Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Άμα γίνουμε Δανία, θα είναι πιο εύκολο να παίρνουμε δανεικά;

Posted by sarant στο 27 Σεπτεμβρίου, 2009


Επειδή, όπως ακούγεται, μετά τις εκλογές θα γίνουμε η Δανία του Νότου, ανεβάζω σήμερα μια γελοιογραφία που μου έστειλε ο πατέρας μου Δημήτρης Σαραντάκος, παρμένη από το περιοδικό «Ο φανός των συντακτών» που έβγαινε παλιά από την Ένωση Συντακτών μία μόνο φορά το χρόνο, κάθε Απόκριες, με την ευκαιρία του περίφημου αποκριάτικου Χορού των συντακτών. Είναι από το 1932. Είχαν μόλις γίνει καλλιστεία και είχε αναδειχτεί πρώτη η μις Δανία, πράγμα που δίνει αφορμή στον γελοιογράφο για το γουστόζικο λογοπαίγνιο του τίτλου, μια και την ίδια εποχή ο Βενιζέλος, πρωθυπουργός τότε, αναζητούσε δάνεια στο εξωτερικό.

dania

Ποιανού είναι η γελοιογραφία; Θα σας το αφήσω για κουίζ αν και είμαι βέβαιος πως θα βρεθεί αμέσως.

55 Σχόλια to “Άμα γίνουμε Δανία, θα είναι πιο εύκολο να παίρνουμε δανεικά;”

  1. Η γραμμή μοιάζει λίγο με Σταμ-Σταμ, ή κάνω λάθος;

  2. Μαρία said

    Φωκίων Δημητριάδης.

  3. Μαρία said

    http://www.pageantopolis.com/international/europe_1929-1938.htm

  4. Και εγώ νομίζω ότι είναι του Φ. Δημητριάδη αν και θυμάμαι μόνο τα σκίτσα του γιά τον Γ.παπανδρέου (όχι ον Γιωργάκη).
    Περισσότερο ενδιαφέρον έχει το προηγούμενο θέμα για το … εξαπανέκαθν, θα πω την γνώμη μου

  5. Κι εγώ το Φώκο Δημητριάδη θα ψήφιζα (με όσο βάρος έχουν οι ψήφοι σήμερα) αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά, καθώς οι τότε γελοιογράφοι ήσαν, ως επί το πλείστον, απόφοιτοι της Σχολής Καλών Τεχνών και η γραμμή τους παρουσίαζε πολλά κοινά στοιχεία.
    Ενώ σήμερα δεν μπορείς, ας πούμε, να μπερδέψεις τον Κώστα Μητρόπουλο με τον Στάθη. Κι όχι μόνο επειδή ο Μητρόπουλος είναι πιο σπιρτόζος…

  6. sarant said

    Το βρήκατε, το βρήκατε. Είναι Φωκίων Δημητριάδης, αρκετά διαφορετικός από τα μεταπολεμικά που θυμόμαστε οι περισσότεροι, π.χ.
    http://www.sarantakos.com/asteia/fdhm.html

    Μαρία, εξαιρετική ανακάλυψη. Έχει και τη γειτόνισσά μου (στο Φάληρο) τη Διπλαράκου!

    ΣκύλεΒΚ, αυτό με το βάρος των ψήφων, μου θύμισε ένα απόφθεγμα του βασιλιά Κωνσταντίνου (του διχαστή), ότι «οι ψήφοι πρέπει να ζυγίζονται, όχι να μετριούνται απλώς».

    Προς όλους, παράκληση: πότε είπε ο ΓΑΠ το «μηδέν εις το πηλήκιο», που δίνει την αφορμή στον ελληνομέτρη Γιανναρά για το σημερινό του άρθρο;

  7. Μαρία said

    Η φωτογραφία της μις Δανίας με νεγκλιζέ εμφάνση πουλιέται μόνο $ 1. Κελ ντεκαντάνς!
    http://postcards.delcampe.com/page/item/id,63796717,var,Miss-Europe-1932-Denmark-Nice-PPC,language,E.html

    Στα χρόνια του διχαστή αν υπήρχαν ζυγαριές ακριβείας, τα σφαιρίδια θα μπορούσαν και να ζυγίζονται.

    Γιανναρά δε διαβάζω, γιατί έχω ευαίσθητο στομάχι.

  8. akindynos said

    Στην Κοζάνη το είπε, στις 10 του μηνός, http://www.youtube.com/watch?v=Nvg8LG3aRNw#t=1m40s

    Σύμφωνα με την απομαγνητοφώνηση, όπου φυσικά το πηλίκιο έχει αποκατασταθεί σε πηλίκο, ακούστηκε δύο φορές το σύνθημα «Η γη να τρέμει, ο ήλιος ανατέλλει». Από που να φυλαχτεί κανείς.

  9. Για μηδενικά στα πηλίκια όχι, δεν ξέρω. Τον έχω ακούσει όμως να λέει τεχνολοζία (!). Νομίζω ότι δεν μπορεί να σκεφτεί στα ελληνικά και η συνεχής μετάφραση του προκαλεί τόσες γκάφες.
    Ετμολογικά των εκλογών στο
    http://gpointsbreeze.blogspot.com/2007/09/blog-post_09.html

  10. sarant said

    Ακίνδυνε, σ’ ευχαριστώ πολύ, πράγματι πηλήκιο είπε. (Σε παρακαλώ, για να μην σου την πέσει ο Γιανναράς και ζητήσει να σε απελάσουνε, γράψε το με δύο ήτα, πηλήκιο, όχι πηλίκιο).

    Λοιπόν, είπε «μηδέν εις το πηλήκιο» και «πάση Θεού» και άλλα εκατό τέτοια. Όμως, τα περισσότερα απ’ αυτά τα λάθη είναι σαρδάμ, δηλώνουν τάχα κάτι; Μακρυά από μένα η θέληση να υπερασπιστώ τον ΓΑΠ, αλλά μου γυρίζει τ’ άντερα το σημερινό άρθρο του Γιανναρά.

    Και τον Σημίτη τον κατηγορούσαν για «άθλια ελληνικά» και στη δική του περίπτωση τα περισσότερα ήταν ή προβλήματα άρθρωσης ή σαρδάμ. Όμως, τη μόδα την είχε ξεκινήσει το Πασόκ, με την άθλια συνεργία του Ρένου Αποστολίδη, εναντίον του Έβερτ (Η Απωνία).

    Οπότε, όλα εδώ πληρώνονται.

  11. echthrosofer said

    Για την εξαφάνιση των «εθνικών» θεμάτων και της άμυνας από την προεκλογική ατζέντα θα μπορούσε να έχει υπάρξει κάποια παρήγορη παρέμβαση (συμβολική αντίσταση συλλογικής αξιοπρέπειας) της Ακαδημίας Αθηνών, ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ , της ηγεσίας της Δικαιοσύνης.

    Τι εννοει ο «διανοούμενος» στο παραπάνω απόσπασμα;

    Αναγούλα…

  12. πάντως καὶ ὁ Βενιζέλος ὁ ἴδιος δήλωσε διχαστής. Κι ἐπειδὴ » εἴμαστε μιὰ ὡραία ἀτμόσφαιρα» ἐκλογικοῦ μπαρὸκ ἕνα ὡραῖο σημερινὸ ἄρθρο εἶναι τοῦ Πάνου Θεωρίδη στὸν σημερινό Ἀγγελιοφόρο στὴν μόνιμη στήλη του.

  13. sarant said

    Κορνήλιε, για να συνεχίσουμε τις αναλογίες, θα πρόσεξες ότι το άρθρο Γιανναρά παραλληλίζει τις επερχόμενες εκλογές με του Νοεμβρίου 1920.

  14. Αυτό το «ελληνομέτρης» Γιανναράς πολύ μου αρέσει, παραπέμπει στο βλακόμετρο.

    Κατά τ’ άλλα, τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου: η Καθημερινή παριστάνει ότι ο Γιανναράς είναι σπουδαίος διανοούμενος, όπως άλλοτε η Ελευθεροτυπία παρίστανε ότι ο Ρένος Αποστολίδης ήτανε, ξερωγώ, πολιτικός στοχαστής ή όπως το Βήμα προσπαθεί να μας πείσει ότι ο Πρετεντέρης είναι πολιτικός αναλυτής.

    Ας ελπίσουμε πως ΔΕΝ έχουμε την πνευματική ηγεσία που μας αξίζει.

  15. Μαρία said

    Για να σας επαναφέρω στα γλωσσικά, παρατηρήσατε οτι χάρη στον ΓΑΠ το ουσιαστικό κατεστημένο απέκτησε πληθυντικό; Δήλωσε οτι θα συγκρουστεί με όσα κατεστημένα χρειαστεί.
    Σκέφτηκα όμως οτι μπορεί να το κάνει κληρονομικώ δικαιώματι, μια που τη λέξη κατεστημένο μας την πρόσφερε ο μπαμπάς του τη δεκαετία του 60, μεταφράζοντας ως γνωστόν -επιτυχώς κατά τη γνώμη μου- το establishment.

  16. sarant said

    Είναι βέβαια και η γενικότερη τάση να βρίσκουμε πληθυντικό στα πάντα, αφενός με την ευρωενωσιακή ζαργκόν αλλά τελευταία και από την πληροφορική (περιεχόμενα, λογισμικά κτλ.)

  17. Τιπούκειτε (14), ξέχασες τα Νέα και τον Γεωργουσόπουλο.

  18. Μπουκανιέρος said

    Πρόσθεσε και την, πώς να την πω, πολλαπλή οπτική στις σημερινές ανθρωπιστικές επιστήμες. Γίνεται π.χ. λόγος για διαφόρων ειδών αρχαιολογίες. Κάποτε η αρχαιολογία ήταν μία – όπως και το κόμμα.
    Κάτι τέτοια βλέπει ο Στάθης και εκνευρίζεται.

  19. Δανία, πάντως, από ελληνικό μάτι, γυναικείο, αρχαιολογικό, εδώ:
    http://asteroessa.blogspot.com/2008/09/h.html

    και για τα επόμενα μέρη:
    2008/09/blog-post_25.html
    2008/09/blog-post_27.html
    2008/12/blog-post.html

    Κι είναι κι ο αγαπητός Πόλσε, φυσικά…
    http://polsemannen.blogspot.com/

  20. Μαρία said

    Τρόμαξα να συνηθίσω τις πολιτικές.

  21. ppan said

    με τα «κόστη» ανατριχιάζω

  22. sarant said

    Πολιτικές με τη βυζαντινή σημασία; Όσο για τα κόστη, πιο πολύ θα ανατρίχιαζες σε κάτι σεμινάρια επιχειρησιακής έρευνας που είχα παρακολουθήσει πριν από πολλά χρόνια, που τα λέγανε «τα κόστα». Αν και, εδώ που τα λέμε, είναι λογικό να πεις το κόστο -του κόστου -τα κόστα, και στην προκείμενη περίπτωση ο πληθυντικός ταίριαζε αφού έπρεπε να εκτιμήσεις τις διάφορες συνιστώσες του κόστους.

  23. ppan said

    ΔΕν μπορώ να φανταστώ σε ποια περίπτωση δικαιολογείται ο πληθυντικός της λέξης, ακόμη κι αν μιλάμε για «διάφορες συνιστώσες του κόστους» ή μαλλον ειδικά αν μιλάμε για τις συνιστώσες του κόστους. Οι συνιστώσες είναι πολλές, το κόστος εκει, ακλόνητο, ένα και μοναδικό.
    ΔΕν μπορώ επίσης να καταλάβω τι εννοείς όταν λες ότι είναι πιο λογικό «το κόστο». Αφού κανείς δεν το λέει έτσι, θέλω να πω δεν είναι από τα κατά συνθήκη λάθη.

  24. sarant said

    Πάγιο κόστος, εργατικό κόστος, κόστος πρώτων υλών, καύσιμα, νάτα τα κόστα.

    Πιο λογικό με την έννοια ότι είναι δάνειο από το ιταλ. costo, οπότε θα μπορούσε να είναι κόστο, όπως είναι το πόστο (posto). Όμως, πράγματι, δεν το λεν πολλοί. (Όχι και κανένας: μέχρι και στην Ελευθεροτυπία το έχει. Μάλιστα βρίσκω κάμποσα «τα κόστα» στη μεγαλόνησο Κύπρο -θα είναι οι οικονομολόγοι των σεμιναρίων που έκανα, που μετά το 90 θα ζήτησαν γλωσσικό άσυλο εκεί!

  25. Μαρία said

    Νίκο, τι μου φταίνε οι γυναίκες;
    Τα κόστη είναι πολύ παλιά, αλλά ανήκαν στη γλώσσα των ανθρώπων της αγοράς. Τότε δε μ’ ανατρίχιαζαν όπως δε μ’ αντρίχιαζαν τα φάρδητα και τα μάκρητα που έλεγαν οι μοδίστρες.

    Τα κόστα μήπως λέγεται στην Κέρκυρα;

  26. Μαρία said

    Το συνολικό κόστος δηλαδής.

  27. Μπουκανιέρος said

    Τα κόστη είναι καθιερωμένα στη γλώσσα π.χ. του μάρκετινγκ και της διαφήμισης.
    Επίσης, με μεταφορική ας πούμε έννοια, σε κάποιους ψι χώρους.
    (Ξένα χωράφια πατάω, αλλά είναι μάλλον γνωστό το γεγονός)

    Κοίτα, ppan, και μένα με ξένιζαν ή με ξενίζουν όλ’ αυτά, όπως και όλοι σχεδόν οι νεολογισμοί που εμφανίστηκαν μετά τα 30 μου. Από κει και πέρα, το να τα απορρίπτω μόνο και μόνο επειδή με ξενίζουν (δηλ. να πω «σταματήστε τη γλώσσα εκεί που την έμαθα εγώ»), κάπως υπεροπτικό δεν θα ήταν;
    Διατηρώ βέβαια το δικαίωμα να κρίνω κάποιο νεολογισμό, π.χ. αν και πόσο χρήσιμος είναι, ή να τον θεωρώ σύμπτωμα του α ή β πράγματος.

    «Τα κόστα», όχι, δεν τάχω συναντήσει.

  28. ppan said

    Δεν είμαι πάνω από τα τριάντα αλλά θα γίνει κι αυτό, πάντως δεν είναι το θέμα. Αν είναι υπεροπτικο; Έτσι που το θέτεις οποιαδήποτε κριτική στην γλώσσα, γραπτή και προφορική, υπεροπτική είναι αλλά νόμιζα ότι αυτό κάνατε εδώ μέσα 🙂 Στην γλώσσα του μαρκετιν και της διαφήμισης έχει καθιερωθεί και η μικτή γραφή με τα διπλά πληκτρολόγια, ο πληθυντικός των αγγλικών λέξεων κλπ, όχι;

  29. ppan said

    Σαραντ, 24: το κόστος παραγωγής, το εργατικό κοστος, το κόστος πρώτων υλών μας φτιάχνουν το συνολικό κόστος. Νομίζω είναι η ίδια συζήτηση με το ύψος των σπιτιών, τα διαφορετικά ύψη ή το διαφορετικό ύψος;.
    Κατά τα άλλα, σχετικά με το «κόστο» ωραιότατα το κόστος μιμήθηκε το κέρδος.

  30. SophiaΟικ said

    Ppan, τα κόστη τα πρωτοάκουσα σε σεμινάριο χρηματοοικονομικής διοίκησης στην ΑΣΟΕΕ το 1989, από μεσηλικα καθηγητή, και υπήρχε και στο βιβλίο που μας είχαν δώσει, έκδοση του 1986. Η λέξη χρησιμοποιειται στο χωρο της λογιστικής από πολύ παλιά, δεν είναι νεολογισμός. Μάλιστα κι εμένα με είχε παραξενεψει τότε, αλλα είχα ρωτήσει κι είχα μάθει από λογιστες (που τοτε ήταν πενηντάρηδες) ότι ήταν δοκιμος όρος. Αλλά έξω από το χώρο της οικονομίας δεν ακοουγεται και δεν εχει νόημα. Και τότε το μόνο έντυπο που είχ εδιπλή γραφη ήταν το Κλικ, το οποίο έβαζε πληθυντικούς -ς στις ξένες λέξεις, μόνο που δεν ήταν τόσο χάλια όσο πολλά σημερινά περιοδικά, κι ούτε ασχολιόταν κανένας μαζι του να πει ότι καταστρεφει τη γλώσσα (μας απασχολούσε πιο πολύ η εικονογράφισή του).

    Αλλόκοτα ακούγονταν και τα περι ετεροχρονισμού, που είχε πει ο Παπανδέου (Ανδρέας), και οι αιθεροβάμονες (πάλι Παπανδρέου) και οι αναδελφοι (Σαρτζετάκης) και τα πλάισια (πάλι της δεκαετίας του ’80 μοδάτη λέξη, απόδοση πορφανώς του framework) και διαφορα άλλα. Τωρα δέιχνω την ηλικία μου ή μαλλον δίχνω πότε πόσα χρόνια λείπω παό Ελλάδα, γιαίτ δεν έχω άλλα τέτοια πιο πρόσφατα να αναφέρω.

  31. Μαρία said

    Σοφία, ο τότε εκδότης του ΚΛΙΚ αναβαφτίστηκε σε πολιτικό αναλυτή.

  32. Μαρία said

    αναβαθμίστηκε

  33. SophiaΟικ said

    Γιατί όχι; Άλλωστε και τότε είχε άποψη επί παντος επιστητου,αν θυμαμαι καλά. Ως τυπικός εκπόσωπος του βλαχογκλάμουριάρικου λαιφσταϊλ αντιπροσωπευεί τη φωνή του μέσου έλληνα.

  34. petefris said

    «Η ριγώσα τριακονταετία, κατά τον Γαρδικιώτην, έληξεν περί τα τέλη του έτους 1880,ότε η Κουντουριωτική Απολειφάδα,επέλεξεν σημαίαν και όνομα διά αμφισβητηθέντος δημοψηφίσματος,προκρίνουσα τον χιαστόν λευκόν σταυρόν του Αγίου Ανδρέου επί γλαυκού κάμπου και το όνομα Δανόχωρα(παρά την ισχυράν προτίμησιν ήτις εδείχθη διά τα ονόματα Ελλάς,Ρωμάς, Κουντουρίτσα,Παμβώτις, Μυρμιδονία και Άρατος) προερχόμενον εκ του Δανειοχώρα. Το γεγονός εξεμεταλλεύθη ο Δανικός βασιλικός οίκος και καταλλήλως προάγων την συγκριτικήν γλωσσολογίαν διά τηλεκατευθυνομένων επιστημονικών τεκμηρίων, επέβαλεν,και ουδείς αντέστη, την ανάρρησιν Γεωργίου του Α εις τον Δανοχωρικόν θρόνον, του Κουντουριώτου περιορισθέντος εις προτομήν εξηγούσαν ότι πρόκειται διά τον πρώτον κυβερνήτην της Δανοχώρας.Ως δώρον αναρρήσεως αι Δυνάμεις παρεχώρησαν την χώρα το έλαιον τριάκοντα φαλαινών, ηγόρασαν δε εκ του πορτοΛεόνε, ήτοι του Πειραιώς, τον λέοντα με τα ρουνικά σύμβολα,συνταγματικού πλέον θυρεού της νέας πολιτείας.Η καθεστωτική αλλαγή εν πολλοίς ερμηνεύει την αυστηράν ουδετερότητα της Δανόχωρας εις τα τεκταινόμενα της ριγώσης τριακονταετίας εις τα σύνορα της οποίας εκαίετο επιμόνως το πελεκούδι.»

    http://petefris.blogspot.com/2007/12/2.html

    Αργήσαμε μόλις 67 συναπτά,του Φωκίωνος Δ. συντρίψαντος ημάς,αλλά αυτή είναι η γενεά μας, και τόσα ημπορεί….

  35. sarant said

    Πάντως η Ppan έχει δίκιο να ανατριχιάζει, διότι τις περισσότερες φορές που βλέπει «τα κόστη» σε κείμενο δημοσιογραφικό είναι, απλώς, μετάφραση του αγγλικού the costs, παναπεί «οι δαπάνες, τα έξοδα».

    Τα ύψη μην ξεχνάμε πως ανεμοδέρνονται εδώ και πολλές δεκαετίες, ενώ τα χάη (είχα γράψει σχετικά το καλοκαίρι) ευδοκιμούσαν κατά τον μεσοπόλεμο, τώρα όμως υποχώρησαν -είμαστε απλώς χάι.

    Πετεφρή, φοβάμαι πως τα χρόνια δεν είναι 67 αλλά 77 που, όσο και να πεις, είναι και πιο στρογγυλό!

  36. petefris said

    Ε αυτό εννοώ ο κάλπης! ότι η γενεά μας «πειράζει» τα ακριβή νούμερα από οτιδήποτε….

  37. Νομίζω ότι το κόστος είναι μια χαρά ουσιαστικό να κάνει κόστη στον πληθυντικό, όπως τα γένη, τα είδη και τα πάθη. Δεν είναι απαραίτητο, επειδή πιάσαμε το φτυάρι, να τους θάψουμε όλους. Και, ναι, υπάρχουν συγκεκριμένα πεδία (domains) και συμφραζόμενα (contexts) όπου ο πληθυντικός είναι αναγκαίος: οικονομικά, επιχειρησιακή έρευνα, επιστήμη υπολογιστών (πώς αλλιώς να συγκείνεις τα κόστη εκτέλεσης δύο αλγορίθμων). Και, όχι, δεν έχουν την έννοια, ούτε των εξόδων, ούτε των δαπανών.

    Τα κόστα προφανώς είναι για κράξιμο. Το πρωτοέριξα σε σεμινάριο μάρκετινγκ ελκεπά το 88.

    Αν έπρεπε να το καθιερώσουμε το κόστο, κατά το πόστο, είναι άλλη -ενδιαφέρουσα- κουβέντα.

  38. HomeAlone said

    Η άλλη όψη του νομίσματος (ζητώ δανικά) :
    Από φίλο μου ζήτησα κάποτε εκατό ευρώ δανικά.
    Μου απάντησε : Μα η Δανία δεν ανήκει ακόμη στην ζώνη του ευρώ.

  39. Άλλο παράδειγμα σαν του κόστους, που παρά την ετυμολογία του (προφανώς <ιταλ. costo) μας προέκυψε τριτόκλιτο, είναι το πέλος των χαλιών (προφανώς <ιταλ. pelo = τρίχα, τριχωμα, χνούδι). Αν το κόστος επηρεάστηκε από το κέρδος, το πέλος από τί να επηρεάστηκε άραγε;

  40. ppan said

    και τα πέλη πάντως θα με ανατρίχιαζαν.
    Το πρόβλημα δεν είναι βέβαια ο κανονικότατος πληθυντικός (αν και βέβαια … «των κοστών» ;;; στο γκουγκλ το βρ΄σικω των κόστων 🙂 ): εξάλλου και οι πολιτικές και τα κατεστημένα κι οι πρακτικές ωραιότατες είναι. Απλώς αυτοί οι πληθυντικοί είναι περιττοί, αυτό λέω, εγώ τουλάχιστον δεν έχω πειστεί ότι χρειάζονται και βέβαια πιστεύω ότι είναι αργεντίνικα κατεψυγμένα δηλαδή παράνομες εισαγωγές.
    Γενικά καθέναν τον ενοχλούν διαφορετικά πράγματα αλλά δεν περίμενα να ακούσω τα σχολιανά μου (κατηγορήθηκα εν ολίγοις για υπεροψία, για γεροπαραξενιά, μέχρι και για θάψιμο 🙂 )για τα κόστη, που έχουν παντού, αν κατάλαβα καλά, μόνο φίλους!

  41. #14

    ἔ δὲν μπορῶ νὰ μὴ συμφωνήσω! οἱ πραγματικοὶ διανοούμενοι ὀφείλουν νὰ γράφουν μόνο στὴν Αὐγή!

  42. #40 σχολιανά; υπερβολές… Σχόλια, ναι, σχολιανά, μπα… Τις απόψεις σχολιάζουμε εδώ, ενίοτε και το στυλ, κάποτε τις ιδεοληψίες. Ο ppan ως πρόσωπο μάλλον αδιάφορος είναι. Ό,τι πρόβλημα υπάρχει με τα πόστα-των ποστών υπάρχει και με τα κόστη. Ας είναι καλά οι περιφράσεις.

  43. sarant said

    Στάζιμπε, τα πόστα-των πόστων (όχι ότι είναι πολύ καλύτερο, αλλά τέλος πάντων). Κι εσύ σε σεμινάρια σύχναζες βλέπω, αν και λίγο μετά από μένα 🙂

    Ppan, δεν σε αποπήρε και κανείς. Πάντως ξαναλέω ότι έχεις δίκιο να σε ξενίζουν κάποιοι πληθυντικοί, είτε υπάρχουν είτε όχι, και ο λόγος είναι ότι είναι ασυνήθιστοι. Θέλω να πω, μπορεί το «δέλεαρ» να έχει πληθυντικό, όταν όμως τον είδα σε σημερινό κείμενο μου έπεσαν τα μαλλιά και το θεώρησα ακραία εκζήτηση.

    Από την άλλη, τα πλαίσια που με ενοχλούσαν την εποχή που ενοχλούσαν και τη Σοφία, τώρα δεν. Θυμάμαι κάποιον συνάδελφο που υποτίθεται ότι είχε βρει το συντριπτικό επιχείρημα που αποδείκνυε πως είναι λάθος να λες «στα πλαίσια του…». Το επιχείρημα ήταν να σε ρωτήσει «Πόσα είναι τα πλαίσια;»

    Αλλά φυσικά, η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι 42.

  44. ppan said

    🙂 Δηλαδή δεν ακυρώθηκα ως πρόσωπο; (είμαστε σε ανάρτηση σχετική με τον Γιανναρά, γι αυτό το φοβήθηκα).
    ΌΠως και νάχει και τα είδη και τα α΄θη έχουν γενική πληθυντικού. Η περίφραση χρησιμεύει κι αλλού, στο να ξεπερνας τον σκόπελο ονομάτων που δεν έχουν πληθυντικό. Πχ το διαφορετικό ύφος των δυο συγραφέων, το διαφορετικό κόστος εκτέλεσης δυο αλγορίθμων;
    Δεν ξέρω, αναρωτιέμαι. Εννοείται ότι η συζήτηση είναι μεγάλη και παντα με απασχολούσε ποτε το λάθος ή μάλλον αυτό που μαθαίναμε στο σχολείο για λάθος από την πολύ χρήση γίνεται σωστό. Για μενα η εποχή αυτή δεν έφτασε σε ό,τι αφορά το κόστος, για άλλους για το «ντιμπέιτς» και παει λέγοντας. Και με τον ίδιο τρόπο εννοείται ότι οποιαδήποτε κριτική μπορεί να λογιστεί γεροπαραξενιά και υπεροψία, καλή ψυχή να΄χουμε, δεν έχω τέτοια προβλήματα, αλλιώς θα γινόμουν ζαζεν μοναχή να με βαράει με το παλούκι η ηγουμένη (;).

  45. Νικοκύρη, τότε είχε ελκεπά για τους ανέργους, όχι σταζ… Έτσι ή αλλιώς, παπάς κατέληξε τελικά ο δάσκαλος με το πιτσιντί στο μάνατζμεντ – μάρκετινγκ…

    Ήθελα να πω ότι αυτοί που λένε των κόστων, παρασύρονται απ’ τα κόστα.

  46. Ηλεφούφουτος said

    ppan είπε
    «το διαφορετικό ύφος των δυο συγραφέων, το διαφορετικό κόστος εκτέλεσης δυο αλγορίθμων»

    Έχω την εντύπωση ότι ο βασικός λόγος που μας έχουν περάσει όλοι αυτοί οι αδόκιμοι μέχρι χθες πληθυντικοί είναι η πίεση του μεταφραστή, που δεν είχε το περιθώριο για περιφράσεις ή άλλα κόλπα όταν μετέφραζε κείμενα ευρωκοινοτικής ή επιχειρηματικής ζαργκόν. Φταίει η μετάφραση λοιπόν αλλά, εδώ που τα λέμε, πιστεύω ότι θα ήταν ουτοπικό να απαιτούμε να μη δεχτούν τα Ελληνικά καμία επίδραση από τα Αγγλικά ή τα Γαλλικά και σε συντακτικό επίπεδο, όταν η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΕ και η αγορά έχει τόσο κυρίαρχο ρόλο.
    Πάντως εγώ το «κόστη» δεν νομίζω ότι θα το χωνέψω ποτέ. Για το «κόστα» δεν έχω λόγια. Μόνο την Κόστα απέναντι απ τις Σπέτσες, αλλά καμία σχέση.

    σχ. 14 Προς υπεράσπιση του Έβερτ αναφέρω/ υπενθυμίζω ότι «Απονία» είναι ο πρώτος τύπος με τον οποίο εμφανίζεται το όνομα της χώρας αυτής στα Ελληνικά, και συγκεκριμένα στο Φορτουνάτο του Φόσκολου.
    Ο Ξανθουδίδης μάλιστα στην εισαγωγή του έγραφε ότι και στη δική του εποχή, όταν η Ιαπωνία είχε μπει στην επικαιρότητα με το Ρωσο-Ιαπωνικό πόλεμο πολλοί συνέλληνές του, που άκουγαν τις ειδήσεις από κάποιον που τις διάβαζε, ήσαν βέβαιοι ότι η χώρα λεγόταν «Απονία» και ο λαός «Άπονες».

    Για τον ΓΑΠ (Giorgos) πάλι η αίσθηση που έχω, όταν τον ακούω να μιλάει, είναι ότι ζορίζεται επειδή μιλάει Ελληνικά κι όχι άλλη γλώσσα, για να μην πω ότι μεταφράζει μάλλον παρά μιλάει.

  47. sarant said

    Ηλεφού, δεν το ήξερα για την Απονία, εξαιρετικό!

  48. Μαρία said

    Ωραία, Ηλεφού, η Απονία, μπορεί εύκολα να συσχετιστεί με την ελληνικότατη απονιά.

  49. ηλεφούφουτος said

    Ωστόσο, τώρα που ξανακοιτάω την έκδοση του Ξανθουδίδη πρέπει να διορθώσω λίγο αυτά που είπα.

    Τα λέει όχι στην εισαγωγή αλλά στο λεξιλόγιο που παραθέτει στο τέλος. Το Απονία = Ιαπωνία αναφέρεται ως εικασία. Απ τα συμφραζόμενα βέβαια του στίχου (Α’ Πράξη, 107) βγαίνει ότι πρόκειται για χώρα της Ασίας.
    Ο λαός για όσους τον πρωτοάκουγαν ήταν οι «Άπονοι» και όχι Άπονες, πράγμα που μας φέρνει πιο κοντά στο σχ. 48 της Μαρίας. Για την ακρίβεια ο Ξ. λέει: «…ηκούετο η χώρα εδώ (η) Απονία και οι κάτοικοι Άπονοι, του εν αρχή φθόγγου ι θεωρηθέντος ως άρθρου».
    Αυτό το «εδώ» μάλλον στην Κρήτη θα πήγαινε και όχι στους Έλληνες γενικώς.

  50. voulagx said

    @Μαρια. Συγνωμη για την ασχετοσυνη μου, ο εκδοτης του Κλικ ποιος ητανε;

  51. Μαρία said

    Ο Κωστόπουλος, όχι του ΚΚΕ αλλά αυτός:
    http://www.cosmo.gr/Celebrities/Hellas/187133.html

    Ηλεφού, μη μας το χαλάς. Ή τον υπερασπίζεσαι τον Έβερτ ή όχι. Δε μπορείς να αδυνατίζεις έτσι τα επιχειρήματά σου με ένα ραμόνι.

  52. ηλεφούφουτος said

    Μαρία, τον υπερασπίζομαι μέχρι τελευταίας ψηφιορανίδος.
    Αν αληθεύουν όσα του καταμαρτυρούσε ο Αποστολίδης (Καλά, εκείνος θεωρούσε και το Σαμαράκη αγράμματο επειδή είχε γράψει κάπου «στρογγυλή πέτρα» ενώ κατ’ εκείνον στρογγυλό ήταν μόνο το διδιάστατο), ο Έβερτ προσπαθούσε να αποκαταστήσει ένα χαμένο νήμα συνέχειας του Ελληνισμού.

  53. Μπουκανιέρος said

    ppan (40)
    Να σου πω την αλήθεια ούτε και μένα μ’αρέσουνε τα κόστη, και για να τα πω όλα ούτε και ο σεμνός ενικός, το κόστος, μου αρέσει. Αλλά αυτά είναι προσωπικά βίτσια.
    Κι από παραξενιές εγώ, άλλο τίποτα.

    Αν τα παραπάνω δε σε καλύπτουν κι αν νιώθεις θιγμένη απ’ το σχόλιο 27, να ξεκαθαρίσω ότι δεν ήταν στις προθέσεις μου να σε θίξω κι εν πάση περιπτώσει σου ζητώ συγγνώμη.

  54. Αν γίνουμε η Δανία, να αγωνιστούμε για τα ηδανικά μας.

  55. sarant said

    Μιχάλη, δικά μας ιδανικά ή δαν(ε)ικά;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: