Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αρχαιολατρία και γλώσσα

Posted by sarant στο 25 Μαρτίου, 2009


Βασίλειος Μ. Αργυρόπουλος, Αρχαιολατρία και γλώσσα. Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος, Φεβρ. 2009.

arxaiolat_glwssa1_exΤις προάλλες, από αυτό εδώ το ιστολόγιο, είδαμε πώς γεννήθηκε ένας αστικός μύθος·  εννοώ το δήθεν άρθρο Μπαμπινιώτη που «δικαιώνει» τους βόρειους τύπους (με λες). Χάρη σε μια ευτυχή σύμπτωση, μπορέσαμε να διαπιστώσουμε πόσο γρήγορα διαδόθηκε ο συγκεκριμένος μύθος και να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη που έχει το Διαδίκτυο να διαδίδει το χρήσιμο μαζί με το άχρηστο, το σωστό μαζί με το ψέμα.

Το βιβλίο που θα παρουσιάσω ασχολείται και με τέτοιους γλωσσικούς αστικούς μύθους, αλλά όχι μόνο. Ο τίτλος του πάντως, Αρχαιολατρία και Γλώσσα και ο υπότιτλός του, Θέματα ετυμολογίας και ορθογραφίας, περιγράφουν με μεγάλη ακρίβεια το περιεχόμενό του. Συγγραφέας του ο Βασίλης Αργυρόπουλος, γλωσσολόγος και συντελεστής του γλωσσολογίου (= γλωσσολογικού ιστολογίου) Περιγλώσσιο.

Το βιβλίο του Β. Αργυρόπουλου κυκλοφόρησε πριν από μερικές εβδομάδες από τις εκδόσεις Ζαχαρόπουλος, αλλά οι έμπειροι ιστοναύτες που ενδιαφέρονται για τα γλωσσικά δεν αποκλείεται να το γνωρίζουν ήδη διότι ο Αργυρόπουλος διατηρεί και ιστότοπο στον οποίο είχε παρουσιάσει μεγάλο μέρος του βιβλίου του.

Ίσως φανεί κατινιά να περιαυτολογώ ενώ παρουσιάζω βιβλίο άλλου, αλλά δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι βρίσκω αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στην Αρχαιολατρία και στο δικό μου βιβλίο Γλώσσα μετ’ εμποδίων. Και στο αντικείμενο, αφού τα δυο βιβλία συμπίπτουν ενμέρει στο περιεχόμενό τους (σε σχέση με τους γλωσσικούς μύθους, ας πούμε) αλλά και στο ότι και το δικό μου βιβλίο είχε σε μεγάλο μέρος δημοσιευτεί στο Διαδίκτυο πριν κυκλοφορήσει έντυπο.

Το βιβλίο λοιπόν του Αργυρόπουλου γεννήθηκε ενμέρει μέσα από τις διαδικτυακές αντιπαραθέσεις με αρχαιολάτρες και ελληνοκεντρικούς (και όχι μόνο) σε θέματα γλωσσικά. Άλλωστε, ο συγγρ. δεν το κρύβει: ο πρόλογός του ξεκινάει ως εξής: «Το παρόν βιβλίο ανταποκρίνεται στην ανάγκη να σχολιαστούν αρνητικά διάφορα φαινόμενα γλωσσικού ερασιτεχνισμού που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας» και συνεχίζει εντοπίζοντας ειδικότερα από πού προέρχεται αυτός ο γλωσσικός ερασιτεχνισμός.

Περιέργως όμως, ενώ το βιβλίο γράφτηκε με δηλωμένο σκοπό τον αρνητικό σχολιασμό απόψεων, είναι εξαιρετικά νηφάλιο. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάνει εκπτώσεις στην κριτική του· ο συγγρ. πειστικά και μεθοδικά ανασκευάζει τις απόψεις που κρίνει λανθασμένες, χωρίς περιστροφές· απλώς, το κάνει με ηρεμία και νηφαλιότητα.

Θα παρουσιάσω αναλυτικά τα περιεχόμενα του βιβλίου, για να πάρετε μια ιδέα.

Το πρώτο μέρος είναι η  Θεωρία ετυμολογίας. Ορισμός της επιστημονικής ετυμολογίας και της παρετυμολογίας, προϋποθέσεις για να είναι έγκυρη η ετυμολογία, με παραδείγματα όπως η λέξη βρόμα, το θηλυκό άρθρο οι και η σωστή ορθογραφία των λέξεων καλύτερος και κτίριο (στην περίπτωση του κτιρίου διαφωνώ με τον συγγραφέα, ο οποίος γράφει κτήριο και το αιτιολογεί -αλλά η διαφωνία ίσως εξεταστεί χωριστά, σε άλλο σημείωμα). Στη συνέχεια γίνεται διάκριση μεταξύ προεπιστημονικής ετυμολογίας (Πλάτωνας στον Κρατύλο, βυζαντινοί) και επιστημονικής, με αναφορά στον Σοσίρ και στη θεωρία του γλωσσικού σημείου και αντικρούονται αντιεπιστημονικές απόψεις του Άδωνη Γεωργιάδη και η τερατώδης ετυμολόγηση του κουπεπέ από το κούπα, ω παι! Η λέξη «τερατώδης» είναι δική μου· ο Αργυρόπουλος, με ολύμπια ψυχραιμία, αρκείται σε ένα θαυμαστικό. Στη συνέχεια εξετάζονται: η πρόσληψη του Κρατύλου από τους αρχαιολάτρες, το θέμα των ηχομιμητικών λέξεων και η άποψη των αρχαιολατρών ότι η ελληνική είναι (κατ’ εξαίρεση, μόνη αυτή) μη συμβατική γλώσσα όπου το σημαίνον έχει αιτιώδη σχέση με το σημαινόμενο. Γίνεται αναλυτική αναφορά στις επιδόσεις διαφόρων αστέρων της παραεπιστήμης, όπως είναι η ετυμολόγηση του πλους εκ του πλουτς (Άδωνης βέβαια), του «ουρανός» από το «ουρώ» (Τζαφερόπουλος) ή οι απόψεις του Α. Κρασανάκη. Η επόμενη ενότητα, «Σχετικά με τον Saussure» είναι αφιερωμένη σε διαδικτυακές αντιπαραθέσεις με τον Φειδία Μπουρλά, οι οποίες μεταφέρονται με κάθε λεπτομέρεια (η ενότητα πιάνει 25 σελίδες, αν και όχι πυκνογραμμένες).

Στην επόμενη ενότητα γίνεται κριτική στο Λερναίο κείμενο (ξέρετε, αυτό με το Hellenic Quest) και στον ανεκδιήγητο υπουργό Στυλιανίδη, όπου παρατίθενται οι απόψεις πολλών -ανάμεσα σ’ αυτούς και η αφεντιά μου. Κολακευμένος, δεν θα κρατήσω κακία στον συγγρ. που παρέλειψε να χρησιμοποιήσει τον όρο «Λερναίο κείμενο». Στη συνέχεια ο συγγρ. ανασκευάζει, ευτυχώς τηλεγραφικά, την λεξαριθμική θεωρία και μετά θίγει την εμπειρική ετυμολόγηση από την ελληνική λέξεων που είναι ξένες (ξέρετε, χατίρι από το ήτορ, ενώ είναι από τουρκ. hatir), την ανακάλυψη ελληνικών λέξεων στα γιαπωνέζικα και σε άλλες εξωτικές γλώσσες, ενώ κάνει κριτική στο βιβλίο του καθηγητή Θεοφανίδη «Τα αγγλικά είναι ελληνική διάλεκτος». (Με το θέμα αυτό είχα κι εγώ ασχοληθεί στη Γλώσσα μετ’ εμποδίων, άλλωστε ο Αργυρόπουλος με τσιτάρει γενναιόδωρα· τον προειδοποιώ ότι στην παρουσίαση του βιβλίου του είναι πολύ πιθανό να έχει στο ακροατήριο τον κ. καθηγητή, όπως συνέβη στη δική μου παρουσίαση!). Το πρώτο μέρος ολοκληρώνεται με την ανασκευή κάποιων ακόμα ελληνοκεντρικών απόψεων για θέματα ετυμολογίας.

Περνάμε στο δεύτερο μέρος, τα Θέματα ορθογραφίας. Ο συγγρ. κάνει μια σύντομη αλλά πολύ χρήσιμη εισαγωγή στο ορθογραφικό πρόβλημα γενικώς και στο ορθογραφικό πρόβλημα της νέας ελληνικής ειδικώς. Εδώ, σήκωνε εκτενέστερη ανάπτυξη, πιστεύω. Στη συνέχεια, περνάει στην ενότητα «Θέματα ετυμολογικής ορθογραφίας», το υλικό της οποίας είναι αντλημένο από την αντιπαράθεση, μέσα από τις στήλες του Βήματος, του Μπαμπινιώτη με την φιλόλογο κ. Τζιροπούλου. Αναλυτικά, εξετάζεται η ορθογραφία των λέξεων: καλύτερος, αφτί και αβγό, βρόμα, αλλιώς, παλιός-δίκιο-ελιά. Η εξέταση είναι αναλυτικότατη, με παραθέματα από έντυπες και διαδικτυακές δημοσιεύσεις· αρκεί να αναφέρω ότι πιάνει 37 σελίδες, από τις οποίες οι 17 είναι αφιερωμένες στο ζευγάρι αφτί-αβγό. Όμως δεν είναι αυτό το ρεκόρ· η επόμενη λέξη πιάνει, μόνη της, διπλάσια έκταση: 34 σελίδες είναι αφιερωμένες στο ακανθώδες δίλημμα ορθοπαιδικός ή ορθοπεδικός, το οποίο, το ‘χω ξαναγράψει, εξάπτει κατ’ ανεξήγητο τρόπο τα πάθη. Μοιραίο είναι λοιπόν να αφιερώνεται χώρος στο θέμα. Ακολουθούν δυο σύντομα κεφάλαια, για τη λ. ταξίδι και το τοπωνύμιο Γουδί, και μερικές γενικές παρατηρήσεις και τελειώνει το δεύτερο μεγάλο θέμα του βιβλίου.

Βάσει του τίτλου του, το βιβλίο θα μπορούσε να τελειώνει εδώ, αφού ασχολήθηκε και με την ετυμολογία και με την ορθογραφία· αλλά ευτυχώς συνεχίζεται. Λέω ευτυχώς, επειδή ο Αργυρόπουλος είχε την πολύ καλή ιδέα να παραθέσει, ως επίμετρο, τρία πολύ χρήσιμα κεφάλαια: για τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, για την καταγωγή του ελληνικού αλφαβήτου και για την προφορά των αρχαίων ελληνικών. Πρόκειται για θέματα που συνεχώς επανέρχονται σε συζητήσεις, και είναι χρήσιμο να έχει κανείς μια ευσύνοπτη παράθεση της επιστημονικής άποψης. Τα τρία αυτά θέματα δεν εξετάζονται τόσο αναλυτικά όσο τα δύο πρώτα. Και τα τρία μαζί ωστόσο πιάνουν 100 σελίδες, που σημαίνει ότι ο συγγρ. έχει τον χώρο και την επιστημονική άποψη να παραθέσει και κάποιες ανακρίβειες να αντικρούσει. Το βιβλίο κλείνει με βιβλιογραφία και πολύ χρήσιμους πίνακες λέξεων-ευρετήρια.

Η Αρχαιολατρία επομένως είναι, θα έλεγα, βιβλίο νέου τύπου (όπως, αναγκάζομαι να βλογήσω τα γένια μου, και η Γλώσσα μετ’ εμποδίων) από την άποψη ότι γράφτηκε εξαιτίας διαδικτυακών συζητήσεων, αναφέρεται εκτενώς σε διαδικτυακές συζητήσεις, έχει υποσημειώσεις που παραπέμπουν σε ιστολόγια και διαδικτυακά φόρουμ και διόλου απίθανο να δώσει λαβή σε άλλες διαδικτυακές συζητήσεις. Εδώ κάποιοι θα ρωτούσαν: γιατί ο Αργυρόπουλος να βγάλει το υλικό σε βιβλίο; Δεν θα ήταν τάχα πιο βολικό να το έχει σε ένα ιστολόγιο, σε ένα σάιτ; Τάχα μόνο για τη ματαιοδοξία να δει το όνομά του τυπωμένο στο εξώφυλλο το έκανε; Όχι βέβαια. Η κουβέντα αυτή μπορεί να πάει πολύ μακριά, αλλά νομίζω ότι ακόμα και εκείνοι που είναι διαδικτυωμένοι σε 24ωρη βάση, που δεν είναι και πολλοί, έχουν ανάγκη να ανατρέξουν οφλάιν σε υλικό αναφοράς. Κι έπειτα, παρόλο που η Αρχαιολατρία σχολιάζει συζητήσεις που έγιναν στο Διαδίκτυο, τα θέματα αυτά συζητιούνται και εκτός Διαδικτύου, σε σχολεία, φροντιστήρια, νεανικές παρέες, καφενεία. Δεν κάνει δηλαδή «μετα-μπλόγκιν» ο Αργυρόπουλος, κάθε άλλο.

Συμφωνώ άραγε σε όλα μαζί του; Όχι βέβαια -ήδη ανέφερα τη διαφωνία μου για τη λ. κτίριο. Επίσης, ενώ ετυμολογικά έχει δίκιο για το αβγό και το αφτί, εγώ προτιμώ να ακολουθώ τη σχολική ορθογραφία και να γράφω αυγό, αυτί. Όμως οι διαφωνίες μας δεν είναι εντονότερες διότι ο Αργυρόπουλος απέφυγε να πάρει θέση πάνω στη συνολική λογική Μπαμπινιώτη που θέλει την ολοκληρωτική υποταγή της ορθογραφίας στην ετυμολογία και που οδηγεί σε ανατροπή γραφών που έχουν καθιερωθεί από δεκαετίες και αιώνες, ίσως και χιλιετίες, με τα τερατώδη: αγώρι, καρμοίρης, τσυτσυρίζω, τζύρος, τσηρώτο, νηννί, τσαννάκι, κροκόδιλος, πλημύρα, βαλλάντιο και άλλα που τα έχω αναλύσει στις σελίδες μου. Τα θέματα αυτά τα θίγει ελάχιστα· αν και φαίνεται να απορρίπτει το αγώρι με βάση το «κριτήριο της χρήσης», δεν έχει την επιθυμία να εμπλακεί για τα καλά στη συζήτηση και να μας πει τι γίνεται όταν χρήση και ετυμολογία συγκρούονται. Εκτός λάθους, νομίζω ότι δεν αναφέρεται καθόλου στην πρόταση Μπαμπινιώτη να γράφονται τα αντιδάνεια με βάση την ορθογραφία της ελληνικής λέξης από την οποία έλκουν την απώτατη καταγωγή τους (κι έτσι τζύρος διότι γύρος και όλα τα άλλα τέρατα). Ούτε παίρνει θέση σε άλλους μπαμπινιωτισμούς (αίολος ή έωλος, πόσ*ω μάλλον). Όμως, αυτό δεν είναι μειονέκτημα του βιβλίου, εφόσον ο προγραμματικός σκοπός του είναι ν’ απαντήσει στους αρχαιολάτρες και στους ελληνοκεντρικούς -και σ’ αυτά τα τελευταία θέματα, οι ελληνοκεντρικοί δεν νομίζω να διαφωνούν με τις καινοτομίες Μπαμπινιώτη. Άλλωστε, και το αγώρι το αναφέρει μεταξύ άλλων ως απάντηση στη Τζιροπούλου: επειδή η Τζιροπούλου θεωρεί θανάσιμο σφάλμα την απλοποίηση, ο συγγρ. τής υποδεικνύει ότι δεν είναι μόνο απλοποιητικές οι προτάσεις Μπαμπινιώτη, παράδειγμα το αγώρι.

Η Αρχαιολατρία δεν είναι βιβλίο που διαβάζεται σε μια καθισιά, αλλά και δεν είναι γραμμένο για το σκοπό αυτό. Μπορείτε θαυμάσια να διαβάσετε τη μια ή την άλλη ενότητα, να παραλείψετε κάποια που δεν σας συγκινεί (εγώ δεν έχω διαβάσει ακόμα ολόκληρο το σάγκα της ορθοπ*δικής) ή να την αφήσετε για αργότερα. Η μεγάλη έκταση ορισμένων ενοτήτων, που έμμεσα την κατέκρινα πιο πάνω, δεν οφείλεται σε πολυλογία του συγγραφέα, αλλά στην ευσυνειδησία του, μια και παραθέτει εκτενέστατα αποσπάσματα των αντίπαλων απόψεων που ανασκευάζει.

Με δυο λόγια, ένα χρήσιμο βιβλίο, ένα ενδιαφέρον βιβλίο, ένα δικό μας βιβλίο.

Advertisements

27 Σχόλια to “Αρχαιολατρία και γλώσσα”

  1. sarant, κάπου πέτυχα κι άλλη μια παρουσίαση του βιβλίου, με ενδιαφέροντα λινκάκια (νομίζω στο Περιγλώσσιο). Κατά καιρούς αμφιβάλλω αν όλη αυτή η μυθολογία του «ελληνοκεντρισμού» αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς, ή μήπως χάνουμε τον καιρό μας με trash επιστήμη σαν το Λαζόπουλο που βγάζει εύκολο γέλιο με την trash τηλεόραση. Μετά σκέφτομαι ότι είναι πια τόσο πολλοί αυτοί που τα πιστεύουν, που δεν μπορούμε πια να κλείνουμε τα μάτια. Και βλέποντας για παράδειγμα πόσο παραπέμπεται το κείμενό σου για το «Λερναίο κείμενο», λ.χ., νομίζω πως ναι, αξίζει τον κόπο.
    Πρόσφατα διάβασα και αυτό το ωραίο άρθρο του Σεβαστάκη σχετικά:
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=21.03.2009,id=82617700

  2. SophiaΟικ said

    Ακόμα όχι σχόλιο για τo περιεχόμενο (θα περιμένω άλλους), αλλά μια μικρη παρατήρηση Νίκο: χρησιμοποιείς δις τη φράση «και όχι μόνο» και όποτε τη βλέπω αυτή τη φράση με πιάνει αναφυλαξία. Βεβαίως πιο πoλύ με πιάνει όταν τη βλέπω μεταφρασμενη στα αγγλικά (από Έλληνες, φυσικά) and not only. Μία φορά φτάνει, σας παρακαλω καλέ κύριε (κλπ κλπ).
    Συγγνώμη για την αναίδει ανα επισημάνω επίλογη ύφους, αλλά είπαμε, βγάζω σπυράκια και όχι μόνο.

  3. ppan said

    ν΄αγιάσει ο στόμας σας σοφία οικ!

  4. sarant said

    Θα παραδεχτώ ότι δεν έχετε άδικο, Σοφία και ppan, το και όχι μόνο είναι κλισέ που μας κόλλησε από τη Βαβέλ ή το Παραπέντε. Καμιά φορά το αντιλαμβάνομαι και το αλλάζω, άλλοτε όχι. Δικολαβικά θα μπορούσα να πω ότι στο άρθρο αυτό τη μια φορά έχω «και όχι μόνο» ενώ την άλλη «αλλά όχι μόνο». Άρα, απαλλάσσομαι λόγω αμφιβολιών.

    @Μαρίνο: παρουσίαση του βιβλίου θα διάβασες μάλλον στα Λογοράμματα:
    http://logorammata.blogspot.com/
    (αλλά για κάποιο λόγο έχει κλειστά τα σχόλια)

  5. Ναι, αυτό ήταν’ στο Περιγλώσσιο είδα κάτι άλλο που μού’κανε εντύπωση, τα λινκ με την συστηματική (και τεκμηριωμένη, εδώ που τα λέμε) επίθεση του Άρδην στους «ελληνοκεντρικούς» και το Δαυλό. Δικαίως, αφού εν μέρει ερίζουν για το ίδιο κοινό…

  6. […] Αρχαιολατρία και Γλώσσα (hominid, λογοράμματα) στ. Αρχαιολατρία και γλώσσα (Νίκος Σαραντάκος) ζ. Αρχαιολατρία και γλώσσα […]

  7. hominid said

    Εντάξει, τα άνοιξα τα σχόλια. Κάποιο πρόβλημα με σπαμ είχα χθες, γι’ αυτό τα είχα απενεργοποιήσει προσωρινά.

    Αναλυτικότατη και απόλυτα κατατοπιστική η παρουσίαση του βιβλίου.

  8. Πολύ σαφής παρουσίαση, αλλά πραγματικά δεν ξέρω και γω αν πρέπει να δίνουμε αξία σε απόψεις παραεπιστημονικές. Κατά πόσο οι ιδεοληψίες αντικρούονται από τον ορό λόγο των επιχειρημάτων;
    Δεν πάμε σε κανενά μπαρ (μπαρ<εμβαίνω)…

  9. Μαρία said

    Δύτη, παίρνοντας αφορμή κι απ’ το σχόλιο 8, εγώ συνεχίζω να έχω τις επιφυλάξεις μου. Με τον ίδιο τρόπο που μαθαίνω, αν μαθαίνω, για τα σκουπίδια της τηλεόρασης έτσι και τα κουπεπέ και πλατς και πλουτς τα ανακάλυψα, σερφάροντας, πολύ πρόσφατα που έχω χρόνο. Πόσο πολλοί τα πιστεύουν; Εγώ δε ξέρω κανένα που να τα έχει ακούσει όχι να τα πιστεύει. (Και δεν υπαινίσσομαι οτι πρόκειται για ανθρώπους τεχνολογικά αναλφάβητους.)

    Αυτό δε σημαίνει οτι είμαι αντίθετη με την ανασκευή μύθων, κάθε άλλο. Απ’ αυτό το σημείο όμως μέχρι το να ξοδέψω φαιά ουσία, για να επιχειρηματολογήσω για το κουπεπέ και την κάθε μαλακία μιας πτυχιούχου του Αλπικού και ενός οικονομολόγου είναι μεγάλη η απόσταση.
    Συμφωνώντας με τον/την «ας εών» πιστεύω οτι το πρόβλημα των ελληνοβαρεμένων βρίσκεται αλλού και η ενασχόλησή τους με τη γλώσσα είναι μόνο ένα σύμπτωμα, που δε γιατρεύεται με επιχειρήματα.

  10. Μαρία, αν μου επιτραπεί η περιαυτομπλογκία (λογοκλοπή από τον οικοδεσπότη!) δες το τελευταίο ποστ στο μπλογκ μου. Κυκλοφορούν αυτά πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε, και βιβλία σαν αυτά του Αργυρόπουλου ή του sarant θα μπορούσαν να είναι πολύ χρήσιμα, στα χέρια ας πούμε ενός καθηγητή μέσης εκπαίδευσης (λέω τώρα…). Γιατί είναι κρίμα’ υπάρχουν αυτοί που δεν θα αλλάξουν γνώμη και θα καταλήξουν στον Λιακό διαπαντός, υπάρχουν και αυτοί που απλά δεν έχουν κάτι άλλο πρόχειρο να διαβάσουν.

  11. Μαρία said

    Μόλις το διάβασα και βάλθηκα να ψάχνω για το μπλογκ, αλλά δε θυμάσαι σωστά το όνομα και με ταλαιπωρείς 🙂

    Μακάρι να είναι έτσι τα πράματα. Κατά βάθος λέω «χαρά στο κουράγιο τους» και στην αισιοδοξία τους.

  12. Μα ούτε εγώ το θυμάμαι, νομίζω ήταν «Ellinaspatriotis», «Greekpatriot» ή κάτι τέτοιο.

  13. Μπουκανιέρος said

    Δείτε κι αυτό το γλωσσικό:
    http://greekchesspolitics.wordpress.com/2009/03/25/parex/

  14. ηλε-φούφουτος said

    Η δική μου πείρα από το τι γίνεται σήμερα στην Ελλάδα και στον κόσμο είναι ότι πολλοί πιστεύουν σε μύθους. Οι ελληνοβαρεμένοι που γνωρίζω προσωπικά δεν θα λάβουν κόπο να διαβάσουν ένα βιβλίο σαν αυτό που παρουσιάζει ο οικοδεσπότης, γιατί κατά βάθος δεν θέλουν να μάθουν αυτά τα πράγματα, άλλες ανάγκες τούς σπρώχνουν εκεί.

    Απ την άλλη, κρίνοντας από μένα σε πιο μικρή ηλικία, όταν δεν είχα ακόμη διαμορφώσει κριτήριο αλλά το θέμα γλώσσα με τραβούσε πάρα πολύ και διάβαζα ό,τι έπεφτε στα χέρια μου, εκλαϊκευτικό, ιδεολογικό, επιστημονικό, παρεπιστημονικό, και όλα τα έβρισκα πειστικά, ένα τέτοιο βιβλίο θα μου ήταν χρήσιμο.

    Φταίω τώρα, οικοδεσπότα, να ανακράξω εθνικά υπερήφανος: ποια άλλη γλώσσα ρε σηκώνει τέτοιο κουρνιαχτό, διχάζει τόσο τους ομιλητές της και γεννά τόση πολεμική διάθεση σε μια σπιθαμή κράτος;

  15. Μαρία said

    Μπουκάν, τι γύρευε ένας Κορφιάτης στο Ξεροχώρι;

  16. ηλε-φούφουτος said

    Στρατηγός είναι ο Μπουκάν ή ναύαρχος;

  17. Μαρία said

    μπουκάν σε στρατό ξηράς λίγο δύσκολο

  18. aerosol said

    Α, μα είμαι υπερήφανος όταν χρησιμοποιώ κλισέ από τη Βαβέλ ή το Παραπέντε -και όχι μόνο!
    🙂
    Ζητώ επιείκεια και εύχομαι τα σπυράκια να απαλυνθούν δια του χαμόγελου -…κρατιέμαι και δεν το ξαναγράφω.

  19. sarant said

    Θέλω να μεταφέρω εδώ την τελευταία παράγραφο από το ανάλογο άρθρο στα Λογοράμματα, μια και απαντάει σε ερωτήματα που εκφράστηκαν στα σχόλια:

    Πέρα, ωστόσο, από τους σοβινιστές και τους διάφορους ακραίους, υπάρχει ένα κοινό που θα ήθελε απλώς να πληροφορηθεί τι πραγματικά ισχύει σε γλωσσικά ζητήματα όπως τα παραπάνω. Σε αυτό το κοινό απευθύνεται το βιβλίο, το οποίο είναι απολύτως προσιτό σε μη ειδικούς. Αν, πάλι, κάποιοι ειδικοί, συνάδελφοι του συγγραφέα, αναρωτηθούν αν αξίζει τον κόπο να ασχολείται ένας επιστήμονας με τα όσα απίθανα και θαυμαστά σχολιάζονται στο βιβλίο, ας σκεφτούν ότι πλέον δεν βλέπουμε τους «αρχαιολάτρες» να αγορεύουν μόνο σε περιθωριακούς τηλεοπτικούς σταθμούς, αλλά και σε αρκετά μεγαλύτερους. Ακόμα και στο Κανάλι της Βουλής.

  20. hominid said

    Ευχαριστώ πολύ για την παράθεση.

  21. […] Αρχαιολατρία και Γλώσσα (hominid, λογοράμματα) στ. Αρχαιολατρία και γλώσσα (Νίκος Σαραντάκος) ζ. Αρχαιολατρία και γλώσσα (Ο.Ο.Δ.Ε.) […]

  22. ορφεας said

    Εκείνοι που πραγματικά ερευνούν, έχουν το δικαίωμα του λάθους.
    όσο για τη γλώσσα θα έλεγα μάλλον πως είναι ποιητικό δικαίωμα του χρήστη,να την μιλά όπως θέλει,δεν ειναι ανάγκη να συμφωνεί μαζί μου. Δέν αναγνωρίζω όμως κανένα δικαίωμα στην αυθεντία να κοκορεύεται για τα κατορθώματά της, επειδή δεν είναι απόλυτος κάτοχος μιας τέτοιας γλώσσας σαν την Ελληνική όσο κι αν γνωρίζει κοπτοράπτη. η συνταγή είναι απλή, για να υψωθεί μια γλώσσα πρέπει να υποτιμηθει κάποια άλλη που είναι ψηλότερη . Πολύς λόγος γίνεται για τους αρχαιολάτρεις [μακρυα απο μένα],ομως το να θέλεις όπωσδήποτε να ασπαστώ την άποψη του Ιώσηπου,που ούτε λίγο ούτε πολύ θέλει να μας πείσει οτι οι Έλληνες τα βρίκαν όλα έτοιμα απο άλλους,αυτό πάει πολύ. απλώς δεν πείθετε, όχι οτι δεν δανείστηκαν οι Έλληνες, αλλα μη γίνεστε βασιλικώτεροι του βασιλέως.

  23. […] Αρχαιολατρία και Γλώσσα (hominid, λογοράμματα) στ. Αρχαιολατρία και γλώσσα (Νίκος Σαραντάκος) ζ. Αρχαιολατρία και γλώσσα (Ο.Ο.Δ.Ε.) […]

  24. Wow! how much of an thought ! Thats a idea ! Stunning .. Incredible ? I ordinarily don?t publish in Blogs but your weblog compelled me to, remarkable perform.. wonderful ?

  25. Φλόγα said

    Καλησπέρα σας,

    Μόλις τελείωσα το συγκεκριμένο βιβλίο και μπορώ να πω ότι πέρα από ενδιαφέρον, ήταν απόλυτα κατατοπιστικό και μου έλυσε πολλές απορίες. Μερικές φορές μάλιστα μου προκάλεσαν άφθονο γέλιο οι απόψεις των Αρχαιολατρών. Ωστόσο, έχω μια απορία την οποία θα ήθελα να μου λύσετε εάν μπορείτε και γνωρίζετε: στη σελίδα 359 αναφέρεται το εξής «Για την προφορά του -φ- θα επαναλάβω αυτό που γράφει ο Allen (2000: 206): προφερόταν «όπως το p στο αγγλικό pot (με εμφατική προφορά)».»

    Σε αυτό το σημείο ομολογώ ότι μπερδεύτηκα (καθόλου περίεργο βέβαια μιας και δεν είναι η γλωσσολογία το αντικείμενό μου). Εννοεί ότι το -φ- προφερόταν εμφατικά στα αρχαία ελληνικά ενώ σήμερα η προφορά του είναι πιο λεπτή ή εννοεί ότι το -φ- προφερόταν ως -π- με έμφαση; Ανάλογα με την απάντησή σας, εάν ισχύει η δεύτερη περίπτωση, τότε μου δημιουργούνται και κάποια ακόμα ερωτήματα τα όποια θα ήθελα να γράψω στη συνέχεια.

    Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας. 🙂

  26. Μαρία said

    25 Δεν έχω τη μετάφραση του Άλεν στα ελληνικά, για να ελέγξω το «εμφατική προφορά», απόδοση που πράγματι οδηγεί σε παρανοήσεις.
    Η διάκριση που κάνει ο Άλεν είναι σε unaspirated π, τ, κ, αυτά που οι αρχαίοι γραμματικοί ονόμαζαν ψιλά, και aspirated φ, θ, χ, τα δασέα των αρχ. γραμματικών, όρο που έχει κρατήσει κι ο Πετρούνιας για τα aspirated/aspirata κλπ σύγχρονων γλωσσών.
    Δες πρόχειρα εδώ:
    http://en.wikipedia.org/wiki/Aspirated_consonant

  27. Φλόγα said

    Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία για το link. Νομίζω ότι κατάλαβα τη διαφορά στην προφορά, έχουν ένα ελαφρύ -χ- μετά, δηλαδή το -φ- αποδιδόταν ως -π- με αέρα και όχι κοφτό. Βρήκα και αυτό http://www.greek-language.gr/greekLang/studies/history/thema_08/index.html στο μεταξύ καθώς έψαχνα που με βοήθησε περισσότερο να καταλάβω, γιατί έχει και τους ίδιους τους ήχους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: