Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Η συνεργασία με τον Τρίβολο του Στρατή Παπανικόλα

Posted by sarant στο 6 Μαΐου, 2014


Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή είναι η δέκατη πέμπτη συνέχεια.  Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

mimis_jpeg_χχsmallΒρισκόμαστε στο τέταρτο κεφάλαιο του βιβλίου, που έχει τον γενικό τίτλο “Ένας μέτοικος στη Μυτιλήνη του μεσοπολέμου” και παρακολουθεί τη ζωή του παππού μου από το 1928 που παντρεύτηκε τη γιαγιά μου, την Ελένη Μυρογιάννη, και εγκαταστάθηκε στη Μυτιλήνη. Το σημερινό κεφάλαιο είναι ποιητικό, ενώ επίσης διαβάζουμε τις απόψεις του παππού μου για τη γλώσσα -αν και η δική μου εντύπωση είναι ότι ο παππούς μου κάποια από αυτά τα έλεγε απλώς σαν αντίδραση στον αδιάλλακτο ψυχαρισμό των φίλων του και για να τους πειράξει. Να προσθέσω ότι αρκετά από τα ποιήματα του παππού μου στον Τρίβολο της Μυτιλήνης (ο οποίος, αν δεν σφάλλω, είναι διαθέσιμος ονλάιν από τη Βιβλιοθήκη της Βουλής) υπάρχουν εδώ.

Σαν μια κοινωνική παρατήρηση, προσέξτε ότι στο πρώτο ποίημα, έστω κι αν είναι εύθυμο και διαφημιστικό, δεν θεωρείται αδιανόητο για μια νεαρή γυναίκα να πάει να πιει μόνη της σε ταβέρνα -εν έτει 1934 αυτό. Δείγμα, θαρρώ, της ανώτερης θέσης της γυναίκας στη Μυτιλήνη σε σύγκριση με την Παλιά Ελλάδα.

Ο Νίκος ο Σαραντάκος δεν άργησε να γίνει τακτικός συνεργάτης του «Τρίβολου», τον οποίο ο Στρατής ο Παπανικόλας εξέδωσε τα Χρι­στούγεννα του 1931. Τα πρώτα του ποιήματα που δημοσιεύτηκαν ήταν μια σάτιρα της μοντέρνας ποίησης και μια παράφραση της πα­σίγνωστης «Ελιάς» του Λορέντζου Μαβίλη, που το ’γράψε με την ευ­καιρία της επιβολής ενός επαχθέστατου για τους αγρότες φόρου επί του προσαγομένου προς έκθλιψη ελαιοκάρπου.

Τα Χριστούγεννα του ’33 ο Ιγνάτης ο Κυπαρίσσης, αδελφός του Ανδρέα, του σύγγαμβρου δηλαδή του ποιητή, και γαμπρός του Στρατή Παπανικόλα (είχε παντρευτεί την αδελφή του Μαριάνθη) άνοιξε στην Αγορά μια ταβέρνα, που ονομάστηκε με πρόταση της παρέας «Διόνυσος». Στα εγκαίνια ο ποιητής απάγγειλε ένα ποίημα που το ’γραψε με την ευκαιρία εκείνη την ώρα και δημοσιεύτηκε εν συνεχεία στον «Τρίβολο». Το ποίημα είχε προμετωπίδα ένα δήθεν απόσπασμα του Σαίξπηρ στα αγγλικά:

 

ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ

“Dionyssos has the better wine” W. Saekspear
(O «Διόνυσος» έχει το καλύτερο κρασί) Ο. Σαίξπηρ

Αν έλειπε…

Αν έλειπε απ’ την Λέσβον ο «Διόνυσος»
θα’ τανε το νησί μας ερημόνησος·
θα’ χανε τη χαρά του και το κέφι του,
κανείς μας δε θα χώνευε τ’ αδρέφι του,
θα γιόμιζεν ο τόπος μας σελέμηδες,
μοβόρους, χασικλήδες και βερέμηδες.

Κοσμάκη! το κρασάκι του «Διόνυσου»
κορμί και νου, σαν πίνεις το, τονώνει σου
Σκάρτα ποτά, που θα’ ταν δολοφόνοι σου
δεν έχει το τεζιάκι του «Διόνυσου».

Ω κοπελιά, οι εικοσιδύο χρόνοι σου
τραβούν ένα κρασάκι του «Διόνυσου»
Μπορείς, για να το πιεις, να πας και μόνη σου.
Σε προστατεύει η φήμη του «Διόνυσου».

Αν έλειπε απ’ την Λέσβον ο «Διόνυσος»
θα’ τανε το νησί μας ερημόνησος.
Σε χάλια θα προσκόφταμε απροχώρητα
και θα γκρινιάζαμ’ όλοι μας αφόρητα.
κι ο βίος μας θα ήτανε αμφίβολος
κλαψάρης θα γινότανε κι ο Τρίβολος.

ΑΧΤΟΣ ΑΡΟΥΡΗΣ Διονυσιακός ποιητής

Ακολούθησαν 43 ποιήματα που, κατά την καταγραφή του ακαταπό­νητου κ. Βαγγέλη Καραγιάννη, δημοσιεύτηκαν από το φύλλο 86 ως το φύλλο 1566. Με ένα απ’ αυτά ο Νίκος ο Σαραντάκος εγκαινίασε τη σειρά που αργότερα ονόμασε «ψυχρολουσίες»: ποιήματα που αρχίζουν ως λυρικά αλλά είχαν απροσδόκητο σατιρικό τέλος. Τόσο ο τίτλος όσο και ο μικρός πρόλογος σατιρίζουν κάποια ακαταλαβίστικα ποιήματα «πούρων δημοτικιστάδων».

 

ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΛΑΜΠΟΓΙΑΛΟΥ

(Πιστός σε κειο πούχε ποσκεθεί την Πρωταπριλιά ο Άχτος, δεν ξαναγράφει πήματα. Αυτό και απατοί σας το νογάτε. Πήμα είναι τούτο δω το πράμα;)

Άνοιξη πάλι τα πουλιά χαρούμενα λαλούν
χίλια βιολιά μέσα στα δάση
αισθήματα πρωτόγνωρα στην τρυφερή καρδιά μιλούν
κι όλη γιορτάζει η πλάση.

Με χρώματα κι αρώματα όλη λουσμένη η φύση
λες και ξανάνοιωσε και παίζει.
Κι είν’ όλων των αισθήσεων υπέροχο μεθύσι
μια πανδαισία στο χιλιόπλουμο τραπέζι!

Χυμών και ζωτικότητας πλημμύρα μέσ’ στα νια κορμιά
που τα φτερώνει ο έρωτας και τα δονούν οι πόθοι
και κόκκινο στα μάγουλα και φλόγα στην ανασεμιά.
Στα μάτια σπίθα διαλαλεί αυτό που δεν ειπώθη.

Διαμάντι ο καταγάλανος κι ανέφελος ορίζοντας
το περιγιάλι η θάλασσα κυλιέται μουρμουρίζοντας,
ακόμα και των γερατειών το βλέμμα το σβηστό,
το ’δα μια μέρα και ζωήρευε
… όπερ κατά τη γνώμη μου δεν είναι και σωστό.
Μα τέλειωσε η έμπνευση και τώρα κάθου γύρευε!

Οι κάμποι λουλουδίζουνε… Να κόψουν το λαιμό τους!
Ωχ αδερφέ, σκοτίστηκα.
Εγώ ήμουν απ’ ανέκαθεν ο άνθρωπος του σκότους
κι ούτε λουλούδια μάζωξα κι ούτε ευωδιές μυρίστηκα.

Γιατί να ψάλω το λοιπόν τους κουφιοκεφαλάκηδες
που τρέχουνε σαν παλαβοί σε λόγγους και σε δάση;
μπας και με λεν Θεόκριτο, Πορφύρα, Μαλακάση,
κι είμαστε με το Μάη μπατζανάκηδες;

Δεν πάνε να κουρεύονται αναγνώστη μου
μήπως εσύ θαρρείς πως θα με υπόμενες
αν διά του στίχου μου του νόστιμου
έψαλλα εκείνους που γυρνούν με γκόμενες;

Οι γλωσσικές αντιλήψεις του Νίκου Σαραντάκου ήταν ριζο­σπαστικές αλλά τελείως διαφορετικές από των δημοτικιστών. Ήταν οπαδός, όπως έλεγε, της «αμιγούς μεικτής». Συμφωνούσε απόλυτα με τον Ροΐδη και τον Ελισσαίο Γιανίδη και διακήρυσσε πως τα Εί­δωλα του Ροΐδη συμβάλανε στη σωστή αντίκρουση των επιχειρημά­των των υποστηρικτών της καθαρεύουσας περισσότερο από το Τα­ξίδι κι όλα τα λοιπά έργα του Ψυχάρη, του Πάλλη, του Εφταλιώτη, του Φιλήντα και άλλων πρωτοπαλίκαρων του δημοτικισμού.

Εκείνη την εποχή ήταν πολύ της μόδας από τους δημοτικιστές η αντικατάσταση καθιερωμένων όρων, που από την αρχαία ή την κα­θαρεύουσα είχαν περάσει στη δημοτική, με άλλους τους οποίους επι­νοούσαν κατά το παράδειγμα του Ψυχάρη. Έτσι, αντί για «οδός Σοφοκλέους» γράφανε στις διευθύνσεις «δρόμος Σοφοκλή», αντί για «ανάτυπο» γράφανε «απόσωμα», αντί για «ταχύτητα» γράφανε «γρηγοράδα», αντί για «θειικό οξύ» «θειαφόξυδο» κι άλλα ακόμα πιο φρικαλέα. Ο Νίκος ο Σαραντάκος ήταν απολύτως αντίθετος μ’ αυτή τη μόδα. Πίστευε πως η απόρριψη του λεξιλογικού θησαυρού της αρχαίας και της καθαρεύουσας φτώχαινε απελπιστικά την ελλη­νική γλώσσα. Φυσικά οι απόψεις αυτές, που τις διατύπωνε με πολύ οξύ τρόπο, γίνονταν η αφορμή για ατέλειωτους καυγάδες με τους φί­λους του. Όταν μάλιστα, μερικά χρόνια μετά τον θάνατο του Ψυχάρη, δημοσίευσε ένα ει­κονοκλαστικό ποίημα, με τον τίτλο Άσεβο, κόντεψε να διακοπεί η συνεργασία του με τον «Τρίβολο».

 

ΑΣΕΒΟ

Όπως πολύ συχνά μια κάποια λέξη
από κουβέντα δυο αγνώστων διαβατών,
που άρπαξε τ’ αυτί σου έτσι από έξη,
κλεφτά και φευγαλέα, δυνατόν
να σου θυμίσει κάμποσα δικά σου,
βάσανα, πόθους, όνειρα ή ελπίδες
ή κάποια γεγονότα ξεχασμένα,
κάτι που κάποτ’ άκουσες και είδες,
έτσι προχτές κι εμένα
του Γεναριού που μ’ έδερνε το ψύχος
μου θύμισε… τον Γιάννη τον Ψυχάρη

πάει κι αυτός, εσβήστηκεν ησύχως
χωρίς καλά να πάρουμε χαμπάρι.
Το έργο του ολάκερο, μια μπλόφα
που σήμερα κανένας δεν τη χάβει,
υποχωρεί και χάνεται και λιώνει,
σα μια ντομάτα πούπεσε απ’ την κόφα
την προσοχή λαθούσα του μανάβη.
Την πάτησαν, ετρέξαν τα ζουμιά της,
λέρωσαν ένα φίνο παντελόνι
και κόντεψε να σκοτωθεί, σκούζων αράς
γλυστρώντας πα σε δαύτη ένας διαβάτης.
Τέλος… ας τύχει γαίας ελαφράς.
(Στερνογραψιά. Ετούτο μου το πήμα το διάβασε ο Κίμος ο Μιχαηλίδης και τόπε “άσεβο”. ‘Ισα ίσα που μου χρειαζότανε τίτλος για δαύτο και πονοκεφάλιαζα να τον βρω. Ξέρω πως ο διαφεντής του Τρίβολα θάχει την ίδια γνώμη, καθώς και κάμποσοι διαβαστάδες. Μα ποιός τους λογαριάζει.)

Και ο “διαφεντής” απάντησε:
Σημείωση του Τρίβολου: Αν ήταν μόνο άσεβο! Το δυστύχημα για τους αναγνώστες μας ή μάλλον για το συνεργάτη μας είναι πως είναι και ανόητο. Το δημοσιεύουμε όμως για να μη φανούμε εγωιστές.

 

About these ads

47 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Η συνεργασία με τον Τρίβολο του Στρατή Παπανικόλα”

  1. Νέο Kid Στο Block said

    Άσεβο-ξάσεβο …καλά τά’λεγε ο παπούς! Άκου θειαφόξυδο! :-)

  2. Νέο Kid Στο Block said

    Tι σημαίνει “σκούζων αράς” ; (το αράς δηλαδή. Το σκούζων το κατέχω. :-) )

  3. sarant said

    1: Το θειαφόξυδο είναι στο μεταίχμιο της ιστορίας και του μύθου. Αρά η κατάρα, το ανάθεμα.

    Μερσί για το πρώτο σχόλιο!

  4. Πολύ μ’ άρεσε το μαγιάτικο!

    Οι ανταγωνιστές του “Διόνυσου”, πάντως, θα έχουν ευκολότερη ζωή, μια και μειώνονται τα πρόστιμα για τις μπόμπες

  5. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Σιγά σιγά διαβάζοντας, όλο και τον συμπαθούσα τον παππού σου, αλλα σήμερα μίλησε μέσα μου, ταυτίστηκα μαζί του. Ειδικά η στερνογραψιά είναι όλα τα λεφτά, ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟΣ ΤΥΠΟΣ.

  6. Νεο Kid Στο Block said

    4. Αυτο ειναι! Με ενα καψουλι θα γινεσαι τυφλα ( μεταφορικα και κυριολεκτικα! ) και αν μη τι αλλο ..θα ξεχνιεσαι. Ρε τα γατονια τι σκεφτονται!

  7. sarant said

    5: Τώρα βλέπω ότι ο δαίμονας του πληκτρολογείου αφαίρεσε την απάντηση του “διαφεντή του Τρίβολα” στη στερνογραψιά.

    Σημείωση του Τρίβολου: Αν ήταν μόνο άσεβο! Το δυστύχημα για τους αναγνώστες μας ή μάλλον για το συνεργάτη μας είναι πως είναι και ανόητο. Το δημοσιεύουμε όμως για να μη φανούμε εγωιστές.

  8. atheofobos said

    Πιστεύω ότι οπωσδήποτε το 1934 οπουδήποτε στην Ελλάδα θα ήταν αδιανόητο για μια νεαρή γυναίκα, 22 μάλιστα ετών, να πάει να πιει μόνη της σε ταβέρνα.
    Ο στίχος, στην δική μου ανάγνωση, λέει ότι το εγκωμιαστικό ποίημα για την ταβέρνα ο ¨Διόνυσος¨ θέλει να επισημάνει ότι η ταβέρνα είναι τόσο αξιοπρεπής που ακόμα και μια κοπέλα 22 ετών θα μπορούσε να πάει να πιεί μόνη της ένα κρασάκι.

  9. Νέο Kid Στο Block said

    Θα είχε πάντως πλάκα να καθιερωνόταν ο όρος “ξύδι” για τα οξέα γενικά.
    Υδροχλωρικό οξύ= αλατόξιδο ή αλατόσπιρτο (παλιά λεγόταν “σπίρτο του άλατος”). Άσε που οι Τοϋτόνεν έτσι το λένε. Salzsäure. Αλλά αυτοί είναι βαρβάροι να ούμε. Και το οξυγόνο το λένε “ξινόπραμα” (Sauerstoff) (που είναι ορθότατο, ετυμολογικά μιλώντας) :-)

  10. spiral architect said

    Καλημέρα. :)
    Καλά, ενστερνιζόντουσαν τέτοιους ιδιωματικούς τύπους (απόσωμα, θειαφόξυδα κλπ) σε γραπτά οι δημοτικιστές; :eek: Αν ναι, μάλλον είχαν δίκιο οι καθαρευουσιάνοι.
    (κι ο παππούς που τους δούλευε έμμεσα και έμμετρα)

  11. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    7 – Μετά την απάντηση ανέβηκε ακόμα πιο πλύ στην εκτίμησή μου, ΑΞΙΟΣ.!!!

  12. # 3

    Αρά η κατάρα…εξ ου και Αρης (από τον Δία οι κατάρες )

  13. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    10: Είπα ότι είναι στο μεταίχμιο αλήθειας και μύθου. Κάποιοι “ακραίοι” τύποι προτάθηκαν και δεν έγιναν δεκτοί, κάποιοι είναι μύθοι σαν τον Παλιοκουβέντα/Παλαιολόγο. Αξίζει άρθρο φυσικά.

  14. του Γεναριού που μ’ έδερνε το ψύχος
    μου θύμισε… τον Γιάννη τον Ψυχάρη

    Αν ζούσε μπορει να απαντούσε ως εξής

    Αν κάποτε στο δρόμο ένα εικοσάρι
    χωμένο μεσ’ στη σκόνη του θα δείς
    μη μου το πεις πως το μυαλό σου δεν θα πάει
    σε κάποιον που ήταν μέγας ποιητής

    κι αν κάποιος σε ρωτήσει πως συμβαίνει
    τι το κοινό το επώνυμό του με λεφτά
    πες του είναι ίδιο ότι βλέπω μ’ όσα ακούω
    γιατι απ’ αυτά πιστεύω μόνο τα μισά

  15. Philippos said

    Ως οπαδός της αμιγούς μεικτής εκφράζω τον θαυμασμό μου γιά την τόλμη και την ευθυκρισία του παππού. (Αν δεν με απατά η μνήμη μου, και ο Κορδάτος στην “Ιστορία του γλωσσικού ζητήματος” – ή κάπως έτσι – καταλογίζει και στις δύο πλευρές ότι αγνοούν τη γλωσσική πραγματικότητα, δηλαδή τον μεικτό χαρακτήρα της νέας Ελληνικής.)

  16. NM said

    τεζιάκι (…?)

  17. spiral architect said

    @16: Τεζιάκι (και τεζάκι) είναι ο πάγκος σε παντοπωλείο ή καφενείο και ο μπουφές σερβιρίσματος στα εστιατόρια

  18. sarant said

    τεζάκι και τεζιάκι και τεζάχι, πάγκος μαγαζιού, καφενείου ας πούμε.

  19. spiral architect said

    Μιας και πιάσαμε πάλι τα μαλλιαρά, το “εκπλάγηκα” του Σταύρου στην Τσαπανίδου είναι, ή δεν είναι δόκιμο;
    (εγώ πάντως θα έλεγα “εξεπλάγην” και σεις πείτε με όπως θέλετε)

  20. sarant said

    19: Ωραίο παράδειγμα. Εσύ θα πεις “εξεπλάγην”, αλλά άμα έχεις μαζί και τον ξάδερφό σου και νιώσετε κι οι δυο έκπληξη τι θα πεις; Εξεπλάγην, το ίδιο και ο Βαγγέλης; Ή θα πεις “εξεπλάγημεν’; Ή μήπως θα αρχίσεις να σκέφτεσαι και το “εκπλαγήκαμε”; Ή θα στρίψεις σε άλλη διατύπωση;

    Δεν κατηγόρησα τον Τσίπρα όταν απέφυγε το “εξερράγην”, δεν θα κατηγορήσω και τον Θεοδωράκη που απέφυγε το “εξεπλάγην”.

    http://sarantakos.wordpress.com/2012/09/19/ekritsipras/

  21. Αρκεσινεύς said

    Ο δαίμονας του πληκτρολογείου το έγραψε με ει.

    Κι εγώ ξεπλάγην θα έλεγα, αλλά θα το απέφευγα λέγοντας ένιωσα κατάπληξη ακούοντάς το.

  22. Αρκεσινεύς said

    Μάλλον, ο δαίμονας του πληκτρολογίου το έγραψε με ει

    εξεπλάγην

    στον πληθ. εκπλαγήκαμε.

  23. spiral architect said

    @20: Μπα, δεν το κατηγόρησα, απλά προσωπικά (και ως παλαιός γάιδαρος) δεν θα το χρησιμοποιούσα: “Εξεπλάγην” και παρέα με τον ξάδελφο “εξεπλάγημεν”.

    Ψιλοάσχετο: Τελικά παρέα με τους Γάλλους έχουμε δύσκολες γραμματικά γλώσσες. Τις προάλλες είδα την ταινία “Η ζωή της Αντέλ“, όπου -μαζί με τ’ άλλα- ;) έδειχνε πόσο δύσκολη γλώσσα είναι τα γαλλικά απ’ το νηπιαγωγείο ακόμα, καθώς και πόση βαρύτητα δίνει στη λογοτεχνία το γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα.

  24. Γς said

    >όπου -μαζί με τ’ άλλα- ;)

  25. aerosol said

    Χωρίς να μειώνω τα άλλα, είναι θαυμάσιο το “Στην κόψη του λαμπόγιαλου”!
    Θα ήθελα να διαβάσω και τις άλλες “Ψυχρολουσίες”.
    Παρατηρώ πως ο Διόνυσος πρέπει να προφέρεται καθαρά, Δι-όνυσος, για να βγαίνει σωστά το μέτρο. Δηλαδή όχι Δγόνυσος όπως συνήθως το προφέρουμε. Ή μπαίνω σε θολά νερά σαν της Βjεννης – Βιέννης;

  26. Νεο Kid Στο Block said

    Ωπα! Για μενα η Βjεννη ειναι αυστηρα με δυο συλλαβες κι ο κρασοπατερας αυστηρα με 3. Οχι ισα κι ομοια ο σβαρτσενεγκερ με τσι Θεοι του Ολυμπου να ουμε! (Τωρα αμα σας πω οτι δε θυμαμαι αν ο μορτης ο Νιονιος ηταν ολυμπιος η οχι, θα με πειτε σκραπα κι αγραμματο…; ε;) :-)

  27. Γς said

    >Ή μπαίνω σε θολά νερά σαν της Βjεννης – Βιέννης;

  28. Νεο Kid Στο Block said

    Διονυσος με 4. συλλ. εννοουσα στο 26. Μα το Δια! :-)

  29. sarant said

    25: Αν προσέξεις, στον πρώτο στίχο ο Διόνυσος είναι τρισύλλαβος αλλά στους υπόλοιπους (εκτός από εκεί που επαναλαμβάνεται ο πρώτος) είναι τετρασύλλαβος.

    Δίνω λινκ για άλλα ποιήματα από τον Τρίβολο, που καναδυό είναι ψυχρολουσίες.

  30. aerosol said

    29: Χμ, όπως το διαβάζω πιστεύω πως και στον πρώτο στίχο είναι τετρασύλλαβος.

  31. sarant said

    30: Μα φυσικά, διότι εγώ νόμιζα πως λέει “απ’ τη Λέσβο μας ο Διόνυσος”, ενώ λέει “απ’ τη Λέσβον ο Διόνυσος”!

  32. Κάλλιο αργά

  33. spiral architect said

    Κι αν ζούσε σήμερα ο παππούς Σαραντάκος, θα υπέγραφε σαν “ο Άχτος ο Αρούρης“.

  34. sarant said

    32: Δίκιο έχεις!

  35. Triant said

    Μπορεί και να πάθει έκπληξη όπως αυτό εδώ :)

  36. Λ said

    Ω κοπελιά, οι εικοσιδύο χρόνοι σου
    τραβούν ένα κρασάκι του «Διόνυσου»
    Μπορείς, για να το πιεις, να πας και μόνη σου.
    Σε προστατεύει η φήμη του «Διόνυσου».

    Θυμάμαι τότε που πήγα μόνη στο σινεμά στα 22-23 μου. Κάθισα σχετικά μπροστά. Ήταν η εποχή που ήταν της μόδας οι βιντεοταινίες και δεν είχε κόσμο. Κάποιος ήρθε μέχρι τη θέση μου και με κοίταξε καλά καλά. Γενικά σε κονσέρτα/παραστάσεις πήγαινα μόνη αλλά τελικά έγινα ταξιθέτρια. Παρακολουθούσα την παράσταση και πληρωνόμουνα κι’ από πάνω.

    Ο Τρίβολος είναι συγγενής του διαβόλου και δεν έχει σχέση με τον τρίβολο τον χερσαίο, έτσι;

    http://stelios-tsolakos.blogspot.com/2012/10/blog-post_8245.html
    http://www.bioshop.gr/trivoli-40-gr-heracles.html

    Εμείς όταν βλαστημούμε λέμε τρίολος και όχι τρίβολος. Η βλαστημιά είναι: Θκιάολε, Τρίολε Μαύρε!….

    Ο τρίβολος ο χερσαίος είναι κυρίως για τους άντρες. Το αντίστοιχο βότανο για τις γυναίκες είναι η λυγαριά.
    http://www.ftiaxno.gr/2012/11/blog-post_7722.html

    Υπάρχει επίσης τοπωνύμιο Τριβόλια στο Γουδί, Πάφου.

  37. sarant said

    35: Και είναι και επαγγελματίας του λόγου (λέμε τώρα)

    36: Ε, σε κοντσέρτα δεν θα υπήρχε πρόβλημα φαντάζομαι.

  38. Μαρία said

    37α
    Απ’ τις σπάνιες φορές που είναι χρήσιμος ο παρακείμενος :-)

  39. Λ said

    37. Πρόβλημα δεν είχα, αλλά δεν ξέρω πολλές γυναίκες και ιδίως νεαρές που το έκαναν τότε ή και τώρα ακόμη.
    Εργάστηκα σε μπυραρία ένα διάστημα, μεγάλη και σπουδαία εμπειρία. Άντρες μόνοι υπήρχαν, γυναίκες, δεν νομίζω.

  40. υπερσυντέλικος, μάλλον

  41. Γς said

    36:
    Ηταν σε μια ταβέρνα στην Αγιά Μαρίνα της Ηλιούπολης γύρω στο 80, που εμφανίστηκε μια τριαντάρα μόνη της και άρχισε να τρώει και να πίνει. Σιγά σιγά της κάνανε παρέα διάφοροι και πέραν αυτού ουδέν.

    Μέχρι που μια μέρα εισέβαλαν ξαφνικά 2-3 δικοί της. Την βούτηξαν απ τα μαλλιά και την έσερναν στο πάτωμα.
    Δεν την ξανάδαμε…

  42. Μαρία said

    40
    Κι αυτός μαζί :-) Παρακείμενος για τον Ποτάμη, υπερσ. για την Τρέμη.

  43. andam said

    Ωραίος ο Άχθος Αρούρης. Τόσο που τον συμπθήσαμε παρακολουθώντας αυτό τον καιρό την πορεία της ζωής του, δεν μας βάζεις κάποια φορά και μια φωτογραφία του; Έτσι για να έχουμε μια εικόνα στο μυαλό μας. Μια φωτογραφία όμως από τότε, αν έχεις, το ΄30. Τότε που διατύπωνε τις απόψεις του με οξύ τρόπο χωρίς να γίνεται ξυνός…

  44. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Λοιπόν ο παππού σου ήταν εντελώς ρόκ κατάσταση, μπορεί να κάνω λάθος, αλλα μάλλον ήταν πιο εξτρίμ και απο τον γιό του, και απο τον φερώνυμο εγγονό του. Ξαναδιάβασα το κείμενο, ειδικά το Άσεβο και η στερνογραψιά (απίθανη λέξη) με έχουν τρελάνει, απίθανος τύπος, μιλάμε για το 1934 έτσι; Του αξίζει μιά ρόκ αφιέρωση.!

  45. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    (Ξανα)δηλώνω φαν (και) του παππού:

    Εαρινό

    Δρέψατε πάλιν εραστές τα ρόδα
    τα ία τα γνωστά ,τα μανουσάκια
    άνοιξη ήρθε πάλι, αλαφροπόδα
    με χορευτά ωραία βηματάκια

    Λόγγοι,πλαγιές, ολόχλωρα λιβάδια
    τρελά φορέσανε γιορντάνια τώρα
    αηδόνια και μοσκοβολιές τα βράδια
    η φύση στην καλή της ώρα

    Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι
    ασημοπράσινο του κάμπου κύμα
    ξύπνησε η πεταλούδα,το σκαθάρι
    κι η πασχαλίτσα στο καπέλο,ποίμα!

    Πλατύγυρο ψαθί να μη ζεσταίνει,
    του ήλιου μην περνούνε οι αχτίδες
    είναι σκληρός,το δέρμα το ξεραίνει
    και κάνει ο μπαμπέσης και φακίδες.

    Η άνοιξη με πήρε στην ποδιά της΄
    δεν πρόλαβα να βάλω σιτρονέλα
    (κι ας μη μ αρέσει η μυρωδιά της)
    ούτε μια μακρομάνικη φανέλλα
    και με φιλήσαν τα έντομά της
    δίπτερα και πεταλωτά και σκούρα
    μπουμπούκιασα παντού κι είχα φαγούρα
    από αλλεργία στ΄αρώματά της.

    Δρέψατε πάλιν εραστές τα κρίνα
    τα άνθη, τους ναρκίσσους στους λειμώνες
    από μακριά ευχές σας λέω, τί κρίμα
    εαρινού κατάρρου είμαι θύμα.
    Θα περιμένω ν΄αγαπάω στους χειμώνες :)

  46. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα, να με συμπαθάτε για την απουσία αλλά είχα έξοδο μετά δημοσίων θεαμάτων.

    43: Καλά λες, θα βάλω μια φωτογραφία την άλλη φορά.

    42: :)

  47. tofistiki said

    43:
    Κάποιες φωτογραφίες του παππού-Άχθου Αρούρη, υπάρχουν στο ταινιάκι που είχα φτιάξει αντί μνημοσύνου για τον Μίμη,
    εδώ
    ή κατευθείαν στο vimeo: http://vimeo.com/56589244#t=32
    Είναι στο 0:31, στο 1:15 και στο 2:15 περίπου. Επιφυλάσσομαι για περισσότερες κάποια άλλη φορά! :-)

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 7,684 other followers

%d bloggers like this: