Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η κυρία Διαμαντοπούλου και η ποίηση

Posted by sarant στο 30 Σεπτεμβρίου, 2009


Τηλεόραση δεν πολυβλέπω, αλλά ένας φίλος με ειδοποίησε για το φιλολογικό μαργαριτάρι της κυρίας Διαμαντοπούλου. Ωστόσο, επειδή δεν κατάφερα να βρω βιντεάκι με τις δηλώσεις και επειδή ήδη είχαν γράψει άλλα ιστολόγια, αρχικά σκέφτηκα να μη γράψω. Άλλαξα όμως γνώμη, διότι με την υπεράσπιση των σαρδάμ του ΓΑΠ τελευταία κινδυνεύει να μου βγει το όνομα (και, το χειρότερο, κινδυνεύει να βγει αδίκως και άλλων το όνομα, αν σκεφτούμε πως ένα ιστολόγιο είχε αρχικά γράψει για κόντρα του Καργάκου με τον Γιανναρά!). Και με την ευκαιρία, παραθέτω και μερικές γενικότερες σκέψεις.

Σε περίπτωση που δεν το ξέρετε, σε χτεσινό (29.9) δελτίο ειδήσεων στον Άλτερ, η κυρία Διαμαντοπούλου θέλησε να απαγγείλει το εξής πολύ γνωστό απόσπασμα από τον Δωδεκάλογο του Γύφτου:

και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα,
για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείςνα σου φυτρώσουν, ω χαρά!
τα φτερά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!

Όπως μου λένε, αφενός το παρέθεσε μέσες-άκρες (και πιο πολύ άκρες, παρά μέσες) και αφετέρου, το χειρότερο, είπε πως είναι… του Βιζυηνού! Προσοχή, δεν είναι κακό να μη θυμάται κανείς ακριβώς ένα ποίημα. Για να πω την αμαρτία μου, κι εγώ δεν το θυμόμουν ολόσωστα το απόσπασμα που παράθεσα. Βλέπετε, δεν έχω γαλουχηθεί με τον Δωδεκάλογο (αντιθέτως, οι παλιότεροι τα καταφέρνουν καλύτερα· ο πατέρας μου, μια φορά που βρήκε ακροατήριο με αντοχή, είχε απαγγείλει ολόκληρο ένα άσμα του 12λογου). Δεν με ενοχλεί λοιπόν που η κ. Διαμαντοπούλου λάθεψε τους στίχους. Περισσότερο με ενοχλεί που είπε ότι είναι του Βιζυηνού· διότι, όπως και να το κάνουμε, καλλιέργεια είναι αυτό που μένει όταν έχεις ξεχάσει τα πάντα (έχει πει ένας Γάλλος, δεν θυμάμαι ποιος). Και δύσκολα θα μπορέσει να βρει κανείς περισσότερο διαφορετικούς ποιητές από τον Παλαμά και τον Βιζυηνό. Να έλεγε, λογουχάρη, πως είναι του Σικελιανού, θα έλεγα εντάξει, κάποια κοινά στοιχεία έχουν. Αλλά του Βιζυηνού; Σαν να ακούς, έστω, Κουγιουμτζή και να λες πως είναι του Μαχαιρίτσα το τραγούδι.

Ίσως όμως είναι άδικο να κατηγορούμε ειδικά την κ. Διαμαντοπούλου για λειψή επαφή με την ποίηση, διότι φαντάζομαι ότι και άλλοι ομόλογοί της, ανώτατα στελέχη των μεγάλων κομμάτων που έχουν διατελέσει πρωτοκλασάτοι υπουργοί, θα έχουν παρόμοιες επιδόσεις. Δεν θα αντιπαραθέσω το παράδειγμα του Νίκου Ζαχαριάδη, του γραμματέα του ΚΚΕ, ο οποίος είχε γράψει βιβλίο για τον Παλαμά, εκείνες ήταν άλλες εποχές. Απλώς, θα χρεώσω στην κ. Διαμαντοπούλου λειψή προετοιμασία. Υποθέτω ότι το ποίημα το είχε ετοιμάσει από πριν, δεν φαντάζομαι να της ήρθε αυθόρμητα, χάθηκε να είχε τσεκάρει το όνομα του ποιητή; Ξαναλέω όμως: παρόμοιες κακές επιδόσεις είμαι βέβαιος ότι θα έχουν οι περισσότεροι ομόλογοί της. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ούτε ο παριστάμενος υπουργός Παιδείας Α. Σπηλιωτόπουλος πρόσεξε το στραβοπάτημα (κι έτσι έχασε την ευκαιρία για έναν εύκολο πόντο στη μονομαχία τους), ούτε κανείς άλλος από τους παρισταμένους! Ευτυχώς, το πρόσεξαν πολλοί τηλεθεατές.

Αυτά για την κυρία Διαμαντοπούλου, τώρα θα μου επιτρέψετε να εκθέσω μερικές σκόρπιες σκέψεις για την ποίηση, ανάκατες και μπερδεμένες.

Είπα παραπάνω ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης είχε γράψει βιβλίο για τον Παλαμά (Ο αληθινός Παλαμάς, θαρρώ, λεγόταν). Δεν το αναφέρω για να παινέψω τους παλιούς κουκουέδες, ούτε πρόκειται –απ’ όσο το έχω κοιτάξει– για αναντικατάστατο κόσμημα της φιλολογικής επιστήμης. Όμως, σας καλώ να σκεφτείτε. Το 1945, ενώ το ΚΚΕ έχει μόλις βγει από τα Δεκεμβριανά, ενώ όλα τα ζητήματα εξουσίας είναι ανοιχτά, ενώ οι συμμορίες των εθνικοφρόνων τρομοκρατούν την ύπαιθρο, ο γραμματέας του κάθεται και γράφει μια μελέτη, για να εκφράσει «τη σωστή γραμμή» για τον Παλαμά. Ενδεικτικό αυτό του πόσο μετρούσε ο Παλαμάς, πόσο μετρούσε η ποίηση τότε, στη συνείδηση του κόσμου. Έχω κι άλλα παραδείγματα, λιγότερο φορτισμένα. Για παράδειγμα, το 1933, το λαϊκό σατιρικό περιοδικό Παπαρούνα δημοσίευε σε κάθε τεύχος του άφθονες παρωδίες γνωστών ελληνικών ποιημάτων ή μιμήσεις «α λα μανιέρ ντε» ποιητών. Για παράδειγμα, εδώ μπορείτε να δείτε μια καβαφική μίμηση του παππού μου, Άχθου Αρούρη, , καθώς και παρωδία ενός γνωστού ποιήματος του Εφταλιώτη.

Παναπεί, η ποίηση ήταν τόσο λαϊκή, που σε ένα λαϊκό περιοδικό έβρισκε αναγνωστικό κοινό η μίμηση και η παρώδηση των γνωστών ποιητών. Και για να μη φανταστείτε ότι πάω να πλασάρω τα στιχουργήματα του παππού μου, ορίστε ένα άλλο που δεν είναι δικό του.

Να ’γραφα σαν…

Να ’γραφα σαν τον φίλον τον Γρηγόριον,
θα ’χα αποκτήσει γόητρον πελώριον,
θα ’χα γραμμένα εγώ τον «Ποπολάρον»,
κι εκδότην εγώ θα ’χα τον Κολάρον.

Να ’γραφα σαν τον φίλον Παλαμάν,
θα ’χα και τόσην δόξαν –ωχ, αμάν!-
Με φτώχειαν και υπόληψιν θα έζων
και εθνικός ποιητής θα ήμουν των Κινέζων.

Να ’γραφα σαν τον Ζαχ. Παπαντωνίου,
θα ήμουνα σωσμένος διά βίου,
θα επερνούσα την ζωήν μου εξαισίαν,
και θέσιν θα εξησφάλιζα και στην αθανασίαν.

Να ’γραφα όπως γράφει ο Μελάς,
θα μ’ ήξερε ολόκληρη η Ελλάς,
όπως το έπαθε εκείνος ο καημένος
και πάει ανεπανόρθωτα χαμένος.

Να ’γραφα όπως γράφει ο Νιρβάνας,
λόγια σοφά κι όχι της καραβάνας
και αν δεν ήμουν τίποτα ως εικός,
θα ’μουν τουλάχιστον Ακαδημαϊκός.

Να ’γραφα όπως γράφει ο κ. Σκίπης
-στα δυο σε σχίζω, κόσμε, αν αντείπεις!-
θα ’μουνα μια καλή κολοκυθέα,
ή θα ’μουνα οδός στην Καλλιθέα.

Να ’γραφα όπως γράφει ο Γρυπάρης,
λέξη δε θενά μπόραγε να πάρεις
και θα με λέγαν, άγνωστον διατί,
πάρα πολύ μεγάλον ποιητή.

Φανταστείτε σήμερα κάτι ανάλογο π.χ. στην Άθενς Βόις, για τη Δημουλά ή τον Τίτο Πατρίκιο. Αδιανόητο! Από την άλλη, σήμερα η τέχνη της παρωδίας δεν έχει εκλείψει, μόνο που παρωδούνται όχι πλέον ποιήματα αλλά τραγούδια (από κοντά και κανένα ποίημα αν τύχει κι έχει μελοποιηθεί).

Σήμερα, η ποίηση θα τολμήσω να πω ότι έχει χάσει την κοινωνική της θέση και το κοινό της φαίνεται να έχει συρρικνωθεί. (Ίσως κατά σύμπτωση, αυτό έγινε την περίοδο που ο ισόμετρος (παραδοσιακός) στίχος ήταν προγραμμένος). Ίσως όμως να μην έχω και δίκιο στα ποσοτικά, αν σκεφτούμε ότι τη δεκαετία του 1930 υπήρχαν πολλοί αναλφάβητοι. Από την άλλη, πολλοί σημερινοί ποιητές θεωρούν ότι κάνουν κάτι «από ελάχιστους για ελάχιστους».

Τέλος, για να επανέλθω στη σχέση πολιτικών και ποίησης, υπάρχουν και πολιτικοί που γράφουν ποιήματα. Από τους παλιότερους θα αναφέρω τον Κανελλόπουλο και τον Γ. Αθάνα ή Νόβα για τον οποίο είχαμε κουβέντα προχτές. Ο Αθάνας αδίκησε φοβερά τον εαυτό του, την ποίησή του και την υστεροφημία του με την αποστασία του.  Διαβάστε τις «Ασάλευτες κυρίες των επαρχιών» ή θυμηθείτε (οι παλιοί) την Πόπη Αστεριάδη να τραγουδάει «Στου τηλεφώνου το κοχύλι», δικοί του είναι οι στίχοι.

Αν υπήρχε το Διαδίκτυο την εποχή της Αποστασίας, η πρόγκα στον Νόβα θα ήταν πολύ πιο ανελέητη. Οι σημερινοί ποιητές πάντως, καμιά φορά κακοπαθαίνουν στο Διαδίκτυο. Παράδειγμα, ο ποιητής και πολιτικός Τηλέμαχος Χυτήρης, που ποιήματά του έχουν υποστεί χλευασμό, άδικα. (Βέβαια, με αρκετή δόση κακοπιστίας και αναισθησίας μπορεί κανείς να γελοιοποιήσει οποιονδήποτε στίχο, όσο καλός και να είναι). Και όχι μόνο οι πολιτικοί-ποιητές: όταν ο θεσσαλονικιός Σάκης Σερέφας τόλμησε να κατηγορήσει (συλλήβδην και ίσως άδικα) τους μπλογκεράδες πριν κανα δυο χρόνια, άκουσε πολλά, κι αυτός και τα ποιήματά του.

Από την άλλη, τίποτα δεν αποκλείει, χάρη στο Διαδίκτυο, η ποίηση να ξαναβρεί άμεσους και αδάπανους τρόπους να επικοινωνήσει με το πλατύ κοινό. Παραδείγματα υπάρχουν δεκάδες, θα αναφέρω μόνο το περιοδικό Ποιείν και τη συλλογή «Παμπάλαιο νερό» με ποιήματα σύγχρονων ποιητών γραμμένα σε ισόμετρο στίχο (την εβδομάδα αυτή έχουν αφιέρωμα σε ποιήματα για το σεξ, αλλά τις άλλες εποχές είναι πολύ σεμνοί).  Θέλω να πω, είναι πολύ πιο εύκολο σήμερα να έρθει σε επαφή ο νεαρόκοσμος με την ποίηση, και την καινούργια και την παλιότερη. Και μια και μιλήσαμε για τον Δωδεκάλογο, σας συστήνω θερμά έναν καταπληκτικό ιστότοπο αφιερωμένον στο ποίημα αυτό, με απαγγελίες (εκπομπές πόντκαστ), με το κείμενο, με όλα τα καλά τέλος πάντων, όλα από τον Χάρη Πολιτόπουλο. Ίσως μάλιστα σιγά-σιγά να μάθουν και οι πολιτικοί μας ότι τον Δωδεκάλογο του Γύφτου δεν τον έγραψε ο Βιζυηνός!

103 Σχόλια to “Η κυρία Διαμαντοπούλου και η ποίηση”

  1. voulagx said

    Απολογουμαι ως «υπαιτιος» της «κουβεντας προχτες».
    Φαινεται οτι η μνημη μου με απατα, αφου τον Γ. Αθανα ή Νοβα τον θυμαμαι ως Γ. Αθανασιαδη-Νοβα.

  2. sarant said

    Αθάνας ήταν το ποιητικό του ψευδώνυμο, όπως Σεφέρης του Σεφεριάδη.

  3. voulagx said

    #2 Το πραγματικο του ονομα ποιο ηταν;

  4. sarant said

    Γ. Αθανασιάδης-Νόβας.

  5. Πάπιας said

    Πρώτ’απ’όλα συμφωνώ με την εκτίμηση για την underground κατάσταση της ποίησης σήμερα, αλλά ως νεούδι δεν ξέρω από πότε είχε αρχίσει να ενδιαφέρει τους λίγους.

    Άλλο μου’ρθε να σχολιάσω, γιατί ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω: γράφει ο οικοδεσπότης για το παμπάλαιο νερό (που από’δω το μαθα και πολύ μου αρέσει) ότι «την εβδομάδα αυτή έχουν αφιέρωμα σε ποιήματα για το σεξ, αλλά τις άλλες εποχές είναι πολύ σεμνοί» και καταλαβαίνω ότι ο ίδιος δεν έχει πρόβλημα με αυτή τη θεματολογία. Ωστόσο έχει όλη η κοινωνία (γι’αυτό πιστεύω προσθέτει ότι άλλοτε είναι πιο σεμνοί – εύπεπτοι) και δεν καταλαβαίνω γιατί μας ενοχλεί η έκφραση της αγάπης και του πόθου, αλλά δεχόμαστε λουτρά αίματος, δολοφονίες κοκ τόσο στην καθημερινή μας ζωή (για παράδειγμα μέσω των ειδήσεων), όσο και στην τέχνη.

    Ναι, μπορώ να κατανοήσω την επίδραση της χριστιανοπρέπειας, ναι από ένα σημείο και μετά είναι και θέμα peer pressure (να με συχωράτε πρώτα μου έρχεται ο αγγλικός όρος), ναι αν κάτσω να το σκεφτώ παραπάνω θα βρω και κάποιες άλλες αιτίες ~ αλλά και πάλι είναι από τα πράγματα που δεν μπορώ να καταλάβω…

  6. Πάπιας said

    Άκουγα τον αγαπητότατο εν Χριστώ αδελφό Καρατζαφέρη το μεσημέρι και είπε πάλι μεγάλες σοφίες ~ βέβαια δεν αξίζει να ασχολείται κανείς συνέχεια με την πάρτη του μιας και είναι περίπου δεδομένο ότι θα τις πει.

  7. Άλλος πολιτικός που είναι και ποιητής: Τηλέμαχος Χυτήρης. Μερικά αποσπάσματα:

    Αχ τα περιπαθή
    γρήγορα που χάνουν τη βαφή

    ανάγκη μονάχα έχω εγώ
    από δέρμα
    για τα παπούτσια μου

    Και βέβαια, το γνωστό από την «Ελληνοφρένεια»:

    Ας έρθουν οι σύντροφοι
    Ας έρθουν οι σειρήνες
    Ας έρθει – έστω – ένας υδραυλικός

    Και ένα ακέραιο:

    Χορός 2

    δεν
    δεν το φύλλο δεν
    δέν-τρο

    δεν η άνοιξη
    δεν η επιθυμία
    δεν ο δόλος δεν
    δεν-τρο

    δεν η λάμψη
    δεν η μανία
    δεν το κόκκινο το κόκκινο δεν
    δεν-τρο

    δεν ω
    δεν α
    δεν αγωνία
    δεν η κρύπτη δεν η κρύπτη δεν η κρύπτη

    δεν
    δεν το φύλλο δεν
    ΔΕΝΤΡΟ

    Ήμαρτον, που λέει και ο Γεωργίου. Μετά, πώς να μην είναι η σύγχρονη ποίηση «από ελάχιστους για ελάχιστους»…

  8. voulagx said

    #4 Ουφ!! Thanx Sarant, ειχα αρχισει να ανησυχω οτι με επισκεπτεται ο Αλτσι (χαμογελο) (το οποιο δεν ξερω πως επικολλαται και γι’ αυτο το γραφω)

  9. ppan said

    Ήδη λέει ετοιμάζεται να ζητήσει, όταν με το καλό γίνει ΥπΕΠΘ, να καθιερωθεί εθνικός ποιητής μας ο Τζων Κητς, ο δημιουργός του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας;

  10. Σε κάποιο ιστολόγιο είχα δει ένα αφιέρωμα σε πολιτικούς που εκδικήθηκαν την Ποίηση με τον χειρότερο τρόπο: γράφοντας ποιήματα οι ίδιοι.
    Εκεί είχα διαβάσει και πρώτη φορά το «ας έρθει ένας υδραυλικός» του Χυτήρη. Είχε καλά μαργαριτάρια εκεί. Αν το βρω θα προσθέσω το λινκ

  11. ppan said

    πάντως το να απομονώνει στίχους από ποιήματα είναι ζαβολιά. κι ο Γιώργος Ανωμερίτης γράφει.

  12. Μαρία said

    Αλουφάνιε, ο Πάνος στην καλύβα είχε ανεβάσει σχετικό ποστ αλλά δε ξέρω αν έχεις στο μυαλό σου αυτό.

    Κι ο Φώτης Κουβέλης γράφει ποιήματα.

  13. προχθές ἔπεσε στὰ χέρια μου μιὰ συλλογή, ὅλη παρωδίες ποιημάτων τοῦ Καβάφη.
    πάντως εἶχα ἀκούσει κάποτε τὸν Σπηλιωτόπουλο νὰ λέῃ: «ὅπως λέει κι ὁ Καραμαζώφ» (!!!)
    κι ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἱστολόγιο ἔγραψα γιὰ τὴν γκάφα τῶν Νέων νὰ ἀποδώσουν στὸν Ναμπόκωφ τὸ «ὁ Μαὶτρ καὶ ἡ Μαργαρίτα».
    τὸ ποίημα γιὰ τὸν ὑδραυλικὸ τὸ ἀνθολογεῖ ὁ Β. Βασιλικὸς στὴν «Λύρα Ἑλληνική» του.
    Τὶς προάλλες ἀναρωτιόμουν ἂν θὰ μποροῦσα κάποτε νὰ ἐκδώσω μιὰ ἀνθολογία μόνο πολιτικῶν-ποιητῶν (τὸ ἑνωτικὸ ἀποσαφηνίζει ὅτι τὸ «πολιτικὸς» εἶναι οὐσιαστικοποιημένο)
    καὶ μιᾶς καὶ εἶσθε μεταφραστὲς οἱ περισσότεροι ἐδῶ μέσα παίρνω δυὸ ὡραῖες μεταφράσεις τοῦ Ὀβίδιου ἀπὸ τὸν Παπαγγελῆ. ὑπάρχουν στὸ ἱστολόγιο ποὺ κι ὁ οἰκοδεσπότης προτείνει:

    Και τώρα ιδού η τελική σκηνή :
    …………………οι παρτεναίρ ξαπλώνουν στο κρεβάτι.
    Η πόρτα κλείνει· φεύγουμε εμείς·
    …………………δε θέλουν θυρωρό και επιστάτη.
    Αρχίσαν ερωτόλογα γλυκά·
    …………………δεν περιμένουν οδηγίες από μένα·
    ξέρουν αυτοί τον ρόλο τους καλά,
    …………………δε μένουν με τα χέρια σταυρωμένα.
    Μονάχη βρίσκει δρόμο η αφή
    …………………–περί αυτού καμιά αμφιβολία–
    τα δάχτυλα θ’ αγγίξουνε κρυφά
    …………………αυτά που λέμε «ευαίσθητα σημεία».
    Ο Έκτωρ, πολεμάρχος περιωπής,
    …………………έκανε τέτοια ακριβώς στην Ανδρομάχη·
    και στο κρεβάτι υπήρξε μαχητής
    …………………με επιδόσεις, όπως και στη μάχη.
    Ομοίως και ο μέγας Αχιλλεύς·
    …………………εγύριζε από τη μάχη πτώμα,
    πλην ήτο ευτυχής η Βρισηίς –
    …………………της έκανε πολλά πάνω στο στρώμα.
    Αλλά κι εσύ, κορίτσι μου, ρωτώ,
    …………………το ανεχόσουν που σε ακουμπούσαν
    τα χέρια που στο αίμα των παιδιών
    …………………της ένδοξης Τρωάδας κολυμπούσαν ;
    Εκτός και αν σε άναβε ειδικώς
    …………………( αυτό μονάχα ο Όμηρος το ξέρει )
    που νικηφόρα χέρια στρατηγού
    …………………πασπάτευαν τ’ απόκρυφά σου μέρη.
    Σημειωτέον, η απόλαυση του σεξ
    …………………δεν επιτρέπεται να είναι εσπευσμένη·
    πρέπει, αντιθέτως, να ’ναι ενδελεχής,
    …………………μακρόσυρτη και παρατεταμένη.
    Θα ανιχνεύσεις αρχικώς περιοχές
    …………………όπου το άγγιγμά σου της αρέσει
    και θα εγκύψεις σε αυτές επιμελώς –
    …………………εδώ αναστολές δεν έχουν θέση.
    Κάν’ το αυτό κι αυτόματα θα δεις
    …………………τη φλόγα που στο βλέμμα της θ’ ανάψει
    σα γάργαρο νερό που αντανακλά
    …………………του ήλιου τις αχτίνες και τη λάμψη.
    Θά ’ρθει μετά ψιθύρισμα απαλό,
    …………………παράπονο ανάμεικτο με νάζι
    και θα σου πει λογάκια πονηρά,
    …………………ενώ ηδονικά θ’ αναστενάζει.
    Προσέχουμε και τον συντονισμό·
    …………………πρέπει κι αυτή να σου κρατά το ίσο
    και αντιστοίχως φρόντισε κι εσύ
    …………………την κοπελιά να μην αφήσεις πίσω.
    Το νήμα να το κόψετε μαζί·
    …………………η ηδονή ποτέ δεν είναι πλήρης
    εκτός και αν οι δύο παρτεναίρ
    …………………τελειώσουν ταυτοχρόνως και κλινήρεις.
    Επέμεινα στο θέμα του ρυθμού :
    …………………τέμπο αργό θα συνιστούσα μόνο
    αν είναι ασφαλές το ραντεβού
    …………………και διαθέτεις άνεση και χρόνο.
    Εάν ο χρόνος, πάλι, δεν αρκεί,
    …………………τότε το πράγμα προφανώς αλλάζει :
    τότε το παίζεις πρόσω ολοταχώς
    …………………και σανιδώνεις πάραυτα το γκάζι.

    Υπάρχουνε και άλλα μυστικά,
    …………………μα τί να πω. . . προσωπικώς αιδούμαι.
    Η Αφροδίτη, όμως, με καλεί :
    …………………«Είναι δουλειά μας, πρέπει να τα πούμε !»
    Βρες μόνη τα μεγάλα σου ατού,
    …………………το σώμα σου καλά να το σπουδάσεις·
    το σώμα είναι καθοριστικό –
    …………………όσες γυναίκες, τόσες και οι στάσεις.
    Αυτή που έχει όμορφο «ανφάς»
    …………………πρέπει να προτιμά την ύπτια θέση·
    η άλλη να ξαπλώνει πρηνηδόν –
    …………………αφού λόγω οπισθίων μας αρέσει.
    Οι γάμπες, αν τυγχάνουν τορνευτές,
    …………………να είναι ορατές εκ του πλησίον·
    αυτή η στάση είναι πιο γνωστή
    …………………ως «στάση Αταλάντη-Μελανίων».
    Το «ιππαστί» ταιριάζει στις μινιόν·
    …………………η Ανδρομάχη, δίμετρη περίπου,
    δεν πήρε με τον Έκτορα ποτέ
    …………………την στάσιν αναβάτου και εφίππου.
    Αν έχεις λυγερή κορμοστασιά,
    …………………δώσε μας πλήρη θέα, ξεδιπλώσου :
    να είσαι βασικά γονατιστή,
    …………………με ελαφρά γερμένο τον λαιμό σου.
    Έχεις γλουτούς και στήθη σφριγηλά ;
    …………………Ξάπλωσε άνετα και γύρισε στο πλάι :
    το παλικάρι που έχεις στο πλευρό
    …………………να σηκωθεί καθώς θα σε κοιτάει.
    Και προπαντός μην είσαι ντροπαλή·
    …………………χαλάρωσε και λύσε την κορδέλα,
    κι άσε να πέσει κάτω το μαλλί –
    …………………όπως και τα γνωστά φωτομοντέλα.
    Μπορεί, βεβαίως, λόγω τοκετού
    …………………να σ’ έχουνε ραγάδες χαρακώσει·
    η λύση είναι μια : μεταβολή !
    …………………Στρέψε τα νώτα εν τοιαύτη περιπτώσει.
    Των στάσεων ουκ έστιν αριθμός·
    …………………αλλά ο άνετος και άνευ κόπου έρως
    προϋποθέτει ύπτια αναστροφή,
    …………………πλην γέρνοντας προς το δεξί το μέρος.
    Ξέρω τα πάντα για έρωτα και σεξ
    …………………και η διδαχή μου υπερέχει όλων·
    κανένας δε γνωρίζει όσα εγώ –
    …………………ούτε οι μάντεις ούτε κι ο Απόλλων.
    Η μέθοδός μου είναι ασφαλής
    …………………διότι είναι προϊόν μεγάλης πείρας·
    υπάρχει και απόδειξη γι’ αυτό –
    …………………το σύγγραμμα που έχετε ανά χείρας.
    Χαλάρωσε κι απόλαυσε βαθιά
    …………………του έρωτα τη γλύκα και τη χάρη·
    κοινή θα πρέπει να ’ναι η ηδονή
    …………………και δίκαια μοιρασμένη στο ζευγάρι.
    Και δε θα παραλείψεις, ασφαλώς,
    …………………γλυκόλογα απαλά να ψιθυρίσεις,
    νάζια και βογγητά ηδονικά –
    …………………και άσεμνα αισχρόλογα, επίσης.
    Ακόμη κι αν δεν είσαι οργασμική
    …………………( καθότι ούτω θέλησε η φύση ),
    προσπάθησε να βγάζεις στεναγμούς,
    …………………ωσάν αλήθεια να ’χες τερματίσει.
    ( Εν παρενθέσει, είναι τραγικό –
    …………………είναι, θα έλεγα, υψίστη αδικία
    όταν το όργανο αυτό δε λειτουργεί
    …………………και έχει τοπική αναισθησία. )
    Χρειάζεται, ωστόσο, προσοχή·
    …………………δεν πρέπει να φανεί πως είναι ψέμα·
    πρέπει γι’ αυτό να είσαι πειστική –
    …………………με τις κινήσεις, πάντα, και το βλέμμα.
    Κραύγαζε και ανάσαινε βαριά,
    …………………κάνε πως νιώθεις ηδονή και πάθος –
    υπάρχουν κι άλλα κόλπα μυστικά. . .
    …………………αλλά εγώ δεν είμαι πορνογράφος.
    Αλλά γυναίκα που μετά το σεξ
    …………………ζητάει πριμ από τον σύντροφό της
    τον εαυτό της σίγουρα αδικεί. . .
    …………………της λείπει γενικώς η σοβαρότης.
    Εν κατακλείδι : τράβα τον μπερντέ·
    …………………προς τί το φωτισμένο το κρεβάτι ;
    Δεν είσαι μανεκέν ούτε θεά –
    …………………ενδείκνυται να ’χεις κρυμμένο κάτι.

  14. Δέσποτα, ὑπάρχει κανεὶς πλὴν τοῦ Ἐφταλιώτη ποὺ νὰ ἔχῃ γράψει σοννέτα ἀγγλικοῦ στύλ, μὲ 13σύλλαβο καὶ τομὴ στὴν 8η συλλαβή;

  15. Μαρία said

  16. sarant said

    Κορνήλιε, οι μεταφράσεις εξαιρετικές. Για την ποιητική ερώτηση, ελπίζω να απαντήσει κανείς επαΐων. Δεν έχω και καμιά μετρική πρόχειρη, φευ!

  17. Μαρία said

    Κορνήλιε, εγώ έβαλα μελοποιημένο Αθάνα. Επειδή δεν έχω ήχο, τι τραγουδάει ο Πουλόπουλος;

    Συνειρμικό:
    Το μότο στον 1ο Λόγο του δωδεκάλογου του γύφτου είναι:
    «Γύφτισσα τόνε βύζαξε, για τούτο έχει φτερά.
    Σέρβικο τραγούδι»
    Είμαι σίγουρη οτι ο Ρασούλης το ‘κλεψε απο δω.

  18. Μαρία, εἶναι τὸ τραγοῦδι τῆς ταβέρνας τοῦ Ἐφταλιώτη.

  19. Μαρία said

    Κορνήλιε, σε πείσμα του Οβίδιου το ιππαστί λέγεται hectoreus equus.

  20. Ακούω παλαμάκια;

  21. Nicolas said

    Ο Édouard Herriot το είπε, Νίκο, σώγαμπρος και δήμαρχος στην πόλη μου.

  22. Μαρία said

    Κορνήλιε, άμα θες σονέτα με άτμητους 13σύλλαβους…

  23. Μαρία said

    «La culture, – a dit un moraliste oriental – c’est ce qui reste dans l’esprit quand on a tout oublié. » En fait, Herriot cite un moraliste oriental.
    Μπορεί ο μοραλίστ οριαντάλ να ήταν Κινέζος;

  24. Όταν οι πολιτικοί παραθέτουν ποιήματα για να ενισχύσουν τα επιχειρήματά τους, φαντάζομαι ότι μπορούμε να κάνουμε και εμείς το ίδιο.

    Μη πολιτική πράξη

    Η αηδία δεν είναι στάση πολιτική
    το ξέρω,το `χω πει τόσες φορές σε τόσους,
    ποτέ δεν οδηγεί στη δράση.
    Είναι όμως μια αίσθηση πραγμάτων
    σου επιτρέπει με τη γεύση με τη μυρουδιά
    να καταλάβεις σε ποιο σημείο βρέθηκες
    που σ` έφεραν οι επιταγές των άλλων
    κι οι αρχικές δικές σου συναινέσεις.

    Τίτος Πατρίκιος

  25. Κατ’ αρχάς οι ποιητές, συγγραφείς και μεταφραστές είναι ανοχύρωτο επάγγελμα όπως ήταν κάποτε οι υδραυλικοί- σήμερα αυτοί χρειάζονται (ε)π(ι)τυχίο ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, οι άνθρωποι του λόγου, όχι ακόμα.
    Απο εκεί ξεκινά όλο το δράμα μια που η απόκτηση του τίτλου γίνεται με πολιτικά, παρεΐστικα ή σεξουαλικά κριτήρια ως επί το πλείστον.
    Σχεδόν κάθε πικραμένος μεταφραστής κάνει τον (αποτυχημένο) συγγραφέα γιατί ποτέ κανείς δεν είπε ότι αγάπησε το μεταφρασμένο έργο, όλοι αναφέρονται στον δημιουργό. Κι’ όμως η επιτυχία του ξενόγλωσσου συγγραφέα οφείλεται κύρια στον μεταφραστή του. Εννοείται ότι η συχνά χρησιμοποιούμενη φράση «είναι η καλύτερη μετάφραση του τάδε που έχω διαβάσει» περιέχει τόση αντινομία όσο η φράση (του Ρουσέλ αν θυμάμαι καλά) «το σύνολο όλων των συνόλων».
    Ομοίως κάθε (συνήθως ανεπάγγελτος ή «δημοσιογράφος», το ίδιο κάνει) παρατρεχάμενος καλλιτεχνικών και άλλων χώρων δηλώνει ποιητής και καθαρίζει μια που τα «άπειρα» πλέον μονοπάτια της μοντέρνας ποίησης καλύπτουν κάθε «ατασθαλία» του.
    Ετσι τα γλωσσικά και λογικά ατοπήματα στο έργο του (ελαφρώς υπερεκτιμημένου) Καβάφη γίνονται άλλοθι των μαθητευόμενων μάγων.
    Μαγκιά του ποιητή είναι να βρει ρυθμό με τις λέξεις και όχι ο ρυθμός του να τις παραμορφώνει, δήθεν ποιητική αδεία.
    Το κυριότερο κατά την γνώμη μου είναι οι ασχολούμενοι με το είδος να κατανοήσουν όι η ποίηση είναι η αρχή, η βάση για μια πορεία προς την τέχνη και όχι η κορύφωσή της.

  26. sarant said

    Τσαλαπετεινέ, καλή ιδέα. Gpointofview, ευχαριστώ, για τον Καβάφη θα το συζητήσουμε κάποια φορά.
    Νικόλα, σώγαμπρος ή σοσιαλιστής ο Εριό; (το ένα δεν αποκλείει το άλλο, βέβαια).

  27. Toixorixos said

    «Περισσότερο με ενοχλεί που είπε ότι είναι του Βιζυηνού· διότι, όπως και να το κάνουμε, καλλιέργεια είναι αυτό που μένει όταν έχεις ξεχάσει τα πάντα (έχει πει ένας Γάλλος, δεν θυμάμαι ποιος).»

    Τουλάχιστον δεν είχατε την ατυχή έμπνευση να αποδώσετε σε κάποιον άλλο την φράση. Μόνο που δεν το είπε Γάλλος, αλλά ο Άλμπερτ Αϊνστάιν.

  28. sarant said

    Τοιχωρύχε, στα σχόλια θα δείτε ότι τη φράση την έκανε γνωστή ο Εδουάρδος Εριό, ο οποίος την απέδιδε σε μη κατονομαζόμενο ανατολίτη. Αυτό του Αϊνστάιν δεν το ξέρω. Μήπως είπε κάτι παρεμφερές;

  29. Nicolas said

    Σώγαμπρος (παντρεύτηκε μια λυονέζα από καλή οικογένεια, tant que faire !) και του Ριζοσπαστικού (αυτούς που ονομάζουμε με αηδία σήμερα rad-soc).
    Μαρία, ο moraliste oriental, κατά τη γνώμη μου, είναι όπως ο γέρος Τούρκος του Καζαντζάκη, τον βάζουν και οι δυο να μιλάει στη θέση τους.
    Υπάρχει και η άλλη φράση (που κυκλοφορεί περισσότερο): La culture, c’est comme la confiture : moins on en a plus on étale. (Λαϊκή σοφία)

  30. Νίκο, στην Αθενς Βόις όχι, αλλά για παρωδίες ποιητών πώς ξέχασες αυτό το συλλογικό αριστούργημα: http://neostipoukeitos.wordpress.com/2009/06/05/%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%88%ce%b9%ce%b6%ce%b9%ce%ba%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%83/

  31. SophiaΟικ said

    Αυτό που με παραξενεύει συχνά είναι ότι όχι μόνοοι πολιτικο αλλα όλοι οιΈλληνες απόκα΄ποια ηλικία και πανω (συνήθως τα 25-30) ξεχνα΄νε τελείως ο,τι έχυν μάθει στο σχολείο. Παλιότερα τα ξαναθυμόσουν άμα έιχες παιδιά σε σχολικη ηλικία και τα διάβαζες, αλλά πλέον δεν ασχολούνται ούτε με αυτο. Κι έτσι βλεπουμε να πασχει όχι μόνο η ποίηση αλλα και άλλα στοιχειώδη. Που με κανει να αναρωτιεμαι γιατί να τα μαθαινουμε αφού ξύλα απελέκητα κατλήγουμε (αστειεύομαι, εννοείται).
    Για τη θεση της ποίησης σήεμρα: μα πως να θυμηθείς απ’έξω ποίημα που δεν έχει ριμα; Πιο εύκολα θυμάσαι τραγουδια.
    Για το συγκεκριμένο απόσπασμα, ναι το ξερω, δεν θυμόμουν ότι είναι του Παλαμά, αλλα από τη θεματολογία και μόνο δεν θα το απέδιδα στο Βιζυινό. Γιαίτ δεν είμαι Διαμαντοπούλου στη θέση της Διαμαντοπούλου; (απάντηση: ίσως γιατί έχω πιο πολύ μυαλό).

  32. Αυτά παθαίνει όποιος/α μπερδεύει την ποίηση με την οίηση.
    Μπορούμε πλέον να την αποκαλούμε Άννα Μαργαριταροπούλου;

  33. sarant said

    Δύτη, αριστούργημα αλλά σε μια γωνιά του κυβερνοχώρου

    Σοφία, για τη ρίμα μάλλον δίκιο έχεις.

    Σκύλε ΒΚ, δυο πολύ καλά λογοπαίγνια στο ίδιο σχόλιο είναι σπατάλη!

  34. espectador said

    Εγω παντως την πρωτη φορα που ειδα στιχουργημα πολιτικου στα πρωτοσελιδα ηταν το… «τα στηθη σου τα ασπρα σαν τα γαλα, γαργαλατα γαργαλατα» η καπως ετσι τελος παντων (δεν προκειται να βαλω υποψηφιοτητα ποτε παντως) 🙂 .Ο Νοβας νομιζω ηταν ο πατηρ…

  35. nikosl said

    (28) – (29). Το παρεμφερές που αποδίδεται στον Αϊνστάιν και μ’αρέσει πολύ είναι: Δεν θέλω να θυμάμαι ό,τι έμαθα. Θέλω να ξέρω πού θα το βρω όταν το χρειαστώ. (Στο περιπου…).

  36. ὁ πρῶτος ποὺ ἔγραψε ἄμετρη ποίσηι ἦταν ὁ Κάλβος θαρρῶ, ἂν καὶ αὐτὸς μετροῦσε τὶς συλλαβές. τώρα ποὺ εἶναι σχετικὰ εὔκολο καὶ φθηνὸ ὁ καθεὶς νὰ βγάλῃ ἕνα βιβλίο, ὁ «ἐλεύθερος» στίχος εἶναι ἕνα πολὺ εὔσχημο ἄλλοθι γιὰ νὰ γίνουν σώνει καὶ καλὰ ποιητὲς αὐτοὶ ποὺ δὲν εἶναι ποιητές.

  37. Nicolas said

    Συμφωνώ απόλυτα, Κορνήλιε. Είδαν τα μάτια μας κι έφριξαν τ΄αφτιά μας με κάτι τέτοιες αοιδούς που κουβαλήθηκαν από την Πόλη του φωτός στην Εσπερία για να παρουσιάσουν τις μπαρούφες τους ως ποιήματα. Κρίμα που οι Γαλάτες δεν καταλάβαιναν για να τις πάρουν με τις ντομάτες (γιατί κάτι προδότες τις «φτιασίδωσαν» — τις μπαρούφες, όχι τις κότες — για να ακούγεται κάτι στα Γαλλικά, κι όχι μόνον αυτός ο βρομερός θόρυβος). Και πουλάνε στην Ελλάδα! ή έχουν μεγάλο σόι κι αγοράζει όλη τη σαβούρα, ή οι Έλληνες είναι για το γκρεμό… (Σπαρτιάτες, ξυπνήστε!)

  38. N. Ago said

    Θυμάμαι Νίκο τα χρόνια μου στην Αλβανία που όταν έβγαινε ένα «έργο» του Ενβέρ Χότζα, έπρεπε αναγκαστικά να το διαβάσουμε οι μαθητές οι φοιτητές οι εργαζόμενοι οι στρατιώτες ακόμα και οι φυλακισμένοι.
    Ευτυχώς αυτός δεν αποφάσισε να γράφει ποιήματα.

  39. Κορνήλιε (#37), δεν είναι σωστό ότι ο Κάλβος έγραψε άμετρη ποίηση. Ούτε και είναι 100% σωστό ότι μετρούσε τις συλλαβές. Τις μετρούσε, αλλά αυτό που είχε πρωταρχική σημασία ήταν η θέση του τόνου. Δηλαδή, για παράδειγμα, ο πρώτος στίχος κάθε στροφής έπρεπε να έχει τόνο στην έκτη συλλαβή, ανεξάρτητα από το πόσες άτονες συλλαβές ακολουθούσαν («Της θαλάσσης καλΥτερα», «Ας μη βρέξη ποτΕ», «Όσοι το χάλκεον χΕρι», «Ω φιλτάτη πατρΙς», «Εγύρισε ταις πλΑταις του» κτλ.).

    Όπως υποψιάστηκε ο Σεφέρης, η μετρική του Κάλβου χρωστάει πιο πολλά στον Κάτουλλο παρά στους έλληνες ποιητές. Πράγματι, όπως έδειξε ο Γαραντούδης, η καλβική στιχουργία πατάει πάνω στα βήματα της metrica barbara του Τζοζουέ Καρντούτσι, ο οποίος ήθελε να αναστήσει, μουτάτις μουτάντις, τη λατινική μετρική.

  40. Έξοχο!

    Και σκέψου ότι τσίμπησα το όνομα του Ζαχαριάδη στο ρήντερ και είπα να μη το διαβάσω! Προς γνώση και συμμόρφωση αυτό. 🙂 Πιστεύω πως το νετ θα αναθερμάνει το ενδιαφέρον για την ποίηση όπως το έκανε για την κλασική μουσική. Για παράδειγμα, βλέπω κόσμο από τον οποίο δεν θα το περίμενα, όταν διανέμεται το ποίημα της εβδομάδας από το e-poema μέσω της λίστας ηλ.ταχ. να αναρτώνται αποσπάσματά του ή και ολόκληρο το ποιήμα, στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης όπως το facebook και ν’αναρτώνται στο στυλ: «καθίστε τώρα να πάρουμε μια ανάσα». Βλέπεις κάτι «τζηκια», κομπιουτεράδες, να αναρτούν στίχους έκπληκτοι και οι ίδιοι από το πόσο τους αρέσουν.

    Χαίρομαι που έχουμε την ίδια άποψη για την ποίηση του Χυτήρη. Μάλιστα από τότε που διάβασα ποιήματά του, τον βλέπω με άλλο μάτι και βέβαια, βάθυνε περισσότερο μέσα μου τό δίλημμα που βλέπεις σ’εναν άνθρωπο την αλήθεια: στην πολιτική και κοινωνική του δράση ή στην καλλιτεχνική του δημιουργία. Μπαναλιτέ, μπατ στιλ…

  41. alberich said

    Άξιζε να αναφερθεί και ο Βύρων Πολύδωρας σε αυτό το ποστ.

  42. Toixorixos said

    Η ρήση που αποδίδεται στον Αϊνστάιν είναι η εξής: «Education is what remains after one has forgotten everything he learned in school». Ίσως παραποίησε τα λόγια του Εριό.

  43. sarant said

    Τοιχωρύχε, πράγματι, χιλιάδες παροιμιολογικές αμερικανικές ιστοσελίδες αποδίδουν τη ρήση στον Αϊνστάιν. Από πικρή πείρα με αρχαιοελληνικές ρήσεις ξέρω ότι οι αμερικάνικες συλλογές ρητών είναι το άκρον άωτο της μπακάλικης αναξιοπιστίας. Μπορεί να το είπε ο Αϊνστάιν αλλά πιο καλά θα αισθανόμουν αν έβλεπα το πού και ποτε.

    Νάγκο (39) είχατε όμως τον Κανταρέ (για να πω την κακία μου).

    Αθήναιε, είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό για το δίκτυο και την ποίηση. Το μεγάλο πρόβλημα των ποιητών είναι ότι η έκδοση συλλογής κοστίζει και ότι τα βιβλία που εκδίδουν μένουν να αραχνιάζουν στα κάτω ράφια. Θα μπορούσα να φανταστώ ποιητές που θα διανέμουν τα ποιήματά τους από το Διαδίκτυο και ίσως ύστερα από χρόνια να τα βγάζουν σε συλλογή. Ο Λαπαθιώτης άλλωστε σκόρπιζε εδώ κι εκεί τα ποιήματά του σε περιοδικά και εφημερίδες και μόνο όταν πενηντάρισε έβγαλε μια μικρή συλλογή, «πρώτη εκλογή» την είχε πει.

    Άλμπεριχ, ο Πολύδωρας ως ποιητής ή ως λόγιος; Από μια άποψη ίσως έπρεπε να αναφέρω και τον Κούβελα που είχε πει για «λαπάδες» ποιητές.

  44. alberich said

    Ως μεταφραστής του Κητς.

  45. sarant said

    Αυτό δεν το ήξερα!

  46. alberich said

    http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showbook&bookid=5507
    Δεν είναι συγκλονιστική μετάφραση.

  47. nickel said

    Για το τσιτάτο, επειδή σας ενδιαφέρει η ακρίβεια:

    Education is what survives when what has been learned has been forgotten.

    Είναι του B.F. Skinner και δημοσιεύτηκε στο New Scientist της 21/5/1964.

    Καλό βόλι.

  48. Μαρία said

    Βρε, τον κλέφτη. Ο Εριό το έγραψε το 48. Φαίνεται οτι κι αυτός άντλησε απ’ τον ίδιο Ανατολίτη.

  49. Toixorixos said

    Αυτό τώρα προσδιορίζεται ως λογοκλοπή ή μήπως υπάρχει άλλος όρος για το φαινόμενο; Όταν δηλαδή αποδίδεται λανθασμένα σε κάποιον ότι έχει πει ή έχει κάνει κάτι;

  50. #40 καλά, πότε ἔζησε ὁ Καρντιούσι; βγαίνουν οἱ χρονολογίες;

  51. Μπουκανιέρος said

    Ε, όχι, δε βγαίνουν (Καρντούτσι 1835-1907 κι έγραψε τα βάρβαρα μεταξύ 1870-85, λένε τα βιβλία μου). Μάλλον ο Τιπού το διατύπωσε λάθος.
    Αναλογία, χμ, υπάρχει – ως προς τη μετρική.

  52. Πήριλλος said

    Οι αφορισμοί εύκολα «υποκλέπτονται» από άλλον. Βοηθάει και η… μνήμη εδώ. Αν είναι ένας ή δυο, δεν τρέχει και τίποτα, βέβαια. Αν είναι όμως παραπάνω όπως στην πιο κάτω περίπτωση (σχόλιο 40), ε τότε…

    http://greekuniversityreform.wordpress.com/2008/01/08/%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%80%CE%AE-%CF%87%CE%AC%CF%81%CE%B7-%CE%B2%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D/#comment-24715

  53. N. Ago said

    Ο Κανταρέ δεν είναι ποιητής,Νίκο μου. Είναι όπως ξέρεις (τεράστιος για μένα) συγγραφέας.
    Αυτά τα λίγα ποιήματα που έγραψε πάντως, ή ήταν ύμνοι για το κόμμα (αναγκαστικά) ή ερωτικά μέτριας ποιότητας.
    Είχαμε πολλούς άλλους που αξίζουν να τους διαβάσεις.

  54. μὰ τοῦ Κάλβου τὰ ἔργα=τὰ ἑλληνικὰ ποιητικὰ εἶναι τὸ 1824 καὶ 1826, τὸν καιρὸ ποὺ μετέφραζε τοὺς Ψαλμοὺς γιὰ λογαριασμὸ τῶν ἀγγλικανῶν.

  55. Μπουκανιέρος said

    Το είπαμε, ο Τιπού χρησιμοποίησε άστοχη, ή τουλάχιστον διφορούμενη, διατύπωση («πατάει πάνω στα βήματα»). Θα βγει κι ο ίδιος να το διευκρινίσει, φαντάζομαι.

  56. Μπουκανιέρος said

    Θέλει να πει ότι τόσο τα καλβικά όσο και τα καρντουτσοβαρβαρικά είναι προσπάθειες για μεταφορά της λατινικής μετρικής σε γλώσσες που δεν έχουν μακρά, βραχέα κλπ.

  57. @ 55

    Απ, Κορνήλιε, σ’ έπιασα! Όχι το 1824, αλλά τῷ 1824 😀

  58. ἔ καὶ ἡ λατινικὴ μετρικὴ ἀπὸ τὰ λίγα ποὺ ξέρω ἔχει μιμηθῇ τὴν ἑλληνικὴ φορὲς οὐκ ὀλίγες. ἀλλὰ καὶ ὁ Δ.Βερναρδάκης δὲν προσπάθησε νᾶ μιμηθῇ τὸν ἀρχαῖο ἰαμβικὸ τρίμετρο;

  59. Σοφιστείες περί σον(ν)έτ(τ)ων

    @ 14

    Κι εγώ βλέπω τη γραφή σονέτο κάπως γδυτή χωρίς ένα διπλό σύμφωνο, σαν τη Ραφαέλα Καρά ένα πράμα (οι ρώσσοι βέβαια κρατάνε όλα τα διπλά σύμφωνα της ιταλικής γραφής: Раффаэлла Карра∙ έτσι, μάλιστα), αλλά εδώ σε θέλω κάρβουνα: σονέττο κατά το ιταλικό sonetto και το γερμανικό Sonett, ή σοννέτο κατά το αγγλικό και το γαλλικό sonnet; Ή μήπως ο Σαίξπηρ και ο Βερλαίν έγραψαν σοννέτα, και ο Πετράρχης και ο Ρίλκε σονέττα; Αλλά τότε, ο ντε Βέγα και ο Καμόενς έγραψαν σονέτα. Και, αν ο Εφταλιώτης έγραψε σοννέτα καθότι αγγλοπρεπή, μήπως ο Μαβίλης έγραψε σονέττα καθότι επτανήσιος, άρα κατά τεκμήριο ποιητικώς ιταλοτραφής; Και του Καψάλη, που είναι δικός τους χαβάς, πώς γράφονται; Μύλος…

    Δεν βοηθούν ούτε τα ρωσσικά: γενικά, сонет το γράφουν – αν και βρήκα πράγματι τη γραφή соннет για Σαίξπηρ, που όμως μάλλον είναι η εξαίρεση.

    (Για καλή μας τύχη πάντως, ο Μπετόβεν δεν έγραψε σονάττες, ούτε ο Σαιν-Σανς σοννάτες…)

  60. ὁπότε τὰ λέμε δεκατετράστιχα καὶ ξεμπερδεύουμε. πάντως καὶ ὁ Μαβίλης ἔγραψε σε 13σύλλαβο ἕνα μὲ οὐρά: τὰ ψάλλω ἑνὸς ξεμωραμένου δικολάβου/ ποὺ ἀρνιέται τὸ ῥυθμὸ τοῦ δεκατρισυλλάβου.

  61. @ 61

    Χμ, αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη. Ένα σονέτο είναι πάντα δεκατετράστιχο, ενώ δεν είναι κάθε δεκατετράστιχο σονέτο (που υπακούει σε αυστηρότερους κανόνες). Ή αλλιώς, το quatorzain είναι υπερσύνολο του σονέτου.

    Ορίστε, και την ποίηση μαθηματικά την κάναμε. Έχει προηγηθεί βέβαια ο (πατριώτης σου;) μαθηματικός-ποιητής Μανόλης Ξεξάκης (βλέπε π.χ. εδώ και εδώ – οι σύνδεσμοι από τον ιστοχώρο του νοικοκύρη). Είχε βγάλει και μια συλλογή, «Ασκήσεις μαθηματικών». Όχι με ασκήσεις μαθηματικών, ποιητική.

  62. ἐγὼ ξέρω ἕνα ἄλλο τοῦ Κοροπούλη:

    Αἴτηα Πρῶτον: ἀπὸ κάθε δυὸ σημεῖα
    εὐθεία γραμμὴ μποροῦμε, ὡς γνωστὸν, νὰ φέρουμε.
    Γι’αὐτὸ ποτὲ δὲν παραλλάζει ἡ κωμωδία,
    ὅποιο ζευγάρι ἐπὶ σκηνῆς κι ἂν μεταφέρουμε.

    Αἴτημα Δεύτερον: Μπορεῖ νὰ προεκτείνεται
    τμῆμα εὐθύγραμμο ἐπ’ ἄπειρον εὐθύγραμμα.
    Γι’αὐτὸ καὶ σὺν τῷ χρόνῳ ἡ πλήξη ἐπιτείνεται-
    ἂν ἐξαιρέσεις τὰ ζευγάρια ποὺ εἶναι δίγαμα.

    Αἴτημα Τρίτον: Ὅποιο κέντρο κι ἂν ὁρίσω
    κι ὅποιαν ἀκτίνα, κύκλο γίνεται νὰ γράψω.
    Ὥστε μ’ ἐσένα ἢ μ’ ἄλλον, μ ‘ ὅποιον καὶ νὰ ζήσω,
    τὸ ἴδιο ταξίδι ὡς τὸ ναυάγιο θ’ ἀντιγράψω.

    Αἴτημα τέταρτον: Ἡ κάθε ὀρθὴ γωνία
    εἶναι μὲ κάθε ἄλλη ὀρθὴ γωνία ἴση.
    Κι ἄδικα ἐν τέλει τὸ ζευγάρι θὰ χωρίσει
    κάποιαν βαθύτερη ζητώντας ἀγωνία.

  63. ppan said

    Αγνωστε χι που λείπεις απ΄αυτό το σύστημα, ποου λείπεις από τη ζωή μου,
    φυγάδευσέ με στον λόφο των αριθμών (νομίζω, απο μνήμης)

  64. sarant said

    Καλοπροαίρετε, στο 60 απέδειξες γιατί πρέπει να γραφτεί σονέτο.

    Πάντως ο Λάγιος το προτιμούσε με δύο τ:

    ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΣ

    Ξυπνώ ποθώντας τον ευλογημένο στίχο,
    σπάσαν τα νεύρα μου να κυνηγώ τη ρίμα·
    σκληρό να παίρνω σβάρνα κάθε οικείο μου μνήμα,
    να κλέβω τους νεκρούς, να τους αλλάζω σ’ ήχο.

    Πόσο ευσυνείδητος! Αν κι άρρωστος (και βήχω)
    μετρώ λογάριθμους και τονική στο ποίημα·
    ζυγίζω στο, πότε βραχέα, μακρά στο, κρίμα·
    ανισοσυλλαβίες παλεύουν ν’ αποτύχω.

    Μα θα φκιαχτή το γαμημένο το σονέττο·
    κι ανταμοιβή μου η αθανασία κι ένα μπουκέττο
    ευώδεις κρίνοι, από τα χέρια της Καλής μου.

    Μετά, θ’ αναπαυθώ στους θείους ασφοδελώνες
    μ’ όλους τους μείζονας ποιητές· κι οι Παταγόνες
    θα προσκυνούν τα ελληνικά της ποιητικής μου.

  65. Μπουκανιέρος said

    Το «ποίημα» στο στ. 6 να το θεωρήσω έγκριση για την προφορά pìma, «ποίμα» (όπως το λεν πολλοί στα προφορικά) ή πρόκειται για rima non perfetta;

    (Καλό είναι πάντως)

  66. @ 65

    Όχι τόσο απλά· όπως έγραψα, μου φαίνεται γδυτό χωρίς ένα διπλό σύμφωνο. Με την τάση μου, ειδικά ως προς τα διπλά σύμφωνα, να ανατρέχω στη γραφή της χώρας προέλευσης –γράφω π.χ. Ρωσσία και Βρεττανία, Ανδόρρα και Βαλλέττα, Τιντορέττο και Τζόττο, Γκρίφφιθ και Τρυφφώ, Σπάσσκυ και Μποτβίννικ, Μπουγκάττι και Φερράρι, και ας μην αναφέρω πώς γράφω τον Γερο-Ποταμό (Old Man River)– και επειδή επινοήθηκε ή εν πάση περιπτώσει άνθησε το πρώτον στην Ιταλία, μάλλον προς τη γραφή σονέττο κλίνω, ανεξαρτήτως αν είναι του Μίλτον (ή του Μίλτωνος;), του Γόνγορα ή του Πολέμη. Καθαρά οπτικά και διαισθητικά και καθόλου επιστημονικά τα κριτήριά μου, εννοείται· και, λόγω ηλικίας, επειδή μεγάλωσα με γραφές όπως Κέννεντυ και Τζέφφερσον, Στουττγάρδη και Ντύσσελντορφ, Τόττεναμ και Αννόβερο 96, Μύλλερ και Φακέττι, χρειάζομαι κάποιο διάστημα προσαρμογής στις απλογραφήσεις.

  67. @60. [Για καλή μας τύχη πάντως, ο Μπετόβεν δεν έγραψε σονάττες]
    …ούτε οι αφοί Γκριμ την Σονάττη (το Σ παχύ) 🙂

  68. τελικὰ νομίζω πὼς σωστὰ εἶναι τὰ 2 τ. διότι sonum γράφεται μὲ ἕνα ν.

  69. π2 said

    Παντελώς άσχετο, αλλά δεν ήξερα πού αλλού να το τοποθετήσω: στο πάντοτε απολαυστικό Futility Closet πέτυχα μια παιγνιώδη ποιητική άσκηση.

    Αναρωτιόμουν τα εξής:

    α) Υπάρχει ελληνικός όρος για αυτού του τύπου τις ασκήσεις;
    β) Η βυζαντινή παράδοση σε παρόμοια παίγνια έως πότε συνεχίστηκε;
    γ) Κορνήλιε, αντιλαμβάνεσαι την πρόκληση; 🙂

  70. ἡ βυζαντινὴ παράδοσι συνεχίζεται μέχρι σήμερα. τὶς προάλλες εἶχα στὰ χέρια μου ἕνα ὕμνο πρὸς τῆν Παναγία, ὄχι τὸν Ἀκάθιστο, μὲ ἀλφαβητικὴ ἀκροστιχίδα.

    οἱ πρώτες ἀλφαβητικὲς ἀκροστιχίδες συναντῶνται στὰ ποιητικὰ προφητικὰ βιβλία τῆς Π.Δ. (στὸ ἑβραϊκὸ κείμενο, ὅσο μπορεῖ νὰ ἀποκατασταθῇ)

    ὁπότε οἱ ἀγγλόφωνοι δὲν πρωτοτύπησαν!

    μεγάλη ἡ πρόκλησι, θὰ δῶ τί μπορῶ νὰ κάνω.

  71. Μαρία said

    Κορνήλιε, μπορεί να βοηθηθείς κι απ’ τα 99 π, που θα έμαθες στο στρατό.

  72. @ 72

    Μαρία, αν αναφέρεσαι στον πατρινό παίδα, έχεις χάσει επεισόδια. Στο slang.gr κυκλοφορεί έκδοση με… 296 πι!

  73. #72 δὲν ἔμαθα τέτοιο πράγμα στὸν στρατό, ἢ τοὐλάχιστον δὲν τὸ θυμᾶμαι.

  74. Μαρία said

    Καλοπροαίρετε οι Πατρινοί φίλοι μου ισχυρίζονται οτι είναι 400+ αλλά εγώ μένω σ’ αυτό που μου μετέδωσαν φαντάροι της κλάσης σου.

    Κορνήλιε, αυτό είναι το χάσμα των γενεών που λέμε. Χάλασε και η ΣΕΑΠ.

  75. π2 said

    Κορνήλιε (#71), δεν θα χρησιμοποιούσα τον όρο ακροστιχίδα, αφού όλες οι λέξεις του στίχου αρχίζουν από το ίδιο γράμμα. Το περί Πατρινών είναι πιο κοντά σ’ αυτό που σκάρωσε ο αγγλοσάξων, αλλά εξακολουθώ να μην ξέρω πώς να το ονομάσω.

  76. sarant said

    Πιδύε, κάτι σαν κι αυτό του αγγλοσάξονα, δεν υπάρχει στη δημοτική ποίηση; Θυμάμαι το Αλφάβητο της αγάπης, με τον πρώτο στίχο να αρχίζει από Α, τον δεύτερο από Β, κτλ. και εδώ ένα δείγμα παρμένο από… τον Διόδωρο του Βήματος.

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=76&artid=115410&dt=14/04/2001
    Αλφα θέλω ν’ αρχινήσω

    κι ούλα να σ’ τα ‘μολογήσω.

    Βήτα βέβαια σου λέω

    κι όταν σε θυμούμαι κλαίω.

    Γάμμα γράψε μου ένα γράμμα

    πως θα κοιμηθούμ’ αντάμα.

    Δέλτα δε σου φανερώνω

    της καρδούλας μου τον πόνο.

    Εψιλόν μου κυπαρίσσι

    χαίρετ’ όποιος σ’ αντικρίσει.

    Ζήτα ζώνομαι τα φίδια

    για τα δυο σου μαύρα φρύδια.

    Ητα ή εσένα παίρνω

    ή ανύπαντρος πεθαίνω.

    Θήτα θάνατον προκρίνω

    μα εσένα δε σ’ αφήνω.

    Γιώτα γίνομαι γιοφύρι

    για να πας στο πανηγύρι.

    Κάππα κόρη παινεμένη

    και στον κόσμο ξακουσμένη.

    Λάμδα λάμπει η θωριά σου

    και μαγεύει η ομορφιά σου.

    Μήλο μου του παραδείσου

    χάνομαι για το κορμί σου.

    Νύφη να σε ιδώ κυρά μου

    ευτυχία και χαρά μου.

    Ξένος είμαι ποιος με πιάνει

    σαν με πάρει το ποτάμι.

    Ομορφή μου περιστέρα

    σε ποθώ νύχτα και μέρα.

    Πίνω πάντα στην υγειά σου

    και ποθώ την αγκαλιά σου.

    Ρόδο είσαι και μυρίζεις

    και τους νιους αιχμαλωτίζεις.

    Συμφορά που θα την πάθω

    νέα σου καλά αν δε μάθω.

    Τάφο βλέπω στ’ όνειρό μου

    αν δεν έλθεις στο πλευρό μου.

    Υψηλή ‘σαι σα νεράιδα

    μα τα χάδια σου δεν τάειδα.

    Φίλημα ποθώ από σένα

    να μη μαραθώ στα ξένα.

    Χείλη και ωραία μάτια

    μ’ έκαναν χίλια κομμάτια.

    Ψήνομαι απ’ την αγάπη

    στείλε της γιατρειάς το χάπι.

    Ωρα για να τελειώσω

    την καρδιά μου να σου δώσω.

  77. π2 said

    Η διαφορά είναι πως στο αγγλοσαξωνικό πόνημα (και στο Πας Πατρινός…) όλες οι λέξεις του στίχου αρχίζουν από το ίδιο γράμμα.

  78. Μαρία said

    Και μια που ο λόγος για Πατρινούς ο φρουτάκιας Χρυσανθακόπουλος βγήκε με το ΛΑΟΣ βέβαια.

  79. Ηλεφούφουτος said

    Π2 σχ. 70, πρόσεξες αυτό το στίχο
    Xenian Xanthochroi Xantippically X-iled ;
    Μπροστά του, όσα επισημαίνει ο Νικοδεσπότης για τον περίφημο λόγο του Ζολώτα σε ελληνογενή Αγγλικά είναι πταίσματα!

  80. Μαρία said

    Ηλεφού, για δες πρώτα αυτό και μετά τον Ιαπανό στο ποστ για τη Ζεϊμπέκ
    http://hellenisteukontos.blogspot.com/2009/10/nastratios-in-pagdatia.html

    Άντε έγινες διεθνής.

  81. sarant said

    Μαρία, εσύ έγινες πιο διεθνής από τον Ηλεφού, αφού σε είπε και ελάχιστα κλεναρδιανή ο σπανιόλος:
    http://perurealfonso.wordpress.com/2009/10/05/el-linguista-accidental-iii/

  82. Ηλεφούφουτος said

    Άντε, αναμένουμε προξενιά πλέον!

    Μαρία, πώς επιτρέπεις να σε αποκαλούν έτσι; Πες τους κι εσύ αλβιγιανούς να πατσίσεις. Ή ίσως καζουιστές, αφού είναι και Σπανιόλοι.

  83. Μια και ο λόγος για πι, ας αναφερθεί ο μνημονικός κανόνας που αποδίδεται (τουλάχιστον η αρχή του) στον Πλάτωνα (κατ΄ άλλους, τουλάχιστον η συνέχειά του, στον μαθηματικό Χατζιδάκι) για τα 23 πρώτα ψηφία του∙ αυτό μπορεί και να εκληφθεί ως πρόκληση για κάποιον που θα ήθελε να επεκτείνει τον κανόνα – Κορνήλιε, για σένα χτυπά η κουδούνα 🙂

    Υπάρχει αντίστοιχος μνημονικός κανόνας για το πι και στα γαλλικά, παίζει μέσα και ο glorieux Archimède.

    Άσχετο: Οι σκακιστονεόφυτοι μπόμπιρες φαίνεται να βοηθούνται στην αφομοίωση του ότι η Βασίλισσα κάθε παράταξης τοποθετείται στην αρχική θέση σε ίδιο χρώμα τετραγώνου από τον μνημονικό κανόνα το φόρεμα ίδιο χρώμα με τα παπούτσια.

    @ Μαρία 75 : Μπα, κάνεις παρέα και με εσχατόγηρους της κλάσης μου; Και πώς αντέχεις τον συντηρητισμό, την παραδοσιοπληξία και την παρελθοντολαγνεία τους/μας; 😀

    @ Μαρία 79 : Εμ, τα βλέπεις; Ο λαός έχει και μνήμη και κρίση.

  84. Μαρία said

    Το Μαρία Ηλεφού είναι τρε μπανάλ.

    Τον είδα το χαρακτηρισμό (απ’ το Νικόλαο Κλενάρ δεν είναι;) αλλά επειδή δεν καταλαβαίνω καλά τα συμφραζόμενα δεν καταλαβαίνω αν με κράζουν που είμαι poco clenardiana. To m… στη μετάφραση ποια βρισιά είναι;

  85. Μαρία said

    Καλοπροαίρετε, είμαι της ίδιας κλάσης, αυτής που δήλωσες με αφορμή τον Κριστόφ.

  86. Εἶναι κάτι δύσκολο ἀλλὰ ὄχι ἀκατόρθωτο. Ἀπαιτεῖ πολὺ χρόνο, ἀλλὰ θὰ μποροῦσε π.χ. νὰ ξεκινάει ἔτσι:

    Ἄτιμε ἀγγλοσάξωνα αλφάβητου ἀράδες
    βῆμα βῆμα βάζοντας βερμπαλισμοὺς βροντώδεις
    γουστόζικα γοήτευσες γραικοὺς γερο-γραφιᾶδες,
    διδάσκαλος διάσημους διπλᾶ δαιμωνιώδεις.

  87. παροράματα: νὰ ξεκινάῃ

  88. διδάσκαλους, μοῦ ξέφυγε τὸ υ

  89. SophiaΟικ said

    88: Κορνήλιε, τι το παλέυεις;
    καλή η α΄σχησή τυ πάντως, συνεχισε με όλο το άλφάβητο, αλλα δεν ξερω αν το θέμα σε παιρνει

  90. ἄ τὸ θέμα δὲν εἶναι πρόβλημα, διότι μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἕνα προοίμιο σὰν αὐτὸ ποὺ εἶδες μὲ 5-6 στίχους ἐπιπλέον καὶ μὲ τὴν ὑπόμνησι ὅτι πιέζομαι νὰ γράψω κι ἐγὼ κάτι. αὐτὸ τὸ κάτι θὰ εἶναι οἱ ὑπόλοιποι 15 στίχοι. ἁπλῶς θέλει πολὺ χρόνο καὶ βαριέμαι νὰ τὸ κάνω. δὲν φταίω ποὺ γεννήθηκα ὅταν ὁ μὴν εἶχε 9.

  91. DrKazos said

    Και η πλάκα είναι ότι προαλείφεται για υπουργός… παιδείας!
    Σήμερα το ανακοίνωσε ο πρόεδρος της δημοκρατίας, κ. Πρετεντέρης.
    Ωαίααα… που λέει και ο γιός μου!

  92. (48) Ε όχι, ευλογημένε Καλοπροαίρετε, να αποδίδεται στον Πλάτωνα ο μνημονικός κανόνας για τα 23 πρώτα αραβικά ψηφία του π! (Άλλωστε ο πρώτος προσδιορισμός του κατά προσέγγιση μόλις χιλιοστού αποδίδεται στον Αρχιμήδη).
    Για όσους δεν το ξέρουν, το τετράστιχο (που αποδίδεται στο μαθηματικό Νικόλαο Χατζιδάκη, τον ανεψιό του γλωσσολόγου) έχει ως εξής:
    Αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί 314159
    το κύκλου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω· 265358
    απέραντον αριθμόν παρήγαγεν 979
    και ον φευ! ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι. 32384626
    Ο Κορνήλιος θα μπορούσε, υποθέτω, να το επεκτείνει, αλλά δεν θα πήγαινε πολύ πιο μακριά, διότι το 32ο ψηφίο είναι μηδέν!

  93. @ 93

    Με τη διατύπωσή μου στο 84 [νόμιζα ότι] επαναλαμβάνω, με άλλα λόγια, την άποψη του Dr Moshe (που ό,τι γράφει το θεωρώ αξιωματικά ορθό, είναι από τους ελάχιστους για τους οποίους λέω «αυτός έφα» και δεν το ψάχνω παραπέρα· ουχ’ ήττον, πολύ θα ήθελα να είχα ένα μέρος από τη μειλιχιότητα, απλότητα και ευγένειά του), που παρατίθεται εδώ, δηλαδή ότι η πρώτη αράδα της ρήσης (γι’ αυτούς που θέλουν να το πιστέψουν, ολόκληρη) μπορεί να αποδίδεται στον Πλάτωνα, όμως αυτό δεν ισχύει, ούτε μπορεί να ισχύει, και ότι «τουλάχιστον η συνέχειά του», δηλαδή μπορεί και όλος ο μνημονικός κανόνας, αποδίδεται στον μαθηματικό Χατζιδάκι (γιώτα-γιώτα δεν γράφεται; Ξέρω ότι υπάρχουν γραφές με όλους τους συνδυασμούς γιώτα και ήτα, όμως γιώτα-γιώτα το ορθογραφεί ο Dr Moshe στον παραπάνω σύνδεσμο, και εκεί εγώ σταματώ). Ergo, Άγγελε, δεν διαφωνούμε, μάλιστα συμφωνούμε και στο «αποδίδεται», που κι εσύ προσεκτικά χρησιμοποιείς, γιατί ούτε εσύ φαίνεται να έχεις να προτείνεις κάποια συγκεκριμένη έγκυρη πηγή ώστε να πιστώσουμε ανεπιφύλακτα στον Χατζιδάκι το επίμαχο τετράστιχο.

    Μια φορά στο τόσο γράφω στρυφνά (j’ adoube: μια φορά στο τόσο δεν γράφω στρυφνά), φαίνεται όμως ότι αυτή τη φορά το παράκανα στις απόκρημνες και σχοινοτενείς συντάξεις, και δεν βρήκα συνοδοιπόρους στην περιπλάνησή μου στα δαντελλωτά φιορδ των «αποδίδεται», «τουλάχιστον», «κατ΄ άλλους» και λοιπών ενδεχομενικών και ενδοιαστικών 😀

    Ο Κορνήλιος είναι τόσο δαιμονικά ευφυής, ευρυμαθής, επινοητικός και δημιουργικός, που [η προηγούμενη εδώ δημοσιευμένη παραγωγή του δείχνει ότι] εύκολα θα μπορούσε να προχωρήσει σε βάθος οποιουδήποτε δεδομένου πλήθους ψηφίων. Για την αντιστοίχιση των μηδενικών, σίγουρα θα έβρισκε κάτι πιο πρωτότυπο από αυτό που σκέφτηκα εγώ, δηλαδή να αντιστοιχίζονται με σημείο στίξης. Ακόμα και δύο, και περισσότερα διαδοχικά μηδενικά να συναντήσει, πάλι κάποια ιδιοφυή τρίπλα θα σκαρφιστεί!

  94. #94 καλοπροαίρετε ἄσε τὸ γλείψιμο, τώρα ποὺ ὁ Καρατζαφέρης ἀνέβασε ποσοστὰ ὅ,τι καὶ νὰ λὲς δὲν γλυτώνεις τὴν Μακρόνησο! 🙂

    Ἡ Διαμαντοπούλου στὸ παιδείας εἶναι πρόοδος ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ τὸν θῶκο εἶχε ὁ ΓΑΠ.

    Νομίζω ὅτι τὸ μηδὲν εἶναι ἀξεπέραστο ἐμπόδιο. μία λύσι εἶναι νὰ λογιστῇ μαζἰ μὲ τὸ προηγούμενο ψηφίο, π.χ. ὰν ἔχουμε ….10 μιὰ δεκαγράμματη λέξι. τὸ ἑπόμενο μηδενικὸ εἶναι 30, δύσκολο νὰ βρεθῇ 30γράμματη λέξι. σκέφτηκα τὴν 25γράμμματη ἐπαναποκοινωνικοποιημένος, μὲ λίγη προσπάθεια κάτι μπορεἶ νὰ γίνῃ.

  95. sarant said

    Κορνηλιε, την 25γράμματη που λες την έχεις δει κάπου ή την κατασκεύασες;

    Το «επαναπαραγοντοθετήσιμος» *νομίζω* το έχει προτείνει η Ελετώ. Μόλις 21 γράμματα, αλλά 11 συλλαβές.

  96. […] 6. Υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου Εξαιρετικής παιδείας (Η κυρία Διαμαντοπούλου και η ποίηση) […]

  97. O Andre Malraux είχε πει ότι καλλιέργεια είναι αυτό που μένει ΜΕΤΑ το πέρασμα της γνώσης…

    Ίσως ενδιαφέρει ορισμένους η παρακάτω σχετική ανάρτηση:

    http://negentropist.blogspot.com/2009/04/blog-post.html

    Σταύρος

  98. #96 τὴν κατασκεύασα.

  99. κοινωνικοοικονομικοπολιτικός 28γράμματη, στὴν αἰτιατικὴ πληθυντικοῦ 29γράμματη.

  100. @ 95

    Κορνήλιε, εννοώ κάθε λέξη που χρησιμοποίησα για σένα στο 94 – όπως και στο, σε βουκολικό δεκαπεντασύλλαβο, Κορνηλίου εγκώμιον.

    Στο άλλο θέμα με έχεις παρεξηγήσει, και επιπλέον έχω άλλοθι: προ των εκλογών, ευκαίρως ακαίρως και πλειστάκις φοράκις ημερησίως, αποφαινόμουν σιβυλλικά, εις επήκοον όλων: Τώρα πια ξέρεις 😀

    (Φρόνιμα και ταπεινά, πάω με κείνον που νικά…)

    Στις 10γράμματες λέξεις ίσως σου χρησιμεύσουν η εφαπτομένη, το συνημίτονο, το διακρότημα και ο μπαχαλάκης.

    Ούτε στις 20γράμματες έχουμε πρόβλημα: αντιπροσωπευτικότητα, επανακατηγοριοποίηση, ερωτηματικοαναφορικό (wh- word), ηλεκτροκαρδιογράφημα και, στη γενική πτώση, αποϊδεολογικοποίηση, κοινωνιογλωσσολογία και πολυπολιτισμικότητα, αλλά δεν είναι και πολύ ποιητικές. Α, ναι, και το ανθυπογκρουπούσκουλο. Ανθρωπωνύμια, αποκλείοντας εκ προοιμίου τον ρωμαίο έπαρχο Θαμασφαειοκατωκοσμοσόλους (25) και τον λιθουανό μπασκετμπωλίστα Μεθυσμενοπερπατίτσιους (22), δύσκολα μπορούν να βρεθούν μακρύτερα από το, πρόχειρα, Χριστοθεοφύλακτος (17) και, επίσης πρόχειρα, Παπαδημητρακόπουλος (ο Η.Χ., ο ηλείος συγγραφέας, 19), όμως υπάρχουν παράγωγα όπως ξενογιαννακοπουλικός. Τοπωνύμια επιτρέπονται, ακόμα και φανταστικά, όπως το –ξέρουν οι παντρεμένοι– Κρεβατομουρμουριστάν. Και τοπωνυμικά επιτρέπονται, όπως τεγκουσιγκαλπαγιάνος και ντνιεπροπετροφσκιανή. Μπορείς ακόμα να δημιουργήσεις γεωγραφικά και λοιπά συμπιλήματα, όπως Αττικοβοιωτοφθιώτιδα. Μοιράζομαι μαζί σου και την τεχνική μου να δημιουργώ σύνθετα του στυλ ανεστοδελιάδες και μαρκοβαμβακάρηδες αφενός, και, στο πρότυπο των κυρκοφλωράκηδων του ’89, περιδοπασχαλίδηδες και κοτσιρομαλαμοαλκίνοοι αφετέρου. Να, ας πούμε, οι αποστολοχατζηχρήστοι έχουν 20 γράμματα. Και βέβαια, δεν μπορεί να λείπει το εμβληματικό χοντρομουστοκούλουρο, ούτε ο ωτορρινολαρυγγολόγος, με δύο ρω φυσικά, έτσι, για να κάνουμε αντίπραξη σε όσους γράφουν αφισορύπανση, μονορούφι, ταχύρυθμος, αλλά και Κηφισός, Κεφαλονιά και φασόλια μαυρομάτικα 😀

    Στις ακόμα μεγαλύτερες λέξεις με πλήθος γραμμάτων πολλαπλάσιο του 10, έχουμε πράγματι θέμα. Οργανικές ενώσεις, παρότι θα μας διευκόλυναν γιατί, εκτός του ότι μπορεί να είναι σιδηρόδρομοι, μπορεί να περιλαμβάνουν και αριθμούς, αποκλείονται. Δρομολόγια πλοίων, ξερωγώ, Πειραιάς-Πάτμος-Λέρος-Κάλυμνος-Κως-Ρόδος (40 γράμματα, και αλέ ρετούρ, πιάνοντας και Κάσο στην επιστροφή, 80) ή, για να θυμηθούμε τα χρόνια της μετανάστευσης του ’50, Πειραιεύς-Πάτραι-Βρινδήσιον-Μασσαλία-Κάντιξ-Χάλιφαξ-Νέα Υόρκη (60∙ λίγο αυθαίρετο το δρομολόγιο, από Ιταλία δεν έπιανε Μπρίντιζι αλλά Νάπολι, και δεν έπιανε καθόλου Ισπανία, όμως το Cádiz –Κάδιθ– το απέδιδαν πράγματι Κάντιξ ή Κάδιξ τότε, από το γαλλικό Cadix υποθέτω), επίσης αποκλείονται. Δεν είμαι αντίθετος στην απνευστί εκφορά φράσεων όπως κακοχρονοναχειστζαναμπέτη (25∙ γιαγιά συμμαθητή μου στο δημοτικό) ή ποιοσναξερειστοβλεμματουπισωτικρυβειοθεοσγιαμας (47∙ Τώνης Βαβάτσικος). Και μπορείς πάντα να πάρεις ιδέες από τον παππού Αριστοφάνη. Δεν είναι ανάγκη να καταφύγουμε σε ακρότητες όπως λαπαδοτεμαχο-κλπ. από τις «Εκκλησιάζουσες» (171 γράμματα), όμως, προσωπικά, όταν θέλω να βρίσω κάποιον, στα γεμάτα όμως, επειδή βρίσκω τη γνωστή λέξη απολύτως τετριμμένη και καθόλου ευφάνταστη, χρησιμοποιώ λέξεις όπως αλαζονοχαυνοφλύαρος (19) ή κυμινοπριστοκαρδαμογλύφος (25).

    Πάντως, επειδή σοφόν το σαφές, ίσως η πρόταση μηδέν αντιστοιχεί με σημείο στίξης τα απλουστεύει όλα. Στην περίπτωση δύο συνεχόμενων μηδενικών, χρησιμοποίησε δύο σημεία στίξης∙ ίσως σε βοηθήσει το ότι στο σκάκι έχουμε τα !; και ;! για να χαρακτηρίζουμε μια κίνηση ως ενδιαφέρουσα και αμφίβολη αντίστοιχα. Στην περίπτωση τριών, έχεις τα αποσιωπητικά. Στην περίπτωση τεσσάρων… ε, κάνε και κάτι μόνος σου, όλα εγώ θα τα βρίσκω;!;!

    Εκτός αν ψάχνεις πρόφαση για να αποφύγεις το πρότζεκτ 😀

  101. Καλοπροαίρετε σὲ εὐχαριστῶ γιὰ τὰ λόγια σου, ὅμως νομίζω ὅτι εῖσαι δάκτυλος τοῦ ἐχθροῦ! 🙂 Τὸ λέω διότι στὸ διαδίκτυο ἔχω μάθει μιὰ ζωὴ νὰ ἀπαντῶ σὲ κατηγορίες ὁπότε οἱ ἔπαινοι μὲ ἀφοπλίζουν.

    Δὲν προκρίνω τὴν λύσι τῆς στίξεως διότι στίξι ὑπάρχει οὔτως ἢ ἄλλως καὶ ἄνευ μηδενικῶν. λέξεις πολυγράμματες ὑπάρχουν μπόλικες, τὸ ζήτημα εἶναι νὰ βρεθῇ 30γράμματη. ἔπλασα μία τέτοια: ὑπερεπαναποκοινωνικοποιημένους. 🙂

  102. […] από το μπλόγκ του κ. Σαραντάκου: «σε χτεσινό (29.9) δελτίο ειδήσεων στον Άλτερ, η κυρία […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: