Η δική μας ευθύνη

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημ. Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε χτες στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης. Να σημειώσω ότι η φράση από την οποία γεννήθηκε το “κουκουέδικο ανέκδοτο” που αναφέρεται στην αρχή, είναι: “Θεέ μου, φύλαγέ με από τους φίλους μου, γιατί από τους εχθρούς ξέρω να φυλαχτώ και μόνος μου” -ή κάπως έτσι. Θυμάμαι ότι αποδιδόταν σε έναν στρατηγό του Ναπολέοντα, αλλά τώρα που γκούγκλισα είδα να την αποδίδουν στον στρατάρχη Βιλάρ (Villars) του Λουδοβίκου αριθ. 14.

Ένα παλιό «ΚΚΕδικο» ανέκδοτο έλεγε: «Θεέ μου φύλαγέ με από την κριτική – γιατί από την αυτοκριτική φυλάγομαι και μοναχός μου». Η αυτοκριτική έπαιζε τότε για τα κομματικά μέλη (και δεν ξέρω αν εξακολουθεί να παίζει και τώρα) περίπου το ρόλο που παίζει για τους πιστούς η εξομολόγηση. Οπωσδήποτε έχει πολλά θετικά στοιχεία, καθώς βάση της είναι ο αυτοέλεγχος, δηλαδή το πρώτο βήμα για την αυτογνωσία, ήγουν το «γνώθι σαυτόν» για να θυμηθώ τους αρχαίους ημών.

Σίγουρα αυτοί που θέσπισαν τόσο την εξομολόγηση, όσο και την αυτοκριτική, ξεκίνησαν με καλές προθέσεις, να μην ξεχνάμε όμως αυτό που είπε κάποιος μεγάλος, που μου διαφεύγει το όνομά του, πως δηλαδή ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Γιατί αν εξετάσει κανείς βαθύτερα τις δυο αυτές πρακτικές, θα δει πως είναι ένας τρόπος για να ελέγχουν όσοι ασκούν εξουσία οποιασδήποτε μορφής, όχι μόνο τις πράξεις, αλλά και τις σκέψεις των καθοδηγούμενων.

Και όμως σουτάρισε!

Στο στοιχηματικό ένθετο περιοδικάκι της Ελευθεροτυπίας, ο δημοσιογράφος Αντώνης Φουντής έχει τακτική στήλη (“Έχω αγώνα σήμερα”) στην οποία, μεταξύ άλλων, ειρωνεύεται τα γλωσσικά και πραγματολογικά λάθη των ζωντανών αθλητικών μεταδόσεων. Έχω ξαναγράψει ότι καμιά φορά με ενοχλεί όταν διακρίνω ότι προσπαθεί να βγάλει από τη μύγα ξύγκι (είναι άχαρο να πρέπει, ζορ ζορνά, να βρεις γουστόζικα λάθη για να γεμίσεις σελίδα, βδομάδα μπαίνει-βδομάδα βγαίνει). Στη σημερινή στήλη του, επιτίθεται στον εκφωνητή Αλέκο Θεοφιλόπουλο, διότι:

Αυτό το “σουτάρισε ο τάδε παίκτης” και “μαρκάρισε ο δείνα” δεν υπάρχει πουθενά και σε κανένα λεξικό! Πονάνε τα μυαλά μας…
Από πού προκύπτει το “σουτάρισε”, Αλέκο; Το ρήμα είναι δηλαδή… σουταρίζω; Εγώ στο σχολείο… σουτάρω το είχα αφήσει! Το ίδιο και το “μαρκάρισε”. Δεν είναι το ρήμα… “μαρκαρίζω”, Αλέκο, μην μας τρελαίνεις.
Θυμάμαι πιτσιρικάς, μία φορά που παίζαμε μπάλα, ότι είχα φωνάξει στον φίλο μου τον Ηλία Τζιτζικάκη -νυν επιτυχημένο δικηγόρο- “πρόσεχε, Ηλία, μαρκάρισε αυτόν εκεί”. Κι εκείνος μου απάντησε ορθά-κοφτά: “αν ξανακούσω… μαρκάρισέ τον, θα έρθω και θα σε… σουταρίσω”!

Τόπλες και Κυπριακό, πριν από 46 χρόνια (Μποστ)

Πριν από 46 χρόνια, στα τέλη Ιουνίου του 1964, ο Γεώργιος Παπανδρέου, πρωθυπουργός της Ελλάδας, παππούς του σημερινού, βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες για επίσημη επίσκεψη. Αντικείμενο των συνομιλιών με τον Πρόεδρο Τζόνσον, το Κυπριακό· οι Αμερικανοί πιέζουν τις δυο σύμμαχες χώρες, Ελλάδα και Τουρκία, να τα βρουν και ειδικότερα ο Τζόνσον πιέζει τον Παπανδρέου να δεχτεί απευθείας συνομιλίες, ίσως στο Καμπ Ντέιβιντ, με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ινονού, ο οποίος επίσης βρίσκεται στις ΗΠΑ (η δική του επίσημη επίσκεψη έχει προηγηθεί κατά μερικές ημέρες).

Ταυτόχρονα, στις στήλες των εφημερίδων φιγουράρει ένα σκανδαλιστικό μικροσυμβάν: μια δεκαεννιάχρονη αμερικανίδα, η ταξιθέτρια Τόνι Λι Σέλεϊ, επιχειρεί να κάνει μπάνιο φορώντας τόπλες στη λίμνη του Μίσιγκαν και αμέσως συλλαμβάνεται για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Το κατόρθωμά της έδωσε τροφή σε περισπούδαστες αναλύσεις στον διεθνή και ελληνικό τύπο. Πολύ γρήγορα καταφθάνουν και στην Αθήνα τα πρώτα μοντέλα και πωλούνται προς 200 δρχ. το τεμάχιο. Από τότε λέγονται τόπλες, αν και σε πολλά άρθρα εμφανίζεται η ελληνική λέξη, «γυμνόστηθο».

Φυσικά, καλούνται να εκφράσουν τη γνώμη τους οι διανοούμενοι, και ο Στρ. Μυριβήλης επικροτεί τη νέα μόδα, θυμίζοντας ότι στη Μινωική εποχή οι γυναίκες επιδείκνυαν το στήθος τους. Πάντα συντηρητικός, ο Ψαθάς στα Νέα θυμίζει ότι τότε ζούσε και ο Μινώταυρος, «στο στόμα του οποίου ασφαλώς θα ρίχναν τους ακαδημαϊκούς που έλεγαν ελαφρότητες». Ο ίδιος Ψαθάς περιγράφει τη φωτογραφία που είδατε ως εξής: «Έξω όλα η κοπέλα, μ’ ένα βρακάκι μόνο, δυο τιράντες απ’ τους ώμους κι ένθεν και ένθεν των τιραντών να προβάλλουν τα ολοστρόγγυλα συμπράγκαλα».

Τίκι τίκι τακ, το πρώτο ρεμπέτικο

Ήθελα να γράψω νωρίτερα, αλλά μια συνωμοσία των σκοτεινών δυνάμεων με εμπόδισε. Τέλος πάντων, σήμερα τα “Νέα” πρόσφεραν μαζί με την εφημερίδα (και με τις παραφυάδες της) ένα τομίδιο για τα ρεμπέτικα, με κείμενα του Παναγιώτη Κουνάδη, και με τα 2 πρώτα σιντιά μιας σειράς, προφανώς με ρεμπέτικα τραγούδια. Προς το παρόν, βρισκόμαστε στην περίοδο 1850-1922.

Μέσα στα 40 τραγούδια των δυο πρώτων σιντιών, είναι και το “Τικ τακ τικιτάκ” ή μάλλον “Τίκι τίκι τακ”, όπως είναι ο ακριβής τίτλος, που ηχογραφήθηκε περί το 1913 στην Πόλη με τον Γιάγκο Ψωματιανό. (Η χρονολογία είναι με ερωτηματικό’ αλλού θα βρείτε πως είναι του 1905). Στο βιβλιαράκι που λέγαμε έχει εξαιρετικά πλούσιες πληροφορίες για όλες τις άλλες εκτελέσεις του τραγουδιού, τις παλιές όμως, όχι τις νεότερες. Εκεί βλέπουμε ότι γνώρισε άλλες πέντε δισκογραφήσεις στη δεκ. του 1910. Ίσως παλιότερη να είναι μια σμυρνέικη, του 1911, αλλά αυτή εδώ, με τον Ψωματιανό, έχει μια ιδιαιτερότητα. Ακούστε την:

Η μυλωνού, η μαϊμού και ο κ. Χατζηνικολάου

Το είδα στην Ελληνοφρένεια (από εκεί είναι και η εικόνα), μου το στείλαν και κάποιοι φίλοι του ιστολογίου ρωτώντας αν είναι εντάξει η χρήση της έκφρασης. Μιλώντας λοιπόν για το μητροπολιτικό πάρκο Ελληνικού, ο κ. Χατζηνικολάου εξανέστη, και όλος ιερή αγανάκτηση είπε: «Δεν μπορεί, για παράδειγμα, το Ελληνικό, να λένε, μέσα σ’ αυτή τη συγκυρία την άσχημη, ότι θα αξιοποιηθεί ως μητροπολιτικό πάρκο». Και τα είπε έξω από τα δόντια: «Είναι καλλιγραφία στον κώλο της μαϊμούς, αυτό που λένε». (Το βιντεάκι, εδώ. Το επίμαχο απόσπασμα είναι γύρω στο 2.10)

Είναι σπάνιο, αλλά έχει ξανασυμβεί, η αγανάκτηση του κ. Χατζηνικολάου να τον έχει εκτρέψει στις ατραπούς της αθυροστομίας· όταν οι περιστάσεις το απαιτούν, χάνει την παροιμιώδη ψυχραιμία του. Θυμάμαι, για παράδειγμα, ότι είχε ξεσπάσει «Χέστηκε η φοράδα μας στ’ αλώνι», σχολιάζοντας την πρώτη παράνομη διαδήλωση Ρηγάδων επί χούντας τον Αύγουστο του 1967. Αλλά εδώ δεν θα πολιτικολογήσω, αλλά θα ασχοληθώ με τη φράση για την καλλιγραφία και τον πισινό (για να είμαι σεμνότερος του Χατζηνικολάου) της μαϊμούς. Γιατί μπορεί να μην είναι καλλιγραφία, αλλά ορθογραφία· και η μαϊμού μπορεί να είναι μυλωνού.

Να βρούμε τον δικό μας δρόμο

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημ. Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε προχτές στην εφημ. ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης. Στο άρθρο ο πατέρας μου αναφέρει μια διάσημη φράση των Γάλλων επαναστατών, που είναι ίσως γνωστότερη με την παραλλαγή “Ο κόσμος θα φτιάξει όταν κρεμαστεί ο τελευταίος βασιλιάς με τα άντερα του τελευταίου παπά”. Ίσως δεν είναι πολύ γνωστό ότι τη φράση αυτή την οφείλουμε σε έναν… παπά, τον άθεο αββά Ζαν Μελιέ (ακριβής διατύπωση: «Il souhaitait que tous les grands de la Terre et que tous les nobles fussent pendus et étranglés avec les boyaux des prêtres.»). Για τον Μελιέ (Jean Meslier, 1664-1729) έχει γράψει στα ελληνικά ο Κώστας Κουλουφάκος (“Η διαθήκη του παπά”, 1963) και ο Δημήτρης Κολλάτος (Η διαθήκη του ιερέα Jean Meslier, 2009). Ο Κολλάτος γύρισε και ταινία (επίσης 2009) όπου παίζει ο ίδιος το ρόλο του Μελιέ.

Μεσ’ στο παλιόσπιτό σου ταμπουρώσου
Ζήσε όπως όπως, ο παθός – μαθός.
Κάλλιο γλύστρα στο δρόμο τον δικό σου
Παρά στο δρόμο του άλλου νάσαι ορθός
Κωστής Παλαμάς

Έχω πάμπολλες φορές γράψει πόσο καλό είναι να διαβάζει κανείς ποίηση, γιατί θεωρώ τους ποιητές σαν είδος προφητών και γιατί συμφωνώ μ’ αυτό που είπε ένας μεγάλος εκπρόσωπός τους, ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι:
η δημιουργία του κόσμου δε σταμάτησε,
γιατί τη συνεχίζουν οι ποιητές
Διαβάζοντας τα ποιήματα του Παλαμά, τα γραμμένα πριν από 100 περίπου χρόνια, βλέπω πόσο μακριά έβλεπε ο ποιητής και πόσο χρήσιμο είναι να προσέξουμε σε όσα έλεγε.
Νομίζω πως το μεγάλο ζητούμενο είναι σήμερα η αλλαγή του οικονομικού και πολιτικού συστήματος, όχι μόνο στον τόπο μας αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Και το ζητούμενο αυτό δεν είναι ούτε κάποιο ουτοπικό όραμα, ούτε ανήκει στο απώτερο μέλλον.

Βορειοκορεάτικα ραδίκια

-- Μα, πού τα βρήκε τα ραδίκια αυτός ο Μιχαηλίδης;

Φρέσκο μαργαριτάρι μεταφραστικό και εικονογραφημένο, και με γλωσσικό ενδιαφέρον, από τον μετρ του είδους, τον Χρ. Μιχαηλίδη της Ελευθεροτυπίας, οπότε είπα να το παρουσιάσω αμέσως αντί να περιμένω να το  συνταιριάξω με άλλα. Άλλωστε, τα λαχανικά χάνουν τις βιταμίνες τους αν μπαγιατέψουν.

Στο σημερινό φύλλο της Ελευθεροτυπίας, ο κ. Χρ. Μιχαηλίδης έχει ένα ειρωνικό άρθρο για τον Βορειοκορεάτη Κιμ Γιονγκ-Ιλ, φυσικά παρμένο (χωρίς όμως να το λέει) από κάποια αγγλική εφημερίδα, ίσως από εδώ.

Ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, όμως αγαπάει και τον Νικοκύρη, κι έτσι ο  καλός δημοσιογράφος την πάτησε στη μετάφραση. Διότι,γράφει: Κατά καιρούς δίδει [ο Κιμ] στη δημοσιότητα και μία-δύο φωτογραφίες του, όπως αυτήν που βλέπουμε εδώ, η οποία τον δείχνει σε ένα εκπαιδευτικό κέντρο στρατιωτών να επιθεωρεί μερικά φρέσκα ραδίκια.

Ήξεις χωρίς αφίξεις

Στη σημερινή (22 Ιουνίου 2010) Ελευθεροτυπία, ο Στάθης Σταυρόπουλος στηλιτεύει τα «ήξεις αφήξεις», δηλαδή τα διφορούμενα λόγια, της κυβέρνησης σε σχέση με το ασφαλιστικό, και με την ευκαιρία διηγείται, πολύ γλαφυρά, την ιστορία της έκφρασης «ήξεις αφήξεις» (Παραθέτω προσθέτοντας τόνους στα τονούμενα κεφαλαία, αλλά δεν αλλάζω κατά τα άλλα την ορθογραφία, ούτε καν το αρχαιοπρεπές κοσμιώτερον του Στάθη, που τώρα τελευταία έχει γίνει φετιχιστής με τις παλιομοδίτικες ανορθογραφίες).

Έτσι λοιπόν κάποια φορά από κάποια Σίβυλλα ζήτησε κάποιος να πληροφορηθεί τι τον περιμένει αν πάει στον πόλεμο. «Ήξεις αφήξεις, ουκ εν τω πολέμω θνήξεις» του απάντησε ξεκάθαρα ο… Λοξίας Απόλλων μέσω κάποιας από τις ελαφροΐσκιωτες κι απομουρλαμένες Πυθίες του.

Πήγε ο λεβέντης μας στη μάχη, παίρνοντας τον χρησμό τοις μετρητοίς κι έπεσε. Όχι επειδή σκόνταψε, αλλά επειδή τον κατέκοψαν οι ενάντιοι.

Υποτιτλιστής δεν σημαίνει “υπό”

Έχω ξαναγράψει αρκετές φορές για τους υποτιτλιστές και τον υποτιτλισμό, τελευταία φορά πριν από είκοσι μέρες, με αφορμή την απόφαση μιας μεγάλης ξένης εταιρείας να αλλάξει τον τρόπο υπολογισμού των αμοιβών που δίνει στους “συνεργάτες” της, έτσι που οι αμοιβές να πέφτουν κάτω από το μισό. Οι υποτιτλισμένες/μεταγλωττισμένες εκπομπές στην τηλεόραση αυξάνουν σταθερά το ποσοστό τους, καθώς κοστίζουν λιγότερο από ντόπιες παραγωγές, αλλά οι εταιρείες υποτιτλισμού, επικαλούμενες την κρίση που είναι αμφίβολο αν και πώς τις θίγει, προσπαθούν να συμπιέσουν κι άλλο την ήδη χαμηλή αμοιβή του υποτιτλιστή. Τα λάθη στους υποτίτλους τα βλέπουμε όλοι με τα λιγοστά ή τα πολλά αγγλικά μας (μερικές φορές βλέπουμε και λάθη που δεν υπάρχουν), αλλά δεν βλέπουμε τις απαράδεκτες συνθήκες δουλειάς ή τις χαμηλότατες αμοιβές. Ο Σύλλογος Μεταφραστών, Επιμελητών και Διορθωτών έβγαλε το παρακάτω κείμενο, που το βρίσκω πολύ διαφωτιστικό, και καλεί κάθε ενδιαφερόμενο σε ανοιχτή συνέλευση υποτιτλιστών στα γραφεία του (Μαυρικίου 8 και Μαυρομιχάλη, Εξάρχεια), την επόμενη Δευτέρα, 28.6.2010, στις 6 μ.μ.

Το μάταιον των ομιλιών (Μποστ πριν από 44 χρόνια)

Αυτό το άρθρο είχα σκοπό να το παρουσιάσω πριν από μερικές μέρες, που έπεφτε ακριβώς στην επέτειο, αλλά τελικά κάτι έτυχε και άργησα, οπότε το ανεβάζω τώρα.

Ο Ρόμπερτ (Μπομπ) Κένεντι, ο μικρότερος αδελφός του δολοφονημένου προέδρου των ΗΠΑ Τζον Κένεντι είχε επισκεφτεί την Ελλάδα στις 17 Ιουνίου 1966. Ήταν μια επίσκεψη-αστραπή που κράτησε όχι περισσότερο από 24 ώρες, αλλά έκανε αίσθηση -και έδωσε στον Μποστ την αφορμή για το σκίτσο που θα δούμε σήμερα, που μπορούμε να το πούμε προφητικό. Το σκίτσο δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 19 Ιουνίου 1966.

Ο Κένεντι επέστρεφε από περιοδεία του στην Αφρική, στην οποία είχε κάνει πολλές πετυχημένες δημόσιες ομιλίες, απευθυνόμενος ειδικά προς νέους, οπότε είχε θεωρηθεί ότι θα μιλούσε και προς Έλληνες φοιτητές, αλλά αυτό διαψεύστηκε.

Ένα άγνωστο ποίημα του Φώτη Αγγουλέ

Ο ποιητής (αριστερά) με φίλους του στον Κήπο της Χίου, μπροστά στο άγαλμα του Κανάρη (αρχείο Α. Μιχαηλίδη)

Ο Φώτης Αγγουλές (1911-1964), γεννημένος στον Τσεσμέ αλλά εγκατεστημένος από παιδί στη Χίο, ήταν λαϊκός ποιητής με πηγαίο ταλέντο. Αγωνίστηκε στην αντίσταση. Είχε την τύχη να γνωρίσει και τα σύρματα των αγγλικών στρατοπέδων στη Μέση Ανατολή αλλά και τις δικές μας φυλακές  για τη συμμετοχή του στον εμφύλιο. Αποφυλακίστηκε με την υγεία κλονισμένη. Πέθανε στο πλοίο της γραμμής Πειραιάς-Χίος έχοντας στην τσέπη του είκοσι δραχμές.

Παρουσιάζω εδώ ένα άγνωστο ποίημα του Φώτη Αγγουλέ, που μου το έστειλε ο γιατρός Ανδρέας Μιχαηλίδης, συγγραφέας ενός πρόσφατου βιβλίου για τον (εαμίτη) Μητροπολίτη Χίου Ιωακείμ Στρουμπή. Δίνω τον λόγο στον Α. Μιχαηλίδη:

Το ποίημα του Φώτη Αγγουλέ που σας μεταγράφω, έχει τίτλο: «Η κατάρα της μάννας του σκοτωμένου» και έχει τυπωθεί στο εσώφυλλο ενός μικρού φυλλαδίου το οποίο κυκλοφόρησε στη Χίο τον Ιανουάριο του 1941. Όπως γράφεται στο φυλλάδιο, είναι «γραμμένο για κείνους που θυσιαστήκανε στο βωμό της Μεγάλης Ιδέας. Κι’ [είναι] Αφιερωμένο στις Ελληνίδες Μητέρες». Το φυλλάδιο αυτό τυπωμένο σε ανοιχτό πράσινο χαρτί προαναγγέλλει την κυκλοφορία της «Χαραυγής», η οποία θα ήταν «Η Χιακή Ευθυμογραφική ανθολογία του Φώτη Αγγουλέ», «Τύποις ΑΝΑΓΕΝΗΣΕΩΣ» όπως γράφει στην κατακλείδα ο Φώτης. Περί της κυκλοφορίας της «Χαραυγής» δεν γνωρίζω κάτι περισσότερο, αλλά το πιθανότερο είναι, λόγω των γεγονότων της γερμανικής Κατοχής τα οποία ακολούθησαν, η έκδοση να μην πραγματοποιήθηκε. (Τουλάχιστον στα αρχεία της Βιβλιοθήκης Χίου «Κοραής» δεν βρήκα κάποιο αντίτυπο, χωρίς όμως να αποκλείω να λανθάνει κάποιο σε ιδιωτικά αρχεία στο νησί μας.)

Χειμώνιασαν οι Άνοιξες

Ο Γιάννης Χάρης σε μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόσφατη ανάρτηση στο μπλογκ του γράφει μερικά πράγματα για τα μεταφραστικά  (ή ίσως τα γλωσσικά) προβλήματα που συνάντησε μεταφράζοντας ένα καινούργιο βιβλίο του Μίλαν Κούντερα. Όλο το άρθρο έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και σας προτρέπω να το διαβάσετε. Όπως θα μπορούσε να περιμένει κανείς, το άρθρο του Γ. Χάρη συζητήθηκε και στη Λεξιλογία, αλλά όλο μαζί –εγώ όμως θα εστιαστώ σε έναν ενδοιασμό του Γιάννη Χάρη:

έβαλα πληθυντικό: η Άνοιξη – οι Ανοίξεις, που εξακολουθεί να μου βγάζει το μάτι: κι όμως, δεν είναι π.χ. «διπλή Άνοιξη», αλλά δύο: η παρισινή (ο Μάης του ’68) και η τσέχικη (η Άνοιξη της Πράγας), για τις οποίες γίνεται πολύς λόγος, σε ειδικό κεφαλαιάκι, με τίτλο: «Για τις δύο μεγάλες Ανοίξεις…» κτλ. Τι στο καλό, φταίει προφανώς το παλιό τριτόκλιτο· αφού έχουμε ομαλότατο πληθυντικό: καλοκαίρια, χειμώνες, φθινόπωρα (λιγότερο), αλλά όχι «ανοίξεις»!

Ο ιερόσυλος κεραυνός και άλλα μεζεδάκια

* Μπορεί ένας κεραυνός, ένα φυσικό φαινόμενο δηλαδή, να είναι ιερόσυλος; Ναι, απαντάει θαρρετά το in.gr, ή τουλάχιστον αυτός που διάλεξε τον τίτλο της προχτεσινής είδησης, που ίσως θα τη διαβάσατε, ότι ένα γιγαντιαίο (19 μέτρα κιτσαρία) άγαλμα του Ιησού, που βρισκόταν έξω από κάποιον αμερικάνικο ναό, χτυπήθηκε, λέει, από κεραυνό, και καθώς ήταν φτιαγμένο από φάιμπεργκλας κάηκε ολοσχερώς. Ο τίτλος του in.gr: Τεράστιο άγαλμα του Ιησού Χριστού στις ΗΠΑ χτυπήθηκε από ιερόσυλο κεραυνό. Μόνο που κεραυνούς ρίχναν παλιότεροι θεοί, που έχουν το προβάδισμα στην επετηρίδα. Τέλος πάντων, ας πούμε ότι ήταν μια (όχι πολύ πετυχημένη) προσπάθεια για πρωτοτυπία, κι ας ξεκινήσουμε έτσι μιαν ακόμα πιατέλα με μεζεδάκια, μικρά, πολλά και διάφορα.

Γιατί δεν τους εμπιστεύομαι

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε χτες στην εφημερίδα “Εμπρός” της Μυτιλήνης.

Μέσα στο κλίμα φόβου και απαισιοδοξίας, που καλλιεργούν συστηματικά τα διάφορα παπαγαλάκια των Μέσων Μαζικού Εκμαυλισμού, ένα παρήγορο, κατά τη γνώμη μου, σημάδι είναι πως ο κόσμος ξανάρχισε να μιλάει πολιτικά. Όπου κι αν βρεθείς: σε ταξί, στο λεωφορείο, ακόμα και στο ψιλικατζίδικο ή το περίπτερο της γειτονιάς σου, με οποιαδήποτε αφορμή κάποιος θα ανοίξει πολιτική συζήτηση, στην οποία αμέσως θα μπούνε πολλοί παριστάμενοι, λέγοντας ο καθένας το κοντό του και το μακρύ του.
Το ότι κανείς από τους τυχαίους, και για τον λόγον αυτόν αντιπροσωπευτικούς του κοινού αισθήματος, συζητητές δεν υπερασπίζεται την πολιτική, τόσο των κυβερνώντων, όσο και των προκατόχων τους, το θεωρώ φυσικό. Πώς να υπερασπιστεί κανείς την πολιτική εκείνων, που οχτώ μήνες τώρα πάνε να τα ρίξουν όλα τα στραβά στους προκατόχους τους και των άλλων που επικαλούνται συνεχώς την 20ετία της ΠΑΣΟΚικής διακυβέρνησης, αποσιωπώντας τα Βατοπέδια, τα δομημένα ομόλογα και μύρια άλλα. Ποιον να υπερασπιστείς όταν το μόνο που κάνει ο Ένας είναι να προσπαθεί να αποδείξει πως ο Άλλος είναι μεγαλύτερος κλέφτης από αυτόν;
Εκείνο, που με προβληματίζει όμως, είναι το γεγονός πως κανείς επίσης δεν προτείνει κάποιο άλλο κόμμα, από τα πέντε της Βουλής και τα… 50 εκτός Βουλής, σαν τον ενδεχόμενο φορέα κάποιας λύσης. Ούτε το θορυβώδη Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, ούτε το τιμημένο Κ.Κ.Ε. (κι αυτό το «τιμημένο» το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας, αλλά γιατί το πιστεύω), ούτε το μετέωρο μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ΣΥΡΙΖΑ, ούτε και τον έντιμο Συνασπισμό (και αυτό επίσης, το «έντιμο», το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας, αλλά γιατί το πιστεύω).