Για το Μίλτη

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου δημοσιεύτηκε σήμερα στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης. Ο πατέρας μου γράφει “Μίλτης” διότι για τους Μυτιληνιούς δεν χρειάζονται περισσότερα για να καταλάβουν. Για τους άλλους, εννοεί τον ζωγράφο και φιλόλογο Μίλτη Παρασκευαΐδη (1911-1999) που φέτος συμπληρώθηκε δεκαετία από τον θάνατό του.

Προχτές την Κυριακή έκλεισε η τριήμερη εκδήλωση, η αφιερωμένη στο Μίλτη Παρασκευαΐδη, που διοργάνωσε η Ομοσπονδία Λεσβιακών Σωματείων της Αττικής, και περιλάμβανε έκθεση σκίτσων και πινάκων του και (την τελευταία μέρα) ομιλίες για την προσφορά του, τη ζωή και το έργο του. Μίλησαν πολλοί, ανάμεσά τους και τρεις μαθητές του, ένας από τους οποίους και ο υπογράφων.
Δε σκοπεύω όμως να γράψω ρεπορτάζ για αυτήν την εξαιρετικά πετυχημένη εκδήλωση. Αυτό είναι αλλουνών δουλειά. Εγώ θέλω να καταγράψω τις εντυπώσεις, τα συναισθήματα και τις σκέψεις που μου προκάλεσε η εκδήλωση.

Εν πρώτοις με εντυπωσίασε το μέγα πλήθος των επισκεπτών της έκθεσης και το πυκνότατο ακροατήριο των ομιλιών της Κυριακής. Είμαι βέβαιος πως αν κάποιο σωματείο ή σύλλογος οργάνωνε εκδήλωση προς τιμήν οποιουδήποτε «επώνυμου» μεγαλουσιάνου (επιχειρηματία, πολιτικού, αθλητή ή αστέρα του κινηματογράφου), δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, ζήτημα είναι αν θα συγκέντρωνε το ένα τρίτο από όσους είχαν έρθει στην εκδήλωση για το Μίλτη.

Η νέα τεχνολογία που θα αλλάξει τη ζωή μας

Άρθρο του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, που δημοσιεύεται σήμερα στην εφημ. Εμπρός της Μυτιλήνης.

Χωρίς τυμπανοκρουσίες και εντυπωσιακές φανφάρες η νέα τεχνολογία έχει μπει για καλά στην καθημερινή μας ζωή. Λέγοντας «νέα τεχνολογία» εννοώ τις εφαρμογές της πληροφορικής με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, την ηλεκτρονική πληροφόρηση και επικοινωνία μέσω διαδικτύου, την τηλεδιάσκεψη και την κινητή τηλεφωνία.

Σήμερα εφτά στους δέκα Έλληνες έχουν και χρησιμοποιούν κινητό τηλέφωνο, όχι μόνο για να επικοινωνούν μεταξύ τους αλλά για να ακούνε μουσική, ραδιοφωνικές εκπομπές, να φωτογραφίζουν και να τραβούν ταινίες, βίντεο. Σημαντική συνέπεια της κατοχής κινητών τηλεφώνων από όλους σχεδόν τους πολίτες είναι πως έχει κάνει πολύ δύσκολη τη θέση της αστυνομίας σε περιπτώσεις που όργανά της παρανομούν, γιατί σε χρόνο μηδέν έχουν ειδοποιηθεί οι δημοσιογράφοι και ταυτόχρονα οι παρανομούντες φωτογραφίζονται ή βιντεοσκοπούνται.

Τρανό παράδειγμα η «υπόθεση της ζαρντινιέρας», δηλαδή ο ξυλοδαρμός του Κύπριου φοιτητή, πρόπερσι στη Θεσσαλονίκη, που θα έμενε ατιμώρητος, αφού η επίσημη εκδοχή της αστυνομίας ήταν πως τραυματίστηκε πέφτοντας πάνω σε μια ζαρντινιέρα, αν δεν είχε βιντεοσκοπήσει τη σκηνή του ξυλοδαρμού κάποιος αυτόπτης μάρτυρας με το κινητό τηλέφωνό του.

Το ίδιο συνέβη με την περίπτωση της δολοφονίας του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, πέρσι τέτοιες μέρες. Οι ισχυρισμοί των δραστών (που επιτέλους και μετά τόσες αναβολές, θα δικαστούν αυτές τις μέρες), πως δήθεν δέχτηκαν επίθεση των νεαρών, που τους προκάλεσε αισθήματα πανικού, καταρρίφθηκαν από το βίντεο στο οποίο εμφανίζονταν να φεύγουν μετά τη δολοφονία ανενόχλητοι και σαν κύριοι. Τους είχε βιντεοσκοπήσει με το κινητό της μια γειτόνισσα από το μπαλκόνι της.

Κάτ’ αγριγιαθρώπ’ μας φέραν: η απόκρουση της απόβασης των Άγγλων στη Μυτιλήνη τα Χριστούγεννα του 1944

Αυτό είναι το δεύτερο μέρος από το άρθρο “Ο Δημήτρης Σαραντάκος θυμάται και τραγουδάει” -το πρώτο μέρος δημοσιεύτηκε την προηγούμενη εβδομάδα, εδώ. Σήμερα η αφήγηση εστιάζεται στο GO BACK!, την απόκρουση της απόβασης των Άγγλων στη Μυτιλήνη τα Χριστούγεννα του 1944.

 Θυμίζω ότι οι ηχογραφήσεις «α καπέλα» έγιναν από τον πατέρα μου, τον Δημήτρη Σαραντάκο, εντελώς ερασιτεχνικά. Διευκρινίζω πως αφηγητής είναι ο πατέρας μου, Δημήτρης Σαραντάκος, που γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1929 και που κείμενά του φιλοξενώ συχνά εδώ, ενώ μπορείτε να βρείτε άλλα κείμενα και βιβλία του, εδώ.

Κάτ’ αγριγιαθρώπ’ μας φέραν…

O Δημήτρης Σαραντάκος θυμάται και τραγουδάει (Μέρος 2^o)

Την προπαραμονή των Χριστουγέννων του 1944 είχα περάσει από την Τράπεζα και με τον πατέρα μου πήγαμε στην αγορά για ψώνια. Ήταν γύρω στις 10 το πρωί και αντιληφθήκαμε κόσμο να τρέχει προς το λιμάνι. Ακολουθήσαμε κι εμείς και τότε είδαμε πως έξω από το λιμάνι είχαν έρθει 4 αγγλικά πολεμικά και 7 μεγάλα μεταγωγικά, από ένα από τα οποία προερχόταν μια ατμάκατος γεμάτη με ινδούς στρατιώτες, που κατευθυνόταν στο μέσα λιμάνι. Μη ξεχνάτε, πως εκείνες τις ημέρες στην Αθήνα μαίνονταν οι μάχες μεταξύ του ΕΛΑΣ και των Άγγλων.

Το σατιρικό τραγούδι στη Μυτιλήνη στα χρόνια της Κατοχής (Ο Δημ. Σαραντάκος θυμάται και τραγουδάει)

Αυτό το κείμενο το είχα δώσει στον αγαπητό ιστολόγο Αλλού Φαν Μαρξ πριν από δυο χρόνια, δηλαδή μέσα Νοεμβρίου 2007. Εκείνος ανέβασε το σημείωμα  στη σελίδα του και ένα χρόνο αργότερα το έβαλα κι εγώ στον ιστότοπό μου,  σε δύο συνέχειες. Τώρα το μεταφέρω στο ιστολόγιο.

Οι ηχογραφήσεις «α καπέλα» έγιναν από τον πατέρα μου, τον Δημήτρη Σαραντάκο, εντελώς ερασιτεχνικά. Διευκρινίζω πως αφηγητής είναι ο πατέρας μου, Δημήτρης Σαραντάκος, που γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1929 και που κείμενά του φιλοξενώ συχνά εδώ, ενώ μπορείτε να βρείτε άλλα κείμενα και βιβλία του, εδώ. Ο πατέρας του ο Νίκος (1903-1977), ο παππούς μου δηλαδή, γνωστός και με το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης, έγραψε μερικούς από τους σατιρικούς στίχους που θα διαβάσετε.

Ν.Σ. Νοεμβρης 2009

Η πιο αποδοτική επένδυση

 Άρθρο του πατέρα μου Δημ. Σαραντάκου, στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης. Ας μας πουν οι θαμώνες που γνωρίζουν τα κυπριακά πράγματα αν έχει δίκιο που επαινεί τους κουμπάρους.
Διαβάζοντας για τον προϋπολογισμό του 2010, που κατέθεσε στη Βουλή η κυβέρνηση, είδα πως οι δαπάνες που προβλέπονται συνολικά για την Παιδεία φτάνουν το 3,6% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος (του γνωστού με το αρκτικόλεξο ΑΕΠ). Αυτό κατατάσσει τη χώρα μας στην 26η θέση των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ευτυχώς που υπάρχει η Ρουμανία (27η) και δεν είμαστε οι έσχατοι.

Για να μην ανατρέξω στα ρομαντικά εκείνα χρόνια της δεκαετίας του ’60, όταν η νεολαία διαδήλωνε με το αίτημα του 15% για την Παιδεία, αναφέρω πως η Φινλανδία, η Σουηδία και η Δανία διαθέτουν υπερδιπλάσιο (8%), από εμάς ποσοστό του προϋπολογισμού τους στην Παιδεία. Αλλά για να μην πάμε τόσο μακριά, η γειτονική μας Κύπρος διαθέτει το 7% του προϋπολογισμού της.

Και τις δυο φορές που πήγα στην Κύπρο δύο πράγματα με εντυπωσιάσανε: πως οι εκπαιδευτικοί είναι οι «πρίγκιπες» των μισθωτών και πως υπάρχει εθνικό κτηματολόγιο, με σαφή καθορισμό ζωνών χρήσεως γης, που τηρείται με αυστηρότητα. Αποτέλεσμα: στη μεγαλόνησο είναι άγνωστα τα φροντιστήρια και η αυθαίρετη δόμηση.
Η ύπαρξη κτηματολογίου και ο καθορισμός ζωνών χρήσεως της γης, εμποδίζει την αυθαίρετη δόμηση με τρόπο απλό και σχεδόν αυτόματο και όχι με την ύπαρξη ειδικού σώματος ελεγκτών, που και δαπανηρό είναι και ευάλωτο στη διαφθορά. Αν για παράδειγμα χτίσει κάποιος χωρίς πολεοδομική άδεια το εξοχικό του σε δικό του κομμάτι δάσους, έρχεται η Εφορία και του λέει: μετέτρεψες τη δασική γη, που η αντικειμενική της αξία είναι (λέω τώρα) 1 λίρα το στρέμμα, σε οικιστική γη, που αντικειμενική της αξία είναι 100 λίρες το στρέμμα – κατέβαινε τη διαφορά. Και η διαφορά είναι τόσο μεγάλη, που κανείς δεν το διακινδυνεύει.

Μεθεόρτια

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου δημοσιεύτηκε στις 13.10 στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης. Να προσεχτεί η μυτιληνιά παροιμία “Από πού είσαι; Απ’ το χωριό της γυναίκας μου”, που δεν είναι και πολύ γνωστή.

Κάπου διάβασα πως η επομένη κάποιου σημαντικού γεγονότος ημέρα είναι πολύ δύσκολη για τον χρονογράφο, γιατί αντιμετωπίζει σοβαρά διλήμματα: πρέπει οπωσδήποτε να γράψει κάτι, αλλιώς τι χρονογράφος θα ήταν, πρέπει ό,τι γράψει να μην είναι φορτισμένο συναισθηματικά και τέλος πρέπει να δικαιολογήσει τυχόν λάθος εκτιμήσεις ή προβλέψεις που έκανε πριν από το σημαντικό αυτό γεγονός (στην προκειμένη περίπτωση τις εκλογές).
Προσωπικά δεν αντιμετώπισα παρόμοια διλήμματα. Πρώτον δε θεωρώ πως είμαι χρονογράφος, δεύτερον σε όλη τη διάρκεια της σύντομης προεκλογικής περιόδου, αλλά και μετεκλογικά, δεν ένιωθα καμμιά συναισθηματική φόρτιση και τρίτον στο αμέσως πριν τις εκλογές σημείωμά μου δεν έκανα καμμία πρόβλεψη για το αποτέλεσμά τους, απλώς εξέφρασα την προτίμησή μου προς τον ΣΥΡΙΖΑ και συνιστούσα την υπερψήφισή του.
Δεν έγραψα το ταχτικό σημείωμα της περασμένης Τρίτης, γιατί βρισκόμουν «σου χουργιό τα ιγναίκας ιμ» δηλαδή στην Αίγινα, όπου δεν υπήρχαν οι ευκολίες για να το γράψω και να το στείλω με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στο «Εμπρός».

Σε πέντε μέρες λοιπόν…

Το άρθρο που ακολουθεί το δημοσίεψε ο πατέρας μου, ο Δημήτρης Σαραντάκος, χτες, 29 Σεπτεμβρίου, στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης. Είχε προηγηθεί, στις 22 του μήνα, ένα ακόμα άρθρο για τις εκλογές, με τίτλο “Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη”, το οποίο αμέλησα να αναρτήσω εδώ. Μπορείτε όμως να το διαβάσετε από το λινκ που δίνω.

Την Κυριακή που μας έρχεται θα πάμε στις κάλπες για να βγάλουμε την καινούργια κυβέρνηση. Το σπουδαιότερο πλεονέκτημα της Δημοκρατίας είναι πως ο απλός πολίτης έχει το δικαίωμα να ψηφίζει για να φύγει η μια κυβέρνηση και να έρθει στη θέση της μια άλλη. Αυτά τα ωραία μαθαίνουμε εξ απαλών ονύχων και τα έχουμε πιστέψει. Μόνο που δυστυχώς δεν είναι αληθινά. Αν ήταν δυνατόν με εκλογές να γινόταν κάποια ριζική αλλαγή του συστήματος, να είστε σίγουροι πως θα είχαν απαγορευθεί.

Οι πραγματικοί κυβερνήτες αυτής της χώρας, δηλαδή, για να λέμε τα πράγματα με τα ονόματά τους, οι εκπρόσωποι του τραπεζικού και χρηματιστηριακού κεφαλαίου και οι κυρίαρχοι της πληροφορίας και φυσικά οι επικυρίαρχοί μας, θέλουν σε τακτά, ή άτακτα, χρονικά διαστήματα να φεύγει από την εξουσία η μια κυβέρνηση και να έρχεται μια άλλη. Έτσι εκτονώνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια, ικανοποιείται το αίτημα του λαού για αλλαγή και δημιουργούνται πολλές θέσεις εργασίας για τα «πράσινα» παιδιά που θα πάρουν τη θέση των «γαλάζιων», όπως έγινε κατά αντίστροφη έννοια πριν έξι χρόνια.

Η περίπτωση της Υπατίας

Στο προηγούμενο άρθρο αναφέρθηκα παρεμπιπτόντως στη φιλόσοφο Υπατία. Κατά σύμπτωση, πριν από ένα μήνα περίπου, ο πατέρας μου είχε γράψει ένα άρθρο στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης για την Υπατία, στο οποίο μάλιστα απάντησε τις προάλλες αναγνώστης της εφημερίδας. Εκείνο το άρθρο δεν το είχα δημοσιεύσει τότε, επειδή έλειπα διακοπές, οπότε ταιριάζει να το αναρτήσω τώρα. Πρώτα το άρθρο του πατέρα μου και μετά την απάντηση του κ. Χαχάλη.  Ενημέρωση, 16.9: Ο Δημ. Σαραντάκος ανταπάντησε στην επιστολή του κ. Χαχάλη. Προτίμησα να μην φτιάξω ξεχωριστό σημείωμα για να μη μπλεχτούν τα τυχόν σχόλια, κι έτσι προσθέτω την ανταπάντησή του στο τέλος τούτου του σημειώματος.

Η περίπτωση της Υπατίας (Εμπρός, 4.8.2009)

Η απολύτως αδικαιολόγητη λογοκρισία της σύντομης ταινίας του Κώστα Γαβρά για το νέο Μουσείο της Ακρόπολης, ξεσήκωσε μεγάλο θόρυβο και μας έκανε ρεζίλι διεθνώς. Αυτό άλλωστε ήταν επόμενο. Το κύρος και η φήμη του σκηνοθέτη είναι παγκόσμιας εμβέλειας, το άνοιγμα και η λειτουργία του Νέου Μουσείου επίσης, και όμως κάποιοι αδίστακτοι δεν τα λογάριασαν, ούτε τη ζημιά που θα προκαλούσαν στη χώρα.

Αν όμως τα μυαλά κάποιων ιεραρχών δουλεύουν ακόμα με τους ρυθμούς του Μεσαίωνα, και φαντάζονται πως μπορούν εν έτει 2009 να επιβάλλουν τις θελήσεις τους, πώς δούλεψαν τα μυαλά εκείνων που υπάκουσαν στην παράνομη ενέργειά τους; Του αρμόδιου υπουργού Πολιτισμού (τρομάρα του), του διευθυντή του Μουσείου, καθηγητή κ. Παντερμαλή (και τον είχα σε εκτίμηση), και όλων των εμπλεκόμενων υπηρεσιακών παραγόντων;

Ακόμη μια αρλούμπα σε πολυτελή συσκευασία

Άρθρο του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, στην εφημ. Εμπρός της Μυτιλήνης (9.6.2009)

Στο προηγούμενο σημείωμά μου, αγαπητοί αναγνώστες, έγραφα για τη σαχλαμάρα της Eurovision. Μόνο που δεν είναι η μόνη. Δυστυχώς στον καιρό μας, αφθονούν πολλές σαχλαμάρες και ανοησίες, που με την προβολή της τηλεόρασης, έχουν πέραση στους ντοπαρισμένους και αποχαυνωμένους θεατές, οι οποίοι μάθανε να καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους σερβίρουν τα ΜΜΕ (=Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού).
Μια τέτοια αρλούμπα, με πολύ πιο πνευματικές όμως αξιώσεις από τη σαχλαμάρα της Eurovision, και με κάπως κουλτουριάρικες προδιαγραφές, είναι αυτή η υπόθεση των «εκατό μεγαλύτερων Ελλήνων της ιστορίας». Προσέξτε: όχι των εκατό μεγαλύτερων κυβερνητών ή των εκατό μεγαλύτερων επιστημόνων ή των εκατό μεγαλύτερων φιλοσόφων, αλλά γενικώς και αορίστως των εκατό μεγαλύτερων… Σουρουσούιλαμ, που έλεγε η γιαγιά μου.
Έτσι τουρλού τουρλού, τσουβαλιάσανε μαζί το Μεγαλέξανδρο και τον Παπανικολάου, τον Σωκράτη και τον Κολοκοτρώνη, τον Κοραή και το …Λαζόπουλο. Και βάζουνε τον κόσμο να επιλέξει ανάμεσα σε εντελώς ανόμοιες, από όποια πλευρά και αν τις εξετάσεις, προσωπικότητες, το «μεγαλύτερο»; Και μεγαλύτερο σε τι; Στη συμβολή που είχε στην ιστορική πορεία της Ελλάδας; Στην επίδραση του στην παγκόσμια σκέψη; Στο έργο που άφησε; Στην υποδειγματική ζωή που έζησε;

Ανοησίες σε πολυτελή συσκευασία

Χρόνια τώρα συνεχίζεται αυτή η σαχλαμάρα που ακούει στο όνομα Eurovision. Το γράφω με λατινικά γράμματα γιατί δε μου πάει να την πω Γιουροβίζιον. Όλα αυτά που μας έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια και έχουν πρώτο συνθετικό το Euro – που το προφέρουν Γιούρο – μου φέρνουν αλλεργία. Στο κάτω-κάτω προέρχεται από την ελληνική λέξη Ευρώπη, που ευτυχώς δεν τη λέμε ακόμα Γιουρώπη, σαν εκείνον τον Έλληνα τουρίστα (και βλάκα), που βγαίνοντας στην Αίγινα και βλέποντας την ταμπέλα του ξενοδοχείου ΑΡΕΤΗ, διερωτήθη τι σημαίνει «Αίηπεθ».
Την ονομάζω δε σαχλαμάρα, γιατί όντως τέτοια είναι. Υποτίθεται πως είναι διαγωνισμός για την ανάδειξη του καλύτερου ευρωπαϊκού τραγουδιού και του ερμηνευτή του. Κανείς δεν αναρωτήθηκε όμως γιατί συμμετέχουν χώρες σαν το Ισραήλ ή την Αρμενία, που σε καμμιά γεωγραφία δε θεωρούνται ευρωπαϊκές. Τα λόγια σε απαξάπαντα τα τραγούδια είναι αμερικάνικα και όσο για τη μουσική τους, άσ’ τα να πάνε. Τέλος, οι ερμηνευτές των τραγουδιών της Eurovision είναι περισσότερο ακροβάτες και χορευτές παρά τραγουδιστές. Η φωνή τους δε διαθέτει ούτε μέταλλο, ούτε αίσθημα και δεν έχει καμμιά αρμονία.

Παρέες και νέα τεχνολογία

Άρθρο του πατέρα μου Δημ. Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε στο “Εμπρός” της Μυτιλήνης στις 26.5.2009.

Η τεχνολογία βλάφτει ή ωφελεί;

Εδώ και αρκετά χρόνια, στο φιλόξενο εντευκτήριο του Συλλόγου Καλλονιατών της Αθήνας, που βρίσκεται στην οδό Σ. Δοντά (πάροδο της λεωφόρου Συγγρού), μαζεύονται το μεσημέρι κάθε δεύτερου Σαββάτου αρκετοί λόγιοι (μετά ή άνευ εισαγωγικών) για να κουβεντιάσουν τρώγοντας μεζέδες που φέρνουνε από το σπίτι τους και ποτίζοντας τη συζήτηση με ούζο ή κρασί (προσφορά του Συλλόγου), συχνά δε συνοδεύοντάς την με τραγούδι, καθώς μεταξύ των συμποσιαστών υπάρχουν αρκετοί καλλίφωνοι.

Οι συγκεντρώσεις αυτές λειτουργούν στο πνεύμα της παρέας και του καφενείου και αυτό είναι το μεγαλύτερο θέλγητρό τους, που εξηγεί γιατί συνεχίζονται τόσα χρόνια. Όπως γράφει ο Ασημάκης Πανσέληνος στο θαυμάσιο βιβλίο του «Τότε που ζούσαμε», η παρέα είναι η δημοκρατικότερη μορφή άτυπης ένωσης ανθρώπων. Στην παρέα πας γιατί σου αρέσει, όχι γιατί είσαι υποχρεωμένος. Στην παρέα δεν υπάρχει αρχηγός. Οι συζητήσεις γίνονται χωρίς ημερήσια διάταξη, χωρίς κάποιον εισηγητή και δεν ακολουθεί κλείσιμο με κάποιο αποδεκτό συμπέρασμα. Ούτε φυσικά απαιτείται ομοφωνία. Αντίθετα οι διαφωνίες και όχι σπάνια ο καβγάς, ζωηρεύουν τη συζήτηση και είναι άλλωστε μέσα στο πνεύμα της παρέας και του καφενείου.

Όλα αυτά όμως, η χαλαρή λειτουργία, η απουσία διαδικασίας, οι διαφωνίες, ο χαβαλές και το τραγούδι, δε μειώνουν καθόλου το υψηλότατο επίπεδο των συζητήσεων που γίνονται σ’ αυτές τις συγκεντρώσεις των «Καλλονιατών», όπως καθιερώθηκε να λέγονται οι συγκεντρούμενοι, ελλείψει άλλης αποδεκτής ονομασίας. Η θεματολογία των συζητήσεων αυτών είναι πολυποίκιλη και απλώνεται σε όλα τα πεδία του επιστητού, μολονότι αρκετά συχνά απαγγέλλονται ποιήματα ή διαβάζονται αποσπάσματα από βιβλία (υπό έκδοσιν ή εκδοθέντα) κάποιων από τους παρισταμένους.

Το Φιστίκι στη μπλογκόσφαιρα!

Το αράπικο είναι μεγαλύτερο, αλλά το αιγενήτικο είναι νοστιμότερο

Αυτό ήταν το μότο που είχε για αρκετόν καιρό το περιοδικό “Το Φιστίκι”, το οποίο έβγαζε και βγάζει ο πατέρας μου, ο Δημήτρης Σαραντάκος, στην Αίγινα. Είναι περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο. Στην αρχή ήταν ένθετο σε τοπική εφημερίδα, μετά έγινε αυτόνομο, μηνιαίο ή διμηνιαίο, εδώ και λίγο καιρό εξαμηνιαίο και πολυσέλιδο. Αριστερά βλέπετε το εξώφυλλο του δεύτερου τεύχους της νέας εξαμηνιαίας έκδοσης, αλλά έχει ήδη κυκλοφορήσει το τρίτο τεύχος, που μπορείτε να το βρείτε στην μεν Αίγινα από τα βιβλιοπωλεία «Λυχνάρι», «Πάπυρος» και «Φλώρα», το Κέντρο Τύπου και το περίπτερο μπροστά στην ΑΤΕ, στην Προκυμαία, στην δε Αθήνα, από τα βιβλιοπωλεία «Ορίζοντες» (στοά Όπερας), «Πιτσιλός» (στοά Ορφανίδη) και «Πρωτοπορία» (Εμ. Μπενάκη και Γραβιάς).

Κείμενα του πατέρα μου φιλοξενώ εδώ ταχτικά, ενώ δείγματα από την παλιότερη ύλη του περιοδικού μπορείτε να δείτε στις σελίδες μου, αλλά και στον ιστότοπο του περιοδικού. Όμως το Φιστίκι αποφάσισε να βγει και στη μπλογκόσφαιρα. Εύχομαι κάθε επιτυχία στο νέο εγχείρημα και συστήνω θερμά στους επισκέπτες του ιστολογίου να κάνουν και μια βόλτα από το Φιστίκι!

Ξαναγράφω τη διεύθυνση: tofistiki.wordpress.com

Η αποκρουστέα μυθολογία

Άρθρο του πατέρα μου, Δημ. Σαραντάκου, που δημοσιεύτηκε σήμερα στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης και που κατά σύμπτωση ταιριάζει με κάμποσα θέματα που συζητάμε τον τελευταίο καιρό -λέτε να μας διαβάζει;

Σε ορισμένα έντυπα (περιοδικά και εφημερίδες, ου μην αλλά και σε μερικά βιβλία), σε αρκετές ιστοσελίδες του Διαδικτύου, σε κάποια «παράθυρα» της τηλεόρασης αλλά και σε λόγους επωνύμων (από ακαδημαϊκούς ως υπουργούς και βάλε), κυκλοφορούν και αναμεταδίδονται διάφοροι επιστημονικοφανείς μύθοι. Αποτελούν ολόκληρη Μυθολογία που την ονομάζω αποκρουστέα, γιατί φρονώ πως επιβάλλεται η αποφασιστική και αδιάλλακτη απόκρουσή της. Θα μου πείτε τώρα, τι κάθεσαι και ασχολείσαι με ανοησίες ή παλαβομάρες, όταν υπάρχουν τόσα καυτά θέματα να σχολιάσεις. Διαφωνώ. Και τούτο ποιείν κακείνο μη αφιέναι, λέγανε οι Αρχαίοι ημών.

Στην αποκρουστέα μυθολογία, λοιπόν, εντάσσω πρώτα-πρώτα όλους τους μύθους τους σχετικούς με την εθνική ψυχοπαθολογία μας, σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες είμαστε ανώτεροι και πρώτοι σε όλα. Να πούμε:

Η ελληνική γη αναδύθηκε πρώτη από όλες τις στεριές του πλανήτη.

Οι Έλληνες είναι οι αρχαιότεροι κάτοικοι της Ευρώπης.

Η ελληνική γλώσσα είναι η πλουσιότερη σε λέξεις γλώσσα του κόσμου και η μητέρα όλων των άλλων γλωσσών.

Η ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική που καταλαβαίνουν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές.

Οι Έλληνες φτάσανε στην Αμερική και την Ωκεανία χιλιάδες χρόνια πριν από τον Κολόμβο και τον Μαγγελάνο.

Στο DNA των Ελλήνων είναι γραμμένη η ανωτερότητά μας.

Πώς γιορτάστηκε στη Μυτιλήνη η παράδοση της χιτλερικής Γερμανίας

Ας γυρίσουμε 64 χρόνια πίσω. Στις αρχές Μαΐου του 1945. Στην Ευρώπη ο πόλεμος βρίσκεται πια στο τέλος του. Σοβιετικοί και Αμερικανοί είχαν συναντηθεί στον ποταμό Έλβα, οι Ρώσοι ξεκαθάριζαν τις τελευταίες εστίες αντίστασης στο Βερολίνο και ο Χίτλερ αυτοκτόνησε μέσα στο υπόγειο καταφύγιό του στις 30 Απριλίου. Στην Άπω Ανατολή θα κρατήσει πέντε μήνες ακόμα. Η Λέσβος, όπως και ολόκληρη η Ελλάδα, εκτός από τη Μήλο και την περιοχή των Χανίων, στην Κρήτη, όπου υπάρχουν ακόμα γερμανικές φρουρές, είναι ελεύθερη. Πρωθυπουργός της κυβέρνησης στην Αθήνα είναι ο Νικόλαος Πλαστήρας και αντιβασιλέας ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός. Είχαν μεσολαβήσει τα Δεκεμβριανά και η συμφωνία της Βάρκιζας αλλά οι διώξεις κατά των αριστερών, που είχαν αρχίσει ήδη σε πολλά μέρη της Ελλάδας, δεν είχαν επεκταθεί ακόμα στη Λέσβο.
Στο νησί, μολονότι είχε επανέλθει «ο νόμος και η τάξις» και είχαν καταργηθεί οι αντιστασιακές αρχές (λαϊκά δικαστήρια, τοπική αυτοδιοίκηση, πολιτοφυλακή), δεν είχε εμπεδωθεί ουσιαστικά η κυριαρχία του «αθηναϊκού» κράτους. Βεβαίως είχαν διοριστεί νέοι δήμαρχοι και κοινοτάρχες, ήρθε νέος νομάρχης και νέος εισαγγελέας, αλλά η πλειοψηφία του κόσμου ήταν ΕΑΜική. Όταν μάλιστα ήρθε ο νέος νομάρχης, κατά την υποδοχή του, έγινε κάποιο επεισόδιο στην παραλία, ακούστηκαν καθαρά αντικυβερνητικά συνθήματα, χωρίς όμως να σημειωθούν σοβαρά έκτροπα. Εντούτοις, δεξιές αθηναϊκές εφημερίδες, όπως η «Βραδυνή» και η «Ακρόπολη», έγραψαν «έκρηξις εαμικής τρομοκρατίας! Ο νέος νομάρχης μόλις αφίχθη εις την νήσον, απήχθη υπό ελασιτών και υπάρχουν φόβοι πως έχει εκτελεσθεί»!