Μνημόνιο, η λέξη του 2010!

Όπως ξέρουν οι φίλοι του ιστολογίου, χτες το βραδάκι έληξε η ψηφοφορία για τη λέξη της χρονιάς, που είχε αρχίσει από τις 16 Δεκεμβρίου πάνω σε λέξεις που εσείς είχατε προτείνει με τα σχόλιά σας σε προηγούμενο άρθρο.

Δεν χρειάζονται τα σασπένς, γι’ αυτό και διάλεξα τέτοιον τίτλο στο σημείωμα που να φανερώνει αμέσως την ετυμηγορία σας: λέξη της χρονιάς, λέξη του 2010, είναι το μνημόνιο –κι αν με ρωτήσετε, κι εγώ αυτήν θεωρώ λέξη της χρονιάς, κι αυτήν ψήφισα (μαζί με άλλες δύο). Ωστόσο, πρέπει να πω ότι τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας δεν ήταν ακριβώς αυτά που περίμενα. Η επικράτηση της λέξης μνημόνιο δεν ήταν καθόλου άνετη, σε αντίθεση με τις προβλέψεις μου. Τρεις μόνο ψήφοι ήταν η διαφορά της πρώτης λέξης από τη δεύτερη -και μάλιστα λίγο πριν από το κλείσιμο της κάλπης η διαφορά ήταν μία μόνο ψήφος.

Ένας πρίγκιπας στην Πίνδο

Και αυτό το άρθρο ανεβαίνει με αυτόματο πιλότο, δηλαδή ενώ λείπω. Στα τυχόν σχόλια θα απαντήσω αύριο με το καλό.

Η ΕΔΙΑ, που ιδρύθηκε το 1992, είναι η Εταιρεία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων, ένας σύλλογος που συγκεντρώνει αρχειακό υλικό από την περίοδο 1940-1974. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος της περιοδικής της έκδοσης, Ανάλεκτα κοινωνικής ιστορίας -το εξώφυλλο το βλέπετε εδώ αριστερά. Ο πατέρας μου, ο Δημήτρης Σαραντάκος είναι γενικός γραμματέας της Εταιρείας και διευθυντής του περιοδικού, οπότε δεν θα είμαι μεροληπτικός στις κρίσεις μου: συνιστώ ένθερμα το περιοδικό. Δυστυχώς, αν και η ΕΔΙΑ είναι φίλη της νέας τεχνολογίας, τη χρησιμοποιεί κυρίως για αρχειοθετικούς σκοπούς (έχει ψηφιοποιήσει δεκάδες χιλιάδες σελίδες) και έτσι η ιστοσελίδα της προσωρινά είναι εκτός λειτουργίας, οπότε δεν μπορώ να σας δώσω σύνδεσμο.

Ούτε βρήκα στο Διαδίκτυο κάποια αναφορά στα Ανάλεκτα κοινωνικής ιστορίας, οπότε σκέφτηκα να παρουσιάσω εδώ ένα κομμάτι της ύλης του. Θα διαλέξω ένα μέρος από το εκτενές άρθρο του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, με τίτλο “Τα σχέδια διαμελισμού της Ελλάδας από τους κατακτητές και η ματαίωσή τους από την Εθνική Αντίσταση” και συγκεκριμένα την ενότητα που αναφέρεται στο “Πριγκιπάτο της Πίνδου”, την προσπάθεια των Ιταλών να υποκινήσουν αυτονομιστικό κίνημα των βλάχων στη Θεσσαλία και Ήπειρο.

Πριν από ογδόντα χρόνια, τέτοιες μέρες: το Ημερολόγιο του Μπουκέτου

Το άρθρο ανεβαίνει με αυτόματο πιλότο. Λείπω για λίγες μέρες και στα σχόλια θα απαντήσω, καλώς εχόντων των πραγμάτων, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Το εξώφυλλο του Ημερολογίου του 1928

Στο πρόσφατο άρθρο για τους κουραμπιέδες, στα σχόλια, αναφέρθηκα παρεμπιπτόντως στο Ημερολόγιο του Μπουκέτου, ένα πανηγυρικό τεύχος που έβγαινε μια φορά το χρόνο, τέτοιες μέρες, την περίοδο 1926-1933 -και υποσχέθηκα κάποια στιγμή να γράψω περισσότερα για το έντυπο αυτό. Οπότε, μέρες που είναι, ταιριάζει να γράψω, πολύ περισσότερο που δεν βρίσκω στο Διαδίκτυο κάποια εκτενή αναφορά στο Ημερολόγιο του Μπουκέτου.

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το “Μπουκέτο” ήταν εβδομαδιαίο λαϊκό περιοδικό που κυκλοφόρησε στην Αθήνα από το 1924 έως το 1946, με μικρές μόνο διακοπές στα δύσκολα χρόνια. Για πολλούς, ο όρος “λαϊκό περιοδικό” παραπέμπει σε έντυπα όπως το Φαντάζιο ή το Ρομάντζο της δεκαετίας του 1960, αλλά το Μπουκέτο, τουλάχιστο στη χρυσή εποχή του (χοντρικά ως το 1933) διατηρούσε ανοιχτή επαφή με την καλή λογοτεχνία. Από το Μπουκέτο έκαναν τα πρώτα τους βήματα ο Στρατής Τσίρκας και ο Γ. Κοτζιούλας, ταχτικά συνεργάζονταν μ’ αυτό ο Ξενόπουλος ή ο Λαπαθιώτης, ενώ σημαντικά κείμενα της λογοτεχνίας μας πρωτοδημοσιεύτηκαν στο Μπουκέτο.

Τα σπριντ των σπρεντ

Επειδή σε λίγη ώρα φεύγω και θα λείψω για μερικές μέρες, δεν θα μπορέσω να απαντήσω σε τυχόν σχόλια, εκτός ίσως από τα πολύ πρώτα. Έχετε τις θερμότερες ευχές μου για καλές γιορτές και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα τα πούμε λίγο πριν από την πρωτοχρονιά.

Ευχαρίστως ομολογώ ότι τον τίτλο τον έχω κλέψει από σχετικά πρόσφατο άρθρο του Στάθη Σταυρόπουλου στην Ελευθεροτυπία, που παντρεύει επιδέξια τις δυο αυτές λέξεις, που μοναχά κατά ένα γράμμα διαφέρουν και που θα βρίσκονταν κοντά-κοντά στο λεξικό, αν είχαν τα λεξικά μας συμπεριλάβει τη νεότερη απ’ αυτές, το σπρεντ.

Βέβαια, κι οι δυο λέξεις είναι δάνεια, όχι αυτόχθονες ελληνικές. Το σπριντ πρέπει να μπήκε στη γλώσσα μας στη δεκαετία του 1950, από την αθλητική δημοσιογραφία, ενώ το σπρεντ, που ποτέ να μην έμπαινε, ακούστηκε από πέρσι τόσο έντονα με τη σημασία που μας έχει κάτσει βραχνάς. Διότι παλιότερα, σπρεντ λέγαν κάτι νόστιμους ή τέλος πάντων αθώους πολτούς, που τους άλειβες στο ψωμί, μεζέδες, αλοιφές που τις λέγαμε. Αυτό θα πει άλλωστε το αγγλικό ρήμα spread, απλώνω ή αλείβω. Και αυτό το άπλωμα είναι και η βασική έννοια που βρίσκεται πίσω από το σπρεντ στην ορολογία της οικονομικής, διότι σπρεντ είναι η διαφορά από μια τιμή βάσης –και στην προκείμενη περίπτωση η διαφορά με την οποία δανείζεται ένα ευρωπαϊκό κράτος σε σύγκριση με τα γερμανικά επιτόκια που είναι το σημείο αναφοράς. Και τα σπρεντ, ως γνωστόν, έχουν ξεκινήσει ξέφρενο σπριντ.

Μπεργαδής και Σαχλίκης σε κόμικς

Η σημερινή μέρα, δεύτερη των Χριστουγέννων, είναι μέρα για χουζούρι, για ραχάτι, για ανάπαυση -πολύ περισσότερο που φέτος πέφτει και Κυριακή. Τον παλιό τον καιρό, προπολεμικά ας πούμε, που οι εφημερίδες έβγαζαν εφτά φύλλα την εβδομάδα, μόνο τη δεύτερη μέρα του Πάσχα και των Χριστουγέννων έβγαινε φύλλο. Λογικό είναι και τα περισσότερα ιστολόγια να μην έχουν δημοσίευση σήμερα.

Από την άλλη, όταν έχουμε άνεση χρόνου μπορούμε να διαβάσουμε και κάτι που θα το προσπερνούσαμε υπό άλλες συνθήκες. Οπότε, σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα πείραμα που έκανε με τους φοιτητές του στην Κύπρο ο φίλος Τάσος Καπλάνης (γράφει συχνά και στο ιστολόγιό μας ως ΤΑΚ), τη μετατροπή πρώιμων νεοελληνικών κειμένων σε κόμικς.

Χριστουγεννιάτικη γκάφα στον Αρναούτογλου;

Δεν είχα σκοπό να γράψω σήμερα, βραδιά Χριστουγέννων κι ενώ χωνεύω τη γαλοπούλα, αλλά… δεν με άφησαν ν’ αγιάσω. Κάνοντας ζάπινγκ στην τηλεόραση είχα την κακή ιδέα να σταθώ στο MoneyDrop, το τσαπατσούλικο παιχνίδι γνώσεων του Μέγκα για το οποίο, αν θυμάστε, έχουμε ξαναγράψει σχετικά πρόσφατα. Βλέπετε, το ζευγάρι που διαγωνιζόταν ήταν συμπαθέστατο και ειδικά ο νεαρός σκεφτόταν με πολύ έξυπνο τρόπο.

Είχαν φτάσει στην 5η ερώτηση διατηρώντας το κεφάλαιό τους άθικτο. Στην 5η ερώτηση, κατηγορία Κτίρια, ρωτήθηκαν ποιο από τα τρία τελείωσε πρώτο: Ζάππειο, Εθνικό Μουσείο, Ακαδημία. Ο νεαρός, πανέξυπνος, σκέφτηκε ότι το Ζάππειο χτίστηκε για την Ολυμπιάδα ενώ τα άλλα είναι του Τσίλερ, άρα παλαιότερα. Μοίρασε τα λεφτά στα δύο, έμεινε με 150.000.

6η ερώτηση, κατηγορία Τέχνη, τους ζητήθηκε να βρουν ποιο άγαλμα είναι το ψηλότερο: Αφροδίτη της Μήλου, Νίκη της Σαμοθράκης, Ηνίοχος των Δελφών. Τα παιδιά απέκλεισαν τον Ηνίοχο και έβαλαν τα πολλά στη Νίκη, 120.000. Πάλι σωστά διάλεξαν.

Ο επαναπατρισμός της θεια-Λαμπρινής

Όταν ήμουν μικρός, την παραμονή των Χριστουγέννων ο παππούς μου άνοιγε έναν από τους τόμους του Παπαδιαμάντη, στην έκδοση του Βαλέτα τότε, και διάβαζε κάποιο χριστουγεννιάτικο διήγημα. Παρά την καθαρεύουσα, κάτι πρέπει να πιάναμε ή ίσως μας άρεσε η μορφή του, πάντως το οικογενειακό έθιμο το αγαπούσαμε.

Πέρυσι τέτοιες μέρες είχα ανεβάσει εδώ στο ιστολόγιο ένα ιδιότυπο παπαδιαμαντικό χριστουγεννιάτικο, όχι του Παπαδιαμάντη, αλλά σε παπαδιαμαντικό ύφος και μάλιστα με ήρωα τον ίδιο τον κυρΑλέξανδρο: το διήγημα “Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη” του Κώστα Βάρναλη.

Φέτος, συνεχίζω το έθιμο με ένα ακόμα διήγημα “σε ύφος παπαδιαμάντειο” -πρόκειται για τον Επαναπατρισμό της θεια-Λαμπρινής, του Τάσου Βουρνά, που δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημ. Αυγή ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1964 ως μια ακόμα έκκληση προς την κυβέρνηση Παπανδρέου να επιτρέψει τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων. Το διήγημα ξαναδημοσιεύτηκε, πάλι στην Αυγή, τα Χριστούγεννα του 1976, απ’ όπου το είχε βρει και πληκτρολογήσει ο φίλος Στρ. Μπουλαλάκης και το είχα ανεβάσει στον ιστότοπό μου. Στο μεταξύ, βρήκα και την πρωτότυπη δημοσίευση (δεν έχουν διαφορές), απ’ όπου πήρα και τις εικόνες που συνοδεύουν το κείμενο.

Πριν κλείσω, να πω ότι πολλοί έχουν τιμήσει τον Παπαδιαμάντη γράφοντας εσκεμμένες μιμήσεις του ύφους του (και ακόμα περισσότεροι τον Καβάφη, φυσικά). Έχει μάλιστα εκδοθεί και βιβλίο με μερικές από τις  μιμήσεις αυτές -αν και δεν περιέχει το διήγημα του Βουρνά -πράγμα που σημαίνει ότι έχω υλικό για κάμποσα ακόμα χρόνια! Κατά τα άλλα, το ιστολόγιο εύχεται σε όλους καλές γιορτές -και κουράγιο!

Ο επαναπατρισμός της θεια-Λαμπρινής

του Τάσου Βουρνά

Βορράς χιονιστής είχεν ενσκήψει εις την μικράν κώμην της Πολωνίας, όπου είχον από τινων ετών εγκατασταθή Έλληνες πρόσφυγες εκ των ακρωρειών της Ελλάδος, φεύγοντες την λαίλαπα του εμφυλίου πολέμου. Εκεί εις την φιλόξενον γην του Βορρά εύρον αποκούμπι και ανάπαυσιν κατόπιν των ταλαιπωριών τόσων ετών εις τα βουνά και εις τα ξένα. Τώρα, δόξα σοι ο Θεός, είχα απαγγιάσει, κατά το δη λεγόμενον. Και στέγην, και τροφήν, και εργασίαν, και περίθαλψιν εύρον και στοργήν από τους ξένους ανθρώπους – ας είναι καλά. Αλλά το ορεινόν και τραχύ χωρίον των, το σκαρφαλωμένον εις τας υπωρείας της Πίνδου, πού να το εύρουν εν μέσω της ατέρμονος πολωνικής πεδιάδος; Μάλιστα όταν ήλθον το πρώτον εδώ και ερρίζωσαν εις τον ξένον τόπον και έστησαν παραγώνι, είχον λάβει χώρα μερικά νόστιμα επεισόδια. Ο Ερυθρός Σταυρός της φίλης χώρας, ήτις εφιλοξένει τους τραχείς ορεσιβίους εξ Ελλάδος, έσπευσε να τους παραχωρήση ενδύματα εκ των λεγομένων ευρωπαϊκών και ανάλογα εσώρουχα. Θρήνος και οδυρμός εγένετο καθ’ όλον το χωρίον. Πώς ν’ αλλάξουν οι γέροντες τα ταμπάρα των και τα τσόχινα πανωβράκια των και αι γραίαι τα κοντογούνια των, τα από πεντηκονταετίας, ως προικιόν χορηγηθέντα υπό των μητέρων των, και ουδέποτε αλλαγέντων κατά την διάρκειαν ολοκλήρου βίου; Είδαν κι’ έπαθαν οι ξένοι άνθρωποι να τους πείσουν ν’ αλλάξουν την αρχαϊκήν των φορεσιάν και «να μπουν στα στενά», ήγουν να βάλουν τα ευρωπαϊκά και συγχρονισθούν οπωσούν με το ξένον περιβάλλον και τας συνηθείας του τόπου.

Το ιγκρέκ της Ζακλίν ντε Ρομιγί και άλλα μικρά

Η ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγί (Jacqueline de Romilly, δείτε και τη Βικιπαίδεια) έφυγε τις προάλλες από τον μάταιο τούτο κόσμο, πλήρης ημερών, στα 97 της. Χτές στην Ελευθεροτυπία, ο Στάθης Σταυρόπουλος σχολίασε, με νηφαλιότητα, τον τρόπο μεταγραφής του επωνύμου της στα ελληνικά:

Ελληνίστρια η Ρομιγύ (Jacqueline de Romilly) υποθέτω ότι όταν μετέγραφε το όνομά της στα ελληνικά, θα κρατούσε το υγκρέκ (y) και θα έγραφε Ρομιγύ, όχι Ρομιγί.
Ελληνικότεροι πάντως της Ρομιγύ οι Ελληνες μεταφραστές, δημοσιογράφοι και διορθωτές την κατέγραφαν και την καταγράφουν, ομόθυμα σχεδόν, Ρομιγί.
Μικρό το κακό, άλλωστε το πρόβλημα του περάσματος στα ελληνικά των ξένων ονομάτων είναι παλιό (ου μην και αρχαίο), μάλιστα πολύπλοκο -πολλές σχολές συγκρούονται.
Τα τελευταία χρόνια έχει κυριαρχήσει η σχολή της εξαπλούστευσης (γνωστής και ως απλοποίησης), η οποία βάζει και τη φωνητική και την ορθογραφική ή ετυμολογική προσέγγιση στον ίδιον παρονομαστή της απλότητας. Ετσι, αντί Σαίξπηρ, Σέξπιρ κι αντί Ρομιγύ, Ρομιγί. Πιθανόν να ‘ναι έτσι το σωστό, αλλά η ταπεινότης μου ήθελε να γράψει και κάτι για το δίκιο του υγκρέκ…

Η επόμενη ανατολή θα έρθει από τη Δύση

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε σήμερα, 21 Δεκεμβρίου 2010, στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης. Προσωπικά, έχω επιφυλάξεις για το αν έχουν αποδοθεί σωστά -και, γενικότερα, αν έγιναν- οι δηλώσεις του Τσάβες, που βέβαια τις έχω δει να κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο. Θα χρωστάω χάρη σε όποιον φίλο έχει να παρουσιάσει στοιχεία που να διαψεύδουν ή επαληθεύουν ότι έγιναν οι δηλώσεις -ιδανικά, το ισπανικό κείμενο.

Όπως έγραφα στο σημείωμά μου της περασμένης Τρίτης, στις παρέες που συμμετέχω κατά κανόνα δεν πολιτικολογούμε, όπως άλλωστε δε μιλάμε για οικονομικά θέματα ή για ποδόσφαιρο. Όχι πως δε μας ενδιαφέρει η πολιτική, το αντίθετο συμβαίνει, αλλά στις παρέες όπου μετέχω, η συζήτηση για την πολιτική δεν κατέχει την πρώτη θέση στην, πλουσιότατη άλλωστε, θεματολογία μας.
Στην τελευταία εντούτοις σύναξη μιας από τις παρέες που προανέφερα, η κουβέντα ήρθε στην κατάσταση της Αριστεράς, ελληνικής τε και ευρωπαϊκής, και σύντομα καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως η ευρωπαϊκή Αριστερά δεν έχει να προτείνει καμμιά ρεαλιστική, και εποικοδομητική ταυτόχρονα, λύση για την έξοδο από τη σημερινή κρίση.

Θα πάρετε έναν κουραμπιέ;

 

Ένα από τα μεγάλα διλήμματα της ζωής, πλάι στο Αθήνα ή Θεσσαλονίκη,  Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός, Καζαντζίδης ή Μπιθικώτσης, Βουγιουκλάκη ή Καρέζη, Βίσση ή Βανδή (έβαλα κι ένα νεότερο για ξεκάρφωμα), είναι και το “κουραμπιέδες ή μελομακάρονα”;  Ομολογώ ότι η δική μου προτίμηση πηγαίνει πιο πολύ στα μελομακάρονα, ή φοινίκια που τα έλεγε η συχωρεμένη η γιαγιά μου η Αιγενήτισσα, αλλά το σημερινό άρθρο θα αφιερωθεί στο άλλο μέλος του χριστουγεννιάτικου δίδυμου, τους κουραμπιέδες.

Η λέξη κουραμπιές είναι δάνειο από το τουρκικό Kurabiye, που προέρχεται από τα αραβικά. Όπως θα περιμεναμε, παρόμοια γλυκίσματα με παρεμφερή ονόματα βρίσκουμε όχι μόνο στα τούρκικα, αλλά και σε άλλες γλώσσες της περιοχής, σαν το αζέρικο ghorabiye.

Ο πολύκροτος Κομήτης (Μποστ, 1963)

Κυριακή σήμερα, η τελευταία πριν από τα Χριστούγεννα, και σκέφτηκα να σας παρουσιάσω ένα σκίτσο του Μποστ, εκ πρώτης όψεως εντελώς άσχετο με την επικαιρότητα, που δημοσιεύτηκε πριν από 47 χρόνια, ανήμερα τα Χριστούγεννα, στην Αυγή του 1963.

Στο σκίτσο, η μαμά-Ελλάς παρουσιάζει το βασιλικό αεροσκάφος, που επρόκειτο να αγοραστεί και που ονομαζόταν «Κομήτης». Στον τύπο είχαν διατυπωθεί επιφυλάξεις για το υπέρογκο ύψος της αγοράς· η παραγγελία είχε γίνει από την προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου δεν την ματαίωσε ενώ είχε τη δυνατότητα. Θυμίζουμε ότι μετά τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963, ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε σχηματίσει κυβέρνηση Ένωσης Κέντρου, τερματίζοντας την οχταετία της ΕΡΕ.

Ψηφίστε τη λέξη της χρονιάς!

Η επικαιρότητα έχει τους δικούς της ρυθμούς, το ιστολόγιο δεν την παρακολουθεί πάντοτε. Τελειώνει ο χρόνος, γλωσσικό ιστολόγιο είμαστε –κι έτσι, αντί να συζητήσουμε για τη χτεσινή απεργία ή για την πρωτοφανή πανευρωπαϊκή επίθεση που έχει εξαπολυθεί εναντίον του κόσμου της εργασίας (έχω όμως παραγγείλει κι ένα τέτοιο άρθρο σε κάποιον που σφυρίζει αδιάφορα), θα σας καλέσω να συνεχίσουμε αυτό που είχαμε ξεκινήσει προχτές και να διαλέξουμε τη λέξη της χρονιάς. Στο προχτεσινό άρθρο είχαν προταθεί κάμποσες λέξεις, τώρα θα ψηφίσουμε εκείνες θεωρούμε «λέξη της χρονιάς». Στην αρχή σκέφτηκα να κάνω εγώ ένα πρώτο ξεσκαρτάρισμα και να παρουσιάσω καμιά δεκαριά, τελικά όμως αποφάσισα να κάνουμε ό,τι και στην ψηφοφορία για το μπατιρώνυμο του ΔΝΤ και να μπουν σε ψηφοφορία όλες οι σοβαρές προτάσεις.

Οι παρέες των ηλικιωμένων

Αυτό το άρθρο του πατέρα μου, Δημ. Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε χτες 14.12.2010 στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης. Το άρθρο που είχε γράψει πριν από 9 χρόνια ο πατέρας μου, και το οποίο αναφέρει στην αρχή του κειμένου του, δεν υπάρχει σε ηλεκτρονική μορφή, όμως στον παλιό μου ιστότοπο έχω ανεβάσει ένα παρεμφερές (και εκτενέστερο) άρθρο του με τον ίδιο τίτλο και για το ίδιο θέμα.

Πριν από εννέα ακριβώς χρόνια, δημοσιεύτηκε σ’ αυτήν τη σελίδα σημείωμά μου με τον τίτλο «Φτιάξτε παρέες, έρχονται δύσκολες μέρες», στο οποίο εξηγούσα τον ρόλο και τη σημασία της παρέας, της πιο ριζωμένης, της πιο μακρόβιας και της πιο δημοκρατικής μορφής άτυπης ένωσης ανθρώπων, όπως γράφει και ο Ασημάκης Πανσέληνος στο θαυμάσιο βιβλίο του «Τότε που ζούσαμε».
Την παρέα, δηλαδή την ταχτική συναναστροφή με φιλικά σου πρόσωπα, την κατατάσσω στις μικρές χαρές της ζωής. Μικρές, αλλά πολύ μεγάλης σημασίας. Πρόσφατες επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει πως αυτές οι μικρές χαρές της ζωής, η συναναστροφή με τους φίλους σου, η παρακολούθηση μιας ταινίας ή μιας θεατρικής παράστασης, η ακρόαση μουσικής, το διάβασμα ενός βιβλίου και φυσικά ο έρωτας με το ταίρι σου, όχι μόνο μας ευχαριστούν, αλλά παρατείνουν τη ζωή μας και μας προφυλάσσουν από πολλές αρρώστιες.

Ο αδελφός του παππού του και το βραβείο Τσαπατσούλιτζερ

Ξεκινάω με μια εξομολόγηση: Το βραβείο Τσαπατσούλιτζερ, που υποτίθεται πως απονέμεται σε δημοσιογράφους για τις επιδόσεις του στο ευγενές άθλημα της γονατογραφίας, δεν είναι δικό μου εύρημα, αλλά του εκλεκτού φίλου του ιστολογίου που ακούει στο ψευδώνυμο π2. Το έχουμε επανειλημμένα αναφέρει σε συζητήσεις, οπότε τώρα το βάζω και στον τίτλο να γίνει ευρύτερα γνωστό, αν και παραδέχομαι ότι τα μεζεδάκια που θα σας παρουσιάσω σήμερα δεν είναι όλα κατάλληλα για βραβείο γραφείο Τσαπατσούλιτζερ.

Ας πούμε, το πρώτο δείγμα που θα σας παρουσιάσω είναι ένα κρούσμα μανιακής σχιζολεξίας, της νεοκαθαρευουσιάνικης εκείνης αρρώστιας που μας κάνει να διαμελίζουμε άσπλαχνα τις λέξεις, αναζητώντας τα υποτιθέμενα πραγματικά τους έτυμα, και για την οποία έχουμε ήδη γράψει.

Άλλο όμως είναι να εμφανίζονται κρούσματα σχιζολεξίας στη βιτρίνα ενός συνοικιακού μαγαζιού και άλλο είναι να τα βλέπεις φάτσα-κάρτα στην ηλέκδοση μιας μεγάλης εφημερίδας, που υποτίθεται μάλιστα πως από τον επόμενο Γενάρη θα φέρει την επανάσταση στο ελληνικό ειδησεογραφικό Διαδίκτυο. Διότι ακριβώς στο ηλεΒήμα εμφανίστηκε προχτές το φριχτά διαμελισμένο «διαδικασία του κατ’ επείγοντος», και μάλιστα όχι μόνο στον τίτλο (οπότε θα ρίχναμε το φταίξιμο στον υλατζή) αλλά και στο καθαυτό άρθρο. Όμως δίνω τον λόγο στον φίλο που μου το έστειλε, γιατί τα λέει πολύ ωραία: