Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ν. Λαπαθιώτης: Έξι μονόλογοι του καημένου του Αντωνάκη

Posted by sarant στο 19 Φεβρουαρίου, 2009


lapat1Μέρες που είναι, με το Τριώδιο ανοιχτό και Τσικνοπέμπτη σήμερα, ταιριάζει θαρρώ να βάλουμε κάτι αθυρόστομο, αλλά και λογοτεχνικό. Στις σελίδες που έχω για τον ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, παρουσιάζω και κάποια αθυρόστομα ποιήματα που βρέθηκαν στα χαρτιά του ποιητή μετά το θάνατό του, στα οποία κεντρική θέση κατέχει μια ενότητα με 26 ποιήματα στα οποία κεντρικός ήρωας και στόχος της σάτιρας είναι ο Αντωνάκης, ανώτατος δικαστικός τον οποίο αντιπαθούσε σφόδρα ο ποιητής. Από αυτά τα ποιήματα, τα δύο ήταν γνωστά εδώ και αρκετά χρόνια, όμως τα άλλα δεν είχαν δημοσιευτεί απ’ όσο ξέρω. Σε μένα τα δίνει, με δόσεις, ο φίλος Βαγγέλης Ψαραδάκης, δεινός μελετητής της ποίησης και του Λαπαθιώτη ειδικότερα. Μέχρι σήμερα, στη σχετική σελίδα είχα βάλει 14 ποιήματα. Σήμερα πήρα καινούργιο ηλεμήνυμα, με έξι ακόμα αθυρόστομα ποιήματα, μέρα που είναι, και τα παρουσιάζω εδώ (η αρίθμηση αναφέρεται στο συνολικό σώμα των 26 μονολόγων):

11. ΛΕΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ:

 

Είμαι μεν αριστοκράτης, αλλά και δεινός σελέμης!

Είσαι καταστηματάρχης; Πρέπει τότε να με τρέμεις!

Κι όμως τι τιμή, για σκέψου, και τι καύχημα για σε,

να πατώ στο μαγαζί σου και να μένω βερεσέ!

Τι τιμή, να μην υπάρχει στην ταβέρνα σου γκαρσόνι,

λούστρος, μάγερας, λαντζέρης που να μη μου τόνε χώνει!

Τι τιμή, ν’ απολαμβάνει, μέρα νύχτα, συλλογίσου,

τέτοια μούρη, σαν και μένα, το κρασί σου, το φαγί σου!

– και για λίγη τιποτένια και σελέμικη τροφή,

στο προσωπικό να δίνω τέτοιον κώλον ευτραφή!

Μα, πολλές φορές, αυτό μου το σελέμικο γαμήσι

προκαλεί σκηνές, μπελάδες, αγανάκτηση και μίση…

Δεν βαριέσαι! Τους αρπάζω και στην κάμαρη τους πάω:

προκειμένου να τον φάω, τι σημαίνει κι αν τις φάω!…

 

17.X.1933

 

13. Ο ΒΛΑΜΗΣ ΧΑΣΙΚΛΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΤΩΝΑ:

 

Αντώνα μου, Μαντόνα μου, με το χοντρό τον κώλο,

που τόνε παίρνεις όλο,

Να σε γαμούσα τρεις βολές (κουνήσου, ντε, κομμάτι!)

κι ας μούβγαινε το μάτι!…

 

Κι έπειτα να φωνάζαμε και τα ντερβίσα τ’ άλλα,

να δεις, εσύ, καβάλα!

Κι όλοι, μια γύρα καθιστοί στο τουρλωτό σου μπούτι,

να παίζαμε μπαρμπούτι!…

 

24.2.1934

 

18. H “ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ” ΤΗΣ ΑΝΤΩΝΑΣ!…

 

Η Αντώνα, μ’ ένα μούργο,

που την έχει καβαλήσει,

– τύπο φαύλο και πανούργο,

τα βρακιά της έχει λύσει,

 

κι όπως είναι, σαν το κτήνος, 

τουρλωμένη στο ντιβάνι,

του μιλεί, ενώ εκείνος

προσπαθεί να της τη βάνει:

 

«Μη φοβάσαι! Βάν’ την όλη,

βάν’ την, δεν θα με ματώσει!

Σαν και το δικό μου κώλοι,

παίρνουν τόση κι άλλη τόση!…

 

Πιάσε λίγο το βυζί μου!

Τώρα, τρίψε μου τη ρώγα…

Θα το δεις όπου μαζί μου,

θα καείς από τη φλόγα!…

 

Φως μου, συ, παράδεισέ μου,

τ’ ουρανού σταλμένος είσαι;!…

Δεν αντέχω πια, χρυσέ μου!

Να, θα χύσω!… Χύνω!… Χύσε!…»

…………………………………

Κι η Αντώνα λιγωμένη,

με τον κώλο της χορτάτο,

δίνει μια και πέφτει κάτω

και ξερή για λίγο μένει!…

 

5.4.1934

 

24. Η εθνική θυσία της Αντώνας!…

 

Αντώνα η μαμμόθρεπτος και παραφουσκωμένη,

κάτοχος κώλου λαϊκών, τελείως, φρονημάτων,

έξω φρενών με τους λοιπούς και με το κίνημά των

και θέλουσα διακαώς, ρητώς και παντί σθένει,

(αυτή, που μόνη της δουλειά στον κόσμον, είν’ ο έρως!)

να εργασθεί πιο εθνικώς κι αντιφιλελευθέρως,

προήλθεν εις απόφασιν πατριωτικοτάτην:

Αντί να παίρνει, του λοιπού, τον κάθε διαβάτην,

– να θυσιάσει μερικώς το πάθος εις τον θρόνον

και να μη δέχεται ψωλή, παρά βασιλοφρόνων…

 

30.3.1935.

 

25. LASSATA, SED NON SATIATA…

(ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ, ΠΛΗΝ ΟΧΙ ΚΟΡΕΣΜΕΝΗ…)

 

Η παχύδερμος Αντώνα

δε φρονίμεψε, και μήτε

που σταμάτησε, καθόλου,

μέρα νύχτα να γαμήται!

 

Ζήτημ’ αν θα συναντήσεις

λούστρο, κάπελα, λαντζέρη,

στην Αθήνα, που να μην της

πέρασε κι από ΄να χέρι…

 

Τώρα το ΄ριξε στους μάγκες:

θέλει “νταβατζή” κι “αδρέφι”…

Και να δεις που, όσο τον τρώει,

τόσο, μάτια μου, τη θρέφει!…

 

26.

 

Η παχύδερμος Αντώνα, βλέποντας μες στον καθρέφτη,

σαν τρομαχτικό τουλούμι το προκοίλι της να πέφτει,

και τον τρίδιπλό της σβέρκο και τον τρομερό λαιμό,

και τους φοβερούς της κώλους, που δεν έχουν τελειωμό,

πήγε ξαφνικά να χάσει και το λίγο το μυαλό της

κι έμπηξε κραυγή μεγάλη προς το φύλακ’ άγγελό της:

– Γιατί, Θε μου, κάθε μέρα γίνουμαι και πιο χοντρός;…

Κι η φωνή τής απεκρίθη: – Γιατί συνεχώς τον τρως!…

 

14.5.1936.

 

Πριν κλείσω, να επισημάνω ότι το πνεύμα της ημέρας τιμά και το ποιητικό ηλεπεριοδικό Ποιείν του Σωτήρη Παστάκα, το οποίο σήμερα προβάλλει 11 χάικου του παραγνωρισμένου Ιάπωνος ποιητή Σουγαμότο Μαγαζάκι. 

Χειρόγραφο του Λαπαθιώτη με αθυρόστομους σατιρικούς στίχους

Χειρόγραφο του Λαπαθιώτη με αθυρόστομους σατιρικούς στίχους

3 Σχόλια to “Ν. Λαπαθιώτης: Έξι μονόλογοι του καημένου του Αντωνάκη”

  1. εκπληκτικό…

  2. Βαγγέλης Ψαραδάκης said

    Καλορίζικο το νέο σας blog, κύριε Σαραντάκο. Ελπίζω ότι όλοι μας θα το συνηθίσουμε σιγά σιγά. Κι εγώ σας ευχαριστώ για την άψογη συνεργασία μας για τον ποιητή. Ναι, πιστεύω ότι χρειάζεται ο «επαναπατρισμός» αυτών των 6 στην ενότητα όπου ανήκουν. Καλή συνέχεια.

  3. […] https://sarantakos.wordpress.com/2009/02/19/antonakis, […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: