Για το Μίλτη

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου δημοσιεύτηκε σήμερα στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης. Ο πατέρας μου γράφει “Μίλτης” διότι για τους Μυτιληνιούς δεν χρειάζονται περισσότερα για να καταλάβουν. Για τους άλλους, εννοεί τον ζωγράφο και φιλόλογο Μίλτη Παρασκευαΐδη (1911-1999) που φέτος συμπληρώθηκε δεκαετία από τον θάνατό του.

Προχτές την Κυριακή έκλεισε η τριήμερη εκδήλωση, η αφιερωμένη στο Μίλτη Παρασκευαΐδη, που διοργάνωσε η Ομοσπονδία Λεσβιακών Σωματείων της Αττικής, και περιλάμβανε έκθεση σκίτσων και πινάκων του και (την τελευταία μέρα) ομιλίες για την προσφορά του, τη ζωή και το έργο του. Μίλησαν πολλοί, ανάμεσά τους και τρεις μαθητές του, ένας από τους οποίους και ο υπογράφων.
Δε σκοπεύω όμως να γράψω ρεπορτάζ για αυτήν την εξαιρετικά πετυχημένη εκδήλωση. Αυτό είναι αλλουνών δουλειά. Εγώ θέλω να καταγράψω τις εντυπώσεις, τα συναισθήματα και τις σκέψεις που μου προκάλεσε η εκδήλωση.

Εν πρώτοις με εντυπωσίασε το μέγα πλήθος των επισκεπτών της έκθεσης και το πυκνότατο ακροατήριο των ομιλιών της Κυριακής. Είμαι βέβαιος πως αν κάποιο σωματείο ή σύλλογος οργάνωνε εκδήλωση προς τιμήν οποιουδήποτε «επώνυμου» μεγαλουσιάνου (επιχειρηματία, πολιτικού, αθλητή ή αστέρα του κινηματογράφου), δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, ζήτημα είναι αν θα συγκέντρωνε το ένα τρίτο από όσους είχαν έρθει στην εκδήλωση για το Μίλτη.

Η νέα τεχνολογία που θα αλλάξει τη ζωή μας

Άρθρο του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, που δημοσιεύεται σήμερα στην εφημ. Εμπρός της Μυτιλήνης.

Χωρίς τυμπανοκρουσίες και εντυπωσιακές φανφάρες η νέα τεχνολογία έχει μπει για καλά στην καθημερινή μας ζωή. Λέγοντας «νέα τεχνολογία» εννοώ τις εφαρμογές της πληροφορικής με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, την ηλεκτρονική πληροφόρηση και επικοινωνία μέσω διαδικτύου, την τηλεδιάσκεψη και την κινητή τηλεφωνία.

Σήμερα εφτά στους δέκα Έλληνες έχουν και χρησιμοποιούν κινητό τηλέφωνο, όχι μόνο για να επικοινωνούν μεταξύ τους αλλά για να ακούνε μουσική, ραδιοφωνικές εκπομπές, να φωτογραφίζουν και να τραβούν ταινίες, βίντεο. Σημαντική συνέπεια της κατοχής κινητών τηλεφώνων από όλους σχεδόν τους πολίτες είναι πως έχει κάνει πολύ δύσκολη τη θέση της αστυνομίας σε περιπτώσεις που όργανά της παρανομούν, γιατί σε χρόνο μηδέν έχουν ειδοποιηθεί οι δημοσιογράφοι και ταυτόχρονα οι παρανομούντες φωτογραφίζονται ή βιντεοσκοπούνται.

Τρανό παράδειγμα η «υπόθεση της ζαρντινιέρας», δηλαδή ο ξυλοδαρμός του Κύπριου φοιτητή, πρόπερσι στη Θεσσαλονίκη, που θα έμενε ατιμώρητος, αφού η επίσημη εκδοχή της αστυνομίας ήταν πως τραυματίστηκε πέφτοντας πάνω σε μια ζαρντινιέρα, αν δεν είχε βιντεοσκοπήσει τη σκηνή του ξυλοδαρμού κάποιος αυτόπτης μάρτυρας με το κινητό τηλέφωνό του.

Το ίδιο συνέβη με την περίπτωση της δολοφονίας του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, πέρσι τέτοιες μέρες. Οι ισχυρισμοί των δραστών (που επιτέλους και μετά τόσες αναβολές, θα δικαστούν αυτές τις μέρες), πως δήθεν δέχτηκαν επίθεση των νεαρών, που τους προκάλεσε αισθήματα πανικού, καταρρίφθηκαν από το βίντεο στο οποίο εμφανίζονταν να φεύγουν μετά τη δολοφονία ανενόχλητοι και σαν κύριοι. Τους είχε βιντεοσκοπήσει με το κινητό της μια γειτόνισσα από το μπαλκόνι της.

Η πιο αποδοτική επένδυση

 Άρθρο του πατέρα μου Δημ. Σαραντάκου, στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης. Ας μας πουν οι θαμώνες που γνωρίζουν τα κυπριακά πράγματα αν έχει δίκιο που επαινεί τους κουμπάρους.
Διαβάζοντας για τον προϋπολογισμό του 2010, που κατέθεσε στη Βουλή η κυβέρνηση, είδα πως οι δαπάνες που προβλέπονται συνολικά για την Παιδεία φτάνουν το 3,6% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος (του γνωστού με το αρκτικόλεξο ΑΕΠ). Αυτό κατατάσσει τη χώρα μας στην 26η θέση των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ευτυχώς που υπάρχει η Ρουμανία (27η) και δεν είμαστε οι έσχατοι.

Για να μην ανατρέξω στα ρομαντικά εκείνα χρόνια της δεκαετίας του ’60, όταν η νεολαία διαδήλωνε με το αίτημα του 15% για την Παιδεία, αναφέρω πως η Φινλανδία, η Σουηδία και η Δανία διαθέτουν υπερδιπλάσιο (8%), από εμάς ποσοστό του προϋπολογισμού τους στην Παιδεία. Αλλά για να μην πάμε τόσο μακριά, η γειτονική μας Κύπρος διαθέτει το 7% του προϋπολογισμού της.

Και τις δυο φορές που πήγα στην Κύπρο δύο πράγματα με εντυπωσιάσανε: πως οι εκπαιδευτικοί είναι οι «πρίγκιπες» των μισθωτών και πως υπάρχει εθνικό κτηματολόγιο, με σαφή καθορισμό ζωνών χρήσεως γης, που τηρείται με αυστηρότητα. Αποτέλεσμα: στη μεγαλόνησο είναι άγνωστα τα φροντιστήρια και η αυθαίρετη δόμηση.
Η ύπαρξη κτηματολογίου και ο καθορισμός ζωνών χρήσεως της γης, εμποδίζει την αυθαίρετη δόμηση με τρόπο απλό και σχεδόν αυτόματο και όχι με την ύπαρξη ειδικού σώματος ελεγκτών, που και δαπανηρό είναι και ευάλωτο στη διαφθορά. Αν για παράδειγμα χτίσει κάποιος χωρίς πολεοδομική άδεια το εξοχικό του σε δικό του κομμάτι δάσους, έρχεται η Εφορία και του λέει: μετέτρεψες τη δασική γη, που η αντικειμενική της αξία είναι (λέω τώρα) 1 λίρα το στρέμμα, σε οικιστική γη, που αντικειμενική της αξία είναι 100 λίρες το στρέμμα – κατέβαινε τη διαφορά. Και η διαφορά είναι τόσο μεγάλη, που κανείς δεν το διακινδυνεύει.

Μεθεόρτια

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου δημοσιεύτηκε στις 13.10 στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης. Να προσεχτεί η μυτιληνιά παροιμία “Από πού είσαι; Απ’ το χωριό της γυναίκας μου”, που δεν είναι και πολύ γνωστή.

Κάπου διάβασα πως η επομένη κάποιου σημαντικού γεγονότος ημέρα είναι πολύ δύσκολη για τον χρονογράφο, γιατί αντιμετωπίζει σοβαρά διλήμματα: πρέπει οπωσδήποτε να γράψει κάτι, αλλιώς τι χρονογράφος θα ήταν, πρέπει ό,τι γράψει να μην είναι φορτισμένο συναισθηματικά και τέλος πρέπει να δικαιολογήσει τυχόν λάθος εκτιμήσεις ή προβλέψεις που έκανε πριν από το σημαντικό αυτό γεγονός (στην προκειμένη περίπτωση τις εκλογές).
Προσωπικά δεν αντιμετώπισα παρόμοια διλήμματα. Πρώτον δε θεωρώ πως είμαι χρονογράφος, δεύτερον σε όλη τη διάρκεια της σύντομης προεκλογικής περιόδου, αλλά και μετεκλογικά, δεν ένιωθα καμμιά συναισθηματική φόρτιση και τρίτον στο αμέσως πριν τις εκλογές σημείωμά μου δεν έκανα καμμία πρόβλεψη για το αποτέλεσμά τους, απλώς εξέφρασα την προτίμησή μου προς τον ΣΥΡΙΖΑ και συνιστούσα την υπερψήφισή του.
Δεν έγραψα το ταχτικό σημείωμα της περασμένης Τρίτης, γιατί βρισκόμουν «σου χουργιό τα ιγναίκας ιμ» δηλαδή στην Αίγινα, όπου δεν υπήρχαν οι ευκολίες για να το γράψω και να το στείλω με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στο «Εμπρός».

Σε πέντε μέρες λοιπόν…

Το άρθρο που ακολουθεί το δημοσίεψε ο πατέρας μου, ο Δημήτρης Σαραντάκος, χτες, 29 Σεπτεμβρίου, στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης. Είχε προηγηθεί, στις 22 του μήνα, ένα ακόμα άρθρο για τις εκλογές, με τίτλο “Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη”, το οποίο αμέλησα να αναρτήσω εδώ. Μπορείτε όμως να το διαβάσετε από το λινκ που δίνω.

Την Κυριακή που μας έρχεται θα πάμε στις κάλπες για να βγάλουμε την καινούργια κυβέρνηση. Το σπουδαιότερο πλεονέκτημα της Δημοκρατίας είναι πως ο απλός πολίτης έχει το δικαίωμα να ψηφίζει για να φύγει η μια κυβέρνηση και να έρθει στη θέση της μια άλλη. Αυτά τα ωραία μαθαίνουμε εξ απαλών ονύχων και τα έχουμε πιστέψει. Μόνο που δυστυχώς δεν είναι αληθινά. Αν ήταν δυνατόν με εκλογές να γινόταν κάποια ριζική αλλαγή του συστήματος, να είστε σίγουροι πως θα είχαν απαγορευθεί.

Οι πραγματικοί κυβερνήτες αυτής της χώρας, δηλαδή, για να λέμε τα πράγματα με τα ονόματά τους, οι εκπρόσωποι του τραπεζικού και χρηματιστηριακού κεφαλαίου και οι κυρίαρχοι της πληροφορίας και φυσικά οι επικυρίαρχοί μας, θέλουν σε τακτά, ή άτακτα, χρονικά διαστήματα να φεύγει από την εξουσία η μια κυβέρνηση και να έρχεται μια άλλη. Έτσι εκτονώνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια, ικανοποιείται το αίτημα του λαού για αλλαγή και δημιουργούνται πολλές θέσεις εργασίας για τα «πράσινα» παιδιά που θα πάρουν τη θέση των «γαλάζιων», όπως έγινε κατά αντίστροφη έννοια πριν έξι χρόνια.

Η περίπτωση της Υπατίας

Στο προηγούμενο άρθρο αναφέρθηκα παρεμπιπτόντως στη φιλόσοφο Υπατία. Κατά σύμπτωση, πριν από ένα μήνα περίπου, ο πατέρας μου είχε γράψει ένα άρθρο στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης για την Υπατία, στο οποίο μάλιστα απάντησε τις προάλλες αναγνώστης της εφημερίδας. Εκείνο το άρθρο δεν το είχα δημοσιεύσει τότε, επειδή έλειπα διακοπές, οπότε ταιριάζει να το αναρτήσω τώρα. Πρώτα το άρθρο του πατέρα μου και μετά την απάντηση του κ. Χαχάλη.  Ενημέρωση, 16.9: Ο Δημ. Σαραντάκος ανταπάντησε στην επιστολή του κ. Χαχάλη. Προτίμησα να μην φτιάξω ξεχωριστό σημείωμα για να μη μπλεχτούν τα τυχόν σχόλια, κι έτσι προσθέτω την ανταπάντησή του στο τέλος τούτου του σημειώματος.

Η περίπτωση της Υπατίας (Εμπρός, 4.8.2009)

Η απολύτως αδικαιολόγητη λογοκρισία της σύντομης ταινίας του Κώστα Γαβρά για το νέο Μουσείο της Ακρόπολης, ξεσήκωσε μεγάλο θόρυβο και μας έκανε ρεζίλι διεθνώς. Αυτό άλλωστε ήταν επόμενο. Το κύρος και η φήμη του σκηνοθέτη είναι παγκόσμιας εμβέλειας, το άνοιγμα και η λειτουργία του Νέου Μουσείου επίσης, και όμως κάποιοι αδίστακτοι δεν τα λογάριασαν, ούτε τη ζημιά που θα προκαλούσαν στη χώρα.

Αν όμως τα μυαλά κάποιων ιεραρχών δουλεύουν ακόμα με τους ρυθμούς του Μεσαίωνα, και φαντάζονται πως μπορούν εν έτει 2009 να επιβάλλουν τις θελήσεις τους, πώς δούλεψαν τα μυαλά εκείνων που υπάκουσαν στην παράνομη ενέργειά τους; Του αρμόδιου υπουργού Πολιτισμού (τρομάρα του), του διευθυντή του Μουσείου, καθηγητή κ. Παντερμαλή (και τον είχα σε εκτίμηση), και όλων των εμπλεκόμενων υπηρεσιακών παραγόντων;

Ακόμη μια αρλούμπα σε πολυτελή συσκευασία

Άρθρο του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, στην εφημ. Εμπρός της Μυτιλήνης (9.6.2009)

Στο προηγούμενο σημείωμά μου, αγαπητοί αναγνώστες, έγραφα για τη σαχλαμάρα της Eurovision. Μόνο που δεν είναι η μόνη. Δυστυχώς στον καιρό μας, αφθονούν πολλές σαχλαμάρες και ανοησίες, που με την προβολή της τηλεόρασης, έχουν πέραση στους ντοπαρισμένους και αποχαυνωμένους θεατές, οι οποίοι μάθανε να καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους σερβίρουν τα ΜΜΕ (=Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού).
Μια τέτοια αρλούμπα, με πολύ πιο πνευματικές όμως αξιώσεις από τη σαχλαμάρα της Eurovision, και με κάπως κουλτουριάρικες προδιαγραφές, είναι αυτή η υπόθεση των «εκατό μεγαλύτερων Ελλήνων της ιστορίας». Προσέξτε: όχι των εκατό μεγαλύτερων κυβερνητών ή των εκατό μεγαλύτερων επιστημόνων ή των εκατό μεγαλύτερων φιλοσόφων, αλλά γενικώς και αορίστως των εκατό μεγαλύτερων… Σουρουσούιλαμ, που έλεγε η γιαγιά μου.
Έτσι τουρλού τουρλού, τσουβαλιάσανε μαζί το Μεγαλέξανδρο και τον Παπανικολάου, τον Σωκράτη και τον Κολοκοτρώνη, τον Κοραή και το …Λαζόπουλο. Και βάζουνε τον κόσμο να επιλέξει ανάμεσα σε εντελώς ανόμοιες, από όποια πλευρά και αν τις εξετάσεις, προσωπικότητες, το «μεγαλύτερο»; Και μεγαλύτερο σε τι; Στη συμβολή που είχε στην ιστορική πορεία της Ελλάδας; Στην επίδραση του στην παγκόσμια σκέψη; Στο έργο που άφησε; Στην υποδειγματική ζωή που έζησε;

Ανοησίες σε πολυτελή συσκευασία

Χρόνια τώρα συνεχίζεται αυτή η σαχλαμάρα που ακούει στο όνομα Eurovision. Το γράφω με λατινικά γράμματα γιατί δε μου πάει να την πω Γιουροβίζιον. Όλα αυτά που μας έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια και έχουν πρώτο συνθετικό το Euro – που το προφέρουν Γιούρο – μου φέρνουν αλλεργία. Στο κάτω-κάτω προέρχεται από την ελληνική λέξη Ευρώπη, που ευτυχώς δεν τη λέμε ακόμα Γιουρώπη, σαν εκείνον τον Έλληνα τουρίστα (και βλάκα), που βγαίνοντας στην Αίγινα και βλέποντας την ταμπέλα του ξενοδοχείου ΑΡΕΤΗ, διερωτήθη τι σημαίνει «Αίηπεθ».
Την ονομάζω δε σαχλαμάρα, γιατί όντως τέτοια είναι. Υποτίθεται πως είναι διαγωνισμός για την ανάδειξη του καλύτερου ευρωπαϊκού τραγουδιού και του ερμηνευτή του. Κανείς δεν αναρωτήθηκε όμως γιατί συμμετέχουν χώρες σαν το Ισραήλ ή την Αρμενία, που σε καμμιά γεωγραφία δε θεωρούνται ευρωπαϊκές. Τα λόγια σε απαξάπαντα τα τραγούδια είναι αμερικάνικα και όσο για τη μουσική τους, άσ’ τα να πάνε. Τέλος, οι ερμηνευτές των τραγουδιών της Eurovision είναι περισσότερο ακροβάτες και χορευτές παρά τραγουδιστές. Η φωνή τους δε διαθέτει ούτε μέταλλο, ούτε αίσθημα και δεν έχει καμμιά αρμονία.

Παρέες και νέα τεχνολογία

Άρθρο του πατέρα μου Δημ. Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε στο “Εμπρός” της Μυτιλήνης στις 26.5.2009.

Η τεχνολογία βλάφτει ή ωφελεί;

Εδώ και αρκετά χρόνια, στο φιλόξενο εντευκτήριο του Συλλόγου Καλλονιατών της Αθήνας, που βρίσκεται στην οδό Σ. Δοντά (πάροδο της λεωφόρου Συγγρού), μαζεύονται το μεσημέρι κάθε δεύτερου Σαββάτου αρκετοί λόγιοι (μετά ή άνευ εισαγωγικών) για να κουβεντιάσουν τρώγοντας μεζέδες που φέρνουνε από το σπίτι τους και ποτίζοντας τη συζήτηση με ούζο ή κρασί (προσφορά του Συλλόγου), συχνά δε συνοδεύοντάς την με τραγούδι, καθώς μεταξύ των συμποσιαστών υπάρχουν αρκετοί καλλίφωνοι.

Οι συγκεντρώσεις αυτές λειτουργούν στο πνεύμα της παρέας και του καφενείου και αυτό είναι το μεγαλύτερο θέλγητρό τους, που εξηγεί γιατί συνεχίζονται τόσα χρόνια. Όπως γράφει ο Ασημάκης Πανσέληνος στο θαυμάσιο βιβλίο του «Τότε που ζούσαμε», η παρέα είναι η δημοκρατικότερη μορφή άτυπης ένωσης ανθρώπων. Στην παρέα πας γιατί σου αρέσει, όχι γιατί είσαι υποχρεωμένος. Στην παρέα δεν υπάρχει αρχηγός. Οι συζητήσεις γίνονται χωρίς ημερήσια διάταξη, χωρίς κάποιον εισηγητή και δεν ακολουθεί κλείσιμο με κάποιο αποδεκτό συμπέρασμα. Ούτε φυσικά απαιτείται ομοφωνία. Αντίθετα οι διαφωνίες και όχι σπάνια ο καβγάς, ζωηρεύουν τη συζήτηση και είναι άλλωστε μέσα στο πνεύμα της παρέας και του καφενείου.

Όλα αυτά όμως, η χαλαρή λειτουργία, η απουσία διαδικασίας, οι διαφωνίες, ο χαβαλές και το τραγούδι, δε μειώνουν καθόλου το υψηλότατο επίπεδο των συζητήσεων που γίνονται σ’ αυτές τις συγκεντρώσεις των «Καλλονιατών», όπως καθιερώθηκε να λέγονται οι συγκεντρούμενοι, ελλείψει άλλης αποδεκτής ονομασίας. Η θεματολογία των συζητήσεων αυτών είναι πολυποίκιλη και απλώνεται σε όλα τα πεδία του επιστητού, μολονότι αρκετά συχνά απαγγέλλονται ποιήματα ή διαβάζονται αποσπάσματα από βιβλία (υπό έκδοσιν ή εκδοθέντα) κάποιων από τους παρισταμένους.

Πώς γιορτάστηκε στη Μυτιλήνη η παράδοση της χιτλερικής Γερμανίας

Ας γυρίσουμε 64 χρόνια πίσω. Στις αρχές Μαΐου του 1945. Στην Ευρώπη ο πόλεμος βρίσκεται πια στο τέλος του. Σοβιετικοί και Αμερικανοί είχαν συναντηθεί στον ποταμό Έλβα, οι Ρώσοι ξεκαθάριζαν τις τελευταίες εστίες αντίστασης στο Βερολίνο και ο Χίτλερ αυτοκτόνησε μέσα στο υπόγειο καταφύγιό του στις 30 Απριλίου. Στην Άπω Ανατολή θα κρατήσει πέντε μήνες ακόμα. Η Λέσβος, όπως και ολόκληρη η Ελλάδα, εκτός από τη Μήλο και την περιοχή των Χανίων, στην Κρήτη, όπου υπάρχουν ακόμα γερμανικές φρουρές, είναι ελεύθερη. Πρωθυπουργός της κυβέρνησης στην Αθήνα είναι ο Νικόλαος Πλαστήρας και αντιβασιλέας ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός. Είχαν μεσολαβήσει τα Δεκεμβριανά και η συμφωνία της Βάρκιζας αλλά οι διώξεις κατά των αριστερών, που είχαν αρχίσει ήδη σε πολλά μέρη της Ελλάδας, δεν είχαν επεκταθεί ακόμα στη Λέσβο.
Στο νησί, μολονότι είχε επανέλθει «ο νόμος και η τάξις» και είχαν καταργηθεί οι αντιστασιακές αρχές (λαϊκά δικαστήρια, τοπική αυτοδιοίκηση, πολιτοφυλακή), δεν είχε εμπεδωθεί ουσιαστικά η κυριαρχία του «αθηναϊκού» κράτους. Βεβαίως είχαν διοριστεί νέοι δήμαρχοι και κοινοτάρχες, ήρθε νέος νομάρχης και νέος εισαγγελέας, αλλά η πλειοψηφία του κόσμου ήταν ΕΑΜική. Όταν μάλιστα ήρθε ο νέος νομάρχης, κατά την υποδοχή του, έγινε κάποιο επεισόδιο στην παραλία, ακούστηκαν καθαρά αντικυβερνητικά συνθήματα, χωρίς όμως να σημειωθούν σοβαρά έκτροπα. Εντούτοις, δεξιές αθηναϊκές εφημερίδες, όπως η «Βραδυνή» και η «Ακρόπολη», έγραψαν «έκρηξις εαμικής τρομοκρατίας! Ο νέος νομάρχης μόλις αφίχθη εις την νήσον, απήχθη υπό ελασιτών και υπάρχουν φόβοι πως έχει εκτελεσθεί»!

Καπιταλισμός εναντίον καπιταλισμού, ή κατάργησή του;

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός της Μυτιλήνης στις 5.5.2009

Πριν από μισό περίπου χρόνο και συγκεκριμένα στις 4 και στις 11 Νοεμβρίου του 2008, σε δυο διαδοχικά μου σημειώματα στη φιλόξενη εφημερίδα που κρατάτε, είχα αναφερθεί στην κρίση του καπιταλισμού και στη δυνατότητα αλλαγής του καπιταλιστικού συστήματος.

Με ευχάριστη ομολογουμένως έκπληξη είδα στο Διαδίκτυο ένα σημείωμα του κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου, με τίτλο «Καπιταλισμός εναντίον Καπιταλισμού», όπου γράφει και αυτός για την ανάγκη ριζικής αλλαγής του καπιταλισμού. Λέω με ευχάριστη έκπληξη, γιατί ο εν λόγω πολιτικός ήταν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς και πίστευε στο μύθο πως είναι δυνατή η διαρκής αυτορρύθμισή της για το καλό της κοινωνίας.

Ομολογώ πως δεν παρακολουθώ επιμελώς την αρθρογραφία του κ. Ανδριανόπουλου και έτσι δεν μπορώ να βεβαιώσω αν, στο εξάμηνο που πέρασε από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, είχε γράψει και άλλα σχετικά άρθρα. Η εντύπωσή μου είναι πως σε όλο αυτό το διάστημα δεν έγραψε τίποτα. Στο συγκεκριμένο όμως σημείωμά του, που ανακάλυψα εντρυφώντας στο Διαδίκτυο, λέει πολλά και ενδιαφέροντα:

Από την άκαρπη σκανδαλολογία στη δημιουργική λύση

Το σημείωμά μου της περασμένης Τρίτης το άρχιζα γράφοντας πως μπούχτισα πια με τα σκάνδαλα, πως νιώθω αλλεργία διαβάζοντας στις εφημερίδες και ακούγοντας στην τηλεόραση για τις παρανομίες, τις απάτες και τις διαπλοκές, οι αναθυμιάσεις των οποίων μας έχουν φλομώσει. Το ίδιο πρέπει να αισθάνονται και χιλιάδες άλλοι πολίτες. Εκείνο όμως που υποπτεύομαι είναι, όσο κι αν αυτό φαίνεται απίθανο, πως και τα δύο κόμματα εξουσίας (τρομάρα τους) εσκεμμένα συντηρούν όλη αυτήν τη σκανδαλολογία.
Το μεν κυβερνών (τρόπος του λέγειν βεβαίως) κόμμα, για να τραβήξει την προσοχή του λαού από τα πραγματικά προβλήματα που τον απασχολούν: την ανεργία, την ακρίβεια, την αξιοθρήνητη κατάσταση της περίθαλψης και της εκπαίδευσης, την τυραννική γραφειοκρατία και αμέτρητα άλλα. Το δε φιλοδοξούν να μας κυβερνήσει (αμ, δε…) κόμμα, για να προσποριστεί άμεσα κομματικά οφέλη.
Φυσικά και τα δύο, μας δουλεύουν κανονικά. Η τακτική της Νέας Δημοκρατίας μού θυμίζει αυτό που κάνουν κάποια θηράματα όταν βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο να πέσουν στα δόντια και τα νύχια των σαρκοφάγων που τα κυνηγούν: στην απελπισία τους, κόβουν μόνα τους ένα μέλος του σώματός τους για να το φάει ο διώκτης τους και να γλυτώσουν. Έτσι ευχαρίστως θα προσέφερε τον κ. Παυλίδη βορά στους πολιτικούς αντιπάλους της, φτάνει να γλύτωνε τις εκλογές και την ήττα.

Το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Στις 4 Απριλίου το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ψήφους 553 υπέρ, 44 κατά και 33 αποχές, ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο επιχειρήθηκε η ταύτιση του φασισμού με τον κομμουνισμό και των ναζιστικών και φασιστικών καθεστώτων με το καθεστώς που είχαν οι λεγόμενες σοσιαλιστικές χώρες. Το Ψήφισμα το είχαν προτείνει από κοινού το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, οι Φιλελεύθεροι, η Ένωση για την Ευρώπη των Εθνών και οι Πράσινοι και κατά την ψηφοφορία, εκτός από τους παραπάνω, το υπερψήφισαν και οι σοσιαλιστές.
Πιστεύω πως με το ψήφισμα αυτό οι συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις που κυριαρχούν στην Ευρώπη, με την αξιοθρήνητη σοσιαλδημοκρατία να τρέχει ξωπίσω τους, πήραν τη ρεβάνς, ύστερα από 70 χρόνια. Πάντοτε θεωρούσαν την πρώτη φάση του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου (1939 – 1941, δηλαδή πριν από την εισβολή του Χίτλερ στην Ε.Σ.Σ.Δ.) σαν εμφύλια ενδοκαπιταλιστική σύρραξη, που την προκάλεσε η παρανοϊκή μεγαλομανία του Χίτλερ και το πείσμα του Τσώρτσιλ και η οποία δεν έπρεπε να συμβεί. Και ποτέ δεν μπόρεσαν να χωνέψουν το ιστορικό γεγονός, πως όταν ήρθε η ώρα να διαλέξουν με ποιον θα πάνε, ακραιφνείς συντηρητικοί αστοί πολιτικοί, όπως ο Τσώρτσιλ και ο Ρούζβελτ, προτίμησαν τον Στάλιν από τον Χίτλερ.
Η ιστορία όμως ούτε αναθεωρείται ούτε ξαναγράφεται. Ούτε οποιαδήποτε απόφαση ή ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου μπορούν να αναιρέσουν την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι πως αυτές οι δύο κοσμοθεωρίες, ο φασισμός και ναζισμός από τη μια και ο κομμουνισμός σοσιαλισμός από την άλλη, όχι μόνο δεν μπορούν να ταυτιστούν αλλά αποτελούν τους αντίποδες, οι μεν των δε. Καμμία εξομοίωση δεν είναι ούτε ανεκτή ούτε δικαιολογημένη, γιατί στερείται από κάθε λογική.

Μεθύστε με το αθάνατο κρασί του Εικοσιένα

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημ. Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε, ελαφρώς ανεπίκαιρα πρέπει να πω, στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης σήμερα. Κάθε εμπόδιο για καλό, αφού έτσι μπορεί να το διαβάσουν μερικοί που πριν από δέκα μέρες θα το προσπερνούσαν.

Μέρες που είναι, ας γράψω κάτι πατριωτικό. Για την Επανάσταση του 1821, να πούμε. Βέβαια να εξηγούμαστε. Γιορτάζουμε την έναρξη της Επανάστασης στις 25 Μαρτίου, αλλά οι περισσότεροι δεν ξέρουν πως στις 25 Μαρτίου 1821 στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας δεν είχε γίνει απολύτως τίποτα. Ούτε οπλαρχηγοί συγκεντρώθηκαν, ούτε ορκίστηκαν σε κανένα λάβαρο, που ποτέ δεν υψώθηκε εκεί και τότε. Ποιος τα λέει αυτά; Όχι κανένας αντεθνικώς σκεπτόμενος ανθέλλην, αλλά ο ίδιος ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο οποίος στα Απομνημονεύματά του γράφει πως εκείνη τη μέρα, στις 25 Μαρτίου 1821, βρισκόταν στα Νεζερά, αρκετές ώρες δρόμο από την Αγία Λαύρα.
Η Επανάσταση άλλωστε είχε ήδη αρχίσει, με την επίθεση κατά Τούρκου φοροεισπράκτορα στα Καλάβρυτα, κυρίως όμως με την εισβολή ενόπλων τμημάτων Μανιατών στην Καλαμάτα. Στις 18 Μαρτίου από την απελευθερωμένη πρωτεύουσα της Μεσσηνίας ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης υπογράφουν την πρώτη επαναστατική προκήρυξη, με την οποίαν αναγγέλλουν την έναρξη του αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας.