Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η «μόδα των αυτοκτονιών» στη Φρανς Τελεκόμ

Posted by sarant στο 20 Σεπτεμβρίου, 2009


378Ο σημερινός Ριζοσπάστης είχε στην τελευταία του σελίδα εκτενή ανταπόκριση από το Παρίσι για το κύμα αυτοκτονιών εργαζομένων στη Φρανς Τελεκόμ, ένα θέμα που έχει απασχολήσει και άλλες ελληνικές εφημερίδες. Από τις αρχές του 2008 έχουν αυτοκτονήσει 23 εργαζόμενοι (και άλλοι τόσοι έχουν αποπειραθεί, μας πληροφορεί το ρεπορτάζ), αλλά στις αρχές του μήνα σημειώθηκαν τρία απανωτά περιστατικά που τελικά ανάγκασαν την κυβέρνηση να πιέσει ώστε να «παρθούν μέτρα». Το ρεπορτάζ είναι καλό και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. Θα προσθέσω μερικά πράγματα ακόμα, μερικά και με γλωσσικό ενδιαφέρον.

Την Παρασκευή 11/9, μια 32χρονη εργαζόμενη στο εμπορικό τμήμα της κινητής τηλεφωνίας έπεσε από το παράθυρο του γραφείου της, στον πέμπτο όροφο, στο Παρίσι. Πέθανε ενώ μεταφερόταν στο νοσοκομείο. Είχε μάθει πως θα άλλαζε προϊστάμενο. Δυο μέρες νωρίτερα, ένας άλλος εργαζόμενος είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει με μαχαίρι μέσα σε συνεδρίαση στελεχών, ενώ τη Δευτέρα 7/9 μια εργαζόμενη από το Μετς είχε κάνει απόπειρα με βαρβιτουρικά. Η αυτοκτονία της 32χρονης, ύστερα από τις δυο απανωτές απόπειρες, ανάγκασε λοιπόν τον Ντιντιέ Λομπάρ, τον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας (αν έτσι αποδώσουμε το γαλλικό PDG) να αναγγείλει σειρά μέτρων, τα οποία ωστόσο κρίθηκαν ανεπαρκή από τα συνδικάτα.

Ανάμεσα στα μέτρα που πάρθηκαν, πέρα από τις προσλήψεις ειδικών για ψυχολογική στήριξη και τα τέτοια, ήταν το πάγωμα των αναγκαστικών μεταθέσεων για ένα μήνα. Πράγματι, φαίνεται ότι οι περισσότερες αυτοκτονίες συνδέονται άμεσα με τη διαρκή κινητικότητα που έχει επιβάλει στην εταιρεία το αδιάκοπο κυνήγι του κέρδους. Αναγκαστικές μεταθέσεις και ακατάστατα ωράρια που διαλύουν την οικογενειακή ζωή και φέρνουν τον εργαζόμενο μακριά από το οικείο εργασιακό περιβάλλον του.

Το γλωσσικό ενδιαφέρον της τραγικής αυτής πραγματικότητας βρίσκεται στο ότι ο διευθύνοντας σύμβουλος της εταιρείας έκανε λόγο για «μόδα αυτοκτονίας» που επικρατεί στην επιχείρηση (mode du suicide). Φυσικά, αυτό προκάλεσε κατακραυγή, κι έτσι την άλλη μέρα, προσπαθώντας να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, διευκρίνισε ότι έκανε γλωσσικό λάθος, μεταφράζοντας αθέλητα στα γαλλικά (σε mode) την αγγλική λέξη mood. Ήθελε δηλαδή να πει mood du suicide, αγγλογαλλιστί, ή τουλάχιστον αυτό ισχυρίστηκε. Όσο κι αν οι Γάλλοι μεγαλομανατζαραίοι, και ακόμα περισσότερο στις τηλεπικοινωνίες και την πληροφορική, χρησιμοποιούν αβέρτα λέξεις αγγλικές στο λόγο τους, η δικαιολογία του μου φαίνεται έωλη, κι έτσι φάνηκε και στους περισσότερους Γάλλους.

Όμως, εκτός από τη γλώσσα υπάρχει και η στατιστική. Οι στατιστικολόγοι που επιστρατεύτηκαν, όπως άκουσα στο γαλλικό ραδιόφωνο, επισήμαναν ότι 23 αυτοκτονίες σε 20 μήνες δεν είναι μεγάλη υπόθεση για τον πληθυσμό των εργαζομένων της Φρανς Τελεκόμ (100.000 εργαζόμενοι περίπου), μάλιστα βρίσκεται κάτω από τον εθνικό μέσο όρο. Οι αγρότες, είπαν, έχουν 90 αυτοκτονίες στο ίδιο διάστημα και στον ίδιο πληθυσμό. Κατόπιν τούτου, σκέφτομαι, όταν ξεπαγώσουν τα μέτρα κινητικότητας και ξαναρχίσουν τον παράλλο μήνα οι αναγκαστικές μεταθέσεις, οι εργαζόμενοι μπορούν να συνεχίσουν να αυτοκτονούν, αρκεί πρώτα να συμβουλευτούν τους ακριβοπληρωμένους ειδικούς. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, εφόσον δεν έχουν πιάσει την ποσόστωση.

31 Σχόλια to “Η «μόδα των αυτοκτονιών» στη Φρανς Τελεκόμ”

  1. μὲ κάτι τέτοια δὲν ἠσχολεῖτο καὶ ὁ Ντυρκαίμ; ἢ Ντυρκχάιμ εἶναι τὸ σωστό; ἔχω δεῖ καὶ τὰ δύο.

  2. Ανατριχιαστική ιστορία, αν και -φοβάμαι- πιο συνηθισμένη απ’όσο φαίνεται. Με πρόλαβες, Νίκο, σκέφτηκα κι εγώ να ανεβάσω κάτι. Και η δικαιολογία του μάνατζερ, άστα να πάνε. Καλά έκαναν και τους κράταγαν ομήρους την άνοιξη οι Γάλλοι εργάτες, όχι όμως και που τους άφηναν στο τέλος, τι να πω.
    .
    Κορνήλιε, απ’όσο ξέρω προφέρεται Ντυρκέμ (Ντυρκαίμ αν προτιμάς). Από τη Λοραίνη (πώς θα τον πούμε; Λοραίνιο;)

  3. ppan said

    Εμέν αυτό πυ μου φαίνεται εξίσου απαράδεκτο είναι πυ έπρεπε να αυτοκτονήσουν 20 άνθρωπι για να βγουν, έστω για λίγο στο φως οι συνθήκες εργασίας στην εταιρεία, κυρίως το αβάσταχτο στρες.

    Ο γιος του Εμίλ Ντυρκεμ έπεσε στο βαλκανικό μέτωπο το 1915.

  4. SophiaΟικ said

    Ppan, συμφωνώ. Για καθε έναν που αυτοκτόνησε υπάρχουν άλλοι εκατό (τυχαίος αριθμός) που δεν αντέχουν τις συνθήκες αλλά δεν έχουν τάσει ακόμα στην αυτοκτονία, ή ακόμα χειρότερα, μπορει να πιστέυουν ότι φταίνε κι από πάνω που δεν είναι ευχαριστημένοι.

  5. Μαρία said

    Είδα και γω την είδηση την περασμένη εβδομάδα απο το Μετς …της Αθήνας. Τραγική κατάσταση. Και πού να έρθει κι η άνοιξη που ανεβαίνουν στατιστικά οι αυτοκτονίες.

  6. Ένα ωραίο σχετικό κείμενο έγραψε σήμερα ο Κίμπι στον «Κόσμο του Επενδυτή»:
    Άνδρες και γυναίκες που πέφτουν από ψηλά (και το κλασικό επίμετρο)

  7. α ναι, τώρα θυμήθηκα το άλλο που μου έκανε εντύπωση. Πρώτο-πρώτο στη σειρά των μέτρων που πάρθηκαν το εξής συγκλονιστικό: γραμμή επικοινωνίας για τους εργαζόμενους, στην οποία θα μπορούν να μιλήσουν με ψυχολόγους που δεν είναι στελέχη της εταιρείας. Τι λες!

  8. SophiaΟικ said

    Γιατί ρε Δύτη, θα ήταν καλύτερα δηλαδή να μπορούσαν να μιλήσουν με ψυχολόγους που πληρώννται από τυς εργοδότες για να λένε στος εργαζομενους «δεν φταίει η δουλειά, φταίνε τα εξωεργασιακά σας προβλήματα», «έχετε ψυχολογικά προβλήματα από παλιά, δεν τα αποκτησατε στη δουλειά» και «δεν έχετε τίποτα, απλά τεμπελιά»;;;

  9. Φυσικά όχι! εννοώ ότι είναι σα να τους λες ότι «δεν φταινε οι εργασιακές σχέσεις, είναι ψυχολογικό το ζήτημα».

  10. SophiaΟικ said

    Δυστυχώς, η άποψη της ψυχολογίας ειναι ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε κανέναν εξωτερικό παράγοντα αλλά μόνο τον τρόπο που εμεις αντιμετωπίζουμε τον εξωτερικό παράγοντα. Έτσι παίρνουμε αδιαμαρτύρητα οτ Πρόζακ μας και λήγει το θέμα.

    Επίσης η εμπειρία μου στο ΗΒ είναι ότι όλοι οι γιατροί θα βγάλουν λάδι τους εργοδότες σε θεματα στρες και ψυχολογικής πίεσης. Η λογική είναι ότι άλλοι συνάδερφοι σου ειναι εντάξει άρα δε φταίει ο εργοδότης (λες και όλοι οι υπάλληλοι έχουν την ίδια μεταχειριση). Επίσης αν διαφωνησεις με το γιατρό σου τότε είσαι «δύσκολος» ασθενης, με πολλά ψυχολογικά προβλήματα. Αυτό δε στο λενε, το γράφουν στις σημειώσεις τους.

  11. ὁλόκληρος ὁ Κ’ αἰὼν ἀναλώθηκε στὸ νὰ ἀποδειχθῇ ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι αὐτοδέσποτο ἀντικείμενο. φταίει τὸ ὑποσυνείδητο εἶπαν οἱ ψυχαναλυταί, φταίει ἡ οἰκονομία εἶπαν οἱ μαρξισταί, δὲν σκεφτόμαστε ἐμεῖς ἀλλὰ ἡ γλῶσσα εἶπαν οἱ δομισταὶ γλωσσολόγοι κλπ κλπ. ἐγὼ πιστεύω καὶ στὰ κοινωνικὰ αἴτια τῆς αὐτοκτονίας κατὰ Ντυρκαίμ. (αὐτὸ γιὰ τὸ γιό του τὸ εἶχα μάθει πρὶν ἀρκετὰ χρόνια καὶ εἶχα συγκινηθεῖ πολύ). θμήθηκα τώρα καὶ τὴν περίπτωσι Τσαλικίδη.

  12. Ἡ Βίκι τὸν ἔχει Ντυρκάιμ.

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BC%CE%AF%CE%BB_%CE%9D%CF%84%CE%B9%CF%81%CE%BA%CE%AC%CE%B9%CE%BC

  13. Μαρία said

    Κορνήλιος, ο άνθρωπος ήταν Γάλλος κι εσύ ν’ ακούς το Δύτη και την Ππαν. Τώρα όταν η Λωραίνη ήταν γερμανική, οι Γερμανοί θα τον πρόφεραν Ντυρκχάιμ.
    Δες και την αγγλική βικι για την προφορά.

  14. kukuzelis said

    Ενδιαφέρουσα η συζήτηση στο buzz για το θέμα (για όσους έχουν όρεξη).

  15. ΑΠ said

    Τερτίπια των στατιστικολόγων : προφανώς δεν συνέκριναν το ποσοστό αυτοκτονιών στην Τελεκόμ ή στους αγρότες με τα αντίστοιχα ποσοστά προηγούμενων ετών…
    Μπορεί να είναι εξαιρετικό εργαλείο η στατιστική, αλλά είναι και πολύ πονηρό.

    Κορνήλιε, δεν τον ήξερα τον Ντυρκέμ! Αλλά προφανώς και έχει και κοινωνικά αίτια η αυτοκτονία. (Έχεις δίκιο να αναρωτιέσαι για το όνομά του : είναι γερμανικό [«Ντουρκχάιμ» – της Μαρίας της ξέφυγε ένα ο], αλλά η Λωραίνη… κ.λ.π. και οι Γάλλοι … κ.λ.π.) 😀

  16. Ηλεφούφουτος said

    Στη συζήτηση που συνέστησε ο kukuzelis είδα ένα σχόλιο-επιχείρημα που είναι για ανθολογία:
    «Ακομα περισσοτερο, ακομα και αν βρουμε οτι αυξανονται ξεκαθαρα οι αυτοκτονιες απο μια μεταρρυθμιση, η μεταρρυθμιση δεν ειναι απαραιτητα κακη! Ας πουμε ξερω μια ευρωπαικη πολη που οι αυτοκτονιες εκτιναχθηκαν λογω μιας μεταρρυθμισης που εισηγαγαν οι φονιαδες των λαων Αμερικανοι με κατι φιλους τους: Βερολινο, 1945.»

    Σοφία (σχ. 10) υπάρχουν και οι ψυχολόγοι της άλλης πλευράς:
    http://hirigoyen.free.fr/index2.htm

    Αυτό το «διευκρίνισε ότι έκανε γλωσσικό λάθος, μεταφράζοντας αθέλητα στα γαλλικά (σε mode) την αγγλική λέξη mood» μού θυμίζει το «Δεν τον είπα σκατόγερο, κύριε Πρόεδρε! Εσχατόγηρο τον είπα.»

  17. Nicolas said

    Ντυρκέμ τον λέμε, ούτε Γερμανός είναι ούτε Γερμανοί είμαστε. Αν από την άλλη μεριά τον λένε Ντυρκχάιμ, με γειά τους με χαρά τους. Είναι όπως το:
    — Τι είναι αυτό που ζεσταίνει το χειμώνα και την άνοιξη είναι επάνω στα δέντρα;
    — Το καλοριφέρ.
    — Το καλοριφέρ; μα τι δουλειά έχει επάνω στα δέντρα;
    — Δικό μας είναι, ότι θέλουμε το κάνουμε!
    Επανέρχομαι αργότερα με στατιστικές.

  18. Nicolas said

    Επανέρχομαι με ένα άρθρο μέσα στο άρθρο (κάνω κατάχρηση, συνονόματε, με το συμπάθιο, αλλά το άρθρο είναι ενδιαφέρον από γλωσσική άποψη.
    Παραθέτω όλο το άρθρο στο τέλος του σχολίου, για τους γαλλομαθείς. Μεταφράζω μόνον ένα απόσπασμα για τους αριθμούς. Μιλάει ο διευθυντής «ανθρώπινων» πόρων :
    « Δεν είναι δραματικό, είδα και χειρότερα. Ο αριθμός αυτοκτονιών δεν αυξάνεται: είχαμε 28 το 2000 και 29 το 2002. ».
    Εντάξει, είναι Σεπτέμβρης του 2009 και πριν τελειώσει η χρονιά έχουμε ακόμη…
    Στο άρθρο, από γλωσσική άποψη, έχω ορισμένες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις.
    – Ο τίτλος παίζει με τις λέξεις.
    – France Télécom: η εταιρεία η ίδια έβγαλε τους τόνους, γιατί ήταν πιο σικ στις διεθνείς αγορές ως France Telecom (ωχ, θ΄ αρπάξει την ευκαιρία ο Κορνήλιος και θα μας τονίσει πάλι! δεν πειράζει). Τελικά, η εταιρεία λέγεται Orange και France Télécom χρησιμεύει ακόμη για «εσωτερική χρήση» εντός Γαλλίας.
    – Η ορθογραφία του PDG: pédégé (έχουμε κι άλλα τέτοια παραδείγματα, όπως cédérom, που μπήκαν επίσημα στα λεξικά).
    κι άλλα, αλλά δεν σας κουράζω παραπάνω.
    Σε σχέση με το mode και το mood, αν ο εν λόγω κύριος ήταν λίγο πιο πονηρός (αλλά μάλλον, πονηρός είναι, θεωρεί τους άλλους πιο βλάκες απ΄ ότι φαίνονται, γι΄ αυτό πρέπει να του υπενθυμίσουμε εκείνη την φράση — διασκευασμένη από εμένα για την περίσταση –: il ne faut pas prendre les enfant du bon dieu pour des canards à l’Orange) θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μία γαλλική λέξη λέγοντας « Il y a une vogue de suicides » οπότε θα μπορούσε να πει (και να φανεί πειστικότερος) ότι είπε « Il y a une vague de suicides » και αυτός ο δαίμονας του τυπογραφείου άλλαξε ένα γράμμα. Όπως ο υπουργός εσωτερικών που βρωμάει κατοχική μπόχα, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία, να μην ξεφεύγουμε τελείως.
    Το άρθρο ολόκληρο τώρα (εάν ενδιαφέρεται κάποιος, ή δεν καταλαβαίνει σημεία. ας σφυρίξει κλέφτικα, θα βρούμε λίγη ώρα):
    Allô, ne nous quittez pas !
    D’abord, il s’agit de drames personnels : un suicide, c’est forcément complexe et dû à la combinaison de plusieurs facteurs, non ? Ensuite, ce sont les médias qui exagèrent, car, c’est bien connu, les médias exagèrent toujours. D’ailleurs, comme le dit Olivier Barberot, DRH (directeur des ressources humaines) de France Télécom, lors d’une récente téléconférence avec les « managers » de l’entreprise : « C’est pas dramatique, j’ai vu pire que ça. Le nombre de suicides n’augmente pas : il y en a eu 28 en 2000 et 29 en 2002. » Tout va bien, donc : avec seulement 23 suicides en dix-huit mois, y a de la marge. Le ministre du Travail, Xavier Darcos, a convoqué le pédégé de France Télécom ce mardi 15. Lequel a déjà pris des mesures : on va créer un « observatoire du stress ». On va recruter des DRH « de proximité ». On va « suspendre les mobilités des personnes concernées par les réorganisations ».
    On va se pencher sur le mal-être des salariés. « Il faut les écouter, a dit Olivier Barberot aux super-cadres. Et il faut qu’on vous voie en train de les écouter. » Quelle forte trouvaille ! On n’en attendait pas moins d’une entreprise à la pointe de la com’ moderne…
    Mais qu’ont-ils à dire de nouveau, les salariés de France Télécom ? Rien. Ils ne peuvent que raconter ce qu’ils ont déjà répété dans le vide. Depuis sa privatisation, en 1997, France Télécom est devenu un lieu hautement instable. Le mot d’ordre est : supprimez le maximum de postes ! En six ans, pas moins de 40 000 postes détruits. Faut augmenter la rentabilité. Faut apprendre la mobilité. Chacun se sent dans le collimateur. « Les salariés fragiles? Tous les salariés sont fragiles à France Télécom, puisqu’ils ne savent pas où ils seront demain », dit un militant CGT (l’« Huma » 11/9). On les mute d’autorité. On les écœure en leur donnant des tâches répétitives, pas adaptées à leurs compétences, on les disqualifie. On les placardise. On ferme des sites. On les harcèle. C’étaient des fonctionnaires ? Désormais, ils doivent se mettre aux normes du privé. On leur donne des « objectifs ». On leur fait passer des « entretiens d’évaluation » tous les six mois, durant lesquels on leur fait comprendre qu’ils sont nuls.
    Même les cadres sont promenés de poste en poste tous les trois ans. Le dernier plan de mobilité s’appelle « It’s time to move ». C’est élégant. « Cassez-vous, pauv’ cons ! » ferait moins moderne. Il y a le stress de ceux qui sont dans le collimateur. Mais il y a aussi ceux qui tiennent les autres dans le collimateur. Les hiérarques confient aux cadres le soin de faire le sale boulot. « Ils sont convoqués, on leur dit : “Cette année, dans ton service, tu dois faire moins trois” », raconte le même cégétiste. Apprendre à comprimer sans états d’âme, ce n’est pas donné à tout le monde. Ça mérite des primes… Mais c’est le prix à payer pour être compétitif. Pour continuer la triomphale marche en avant. Savez-vous qu’Orange, la marque unique et mondiale de France Télécom pour ses offres mobiles, fixes et haut débit, ambitionne de conquérir des tas de parts de marché à l’étranger ? C’est un grand défi technologique et commercial, une merveilleuse aventure. Voilà qui ne donne pas envie de se suicider, mais de se battre, d’aller de l’avant. Tous ensemble, ouais !
    Jean-Luc Porquet
    Le Canard enchaîné, N° 4638, 16/09/2009

  19. Μαρία said

    Αυτό το «Παρατηρητήριο του στρες» θα το πατεντάρουν;

  20. ppan said

    Να συνεισφέρω ταπεινά στην γλωσσική ενημέρωση για την λέξη mode: τελευταία στην μόδα 🙂 εδώ στη Γαλλία είναι η έκφραση je suis en mode…. Κι αυτή έρχεται από τους υπολογιστές (redemarrer en mode sans echec, δεν βάζω τόνους διότι μου τους βγάζει τετραγωνάκια) και χρησιμοποιείται παντού, γου΄γλίστε ακι θα δείτε. Σημαίνει πάνω κάτω είμαι σε φάση τάδε που λεμε στα ελληνικά. Ίσως ο πεντεζες να επηρεαστηκε.

  21. Nicolas said

    Μην τους δίνεις ιδέες, ρε Μαρία! Είναι ικανοί να το κάνουνε (είδατε γαλλισμό; ils sont capables de le faire. Άλαμου!)
    Και μετά θα κάνουν ένα παρατηρητήριο του παρατηρητηρίου για να παρατηρήσουν γιατί το πρώτο δεν παρατήρησε σωστά, και πάει λέγοντας…

  22. Μαρία said

    Ε όχι και γαλλισμός.
    Βλέπω οτι το placardiser(βάζω στο ψυγείο)πέρασε και στο γραπτό λόγο. Αλλά θα μου πεις κανάρ είν’ αυτό.

  23. Nicolas said

    Τώωωρα; πάει καιρός. Που ν΄ ακούσεις κι άλλα πιο κουφά. Καμιά μέρα θα κάνω μια λίστα…

  24. Μαρία said

    Και νέα αυτοκτονία σήμερα.

  25. Μαρία said

    http://tempsreel.nouvelobs.com/depeches/societe/20091015.FAP8365/nouveau_suicide_chez_france_telecom_en_bretagne.html

  26. Και την περασμένη βδομάδα, άλλη μία.

  27. sarant said

    Ναι, το κοντέρ έφτασε στους 25.

    Ο σημερινός ήταν μηχανικός, 48 χρονών. Είχε πάρει αναρρωτική ενός μηνός, κρεμάστηκε στο σπίτι του. Στο ίδιο κέντρο που δούλευε είχε αυτοκτονήσει άλλος ένας, τέλη Αυγούστου.

    Προχτές, ένας άλλος, 54χρονος αυτός, επίσης σε αναρρωτική άδεια, είχε κάνει απόπειρα να κρεμαστεί, τον πρόλαβαν στο τσακ. Στην αρχή που άκουσα για τον σημερινό νόμιζα πως είναι ο ίδιος, αλλά δεν. Ο προχτεσινός ήταν στη Μασσαλία, ο σημερινός έμενε και δούλευε στο Λανιόν, μια πόλη της Βρετάνης.

    Ο Λομπάρ, ο διευθυντής της Φρανς Τελεκόμ, είχε βγάλει πρόσφατα(;) ένα λόγο στο Κέντρο Ερευνών του Λανιόν και τους είχε πει ότι «τέλειωσαν αυτά που ξέρατε, είναι ωραίο να ψαρεύεις μύδια, αλλά τελείωσε».

  28. Μαρία said

    28/9 στο Ανσύ, ο άνθρωπος(51 χρονώ, άφησε κι επιστολή που αναφέρεται στις εργασιακές συνθήκες) που λέει ο Στάζυ, και βλέπω τώρα και στις 11/9 μια γυναίκα 32 χρονώ στο Παρίσι έπεσε απ’ τον 4ο όροφο.

    Το παρατηρητήριο του στρες που λέγαμε απέκτησε και σάιτ.

  29. sarant said

    Μαρία, είχες στείλει ένα λινκ που χάθηκε στον κυβερνοχώρο. Ήταν:

    http://tempsreel.nouvelobs.com/depeches/societe/20091015.FAP8365/nouveau_suicide_chez_france_telecom_en_bretagne.html

  30. Μαρία said

    Μπράβο, ρε Νίκο. Είχα αρχίσει ν’ αναρωτιέμαι μήπως δε στέκω καλά.

  31. Έρευνα, Π.Τσίμας, Mega, χτες:
    «Πεθαίνοντας στη δουλειά»: Η μυστηριώδης επιδημία αυτοκτονιών μεταξύ εργαζομένων σε μεγάλες επιχειρήσεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: