Μεζεδάκια για το ενάμισι εκατομμύριο

 

Χτες, Κυριακή 30 του Γενάρη, το κοντέρ των επισκέψεων στο ιστολόγιο πέρασε το ενάμισι εκατομμύριο, δεκαεφτά μέρες πριν το ιστολόγιο κλείσει τα δυο του χρόνια. Να κάνω ειδικό ποστ για το ορόσημο μου φάνηκε υπερβολικό, αλλά δεν ήθελα να το αφήσω να περάσει κι εντελώς απαρατήρητο, οπότε σας το παρουσιάζω με συνοδεία μερικά μεζεδάκια, δηλαδή άλλα μικροσημειώματα που κι αυτά δεν δικαιολογούν ολόκληρο ποστ.

Τέλος πάντων, ας μην περιαυτομπλογκήσω, πάντως σας ευχαριστώ πολύ για τις επισκέψεις και ακόμα περισσότερο για τα σχόλια.

Παλιό καλό κρασί σε καινούργιο φίνο μπουκάλι

Κάποιο ρητό του Ευαγγελίου λέει ότι δεν πρέπει να βάζεις καινούργιο κρασί σε παλιά ασκιά, αλλά για το παλιό κρασί δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια ανάλογη συμβουλή. Ούτως ή άλλως όμως για τις οινολογικές μου γνώσεις δεν παινεύομαι –προτιμώ να το πίνω παρά να του κάνω κριτική– και σομελιές δεν φιλοδοξώ να γίνω. Ο τίτλος, άλλωστε, είναι μεταφορικός: για βιβλίο θα σας μιλήσω.

Η Άννα Καρένινα του Τολστόι έχει μεταφραστεί κάμποσες φορές στη γλώσσα μας: σχετικά πρόσφατη μετάφραση είναι της Κοραλίας Μακρή, που ξεχωρίζει από τον εξεζητημένα ρωσοπρεπή τίτλο της, Άννα Καριένινα. Ο τίτλος μ’ έκανε να μην  αγοράσω το βιβλίο, πέρσι-πρόπερσι που το έδινε κάποια εφημερίδα.

Ίσως έκανα καλά που περίμενα. Οι εκδόσεις Άγρα κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβρη το μυθιστόρημα του Τολστόι, σε μετάφραση του μέγιστου Άρη Αλεξάνδρου, η οποία είχε ξανακυκλοφορήσει στη δεκαετία του 1960. Πρόκειται λοιπόν για παλιό, καλό κρασί.

Όμως, σε καινούργιο, φίνο μπουκάλι· διότι, πέρα από την υλική ποιότητα της έκδοσης, που δεν είναι αμελητέα σε ένα βιβλίο 1250 σελίδων, όπου θέλεις καλό, λεπτό χαρτί και γερό δέσιμο για να μη γίνει φύλλο-φτερό, η έκδοση της Άγρας έχει χορταστικούς προλόγους και επίμετρο, συνολικά 75 σελίδες επιπλέον υλικό.

Για τα μεγάλα έργα, λένε ότι κάθε γενιά θέλει τη δική της μετάφραση, και το βλέπουμε αυτό π.χ. στον Όμηρο. Η μετάφραση του Αλεξάνδρου, πάντως, διατηρείται αγέραστη: ζήτημα είναι αν έχει πάρει μια ή δυο μικρές ρυτιδούλες στα σχεδόν 50 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει.

Δελφίνοι, ημιμάθεια και ταξίδια στο χρόνο

Σε πρόσφατο άρθρο του σε αθλητική εφημερίδα, ο γνωστός αθλητικογράφος Αντώνης Πανούτσος ασχολείται με την ταινία του Μπεσόν για την Ιωάννα της Λωρραίνης και γράφει: Τέλος πάντων, αν κάποιος θέλει να δει την ταινία, ας κρατάει και το τηλεκοντρόλ στο χέρι για να τη βλέπει στο fast forward και να πατάει το play όταν στην οθόνη εμφανίζεται ο Μάλκοβιτς, ο οποίος παίζει με πολύ περίεργη προσέγγιση τον ρόλο του Dauphin. Δηλαδή, του διαδόχου του θρόνου, που κάποιος περίεργος Ελληνας γλωσσολόγος το μετέφρασε σε «δελφίνος» και νομίζεις ότι ακούς να μιλάνε όχι για διάδοχο, αλλά για τον Ιωάννη Μελισσανίδη με ολόσωμο στην πισίνα.

Xωρίς χαρτιά, χωρίς άσυλο, χωρίς μνήμη

 

Να πω ότι καθώς γράφω τις γραμμές αυτές, οχτώ η ώρα το βράδυ της Πέμπτης 27 Ιανουαρίου, η αστυνομία βρίσκεται έξω από τη Νομική σχολή, το άσυλο έχει αρθεί εδώ και ώρες, αλλά προς το παρόν επικρατεί ηρεμία. Ο τίτλος του σημειώματος είναι εν μέρει παρμένος από ένα πολύ καλό σημείωμα του Παντελή Μπουκάλα στη σημερινή Καθημερινή, το οποίο πιάνει ένα θέμα που κι εγώ ήθελα να πιάσω -δεν πειράζει αν επαναλάβω τα ίδια.

Δεν θα συζητήσω αν έχουν δίκιο οι άδικο οι 237 καταληψίες μετανάστες της Νομικής, ούτε αν ενέργησαν αυτόβουλα ή κάποιος τους υποκινεί. Αν θέλετε στα σχόλια μπορείτε να θίξετε οποιοδήποτε σχετικό θέμα. Εγώ θέλω να σχολιάσω την άποψη που είδα να επαναλαμβάνεται δεκάδες φορές στη μπλογκόσφαιρα, ότι δηλαδή “μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά”.

Μακαριστός, η ιστορία της λέξης

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται τρία χρόνια από τον θάνατο του αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου, οπότε βρίσκω ταιριαστό να παρουσιάσω ένα παλιό μου άρθρο (γραμμένο το 2008, που δεν είχα το ιστολόγιο) σχετικά με την ιστορία της λέξης “μακαριστός”.

Τις μέρες του θανάτου και της κηδείας του αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστόδουλου, επικράτησε στα τηλεοπτικά κανάλια μια χωρίς προηγούμενο μονολιθική νιουσπήκ: ο μεταστάς αρχιεπίσκοπος ήταν πάντα «μακαριστός», στη Μητρόπολη εκτέθηκε σε προσκύνημα το «σκήνωμά» του και, βέβαια, ο Χριστόδουλος δεν πέθανε αλλά «εκοιμήθη». Βέβαια, κάθε θάμα τρεις ημέρες και το μεγάλο τέσσερις, κι έτσι ο μακαρίτης (ή μακαριστός;) Αρχιεπίσκοπος αφού πλήρωσε το κοινό χρέος παραδόθηκε στην ιστορία που θα τον κρίνει.

Ωστόσο, δεν σας κρύβω την ενόχλησή μου για τη νεογλώσσα των καναλιών (τέτοια δογματική ομοφωνία, επαναλαμβάνω, τύφλα να ’χει ο Όργουελ) και αποφάσισα να ψάξω λιγάκι τον όρο μακαριστός για να δω ποια είναι η ιστορία του. Με τους άλλους δύο όρους δεν θα ασχοληθώ τώρα, μόνο να επισημάνω ότι σύμφωνα με το λεξικό Μπαμπινιώτη το σκήνωμα είναι η σορός αγίου. Και άγιος δεν έχει ακόμα κηρυχτεί ο μεταστάς.

Γκρίνιες για ένα μεταφρασμένο άρθρο

Δεν είχα σκοπό να ανεβάσω κι άλλο σημείωμα σήμερα, αλλά διαβάζοντας τη χτεσινή Ελευθεροτυπία στην αρχή θύμωσα και μετά προβληματίστηκα, οπότε καταγράφω τις γκρίνιες μου για να ξεθυμάνω.

Λοιπόν, η Ελευθεροτυπία χτες δημοσίευσε μεταφρασμένο ένα εκτενές άρθρο (πιάνει σχεδόν ένα δισέλιδο) του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ, με τίτλο “Σχέδιο Μανίλα για τις Φιλιππίνες της Ευρώπης”. Πριν εξοργιστείτε που οι αλαζόνες Γερμανοί μάς αποκαλούν Φιλιππίνες της Ευρώπης, πρέπει να διευκρινίσω ότι σχεδόν σίγουρα οι λέξεις αυτές είναι εύρημα του υλατζή της ελληνικής εφημερίδας. Ο γερμανικός τίτλος είναι Euro: Angebot an Griechenlands Gläubiger, και ο αγγλικός The Manila Model – Plan Would Place Burden for Euro Rescue on Creditors, μια και στο άρθρο γίνεται λόγος για ένα σχέδιο που είχε εφαρμοστεί στη δεκ. του 1980 στις Φιλιππίνες.

Γιατί είμαι υπέρ της τεχνολογικής εξέλιξης

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε χτες 25.1.2010 στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης.

Έχω μερικούς αγαπητούς φίλους, που ενώ είναι ξύπνιοι, πνευματικοί άνθρωποι, κοινωνικά δραστήριοι ενεργοί πολίτες, προικισμένοι δηλαδή με πολλά χαρίσματα, εντούτοις αποφεύγουν, κάποιοι δε αποστρέφονται, την τεχνολογική εξέλιξη στον τομέα της επικοινωνίας και της μετάδοσης των ιδεών. Μετά βίας και εξ ανάγκης χρησιμοποιούν κινητό τηλέφωνο, δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο (κάποιοι μάλιστα από υπερβάλλοντα ζήλο ούτε τη γραφομηχανή) και φυσικά έχουν ξορκισμένο το διαδίκτυο.
Αγαπητός φίλος (και ξάδελφος μάλιστα) με εγκαλούσε προχτές, κατηγορώντας με για ασυνέπεια, γιατί στο σημείωμά μου για το παράδειγμα της Γαύδου επισήμανε πολλές κατά την άποψή του ανακολουθίες: πως ενώ είμαι υπέρ της τεχνολογικής εξέλιξης προτείνω να καταργήσουμε κάποια προϊόντα αυτής της εξέλιξης (χάπια κ.λπ.) και να ξαναγυρίσουμε στις παλιές και μισοξεχασμένες θεραπευτικές πρακτικές και μέσα, στις βεντούζες, στα καταπλάσματα, στα μαντζούνια και στις παλιές συνταγές των γιαγιάδων μας. Επίσης πως προτείνω να περιορίσουμε το αυτοκίνητο (άλλη μια μορφή τεχνολογικής εξέλιξης) και να ξαναγυρίσουμε στο περπάτημα ή έστω την ποδηλασία.

Μεζεδάκια, ίσως με κύριο πιάτο

Λίγα μεζεδάκια θα σας σερβίρω σήμερα, και ο λόγος είναι ότι το τελευταίο από αυτά έχει μπόλικο ψαχνό και ενδέχεται να εξελιχτεί σε κύριο πιάτο. Αλλά φυσικά ξεκινάμε από τα καθαυτό μεζεδάκια, που όλα τους έχουν ένα κοινό σημείο, ότι τα έστειλαν φίλοι του ιστολογίου.

Παλιός φίλος από την πραγματική ζωή, που ξέρει ότι καταγράφω το φαινόμενο της ακλισιάς, μου έστειλε δυο παραδείγματα ακόμα, και μάλιστα από την έγκυρη Καθημερινή ή ίσως από την ηλέκδοσή της.

Σε άρθρο για τις εξεταστικές επιτροπές και τα πορίσματά τους, διαβάζουμε για “το φιάσκο του Βατοπέδι“. Επειδή το άρθρο το υπογράφουν δύο δημοσιογράφοι, δεν ξέρουμε ποιος από τους δυο είναι ο ακλισιάρης.

Ο Ροβιόλης κατοικεί στην οδό Γραφημώνος

Το σημείωμα αυτό, που το υποσχέθηκα πριν από μερικές μέρες, αναβιώνει ένα παλιότερο σημείωμά μου, για το ραμόνι και τα λουμπέσα, που εδώ και καιρό λογάριαζα να το ξαναπαρουσιάσω, μια και έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που είχε πρωτοεμφανιστεί και πολλοί φίλοι του ιστολογίου δεν το έχουν διαβάσει (όταν το δημοσίεψα, το ιστολόγιο δεν είχε κλείσει δέκα μέρες ζωής και δεν ήταν πολύ γνωστό) και, το κυριότερο, δεν έχουν συνεισφέρει τα σχόλιά τους.

Κατά σύμπτωση, τις προάλλες ήρθε στο προσκήνιο η θρυλική Νομανσλάνδη, και μου φάνηκε πως πολλά «ραμόνια» μπορούν να πολιτογραφηθούν αμέσως Νομανσλανδιανοί, κι έτσι μ’ ένα σμπάρο χτυπάμε πολλά τρυγόνια. Επειδή όμως μας διαβάζουν και φίλοι που δεν καταλαβαίνουν την ορολογία, πρέπει να εξηγηθώ. Τι είναι ραμόνι;

Το ραμόνι είναι λέξη παιδική, περίπου ιδιωτική, και στην προκειμένη περίπτωση δική μου. Μικρός, άκουγα τους γονείς μου να τραγουδούν Θεοδωράκη, τον Επιτάφιο, και να λένε:

Μα το καράβι βούλιαξε κι έσπασε το τιμόνι
και στου πελάγου το βυθό πλανιέμαι τώρα μόνη.

Ίσως επειδή δεν μου πήγαινε να συνδέσω την αρρενωπή φωνή του Μπιθικώτση με θηλυκό επίθετο (τώρα μόνη), το παράκουσα: πλανιέμαι το ραμόνι, κι έπλασα με το νου μου κάποιο μικρό ανυπεράσπιστο ζωάκι που περιπλανιέται στο βυθό του πελάγου. Και, «μπαμπά, τι είναι το ραμόνι;» οπότε έγινε μεγάλο γέλιο.

Τέτοια παρακούσματα είναι πολύ διαδεδομένα, ο καθένας έχει τα δικά του και περιμένω να τα αναφέρετε εδώ. Αποφάσισα να τα λέω ραμόνια, όχι μόνο επειδή το ραμόνι είναι δικό μου, αλλά διότι το ραμόνι χτυπάει πάντα δυο φορές. Τι εννοώ; Πριν από λίγο καιρό, συζητώντας με συνάδελφο που είναι καμιά δεκαριά χρόνια μικρότερος, βρήκα ότι κι εκείνος είχε, σαν παιδί, πλάσει το δικό του ραμόνι, κι εκείνος από τραγούδι του Μίκη, αλλά όχι από τον Επιτάφιο, παρά από τα Τραγούδια του αγώνα -λογικό άλλωστε, αφού είναι μικρότερος δέκα χρόνια. Και στον Ωρωπό, εκεί που λέει: Κλαίει η μάνα τώρα μόνη, κλαιν τα δέντρα τα βουνά, ο φίλος μου συγκινιόταν για το καημένο το ραμόνι που το έκλαιγε η μάνα του. Ίσως επειδή είχε χαθεί και περιπλανιόταν στου πελάγου το βυθό!

Ο γύρος του θανάτου του Θ. Κοροβίνη

Το σημείωμα ανεβαίνει με αυτόματο πιλότο -τα σχόλιά σας θα τα δω το βράδυ.

Έχουν γραφτεί πολλά για την υπόθεση Παγκρατίδη, του δήθεν δράκου του Σέιχ-Σου που εκτελέστηκε επί χούντας για τρεις φόνους που πιθανότατα δεν διέπραξε, επειδή ήταν φτωχός, ανυπεράσπιστος και άρα ιδανικός για να του φορτώσουν τα ανεξιχνίαστα εγκλήματα ώστε να πάρουν προαγωγή κάποιοι υψηλόβαθμοι που φτιάξαν την καριέρα τους κλείνοντας άδικα κόσμο στη φυλακή.

Το καινούργιο βιβλίο του θεσσαλονικιού Θωμά Κοροβίνη που κυκλοφόρησε πρόσφατα (μέσα στις γιορτές το πήρα εγώ), με τίτλο Ο γύρος του θανάτου, είναι επίσης αφιερωμένο στην υπόθεση Παγκρατίδη, αλλά μην περιμένετε να βρείτε κάποιο συνταραχτικό νέο στοιχείο που αποδεικνύει περίτρανα την αθωότητα του αδικοσκοτωμένου ή που αντίθετα τεκμηριώνει αδιάσειστα την ενοχή του δράκου. Ο Κοροβίνης παρουσιάζει σε δέκα κεφάλαια την ιστορία όπως την περιγράφουν τα ρεπορτάζ των εφημερίδων της εποχής και εννιά πρόσωπα που γνώρισαν τον Αριστείδη Παγκρατίδη.

Ποιο ήταν το καλύτερο μέρος της Ελλάδας το 1907;

Σε καναδυο ώρες φεύγω και θα λείψω ως αύριο το βραδάκι, αλλά για να μην σας αφήσω παραπονεμένους είπα να βάλω ένα μάλλον εύκολο κουίζ και ταυτόχρονα να σας παρουσιάσω ένα παλιό περιοδικό. Το κουίζ θα έχει όμως μια διαφορά, δηλαδή δεν θα σας πω τη λύση ούτε θα σας δίνω νύξεις, αλλά θα περιμένω ως τη Δευτέρα το μεσημέρι και τότε θα δώσω (ηλε)βραβεία σε όποιους βρουν τη σωστή απάντηση.

Το περιοδικό που θα σας παρουσιάσω, είναι το περιοδικό ΕΛΛΑΣ. Εκδόθηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβρη του 1907 και συνέχισε να βγαίνει τουλάχιστον έως το 1915 -πρέπει να σταμάτησε μέσα στον πόλεμο. Έβγαινε αρχικά μία φορά την εβδομάδα (αργότερα δύο φορές), σε μεγάλο σχήμα, με 16 σελίδες. Είχε ποικίλη ύλη: κύριο άρθρο, χρονογράφημα, συχνά από ένα γνωστό όνομα’ μία ή δύο σελίδες με ιστορικό μυθιστόρημα σε συνέχειες (που το έγραφε ο εκδότης, ο Σπύρος Ποταμιάνος, π.χ. Λαΐς η Κορινθία ή Ηρώ και Λέανδρος, χωρίς μεγάλη αξία)’ ελαφρά λογοτεχνία και ποίηση, συνήθως με συναισθηματικό προσανατολισμό, συχνά των ίδιων των αναγνωστών’ σπαζοκεφαλιές, αινίγματα και τα τοιαύτα. Στην “Ελλάδα” έκαναν μερικά από τα πρώτα τους βήματα ο Ουράνης, ο Λαπαθιώτης, ο Κλ. Παράσχος, αν και δεν άργησαν να την ξεπεράσουν.

Για τα “αρχαία ελληνικά” του Πόντου

Στις αρχές του χρόνου δημοσιεύτηκαν σε όλες τις εφημερίδες άρθρα για την “ανακάλυψη” μιας απομονωμένης κοινότητας στον Πόντο, όπου οι κάτοικοι μιλούν μια διάλεκτο, τα ρωμέικα, που είναι “πιο κοντά στα αρχαία ελληνικά παρά στα νέα”. Η είδηση προερχόταν απο δημοσίευμα της βρετανικής Ιντιπέντεντ, που βασιζόταν στις ανακοινώσεις μιας ελληνίδας γλωσσολόγου, της Δρος Ιωάννας Σιταρίδου, που είναι λέκτορας στο Κέμπριτζ. Σε μερικά ελληνικά ιστολόγια, η είδηση μεταφέρθηκε με αρκετές φανφάρες, μια και θεωρήθηκε… απόδειξη του ότι τα αρχαία ελληνικά είναι ζωντανή γλώσσα. Αλλά οι φαιδρότητες είχαν αρχίσει από το βρετανικό δημοσίευμα, το οποίο περιείχε διάφορες χαριτωμενιές για Χρυσόμαλλο δέρας, Αμαζόνες και (στο εισαγωγικό άρθρο) για θεματικά πάρκα με τους ντόπιους να φοράνε χιτώνες.

Το θέμα, βέβαια, είναι ότι η Ιντιπέντεντ και η κυρία Σιταρίδου κομίζουν γλαύκα εις Αθήνας. Θέλω να πω ότι την ύπαρξη ελληνοφώνων στον Πόντο την ξέραμε εδώ και πολλά χρόνια -και μάλιστα το σχετικό βιβλίο του Ομέρ Ασάν Pontos Kulturu έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά. Ένα άλλο θέμα είναι ότι, πέρα από τις υπερβολές των δημοσιογράφων, που είναι ίσως σχεδόν αναπόφευκτες όταν έχουν να μεταδώσουν μια “αβανταδόρικη” επιστημονική είδηση, κι έτσι π.χ. βάζουν τίτλο “εκεί όπου επιζεί η αρχαία ελληνική γλώσσα” (Jason and the argot: land where Greek’s ancient language survives), οι δηλώσεις της κ. Σιταρίδου, τουλάχιστον όπως μεταφέρονταν από τα δημοσιεύματα, φαίνονταν κάπως υπερβολικές.

Το έθνος, το γένος και δυο φίλοι στο Αγιονόρος

Ένας φίλος που παρακολουθεί το ιστολόγιο και στέλνει πότε-πότε ηλεμηνύματα, μου ζήτησε τη γνώμη μου για ένα θέμα και μάλιστα θέμα αγκαθερό, επειδή όμως εγώ αποφεύγω να μιλάω για πράγματα που δεν τα έχω μελετήσει καλά θα παραπέμψω το ζήτημα σε σας. Αλλά αφήνω τον φίλο να θέσει το ζήτημα, με τα δικά του λόγια.

Η ιστορία της αναζήτησης ξεκινάει ως εξής.

Δύο άθεοι φίλοι γυρνώντας από το Άγιο Όρος, πιάνουν κουβέντα στο καραβάκι και μετά στο αυτοκίνητο για το έθνος.

Ο ένας έχει σπουδάσει ιστορία και ο άλλος μαθηματικά, υπολογιστές.

Ο πρώτος πληροφορεί τον δεύτερο ότι το έθνος είναι σύγχρονο σχετικά κατασκεύασμα και του προτείνει βιβλιογραφία. Ο δεύτερος βλέποντας να γκρεμίζει ο πρώτος την αντίληψη του περι συνέχειας του ελληνικού έθνους μεταξύ άλλων αντιδράει λυσσαλέα (άλλο θέμα η συνέχεια αλλά μπήκε και αυτό στη κουβέντα αναγκαστικά) αλλά δεν έχει σοβαρά επιχειρήματα για να στηρίξει τις απόψεις του.

Ο δυσθεόρατος Βίσκοντ, μερικά μεζεδάκια και δυο απορίες

 

Το σημερινό πιάτο με τα μεζεδάκια έχει μια διαφορά από τα συνηθισμένα, διότι ζητάω να μου λύσετε δυο απορίες που παρουσιάστηκαν -μια και εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά. Αλλά, πρώτα η διασκέδαση και οι απορίες στο τέλος.

Ο τίτλος πάντως του άρθρου είναι παρμένος από τα μεζεδάκια. Και ας ξεκινήσουμε από τη λέξη δυσθεόρατος, που είναι σαν το refudiate της Σάρας Πέιλιν, δηλαδή είναι πάντρεμα δυο άλλων υπαρκτών λέξεων. Υπάρχει η λέξη “δυσθεώρητος” που είναι λόγια και σημαίνει αυτόν που δύσκολα μπορούμε να τον συλλάβουμε σε όλο του το μέγεθος, άρα τεράστιος, πολύ ψηλός, ιδίως όταν χρησιμοποιείται στη φράση “δυσθεώρητο ύψος”, πολύ μεγάλο ύψος δηλαδή. Βέβαια, σπάνια λέμε ότι το τάδε κτίριο έχει ύψος δυσθεώρητο, συνήθως το λέμε για το χρέος που έχει φτάσει σε δυσθεώρητο ύψος. Υπάρχει πάλι και η λέξη “θεόρατος” που σημαίνει επίσης τεράστιος, πολύ ψηλός. Οπότε δεν είναι περίεργο που κάποιοι τα μπλέκουν και λένε για “δυσθεόρατο ύψος”,  θα περίμενα όμως από κοτζάμ πρόεδρο των δημοσιογράφων, όχι σε προφορικό λόγο αλλά σε ενυπόγραφο και υποτίθεται βαρυσήμαντο άρθρο να μην κάνει τέτοια στραβοπατήματα. Διότι τις προάλλες ο Πάνος Σόμπολος, σε άρθρο για την κρίση στα ΜΜΕ έγραψε ότι ο αριθμός των ανέργων δημοσιογράφων έχει ανέβει σε δυσθεόρατα ύψη.