Δελτίον φορο-θυέλλης

Μια και το μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε και ακολουθεί η εξίσου συνοπτική ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου, που θα εξαπολύσει φοροκαταιγίδα πάνω στους ίδιους και τους ίδιους, πιστεύω πως ταιριάζει να αναδημοσιεύσω εδώ ένα ποίημα που έγραψε, αν και πρόχειρα, ένας εκλεκτός φίλος του ιστολογίου, ο αγαπητός Κορνήλιος, διότι μου φαίνεται κρίμα να μένει καταχωνιασμένο τέτοιο ωραίο στιχούργημα στο μισοσκόταδο των σχολίων, όπου αρχικά εμφανίστηκε. Πραγματικά μου αρέσει πολύ -και σκέφτομαι πως αν έβγαινε ακόμα ο Ρωμηός του Σουρή αυτό το ποίημα θα ήταν το σημερινό του πρωτοσέλιδο!

Επειδή ο φίλος Κορνήλιος (για όσους δεν τον ξέρουν) είναι φανατικός οπαδός του πολυτονικού, το ποίημά του το έγραψε με δασείες και περισπωμένες. Το παραθέτω όπως το έγραψε και πιο κάτω το αντιγράφω χωρίς σκουληκάκια, για όσους δεν μπορούν να τα εμφανίσουν  στον υπολογιστή τους.

Σκέψεις γύρω από τη βία

Αυτό το άρθρο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε χτες, 28.6.2011, στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης.

Πριν από ένα χρόνο δημοσιεύθηκε στο «Εμπρός» σημείωμά μου με τον τίτλο «Είναι η βία η μαμή της Ιστορίας;», που από κάποιους θεωρήθηκε περίπου βλάσφημο, αφού δεν αποδεχόταν ως θέσφατο κάτι που είχε πει ο γέρο Κάρολος (άσε που έκανα λάθος και απέδωσα τη ρήση όχι στο Μαρξ αλλά στον Έγκελς).
Το ζήτημα είναι τι ορίζουμε ως βία; Γιατί βία είναι οι χουλιγκανισμοί στα γήπεδα, βία είναι και οι καταστροφές που προκάλεσαν οι νεαροί που διαμαρτυρήθηκαν για τη δολοφονία του Αλέξη, βία αποτελούν τα φαινόμενα του προπηλακισμού και των χειροδικιών κατά επιφανών εκπροσώπων του πολιτικού συστήματος, που πολλαπλασιάζονται τελευταία.
Όλα αυτά όμως τα βίαια φαινόμενα, όσο και αν τα υπερτονίζουν τα εξωνημένα Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού, είναι παράγωγα και όχι γενεσιουργά στοιχεία. Γενεσιουργός πηγή της βίας είναι η νόμιμη βία που ασκεί το εκάστοτε κράτος. Άλλωστε ο Μαξ Βέμπερ, αν δεν κάνω λάθος, είπε πως το κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας. Στην περιοχή της βίας κάθε εξουσία είναι έτοιμη να δίνει μάχες, συνήθως εύκολες γι’ αυτήν, και συχνά να κερδίζει. Η βία είναι το δικό της γήπεδο.
Η κρατική βία είναι υπόκωφη, αθόρυβη και αόρατη, ειδικότερα δε στις μέρες που περνάμε, που η πατρίδα μας έπαψε να είναι ανεξάρτητη και έχει υποδουλωθεί σε ξένα κέντρα οικονομικής εξουσίας, η κρατική βία μπορεί να γίνει εξαιρετικά επικίνδυνη, γιατί αποσκοπεί στην ανεμπόδιστη εφαρμογή των επιταγών της παγκοσμιοποίησης, στην εξαθλίωση των μισθωτών και των μικρών και μεσαίων επαγγελματιών και στον εκφοβισμό της κοινωνίας.

Το 2015 τι θα πουλήσουμε;

 

Τα οικονομικά δεν είναι το φόρτε μου, τα αντιπαθώ μάλιστα λιγάκι, αν κι εμείς οι μεταφραστές πρέπει να ξέρουμε λίγο απ’ όλα, να είμαστε (ρηχά-ρηχά βεβαίως) ενήμεροι για όλους τους κλάδους. Οπότε, δεν περνιέμαι για ειδικός στα οικονομικά, και γράφω αυτές τις λίγες γραμμές κυρίως για να δώσω έναυσμα σε συζήτηση.

Μου σύστησαν και διάβασα ένα άρθρο του οικονομολόγου Δημήτρη Καζάκη (δεν τον παρακολουθώ συστηματικά), που περιέχει δυο πίνακες, οι οποίοι φαίνεται να είναι παρμένοι από το ίδιο το κείμενο του μεσοπρόθεσμου προγράμματος. Το λέω αυτό επειδή για τον Καζάκη μπορεί κανείς να έχει πολλές αντιρρήσεις, αλλά τα στοιχεία αυτά, αν δεν κάνω λάθος, είναι επίσημα, δεν είναι δική του επεξεργασία. Λοιπόν, σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, το φετινό δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι 352,4 δις ευρώ (ψηλώνει ο νους με τέτοια νούμερα), ενώ το 2015, εφόσον εφαρμοστεί στο ακέραιο το θηριώδες πρόγραμμα εκποιήσεων και φόρων, και εφόσον δεν συμβεί κάποια απρόοπτη δυσμενής εξέλιξη, και εφόσον όλα πάνε κατ’ ευχήν, θα είναι… 351,4 δις, δηλαδή μόλις 1 δις λιγότερο, ύστερα από θυσίες τεσσάρων ετών!

Η άλλη λέξη που αρχίζει από γιω-

 

Να το ξεκινήσουμε με κουίζ, αν και θα φανερωθεί στις επόμενες γραμμές.

Πείτε μου δυο ελληνικές λέξεις, όχι της ίδιας ρίζας, που να αρχίζουν από γιω-. Ή μάλλον θα σας πω εγώ τη μία λέξη, “γιώτα”, κι εσείς θα βρείτε τη δεύτερη. Μόνο που η δεύτερη λέξη δεν πρέπει να είναι από την ίδια οικογένεια, άρα δεν μετράει ούτε ο γιωταχής ή το γιωταχί, ούτε ο γιωτάς του στρατού, ούτε ο γιωτακισμός. Επίσης, δεν μετράει το γιωτ, όχι επειδή είναι ξένη λέξη αλλά επειδή θα τη γράψουμε (ως δάνεια λέξη) απλά, γιοτ. Άρα; Ποια είναι η δεύτερη ελληνική λέξη που αρχίζει από γιω-; Να το πάρει το ποτάμι;

Δυο εκατομμύρια και ένα λουστράκι

Σήμερα, κυριακάτικα, όπως βλέπετε στο διάγραμμα εδώ πιοπάνω, συμπληρώθηκαν 2 εκατομμύρια επισκέψεις στο ιστολόγιο, από τις 16 Φεβρουαρίου 2009 που ξεκίνησε να εκπέμπει. Το πρώτο εκατομμύριο είχε συμπληρωθεί πέρσι στις 29 Ιουλίου, δηλαδή ύστερα από 19 και μισό μήνες λειτουργίας, το δεύτερο ήρθε γρηγορότερα, ούτε έντεκα μήνες δεν χρειάστηκαν. Πέρσι, που κλείσαμε το πρώτο εκατομμύριο, είχε γίνει μια συζήτηση για την ιστορία της λέξης εκατομμύριο, ενώ άλλες φορές έχουμε συζητήσει κατά πόσον οι επισκέψεις στο ιστολόγιο, όπως τις μετράει η WordPress, είναι μοναδικές ή όχι (δεν είναι: επομένως, τα νούμερα είναι λιγότερο εντυπωσιακά απ’ όσο φαντάζουν).

Όπως επίσης ίσως έχουμε ξαναπεί, γύρω στο 1870, όταν πλάστηκε η λέξη “δισεκατομμύριο” που σημαίνει “χίλια εκατομμύρια”, βρέθηκαν κάποιοι να επισημάνουν ότι είναι λανθασμένος σχηματισμός, αφού το δισ- συνήθως σημαίνει “δυο φορές”, άρα δισεκατομμύριο θα “έπρεπε” κατά τη γνώμη τους (π.χ. του Ζηκίδη) να σημαίνει “δύο εκατομμύρια”, τα δε χίλια εκατομμύρια να τα πούμε “χιλιεκατομμύριο”. Το λεξικό του Μπαμπινιώτη δίνει αναδρομικά δίκιο στον Ζηκίδη, χωρίς ευτυχώς να υιοθετεί την άποψή του. Κατά τη γνώμη μου, αν είναι λαθεμένος σχηματισμός το δισεκατομμύριο, είναι “θαυματουργό λάθος”, αφού μας πρόσφερε ένα διαυγέστατο σύστημα πολλαπλασίων (δισεκατομμύριο, τρισεκατομμύριο, κτλ.) ενώ αν είχαμε υιοθετήσει την “δήθεν σωστή” πρόταση Ζηκίδη θα λέγαμε “σωστά” χιλιεκατομμύριο, αλλά μετά θα μπουρδουκλωνόμασταν απερίγραπτα για να πούμε τα χίλια δισεκατομμύρια κτλ. (Και βέβαια η καθαρεύουσα ποτέ δεν θα άφηνε να εδραιωθούν οι τύποι διλιούνι, τριλιούνι).

Για ένα βαλάντιο αδειανό

Όχι, παρά τον τίτλο, το σημείωμα που θα διαβάσετε δεν σχολιάζει τα νέα μέτρα, ούτε το φοροτσουνάμι που εξαπολύει ο… εφαρμοστικός νόμος. Όπως έχω πει, βρίσκομαι σε ιστολογική εφεδρεία, οπότε τα καινούργια άρθρα που γράφω είναι λιγοστά. Όμως, στο προχτεσινό άρθρο για τη διατήρηση της αρχικής ορθογραφίας έγινε συζήτηση για τα λεξικά Μπαμπινιώτη, πράγμα που μου έδωσε την ιδέα να παρουσιάσω ένα παλιότερο άρθρο μου, που είχα γράψει πριν από τρία χρόνια, με αφορμή μια λέξη, το βαλάντιο, και πώς ορθογραφείται στα λεξικά Μπαμπινιώτη.

Φυσικά, περιπτωσιολογία κάνουμε· μια λέξη δεν αποδεικνύει τίποτε, κι αν είναι να γράφουμε ένα κατεβατό για μια λέξη, τότε ζήτω που καήκαμε, για όλο το λεξικό πρέπει να γράψουμε τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Ίσως όμως είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας του λεξικού, διότι όπως οι άνθρωποι έχουν και τα λεξικά τη νοοτροπία και την ιδεολογία τους.

Η πλατεία σχεδιάζει (κατά κάποιο τρόπο)

Φίλος του ιστολογίου μού έστειλε δύο σκίτσα, που απεικονίζουν και τα δυο τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, τον κ. Πάγκαλο. Όπως μού έγραψε, ο δημιουργός τους είναι η Πλατεία Συντάγματος.

Απόρησα και του ζήτησα διευκρινίσεις. Μου απάντησε:
Δηλαδή, ο δημιουργός αποποιείται το δικαίωμα της ονομαστικής του αναγνώρισης και χαρίζει την αναφορά στην “Πλατεία Συντάγματος”. Κι επειδή η αναφορά υπάρχει ήδη ενσωματωμένη στην εικόνα δεν χρειάζεται κι άλλη ιδιαίτερη. Βέβαια η Πλατεία δεν έχει χέρια για να σχεδιάσει, ή μάλλον έχει πολλά χέρια, ένα από τα οποία, σ’ αυτήν την περίπτωση, είναι και το δικό μου.

Ελπίζω η εξήγησή μου να βγάζει νόημα. Ούτως ή άλλως δεν είμαι σκιτσογράφος και δεν σκοπεύω να κάνω τέτοια καριέρα, μηχανικός είμαι. 

Η φενάκη της “διατήρησης της αρχικής ορθογραφίας”

Με ένα ενδιαφέρον φιλολογικό ζήτημα θα ασχοληθώ σήμερα, αν και φοβάμαι ότι οι περισσότεροι θα το βρείτε εντελώς –ίσως και προκλητικά– ανεπίκαιρο στους χαλεπούς καιρούς που περνάμε –όμως το έχω υποσχεθεί να το συζητήσω, και άλλωστε με απασχολεί κι εμένα.

Το πρόβλημα είναι το εξής: έστω ότι επανεκδίδουμε σήμερα ένα κείμενο που είχε εκδοθεί πριν από αρκετές δεκαετίες. Τι κάνουμε; Διατηρούμε την ορθογραφία της αρχικής δημοσίευσης, τη μετατρέπουμε στη σημερινή ή ακολουθούμε μια μέση οδό; Βέβαια, όσοι από εμάς επανεκδίδουν σε μονοτονικό, έχουν ήδη κάνει μια βασική μετατροπή (που υποχρεώνει σε άλλες, δευτερεύουσες μετατροπές, διότι π.χ. το πολυτονικό νἄχει πρέπει να μετατραπεί, είτε σε να ’χει είτε σε κάτι άλλο)· ωστόσο, είναι λάθος να νομίζουμε ότι αν κάποιος διατηρήσει το πολυτονικό αυτομάτως διατηρεί και την ορθογραφία των αρχικών δημοσιεύσεων.

Πρόσφατα έκανα τη φιλολογική επιμέλεια δύο βιβλίων, το Φονικό μοιραίο βόλι με τα πεζά του Θ. Λασκαρίδη, και τη νουβέλα Κάπου περνούσε μια φωνή του Ν. Λαπαθιώτη. Και στις δυο περιπτώσεις επέλεξα να μη διατηρήσω την ορθογραφία των αρχικών δημοσιεύσεων, αλλά να την εκσυγχρονίσω: όχι μόνο μετέτρεψα σε μονοτονικό, αλλά εφάρμοσα παντού τη σημερινή σχολική ορθογραφία. Στην περίπτωση της νουβέλας του Λαπαθιώτη, οι αλλαγές ήταν ελάχιστες: η υποτακτική που ήταν σε –η έγινε σε –ει (να κάνη -> να κάνει), το κ’ έγινε κι, και (μοναδική λαπαθιωτική ιδιοτροπία) το τέτιος έγινε τέτοιος. Στην περίπτωση του Λασκαρίδη, οι αλλαγές ήταν πολλές· αν διατηρούσα την αρχική ορθογραφία θα έπρεπε όχι μόνο να χρησιμοποιήσω γραφές που ξενίζουν σήμερα (φείδι, είνε, κτλ.) αλλά και να κρατήσω διαφορετικές γραφές για την ίδια λέξη, διότι οι αρχικές δημοσιεύσεις δεν ομονοούσαν πάντοτε μεταξύ τους.

Μια καινούργια μορφή πάλης

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου,  δημοσιεύτηκε σήμερα, 21.6.2011, στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης, με τον υπότιτλο: Απόπειρα να αξιολογηθούν οι συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων.

Σχεδόν πριν από ένα μήνα ξεκίνησαν οι τεράστιες συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων, που μπορεί να γίνονται με κέντρο την Πλατεία Συντάγματος, αλλά έχουν επεκταθεί και σε αρκετές γειτονιές της πρωτεύουσας, στη Θεσσαλονίκη και σε πολλές επαρχιακές πόλεις. Και το σπουδαιότερο: το κυριολεκτικά πρωτόγνωρο αυτό κίνημα όχι μόνο δε λέει να ξεθυμάνει, αλλά δυναμώνει και αυτοοργανώνεται.
Πρώτα-πρώτα, άρχισαν να λειτουργούν, κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων και στο πλαίσιό τους, λαϊκές συνελεύσεις, στις οποίες οι αγανακτισμένοι πολίτες παίρνουν αποφάσεις ή υιοθετούν προτάσεις, όπως για παράδειγμα η πολύ σημαντική πρόταση να συγκροτηθεί «Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου», η οποία να προωθήσει τη διαχρονική πρόσβαση των πολιτών στις συμβάσεις με τις οποίες διαμορφώθηκε το δημόσιο χρέος, καθώς και τον έλεγχο της νομιμότητας του χρέους. Σε άλλη συγκέντρωση, στις 8 Ιουνίου, αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί στις 17 του μήνα «Ημέρα Λαϊκής Ενημέρωσης και Διαβούλευσης σχετικά με την Άμεση Δημοκρατία και το Σύνταγμα».
Η εκδήλωση πράγματι έγινε και σ’ αυτή μίλησαν ο ακατάβλητος Μανώλης Γλέζος, το ζωντανό ακόμα σύμβολο της Αντίστασης του λαού μας, ο Γιώργος Αναστασόπουλος, ο Κώστας Δουζίνας, ο Γιώργος Οικονόμου και ο Σταύρος Σταυρίδης, και ακολούθησε ζωηρή συζήτηση.

Στήλες και στύλοι, εν μέσω δυο κουμπάρων

Μια και συνεχίζεται η φάση  της αγρανάπαυσης, ανεβάζω εδώ ένα παλιότερο κείμενο, που το είχα δημοσιεύσει στον παλιό μου ιστότοπο πριν από τρία χρόνια, αλλά που διατηρεί, πιστεύω, στο ακέραιο την ανεπικαιρότητά του.

Ο Λάκης Λαζόπουλος τους έχει δέκα και μικρούς, εγώ τρεις μόνο αλλά λέοντες. Εννοώ τους Μήτσους, διότι τρεις κουμπάρους έχω αξιωθεί να κάνω και είναι Μήτσοι κι οι τρεις.

Συνήθως τα γλωσσικά ερωτήματα μού τα στέλνουν με ηλεμηνύματα άγνωστοι αλληλογράφοι (με μερικούς από τους οποίους γνωρίζομαι στη συνέχεια), αλλά αυτή τη φορά η προσφυγή στα (όσα κι όποια) φώτα μου έγινε από το τηλέφωνο και μάλιστα από γνωστούς, τους δύο από τους τρεις Μήτσους που λέω παραπάνω. Και έτσι βρέθηκα εν μέσω δύο κουμπάρων· ο ένας μου κουμπάρος υποστήριζε πως το σωστό είναι να λέμε «οι στύλοι του Ολυμπίου Διός»· ο άλλος, που  στοιχημάτιζε πως θα του έδινα δίκιο, ότι το σωστό είναι «οι στήλες του Ολυμπίου Διός». Δίκιο έδωσα και στους δύο κι ευτυχώς που δεν ήταν και ο τρίτος κουμπάρος Μήτσος στην παρέα τους να με μεμφθεί για την ασυνέπειά μου ή τον πολιτικαντισμό μου, πώς τάχα είναι δυνατό να δίνω δίκιο και στους δύο –γιατί, σαν άλλος Νασρεντίν Χότζας και σ’ αυτόνε δίκιο θα’ δινα.

Μεζεδάκια σε ώρα ανασχηματισμού

Μαζεύτηκαν μερικά μεζεδάκια, που αν τ΄ αφήσω θα μπαγιατέψουν, οπότε τα σερβίρω εδώ. Όχι τυχαία, τα περισσότερα έχουν να κάνουν με τις τελευταίες οπερετικές εξελίξεις σχετικά με την ξεπαραίτηση και τον ανασχηματισμό.

Τα περισσότερα, αλλά όχι όλα. Είχαμε και έκλειψη, και διαβάζω περιγραφή στην ηλέκδοση της Καθημερινής:  Καθώς το φεγγάρι βουτά όλο και βαθύτερα στη σκιά της Γης, ο δίσκος του λαμβάνει σταδιακά διαφορετικά χρώματα· από ασημί γίνεται πορτοκαλί ή ακόμα και κατακόκκινο.

Πρέπει να το λάβουμε χαμπάρι, δεν μας λαμβάνει πια να χρησιμοποιούμε το χυδαίο ρήμα “παίρνω”.

Το επόμενο, το άκουσε προχτές μια φίλη στη ΝΕΤ. Ο πρωθυπουργός, λέει, “εισήλθε του Προεδρικού μεγάρου”. Εμ βέβαια, όταν “εξέρχεσαι του μεγάρου”, αν δεν προσέξεις μπορεί και να εισέλθεις.

Για  τα τελευταία οπερετικά διάβασα στην Καθημερινή ένα άρθρο του Γ. Μαντέλα (δεν ξέρω αν έχει σχέση με τον Νέλσονα), με τίτλο “Ο Γκαούτσο Μαρξ και το ελληνικό ζήτημα”.  Για τον… Γκράουτσο Κώτσο του Χάρι Κλιν, δεν μας είπε τίποτα.

Στο ηλεΒήμα διάβασα μια ελαφρώς αρχηγική ανοιχτή επιστολή της Άννας Διαμαντοπούλου:  Είμαστε όρθιοι, έτοιμοι και δεν αποποιούμαστε των ευθυνών μας. Εντάξει, το αποποιούμαι κι άλλοι το σύνταξαν με γενική, δεν είναι πια και τόσο σοβαρό λάθος -μακάρι να έβγαζε έγκαιρα τους βαθμούς των Πανελληνίων η κυρία Άννα, που κατάφερε πρώτη χρονιά στα χρονικά να τους βγάλει με καθυστέρηση, κι ας αράδιαζε όσες στραβές γενικές ήθελε.

Αταλάντευτος  στον αγώνα του για τον εμπλουτισμό της ελληνικής γλώσσας (πώς αλλιώς θα φτάσει τα 5 εκατομμύρια λέξεις που θέλει και ο πολιτευτής του ο κ. Ανδρεάκος; ) ο κ. Καρατζαφέρης δήλωσε ότι “ανοητίζει όποιος πιστεύει ότι ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι μόνο για να ορκίζει κυβερνήσεις”, χαρίζοντας μια καινούργια λέξη στη γλώσσα μας -όλοι οι άλλοι ανοηταίνουν, μόνο ο κ. Καρατζαφέρης ανοητίζει.

Το πρωί της Πέμπτης, λίγο μετά τις διαδοχικές παραιτήσεις των βουλευτών, ο βουλευτής Χανίων του ΠΑΣΟΚ κ. Μιχελογιαννάκης δήλωσε “Ανδρός πεσούσης, πας ανήρ ανδρεύεται”. Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται, έλεγε η παροιμία, για την οποία μπορείτε να διαβάσετε κάτι παραπάνω στη Λεξιλογία. Τέλος πάντων, ας το χρεώσουμε στη συγκίνηση.

Όπως στη συγκίνηση, ή στην ευθύνη, θα χρεώσουμε και μερικά σαρδαμάκια, σαν το “δεν είναι ριψασπής” (πώς να το γράψω, όταν το τονίζει στη λήγουσα; ) του κ. Σηφουνάκη ή “Ο κάθε στέλεχος” της κ. Κατσέλη.

Όμως σταματάω εδώ, λίγο πριν ανακοινωθούν τα ονόματα των υπουργών, διότι θέλω να κλείσω με μια ιδέα που το δίχως άλλο θα οδηγήσει στην ανόρθωση τα οικονομικά της χώρας μας και θα μας κάνει όλους να τρώμε με χρυσά κουτάλια. Το κείμενο το βρήκα στο Φέισμπουκ και αφαίρεσα μερικά εισαγωγικά εναντίον των πολιτικών. Μεταφέρω κοπυπαστηδόν:

 Εκ φυσeως ανεπαρκεις, ποτε δεν προτειναν μια λυση στο προβλημα χρεους που ταλανιζει το εθνος..Θα κριθουν απο τις μελλοντικες γενιες οπως τους αξιζει.. καμια αναφορα πλεον για αυτους, καμμια βουλευτικη συνταξη, μονο ονειδος εξ ονοματος του Ελληνικου Λαου για τα αθλια γεραματα τους.. και αυτοι που θα παρουν τη θεση τους, ευχομαι νεοι, πατριωτες και πολιτικα αλωβητοι, ας ακουσουν την απλη προταση μου.. Η ΛΥΣΗ ειναι η κληρονομια των προγονων μας, η μοναδικη Ελληνικη γλωσσα! Με αυτη εκφραστηκε απο δημιουργιας κοσμου το ιδιο το ΦΩΣ!!! Στα επομενα χρονια η νεα γενια των Υπερυπολογιστων θα χρειαστει μια νεα γλωσσα για νᨔ σκεφτει”, και αυτη ειναι μονο η αρχαια ελληνικη γλωσσα την οποια ηδη σπουδαζει η ελιτ των προγραμματιστων γνωριζοντας τις τρομερες δυνατοτητες της και την υπεροχη της απεναντι στην σημερινη περιορισμενων δυνατοτητων, λατινικη.Θελουν να την κωδικοποιησουν και να την χρησιμοποιησουν εξασφαλιζοντας για λογαριασμο των χωρων τους παγκοσμια οικονομικη ,και οχι μονο, κυριαρχια μεσω των υπερυπολογιστων ,εν αγνοια μας!!!Ας τους προλαβουμε με ορους που αυτοι καταλαβαινουν οπως copyright, franchise.. Καθε χωρα που θα “ταιζει” τους υπερυπολογιστες της ,μελλοντικα, με την δικη μας Αρχαια ελληνικη γλωσσα , να πληρωνει το αντιστοιχο τιμημα αναλογο των υπερκερδων τους!σε πολυ λιγο κανενα χρεος δεν θα βαραινει εμας και τα Παιδια μας!

16 Ιουνίου, Μνημονίου επισκόπου Αμαθούντος, γενέθλια ΓΑΠ

Ζούμε πολύ ενδιαφέρουσες στιγμές και τις ζούμε σε απευθείας σύνδεση, όπως φαίνεται. Η σημερινή μέρα, 16 Ιουνίου, όπως θα έχετε ίσως μάθει από το διαδίκτυο, είναι η μέρα των γενεθλίων του πρωθυπουργού (γεννήθηκε το 1952), είναι όμως και η γιορτή των οσίων Μνημονίου και Τύχωνος, επισκόπων Αμαθούντος, των θαυματουργών. Ήδη μια τέτοια σύμπτωση είναι εντυπωσιακή, όμως δεν αποκλείεται η σημερινή μέρα να μην είναι απλώς η μέρα που θα μάθουμε τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης, αλλά να δρομολογήσει πολύ ευρύτερες εξελίξεις.

Τη μέρα των γενεθλίων τους, τα παιδιά κάνουν πάρτι και δέχονται δώρα. Ο Γιώργος Παπανδρέου αποφάσισε να κάνει ανασχηματισμό, αλλά δέχτηκε πικρό δώρο τις παραιτήσεις δυο (μέχρι στιγμής) βουλευτών του κόμματός του και τη γενικότερη αμφισβήτηση, κάτι όχι παράλογο ύστερα από τη χτεσινή οπερέτα. Μέχρι στιγμής, ο ανασχηματισμός δεν έχει αναβληθεί. Ανακοινώθηκε μάλιστα ότι το νέο κυβερνητικό σχήμα θα είναι δεκαπενταμελές, ίσως για να θυμίζει τα δεκαπενταμελή μαθητικά συμβούλια των γυμνασίων και λυκείων.

Η απαξίωση του ρόλου των Μ.Μ.Ε.

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε σήμερα 15.6.2011, στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης.

Διαδήλωση, συγκέντρωση, πορεία και γενικά οποιαδήποτε μαζική εκδήλωση των πολιτών, δε νοείται χωρίς να σηκωθούν πανώ και πλακάτ και χωρίς να ακουστούν συνθήματα.
Τον καιρό της «αποστασίας» οι χιλιάδες των πολιτών που συγκεντρώνονταν στον «συνήθη τόπο των συγκεντρώσεων», που ήταν γωνία Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους, κραύγαζαν πολλά τέτοια συνθήματα, επικρατέστερο από τα οποία ήταν «δε σε θέλει ο λαός – παρ’ τη μάνα σου κι εμπρός».
Αργότερα στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ΠΑΣΟΚοι, ΚΚΕδες και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις φώναζαν «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ – το ίδιο συνδικάτο». Κατά την πρώτη ΠΑΣΟΚοκρατία το σύνθημα αυτό φυσικά εγκαταλείφτηκε, αργότερα όμως, όταν οι υπεσχημένες «καλύτερες μέρες» δεν ήρθαν, ακούστηκε ένα άλλο, «ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία – εξάρτηση, λιτότητα και φαυλοκρατία».
Ένα σύνθημα για να πιάσει πρέπει οπωσδήποτε να έχει κάποιον εσωτερικό ρυθμό και μέτρο και, ακόμη καλύτερα, ομοιοκαταληξίες. Πολλά συνθήματα έχουν σαφώς ειρωνικό χαρακτήρα, όπως το «τρεις κι εξήντα παίρνετε – και τον κόσμο δέρνετε», που απευθύνεται προς τα όργανα τάξεως, όταν δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλον, άλλα όμως είναι καθαρώς υβριστικά, τα οποία να μου επιτρέψετε να μην τα μεταφέρω εδώ αυτούσια, γιατί δεν είναι στο στυλ της γραφής μου, αλλά να δώσω περιληπτικά το νόημά τους.

Το φρούτο από την Περσία

Καιρό έχουμε να μιλήσουμε για φρούτα εποχής και τον Ιούνη γίνεται κοσμογονία από πρωτοφανήσιμα φρούτα. Βέβαια, για το κεράσι και για το βερίκοκο έχουμε συζητήσει από πέρυσι και πρόπερσι, να μην τα ξαναλέμε, αλλά δεν εξαντλήσαμε τα οπωρικά της εποχής. Σήμερα λοιπόν θα δούμε το ροδάκινο.

Γιατί το χαρακτηρίζω, στον τίτλο “φρούτο από την Περσία”;

Όπως έχουμε ξαναπεί, οι αρχαίοι Έλληνες, αλλά και οι Ρωμαίοι, χρησιμοποιούσαν σε πολλές περιπτώσεις το μήλο (malum) σαν γενικό όρο για τα οπωρικά, προσθέτοντας ένα προσδιοριστικό επίθετο για να δηλώσουν άλλα φρούτα.

Έτσι, για παράδειγμα, το βερίκοκο το ονόμασαν αρμενιακόν μήλον, αν και η ονομασία δεν έπιασε. Το χρυσό ροδάκινο το είπαν περσικόν μήλον, και η ονομασία έπιασε στα λατινικά, όπως θα δούμε παρακάτω, όχι όμως στα ελληνικά. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Η ροδακινιά είναι ιθαγενής της Κίνας, στα μέρη μας όμως τα ροδάκινα ήρθαν από την Περσία, πιθανότατα με τις εκστρατείες του Αλέξανδρου.