιήματα, όσο και από άλλα που αποδελτίωσα από τα περιοδικά Παπαρούνα (του Πωλ Νορ στην Αθήνα) και Τρίβολο (του Στρ. Παπανικόλα, στη Μυτιλήνη). Υπάρχει κι άλλο υλικό που δεν το έχω ακόμα βρει, από τον Δημοκράτη της Μυτιλήνης, αν και εκεί ο παππούς έγραφε με το ψευδώνυμο Βριάρεως (προγενέστερο του Άχθου Αρούρη).

Το υλικό αυτό έγινε γνωστό στο Διαδίκτυο και με καμάρι έχω δει να αναδημοσιεύονται εδώ κι εκεί ποιήματα του Άχθου Αρούρη, και μάλιστα κι ένα γιουτουμπάκι σε απαγγελία του Γιώργου Πήττα. Η φίλη Σοφία Κολοτούρου, που γράφει εξαιρετικά ποιήματα και μελετάει και διαδίδει την ισόμετρη ποίηση, δηλαδή την ποίηση με μέτρο και ρίμα (διατηρεί σε συνεργασία με τον Κ. Κουτσουρέλη το ιστολόγιο Παμπάλαιο νερό, δείτε όμως και το προσωπικό της ιστολόγιο) γνώρισε τα ποιήματα του Άχθου Αρούρη, της άρεσαν πολύ και έγραψε το παρακάτω άρθρο στην εφημερίδα Ο δρόμος της Αριστεράς που δημοσιεύτηκε το περασμένο Σάββατο (17.4.2010). Αν και το άρθρο υπάρχει ηλεκτρονικά στην ιστοσελίδα της εφημερίδας, είναι σε μορφή που δεν επιδέχεται λινκ (ή εγώ δεν μπορώ να λινκάρω) οπότε μεταφέρω εδώ το κείμενο της Σοφίας, αν και χωρίς τις φωτογραφίες. Σε αντάλλαγμα, έχω προσθέσει λινκ προς τα ποιήματα για τα οποία γίνεται λόγος στο κείμενο. Στο τέλος, προσθέτω μερικά δείγματα “έμμετρης αλληλογραφίας” του παππού μου, μια και ζητήθηκε από καλούς φίλους του ιστολογίου.

Η καραβίδα του Λένιν

Το txvs.gr το συμπαθώ και δεν στέκομαι πολύ στα λαθάκια που βρίσκω καμιά φορά, μια και είναι ημιερασιτεχνικό εγχείρημα, και εν πάση περιπτώσει υπάρχουν ακριβοπληρωμένοι επαγγελματίες γραφιάδες που συνήθως προσφέρουν πολύ πιο γουστόζικα μαργαριτάρια. Ωστόσο, χτες αλιεύτηκε (από φίλο του ιστολογίου) στις σελίδες του καραβίδα γιγαντιαίων διαστάσεων, με δαγκάνες και χαυλιόδοντες, που πετάει και βγάζει φωτιές από το στόμα. Καραβίδα, σπεύδω να διευκρινίσω, ονομάζεται στην ορολογία του ιστολογίου μας μια πρόταση που καταφέρνει να χωρέσει πολλά λάθη σε  λίγες λέξεις. Πήρε το όνομά της (από εμένα) από ένα ανέκδοτο για κάποιον Γάλλο εγκυκλοπαιδιστή, ο οποίος έγραψε στο λήμμα écrevisse (ποταμοκαραβίδα): «Μικρό κόκκινο ψάρι που κινείται προς τα πίσω». Να σημειωθεί ότι αν οι πληροφορίες είναι όχι λάθος αλλά σκόπιμα ψέματα, τότε είναι ορθότερο να μιλάμε όχι για καραβίδες, αλλά για χρυσό πέταλο. Για περισσότερα, δείτε ένα παλιότερο άρθρο.

Χτες 22 Απριλίου ήταν η επέτειος των 140 χρόνων για τη γέννηση του Λένιν. Το σχετικό άρθρο του tvxs, ολοφάνερα μεταφρασμένο από τα αγγλικά, πάσχει σε πολλά σημεία. Πέρα από τα λαθάκια και τα λάθη ουσίας, ίσως το σημαντικότερο ελάττωμα του άρθρου να είναι, λέει ο φίλος που το έστειλε, ότι εξετάζει αναλυτικά πώς γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Λένιν, καθώς και πώς πέθανε, αλλά ελάχιστο χώρο αφιερώνει στο τι έκανε στη ζωή του. Αλλά ας δούμε την καραβίδα:

Στο τέλος του άρθρου, σε μια τυπικά αμερικάνικη ενότητα με τίτλο «Trivia για τη ζωή του Λένιν», διαβάζουμε:

Ο Λένιν είχε δύο ερωμένες, η πρώτη ήταν η Ελίζαμπεθ Κρουπσκαγια, μια πλούσια διαζευγμένη, ενώ η δεύτερη ήταν η Ινέσα Αρμάντ, Γαλλίδα Μπολσεβίκος, η οποία πέθανε από τύφο το 1919.

Εκτός από βιβλία, ο Άδωνης πλασάρει και το Λερναίο!

Καιρό είχαμε να μιλήσουμε για το Λερναίο κείμενο, τον μακροβιότερο ελληνικό αστικό μύθο που διαδίδεται στο Διαδίκτυο. (Παρένθεση: Αν ανήκετε στους τυχερούς λίγους που δεν έχουν μάθει τι είναι το Λερναίο, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ, και εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια συνολική κριτική στους μύθους του κειμένου αυτού). Λοιπόν, έχω να σας ανακοινώσω ότι το Λερναίο έκανε ή πρόκειται να κάνει την εμφάνισή του και στη Βουλή των Ελλήνων, μια και σε πρόσφατη κοινοβουλευτική ερώτηση προς την υπουργό Παιδείας επαναλαμβάνονται αυτολεξεί μερικές από τις εξωφρενικότερες μπαρούφες του Λερναίου. Και, κατ’ εφαρμογή του ρητού για τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση, το Λερναίο το φέρνουν στη Βουλή δυο βουλευτές του Λάος, και όχι όποιοι κι όποιοι: ο τηλεβιβλιοπώλης Άδωνης Γεωργιάδης, γνωστός και ως Μπουμπούκος, και ο ιός του Κ. Πλεύρη.

Το κείμενο της ερώτησης το βρήκα σε ένα ελληνοκεντρικό ιστολόγιο αλλά λινκ δεν βάζω γιατί λερώνει. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ (πρώτη σελίδα, δεύτερη σελίδα), σε αρχείο εικόνας, να χαρείτε και τα πολυτονικά του, αλλά το παραθέτω κι εγώ σε ανθρωπινή ορθογραφία (τα κιμπάρικα κεφαλαία τα αφήνω, διότι το στιλ είναι ο άνθρωπος):

Αθήνα, 13 Απριλίου 2010

ΕΡΩΤΗΣΗ

ΠΡΟΣ: Την Αξιότιμη Υπουργό Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κ. Άννα Διαμαντοπούλου

Θέμα: Αναγνώριση της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας ως Διεθνούς Γλώσσας

Μερικά μεταπασχαλινά μεζεδάκια

Πολύ καιρό έχω να παρουσιάσω μεζεδάκια, δηλαδή ανάμικτα μαργαριτάρια, κοτσάνες και ό,τι άλλο έχω μαζέψει από τα έντυπα και το Διαδίκτυο των τελευταίων ημερών –ίσως επειδή ήταν Σαρακοστή (και τα μεζεδάκια σπανίως είναι νηστήσιμα). Τέλος πάντων, το πιάτο γέμισε με μεταπασχαλινά δείγματα και σας το σερβίρω.

* Ξεκινάω με ένα ολόφρεσκο, που δεν είναι δα και σοβαρό λάθος, λαθάκι ίσως, ασήμαντο, αλλά έχει κάποιο ενδιαφέρον. Διαβάζω στο Βήμα τη Λώρη Κέζα που γράφει για την παραίτηση του συγγραφέα Γιάννη Ξανθούλη από την Εταιρεία Συγγραφέων:

Ο Ξανθούλης με την ανακοίνωσή του παραιτείται από την Εταιρεία Συγγραφέων: δεν θέλει να συναγελάζεται μετριότητες που έχουν πιάσει τα πόστα, σε επιτροπές, σε έντυπα, σε δημόσιους οργανισμούς και παριστάνουν τους λογοτέχνες χωρίς ποτέ να έχουν παράξει λογοτεχνία.

Ποιο είναι το λαθάκι; Όχι πάντως το «παράξει λογοτεχνία» που εγώ το επιδοκιμάζω αν και δεν το χρησιμοποιώ (και εδώ ίσως θα έβαζα άλλο ρήμα). Όμως, το συναγελάζομαι την θέλει την πρόθεσή του, δεν είναι όπως το συναναστρέφομαι. Συναναστρέφομαι διάσημους, συγχρωτίζομαι με κάθε λογής ανθρώπους, συναγελάζομαι με μετριότητες. Τέλος πάντων, ίσως είμαι ψείρας.

* Πάμε παρακάτω, πάλι στο Βήμα, αλλά και στο in.gr, και σε ένα σωρό ιστολόγια (διότι, το έχω ξαναπεί, ο ένας αντιγράφει τον άλλο ανεξέταστα, όπως οι στραβοί στον Άδη). Ήρθαν στα χέρια δυο αστυνομικοί για ένα διαδικαστικό θέμα, και: Αξιωματικοί της Αστυνομίας απέδιδαν το περιστατικό σε «υπερβάλλων ζήλο» και στο «νεαρό της ηλικίας» των δυο εμπλεκομένων αστυνομικών. Ο Μποστ τα έγραφε αυτά, αλλά για να γελάμε.
* Το σύννεφο ηφαιστειακής στάχτης που σκέπασε όλη την Ευρώπη φαίνεται πως σκορπίστηκε, αλλά για όσο διάστημα απασχολούσε την επικαιρότητα, οι δημοσιογράφοι, μου λέει ο φίλος μου ο Κωστής που ακούει πολύ ραδιόφωνο, την αποκαλούσαν «τέφρα» ή και, ακόμα πιο επίσημα «σποδό». Μάλιστα, στις 19 Απριλίου γύρω στις 8:30 το πρωί, ένας φιλοξενούμενος του ραδιοφωνικού Σκάι, καθηγητής γεωλογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κατέθεσε την επιστημονική του άποψη για την «σπονδό» από το ηφαίστειο της Ιρλανδίας. Προφανώς εννοούσε τη σποδό από ηφαίστειο της Ισλανδίας, σημειώνει… άσπονδος ο φίλος μου.

* Η γνωστή έρευνα για τα γκρίκλις που είχε γίνει σε γυμνάσια της Δυτικής Μακεδονίας πέρυσι, κάνει το γύρο των εντύπων και κάθε φορά δημοσιεύεται με ολοένα και πιο κινδυνολογικά σχόλια. Τελευταία εμφάνιση στα Νέα, όπου κινδυνολογούν διάφοροι, μεταξύ των οποίων και κάποιος ερευνητής της Ακαδημίας, που μπερδεύει τα γκρίκλις με τις ξενόγλωσσες επιγραφές. Κι έτσι, με αφορμή το κατάστημα Attica, λέει:

«Είναι σπάνιο σε ευρωπαϊκή χώρα το όνομα καταστήματος και πόσω μάλλον του μεγαλύτερου εμπορικού της χώρας να είναι γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες. Κάτι τέτοιο αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα».

Σοβαρά; Μα, ωγαθέ, σε όλες τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες τα ονόματα των καταστημάτων είναι γραμμένα, φυσικά, με λατινικούς χαρακτήρες. Στο κυριλλικό ήθελες να γράφονται οι πινακίδες του Λονδίνου και της Ρώμης ή στα ελληνικά; Κάτι άλλο ήθελες να πεις, τι ακριβώς κανείς δεν ξέρει, αλλά δεν σου βγήκε. Κατά τα άλλα, μας πειράζουν τα γκρίκλις, ίσως επειδή στα γκρίκλις δεν μπορούμε να βάλουμε το αριστοκρατικό ωμέγα στο «πόσο μάλλον» και να το κάνουμε «πόσω»!

* Μεζεδάκια χωρίς Χρίστο Μιχαηλίδη είναι σκορδαλιά χωρίς σκόρδο. Από το χτεσινό φύλλο, μιλάει για τη δολοφονία του ρατσιστή νοτιοαφρικανού πολιτικού Eugene Terre’Blanche. Ο Μιχαηλίδης τον γράφει Γιουτζίν Τέρε Μπλανς· εγώ νομίζω πως Τερμπλάνς προφέρεται, αλά γαλλικά (άλλωστε το σόι του καταγόταν από Γάλλο ουγενότο μετανάστη), αλλά μπορεί να κάνω εγώ λάθος, άλλωστε ο Μιχαηλίδης είναι από εκείνα τα μέρη, κάτι παραπάνω θα ξέρει. Δεν επιμένω, όμως πιο κάτω διαβάζω, για τη διαδικασία μεταβίβασης της εξουσίας στους μαύρους:

ΕΥΤΥΧΩΣ, υπήρχε τότε, μαζί με τον ρεαλιστή και σώφρονα Ντε Κλερκ και ένας πιο νέος σε ηλικία, πιο σοφός μετά τα τόσα χρόνια στη φυλακή και πιο οραματιστής ο Νέλσον Μαντέλα, που δεν άφησε τη χώρα του να γλιστρήσει στον εμφύλιο σπαραγμό και έπεισε τους δικαίως εξοργισμένους μαύρους συμπολίτες του να προτιμήσουν τη συμφιλίωση και τη συγχώρεση παρά την εκδίκηση και το μίσος.

Ώστε ο Μαντέλα ήταν «πιο νέος σε ηλικία» από τον Ντε Κλερκ; Κι όμως, στη Βικιπαίδεια βρίσκω ότι ο Μαντέλα είναι γεννημένος το 1918 και ο Ντε Κλερκ το 1936. Δεκαοχτώ χρόνια είναι αυτά, κυρ Χρίστο μας, δεν είναι παίξε γέλασε!

* Ο ορθογράφος του Word κάνει περίεργα πράγματα μερικές φορές. Αν γράψετε «κυανίδια» θα το θεωρήσει λάθος, μια και δεν «ξέρει» αυτή τη λέξη, αν όμως του ζητήσετε να σας υποδείξει διόρθωση θα σας προτείνει «κουνάδια». Και ρωτάω, τι είναι τα κουνάδια; Εσείς τα ξέρετε;

Ύστερα από αναζήτηση σε διάφορα λεξικά, βρίσκω ότι κουνάδι είναι αφενός άλλη λέξη για το κουνάβι και αφετέρου άλλη λέξη για το κουνέλι. Μια φίλη μού είπε ότι στην Αντίπαρο κάποιος εστιάτορας λέει πράγματι κουνάδι (ακριβέστερα, κναδ) το κουνέλι που σερβίρει. Τι να πω, φταίει που ζω μακριά από τη φύση και τα κυανίδια μου είναι  πιο οικεία από τα κουνάδια.

* Και μια και το έφερε η κουβέντα: έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος και ακόμα είκοσι μέρες, από τότε που έδωσε ο ακαδημαϊκός κ. Κουνάδης εκείνη την περίφημη διάλεξη στην οποία ισχυρίστηκε ψευδώς ότι το βιβλίο Γκίνες θεωρεί πλουσιότερη γλώσσα την ελληνική με 5 εκατομμύρια λέξεις, και ακόμα να δημοσιοποιηθεί το κείμενο της διάλεξης.

Ακόμα και με την… ιλιγγιώδη ταχύτητα με την οποία λειτουργεί η Ακαδημία, σαν πολύ δεν καθυστέρησε; Λέτε να οφείλεται η καθυστέρηση στην αγωνιώδη (και άκαρπη) προσπάθεια να βρεθεί κάποια τεκμηρίωση για τα λεγόμενα του κ. Κ. και να συμμαζευτούν κάπως τα ασυμμάζευτα;

Πάντως, την Κυριακή που μας έρχεται, στις 25 του μήνα, γίνεται στον Παρνασσό μεγάλη εκδήλωση, ημερίδα θαρρώ, του συλλόγου Ελληνική Γλωσσική Κληρονομία (προσοχή: όχι κληρονομιά), με θέμα «Η διαχρονικότητα της ελληνικής γλώσσας». Αν ήμουν στην Αθήνα, θα πήγαινα (φορώντας μάσκα ή μπούρκα) για να δω αν θα συνεχίσουν να εκτοξεύουν λερναίους μύθους ή αν επιτέλους θα πουν σοβαρά πράγματα. Επειδή όμως είμαι εκτός Αθηνών, αν τυχόν και περάσετε από εκεί, ζητήστε από τον κ. Κουνάδη, που είναι ένας από τους ομιλητές, να σας δώσει το αντίτυπο του Γκίνες που λέει για τα 5 εκατομμύρια λέξεις.

Το κουρασμένο παλικάρι (του Μποστ, σχεδόν επετειακό)

Επέτειος σήμερα της 21ης Απριλίου και στην αρχή σκέφτηκα απλώς να ξαναφέρω στην επιφάνεια το άρθρο που είχα πέρυσι τέτοια μέρα, με αναμνήσεις από τη μέρα της 21ης Απριλίου 1967. Το έκανα κι αυτό, αλλά τελικά είπα να προσθέσω και κάτι καινούργιο, ένα σκίτσο του Μποστ, δημοσιευμένο δυο εβδομάδες πριν από τα Ιουλιανά που θα μπορούσε κανείς να το πει προφητικό αν και πολλοί που έζησαν τότε θα είχαν κάνει παρόμοιες σκέψεις και προβλέψεις. Και τα Ιουλιανά δεν ήταν άσχετα με τη δικτατορία θαρρώ.

Επιτέλους, κάντε κάτι εκτός από νομοσχέδια

 Το παρακάτω άρθρο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης. Με την ευκαιρία, ας κάνω την ανάρτηση εντελώς οικογενειοκρατούμενη.

Αφενός, να ανακοινώσω ότι στο τρέχον τεύχος της εβδομαδιαίας εφημερίδας Ο δρόμος της Αριστεράς υπάρχει εκτενές αφιέρωμα στον άγνωστο ποιητή Άχθο Αρούρη, δηλαδή τον παππού μου, Νίκο Δ. Σαραντάκο. Κάποια στιγμή θα το εμφανίσω και εδώ αλλά αργότερα, οπότε να σπεύσετε να την προμηθευτείτε

Τέλος, να ενημερώσω ότι η απουσία φρέσκου υλικού αυτές τις δυο μέρες οφείλεται στο ότι έπεσε λίγη παραπάνω δουλειά. Διαψεύδω ότι με έχει επηρεάσει η ηφαιστειακή τέφρα (ή σποδός επί το επισημότερο, τρομάρα μας) όπως τα μαραμένα τριαντάφυλλα της Κένυας. Αλλά πολλά είπα, ιδού το άρθρο:

Έκλεισε μισός χρόνος από τότε που έχουμε τη νέα κυβέρνηση στο τιμόνι της εξουσίας. Νομίζω πως είναι εύλογο χρονικό διάστημα για να κάνουμε έναν πρώτο απολογισμό. Συνήθως το κρίσιμο διάστημα για να δούμε αν μια καινούργια κυβέρνηση ξεκίνησε καλά είναι οι καθιερωμένες «πρώτες 100 μέρες», κι εδώ έχουμε να κάνουμε με 180 μέρες. Βλέπουμε, λοιπόν, πως το μόνο ορατό καινούργιο στοιχείο είναι η βροχή νομοσχεδίων, που έχουν εισαχθεί για ψήφιση ή έχουν ψηφιστεί από το Κοινοβούλιο. Αρκεί, όμως, αυτό σε μια χώρα που πάσχει χρονίως από την πολυνομία;