Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αντισταθείτε στον εκμαυλισμό και στην αποχαύνωση

Posted by sarant στο 25 Μαρτίου, 2009


(Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημ. Εμπρός της Μυτιλήνης, 24.3.2009)

mims1Ο Σωκράτης συνήθιζε να πηγαίνει ταχτικά στα μαγαζιά και να περιεργάζεται τα διάφορα εμπορεύματα, χωρίς όμως να αγοράζει τίποτα. Οι μαθητές του, παραξενεμένοι, τον ρώτησαν γιατί το κάνει αυτό και εκείνος τους απάντησε:
«Για να βλέπω πόσων πραγμάτων δεν έχω ανάγκη».
Σοφή κουβέντα, που θα έπρεπε να την είχαμε όλοι μας μπούσουλα, αφού μάλιστα καμαρώνουμε πως είμαστε (κατ’ ευθεία γραμμή δε) απόγονοι των Αρχαίων.
Πολύ περισσότερο που δε χρειάζεται καν να πάμε εμείς στα μαγαζιά, αφού τα μαγαζιά έρχονται απρόσκλητα στο σπίτι μας, με την τηλεόραση. Αν καθίσετε και λογαριάσετε, θα συμφωνήσετε πως από τα άπειρα εμπορεύματα που διαφημίζονται καθημερινά στο «χαζοκούτι», ούτε ένα στα 100 δε μας είναι απολύτως απαραίτητο και αναγκαίο και πάλι πολύ λέω. Μπορούμε κάλλιστα να ζήσουμε το ίδιο καλά χωρίς τα υπόλοιπα 99%.


Ο Αλέκος Αλαβάνος, από τότε που ήταν ευρωβουλευτής, είχε επισημάνει πως στην Ευρώπη (του Μάαστριχ, των μονοπωλίων και δε συμμαζεύεται) υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν 1) οι διαφημίσεις να κρατάνε πάνω από τρία – πέντε λεπτά σε κάθε περίπτωση και 2) να διακόπτουν τη ροή των κανονικών (ειδησεογραφικών, ψυχαγωγικών ή καλλιτεχνικών) προγραμμάτων, αλλά να μεταδίδονται αφού αυτά τελειώσουν ή πριν αρχίσουν. Δεν σταμάτησε δε στη σύγκριση, αλλά αγωνίστηκε να εφαρμόσει και εδώ τους ευρωπαϊκούς νόμους (οι οποίοι – εν αντιθέσει με πολλούς ελληνικούς – εκεί τηρούνται).
Όχι μόνο δεν το κατόρθωσε (ήταν η εποχή που μας κυβερνούσε το εκσυγχρονιστικό – τρομάρα του – ΠΑΣΟΚ), αλλά οι καναλάρχες τού διεμήνυσαν πως «αν δεις τη μούρη σου στο γυαλί, να μας γράψεις». Όντως. Από τότε κρατά ο συγκεκαλυμμένος πλην υπαρκτός παραμερισμός του από τις τηλεοπτικές εκπομπές. Μπορεί κάθε βράδυ να βλέπουμε τον Άδωνι, τους Πλεύρηδες (πατέρα και υιόν), τον Παπουτσή, το Χυτήρη, τον Τατούλη και συλλήβδην όλους του νεοδημοκράτες (κωστακικούς, ντορικούς και ανταρτικούς), αλλά τον Αλαβάνο πολύ σπάνια θα τον δούμε.
Όπως έγραψα στο προηγούμενο σημείωμά μου, η τηλεόραση, όπως λειτουργεί σήμερα, βλάπτει σοβαρά την πνευματική μας υγεία. Μας παραπληροφορεί, μας αποβλακώνει και μας ντοπάρει, με σκοπό να μας μετατρέψει σε παθητικούς θεατές, άβουλους οπαδούς και άκριτους καταναλωτές. Είναι ζωτική ανάγκη να αντισταθούμε. Το παρήγορο είναι πως οι τηλεθεατές έχουν αρχίσει να αντιστέκονται. Σε δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες (η τηλεόραση φυσικά ούτε τις ανέφερε), βλέπουμε πως το 71% των τηλεθεατών αλλάζει κανάλι μόλις αρχίζει μια διαφήμιση.
Η πρώτη μορφή αντίστασης στην τηλεόραση είναι το τηλεχειριστήριο (ελληνιστί τηλεκοντρόλ): Να αλλάζουμε κανάλι. Ευτυχώς είναι τα ψηφιακά λεγόμενα κανάλια, που δεν έχουν διαφημίσεις. Το κανάλι της Βουλής και τα τρία κρατικά επίσης έχουν πολύ λίγες. Και στα κανάλια αυτά μπορεί κανείς να βρει ενδιαφέρουσες εκπομπές ή να απολαύσει καλές, παλιές ή καινούργιες ταινίες.
Δεν αρκεί να επισημαίνουμε μόνο το κουτόχορτο που θέλουν να μας πουλήσουν οι κάθε λογίς μασκαράδες και απατεώνες, της πολιτικής, της δημοσιογραφίας και της διαφήμισης. Πρέπει να αντιστεκόμαστε μαχητικά. Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
Ο δεύτερος βαθμός αντίστασης είναι να σχολιάζουμε και να πληροφορούμε τους φίλους και γνωστούς, με κάθε μέσον, με συζήτηση, με το τηλέφωνο, με γράμμα, ακόμα και με επιστολές σε εφημερίδες, για το συγκεκριμένο σε κάθε περίπτωση κουτόχορτο που μας πουλά η τηλεόραση με τις διαφημίσεις της… Να μην υποτιμούμε την πληροφόρηση από στόμα σε στόμα. Μπορεί να κάνει θαύματα.
Περιμένω πάντως, και το ελπίζω, πως το τελικό χτύπημα θα της έρθει της Τηλεόρασης από το Διαδίκτυο. Το έγραψα στο προηγούμενο σημείωμά μου αλλά ας το επαναλάβω: Για την ώρα (τουλάχιστον) το Ιντερνέτι είναι έξω από κάθε λογοκρισία και σου δίνει τη δυνατότητα ενεργού συμμετοχής. Δεν είσαι ο άβουλος και παθητικός θεατής αλλά μπορείς να πεις τη γνώμη σου, να κριτικάρεις και να φέρεις αντιρρήσεις. Λίγο το έχετε;

*O Δημήτρης Σαραντάκος γεννήθηκε στη Mυτιλήνη, σπούδασε χημικός μηχανικός και μετά τη συνταξιοδότησή του εκδίδει το σατιρικό περιοδικό «το Φιστίκι» και κάνει τον συγγραφέα. Το τελευταίο (ενδέκατο στη σειρά) βιβλίο του «Μαθητές και δάσκαλοι» -Μυτιλήνη 2008 – κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «το Φιστίκι».

Advertisements

31 Σχόλια to “Αντισταθείτε στον εκμαυλισμό και στην αποχαύνωση”

  1. «Το Ιντερνέτι»;;;; Χοχοχο…
    Παρατηρώ ότι τα γλωσσικά χούγια δεν κληροδοτούνται μόνο κατά την κατιούσα συγγένεια αλλά μερικές φορές πάνε και κατά την αντίστροφη φορά του ποταμού!
    Αυτό που λέει ο κος Σαραντάκος για το ίντερνετ είναι πέρα για πέρα σωστό. Ωστόσο, η παθητικότητα (σαν μέρος του χαρακτήρα μας) θέλει πολύ περισσότερη δουλειά για να καταπολεμηθεί. Λέω ότι ο παθητικός ακόμα και στο ίντερνετ να κολυμπάει, παθητικός θα μείνει. Θα παρασύρεται από την αλληλουχία λαμπερών οθονών που δεν λένε τίποτε, και θα ξεχνάει για πού ξεκίνησε και τι ήθελε να δει. Πάνω απ’ όλα, ρε γμτ, χρειάζονται οι πραγματικές σχέσεις. Με ανθρώπους με σάρκα και οστά. Όχι τόσο για παλιές καραβάνες, όσο για τα πιτσιρίκια, λέω, που δεν έχουν ακόμα διαμορφώσει κριτήρια απόρριψης/αποδοχής καθενός πράγματος που τους σερβίρεται…

  2. Βικυ Παπ said

    Χαίρομαι πολύ που σας ανακάλυψα και συμφωνώ απόλυτα με το ¨ν΄ αντιστεκόμαστε μαχητικά¨. Βέβαια η δική μου απολαβή από τη μάχη αυτή είναι μια σχεδόν θλιβερή περιθωριοποίηση από παιδιά της ηλικίας μου που δεν διστάζουν να μου προτείνουν να πεθάνω αφού η ζωή είναι εκεί με ¨ τους άλλους¨ (τους οποίους παρεμπιπτόντως εγώ καθόλου δεν συμπαθώ) στα ποτά και στα ξενύχτια και όχι στα βιβλία στα οποία εγώ είμαι διαρκώς ¨χωμένη¨. Πιάνω ειρωνικά βλέμματα στη δουλειά γιατί εγώ δεν κουβαλώ ποτέ τσάντα 1.500 € όπως οι υπόλοιπες κυρίες τις εταιρίας στην οποία εργάζομαι. Λυπάμαι (ή λυπούμαι;) βαθιά που άνθρωποι μορφωμένοι με πτυχία (κι όχι απλοί απόφοιτοι λυκείου σαν εμένα) αδυνατούν ν΄ αντιληφθούν το μέγεθος της εκμετάλλευσης. Ας μην επεκταθώ άλλο γιατί ο αρχικός σκοπός μου είναι να σας διηγηθώ το παρακάτω συμβάν:
    Την πρώτη μου μέρα στη δουλειά πήγα με τζιν και αθλητικά παπούτσια. Με πιάνει, σχεδόν από αυτί, τ΄ αφεντικό και με οδηγεί έξω απ΄ το γραφείο δείχνοντάς μου την επιγραφή της πόρτας. Διαβάζω: Γραμματεία Γενικού Διευθυντή. ¨Σωστά¨ μου λέει κι έπειτα δείχνει τα αθλητικά μου παπούτσια και συνεχίζει: ¨αυτό δεν είναι Γραμματεία Γενικού Διευθυντή¨
    Τώρα πια, φορώντας αντιαισθητικά γοβάκια και πιο έξυπνη έγινα και πιο γρήγορη συνεπώς καλύτερη στη δουλειά μου! Τόσο απλό!

  3. sarant said

    Βίκη, καλώς ήρθες. Πολύ ενδιαφέροντα τα όσα μας γράφεις.

  4. SophiaΟικ said

    Βίκυ το θέμα δεν είναι αν τα ράσα κάνουν τον παπά αλλά ότι υπάρχει κώδικας κι οι γύρω σου σε αξιολογούν και για το πόσο ικανός είσαι να ερμηνεύσεις τον κώδικα.

    Τώρα, για το αρθρο: κάποτε ήταν η τηλεόραση, τώρα έιναι το ιντερνέτ, παλιότερα δεν ξέρω, μπορεί να ήταν το ραδιόφωνο ή μπορεί ο κόσμος να μην είχε χρόνο για χασομέρια.

    Σχετικά με τις διαφημίσεις, κάπου είχα δει πρόσφατα ότι μια έρευνα έδειξε ότι οι θεατές προγραμματων με διαφημίσεις τα απολαμβάνουν πιο πολύ από τα προγράμματα χωρίς διαφημίσεις. Όχι βέβαια λόγω των διαφημίσεων αλλά λόγω του διαλλειμματος.

    Γεγονός έιναι ότι στην Ελάδα ελάχιστα κανάλια διακόπτουν για διαφημίσεις εκει που κόβεται από μόνο του το πρόγραμμα και φυσικά βάζουν πολύ περισσότερεσ απο οσες εχει φτιαχτεί να σηκωνει το πρόγραμμα.
    Τα αμερικανικα σήριαλ που δείχνει το BBC χωρις διαφημίσεις έχουν διάρκεια 50 λεπτά και 25 λεπτα. Δηλάδη πέντε λεπτα διαφήμιση το ημίωρο.

  5. Nicolas said

    Νίκο, να μου τον φιλήσεις σταυρωτά τον κυρ Μήτσο όταν τον δεις (μήπως δεν τον λένε Δημήτρη, αλλά Χρυσόστομο;).
    Μια που είμαστε στα βιβλία και στις αναγνώσεις, σας συστήνω θερμά ετούτο εδώ:
    http://www.amazon.com/Consumed-Markets-Children-Infantilize-Citizens/dp/0393330893/ref=pd_bbs_1?ie=UTF8&s=books&qid=1238012279&sr=8-1
    Υπάρχει και στα Γαλλικά, για τους γαλλόλογους:
    http://www.amazon.fr/Comment-capitalisme-infantilise-Benjamin-Barber/dp/2213632480
    Βίκυ, παιδί μου, δεν κατάλαβες τίποτα: όχι γόβες, τακούνια και μίνι φούστα και θα δεις εσύ πόσο πιο έξυπνη και αποτελεσματική θα γίνεις στη δουλειά σου!

  6. SophiaΟικ said

    Nicolas, τ είχα ξεφυλλίσει το βιβλιο που συστήνεις και δεν είχα δει καμια εφαρμόσιμη προτεινόμενη λύση, δυστυχώς. Επιπλέον ο συγγραφέας λέειότι ο καταναλωτισμός βάζει το εγώ μπροστά και βλάπτει το σύνολο. Στις ΗΠΑ ίσως. Στην Ελλάδα και χωρίς καταναλωτισμό το σύνολο το έχουμε γραμμένο. Άσε που είναι μέρος της φύσης μας να θελουμε ό,τι έχουν οι άλλοι. Και πιο πολλά φυσικά από τους άλλους.

    Για το θεμα της αμφίεσης στη δουλειά, υπάρχει κι η εκδοχή που αναφέρεις, αλλά εγώ προτιμώ τα περι κωδικα.
    Πες ότι πας νοσοκομείο κι έρχεται ο γιατρός με το πουκάμισο ξεκούμπωτο μεχρι τον αφαλό και δεκαπεντε χρυσες αλυσίδες στο δασύτριχο στήθος, μακρύ νύχι σοτ μικρό δάχτυλο και μασάει ταμπάκο (λέμε τώρα!). θα σου εμπνεύσει εμπιστοσύνη; Κι όμως μπορεί να είναι άριστος στη δουλειά του, αλλά αυτό που βλέπεις δεν είναι αυτό που περιμένεις, δεν είναι καν εκκεντρικό, του στυλ τρελλός επιστημονας.

  7. SophiaΟικ said

    Και για να επιστρέψουμε σοτ θέμα της υπερκατανάλωσης, σήμερα αγόρασα εναν κύβο του Ρούμπικ, εδώ και πολύ καιρό ήθελα να αγοράσω εναν για να θυμηθώ τα παιδικά μου χρόνια. Δεν μου χρειάζεται ο κύβος, δεν εχω κι όλας χρόνο να ασχοληθώ πολύ μαζί του, δεν έχω χώρο για να τον φυλάξω, δεν έχω παιδιά να τους το δώσω να παίξουν. Δηλαδή έκανα ένα υπερκαταναλωτικό ατόπημα.
    Όμως μ’άρεσει η αγορά μου, με πηγαίνει πολλά χρόνια πίσω, μου φτιάχνει τη διάθεση.
    Και να σε τί είναι υποκατάστατο η κατανάλωση.

  8. Βικυ Παπ said

    Sophia oik: Ενώ ένας γιατρός με όλα τα ιατρικά (ποδιές, στολές κτλ) που σου εμπνέει εξωτερικά εμπιστοσύνη αλλά αν δεν του χώσεις το φακελάκι σου σκοτώνει και τον άνθρωπο έτσι γιατί αν δεν παίξει χρήμα δεν έχει και νόημα καλύτερα ε; θέλω να πω, μήπως κάποιος μας το έχει περάσει το θέμα ποιος μας εμπνέει και ποιος όχι;

  9. Βικυ Παπ said

    Μήπως να το ξανασκεφτούμε ποιος θα ΄πρεπε να μας εμπνέει και ποιος όχι;
    Συγχωρήστε με παρακαλώ για την ένταση αλλά ώρες ώρες πνίγομαι.
    Ήρθα σ΄αυτή τη μεγαλούπολη δυόμιση χρόνια πριν με όνειρα, αφού στα 25 μου βρήκα την ευκαιρία να σπουδάσω μόνη μου τον εαυτό μου (πληρώνοντας δηλαδή) αφού δεν μπόρεσε το κράτος να κάνει μια παραχώρηση σ΄ένα παιδί οχταμελούς οικογένειας να σπουδάσει στον τόπο του (γιατί άντε να σπουδάσεις σε άλλη πόλη ένα παιδί, δύο, τρία, τέσσερα αλλά το έκτο πολύ πάει για έναν μονάχα πατέρα). Από τα 800 ευρώ που παίρνω τα 300 τα δίνω στην σχολή, τα 200 στο νοίκι κτλ τα ξέρετε να μην τα ξαναλέω. Κάθε Σάββατο είναι για μένα ημέρα βιβλίου. Μαζεύω φραγκοδίφραγκα και αγοράζω εκπληκτικά βιβλία από τις προσφορές 2 ή 4ων ευρώ. Η ευτυχία η ίδια δηλαδή. Παρόλα αυτά φροντίζω και φυλάω όσα μπορώ κάθε μέρα γιατί μετά την αγορά βιβλίου μοιράζω μόνη μου στους άστεγους γάντια, σκούφους, κουβέρτες κτλ. ενώ θα μπορούσε να με απασχολεί η νέα κολεξιόν του αρμάνι. Ε! όχι δεν ανέχομαι να με κρίνει κανείς απ τα τρύπια μου παπούτσια. Την δουλειά μου την κάνω όπως και να χει. Ας υπήρχε ένας ηγέτης, ένας σωστός πρωθυπουργός κι ας φορούσε και το βρακί του ανάποδα. Κάτι προσπαθώ να πω αλλά…είναι φανερό το πρόβλημα έκφρασης που έχω όταν φορτίζομαι συναισθηματικά. Όταν είμαι έξ-άλλη, δεν εστιά-ζω.
    Όσο για το ποιες ανάγκες υποκαθιστά η υπερκατανάλωση θαρρώ πως απλά κατευνάζει τα τρομερά συναισθήματα που μας δημιουργεί η υπέρ-εργασία και τούμπαλιν. Φαύλος κύκλος…

  10. Nicolas said

    Σοφία, το βιβλίο δεν δίνει λύσεις, οι λύσεις εξαρτώνται από εμάς. Λέει πράγματα που πολύς κόσμος ακόμη δεν τα έχει συνειδητοποιήσει και γι΄ αυτό δουλεύει ακόμη η διαφήμιση (και τα ξέρω τα πράγματα κι από τις δυο πλευρές, ευτυχώς ή δυστυχώς).
    Η Ελλάδα, από το 90 και μετά περίπου, ήταν ένα εργαστήριο άγριου καπιταλισμού. Είδα πράγματα που δεν μπορεί να τα φανταστεί ο νους κάποιου και οι μέθοδοι που χρησιμοποίησαν μου θύμιζαν δοκιμές φαρμάκων σε τριτοκοσμικά κράτη! Κι ο ατομικισμός υπάρχει παντού και υπήρχε. Θυμάμαι κάτι καθίκια που γελούσαν λέγοντας ότι ψάρευαν με δυναμίτη ή λοστούς. Αλλά τώρα αν πας στα ποτάμια τους, έχουν μείνει μόνον τα σκουπίδια που πετάνε από τα 4×4…
    Όσο για το γιατρό, αστεία-αστεία, αλλά τον είδα τον καρδιολόγο να έρχεται με τις σαγιονάρες και τότε κατάλαβα γιατί βρήκαμε τον άνθρωπό μας στο νοσοκομείο (στην Ελλάδα αυτό, ε; εδώ είναι κουστουμαρισμένοι για να δικαιολογήσουν το χαράτσι)!

  11. Βικυ Παπ said

    Σας διαβάζω τόσο καιρό και ποτέ δεν θέλησα να επέμβω αλλά αυτό το αντιστεκόμαστε μαχητικά μου τρυπάει το μυαλό απ΄το πρωί. Sophia oik την επόμενη φορά που θα θελήσεις κύβο δοκίμασε να δωρίσεις ένα ζευγάρι γάντια σε κάποιον που τα χρειάζεται (δεν είναι και μακριά, πιθανόν στη διπλανή πόρτα) σύγκρινε τα συναισθήματα και ξαναμιλάμε. Γεια σας κ ευχαριστώ για το βήμα.

  12. Βίκυ Παπ, εγώ συμφωνώ μαζί σου. Μακάρι όλοι να συνεχίζαμε πάντα να τρομάζουμε και να θυμώναμε με τις απαιτήσεις των εργοδοτών μας! Όσο για το γιατρό, η εμπειρία μου από τα νοσοκομεία λέει ότι όντως οι χειρότεροι είναι οι πιο καθωσπρέπει. Και, γενικεύω (αλλά με κάποια έμμεση γνώση), ιδίως οι καθηγητές.

  13. sarant said

    Βίκυ, εγώ ευχαριστώ που έγραψες.
    Νικόλα, έτσι είναι με τα 4×4 και το εργαστήρι!

  14. Μαρία said

    Βίκυ τα πιο αγαπημένα μου βιβλία είναι αυτά που τα αγόραζα με φραγκοδίφραγκα είτε απ’ το χαρτζιλίκι μου είτε απ’ τον χαμηλό μισθό μου. Και φυλάω ακόμη το κουτάκι που τα μάζευα.
    Για το θέμα του ντυσίματος που θίγεις, νομίζω οτι ο ενδυματολογικός κώδικας πρέπει να αρχίζει και να τελειώνει μαζί με την ευπρέπεια (άλλο ο χώρος της δουλειάς κι άλλο η πλαζ) και το παράδειγμα της Σοφίας είναι ακραίο.
    Το πρόβλημα Σοφία υπάρχει όχι επειδή η Βίκυ δε μπορεί να ερμηνεύσει τον κώδικα αλλά επειδή τον απορρίπτει. Παρόμοιο πρόβλημα αντιπετώπισε πρόσφατα φίλη που άλλαξε χώρο εργασίας (Τράπεζα) και μαζί έπρεπε να αλλάξει και τη γκαρνταρόμπα της.
    Αντίστοιχα προβλήματα με τις στολές αντιμετωπίζουν και οι άντρες, όταν τους επιβάλλεται η κουστουμιά με όλα τα παραπούλια.

  15. Μπουκανιέρος said

    Μου τη δίνουν οι κώδικες αυτού του είδους (φορμαλισμοί και καθωσπρεπισμοί) κι υποστηρίζω τη Βίκυ.

    Πάντως, παλιά, τα κουστούμια κι οι γραβάτες (και τα γυναικεία αντίστοιχα) ήταν υποχρεωτικά π.χ. στους καθηγητές και στους δημόσιους υπαλλήλους. Κι ακούγονταν χιλιάδες επιχειρήματα (παρόμοια μ’ αυτά που λέει η Σοφία) γιατί ήταν έτσι τα πράγματα και γιατί δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Σήμερα, στους κλάδους αυτούς, το ντύσιμο είναι πολύ φρι.
    Απεναντίας, η κυριλέ και πλαστικοποιημένη αμφίεση είναι σήμερα υποχρεωτική σε χώρους που έχουν να κάνουν π.χ. με το μάρκετινγκ, τη διαφήμιση ή τις τράπεζες. Κι όπου υπάρχει ένα τρομερό άγχος για την εμφάνιση. Εδώ κολλάει ίσως η κουβέντα με τα ράσα και τον παπά – θέλω να πω, ιδού η σφαίρα του νέου ιερού.

    Ευτυχώς εγώ διάλεξα σωστό επάγγελμα. Ό,τι θέλουμε φοράμε στο σινάφι, ούτε καν το σκουλαρίκι στ’ αυτί κι ο επίδεσμος στο μάτι δεν είναι υποχρεωτικά!

  16. ppan said

    εγώ δεν συμφωνώ αν και βρίσκω ανθρώπινο να την πιάνει το παράπονο την βίκυ παπ. είναι σα να μας φαίνεται υποκριτικό ή καταπιεστικό ότι δεν μας επιτρέπεται (μάλλον…)ή ακριβέστερα δεν μας παίρνει να μιλάμε στον αφεντικό μας όπως μιλάμε στον φίλο μας και το αντίστροφο. τα παραδείγματα είναι ανεξάντλητα.

  17. Μαρία said

    Και πιο παλιά και στους φοιτητές της Νομικής. Αν πήγαινες σε προφορική εξέταση χωρίς κουστουμιά σε πετούσαν έξω.
    Στη μεταπολίτευση κάποιοι δικηγόροι προσπάθησαν να καταργήσουν τη γραβάτα στα δικαστήρια αλλά απέτυχαν οικτρά και έτσι κυκλοφορούν με τη γραβάτα στην τσέπη.
    Τώρα τα πράματα είναι όπως λες πολύ φρι, μέχρι αηδίας μερικές φορές.
    Αλλά και τη Μελίνα όταν πρωτοπήγε με παντελόνι στη Βουλή την έκραξαν.

  18. ppan said

    να πω, γιατί τώρα προσέχω την αναφορά στις διαφημιστικές και συναφείς εταιρείες. εκεί το ντύσιμο΄είναι ελεύθερης βοσκής με τάση στο μάλλον χαλαρό. μέσα στο ίδιο πλαίσιο χαλαρότητας και οικογενειακής ατμόσφαιρας ο αφεντικός είναι προσιτός, ο προϊστάμενος κολλητός κλπ. ή παγίδα του καπιταλισμού όμως είναι ότι έτσι η διακριση ανάμεσα στον ιδιωτικό σου χρόνο (όπου όντως ντύνεσαι πρόχειρα και είσαι με τους φίλους σου κι όχι με τον αφεντικό-φίλο)και τον χρόνο εργασίας θολώνει, φλουτάρει που λέμε σε αυτούς τους χώρους. οπότε δουλεύεις μέχρι αργά τσάμπα διότι σε πιάνει στο φιλότιμο ο φίλος αφέντης, παίρνεις δουλειά στο σπίτι διότι όλοι μια οικογένεια είμαστε κοκ.
    δεν τους διαγράφουν χωρίς αντάλλαγμα τους κώδικες, ξέρουν τι κάνουν.

  19. Μαρία said

    ΠΠαν, στο αφεντικό μας δε μιλάμε όπως στο φίλο μας ή στον αδερφό μας, γιατί απλούστατα είναι το αφεντικό μας κι όχι επειδή θέλουμε να του συμπεριφερθούμε με οικειότητα αλλά δε μας παίρνει. Αλλά οι κανόνες ευγένειας ή όσοι καλώς ή κακώς επιβάλλονται απ’ την ιεραρχία τι σχέση έχουν με το δίλημμα τακούνι ή αθλητικό, φόρεμα ή παντελόνι;

  20. ppan said

    τι ακριβώς παναπεί ότι «είναι το αφεντικό μας»; ότι υπάρχει ιεραρχική σχέση η οποία μας υπαγορεύει ποιον γλωσσικό κώδικα θα χρησιμοποιήσουμε, άρα δεν μας παίρνει να χρησιμοποιησουμε άλλο. όποιος τα κατέχει καλύτερα τα των κωδίκων πάει μπροστά, γνωστά αυτά. και το ντύσιμο είναι κώδικας, δεν είναι μόνο ντύσιμο είναι και σημάδι. τα αθλητικά είναι καλά και άγια, όπως και το «ρε μαλάκα». αν όμως τα βάλεις σε λάθος περίσταση χάνεις τονέλεγχο της επικοινωνίας. τώρα θα μου πεις ποια είναι η λάθος περίσταση; αυτό ορίζεται από πολλά πράγματα αλλά βέβαια ορισμένοι προνομιούχοι τα ξέρου απο πρι γεννηθούν τα σωστά, πού λες «ρε μαλάκα» και πού φοράς το σκαρπίνι ενώ αλλοι δεν τα μαθαίνουν ποτέ κι αισθάνονται σαν τον φωτόπουλο στο λαός και κολωνάκι. το ζήτημα είναι να καταφέρουμε να ξεκλειδώσουμε τους κώδικες. το σχολείο τηνκάνει αυτήν την δουλειά ή μάλλον πρέπει να την κάνει, σε ό,τι αφορά την γλώσσα. για τα άλλα, τα ενδυματολογικά, παρατήρηση χωρίς πείραμα.
    δεν βρίσκω τίποτε το σοκαριστικό στην όλη ιστορία της βίκυς, δηλαδή ότι σε ορισμένες δουλειές φοράς ορισμένα ρούχα, όχι δηλαδή ακριβά αλλά συγκεκριμένα, φούστα μπλούζα γοβάκι ή κοστούμι γραβάτα. ο τρόπος που της μίλησαν ήταν απαράδεκτος αλά αυτό είναι άλλο. είπαμε, τα αφεντικά…

  21. SophiaΟικ said

    Βίκυ, υπάρχουν κι οι βιβλιοθήκες. Δεν τις εκμεταλλευόμαστε πολύ στην Ελλάδα.
    Εγώ εδώ που είμαι τις εκμεταλλευομαι στο έπακρο για πολλους λόγους, ένας ειναι ο πρακτικός: δεν υπάρχει ούτε χωρος, ούτε χρήμα για όλα τα βιβλία που θα ήθελα να διαβάσω.

    Τώρα στην τραγική προσωπική σου ιστορία διακρίνω κάποιες ανακρίβιες και ανακολουθίες γι’aυτό διατηρώ επιφύλαξεις, αλλά δεν θέλω να γίνει αυτό το θέμα της συζήτησης γι’άυτό δεν επεκτείνομαι. Άλλωστε μα είπες όtι μας αφήνεις, άντε με τοκαλό να σε δούμε και τrίτη φορά με άλλο alias.

    Στο θέμα της αμφίεσης, άλλο τζην και αθλητικά (που μπορεί να είναι ακριβά) κι άλλο μπαλωμένα παπούτσια (τρύπια ποτέ όσο υπάρχουν ακόμα τσαγκάρηδες). Οι άλλοι δεν αποδοκιμάζουν τη φτώχεια, την ακαλαισθησία και τα ατοπήματα αποδοκιμάζουν.

    Το παράδειγμά μου Μαρια είναι επιτηδες ακραιο γιατί αν έλεγα μόνο ξεκούμπωτο πουκάμισο ίσως δεν ήταν εμφανές τί ήθελα να πω. Κι ας ξεχάσουμε τους γιατρούς με τα φακελλάκια. έστω ότι έρχεστε στο γραφείο μου να μου δώσετε μερικά δις να σας φτιάξω έναν δορυφόρο (φανταστικό σενάριο). Ίσως αν είχα πάρει διδακτορικό στα 11 και είχα καμιά φοβερή φήμη εκκεντρικής επιστημόνισσας υποψήφιας για Νόμπελ να με εμπιστευόσασταν όπως και να ήμουνα. Επειδή όμως οι περισσοτεροι δεν είμαστε έτσι θα περιμένατε κάποιον του στυλ I mean business, I talk business. Τα ρούχα είναι μερος του πακέτου.

    Όσο για τον κύβο μου και το πως είναι να δίνεις, ζω σε χώρα που ειναι μέρος της καθημερινότητας η κοινωνική προσφορά. Και εγώ δεν είμαι εξαίρεση, συμμετέχω επειδή πιστέυω ότι έτσι θα γίνει καλυτερος ο κόσμος. Αλλά μετά δεν αυτοσυγχαίρομαι ούτε περιμένω να αισθανθω καμιά ιδιαίτερη πνευματική ανάταση επειδή έκανα το καθήκον μου σαν πολίτης, θα έιναι σα να χαίρομαι που ψήφισα στις έκλογες. Οπότε πιο πολύ μου έφτιαξε τη διάθεση ο κύβος.

    Nicolas την μετα το ’90 Ελλάδα την έχω δέι από απόσταση και κατά καιρούς σε συζητήσεις μου λεγαν όλοι ότι δεν ξέρω κι ότι ο κόσμος πεινάει και έχιε δυσκολίες και ότι ειναι μύθος η υπερκατανάλωση, όλα αυτά είναι έιδη πρώτης ανάγκης, και το 4*4 και τα ακριβά αθλητικά και φυσικά πρωτης ανάγκης οι διακοπές (διακοποδάνειο) και το εορταστικο τραπεζι (εορτοδάνειο) και το να κάνεις δεξιώσεις με 150 καλεσμένους για τα πρώτα γενέθλια του παιδιού σου. Όλα αναγκαία και απολύτως απαραίτητα. Η διαφήμιση έπαιξε το ρόλο της, δε λέω, αλλά δεν είναι δικαιολογία γι ατην ανοησία.
    Έδειχνε προχτες το BBC στη Λιθουανία (νομίζω) μια τυπισσα η οποία υποθήκευσε οτ σπιτι των γονιών της και το χωράφι και αγόρασε σπίτι- ερείπιο με σκοπό να οτ φτιάξει. τώρα δεν έχει να πληρώσει, φοβάται ότι και το πσίτι θα μείνει ημιτελές και θα μείνουν οι γονείς της στο δρόμο κα θα χάσουν και το χωράφι τους. Στην Αγγλία να δέις τετοιες περιπτώσεις. Η διαφήμιση φταίει ως ένα σημείο.

  22. SophiaΟικ said

    Ppan, τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα πήρε μια μέρα το μάτι μου στην τηλεόραση τους συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ κι έφριξα. είπαμε να είμαστε κάζουαλ, αλλά όχι και λετσαρία. Συγκεκριμένα αυτοί δεν ήταν λετσαρία μόνο, ήταν απολιθώματα της δεκαετίας του ’70, εργατοπατέρες των ανθρακωρύχων και τέτοιο στυλ. Και λες «αυτοί οι άνθρωποι έναι δάσκαλοι των παιδιών μας;» (φυσικά δεν είναι γιατί ειναι συνδικαλιστές πλήρους απασχόλησης, αλλα λέμε τώρα). Πας σε μια δημόσια υπηρεσία κι ο υπάλληλος ειναι τρεις μέρες αξύριστος, απλυτος, ασιδέρωτος και κακοντυμένος. Και μ’ένα τσιγάρο στο χέρι με κάθε ευκαιρία. Ειναι τυχαίο το ότι δεν περιμένουμε να μας εξυπηρετησει;

    Για να μην πω ποτι μια φοράπήρα τον ηλεκτρικό για Πειραία ώρα που πήγαινα στη δουλειά οι εργαζομενοι και απέναντί μου μία φοραγε ενα τζην τόσο χαμηλό που με το ζόρι ήταν κόσμιο, από πάνω φόραγε μπλουζάκι- στηθοδεσμο της γυμναστικής κι έτσι εκτος από το τατουάζ που έιχε στην κοιλιά βλέπαμε το σκουλαρίκι στον αφαλό σε σχήμα βελους που έδειχνε προς τα κάτω, ωστε να κατευθύνεται το βλέμμα. Το σχολίασα μετά και μου ειπε κάποιος που κάνει τη διαδρομή κάθε μερα ότι ετσι είναι οι μισές εργαζόμενες.

    Γι’αυτο λέω ότι στην Ελλάδα το έχουμε παραξηλώσει.

    Όσο για τους κώδικες, ουτε εγώ τους ξέρω πολύ καλά, ούτε νομίζω γίνεται να τουεξέρεις όλους, αλλά και εκτός δουλειάς υπάρχουν κώδικες. Σε όλα υπάρχουν κώδικες.

  23. Μπουκανιέρος said

    @ppan (16) κ.ά.
    Πέρα από τις αντιρρήσεις για τους υποχρεωτικούς και αυτονόητους ενδυματολογικούς κλπ. κώδικες, υπάρχουν μερικοί που δεν θεωρούν αυτονόητη ούτε καν την ύπαρξη του αφεντικού.

    Πάντως, κοίτα μην αυτοκτονήσεις αν σου βρει κάνα λεκέ, κλπ.

  24. Περιμένω πάντως, και το ελπίζω, πως το τελικό χτύπημα θα της έρθει της Τηλεόρασης από το Διαδίκτυο.

    Υποπτεύομαι ότι κάτι ανάλογο θα έλεγε κι ο… Σωκράτης αν ζούσε στην εποχή μας.
    Τα σέβη μου στον κ. Δημήτρη Σαραντάκο

  25. ppan said

    δουλεύω χωρίς αφεντικό αλλά έτσι κι αλλιώς δεν έχω εσωτερικεύσει τόσο πολύ τους κώδικες ώστε την ανορθογραφία να την πάρω κατάκαρδα. άλλο να γνωρίζεις «τι είναι και πώς είναι» (κλεμμένο αυτό από σέρβο προπονητή) κι άλλο να το θεωρείς θέσφατο. πάντως και χωρίς αφεντικό κοιτάω να μην έχω λεκέδες, δεν τους θεωρώ πράξη αντίστασης.

  26. ηλε-φούφουτος said

    Μπράβο στον μπαμπά Σαραντάκο για το άρθρο του!

    Ελπίζω ότι η Βίκυ θα βρει κι άλλη ευκαιρία να μας ξαναεπισκεφθεί.
    Έχω λόγους που το λέω.

    Ένα πράγμα που με μιζεριάζει σε γλωσσολογούντες άλλων μπλογκ (ίσως παιδιά της δεκαετίας του ’90, που τόσο εύστοχα περιγράφει ο Nicolas στο σχ. 10) είναι ότι αισθάνονται τόση αυτοϊκανοποίηση που δεν είναι σαν τους άλλους οι οποίοι πιστεύουν σε αστικούς μύθους και μιλάνε δυνατά στο κινητό τους, που απλώς θέλουν να φτιάξουν το δικό τους καταφύγιο απ την πραγματικότητα και να αλληλοσυγχαίρονται. Μάλλον κάποια στιγμή η πραγματικότητα θα τους συνεφέρει και θα καταλάβουν ότι όλοι σε ένα καζάνι βράζουμε.

  27. ηλε-φούφουτος said

    Α, και επί του θέματος, μάλλον με την Ρpan είμαι.

    Ο πιο αντιαισθητικός τύπος αφεντικού που ξέρω σήμερα είναι του αφεντικού που δήθεν μόνο για την ουσία ενδιαφέρεται, καταργεί τους τύπους και τις αποστάσεις για να μπορεί να παρενοχλεί ηθικά τους υπαλλήλους και να μην περιορίζεται από την ευπρέπεια των συντηρητικών αφεντικών παλαιού τύπου (εννοείται ότι ο υπάλληλος δεν θα πάρει ποτέ τέτοια ελευθερία), μοστράρει μάλιστα συχνά ότι έχει και αριστερό παρελθόν, συνήθως όταν πρόκειται να ειρωνευθεί αιτήματα και παράπονα εργαζομένων (παιδιάστικα καμώματα, εγώ κατάλαβα τα έξυπνα και δεν πιάνομαι κορόιδο).

    Πρόσφατα διάβαζα κι εγώ σε μια γλοιώδη τσέχικη εφημερίδα (άλλη χώρα εργαστήριο της δεκαετίας του ’90, με πρόεδρο δεδηλωμένο θαυμαστή της οικονομικής πολιτικής του Πινοσέτ) ένα άρθρο που σύγκρινε το πώς είναι να δουλεύει κανείς σε μεγάλες εταιρείες ανάλογα με την εθνικότητά τους (αμερικάνικες, γιαπωνέζικες, ευρωπαϊκές κλπ). Καλύτερες έβγαιναν οι αμερικάνικες με το σκεπτικό ακριβώς ότι όλα είναι φρι, υπάρχει το κλίμα «μια οικογένεια είμαστε όλοι» ενώ οι γαλλικές οι μούχλες ήταν όλο τύπους, πρωτόκολλα και ιεραρχίες. Αποσιωπούσε εντελώς το κριτήριο του αν τηρούνται τα όρια ανάμεσα στον εργασιακό και στον ελεύθερο χρόνο και άλλα τέτοια τεμπέλικα και παρακμιακά.

  28. Nicolas said

    Τι λέγαμε; Να ο καταναλωτισμός:
    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4508954&ct=3
    Αλλά θα έχει και το καλό του: κλιματισμό για τη δροσιά και θα μπορούμε να βγάζουμε και τα παιδιά καμιά βόλτα χωρίς κίνδυνο να τα πατήσει το 4×4 έξω στα ανύπαρκτα πεζοδρόμια.

  29. SophiaΟικ said

    ΗΛε-φ: Όντως, οι σημερινοί νέοι κλπκλπ. Κι εγώ όταν ήμουνα «σημερινή νέα» ήμουν ασίγουρη ότι οι συνομιληκοί μου θα φτιάξουν καλύτερο κόσμο. Αμέσως μόλισ τελείωσαν τις σπουδές άρχισαν να συμπεριφέρονται όλοι σαν τις παλιότερες γενιές, ούτε ιερό ούτε όσιο και κυρίως ούτε ιδανικό για δείγμα. Υποψιάζομαι ότι με βλέπουν σαν οπισθοδρομικό φαινόμενο που δεν εκμεταλλεύομαι κι εγώ με τον ίδο τρόπο κλπ κλπ αλλα μάλλον η δικαιολογία είναι είναι γυναίκα (άλλο ένα από αυτα που θα καταργούσαμε, τον σεξισμό δηλαδη).

    Όσο για τις εταιρειες, ένα χαρακτηριστικό στην αγγλοσαξωνία είναι η κατάργηση των επιθέτων και των τίτλων, δήθεν γιατί όλοι μια ομάδα ειμαστε ή στην περίπτωσή μου γιατί δεν μπορούν να πουν το επίθετο (πώς και δεν συνάντησα ποτέ υφισταμενο με τετοιο πρόβλημα προφοράς;). Πάλι καλά που δε μας φωνάζουν με νούμερα κατά το είμαι το νούμερο οχτώ, με ξερουν όλοι με αυτό.

    Φυσικά σε ιατρικό ή ακαδημαικό περιβάλλον οι τίτλοι ζουν και βασιλεύουν και είναι ατοπημα να κάνεις λάθος στον τιτλο κάποιου και να τον αποκαλέσεις με κάτι πιο χαμηλό.

  30. agezerlis said

    ««Για να βλέπω πόσων πραγμάτων δεν έχω ανάγκη».»

    Γιατί με γενική; Υποθέτω πως ο υιός Σαραντάκος θα διαφωνούσε.

  31. sarant said

    Φαντάζομαι πως ο πατήρ Σαραντάκος επηρεάστηκε από το αρχαίο (Πόσων εγώ χρείαν ουκ έχω).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: