Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πολλά και διάφορα…

Posted by sarant στο 14 Οκτώβριος, 2009


Πολλά και διάφορα…

Τέλειωσε πιο γρήγορα απ’ όσο λογάριαζα το ποιητικό κουίζ, ας όψεται ο μνήμων Καλοπροαίρετος που το θυμήθηκε, ο αθεόφοβος (μισέω μνάμονα συμπόταν, έλεγαν οι αρχαίοι, κάτι ήξεραν), οπότε πρόχειρα σερβίρω μεζεδάκια μετεκλογικά που έχω στο ψυγείο, το καθένα με το ενδιαφέρον του, ελπίζω.

Ξεκινώντας με τα ορντέβρ, πρόσεξα ότι στο κυριακάτικο άρθρο του στην Καθημερινή ο ελληνομέτρης κ. Γιανναράς αποδεικνύεται και σχιζολέκτης, αφού γράφει: Σώζεται ακόμα ένα φθίνον γλωσσικό ιδίωμα, μια ρητορική και ευτελισμένη «εθνική ιδεολογία», κάποιο φολκ-λορ γραφικών ιδιαιτεροτήτων. Τον ίδιο φριχτό διαμελισμό της αθώας λέξης φολκλόρ, και μάλιστα χωρίς παύλα, είχε διαπράξει και σε προηγούμενο άρθρο του, εκείνο στο οποίο είχε προφητέψει (για νιοστή φορά) το τέλος του ελληνισμού: την ελληνική ταυτότητα μεταποιημένη σε φολκ λορ και ιδεολόγημα. (Και μη με ψέξετε που από τόσο «βαρυσήμαντα» άρθρα επιλέγω να σχολιάσω το αν χωρίζει τις λέξεις· δεν νομίζω ότι αξίζουν περισσότερη προσοχή).

* Είχα προσέξει επίσης, την περασμένη βδομάδα, στη στήλη του Θανάση Λεκάτη, στο Ριζοσπάστη, τίτλο που βγάζει μάτι: Διαφάνεια umper alles και μάλιστα με αστερίσκο, και στο τέλος του άρθρου την εξήγηση: * «Πάνω απ’ όλα», κατά το «Ντόιτσλαντ ούμπερ άλες»

Δεν έγραψα γιατί πρόφτασαν και το συζήτησαν τα παιδιά στο mygranma (στα σχόλια του ποστ), αλλά δεν έθιξαν το εξής: Για ποιο λόγο άραγε, ένας συντάκτης μιας λαϊκής εφημερίδας θεώρησε πρέπον να γράψει μια πασίγνωστη φράση (το ούμπερ άλλες) στα ξένα –με τον υπαρκτό κίνδυνο να το γράψει λάθος;

Εντάξει, βλέπω έναν λόγο, ότι δεν μπορούσε να αποφασίσει αν θα το γράψει ούμπερ ή ύμπερ και άλες ή άλλες, αλλά όποιον συνδυασμό κι αν διάλεγε (το γκουγκλ μου λέει ότι το ούμπερ άλες και το ούμπερ άλλες είναι με μεγάλη διαφορά οι συχνότεροι) καλύτερος θα ήταν από το λαθεμένο umper.

* Ο δαιμόνιος Απόστολος Διαμαντής γράφει στο τρέχον τεύχος του Έψιλον (δεν υπάρχει ονλάιν):

Κάποτε κατέβηκε στο αεροδρόμιο η γυναίκα του πρωθυπουργού Πλαστήρα, φέρνοντας μαζί της κάτι συσκευές. Του τηλεφώνησαν. «Να την κρατήσετε», τους είπε ο Πλαστήρας, «είναι παράνομα αυτά»! Και ο Παπάγος είπε κάποτε στον αμερικανό πρέσβη, πως όταν του μιλάει ο έλληνας πρωθυπουργός να μην γυρνάει την πλάτη του. Αυτά τότε. Σήμερα θέλει ιδιαίτερο θάρρος για να φτάσεις σε ένα υποφερτό ηθικό επίπεδο.

Η παράγραφος πέρασε απαρατήρητη, παρά το ότι πρόκειται για αποκάλυψη πρώτου μεγέθους που ανατρέπει τα ιστορικά δεδομένα. Όλοι νομίζαμε ότι ο Νικόλαος Πλαστήρας πέθανε ανύπαντρος. Μέγα σφάλμα. Όχι απλώς είχε παντρευτεί, αλλά είχε πάρει και γυναίκα πολυέξοδη! Να ’ναι καλά ο δαιμόνιος ρεπόρτερ που το αποκάλυψε.

* Βέβαια, πολύ μεγαλύτερη ήταν η αποκάλυψη στην οποία προέβη ο νέος πρωθυπουργός. Το τηλεχειριστήριο το εφεύραν πρώτοι οι Έλληνες, μας αποκάλυψε. Διότι, όπως είπε στην τελετή για την απελευθέρωση της Αθήνας, προχτές:

«Για μένα η μέρα αυτή είναι ιδιαίτερη για έναν επιπλέον λόγο. Γιατί η ιστορία το θέλησε να είναι ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Γέρος της Δημοκρατίας, εκείνος που σαν σήμερα, πριν από 65 χρόνια, είχε την τιμή να υψώσει ξανά τη γαλανόλευκη στον ιερό βράχο της Ακρόπολης».

Επειδή όμως στις 12 Οκτωβρίου του 1944, που υψώθηκε η σημαία, ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν στο Κάιρο, αβίαστα βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο Γέρος της Δημοκρατίας ύψωσε τη γαλανόλευκη με τηλεκοντρόλ, αλλά από σεμνότητα δεν θέλησε να διεκδικήσει την πατέντα!

Παρεμπιπτόντως, είδατε με πόσο τακτ αντιμετώπισε η Ελευθεροτυπία την καπηλεία; Αν και την επόμενη μέρα ο Καλαϊτζής έσωσε την τιμή της εφημερίδας με το εξής εξαίρετο σκίτσο που μας θύμισε ο Δύτης:

9skitsokal-thumb-large

* Αυτό δεν ξέρω αν είναι μαργαριτάρι, πάντως το έχω ειλικρινή απορία. Σε μετεκλογική της ομιλία, η Αλέκα Παπαρήγα είπε: Η μακρόχρονη πολιτική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, η πλήρης ταύτιση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, συν οι επιδράσεις από τη νίκη της αντεπανάστασης που είναι ακόμα στη συνείδηση των λαϊκών μαζών, έχουν φέρει μια ορισμένη, ας το πούμε, αρνητική μετάκληση στις συνειδήσεις.

Το αναδημοσίεψαν μάλιστα πολλές εφημερίδες, αλλά καμιά δεν σχολίασε την «αρνητική μετάκληση». Εγώ δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει. Τη λέξη «μετάκληση» την έχω δει να χρησιμοποιείται μόνο σε τίποτα  εκδηλώσεις, όπως όταν κατηγορούσαν κάποτε τον διευθυντή της Λυρικής ότι ενδιαφέρεται μόνο για ηχηρές μετακλήσεις αντί να παρουσιάσει το δυναμικό της ΕΛΣ. Το λεξικό που κοίταξα, δεν με βοηθάει. Καμιά ιδέα; (Τελικά, όπως θα δείτε στα σχόλια, πρόκειται πιθανώς για όρο της ψυχολογίας, αν και ίσως με ΄ανάκληση’ αντί για ‘μετάκληση’. Μάλλον μόνο εγώ δεν το ήξερα, διότι όλες οι εφημερίδες το άφησαν ασχολίαστο).

* Και τελειώνω μ’ ένα σημερινό. Σε ρεπορτάζ για την ορκωμοσία στη Βουλή, η ηλέκδοση του Έθνους γράφει:

Την αντίθετη οδό επέλεξε η βουλευτή του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη που ορκίστηκε κανονικά, αντίθετα με την υπόλοιπη Κ.Ο. του κόμματος…

Τυπογραφικό λάθος ή προσπάθεια να αποφευχτεί πάση Θεού ο ομαλός έμφυλος τύπος «βουλευτίνα»; Και πώς κλίνεται η βουλευτή; Όπως η τελευτή;

Advertisements

125 Σχόλια to “Πολλά και διάφορα…”

  1. Στο περί Διαμαντή, δεν σχολίασες τη σύμπηξη οριστικής και υποτακτικής στη σύνταξη «πως όταν του μιλάει μπλα μπλα, να μην…». Ξέρω, είμαι πολύ σχολαστικός…
    Κατά τα άλλα, όσο και να μη συντάσσομαι (πια, και ιδίως μετά το Δεκέμβρη) με το ΚΚΕ, δεν μπορώ να μην απορήσω για τα πρωτοσέλιδα περί της άρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να δώσει θρησκευτικό όρκο. Μα αυτό συμβαίνει και με το ΚΚΕ και με τον ΣΥΡΙΖΑ εδώ και πολλά-πολλά χρόνια, τι έπαθαν τώρα;
    Για τον Παπανδρέου Ι, ας αναγνωρίσουμε στην Ελευθεροτυπία το καταπληκτικό σημερινό σκίτσο του Καλαϊτζή, νομίζω και ο Στάθης χτες έγραφε σχετικά. Και τώρα διάβαζα αυτό: http://panosz.wordpress.com/2008/11/30/civil_war-6/ Σχετικό αν και λίγο παράπλευρο στο θέμα.

  2. sarant said

    Δίκιο έχεις για το σκίτσο, αν και ήταν την επόμενη μέρα. Πάντως, το έβαλα.

  3. Ο χτεσινός Στάθης, εδώ.

  4. νομίζω ὅτι καλύτερα θὰ ἦταν βουλεύτρια, κατὰ τὸ τυμπανίστρια, μαθήτρια, ἐπιμελήτρια, κλπ κλπ. βέβαια ὁ ὅρκος εἶναι συνταγματικὴ ἐπιταγὴ (ἄρθρο 59 παράγραφος 1) καὶ ἦταν φάουλ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ νὰ τὸν ἀποκαλέσῃ ἀντισυνταγματικό. θὰ ἀρκοῦσε μιά σκέτη ἄρνησι. κανεὶς δὲν θὰ τοὺς ἔλεγε ὅτι ἂν δὲν ὁρκιστοῦν δὲν θὰ μπορέσουν νὰ γίνουν βουλευτές, δὲν θὰ τοὺς ἔκαναν δὰ καὶ ἥρωες, λέω δηλαδὴ ὅτι δὲν ἦταν ἀνάγκη νὰ βροῦν δικαιολογίες τέτοιου εἴδους, μποροῦσαν ἂν τόσο ἤθελαν νὰ παραπέμψουν ἁπλῶς στὸ μηδὲ ὁμῶσαι ὅλως.

  5. Μαρία said

    Δε μπορεί, κάποια τελετή θα έγινε και στις 18 Οκτωβρίου που επέστρεψε ο Παπατζής. Μπέρδεψε λίγο ο ΓΑΠ τις ημερομηνίες.
    http://www.ime.gr/chronos/14/gr/1940_1945/liberation/index.html

  6. μὰ κι ἐγὼ θυμόμουν ὅτι 12 ἔφυγαν οἱ Γερμανοὶ καὶ 18 ἦρθε ὁ Παπανδρέου Α΄. καὶ πὼς ἔγινε μιὰ τελετὴ στὴν Ἀκρόπολι.

  7. Μαρία said

    Στις 18 Οκτωβρίου ο Γ. Παπανδρέου αποβιβάσθηκε απ’ το θωρηκτό «Αβέρωφ», ανέβηκε στην Ακρόπολη, ύψωσε τη σημαία και από εκεί κατευθύνθηκε στο Σύνταγμα. Τον υποδέχθηκε μια απέραντη ανθρωποθάλασσα κυριαρχημένη απ’ τα συνθήματα, τα πανό και τις σημαίες του ΕΑΜ, που ανεμίζανε πυκνά πυκνά

    http://archive.enet.gr/online/online_obj?pid=227&tp=T&id=37586112

  8. sarant said

    Αν είναι έτσι, τότε απλώς μπέρδεψε τις ημερομηνίες ο ΓΑΠ, δεν είναι καπηλεία.

  9. ppan said

    Ε είναι λίγο..

  10. Μαρία said

    Η αρνητική μετάκληση υποψιάζομαι οτι είναι όρος της σοβιετικής ψυχολογίας και επομένως πρέπει να ρωτηθεί ο Ελισσαίος Βαγενάς.
    Στην ανάγκη μπορεί να βοηθήσει κι ο Ηλεφού.

  11. Αγγελος said

    Μήπως η αρνητική μετάκληση είναι απόδοση του évocation négative (που δεν ξέρω να είναι καθιερωμένη έκφραση στα γαλλικά, αλλά νόημα βγάζει);

  12. sapere aude said

    > τίτλο που βγάζει μάτι: Διαφάνεια umper alles

    Μήπως παρακάτω λέει τίποτα και για το luben προλεταριάτο;

    > Άγγελος:
    > Μήπως η αρνητική μετάκληση είναι απόδοση του évocation négative

    Νομίζω πως ναι – negative recall στα αγγλικά.
    Τι ανάκληση τι μετάκληση.

  13. sapere aude said

    > Σώζεται ακόμα ένα φθίνον γλωσσικό ιδίωμα, μια ρητορική και ευτελισμένη «εθνική ιδεολογία», κάποιο φολκ-λορ γραφικών ιδιαιτεροτήτων.

    Πολύ τσαχ-πιν ο @@μέτρης!

  14. Γλωσσοδετολόγος said

    Μήπως όμως είναι Φολκ-Λορ, όπως ας πούμε Φολκς-Βάγκεν; Γιατί δηλαδή οι άλλοι έχουν σήμα WV; Και το Φολκ-Λορ μπορούμε εν συντομία να το γράφουμε FL. Βυζαντινά δε, ΦΛ.

  15. voulagx said

    Ετσι ειναι: [Φολκ= λαός, Λορ=δαφνη] συνεπαγεται: Φ+Λ=Λαϊκη Δαφνη,
    αρα:ΦΛ=ΛΔ ο.ε.δ.

  16. xasodikis said

    Άλλο ένα για τη συλλογή σας:

    «Σε ότι αφορά τον κ. Γριβογιάννη, πληροφορίες αναφέρουν ότι υποχρεώθηκε σε παραίτηση καθότι εξαρχής διαπίστωσε ότι δεν είχε στη διάθεσή του το προβλεπόμενο στελεχιακό δυναμικό προκειμένου να αντεπεξέλθει των ευθυνών που ανέλαβε, όπως και τους αναγκαίους πόρους ώστε να κινήσει τη διαδικασία καταβολής αποζημιώσεων.»

    από εδώ.

  17. Γλωσσοδετολόγος said

    Θα με συγχωρέσετε πάντως – έχω την τάση να ψιλοξεφεύγω -, αλλά θέλω ν’ αφιερώσω στον Γιανναρά (και όχι μόνο) αυτό για να μάθει:

  18. Dinogaroux said

    # 15. Μπορεί το «folk» να σημαίνει μεταξύ των άλλων «λαός», ουχ ήττον όμως το αγγλικό «lore» (=> γνώση, έθιμα, έρευνα, κλπ.) δεν έχει καμία σχέση με τη λατινική ρίζα «laure» (=> δάφνη). Απλουστεύοντας, στα ελληνικά, μιλάμε για «λαογραφία».

  19. Μαρία said

    Ο Γιανναράς ακούει κέλτικα μεταλλάδικα.
    http://www.cduniverse.com/search/xx/music/pid/6717465/a/Folk-Lore.htm

    Ντίνο, ο ΒΟύλαγκχ κάνει πλάκα.

  20. Dinogaroux said

    # 19. Μαρία, ευχαριστώ για τη διευκρίνιση. Σαν «ψάρακας», πρέπει να μπω στο πνεύμα σας. Το «χιούμορ» είναι αυτό που με κρατάει ζωντανό στα γεράματά μου. «Merci, ma vieille».

  21. voulagx said

    #19 Μαρια, μερσι, αλλα …να λες καλα το ονομα μου, δλδ το χρηστωνυμο μου.Το νιζεται στη ληγουσα και το τελευταιο γραμμα ειναι ξ. Συγγνωμη που επιμενω αλλα «για ενα ονομα ζουμε», «το ονομα μας ειν΄η ψυχη μας»,»καλυτερα να σου βγει το ματι παρα το ονομα» …ε χμμ, καλα, αυτο το τελευταιο μην το παιρνεις τοις μετρητοις, λεμε και καμμια μαλακια να περασ’ η ωρα.

  22. sarant said

    Δηλαδή Βουλάγξ!

  23. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 4, νομίζω ότι θα έρθει κάποια στιγμή το πλήρωμα του χρόνου για να καθιερωθεί το «βουλεύτρια» (και τα ανάλογαπ.χ. δι΄καστρια), αν μη τι άλλο γιατί το «η βουλευτής» είναι λάθος από όποια γλωσσική σκοπιά ή ιδεολογία να το κοιτάξει κανείς.
    Δεν πιστεύω ότι το «βουλευτίνα» είναι αειφόρο, πρώτον γιατί δεν μου αρέσει και δεύτερον γιατί χάνει και στα σημεία (αντικειμενικά πράματα).

    σχ. 10, Μαρία, με αναγορεύεις σε ένα είδος Γεωργαλά του μπλογκ;

    σχ.12, κι εγώ luben το έλεγα μέχρι να μάθω τη λέξη στα Γερμανικά και να κάνω τη σύνδεση (όπως την έκανα αργότερα για το ρελαντί, το κουτουπιέ κ.ά. – το πλαγκτόν πάλι ακόμα να το εντοπίσω στον μικρό Ρομπέρ, πού θα πάει θα μεγαλώσει και θα το εύρω, πάντως θα λέω «του πλαγκτόν» με το -ν έρρινο για να μη με πούνε βλάχο).
    Luben, για την ακρίβεια το έλεγε όλη η οικογένεια, συγγενείς και φίλοι, τον καιρό που πρακολουθούσαμε το ομότιτλο σίριαλ. Όλοι αναρωτιόμασταν ποιος από τους χαρακτήρες του σίριαλ λεγόταν έτσι, κι όταν βγήκε στο τέλος η συγγραφεύς, η Έλλη Αλεξίου αυτοπροσώπως και είπε ότι αυτή ήταν η βασική ηρωίδα, «Ααα» κάναμε όλοι με ικανοποίηση. Αυτή ήταν η Luben!

  24. Μαρία said

    Δε πιστεύω στ’ αυτιά μου, Ηλεφού. Λες οτι τώρα προφέρεις το παρτάλι λούμ-πεν;
    Και γιατί παρακαλώ ψάχνεις το plancton, μια ελληνική λέξη, στα γαλλικά;

    Γεωργαλάς, είναι ο Ελισσαίος. Εσύ καλείσαι βοηθητικά ως ρωσομαθής και όχι μόνον. Π.χ. η ματαίωση(frustration) υπάρχει στα ρωσικά ή απορρίπτεται μετά βδελυγμίας μαζί με την ψυχανάλυση;

  25. Χασάπης απ'τα παλιά said

    Από το κείμενο του Γιανναρά μου χτύπησε το μάτι γιατί πρόκειται για απρόσμενη διανοητική σύγκλιση Γιανναρά με το Δημητρά: Γράφει

    ό,τι το Σύνταγμα αποκαλεί «έσχατη προδοσία»

    μόνο που προφανέστατα δεν αναφέρεται σε εσχάτη προδοσία (άρθρα 134-137 του ΠΚ) που σχετίζεται με την ανατροπή του πολιτεύματος αλλά σε προδοσία της χώρας (άρθρα 138->152 του ΠΚ) βλέπε και http://gort.gr/pk2.html. Προφανώς το «εσχάτη προδοσία» (high treason) ακούγεται πιο βαρύ κι ασήκωτο και αμφότεροι το χρησιμοποιούν (ο δεύτερος όταν κατηγορήθηκε εγγράφως από τον ιό Πλεύρη και ο Υπ.Δικ. έστειλε την επιστολή στον εισαγγελέα αντί για τα σκουπίδια). Αλλά έλα που δεν είναι εσχάτη προδοσία αυτά για τα οποία κατηγορεί ο Γιανναράς τους πολιτικούς της χώρας ούτε κι αυτά που προσάπτουν (δικαίως και αδίκως) στο Δημητρά. Εδώ αν διαβάσεις προσεκτικά το ΠΚ ούτε και προδοσία της χώρας δεν είναι (τουλάχιστον ακόμα :-). Άσε που το Σύνταγμα δεν αποκαλεί τίποτα «εσχάτη προδοσία» – αυτά ορίζονται στον ΠΚ. Το μόνο που γράφει το Σύνταγμα είναι

    Άρθρο 49

    1. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ευθύνεται οπωσδήποτε για πράξεις που έχει ενεργήσει κατά την άσκηση των καθηκόντων του, παρά μόνο για έσχατη προδοσία ή παραβίαση, με πρόθεση, του Συντάγματος. Για πράξεις που δεν σχετίζονται με την άσκηση των καθηκόντων του η δίωξη αναστέλλεται ωσότου λήξει η προεδρική θητεία.

    δηλαδή εάν αύριο ο Κάρολος αποφάσιζε να γίνει μόνιμος πρόεδρας τότε μπορούσε να κατηγορηθεί για εσχάτη προδοσία.

  26. Νίκος Μ' Άστρα said

    Παρερμηνεύτηκε, νομίζω, η έκφραση του «Έθνους», «η βουλευτή του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη»…

    Είναι προφανές ότι πρόκειται για τον θηλυκό τύπο του «βουλευτός», που σημαίνει «ο δυνάμενος να βουλεύεται»… 🙂

  27. sarant said

    Νίκο, καλώς ήρθες -πώς μου διέφυγε η τόσο προφανής εξήγηση;

    Χασάπη, με τον Δημητρά συγκλίνει ο Γιανναράς ή με τον Πλεύρη; Και μήπως υπάρχει πουθενά το κείμενο της έγγραφης κατηγορίας;

  28. Επίχαρμος Μπαρμπουτιώτης said

    #4. Κορνήλιε, να σου υπενθυμίσω ότι υπάρχει και το άρθρο 13 του Συντάγματος, το οποίο καθιστά την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης απαραβίαστη και ερμηνευτικώς υπερισχύει του άρθρου 59 ως γενικότερη διάταξη αφενός και ως διάταξη που αναγνωρίζει ατομικό δικαίωμα έναντι άλλης που καθιερώνει διαδικαστική υποχρέωση (ο όρος ¨συνατγματική επιταγή» είναι μάλλον βαρύς για μια, ούτως ή άλλως ανούσια διαδικαστική πράξη). Συνεπώς, ορθά και σύμφωνα με το Σύνταγμα αρνήθηκαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να ορκιστούν κατά το θρησκευτικό τύπο.Όσο για το «μηδε ομώσαι όλως» παραπέμπει και πάλι στη χριστιανική θρησκεία, η επίκλησή του δηλαδή συνιστά κι αυτή ομολογία πίστεως, οπότε θα ταίριαζε περισσότερο σε Παπαθεμελήδες ή Καρατζαφυρεραίους.

  29. voulagx said

    #22 Ακριβως,Σαραντ,και μαλιστα αγνωστου ετυμου!

  30. Χασάπης απ'τα παλιά said

    Όσον αφορά τη σκόπιμη κατάχρηση του όρου «εσχάτη προδοσία» για λόγους φιγούρας οι συγκλίνοντες είναι οι δύο πρώτοι. Ιδεολογικά προφανώς πιο κοντά είναι ο Γιανναράς με τον Πλεύρη παρά με τον Δημητρά αλλά με δεδομένο το πόσο αντιδιαμετρικές είναι οι ιδεολογίες των Πλεύρη/Δημητρά είναι σα νε λες πως η Ελλάδα (Γιανναράς) είναι πιο κοντά στο Β. Πόλο από το Ν. Πόλο.

    Για τις γελοίες καταγγελίες Πλεύρη (διαβάστε το 138 και δείτε πως μπορεί να εφαρμοστεί εκτός περιβάλλοντος πολέμου – είναι και νομικός υποτίθεται):
    http://www.thanos-plevris.gr/eperotiseis/proklisi-filoskopianon-dikaiosynis.html
    Παρέα είχε στείλει και επιστολή στη Ντόρα για τη χρηματοδότηση του Δημητρά:
    http://www.thanos-plevris.gr/eperotiseis/proklisi-filoskopianon-eksoterikon.html
    Και την είχε πέσει και στον παπά-Τσαρκνία:
    http://www.thanos-plevris.gr/eperotiseis/paranomi-ekklisia-stin-aridaia-pellas.html
    αν και το τελευταίο πέρασε στο ντούκου.

  31. #28 δὲν ὑπάρχουν συνταγματικὲς διατάξεις ποὺ ἡ μία νὰ ὑπερισχύῃ τῆς ἄλλης. Δὲν μπορεῖ τὸ σύνταγμα νὰ εἶναι ἀντισυνταγματικό. ἐξάλλου τὸ ἄρθρο 13 ἔχει καὶ 5η παράγραφο! καλὸ θὰ ἧταν νὰ νὰ τὴν λάβῃς ὑπ’ ὄψιν σου (Τιπούκειτε σωστὴ ἡ ἀιτιατικὴ ἐδῶ ποὺ δηλώνει κίνησι;) βλέπε καὶ ΣτΕ 2601/1998, το Σύνταγμα 1999, 610. μπορεῖ νὰ ἀπαλλαγῇ τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου π.χ. ὁ ἄθεος, ἀλλὰ ἀπὸ κεῖ μέχρι νὰ πῇς ὅτι τὸ Σύνταγμα εἶναι…ἀντισυνταγματικὸ ὑπάρχει ἄβυσσος!

  32. ὁ παπα-Τσαρκνιᾶς ἦταν Καντιωτικὸς (ὅπως καὶ ὁ Γιανναρᾶς). Μετὰ ἄρχισε νὰ κάνῃ πιάτσα στὸν Βαρδάρη, τελοσπάντων καθῃρέθη ἐπὶ κιναιδισμῷ καὶ ὅταν εἶδε ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ξαναγίνῃ παπᾶς ἄρχισε νὰ τὸ παίζῃ «Μακεδόνας» γιὰ νὰ μὴ βγάλῃ τὸ ῥάσο.

  33. Επίχαρμος Μπαρμπουτιώτης said

    #31. Διατάξεις του Συντάγματοος αντισυνταγματικές δεν υπάρχουν (ειναι νομίζω η ορθότερη άποψη,αν και έχει υποστηριχτεί και η αντίθετη). Υπάρχουν όμως διατάξεις που ανήκουν στην ίδια βαθμίδα κανόνων δικαίου αλλά που ρυθμίζουν διαφορετικά τμήματα κοινωνικής ύλης και τίθεται κατά περίπτωση θέμα ερμηνείας τους για το ποια είναι η εφαρμοστέα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Όσο για την §5, αφορά τελείως άλλο πράγμα. Απαγορεύει την επιβολή όρκου από την ιδιωτική βούληση, θέτει δηλ. ως προϋπόθεση για την επιβολή όρκου την ύπαρξη διάταξης νόμου, η οποία να καθορίζει και τον τύπο του. Προστατεύει δηλ. το άτομο από αυθαίρετες ορκοδοσίες. Απο κει και πέρα, όταν η επιβολή του όρκου αποκαλύπτει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του ατόμου (με την επιλογή συγκεκριμένου θρησκευτικού τύπου) η σχετική υποχρέωση ως συγκεκριμένη ρύθμιση υποχωρεί (κάμπτεται, διδάσκουν κάποιοι) έναντι της γενικότερης αρχής που είναι η προστασία του απαραβίαστου της θρησκευτικής ελευθερίας. Γράφω από το σπίτι μου και δεν έχω πρόχειρη την απόφαση του ΣτΕ, αλλά δεν θυμάμαι να έχει υποστηριχτεί κάτι διαφορετικό από αυτά που λέω. Επιφυλάσσομαι. Κλείνω τώρα γιατί μάλλον ζαλίσαμε τους συζητητές μας με τα νομικά μας. (Συμβαίνει και στις παρέες όταν πλέον του ενός νομικοί υπάρχουν)

  34. Μπουκανιέρος said

    #8
    Καπηλεία δεν είναι.
    Μάλλον προειδοποίηση.
    Έτσι ξέρουμε τι θα γίνει σε δυο μήνες, όταν τελειώσουν οι χαρούλες.

  35. Γλωσσοδετολόγος said

    (19) «Ο Γιανναράς ακούει κέλτικα μεταλλάδικα»

    Ω, και φαντάστηκα Μαρία ότι θα τού άρεσε, ειδικός που είναι στα finis, κάτι που τραγουδάει an end has a start…

  36. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 24 «Λες οτι τώρα προφέρεις το παρτάλι λούμ-πεν;»
    Εεε, μην το κάνουμε θέμα, το ομολογώ! Μάλλον νιώθω ότι έτσι διαρηγνύω τις σχέσεις μου με κάποιο αμαρτωλό παρελθόν!!! Πάντως στη Φωνητική που έκανα στο Παν/μιο μάς είπαν ότι το σύμπλεγμα «μπ» έχει ΤΡΕΙΣ διαφορετικές προφορές στα Ν Ελληνικά, b όπως μπαούλο, mb όπως εμπόριο, και mp όπως σαμπάνια, κάποιοι μάλιστα το είχαν πάρει και για κανόνα ορθής προφοράς, ασχέτως του αν τα αποτελέσματα στο εργαστήριο φωνητικής (δεν είχαμε τότενες) τούς διαψεύδουν. Νομιμοποιημένο λοιπόν και με βούλ(λ)α το mp (δεν το συνιστώ βέβαια σε κανέναν!)

    «Και γιατί παρακαλώ ψάχνεις το plancton, μια ελληνική λέξη, στα γαλλικά;»
    Να πω ότι δεν είχε προειδοποιήσει ο 40άκος να μην ειρωνεύομαι στο Διαδίκτυο, δεν τον άκουσα και θα μου βγει το όνομα τώρα! Πάντως, Μαρία, δεν το περίμενα από σένα να μου τη βγεις έτσι «Γερμανίδα»!

    Μαρία, στα Ρωσικά υπάρχει λέξη ακόμα και για την οδοντόκρεμα 😉
    Όσο για αυτό που περιγράφεις και που στα Ελληνικά έχω ακούσει να αποκαλείται «φρούστρα», από δείγμα ομιλητών όμως πολύ συγκεκριμένο άρα ελάχιστα αντιπροσωπευτικό, αν δεν πιστεύεις εμένα μπορείς να δεις εδώ http://psi.webzone.ru/st/119500.htm
    καθώς και στο λήμμα της ρωσ Βικιπαίδειας. Επίσης να επισημάνω τη λεπτή διάκριση που υπάρχει ανάμεσα στο «μιλώ για κάτι» και «ασκείται κάτι». Τυχαίνει μάλιστα να μπρώ να προσθέσω και πιο προσωπική μαρτυρία:
    μια φίλη που είχα, ο πατέρας της (συμπαθάτε το ανειμένο του λόγου μου!), ο μακαρίτης Φέλιξ Τροφίμοβιτς, ήταν καθηγητής Φιλοσοφίας στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο (τότε Ιατρικό Ινστιτούτο Μόσχας) και ξέρω ότι αναπόφευκτα δίδασκε μεταξύ άλλων και τι έλεγαν οι ψυχαναλυτές, πώς λέμε «ιστορία των ιδεών», κάπως έτσι. Τυχαίνει πιο συγκεκριμένα να ξέρω ότι αυτό που πίστευε ο ίδιος ο μακαρίτης, το φλεγματικό χιούμορ του οποίου έβρισκα αχτύπητο, ήταν πως οι ψυχαναλυτές στο ξεκίνημά τους είπαν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα αλλά όσοι ασκούν την ψυχανάλυση σε ύστερα χρόνια είναι κάτι σαν τσαρλατάνοι, πράγμα που τείνω να πιστέψω κι εγώ.
    Με άλλα λόγια, ναι, υπήρχε το σχετικό λεξιλόγιο, και φυσικά υπάρχει τώρα, αφού απο το ’90 και μετά οι πάγκοι κατακλύστηκαν με αναγνώσματα εκλαϊκευμένης ψυχο-οτιδήποτε παρέα με τα περί αστρολογιας, μαύρης μαγείας, ζεν, μάρκετινγκ, ευαγγελιστών κλπ.

  37. Ηλεφούφουτος said

    Παναγιά μου, τι σεντόνι είναι τούτο;
    Μαρία, για τα μάτια σου μόνο!

  38. Μπουκανιέρος said

    Ηλεφού, όσο εσύ έστρωνες σεντόνι από δω εγώ έστρωνα σεντόνι από την άλλη …κι έτυχε να μιλήσω κι εγώ για το b και για την τριπλή προφορά του – με άλλη έννοια εγώ, γιατί έλεγα για περιπτώσεις όπου στέκουν ή ακούγονται, ίσως, και οι τρεις …και, μεταξύ μας, είναι παραπάνω από τρεις.
    Σύμπτωση πάντως.

  39. Μαρία said

    Κέφια βλέπω. Και δε με λες, αυτός που σας έκανε φωνητική σας έμαθε να ξεχωρίζετε και την καmbάνα απ’ την καbάνα;
    Θυμήθηκα κι εγώ μια φίλη που θεωρούσε λάθος να προφέρει ηχηρό μετά απο ν και έλεγε την-παύση-πόρτα/πιζάμα.

  40. […] Εδώ μια γλωσσολογική προσέγγιση του συγκεκριμένου άρθρου. […]

  41. Ηλεφούφουτος said

    την καmbάνα απ’ την καbάνα;
    Όχι. Μόνο τη βεndέτα από τη βεdέτα!

  42. Μαρία said

    Καλά τη βεντέτα μας την μάθαιναν οι δασκάλες στο δημοτικό. Κυκλοφορούσε περιοδικό «Βεντέτα» και έπρεπε να το λέμε σωστά.

  43. ἐγὼ πάντα εἶχα μιὰ ἀπορία. γιατί μερικοὶ τραγουδισταὶ προερχόμενοι ἀπὸ τὴν ὄπερα προφέρουν ἂς ποῦμε παιδ-ι-ὰ καὶ ὄχι παιδyά;

  44. Μπουκανιέρος said

    Μαρία, σώζονται μερικά τεύχη από «Βεντέτα», «Φαντάζιο»,»Ρομάντζο» κλπ. σ’ ένα μπαούλο στο σπίτι μου στην Κέρκυρα. Τα ξεφύλλιζα πρόσφατα (έχει ενδιαφέρον να μελετάς παλιές διαφημίσεις, τη γλώσσα της εποχής κλπ) ενώ βρίσκεις και διάφορα διασκεδαστικά. Π.χ. στη «Γυναίκα» του Ιουλίου 1966 παρουσιάζει την καλοκαιρινή μόδα η Φάνη Πετραλιά.
    (Θυμάμαι την ημερομηνία γιατί είναι το ίδιο τεύχος που αναγγέλλει την έκδοση του Μίκυ Μάους -το έβγαζε ο ίδιος εγδότης- κι αυτό δε γίνεται να το ξεχάσω.)

  45. Ὁ Τερζόπουλος;;;;

  46. Μαρία said

    Μπουκάν, ελπίζω να μην την μπερδεύεις με την Πάλλη Πετραλιά. Είναι ξαδέρφες νομίζω ή πάντως απ’ την ίδια οικογένεια αλλά η δημοσιογράφος είναι αδερφή του Νίκου του Πετραλιά της Παντείου (βλ. εκλογή Γιανναρά) και κουμπάρα του Άγγελου του Ελεφάντη.

    Πώς και τα κρατήσατε τα περιοδικά; Η γιαγιά μου διάβαζε στο Ρομάντζο μυθιστορήματα σε συνέχειες κι εγώ τις ιστορίες απ’ την Ανατολή και το παραμύθι. Μικυμάους κυκλοφορούσε και πριν απ’ το 66.

  47. Μπουκανιέρος said

    Ε, ναι, λοιπόν τις μπερδεύω. Δηλ. δεν ήξερα ότι ήταν δύο. Έτσι κι αλλιώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχε (υποθέτω) Πάλλη-Πετραλιά, απλώς δύο Φάνες Πετραλιές. Αλλ’ αφού λες ότι η μία είναι δημοσιογράφος, αυτή θα ήταν.
    (Λες να υπάρχουν και δύο Λιάνες Κανέλλες και να μπερδεύτηκαν ο Νίκος κι ο Καλοπροαίρετος;!;!)

    Έλα ντε, φυλάμε διάφορα. Έχω και γαλλικά περιοδικά της γιαγιάς μου που μας πληροφορούν «τι θα φορεθεί το 1916». Το Ρομάντζο είχε πολλά για να διαβάζει ένα παιδί, θυμήθηκα τώρα τις «Ιστορίες κάτω απ’ τα δεσμά». Είχε επίσης στήλη ένας βαρεμένος που ετυμολογούσε παροιμίες κι εκφράσεις, ξέρεις, όπως με το μυλωνά και τους φράγκους. Ο Νίκος ίσως να το ξέρει. Από τότε είχα πονηρευτεί, δηλ. καταλάβαινα ότι δεν έστεκαν όλ’ αυτά – ούτε παιδί δεν μπορούν να πείσουν.

    Έχεις όμως άδικο για το Μικυμάους. Είναι αλήθεια ότι είχαν κυκλοφορήσει και πρωτύτερα κάποιες ιστορίες με Μίκυ, σποραδικά, νομίζω στο περιοδικό «Γέλιο και Χαρά» (που είχε κυρίως ιστορίες με Ντάφυ, Μπαγκς Μπάνυ, Μικρή Λουλού, τέτοια, κατώτερα). Όμως το περιοδικό που λέγεται «Μίκυ Μάους», δηλ. αφιερωμένο αποκλειστικά σε ιστορίες ντίσνευ, αυτό που κυκλοφορούσε (και κυκλοφορεί) κάθε Παρασκευή κι έκανε 3 δρχ. βγήκε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 66. Το πρώτο τεύχος ήταν οι Πηγές των Μογγόλων, αλλά πιο πολύ μου έμεινε ο «Μίκυ Κιντ, ο Ήρωας της Δύσης» (σε τρεις συνέχειες) που βγήκε λίγους μήνες μετά. Πολύ αργότερα μάθαμε ότι είχε πέσει θύμα χουντικής λογοκρισίας: ο αυθεντικός τίτλος ήταν «Ο Βασιλιάς της Δύσης», αλλά επειδή έπεσε πάνω στο αντι-πραξικόπημα του Κοκού…
    Αυτά τα περιοδικά τα πέταξε η τζία μου η Πόπη (θεόσχωρέστηνα) σε μια εκκαθάριση. Κατάφερα να σώσω τυχαία μόνο ένα απ’ την πρώτη χρονιά και τόχω εδώ, στη βιβλιοθήκη μου (βαριέμαι όμως να σηκωθώ να το ψάξω).

  48. Μπουκανιέρος said

    Ναι, ο Τερζόπουλος. Υπήρχε πατέρας και γιος, ο πατέρας έβγαζε τη Γυναίκα κλπ. ενώ το Μίκυ ήταν στο όνομα του γιου (που ήταν τότε περίπου εικοσάρης νομίζω).

  49. Μαρία said

    Ναι, δεν εννοώ το περιοδικό αλλά τα άλλα. Πότε βγήκε το περιοδικό χαμπάρι δε πήρα, γιατί ήμουν 15 χρονώ το 66, οπότε είχα άλλα ενδιαφέροντα 🙂 Έπαιρνα μάτι τα φωτορομάντζα στο Ρομάντζο απ’ όπου θυμάμαι την έκφραση «την έκανε δική του».
    Αυτή η στήλη με τις εκφράσεις νομίζω λεγόταν «γιατί το λέμε έτσι». Πιο παλιά το ρομάντζο δημοσίευε σε συνέχειες και Μπουκουβάλα-Αναγνώστου.

    Η δημοσιογράφος για να μη μπερδεύεται λέγεται Φανή.

  50. πάντως τὰ ἑλληνικὰ περιοδικὰ ‘μὲ ἱστορίες τοῦ Μίκυ καὶ τῶν παπιῶν θεωροῦνται ἀπὸ τὰ καλύτερα στὴν Εὐρώπη καὶ στὸν κόσμο. νομίζω σὲ κατάταξι τὸ ἑλληνικὸ Κόμιξ εἶναι τὸ πρῶτο.

  51. sarant said

    Την άλλη φορά, Μπουκάν, να πάς στσου Κορφούς με σκανεράκι και να τα σκανάρεις.

    Πάντως είχε βγει νωρίτερα Μίκυ στο «Γέλιο και χαρά» αλλά όπως λες το αποκλειστικά αφιερωμένο περιοδικό βγήκε πράγματι το 1966. Εμένα το τεύχος που μου έχει μείνει είναι «Οι φακές της Βαβυλωνίας». Έβγαινε Παρασκευή και κάθε Παρασκευή είχαμε στο σπίτι φακές.
    Βρήκα στο ιντερνέτι τα δυο πρώτα τεύχη. Να το εξώφυλλο του πρώτου:

    Ο πατήρ Τερζόπουλος είναι ο Τάκης ο Κουκουές.
    http://www.sarantakos.com/asteia/takis.html

  52. Μπουκανιέρος said

    #51
    Συμφορά και δυστυχία σε όσους τρώνε φακές Βαβυλωνίας!

    #49
    Τι έκφραση κι αυτή όμως, ε; Την έμαθα από την ίδια πηγή, πάνω-κάτω την ίδια εποχή. Βέβαια χρειάστηκε μια σειρά επιστημονικών υποθέσεων ώσπου να καταλάβω (πολύ στο περίπου) τι σημαίνει.
    Δε νομίζω να έχω ακούσει ποτέ κάποιον να τη χρησιμοποιεί.

  53. Ηλεφούφουτος said

    «Δώστε κάτι, δώστε κάτι στο φτωχό τραγουδιστή! Ωχ η πείνα! Ωχ η θλίψη!» Μα τι σύμπτωση! Οι φακές Βαβυλωνίας είναι το παλιότερο μικυμάους που κατάφερα να διασώσω (το εξώφυλλο μόνο δεν διέσωσα) από τις σιωπηρές εκκαθαρίσεις της μάνας μου και τις μετακομίσεις! Το μόνο που έχω από δεκαετία ’60! Δεν είχα γεννηθεί τότε, έφτασε σε μένα με τη διαδικασία από χέρι σε χέρι.
    Δεν συμφωνώ με τον Κορνήλιο (σχ. 50). Μου έχει μείνει το βίτσιο να συγκρίνω μικυμάους διαφόρων γλωσσών και βρίσκω ότι τα μικυμάους της εποχής μου ήσαν πολύ κακά σε ποιότητα. Μεταφράσεις ανέμπνευστες (ιδίως στα περιπαιχτικά τραγούδια και στα ονόματα ηρώων) και στο πόδι. Επειδή μάλιστα όταν ήμουν παιδί ό,τι γλωσσικά αποκλίνον άκουγα μού καρφωνόταν στο μυαλό και δεν έφευγε με τίποτε, μου είχαν μείνει εκφράσεις όπως «είναι υγιής σαν ψάρι» ή «εύκολο σαν να πιεις ένα ποτήρι νερό», που πολύ μετά, όταν άρχισα να μαθαίνω Ιταλικά διαβάζοντας Topolino κατάλαβα ότι ήσαν μεταφράσεις κατά λέξη ιταλικών εκφράσεων. ΊΣως οι παλιότεροι μικυμάοι να ήσαν πιο προσεγμένοι, έχω δει κάτι ωραία σουρεαλιστικά όπως «Μεσάνυχτα στο φάρο με παπά και με κουμπάρο». Επίσης κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80 πρέπει να έπιασε δουλειά κάποιος μερακλής με σουρεαλιστικό χιούμορ. Οι διάλογοι σε κάποιες ιστορίες είναι σπαρταριστοί, το ίδιο και τα τραγούδια («Σαν τρελός απ τη χαρά μου βάφω μαύρη την κοιλιά μου», αυτό είναι λίγο παλιότερο).

    Περιοδικά παλιά κρατάω όσα μπορώ αλλά ένα σπίτι το έχω. Πολλά έφταναν σε μένα χέρι με χέρι και σταματούσαν σε μένα. Και Ρομάντζα και Βεντέτες (αδιάφορες τελείως), Θησαυροί και Τραστ του Γέλιου (το καλύτερο!). Όλο και κάτι θα ‘χει μείνει στις κούτες! Απ τις Βεντέτες και τα Φαντάζια προτιμούσα τα Ρομάντζα με τις εξωτικές ιστορίες, τα ευθυμογραφήματα του Τσιφόρου και τις ιστορίες με φαντάσματα.

    Κορνήλιε (σχ. 43), όχι μόνο όπερας αλλά και τραγουδιστές όπως Γ. Βογιατζής, Τζένη Βανου κ.ά. Οι δάσκαλοι που τους έκαναν τραγούδι ήσαν ιταλοτραφείς και μαζί με την ωδική τούς περνούσαν και την αντίστοιχη φωνητική.

  54. Ηλεφούφουτος said

    Παροράματα: ιταλοτραφέντες
    Με πήρε η μπάλα κι εμένα

  55. Μαρία said

    Τι έπαθες, βρε Ηλεφού;Σ’έπιασε κι εσένα η γλωσσική ανασφάλεια; Ιταλοτραφής και ευτραφής ο δάσκαλος όχι ιταλοτραφείς.

  56. Μπουκανιέρος said

    «Το ζουμί του κεφτέ θα πιω
    κι απ’ τα σκουλαρίκια της χοντρής θα κρεμαστώ»
    (ποίημα του Ντόναλντ, Ηλεφού, με το οποίο κέρδισε σε κάποιο διαγωνισμό της Λιμνούπολης. Αργότερα το αξιοποίησαν σε δίσκο οι Ρέλλος και Σιγανίδης, αν σωστά θυμάμαι)

    Ναι, οι παλιές-παλιές μεταφράσεις ήταν καλύτερες θαρρώ (από τα αγγλικά, μάλλον;)
    Η στροφή στη νεο-ιταλική σχολή είχε προβλήματα, όπως λες.

  57. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 56, άπαιχτο! Δεν το είχα πετύχει!
    Πάντως δεν έχω διαπιστώσει να έχει μείνει καμιά ατάκα από μικυμάο σαν παροιμιακή, παρ’ όλο που πάρα πολλά παιδιά έχουν διαβάσει τις ίδιες ιστορίες. Ενώ κάποιες ατάκες – μεταφραστικές εμπνεύσεις του Χιόνη στο Αστερίξ, όπως το «Ε, quo vadis, παλληκάρι, αγκαλιά με το σκουτάρι» τις ακούω πού και πού πότε απ τον έναν πότε απ τον άλλον.

    Μαρία, δηλαδή δεν θα πούμε «το ιταλοτραφέν»; Κρίμα!

  58. Μαρία said

    Καλά θυμάσαι, Μπουκάν. Θα μας το επιβεβαιώσει κι ο Δύτης που ειδικεύεται στο Μιχάλη Σιγανίδη.
    Ηλεφού, εσείς που έχετε τελειώσει φιλοσοφική Αθηνών μπορείτε να το πείτε, οι υπόλοιποι λέμε ιταλοσπουδαγμένος και ξεμπλέκουμε με την καλή ανατροφή.

    Τι θυμάστε, ρε παιδιά. Εγώ έχω ραμολίρει.

  59. Ἠλεφούφουτε,
    δὲν εἶναι γνώμη μου γιὰ νὰ συμφωνῇς ἢ νὰ μὴ συμφωνῇς. ἐγὼ δὲν ἔχω γνώμη ἐπὶ τοῦ θέματος!
    εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ἀπάντησι στὴν ἀπορία μου.

  60. δὲν μιλάω γιὰ τὰ παλιὰ περιοδικὰ μίκυ μάους!

  61. Ηλεφούφουτος said

    Αχ, Μαρία, να χαρείς, το Θεσσαλονίκη-προοδευτική Αθήνα-συντηρητική άστο καλύτερα! Περσινά ξινά σταφύλια, που λες κι εσύ!

  62. Ηλεφούφουτος said

    Παροράματα: στρουμφίλια

  63. neostipoukeitos said

    Ηλεφού #36: Για το ανειμένον που λες, έχω κάτι φίλους Βέλγους που ισχυρίζονται ότι αυτή η παρατακτική σύνταξη (αντί για τις αλλεπάλληλες γενικές) είναι συνηθισμένη στα βελγογαλλικά. Ας πούμε, ma cousine, son mari, son papa est conducteur de train — αντί για «le papa du mari de ma cousine est conducteur de train».

    Ήξερα κι εγώ έναν Τροφίμοβιτς, τον Στεπάν, μπαμπά του κακού Βερχοβένσκη στους «Δαιμονισμένους» (αυτό είναι από άλλο ποστ, εκείνο με τον Γεωργάνα).

    Μαρία #49: Η έκφραση «την έκανε δική του» χρησιμοποιούνταν κατά κόρον και στα Άρλεκιν (τους έριχνα κάτι ματιές στη ζούλα, όταν δεν κοίταγαν οι μεγάλοι). Επίσης, οι ηρωίδες των Άρλεκιν είχαν ένα μυστήριο συνήθειο να βάνουνε μαξιλάρια κάτω απ’ τη μέση τους όταν ο έτσι τις έκανε δικές του. Τι βίτσιο κι αυτό… (Νικοκύρη, μπαρδόν, τσόντα σου το ‘κανα το ποστ).

    Ηλεφού #53, Μπουκάν #56: Από μικυμάο θυμάμαι το καταπληκτικό «ο τάδε μένει στο ξενοδοχείο Κέρατον», που μου έμεινε από τότε και το λέω συνέχεια. Όταν μεγάλωσα, έτυχε να μείνω δυο τρεις φορές στο Σέρατον, το οποίο επέμενα να λέω Κέρατον, κι έτσι έκλεισε η μπούκλα, που θα έλεγαν και οι γαλλοτραφέντες (!)

  64. Μαρία said

    Τιπού, πολύ ενδιαφέρον που τα Άρλεκιν συνέχισαν την παράδοση, αλλά η χρήση μαξιλαριού είναι συνηθισμένη πρακτική και ουδεμία σχέση έχει με βίτσια. Μία δοκιμή θα σε πείσει.

  65. Πάντως οἱ ἀμερικανικὲς ἱστορίες δίνου βάσι κυρίως στὴν καθαρὴ περιπέτεια ἐν ᾦ οἱ ἰταλικὲς π.χ. τοῦ Ρωμανοῦ Σκάρπα στὴν ἀπατεωνιά. νομίζω πὼς εἶναι κάπως ἐνδεικτικὸ τῆς νοοτροπίας ἑκατέρου ἔθνους!

  66. Ηλεφούφουτος said

    Τιπού σχ.63, τον υπαινιγμό ότι έχω γίνει Βέλγος τον αντιπαρέρχομαι με παρρησία και ασκαρδαμυκτί. Περιμένω τα πρώτα ανέκδοτα που θα μου βγάλουν.

    Για αναπαψόλια έλεγαν τίποτα τα Άρλεκιν; Πάντως σίγουρα δεν θα έλεγαν τίποτα για κλανιέρες(/κλανιόλες). Είπαμε να συνεχίζουμε παραδόσεις αλλά με κάποια επιλεκτικότητα!

    Αν είχα βρει ξενοδοχείο Κέρατον σε μικυμάο θα το θυμόμουν σίγουρα κι εγώ. Πάντως μού άρεσε που υπήρχαν «Ξενοδοχείον Η Απελπισία», «οδός φτώχειας», «δίπλωμα κουα-κουα» (κορνιζαρισμένο σε ιατρείο) και τέτοιες λεπτομέρειες στις γωνίες του καρέ.

  67. Μαρία said

    Αναπαψόλια είδα φέτος στο μουσειάκι των Παξών. Κλανιόλα είχα δει στην Κέρκυρα.

  68. ἐπειδὴ τὸ νῆμα ἔχει τὸν τίτλο «πολλὰ καὶ διάφορα» τολμῶ νὰ ἐρωτήσω: ὁ βάιλος εἶναι ὄνομα ἢ τίτλος; γιατὶ ἐγὼ γιὰ τίτλο τὸ ἤξερα, ἀλλὰ ἔτσι μὲ κεφαλαῖο δὲν μοιάζει μὲ κύριο ὄνομα; εἶναι σωστὴ αὐτὴ ἡ πρακτική; http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%A4%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CE%93%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%AD%CE%BB%CE%BC%CE%BF%CF%82

  69. Μαρία said

    Στο λίνκι σου Κορνήλιε, βλέπω τετραγωνάκια κι έτσι δε ξέρω ποιο όνομα βρήκες.
    http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%92%CE%AC%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%82

    Γούγλισε Bailus.

  70. Μαρία said

    Εντελώς κουφό. Διάβαζα κανονικότατα το λήμμα βάιλος αλλά τώρα που ανοίγω το λινκ βλέπω τετραγωνάκια.

  71. Μαρία said

    Το καλό το παλουκάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι.
    Βάιλος
    ή βαϊούλος ή βαΐλος. Όρος που προέρχεται από το λατινικό bajulus, που κατά λέξη σήμαινε αχθοφόρος, ενώ μεταφορικά το δημόσιο άντρα, αυτόν, δηλαδή, που επωμίζεται τα βάρη δημόσιων υποθέσεων. Με την τελευταία αυτή έννοια, έφτασε να σημαίνει τον επιμελητή και κατόπι τον υπεύθυνο για τη φροντίδα μικρών παιδιών, τον παιδαγωγό. Κατά την εποχή της φραγκοκρατίας ο όρος βάιλος αντιπροσώπευε το αξίωμα του επιστάτη, ενώ στις αρχές της τουρκοκρατίας τον πρόξενο.

  72. @ 43, 53

    Χμμ, εξαρτάται και από το ρεπερτόριο. Όταν, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, το ελαφρολαϊκό είχε εκμετρήσει το ζην και η Βάνου το γύρισε στο λαϊκό, η εκφορά της ήταν εξίσου λαϊκή με της Μοσχολιού:

    . «δε γκζέρω τι με πχιάνει, αγόρι μου» (Αγόρι μου· πολύ δύσκολο τραγούδι· η Μελίνα Κανά πήγε να το επανεκτελέσει και έπαθε την πανωλεθρία του Δράμαλη· διστακτική και ασταθής ερμηνεία, παρότι έπαιρνε ανάσες κάθε τόσο· εμ, άλλο Μαδρίτη κι άλλο Καπανδρίτι· εξίσου μυθικό και το ομότιτλο τραγούδι με την Τάμμυ)

    . «μα όταν έρθει μνιά βραδγιά / να σε τυλίξει η μοναξχιά» (Χίλιες βραδιές)

    . «κι όταν τελειώσει το πχχχιοτό / δε γκζέρω τι θα γίνω», και αμέσως πιο κάτω «Σαν ακούρδιστο ρολόι / που δεν παίρνει πχχχια στροφή / το μνυαλό μου έχει μείνει / στη δική σου τη μορφή» (Σε βλέπω στο ποτήρι μου)

    Μωρέ, ας υπήρχαν σήμερα Βογιατζής και Γιοβάννα (και αντίστοιχα τραγούδια, βέβαια), και ας τραγουδούσαν και «την πρώτη τη λέξη ποι-ός τάχα θα πει», και «Καλοκαιράκι έχει η καρδι-ά μου», και ας έκαναν και ό,τι άλλη ερασμι-ά ήθελαν…

  73. Νικοδέσποτα, ένα μεζεδάκι από τη σημερινή Ελευθεροτυπία.

    Αυτό είναι ένα μόνο από τα παραδείγματα που χρησιμοποιεί ο ανθρωπολόγος Μακ Άλιστερ, στο βιβλίο του «Manthropology»

    Μόνο που είναι (γράφεται επειδή προφέρεται) μια λέξη, Μακάλιστερ, ενώ το πλήρες όνομα του ανθρωπολόγου είναι Peter McAllister.

    http://www.enet.gr/?i=news.el.episthmh-texnologia&id=92450
    http://www.hachette.com.au/books/9780733623912.html

  74. neostipoukeitos said

    Μαρία #64: Α να χαθείς, με κόλασες παρασκεβιάτικα. 🙂 Ώστε λοιπόν είχανε ανακαλύψει το G-spot στα Άρλεκιν, ε;

  75. rogerios said

    @Μαρία (σχόλια 69-71)
    Για την ακρίβεια, ο βαΐλος (για πολλούς λόγους θεωρώ προτιμότερη αυτή την απόδοση) προέρχεται από το baiulivius, δηλ. το επίθετο του baiulus (στα κείμενα που έχουν συνταχθεί στα λατινικά οι βαΐλοι αναφέρονται συνήθως με τον τίτλο baiulivius). Ο όρος είχε γενική χρήση κατά τον Μεσαίωνα και σήμαινε καταρχήν τον αξιωματούχο. Αργότερα, ο όρος εξειδικεύτηκε, αναλόγως της εποχής και της περιοχής. Στη Γαλλία, ο bailli είναι συνήθως ο βασιλικός εκπρόσωπος ή βασιλικός επίτροπος. Στον γαλλικό νότο ως bayle αναφέρεται ο αξιωματούχος που ασκεί εξουσία (συνήθως δικαστική, ποτέ στρατιωτική) εν ονόματι του φεουδάρχη σε έναν τόπο (π.χ. στην περίπτωση του Μονταγιού, για το οποίο μας έχει μιλήσει στο παρελθόν ο οικοδεσπότης,ο βαΐλος του χωριού ήταν σχεδόν πάντοτε ένα μέλος της οικογένειας Clergue, οι οποίοι δεν ήταν ευγενείς. Οι μόνοι ευγενείς του χωριού ήταν ο καστελλάνος, που ασκούσε στρατιωτική εξουσία στο όνομα του κόμητος της Φουά, και η γυναίκα του). Τέλος, ο όρος απαντά στη διοικητική οργάνωση των στρατιωτικών θρησκευτικών ταγμάτων: οι Ναϊτες χώριζαν τις επαρχίες σε baillies. Για τους Ιωαννίτες, θαρρώ ότι οι διοικητές επαρχιών ονομάζονταν baillis, αλλά δεν έχω πρόχειρη τη σχετική βιβλιογραφία για να το τσεκάρω.

  76. Κάποτε, ο Βάιλος Γκέσλερ, που βρισκόταν στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Αλβέρτου Α’ της Αυστρίας, έστησε το δουκικό καπέλο του πάνω σ’ ένα πάσσαλο κι έδωσε διαταγή στους κατοίκους όταν περνούσαν από μπροστά του να υποκλίνονται.

    αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπίμαχη φράσι. καὶ δεδομένου ὅτι ἡ σελίδα δὲν ἀπευθύνεται σὲ ἐξειδικευμένο κοινὸ ἀναρωτιέμαι ἂν αὐτὴ ἡ γραφὴ θὰ μποροῦσε νὰ δημιουργήσῃ παρεξηγήσεις, ὅτι ὁ Γκέσλερ ἐλέγετο Βάιλος.

  77. rogerios said

    Κορνήλιε, εγώ θα έγραφα «ο βαΐλος Γκέσλερ». Ο τίτλος του Χέρμαν Γκέσλερ ήταν Landvogt (ή Vogt) του Άλτντορφ. Ο τίτλος αυτός είναι ο αντίστοιχος γερμανικός του bailli/ bailiff (http://en.wikipedia.org/wiki/Vogt.

  78. #75 ἤθελα νὰ μπὼ στὸ ἱστολόγιό σου καὶ νὰ δώσω σύνδεσμο γιὰ τὸ θρυλικὸ βιντεάκι Αὐτιᾶ-Ψωμιάδη ἀλλὰ τὸ ἔχεις ἤδη. μιλᾶμε γιὰ τὴν ἀπόλυτη θεΐλα!!!

  79. Μαρία said

    Ρογήρε, μερσί αλλά εγώ πήγα να εξυπηρετήσω τον Κορνήλιο.
    Κορνήλιε, στην Αμερική υπάρχει μικρό όνομα Bailus. Απο πού ψάξε.

    Τιπούκειτε, τι σημείο τζι ρε συ, οι άνθρωποι ήταν παραδοσιακοί και εργονομικοί. Είδες οτι συνειρμικά ο Ηλεφού σκέφτηκε την ανάπαψη.

  80. sarant said

    Κορνήλιε, η ΕΔΑ (Ένωση για τα Δικαιώματα των Αναγνωστών) αποδοκιμάζει έντονα το «ο Βάιλος Γκέσλερ» για τους λόγους που ανέφερες. Οπότε, βάιλος με μικρό.

    Jago, πταισματάκι, ειδικά μπροστά σε τόσα που βλέπουν τα μάτια μας!

  81. nikosl said

    @73
    @80
    Πιο μαργαριτάρι στο συγκεκριμένο άρθρο της «Ε» μού φαίνεται το Νεάντερνταλ αντί του Νεάντερταλ. Βλέπω επίσης ότι αυτός ο τύπος στο γκουγκλ έχει εξαιρετικά πολλές εμφανίσεις. Εχει κανείς εξήγηση;

  82. nikosl said

    Και μιας και το ψείρισα… Εχει ακόμη ένα «άλμα εις ύψους» αλλά ας το πούμε τυπογραφικό, και κάτι πιο ενδιαφέρον: «στο χείλος μιας μαλακής, λασπώδους λίμνης». Το αγγλικό είναι «soft, muddy lake edge». Πιθανότερο το μαλακό και το λασπώδες να αναφέρονται στο χείλος και όχι στη λίμνη.

  83. Επέλεξα το «πολλά και διάφορα», για να παραπέμψω σε ένα ανούσιο κείμενο, από τα πιο ρηχά που διάβασα τον τελευταίο καιρό:

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=293591&dt=13/10/2009

  84. Servitoros said

    Κορνήλιε ως καλό χριστιανόπουλο που έχεις φάει τα κατηχητικά με το κουτάλι για κάνε μας μια ανάλυση της θέσης του θρησκευτικού όρκου στην Χριστιανική διδασκαλία.

  85. τὴν ἔχω κάνει σερβιτόρε. ὁ ὅρκος ἀπαγορεύεται διὰ στόματος Ἰησοῦ Χριστοῦ. τέλος.

  86. Μαρία said

    Σερβιτόρε, δεν τον παρακολουθείς βλέπω τον Κορνήλιο. Όχι μόνο έχει τοποθετηθεί αλλά έχει και καλά πρώτυπα.
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/10/07/mpagoupro/#comment-12486

  87. Μπουκανιέρος said

    #57
    Φοβάμαι ότι θα σε στενοχωρήσω, Ηλεφού αδερφέ μου, μέρα πούναι, γιορταστική …όμως πριν κάνα χρόνο αγόρασα στα παιδιά μου την Ασπίδα της Αρβέρνης και διαπίστωσα ότι η ατάκα με το σκουτάρι έχει εξαφανιστεί. Και δεν είναι μόνο αυτό, η καινούργια μετάφραση είναι εντελώς ανέμπνευστη, μάλλον τείνει προς το κατά λέξη.
    Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και σ’ άλλα τεύχη, αλλά στο συγκεκριμένο χτυπάει πιο πολύ.

    (#61. Κοίτα, μπορεί αύριο παναθηναϊκοί κι ολυμπιακοί ν’αποφασίσουν ν’αδερφοποιηθούν – όμως μερικά πράματα, καλό είναι να τα κρατάμε!) 🙂

  88. Μαρία said

    Τι μαθαίνω; Τα αστερίξ τα ξαναμεταφράζουν; Γιατί, άλλαξε ο εκδότης;

  89. Μπουκανιέρος said

    #58
    Μη νομίζεις, Μαρία, κι εγώ όλο συντροφιά με τον Αλ-Ζιχάμερ είμαι (το γνωστό σχολιαστή του Αριστοτέλη), αλλά όπως ανακατεύεται η σαλάτα, όλο και κάτι βγαίνει στην επιφάνεια.
    …λοιπόν, νομίζω ότι εκείνο τον καιρό ο Σιγανίδης έμενε στην αρχή της Πλάτωνος. Εγώ έμενα πάλι στην Πλάτωνος αλλά ψηλά, προς Αγίου Δημητρίου. Ε, με τα πάνω-κάτω, συναντιόμαστε στο δρόμο σχεδόν κάθε μέρα.

  90. Μπουκανιέρος said

    #88
    Δεν ξέρω το παρασκήνιο και το ιστορικό – μόνο το αποτέλεσμα.

  91. Μαρία said

    Το Μιχαλάκη έχω να τον δω χρόνια, αλλά γνωριζόμασταν, γιατί ένας φίλος μου τους έκανε μαθηματικά σ’ αυτόν και στον αδερφό του. Έμενε κάπου στο κέντρο αλλά πού ακριβώς θα σε γελάσω.

  92. voulagx said

    #67 Μαρια, σχωρα με τον αγραμματο,αλλα τα αναπαψολια και η κλανιολα τι ειναι; Σκαου του κιφαλ’ η ερμους, κατ’κατβαζ’ η κουτρα μ’, μι μπιρδικλουσι κι ικεινου του G, καντου λιανα.

  93. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 57, όντως στεναχωρέθηκα με το μαντάτο σου, Μπουκάν! Δηλαδή, αν πω μια τέτοια ατάκα σε πιπίνι δεν θα καταλάβει σε τι αναφέρομαι; Πώς κόβουν το νήμα έτσι; Τι χάσματα γενεών δημιουργούν! Δεν τα μπορώ αυτά, ο παραδόπιστος!
    Και μια και μιλάμε για παραδόσεις, για την άλλη παράδοση που λες, εγώ θα προτιμήσω τη διαμάχη Ολυμπιακών – Παναθηναϊκών. Πιο πολλή ουσία μού φαίνεται να εμπεριέχει σήμερα!

  94. Μαρία said

    Ηλεφού #54, σου βρήκα όπως βλέπεις παρέα και μάλιστα γυναικεία.
    Γερμανοτραφείς, ο Φίλιππος Τσίτος, μας είχε προϊδεάσει για το ταλέντο και την εύστοχη ματιά του ήδη από το 2001
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=87998

  95. Μαρία said

    Βούλαγξ, τώρα είδα την ερώτηση. Αντίς να σπάιζ τη γκλάβας γιατί δε του γκούγκλισις;
    http://kerkiraikolexiko.blogspot.com/
    Στο γλωσσάρι τ’ αναπαψόλια τα έχει σχοινένια, αυτά που είδα εγώ ήταν μεγάλοι κρίκοι ξύλινοι. Μπορεί τα πρώτα να τα είχε το πόπολο και τα άλλα οι λιμπροντοριανοί.
    Όπως καταλαβαίνεις εξπέρ επι του θέματος είναι ο Μπουκάν, αλλά είναι εξαφανισμένος.

  96. @92.
    Κατά τον πεθερό μου, η κλανιόλα ήταν ένα χωνί συνδεδεμένο με σωλήνα που χρησιμοποιούσαν παλιότερα (με προφανή τρόπο) τις κρύες νύχτες για να ανακουφίζονται στο κρεβάτι χωρίς να σηκώνουν τα σκεπάσματα για εξαερισμό (αν και έχω τις απορίες μου για τα ηχητικά εφέ). Αποτελούσε καταγεγραμμένο αντικείμενο στην προίκα της μητέρας του. Δεν παραδόθηκε στον ίδιο, οπότε δεν έφτασε ποτέ σε μένα.

  97. Κοίτα να δεις τι χάνω ταξιδεύοντας. Από Σιγανίδη μέχρι αναπαψόλια. Πρέπει να πάρω κανένα πάλμ-τοπ πώς-το-λένε, μου φαίνεται.
    Επιβεβαιώνω τα περί Σιγανίδη και «σκουλαρικιών της χοντρής» (56), αν και δεν είμαι σίγουρος σε ποιο δίσκο (Basse Classe, ή Sabbath Lift; ). Επιβεβαιώνω επίσης, με λύπη μου, την εξαφάνιση του σκουταριού στον Αστερίξ (87). Για να μην πω για τον Τεντέν που ξαναμεταφράστηκε από τα αγγλικά και χάσαμε τον Τουρνεσόλ.

  98. voulagx said

    @Μαρια, Μιχ-Νικ : Ρε τι μαθαινω τωρα στα γεραματα!! Thanx

  99. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 96, ναι, τις βροντές δεν τις απέφευγες αλλά οι άνθρωποι τότε ήσαν πιο πρακτικοί και τους ενδιέφερε η ουσία όχι τα εφέ!

  100. Μαρία said

    Κωλοσελίδα αλλά τη δουλειά μας την κάνει. Το μουσειάκι που έλεγα οτι επισκέφτηκα το καλοκαίρι. Προς τη μέση δεξιά υπάρχει καριόλα με ουρανό και κόκκινα αναπαψόλια.
    http://www.paxos-greece.com/museum.htm

    Κάποτε μου είπαν οτι στη Χίο τα αναπαψιόλα λέγονταν γαμιόλα (η) αλλά δε μπόρεσε να το επιβεβαιώσω.

    Μιχάλη, ποια είναι η καταγωγή του πεθερού σου;

  101. @87.
    Ω, δεν έχει πλέον παληκάρι με σκουτάρι; Είμαι συντετριμμένος…

  102. Μαρία, Πειραιώτης.

  103. Μαρία said

    Άντε, βρήκα κι ένα επιστημονικό για το παξινό έκθεμα.
    http://cmp.corfuculture.gr/default.asp?ACT=40&LangID=Greek_Iso&id=52

    Είχαν κλανιόλες οι Πειραιώτες; Ενδιαφέρον, γιατί αυτά τα εργαλεία τα έχω συνδέσει με τα Επτάνησα και τα θεωρούσα βενετσιάνικης κουλτούρας.

  104. @100.
    Πιθανόν να εννοούσαν «καριόλα», που είναι το κρεβάτι. Το έχει πάθει πολίτισα φίλη μου, όταν, με τον ερχομό της στην Αθήνα απ΄ την Πόλη, ζήτησε σε επιπλάδικο «δυο καριόλες για τα παιδιά». Της εξήγησαν, φυσικά.

  105. Μαρία, η μητέρα του πεθερού μου είχε μικρασιατικές ρίζες, νομίζω. Θα βρω λεπτομέρειες.

  106. Μαρία said

    Μιχάλη, μα κι εγώ για το κρεβάτι της φωτογραφίας μιλάω. Δεν υπάρχει η λέξη στο σάιτ. Ο Βουλάγξ ως βόρειος την ξέρει την καριόλα για το διπλό κρεβάτι. (Για μονά για τα παιδιά δε το λέμε)
    Εσύ να δεις τι έπαθαν οι γονείς ενός φίλου απο χωριό της Μεσσηνίας, που ήρθαν γαμήλιο ταξίδι στη Σαλονίκη γύρο στο 50. Τους λέει ο ξενοδόχος «αφού είστε νιόπαντροι, θα σας δώσω ένα δωμάτιο με καριόλα» κι ο πατέρας του έγινε έξαλλος νομίζοντας οτι του βρίζει τη γυναίκα.

  107. @98.
    Τίποτα!
    Ελπίζω μόνο η ιστορία να είναι αληθινή, και όχι ένα από τα πολλά καλαμπούρια του πεθερού μου – γιατί κάτι μου μυρίζει!

  108. Μαρία said

    Μιχάλη, δες τι επινόησαν κάποιοι απίστευτοι.
    http://www.evrosblogs.gr/%CE%9B%CE%B9%CE%B3%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B1/2009/06/30/

    Πού είσαι, ρε Μπουκάν.

  109. Μια και αναφέρθηκε πρόσφατα ο Μιχάλης Σιγανίδης, ας συνεισφέρω με το ASTON KLASTON Co LTD από τις «Μικρές Αγγελίες».
    Δεν το περίμενα, αλλά και το βρήκα στο γιουτιούμπ:

    Δυστυχώς δεν μπορώ να βρω τους στίχους ονλάιν, και είναι μεγαλούτσικο για να το αντιγράψω..

  110. καριόλα ἔχω ἀκούσει νὰ λένε καὶ τὴν κουνιστὴ πολυθρόνα. στὰ τρακατρούκικα τῆς γιαγιᾶς μου θυμᾶμαι ὅτι εἶχα σημειώσει αὐτὴν τὴν λέξι. γιὰ τὴν καρέκλα θαρρῶ.

  111. σιγὰ σιγὰ θὰ ποῦμε καὶ γιὰ τοῦς σοφρᾶδες.

  112. Μαρία said

    Στη σ. 18, τα αναπαυσόλια έτσι όπως τα φαντάστηκε ένας Αρκάδας.
    http://www.odosarkadias.gr/f/oa173.pdf

  113. Μπουκανιέρος said

    Μαρία, έφτακα.
    Φοβάμαι όμως ότι θα σε απαγοητέψω γιατί εμείς δεν τα προφτάκαμε αυτά τα πράματα – ό,τι ακούγαμε απ’ τσου παγιούς όταν τσουρχόντανε η όρεξη…
    Ο Χυτήρης πάντως (που αναφέρεται σ’ένα απ’ τα λινκ σου) λέει:
    «αναπαψόλια, τα = βαμβακερό ή μάλλινο πλεχτό σκοινί, που τα άκρα του κατέληγαν σε θηλειές. Κρεμόταν από το δοκάρι της οροφής πάνω από το συζυγικό κρεβάτι και στις θηλειές τοποθετούσε τα πόδια της η σύζυγος, κατά τη γεννετήσια πράξη (ανα-παύω>ανάπαψη).»
    Υποθέτω αυτή είναι η χωριάτικη εκδοχή των φτωχών – σε αντιπαράθεση με την εκδοχή του μουσείου, πούχει μέχρι και κρεβάτι με μπαλντοκίνο!
    Για το ίδιο αντικείμενο θυμάμαι τη λέξη «ντα-γόδερε» και «για το γοδιμέντο» – υπήρχε κι άλλη μια που την ξέχασα.
    Μπορώ να ψάξω τα βιβλία μου για κάτι περισσότερο – υποθέτω όμως ότι αναζητούσες βιωμένες εμπειρίες.

  114. Μπουκανιέρος said

    Δύτη, για πάρτη σου σκαρφάλωσα και σκάλισα ένα απ’ τα μπαούλα – ο κόπος μου δεν πήγε χαμένος.
    Ο δίσκος των Μ.Σ. και Θ.Ρ. (τον βρήκα!) είναι «Το πρωί και το βράδυ», όπου, πέρα από ποίηση Ντόναλντ, υπάρχουν και τρία ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη, καθώς και η περίφημη «Αυστραλία».

  115. Μπουκανιέρος said

    …Θεσσαλονίκη 1990
    (ξέχασα να το γράψω στο προηγούμενο)

  116. Μαρία said

    Ε όχι και βιωμένες εμπειρίες. Απλώς σε κανένα παλιό σπίτι μπορεί να είχες δει. Κλανιόλα είδα σε ένα χαζομουσειάκι στα Δανίλια προ αμνημονεύτων χρόνων.
    Τα πήρατε απ’ τους Βενετσιάνους;
    Αυτός που έκανε το γλωσσάρι #95 δικιολογημένα μιλάει για σκοινένια. Ο ϊδιος αναγγέλλει την έκδοση βιβλίου με τίτλο Κερκυραϊκό κάμα σούτρα.

  117. Μπουκανιέρος said

    Σχετικά με τις νέες μεταφράσεις του Αστερίξ, υποψιάζομαι ότι μπήκε κάποιο πρόβλημα (κάποια διαφωνία) με τα δικαιώματα.

  118. sapere aude said

    > Κρεμόταν από το δοκάρι της οροφής πάνω από το συζυγικό κρεβάτι και στις θηλειές τοποθετούσε τα πόδια της η σύζυγος

    Geez, you guys into S&M or what?!

  119. Μπουκανιέρος said

    Στα Δανίλια ήταν το «χωριό του Μπούα», δηλ. ένα δήθεν παραδοσιακό δήθεν χωριό που είχε φυτρώσει στο πουθενά. Πρωτοπόρος ο Μπούας, και στο ριμέικ και στη βίρτσουαλ πραγματικότητα και στις κατασκευασμένες παραδόσεις και σε όλα… Είχε όμως μεγάλη επιτυχία στους τουρίστες.
    Για τους Βενετσιάνους, δεν ξέρω.

    Για να πούμε και κάτι σοβαρότερο, μεθαύριο Παρασκευή έχει εγκαίνια το Μουσείο Σολωμού. Στο σπίτι του στα Μουράγια. Στην πραγματικότητα είναι ανακαίνιση (ή κάτι τέτοιο), δηλ. υπήρχε από χρόνια το Μουσείο αλλά το καλοκαίρι είδα ότι το βάψανε και το φτιάχνανε.
    Υποτίθεται ότι τώρα δε θα είναι τόσο περιθωριακό ή κάπως σα γκέτο…

  120. Μαρία said

    Μα και μένα με πήγαν στο τουριστικό αξιοθέατο την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στο νησί, 71 ή 72, τότε που σ’ όλες τις ταβέρνες τα γκαρσόνια χόρευαν δήθεν παραδοσιακούς χορούς με τους τουρίστες, και έκτοτε δε ξαναπήγα. Πρέπει να τα κονομάνε.

    Σάπερε, τι ρωτάς;

  121. Μπουκανιέρος said

    Πρέπει να κάνεις λάθος στην ημερομηνία, μετά τη χούντα φτιάχτηκε.
    Η δεκαετία του ’70, πάντως, πρέπει να ήταν η χειρότερη (ως προς την τουριστική συφορά).
    Όχι ότι υπήρξαν και πολύ καλύτερες στη συνέχεια, αλλά τέλος πάντων…

  122. sapere aude said

    > Μαρία:
    > Σάπερε, τι ρωτάς;

    Για τη σχέση που έχουν οι Κορφιάτες με το σαδομαζοχισμό 😉

  123. Μαρία said

    Καλά το μυρίστηκα βλέποντας εκείνο το S&M. Το εργαλείο αναπαψόλια βρίσκεται στον αντίποδα του μαρκησίου.
    Μη μπερδεύουμε τους κρίκους με τις χειροπέδες.

  124. Μαρία said

    #7 Στο χτεσινό Ριμέικ της ΕΤ1, είδαμε και την τελετή από επίκαιρα της εποχής με τον Παπανδρέου να αναφωνεί «Ζήτω η αιωνία Ελλάς»

  125. Μαρία said

    Για Μπουκάν απο Φανή Πετραλιά
    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=522701

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: