Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μαρκεζίνης, η τελευταία απογοήτευση

Posted by sarant στο 22 Οκτώβριος, 2009


Προσοχή, ακολουθεί εντελώς ανεπίκαιρη δημοσίευση!

kmitr4-10-73Ο Σπύρος Μαρκεζίνης πρέπει να γοήτευσε και μετά ν’ απογοήτευσε πολλούς στη ζωή του. Άλλοι θ’ απογοητεύτηκαν όταν το λαμπρό αυτό μυαλό δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα νεύρα του και ήρθε σε σύγκρουση με τον Παπάγο, με αποτέλεσμα από πιθανότερος διάδοχός του στην πρωθυπουργία να βρεθεί εκτός κόμματος. Άλλοι, όταν το μικρό Κόμμα Προοδευτικών στη δεκαετία του 1960 άλλαζε συμμάχους, πότε με την ΕΚ, πότε με την ΕΡΕ και τους αποστάτες. Οι πιο πολλοί, όταν στάθηκε πρόθυμος δοτός πρωθυπουργός στα παιχνίδια «εκδημοκρατισμού» του Παπαδόπουλου. Κάποιοι άλλοι θα απογοητεύτηκαν όταν έγινε, μετά τη μεταπολίτευση, ο επίσημος εκφραστής των νοσταλγών της χούντας.

Επειδή εγώ είμαι κάπως μικρότερος, απογοητεύτηκα από τον Σπύρο Μαρκεζίνη μετά θάνατον, και μάλιστα πριν από δεκαπέντε μέρες. Εξηγούμαι: Όταν ήμουν περίπου δέκα χρονών, ο πατέρας μου έφερε στο σπίτι, σε τέσσερις τόμους με γυαλιστερό κόκκινο εξώφυλλο την Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας [sic] Ελλάδος. Αμέσως άρχισα να φυλλομετρώ τον πρώτο τόμο του βιβλίου. Μου έκαναν μεγάλη εντύπωση οι ωραίες έγχρωμες αγγλικές γελοιογραφίες της περιόδου της επανάστασης του 1821, που παρουσίαζαν π.χ. την Τουρκία σαν γαλοπούλα (διότι Turkey) να κυνηγάει να καταβροχθίσει το κομμάτι λίπος-Ελλάδα (grease-Greece), αλλά το κείμενο ήταν πυκνό και με μικρά γράμματα κι είχε ένα σωρό άγνωστα ονόματα, οπότε επέστρεψα στον Ιούλιο Βερν. Ωστόσο, στο μυαλό μου οι τέσσερις κόκκινοι τόμοι προσλάβαν κύρος αναμφισβήτητο.

Ύστερα ο Μαρκεζίνης συνεργάστηκε με τη δικτατορία. Λέγαν όλοι «Σπυριδούλα-δούλα», άσχετο αν κάποιοι εξακολουθούσαν να τον παραδέχονται για δυνατό μυαλό. Το παρατσούκλι Σπυριδούλα το είχε βγάλει ο Μποστ, θυμίζοντας μια ιστορία της δεκαετίας του 1960, με τη μικρή Σπυριδούλα, την υπηρέτρια που την έκαιγαν με το σίδερο τα αφεντικά της. Παρόλο που είχαν περάσει πολλά χρόνια, ο κόσμος το θυμήθηκε και το καθιέρωσε. Δείτε και τη γελοιογραφία.

markez2

Τέλος πάντων, με το ένα και με το άλλο δεν ξανάνοιξα τους τόμους της Ιστορίας, παρά μόνο σπάνια και φευγαλέα.  Ύστερα έφυγα από το πατρικό σπίτι, πέρασαν τα χρόνια, πάντα όμως μου είχε μείνει η εντύπωση πως θ’ αποτελεί ο Μαρκεζίνης μιαν έγκυρη πηγή. Τυχαίνει τώρα τελευταία να μ’ απασχολεί η περίοδος 1915-1921. Είχα ανατρέξει σε διάφορες πηγές, όχι όμως στον Μαρκεζίνη. Με είχε ιδιαίτερα εκνευρίσει η έλλειψη στοιχείων για τις εκλογές του 1920. Ξαναπήγα λοιπόν στην πατρική βιβλιοθήκη, με την προσδοκία ότι εκεί θα έβρισκα κάποια στοιχεία παραπάνω -και τότε γνώρισα την απογοήτευση.

Πρώτα-πρώτα, ενώ ο τρίτος τόμος υποτίθεται ότι καλύπτει την περίοδο 1910-1922 και ο τέταρτος την περίοδο 1923-1964, στην πραγματικότητα ο τρίτος τόμος τελειώνει το 1915 και ο τέταρτος… στις εκλογές του 1920! Η περίοδος μετά το 1920 καλύπτεται τηλεγραφικά σε ένα πυκνό πεντασέλιδο, καλογραμμένο βέβαια αλλά ούτε κατά διάνοια αυτό που περιμένει κανείς από μια ιστορία. Για να είμαι δίκαιος, υπάρχει και χορταστικό επίμετρο με πρωτογενή κείμενα, μερικά από τα οποία καλύπτουν την περίοδο της Μικρασιατικής Εκστρατείας και καταστροφής –αλλά τα πρωτογενή κείμενα, όσο κι αν είναι αναντικατάστατα, δεν είναι ιστορία.

Από κάποιες ενδείξεις συνάγεται ότι ο Μαρκεζίνης είχε σκοπό να γράψει κι άλλους τόμους –για παράδειγμα, στην απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου το 1920 έχει μια νύξη για την επόμενη του 1933. Όμως δεν τους έγραψε και η εκ μέρους του εκδότη παραπλανητική επισήμανση των τόμων αγγίζει τα όρια της απάτης.

Δεύτερη απογοήτευση, το περιεχόμενο. Η περίοδος που μ’ ενδιαφέρει καλύπτεται αφενός με το σταγονόμετρο και αφετέρου με παραταξιακό πνεύμα. Δύο παραδείγματα. Ξεμπερδεύει με τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 σε μία σελίδα, χωρίς να αναφέρει καν τα αποτελέσματα (πόσες έδρες πήραν οι δυο παρατάξεις) ή τη συμμετοχή του ΣΕΚΕ. Δεύτερον, στα Νοεμβριανά του 1916 αποσιωπά σχεδόν τελείως τα έκτροπα, τους 35 βεβαιωμένους νεκρούς. Στέκεται μόνο στον προπηλακισμό του δήμαρχου Αθηναίων Εμμ. Μπενάκη. Γενικά, αυτός ο τέταρτος τόμος μου έδωσε την εντύπωση ότι έμεινε μισοτελειωμένος.

Δεν αποκλείεται τα παλιότερα χρόνια, τον 19ο αιώνα εννοώ, που τα πολιτικά τους πάθη όσο και να πεις έχουν κατασιγάσει, να τα αφηγείται ο Μαρκεζίνης με περισσότερη αντικειμενικότητα. Αλλά για την περίοδο 1915-1921 που μ’ ενδιέφερε, ο Μαρκεζίνης μ’ απογοήτευσε.

markez

Με την ευκαιρία που αναρτώ αυτό το κομμάτι, έβαλα και κανα-δυο εικόνες. Η γελοιογραφία του Μητρόπουλου είναι από τα Νέα στις 4.10.73, μόλις είχε ανακοινωθεί η δοτή πρωθυπουργία Μαρκεζίνη (και δοτή και δετή, έλεγαν πολλοί τότε). Του Μποστ είναι αρχικά από τον Ταχυδρόμο και μετά από το λεύκωμα «Σκίτσα 73-74», απ’ όπου προσπάθησα να το σκανάρω, με μέτρια όπως βλέπετε αποτέλεσμα, επειδή το βιβλίο αυτό έχει σχήμα πολύ πίζουλο, καθόλου ματζόβολο. Η φωτογραφία είναι από τον δεύτερο τόμο των απομνημονευμάτων της Ελένης Βλάχου, που ήταν φίλη του Μαρκεζίνη.

Advertisements

117 Σχόλια to “Μαρκεζίνης, η τελευταία απογοήτευση”

  1. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Πάντως είναι ενδιαφέρον και, σε κάποιο βαθμό, ιστορικά οξύμωρον, πώς οπαδοί/υποστηρικτές/πιστοί/μαθητές του Μαρκεζίνη, όταν εκείνος συνεργάστηκε με τη Δικτατορία, εκείνοι πέρασαν σε (παράνομα, ακόμη) αριστερά σχήματα, ενώ στελέχωσαν στην πορεία το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, αποποιούμενοι, βεβαίως, οποιαδήποτε σχέση τους με τον πρωταγωνιστή της σημερινής αναρτήσεως, που σας απογοήτευσε.

  2. Μπουκανιέρος said

    Τη μάνα μου την είχε απαγοητέψει γύρω στο 1953 (;) με κάτι φόρους που έμπηξε και κάτι επιδόματα που έκοψε – απ’ αυτά ζούσαν. Είκοσι χρόνια μετά, όταν ξανάκουσε τ’όνομά του την έπιασε ανησυχία, ήταν σίγουρη ότι κάτι θα παθαίναμε.

  3. τὸν Μαρκεζίνη ὡς ἱστορικὸ δὲν τὸν ἔχω διαβάσει ἀλλὰ σκοπεύω νὰ τὸ κάνω. ξέρω ὅμως ὅτι ἔσωσε τὴν δραχμή.

  4. Μπουκανιέρος said

    Μάλλον για το ίδιο γεγονός μιλάμε – αλλά από άλλη οπτική γωνία.

  5. sarant said

    Ίσως έσωσε τη δραχμή άλλων, όχι της μαμάς Μπουκανιέρας.

  6. Μαρία said

    Την Ιστορία του Μαρκεζίνη την είχε η μάνα μου σε Βίπερ, πολύτομη. Πριν απο χρόνια σε κάποια εκκαθαριστική μανία τη χάρισα χωρίς να τη διαβάσω, αλλά βλέπω τώρα οτι δεν έχασα και τίποτα.
    Τον θυμήθηκα και τις προάλλες λόγω του σερ.

  7. Θυμήθηκα ένα κείμενο του Φ. Γερμανού παλιο, όπου ο διαχειριστής του ( της πολυκατοικίας του ) τον ενημερώνει ότι μολονότι λόγω ..ρουβλίων αποκρύπτει η εφημερίδα που εργάζεται ο ΦΓ το σεισμό της Αθήνας, ο ίδιος είχε ένα ατύχημα: του έπεσαν και οι τέσσερις τόμοι Μαρκεζίνη στο κεφάλι. Και τον ερωτά :
    «Έχετε φάει Μαρκεζίνη στο κεφάλι»?
    «Μα…όλοι έχουμε φάει Μαρκεζίνη στο κεφάλι».
    Τώρα που το σημειώνω μου φαίνεται πιο αστείο από τότε που πιστιρίκος τό’χα διαβάσει.

  8. espectador said

    «Αυτη η δραχμη ειιναι δικη σου»…αυτο ηταν το 64 νομιζω. Το θυμαμαι απο την ταινια του Μανθουλη «προσωπο με προσωπο» στην οποια σε μια σκηνη καθονται σε ενα βαθυ καναπε ο μεγαλοκαρχαριας και ο φοιτητακος και τους πεφτουνε απο την τσεπη τα λεφτα στο βαθος του καναπε. Τα μαζευει ο μεγαλος, διαλεγει μια δραχμη και την δινει στον νεαρο λεγοντας «αυτη η δραχμη ειναι δικη σου». Ηταν το συνθημα της ΕΡΕ τοτε, ανησυχωντας για την δραχμη που πριν 13 χρονια ειχε «σωσει» ο Μαρκεζινης. Τον Μαρκεζινη τον θυμαμαι απο τις γελοιογραφιες του Φωτιαδη με ενα σαγονι νααα…. Καποτε ειχε περασει και ενας τομος της ιστοριας του απο τα χερια μου, αλλα μετα απο απανωτες μετακομισεις καπου..μας εγκατελειψε.

  9. Μαρία said

    Του Φωτιάδη; Μήπως είναι παραδρομή αντί του Φωκίωνα(Φώκου) Δημητριάδη;

  10. sarant said

    Και μια ακόμα του Μητρόπουλου αλλά από το 1965:

  11. Μαρία said

    Δε μπορώ να αποτιμήσω τη συμβολή του Σπύρου στη σωτηρία της δραχμής μια και δεν το σκέφτηκε μόνος του. Το 54 μαζί με την καινούρια δραχμή (=1.000 παλιές με τις οποίες δε ξέρω τι αγόραζε η μαμά Μπουκανιέρα) κόπηκαν και οι αγαπημένες μου πενταροδεκάρες με την τρύπα στη μέση – οι εικοσάρες ήταν ατρύπητες, γι’ αυτό και το πονηρό ανέκδοτο που κυκλοφορούσε.

  12. marulaki said

    Ψοφάω να ακούσω το ανέκδοτο! 🙂

  13. Μαρία said

    Σήμερα μάλλον θα φαίνεται κρύο.

    Μια πεντάρα συναντάει στο δρόμο δυο εικοσάρες που πάνε σινεμά.
    Πεντ. Καλέ, να ‘ρθω μαζί σας;
    Εικ. Δε κάνουμε παρέα με τρύπιες.

  14. sarant said

    Εγώ γιατί θυμάμαι τις εικοσάρες με τρύπα; Φταίει εκείνος ο Γερμανός που μου έχει πάρει τα μυαλά, ή τις τρύπησαν μετά;

  15. Οι εικοσάρες με τρύπες έφτασαν μέχρι τη δεκαετία του ΄70.
    Ίσως και του ΄80 αλλά του ’70 σίγουρα.

  16. Μαρία said

    Μα οι εικοσάρες δεν είχαν τρύπα, δεν έκαναν παρέα με τρύπιες. Μόνο οι δεκάρες κι οι πεντάρες.
    Απο τα τέλη της δεκαετίας του 60, νόμισμα κάτω απο πενηνταράκι δεν έπιασα στα χέρια μου. Και να κυκλοφούσαν δεν είχαν καμιά αξία.

  17. Μαρία said

    Παιδιά, έχετε δίκιο, τρύπιες κι οι εικοσάρες (μόλις βρήκα κάποιες σε παλιό κουτί). Άρα στο ανέκδοτό μου στη θέση των 20 λεπτών είναι οι δραχμές που δε καταδέχονται τα τρύπια λεπτά.

  18. sarant said

    Λύθηκε το μυστήριο!
    Θυμάμαι και μια παλιά γελοιογραφία του Μητρόπουλου, με τον Κανελλόπουλο να κινδυνολογεί: Η δραχμή κινδυνεύει.

    Και έναν σπόρο να σχολιάζει: Το πενηνταράκι όμως είναι περδίκι!

  19. Μαρία said

    Νίκο, η χούντα όμως βούλωσε τις τρύπες.
    http://www.oldmarket.gr/view_cat.php?cat_id=132&page=3

    http://www.bankofgreece.gr/Pages/el/Euro/drachma.aspx

  20. sarant said

    Αυτές οι εικοσάρες δεν πρέπει να κυκλοφόρησαν πολύ, θα τις αχρήστεψε ο πληθωρισμός του 1973.

  21. Ω, οι τρύπιες εικοσάρες είχαν εξαιρετική αξία στις αρχές του ’70! Η καλοκαιρινή παρέα μου κι εγώ είχαμε ανακαλύψει οτι οι εικοσάρες μπορούσαν να υποκαταστήσουν τα δίφραγκα που ρίχναμε στα ποδοσφαιράκια της παραλίας. Μόλις το καταλάβαμε, πήγαμε καρφωτοί στον νεωκόρο της εκκλησίας και του ζητήσαμε να μας δώσει όλες τις εικοσάρες από το παγκάρι της εκκλησίας, σε αντάλλαγμα με ένα ολοστρόγγυλο εικοσάρικο (αν θυμάμαι καλά – το ποσό εμπεριείχε και μια μικρή δωρεά για τον Αη-Βασίλη, μεγάλη η χάρη του). Μετά ακολούθησε ένα όργιο στα ποδοσφαιράκια της παραλίας για μερικές ημέρες, μέχρι που ο μαγαζάτορας ανακάλυψε την απατεωνιά μας, και – με την καλοσύνη του – πιο πολύ γέλασε με την ευρηματικότητά μας παρά ζοχαδιάστηκε. Μας εξήγησε όμως, εμμέσως πλην σαφώς, οτι το «τέρμα τα δίφραγκα» τελείωσε, και από τώρα «τέρμα οι εικοσάρες»…

  22. espectador said

    Μαρια εχεις δικηο. Φωκιων Δημητριαδης. Αλλα βλεπεις αυτο το κεφαλι που το κουβαλαω 64 χρονια τωρα, αρχισε να τα χανει 🙂

  23. Μαρία said

    Νίκο, μα γι’ αυτό έγραψα παραπάνω οτι απ’ τα τέλη του 60 τέτοια κέρματα δεν έπιασα στα χέρια μου. Αν δεν το διάβαζα στο σάιτ της τράπεζας της Ελλάδος θα έλεγα οτι σταμάτησαν να κόβονται.
    Να όμως που ο Μιχάλης μας διαψεύδει.
    Στη δεκαετία του 50 με ένα φράγκο αγόραζες 10 καραμέλες, εκτός απ’ τις γάλακτος (τις φλόκες) που έκαναν μια εικοσάρα η μία.
    Το κόλπο του Μιχάλη το εφάρμοζαν, την ίδια εποχή, με δίφραγκο στους τηλεφωνικούς θαλάμους της Γαλλίας. Θυμάμαι φοιτητές την παραμονή της αναχώρησής τους να μαζεύουν τα δίφραγκα της παρέας.

    Γι’ αυτό μ’ αρέσουν αυτά τα ποστ. Ξεσκονίζουμε λίγο τη μνήμη μας και μπορεί να γλιτώσουμε και την Αϊζενχάουερ.
    Άσε που μαθαίνουμε οτι τα Ιωνιδάκια λέτε τον καντηλανάφτη νεωκόρο.

  24. Μαρία said

    Espectator, παρηγορήσου με το δικό μου που μπέρδεψα τα κέρματα.

  25. # 23 κι ἐγὼ νεωκόρο τὸν ξέρω…

    ἔχω δεῖ πολλὰ τέτοια τρύπια κέρματα παλαιᾶς κοπῆς, κάπου πρέπει νὰ ἔχω μερικά.

  26. Κε Μιχάλη Νικολάου (#21)
    το ίδιο κάνουν ακόμα και τώρα οι Βρονταδούσοι, στο δήμο Ομηρούπολης Χίου.
    Το νερό της βρύσης στη Χίο δεν πολυπίνεται και οι δημοτικές αρχές αντί να κάνουν κάτι για να το βελτιώσουν, έβαλαν κερματοδέκτη σε μία πηγή με καλό νερό, έτσι ώστε όποιος θέλει νεράκι καθαρό να ρίχνει ένα ευρώ και να παίρνει, ας πούμε, δέκα λίτρα νερό.
    Ελα, όμως, που οι Βρονταδούσοι πάνε συχνά «απέναντι» για ψώνια, καθώς τα τούρκικα σούπερμάρκετ έχουν σχεδόν τις μισές τιμές από τα ελληνικά και ως ρέστα παίρνουν κάποια κέρματα, πολλαπλάσια της λίρας, τα οποία είναι ίδια κι απαράλλαχτα με το ευρώ αλλά έχουν πολύ μικρότερη αξία.
    Όπως, αντιλαμβάνεστε, οι κερματοδέκτες στις βρύσες του Βροντάδου έχουν περισσότερες λίρες κι από την κεντρική τράπεζα της Τουρκίας!
    Μα να βάλουν κερματοδέκτη στην πηγή οι αθεόφοβοι!

  27. Μαρία said

    Νεωκόρο τον λες. Αλλιώς τον ξέρεις. Για θυμήσου και τι σου είχε πει η καθηγήτριά σου.

  28. Μπουκανιέρος said

    Ναι Νίκο, οι δεκάρες/εικοσάρες χωρίς τρύπες της χούντας κυκλοφόρησαν ελάχιστα, πάντως πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν και να χρησιμοποιηθούν. Αυτές που δεν κυκλοφόρησαν καθόλου ήταν οι δεκάρες/εικοσάρες της δημοκρατίας (πάλι χωρίς τρύπα – υπήρχαν μόνο στην πρώτη έκδοση, του 1976) – πήγαν κατευθείαν στους συλλέκτες.
    Όσο για τις παλιές, τις τρύπιες, ήταν σε χρήση ολόκληρη τη δεκαετία του ’60 (δεκάρες και εικοσάρες) – ξεφτιλίζονταν σταδιακά βέβαια, πάντως έπαιζαν. Αυτές που είχαν βγει εκτός μάχης ήταν οι πεντάρες – κάπου γύρω στα μέσα της δεκαετίας (1965 ή 66;).
    Θα θυμάστε, οι παλιοί, που αξιοποιήσουμε τις τρύπες με πολλούς τρόπους. Π.χ. περνούσαμε τις οικονομίες μας σ’ ένα σπάγκο και τις κάναμε κολιέ – σαν ιθαγενείς.
    Τις έχω όλες, εννοώ όλους τους τύπους του 20ού αιώνα, αν χρειάζεστε τίποτα (αν και πρέπει να θυμηθώ και πού τις έχω).

    Μαρία, μήπως είσαι κουρασμένη;

  29. Μπουκανιέρος said

    Παρόραμα: αξιοποιούσαμε
    (ωχ, κόλλησα κουσούρι!)

  30. ὄχι νεωκόρο τὸν ἤεξερα ἀπὸ μικρός, νεωκόρο τὸν λένε ὅλοι στὴν ἐνορία…

    ὁ πατέρας μου μέχρι πέρυσι εἶχε ἕνα τέτοιο τρύπιο κέρμα περασμένο στὰ κλειδιά του. μετὰ πῆρε καινούργιο αὐτοκίνητο καὶ ἄλλαξε μπρελόκ.

  31. Μαρία said

    Μπουκάν, τι υπαινίσσεσαι;

    Κολιέ, κρεμασμένα απο καρφί στον τοίχο, υπήρχαν μόνο στο σπίτι της φίλης μου, που ο μπαμπάς της ήταν παπάς.

    Μπρελόκ με εικοσάρα μου χάρισαν πρόσφατα.

  32. Πράγματι, οι τίτλοι της τετράτομης Πολιτικής Ιστορίας της Νεωτέρας Ελλάδος είναι παραπλανητικοί, δηλ. αναφέρουν άλλες χρονολογίες από ό,τι πραγαμτεύεται κάθε τόμος. Όμως ο Μαρκεζίνης έγραψε και τη συνέχεια, τέσσερις τόμους από το 1920 μέχρι το 1936 (τους αγόρασα πρόσφατα και διαβάζονται σχεδόν εξίσου ευχάριστα με τους «κόκκινους») καθώς και άλλους τρεις (που όπως επισημαίνει ο ίδιος, έχουν πια περισσότερο χαρακτήρα απομνημονευμάτων) για το μετέπειτα διάστημα. Τους πουλάει ο Πάπυρος στην Πανεπιστημίου, και υποθέτω ότι οποιοδήποτε σοβαρό βιβλιοπωλείο και σε άλλη πόλη μπορεί να τους παραγγείλει.

    Γισ τη δραχμή, να ξεχωρίζουμε:
    ο Μαρκεζίνης, ως Υπουργός Συντονισμού (Ενθικής Οικονομίας θα λέγαμε σήμερα), υποτίμησε κατά 50% την άνοιξη του 1953 την επίσημη ισοτιμία της δραχμής, που λίγα σήμαινε, καθόσον ίσχυαν ως τότε άγριοι περιορισμοί στις εισαγωγές — και ταυτόχρονα κατάργησε ή χαλάρωσε σημαντικότατα τους περιορισμούς αυτούς, ξαναβάζοντας διαμιάς την Ελλάδα στο κύκλωμα του σχετικά ελεύθερου διεθνούς εμπορίου. Αυτή ήταν η επαναστατική του τομή, για την οποία θα μείνει στην ιστορία. – Ένα χρόνο αργότερα, βλέποντας ότι παρά την ελευθέρωση των εισαγωγών η δραχμή διατηρούσε τη (νέα) συναλλαγματική της ισοτιμία, έκοψε και τα τρία μηδενικά που μας είχε κληροδοτήσει ο μεταπολεμικός πληθωρισμός και έκοψε τα πρώτα μεταπολεμικά κέρματα: τρύπιες πεντάρες, δεκάρες και εικοσαράκια και μονοκόμματες δραχμές, δίφραγκα και τάλιρα (τα τάλιρα νομίζω λίγο αργότερα, αλλά στο ίδιο μοντέλο, με χάραξη του Β. Φαληρέα). Αλλά αυτό ήταν απλώς ένα διοικητικό έτρο, που δεν ήθελε ιδιαίτερο θάρρος ή ευφυΐα για να παρθεί.
    Οι πεντάρες πολύ γρήγορα έπαψαν να κυκλοφορούν, αν και το Νομισματοκοπείο έκοψε καινούργιες ακόμη και το 1974. Οι δεκάρες όμως και τα εικοσαράκια κυκλοφορύσαν σαφώς μέχρι το 1973, που άρχισε ο καλπάζων πληθωρισμός που γκρέμισε τη δραχμή στο 1/10 της συναλλαγματικής και στο 1/100 της αγοραστικής της αξίας σε 22 χρόνια…

  33. Μαρία said

    Στη Νομισματική Επιτροπή, που ήταν το ανώτατο όργανο χάραξης και εφαρμογής της οικονομικής πολιτικής, μετείχαν με δικαίωμα βέτο, ο Αγγλος Gregory και ο Αμερικανός Costanzo. Είχαν λόγο για όλα, για τα επιτόκια, τους μισθούς, τη νομισματική κυκλοφορία, τη χρηματοδότηση της βιομηχανίας και του εμπορίου, τις εισαγωγές και εξαγωγές. Ενα καθεστώς υποτέλειας, δηλαδή, που φυσικά ήταν κατάλοιπο του εμφυλίου πολέμου και στηριζόταν στο γεγονός ότι ο προϋπολογισμός ισοσκελιζόταν χάρις στα χρήματα της αμερικανικής βοηθείας.
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_12/04/2008_266215

  34. Έχω μια μάλλον αφελή απορία, οι τρύπες στα κέρματα ήταν για λόγους οικονομίας υλικού; Δηλαδή, η ονομαστική αξία των κερμάτων ήταν σχετική με το κόστος της πρώτης ύλης;

  35. Πάπιας said

    JAGO αυτή η αντιστοιχία είναι πολύ παλιά, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τουλάχιστον μετά το Μεσαίωνα δεν υπάρχει. Και στο Μεσαίωνα ο λόγος που αφήνω μια υποψία είναι ότι τότε ακόμα ξέρω να έκοβαν τα νομίσματα οι τότε επιτήδειοι για να κερδίζουν κατιτίς. Να πω την αμαρτία μου δεν ξέρω κάτι σίγουρο, αλλά θα το ψάξω γιατί μου κίνησες την περιέργεια.

    Σχετικά με το Μαρκεζίνη ως ιστορικό δεν έχω ιδία άποψη, αλλά είναι πολύ δύσκολη έως αδύνατη η αντικειμενική γραφή της ιστορίας του παρόντος. Έτσι κι αλλιώς έχοντας στα χέρια μας πλήθος πηγών αλλά και συνολικά το βίο του Μαρκεζίνη, μπορούμε να μελετήσουμε το έργο του νηφάλια και να καταλάβουμε πως ο συγτκεκριμένος πολιτικός έβλεπε την ιστορία στη ζωή του, δηλαδή δεχόμενοι την ιστορία του όχι ως αντικειμενική και απόλυτη πηγή, αλλά ως μια από τις πηγές και κυρίως ως καθρεύτη στον ίδιο τον Μαρκεζίνη.

    Α και κάτι άλλο (άσχετο) που προήλθε από πολύ πρόσφατη περιπέτεια: το λουμπάγκο προέρχεται από το lumbus αν δεν κάνω λάθος, η κατάληξη όμως?

  36. Πάπιας said

    (Αντιστοιχία εννοώ αξίας υλικού και αξίας νομίσματος)

  37. Ωραία Πάπια, για ψάξτο…

  38. Πάπιας said

    Πολύ χονδρικά απ’όσο καταλαβαίνω από αυτό τον πίνακα (http://www.medievalcoinage.com/denominations/index.htm) η αντιστοιχία στο Μεσαίωνα υπήρχε τουλάχιστον εσωτερικά για κάθε νόμισμα.

    Επίσης αν αληθεύει η πηγή της ελληνοποίησης του τάληρου που αναφέρεται στην τελευταία υποσημείωση εδώ (http://www.mani.org.gr/periodikomani/3/drahmi.htm) ακόμα και μετά υπήρχε σχέση υλικού και αξίας του νομίσματος.

    Ωστόσο με δεδομένη τη διεθνοποίηση της οικονομίας και των συναλλαγών η όποια αντιστοίχηση της τρύπας ακόμα και αν υπάρχει, μου φαίνεται για τυχαίο γεγονός. Άλλωστε μιλάμε για την δραχμή, όχι για το δολλάριο.

  39. Μαρία said

    Πάπια, η λέξη lumbago,-inis < lumbus υπάρχει στα λατινικά του ύστερου μεσαίωνα. Απο την αιτιατική της λέξης οι Ιταλοί το λουμπάγκο το λένε lumbaggine.

    Στα κέρματα σχέση, όχι αντιστοιχία, μεταξύ αξίας και υλικού υπάρχει. Ένα κέρμα χαμηλής αξίας είναι απο φτηνότερο μέταλλο. Οι δεκάρες κλπ ήταν αλουμινένιες. Απο τη στιγμή που θα καθοριστεί το βάρος τους, δε νομίζω οτι παίζει ρόλο αν θα είναι διάτρητες ή όχι.
    Περισσότερο ενδιαφέρον έχει να δει κανείς την παράδοση των διάτρητων νομισμάτων. Μπορεί να υπήρχαν και πρακτικοί λόγοι σαν αυτούς που λέει ο Μπουκάν.

  40. Μαρία said

    lombaggine

  41. Μιλούμε για δύο άσχετα μεταξύ τους πράγματα.

    Φυσικά τα νομίσματα ξεκίνησαν σαν συγκεκριμένη ποσότητα μετάλλου – και εξακολούθησαν να είναι έτσι όχι μόνο το Μεσαίωνα, παρά μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!
    Συγκεκριμένα, το ναπολεόντειο φράγκο, που υπό διάφορες ονομασίες) το υιοθέτησαν πολλές χώρες της Ευρώπης, ήταν 5 γραμμάρια ασήμι καθαρότητας 9/10, και μέχρι το 1914 στη Γαλλία (και ακόμη αργότερα σε άλλες χώρες) όποιος είχε λ.χ. 1000 φράγκα σε χαρτονομίσματα μπορούσε να πάει στην εκδότρια τράπεζα και να ζητήσει να του μετρήσουν 200 ασημένια πεντόφραγκα. Παρομοίως, η λίρα Αγγλίας αντιστοιχούσε σε 7,382 γραμμάρια χρυσού, και όποιος είχε χαρτονομισματα 50 λιρών μπορούσε να πάει στην Τράπεζα της Αγγλίας και να ζητήσει να του μετρήσουν 50 χρυσές λίρες. – Στην Ψωροκώσταινα, λόγω χρόνιας οικονομικής δυσπραγίας, είχε επιβληθεί ήδη επί Τρικούπη η λεγόμενη αναγκαστική κυκλοφορία, δηλ. τα χαρτονομίσματα της Εθνικής Τράπεζας γίνονταν υποχρεωτικά δεκτά στις συναλλαγές, χωρίς αυτή να έχει την υποχρέωση να τα μετατρέπει σε μεταλλικά νομίσματα (κι ας έγραφαν, και τότε και μετά, «ΔΡΑΧΜΑΙ … ΠΛΗΡΩΤΕΑΙ ΕΠΙ ΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙ». Αυτό όμως θεωρούνταν προσωρινό μέτρο, και στις αρχές του 20ού αιώνα ξανάγιναν για ένα διάστημα μετατρέψιμα. Τρύπες τα νομίσματα της εποχής δεν είχαν.

    Η τρύπα που απέκτησαν αργότερα ορισμένα κέρματα (=νομίσματα χωρίς μεταλική αξία, χαλκονικέλινα κλπ.) ήταν για να περνιούνται εύκολα σε… σπάγγο ή σουβλί.
    Τα νομισματα όμως αντιστοιχούσαν

  42. Μαρία said

    Αγγελε, αν ο JAGO εννοεί αυτό για την αντιστοιχία, λέμε το ίδιο πράγμα.
    Νομίζω όμως οτι εννοεί πως π.χ.το αργίλιο που χρησιμοποιήθηκε για να φτιαχτεί μια δεκάρα στοιχίζει στην αγορά μια δεκάρα. Αυτό λέει τουλάχιστον η ερώτησή του.

  43. Για να θυμηθύμε ότι το ανά χείρας ιστολόγιο είναι γλωσσολογικό και όχι ιστορικοπολιτικοοικονομικό, ας υπενθυμίσουμε, αν κανείς δεν το ξέρει, ότι το «τάληρο» ετυμολογείται από το αυστριακό thaler, ήτοι Joachimsthaler, άσημένιο νόμισμα που έκοψε το 18ο αιώνα η Μαρία-Θηρεσία από ασήμι των αργυρωρυχείων της Κοιλάδας του Ιωακείμ (Joachimsthal, σήμερα Jachymov, στην Τσεχία). Τα νομίσματα αυτά ήταν μεγάλα και βαριά (γύρω στα 25 γραμμάρια) και κυκλοφορύσαν ευρύτατα σε όλη την Ευρώπη, ισπανικά τους δε αντίστοιχα και στην Αμερική, όπου με τo αγγλικό παρεφθαρμένο όνομα dollar έγιαν το επίσημο νόμισμα των ΗΠΑ μετά την ανεξαρτησία. — Ισοδυναμούσαν δε με 5 φράγκα ή 2,5 φιορίνια, γι’αυτό και το (ασημενιο αρχικά) νόμισμα των 5 δραχμών στην Ελλάδα και των 2,5 φιορινιών στην Ολλανδία επιλεγόταν τάληρο και (rijks)daalder αντιστοίχως, μέχρι που τα αντικατέστησε το πεζό ευρώ.

  44. Μπουκανιέρος said

    @ JAGO, Πάπια
    Τα σύγχρονα νομίσματα είναι απλές μάρκες – δεν έχει σημασία το υλικό, ως προς αυτό θα μπορούσε να ήταν και πλαστικά.
    Αντιστοιχία υπήρχε, θεωρητικά, μέχρι το Μεγάλο Πόλεμο – φυσικά στις μεγάλες αξίες, που ήταν από πολύτιμο μέταλλο. Ο Τόμας Μαν έγραφε, κάπου στα χρόνια του ’20, ότι όποιος δεν έκανε τα ψώνια του με αληθινό χρυσάφι δε γνώρισε τη μεγάλη εποχή της μπουρζουαζίας (κάπως έτσι). Εντάξει, ήταν νοσταλγός μιας κάποιας εποχής κατά βάθος.
    Στα μεταπολεμικά ελληνικά νομίσματα μόνο το εικοσάρικο του Παύλου (το αυτοκρατορικό χαρτζιλίκι της παιδικής μας ηλικίας) είχε λίγο ασήμι – για το ονόρε όμως μόνο, δεν υπήρχε αντιστοιχία.
    Α, υπήρχαν και τα ασημένια τριαντάδραχμα που έβγαλε ο Κοκός το 1964, το ένα για το γάμο του και το άλλο για τα εκατοντάχρονα της δυναστείας. Αναμνηστικά, αλλά κυκλοφόρησαν κανονικά στην αγορά – για λίγο, γιατί ο κόσμος τα μάζευε (άλλοι για σουβενίρ κι άλλοι επειδή πίστευαν ότι θ’αποχτούσαν αξία – κολοκύθια)

    Οι τρύπες ήταν καθαρά αισθητικό, καλλιτεχνικό ζήτημα. Και σ’ άλλες χώρες υπήρχαν νομίσματα με τρύπες – οι Κινέζοι κι οι Γιαπωνέζοι είχαν παράδοση, μου φαίνεται.
    Εδώ οι πρώτες τρύπιες δεκάρες βγήκαν το 1912 (τα παλιότερα ψιλά ήταν όπως και τώρα κόκκινα, μπακίρια, και χωρίς τρύπες).
    Για περισσότερα πρέπει να δω τα κιτάπια μου.
    (Μαρία, τώρα νιώθω εγώ κουρασμένος)

  45. sarant said

    Νομίζω πάντως (κάπου το είχα διαβάσει) πως τα μικρά κέρματα της δραχμής είχαν κόστος παραγωγής μεγαλύτερο από την ονομαστική τους αξία στα τελευταία χρόνια.

  46. ἐγὼ πάντως τὸ χαρτονόμισμα τῶν 5 εύρωπίων τὸ λέω τάληρο.

  47. sarant said

    Κι εγώ τάλιρο το λέω και μου ρίχνουν μια αυστηρή ματιά οι κόρες μου: Πεντάευρο εννοείς;

  48. #45 δὲν θυμᾶμαι γιὰ ποιὸ λαχανικὸ εἶχα διαβάσει ὅτι κατὰ τὴν βρῶσι του καίγονται περισσότερες θερμίδες ἀπὸ ὅσες ἔχει ἡ θερμιδική του ἀξία.

  49. ἡ ἄτεκνη καὶ ἄγαμη θεία τοῦ πατέρα μου ποὺ ἤξερε καὶ τουρκικὰ ἔλεγε τάληρα τὰ πεντοχίλιαρα. «θὰ σοῦ δῶσω ἕνα τάληρο στὴν γιορτή σου» μοῦ ἔλεγε κι ἐγὼ ποὺ νόμιζα ὅτι ἀναφερόταν σὲ πεντάδραχμο ἔκανα περίπου τὴν ἑρώτησι τῶν Σαρανατακίδων (καὶ μᾶλλον μὲ τὸ ἴδιο ὕφος).

  50. Νίκο Σαραντάκο:

    Νομίζω πάντως (κάπου το είχα διαβάσει) πως τα μικρά κέρματα της δραχμής είχαν κόστος παραγωγής μεγαλύτερο από την ονομαστική τους αξία στα τελευταία χρόνια.

    Σωστά το θυμάσαι και νομίζω ότι ήταν ένα άρθρο των ΝΕΩΝ πριν από κάποια χρόνια, θα προσπαθήσω να το βρω. Με αφορμή ακριβώς αυτή την αρκετά αόριστη ανάμνηση του άρθρου για το κόστος της δραχμής έκανα την παραπάνω ερώτηση.

  51. Μπουκανιέρος said

    Α, βρήκα ένα παλιό κατάλογο. Οπότε συνεχίζω για λίγο την (κούφια) δεκαρολογία.
    Όντως, τρύπιες δεκάρες βγήκαν το 1912 (5, 10 και 20 λ.) και πρέπει να κυκλοφόρησαν γι’ αρκετά χρόνια (δεν υπήρξε άλλη έκδοση). Το 1922 βγήκε και τρύπιο πενηνταράκι, αλλά σε λίγα κομμάτια.
    Έχει αξία, κρατήστε το άμα το βρείτε (να μου τρυπήσετε τη μύτη).
    Μη-τρύπια δεκάρα (βασιλική) βγήκε το 1922 (από ένα περίεργο κράμα αλουμινίου: άμα την έβαζες στο νερό φούσκωνε) και εικοσάρα (δημοκρατική) το 1926.
    Τώρα, τα νεότερα τρύπια για τα οποία μιλάγαμε βγήκαν το 1954 (τα πρώτα μεταπολεμικά νομίσματα, μέχρι τότε μόνο χαρτί υπήρχε). Η πεντάρα βγήκε μόνο τότε, συν μια καθαρά συμβολική έκδοση το 1971. Η δεκάρα κι η εικοσάρα είχε έξι εκδόσεις μέσα στο ίδιο διάστημα (’54, ’59, ’64, ’66, ’69, ’71).
    Η χουντική μη-τρύπια δεκάρα και εικοσάρα βγήκαν το 1973 (το πουλί με το φαντάρο) και λίγο μετά, την ίδια χρονιά, επειδή άλλαξε η κατάσταση με την ανακήρυξη της «δημοκρατίας», ξαναβγήκαν με σκέτο το πουλί.
    Η δημοκρατική δεκάρα κι εικοσάρα βγήκε το 1976 και δεν κυκλοφόρησε, όπως ξαναείπα.
    Αυτά ήταν όλα για τον 20ό αιώνα – κι ύστερα πάπαλα.

  52. Μπουκανιέρος #44, για κοίτα αν θες στα κιτάπια σου για να μας φύγει η απορία. Πάντως, μου φαίνεται πως θα κάνω μια επίσκεψη στο νομισματικό μουσείο που θα ξεδιαλύνει ακόμα περισσότερα πράματα.

  53. Μπουκανιέρος #51, απάντησες την ώρα που έγραφα και πάρα πολύ ωραίες οι παραθέσεις – θα έχω τα μάτια μου ανοιχτά για το 50άκι του ’22 – αλλά τελικά γιατί είχαν τρύπες οι δεκάρες; Αυτό θα ήθελα να μάθω με κάποια βεβαιότητα.

  54. Μαρία said

    Μπουκάν, το τριαντάρι Κοκού ή της εκατονταετηρίδας(βαριέμαι να το κοιτάξω)το έχω επιχρυσωμένο σε μεταγιόν!
    Ρε συ, με τόσα σχέδια που αλλάξαμε πώς να μη τα μπερδέψω;

    Μόνο τάλιρο; Απ’ την ταμία της τράπεζας ζήτησα ένα χιλιάρικο.

  55. Φλασιά, θυμήθηκα ότι στα καθ ημάς χρησιμοποιείται η έκφραση «για ένα τρύπιο δολάριο»(γουγλίστε την), μάλλον σε κοινή χρήση από τότε που βγήκε το ομώνυμο γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε.

  56. iconology2009 said

    Δεν έζησα το Μαρκεζίνη σα φιγούρα ενεργού πολιτικού. Είδα όμως κάποιες συνεντεύξεις του. Ένα συμπαθές,πολυλογούδικο γεροντάκι, με ευφράδεια και στυλ εκφραστικό. Έβγαινε μιά αστική σοβαρότητα απο την όλη συμπεριφορά του, του είδους εκείνου που είναι χαλαρή αλλά όχι γελοία(η φωτογραφία με τη Βλάχου και τον εκδότη της Εστίας είναι ενδεικτική του στυλ του).Διέκρινες μιά λογιότητα στην εκφορά του λόγου του και προσπαθώ να καταλαβω πώς αυτοί οι άνθρωποι, που είχαν σίγουρα μιά καλή συγκρότηση, όχι μόνο τεχνοκρατική αλλά και ευρύτερη μορφωτική στέκονταν στο μπαλκόνι(σκέφτομαι και το Κανελλόπουλο ας πούμε ή τον Ηλία Ηλιού).Δε θυμάμαι να τον έχω ακούσει να απολογείται γιά τη συνεργασία του με τη Χούντα. Τόχει κάνει άραγε;Στο τέλος της ζωής του-απόσο ξέρω η οξύνοια του δεν τον εγκατέλειψε-ζήτησε κάποιου είδους συγχώρεση έστω απέναντι στον εαυτό του; Αν ξέρει κάποιος να μάς πεί πολύ θα ενδιαφερόμουν να μάθω. Υπήρξε λαλίστατος γιά ένα σωρό πρόσωπα και καταστάσεις.Γι’αυτό το θέμα τί έκανε; Σιώπησε; Μίλησε; Και τί είπε; Σίγουρα είναι ένα πρόσωπο δραματικό,δηλαδή διαφέρει ποιοτικά ας πούμε απο τον Ανδρουτσόπουλο της Χούντας ή το Σημίτη ας πούμε(που επειδή τον θεωρώ λίγο, δε τον θεωρώ ακριβώς γι’αυτό το λόγο και δραματικό). Τέλος θυμάμαι ότι είχα ένα θείο χουνταίο που διάβαζε μιά εφημερίδα Έλεύθερος Κόσμος αν θυμάμαι καλά και δημοσίευε σε συνέχειες τα βιβλία του Μαρκεζίνη. Τί μούχε μείνει; Η θειά μου η Μαρίκα που κοίταγε τις φωτογραφίες των βασιλιάδων που συνόδευαν το κείμενο και σχολίαζε σε εντελώς άλλο κλίμα απο αυτό που ζούσε ο θείος μου.

  57. Μπουκανιέρος said

    @YAGO
    Για μια χούφτα δολάρια, ήτανε.
    Στο νομισματικό μουσείο είπα να πάω πέρσι τα παιδιά μου κι ήταν κλειστό επ’αόριστον λόγω ελλείψεως προσωπικού. Τώρα, δεν ξέρω.
    Απροπό έχει ένα καλό μουσείο χαρτονομισμάτων στην Κέρκυρα, στην Ιονική Τράπεζα.

  58. ἔχω κι ἐγὼ παλαιὰ ἐπετειακὰ νομίσματα: ἕνα ἀπὸ τοὺς γάμους τοῦ Κωνσταντίνου κι ἕνα μὲ ὅλη τὴν δυναστεία. εἶναι μεγάλα καὶ λάμπουν σὰν ἀσημένια, δὲν ξέρω ὰν εἶναι ἐπάργυρα. ἔχω κι ἕνα γερμανικὸ νόμισμα ποὺ ἔχει τὴν σβάστικα, κοπῆς 1933 (θαρρῶ ζοῦσε εἰσέτι ὁ Χίντερμπουργκ) μὲ τὸ Ῥάιχσταγκ (τὸ εἶπα καλά;) στὴν μία ὄψι καὶ τὸν ἀετὸ στὴν ἄλλη. ἔχω κι ἕνα ἑλληνικὸ μὲ τὸν φοίνικα, ἀλλὰ ὄχι ἐπὶ Παπαδόπουλου, εἶναι τοῦ 1930. εἶναι τάληρο (5δραχμο). βρῆκα καὶ 2 τρύπια 20λεπτα τοῦ 1969, ἕνα δίδραχμο μὲ τὸν φοίνικα καὶ τὴν γλαῦκα τοῦ 1973. ἔχω καὶ ἀρκετὰ ξένα. ψάχνοντας αὐτὰ βρῆκα κι ἕνα μπλοκάκι μὲ τὸ λεξικὸ τῆς γλώσσας ποὺ ἤθελα νὰ φτιάξω (εἶχα κάνει πολλὲς ἀπόπειρες)

  59. Μπουκανιέρος said

    #54
    Ναι, ήταν πολύ συνηθισμένο να το επιχρυσώνουν για κόσμημα, όλες οι θείες κλπ. είχαν (ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων).
    Αν ήταν να πούμε και για τις δραχμές θα γινόταν πολύ πιο πολύπλοκο, θα έγραφα μια ώρα.

  60. Μπουκανιέρος said

    Κορνήλιε, για τα ασημένια τριαντάρικα είπα παραπάνω (στο μεταξύ τα επιχρυσώσαμε κιόλας!)
    Οι φοίνικες που λες ήταν στα νομίσματα της Πρώτης Δημοκρατίας.
    Εικοσάλεπτο, πενηνταράκι, δραχμή και δίφραγκο, όλα με την Αθηνά, που βγήκαν το 1926,
    και τάλιρο (φοίνικας), δεκάρικο (Δήμητρα) και εικοσάρικο (Ποσειδώνας) που βγήκαν το 1930.
    Τα δυο τελευταία ήταν ασημένια, θαρρώ.
    Μετά, δεν ξανακόπηκαν άλλα νομίσματα ως το 1954.
    (Κάτι αναμνηστικά, χρυσά κι ασημένια, πούβγαλε ο Τζορτζ ο Β’ το 1940 δε μετράνε: δεν κυκλοφόρησαν καθόλου)

  61. Μαρία said

    Ανεξαρτήτως, βέβαια. Εμένα κομμουνιστής μου το χάρισε.
    Πάω να ψάξω για τρύπιο πενηνταράκι. Άρα στα 99π τα 555 πενηνταράκια προπολεμικά ήταν καλά λεφτά.

  62. Μαρία said

    Αργυρά κέρματα των 10 και 20 δραχμών και νικέλινα των 5 δραχμών με ημερομηνία 1930 εκδόθηκαν με την υπογραφή του Διατάγματος της 7.12.1930.

    Το κέρμα των 20 δραχμών είναι μια επιτυχημένη αντιγραφή μακεδονικού τετράδραχμου που είχε εκδώσει ο βασιλιάς Αντίγονος Δώσων (227 – 221 πΧ). Και το κέρμα των 10 δραχμών είναι επιτυχημένη αντιγραφή της κεφαλής της Δήμητρας από σπάνιο στατήρα της Δελφικής Αμφικτυονίας (336-334 πΧ) και το στάχυ από στατήρα του Μεταποντίου, ελληνικής αποικίας στην Κάτω Ιταλία (4ος πΧ αιώνας). Και τα δύο κόπηκαν στο νομισματοκοπείο του Λονδίνου. Το κέρμα των 5 δραχμών, ξεφεύγοντας από τη θεματολογία της σειράς, αποτελεί εξαίρεση και ανακαλεί στη μνήμη τα κέρματα του Καποδίστρια.

    Απ’ το σάιτ της τράπεζας που έβαλα παραπάνω. Για μετά το 28 έχει τα πάντα.

  63. Μαρία,
    @23.
    «να γλιτώσουμε και την Αϊζενχάουερ» δηλαδή «να γλιτώσουμε και την Βαλντχάιμερ»; 🙂
    @27.
    Ομολογώ οτι «νεωκόρος» το είχα ακούσει από τον θείο μου, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω (αγαπημένη του φράση) είχε διατελέσει πρόεδρος της κοινότητας δίπαξ (πριν γεννηθώ) και έψελνε πού και πού στην εκκλησία του χωριού (όταν δεν είχε τσακωθεί με κάποιον, όπως π.χ. με τον καντηλανάφτη). Το «καντηλανάφτης» μου φαινόταν λίγο σαν μακριά Σαρακοστή, οπότε μού ‘μεινε το «νεωκόρος». Πολλές νοσταλγικές ιστοριούλες από την εκκλησία στο χωριό: Η εβδομάδα των παθών (μου – από τα στενά καινούργια παπούτσια της Λαμπρής και την ορθοστασία δίπλα στον ψέλνοντα θείο μου) οι επιτάφιοι κι οι ευωδιές στις αυλές των σπιτιών, το ατέλειωτο κοινωνικό σχόλιο (κατά και μετά τη Λειτουργία), ο τρελός του χωριού σε ρόλο κωδονοκρούστη και στόχος των βαρελότων, ο εμπρησμός του Ιούδα, οι ίντριγκες των αρχόντων, οι παρακλήσεις για βοήθεια σε πραγματικά δύσκολες στιγμές…

    Για την φιλόγό μας στην Ιωνίδειο (Αναστασία Παπαδοπούλου), μια που ήρθε το θέμα, πρόκειται για τον εκπληκτικότερο άνθρωπο που με έχει διδάξει κάτι ποτέ. Νομίζω πως όλοι σχεδόν οι συμμαθητές μου που την είχαν θα συμφωνήσουν.

  64. Μπουκανιέρος said

    Όσο φλυαρούσα έχασα αναρτήσεις, κυρίως του Άγγελου, κι έτσι έγραψα μερικές επαναλήψεις.
    Κι εγώ τάλιρο το λέω, προφανώς, αλλά εγώ τόχω κολλήσει και στα παιδιά μου, αντίθετα με το Νικοκύρη που του πήραν τον αέρα οι κόρες!
    Εμ, πώς θα συντηρήσουμε τις παραδόσεις έτσι, αδρεφέ;

  65. @26.
    Δεν πειράζει, οι Ευρωνταδούσοι αποδείχθηκαν ευρηματικοί, και πρόσθεσαν και λίγο λιρισμό στην στείρα τεχνολογία των κερματοδεκτών.

  66. ἔχω καὶ δυὸ πολὺ μικρὰ πενηνταράκια, λίγο μεγαλύτερα ἀπὸ τὸ κέρμα τοῦ 1 λεπτοῦ τοῦ εὐρὼ καὶ μικρότερα ἀπὸ τὸ κέρμα τῶν 2 λεπτῶν. τὸ ἕνα ἔχει τὸν Παῦλο καὶ στὴν ἄλλη ὄψι τοῦς Ἡρακλεῖς τοῦ στέμματος. εἶναι τοῦ 1964. ἂν βλέπω καλὰ κάτω ἀπὸ τὴν κεφαλὴ τοῦ βασιλιᾶ ἔχει μὲ κάτι μικροσκοπικὰ γράμματα τὸ ὄνομα ΦΑΛΗΡΕΑΣ. τἆλλο εἶναι τοῦ 1976 κι ἔχει τὸν Μπότσαρη. εἶναι κατὰ μισὸ χιλιοστὸ 9ὰν ὑπολογίζω καλά) μεγαλύτερο.

  67. Μαρία said

    Εμ, πες το οτι ήταν ψάλτης.
    Μπουκάν, τα παιδιά είναι αγοράκια;

  68. Μπουκανιέρος said

    Μιχάλη, την Τασία εγώ μόνο σε κάτι δευτερεύοντα την είχα (αν θυμάσαι, πριν το πραχτικό-κλασικό ήμασταν σε διαφορετικό τμήμα), ναι, ήταν πολύ καλή.
    Διάβασα στο άλλο ότι υπάρχουν κάτι επαφές μαζί της (κάποια νέα της), εγώ δεν την ξανάδα από τότε.

    Για όσους ψάχνουν τρύπια πενηνταράκια: Το 1982 άξιζαν από 20 έως 100 χιλιάδες δρχ, ανάλογα με την κατάστασή τους και την παραλλαγή (δύο παραλλαγές).
    Το 1921 βγήκαν (έγραψα λάθος, 1922, παραπάνω).

  69. Μπουκανιέρος said

    Κορνήλιε, ατυχία, είναι το πιο φτηνό νόμισμα του Παύλου (100-500 δρχ σε τιμές 1982, αν είναι σε καλή κατάσταση). Αν είχες το ίδιο σε έκδοση 1957 έπιανε ως και 2.500 δρχ. Ναι, ο Φαληρέας ήταν ο καλλιτέχνης.
    Για τον Μπότσαρη, στην πρώτη σειρά της Δημοκρατίας, δε φαντάζομαι νάχεις απαιτήσεις, ε;
    (ακόμα βρίσκω τέτοια, απόδώ κι αποκεί, στα πράματά μου)

  70. Μπουκανιέρος said

    Σκύλε (#26)
    [καθυστερημένο, αλλά με παρέσυρε ο πυρετός του χρυσού]

    Πφ, κερματοδέκτες! Στην Κέρκυρα, μέχρι πριν δύο χρόνια είχε βρύσες που δούλευαν με κάρτα. Νεροκάρτα όπως τηλεκάρτα.

  71. Μπουκανιέρος said

    Μαρία, ναι.

  72. ἄκου βρύση μὲ κάρτα! σὲ λίγο θὰ δοῦμε καὶ τουλούμπα μὲ κάρτα καὶ μαγγανοπήγαδο μὲ κάρτα!

  73. καὶ γιὰ ὅποιον σπεύσῃ νὰ πῇ ὅτι οἱ τουλοῦμπες καὶ τὰ τοιαῦτα πἐθαναν ἔχω νὰ πῶ ὅτι φίλος μόλις μὲ πληροφόρησε ὅτι τὸ facebook διατίθεται καὶ λατινιστί. ἐλπίζω σύντομα καὶ ἀττικιστί.

  74. Μαρία said

    Κορνήλιε, λατινομανή παράδοση έχουν οι Φιλανδοί(σκέψου τον Σιμπέλιους). Υπήρχε και δελτίο ειδήσεων στο ράδιο, δεν ξέρω για τώρα, και ροκ συγκρότημα με λατινικούς στίχους.

    Το έχω δυο παιδιά και δυο κορίτσια δε το περίμενα απο Κορφιάτη.

  75. Μαρία said

    Κορνήλιε, σου βρήκα τον καθηγητή που τραγουδάει Έλβις Πρίσλεϋ στα λατινικά.
    Πάτα τη νότα, αν θες να δεις τους δίσκους του.
    http://www.drammondt.com/english/index.php?page=main
    Και σουμεριακά παρακαλώ.

  76. sarant said

    Iconology, o Μαρκεζίνης έγραψε «Αναμνήσεις 1972-1974», αν ζητάει συγνώμη για τη συνεργασία με τη χούντα θα είναι εκεί. Όμως δεν το έχω διαβάσει.

    Μιχάλη, ωραίος ο λιρισμός και οι Ευρωνταδούσοι!

    Με τα νομισματικά σας μ’ έπιασε κίτρινος πυρετός 🙂

  77. Μπουκανιέρος said

    Μπα, πού συγγνώμη! Ποιος έχασε το φιλότιμό του για να το βρει ο Μαρκεζίνης; Νομίζω ότι λέει πως έκανε το σωστό για την ομαλή επαναφορά στην χωρίς ακρότητες δημοκρατία – και γι’ αυτό οι σκοτεινοί κύκλοι οργάνωσαν την προβοκάτσια του Πολυτεχνείου κλπ κλπ.

    Είπα προβοκάτσια και το θυμήθηκα: Μαρία μη βάζεις στο στόμα μου λόγια που δεν είπα!

    Μιχάλη, στα λογοπαίγνια είσαι μάστορας, όλη η φράση πολύ καλή.

  78. Γεώργιος Ἰακ. Γεωργάνας said

    Ἡ πραγματικὴ ἀπογοήτευση γιὰ τὸν Μαρκεζίνη τὸν ἴδιο πρέπει νὰ ἦταν ἡ Κύπρος. Διαφωνοῦσε μὲ τὸν Παπάγο στὸ νὰ ἀνακινήσει ἡ Ἑλλάδα τὸ Κυπριακὸ καὶ δὲν κατάφερε νὰ ὑπερισχύσει ἡ σωστὴ, ὅπως ἀποδείχθηκε, γνώμη του. Ἐπίσης, ἠ κυβέρνηση ποὺ τὸν ἀνέτρεψε, τό 1973, μᾶς ὁδήγησε στὴν Κυπριακὴ τραγωδία τοῦ 1974.
    Καλὸ βιβλίο γιὰ τὴν περίοδο (ἐμφύλιος πόλεμος 1915-1922) ποὺ ἐνδιαφέρει τὸν Νικοκύρη εἶναι «Ἡ Σκιὰ τῆς Δύσεως», τοῦ πρέσβεως Κωνσταντίνου Μ. Σακελλαροπούλου ποὺ ἐπανεκδόθηκε τὸν Ἰούνιο τοῦ 2009 ἀπὸ τὶς Ἐκδόσεις Ἑκάτη».
    Ἐνδιαφέρων σύνδεσμος ἐδῶ ( http://apeiranthos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=128&Itemid=107 ) γιὰ τὴν βία ἀπὸ βενιζελικῆς πλευρᾶς. Νὰ σημειώσουμε ὅτι οἱ ἀντιβενιζελικοὶ θεωροῦσαν τοὺς βενιζελικούς, τοὺς ὁποίους ἀπὸ τὸν Νοὲμβριο τοῦ 1916 ἔδερναν καὶ μερικοὺς σκότωσαν, συνεργάτες τῶν εισβολέων Γάλλων. Κάτι ἀντίστοιχο, δηλαδή, μὲ αὐτὸ ποὺ λέει ὅτι ἔκανε ὁ ΕΛΑΣ στὰ Δεκεμβριανὰ τοῦ 1944 κατὰ τῶν συνεργατῶν τῶν εἰσβολέων, Γερμανῶν, Ἰταλῶν καὶ Βουλγάρων.
    Ἕνα ἐνδιαφέρον ἐπεισόδιο εἶχε περιγραφεῖ πρὸ πολλῶν ἐτῶν στὴν ἐφημερίδα «Ἑστία».
    Τὸ 1916 ἡ «Ἑστία» ἰδιοκτησία τῆς οἰκογενείας Κύρου, ἡ ὁποία κατήγετο ἀπό τὴν Κύπρο, ὑπεστήριζε τὸν Βενιζέλο καὶ τήν βενιζελική ἐκδοχή τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλυτρωτισμοῦ. Ὁ ἀντιβενιζελικὸς ὄχλος ἔσπευσε στὴν ὁδὸ Κοραῆ γιὰ νὰ καταστρέψει τὸ τυπογραφεῖο της. Ὁ ἐπικεφαλῆς τοῦ ὄχλου, ἀξιωματικὸς ἢ πρώην ἀξιωματικὸς τοῦ Ναυτικοῦ Μπούμπουλης (καταγωγὴς ἐκ Σπετσῶν), ἀφοῦ βεβαιώθηκε ὅτι ὁ ἐκδότης τῆς Ἑστίας, Κύρου, εἶχε κρυφτεῖ ἀλλοῦ καὶ δὲν ἦταν ἐκεῖ γιὰ νὰ τὸν δείρουν, διαβεβαίωσε μὲ τὴν σειρά του τήν σύζυγο τοῦ Κύρου ὅτι ὁ ὄχλος δὲν θὰ πείραζε οὔτε αὐτὴν οὔτε τὰ ἔφηβα ἀκόμη ἀγόρια της ποὺ ἔμεναν σέ διαμέρισμα στὸ ὄροφο τοῦ ἰδίου κτιρίου ὅπου στεγαζόταν τὸ τυπογραφεῖο τῆς «Ἑστίας», ἀλλὰ ὅτι θὰ κατέστρεφε μόνον τὸ τυπογραφεῖο. Ἀπὸ τὸν πάνω ὄροφο, λοιπόν, ἠ σύζυγος τοῦ Κύρου ἄκουγε τὸν ὄχλο νὰ καταστρέφει τὴν περιουσία τῆς οἰκογενείας της.
    Πῶς τὰ φέρνει, ὅμως, ἡ ζωή. Ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο ἐφήβους γιούς τοῦ τότε ἐκδότη νυμφεύθηκε μετὰ ἀπὸ λίγα χρόνια τὴν ἀνηψιά τοῦ Μπούμπουλη ! Ἡ πενθερὰ τὸ κράτησε μανιάτικο καὶ δὲν παρέστη στὸν γάμο τοῦ παιδιοῦ της !

  79. Ηλεφούφουτος said

    Η μάνα μου κάπου πρέπει να έχει ακόμα μια ζακέτα με κουμπιά που είχε φτιάξει η ίδια μεταποιώντας τρύπιες δεκάρες (τις είχε ντύσει με μαλλί ασορτί με τη ζακέτα!).
    Με δεδομένο ότι υπάρχουν γραμματόσημα 10 και 30 λεπτών του 1973 (αν δεν με γελάει το Αϊζενχάουερ), οι δεκάρες επισήμως κυκλοφορούσαν τότε.

    Το «νεωκόρος» το έμαθα παράλληλα με το «καντηλανάφτης» από κάτι παλιά και εντελώς ντεμοντέ ανέκδοτα που μόνο οι γονείς μου θυμούνται και δεν γελάει κανείς όταν τα λένε, π.χ. με τον Κουτόγιαννο που έγινε νεωκόρος.

    Ώστε δεν αξίζουν τίποτε τα τριαντάρικα του κοκογάμου. Κρίμα! Μέχρι κι εγώ έχω!
    Μου ‘ρθε κάπως η αναφορά του Κορνήλιου στο πενηνταράκι του ’76 σαν σε είδος μουσειακό. Διατηρώ ολοζώντανη την ανάμνησή του.
    Ένας μυστήριος στη γειτονιά μάς είχε δώσει ένα όταν πήγαμε να του πούμε τα κάλαντα. Πάντως είχαμε κάνει πολλά γέλια μ’ αυτό.

  80. Μαρία said

    Ηλεφού, κόβονταν, πάνε στο #19 να τις δεις και φωτογραφία, αλλά στα χέρια μας δεν έφταναν.

    #77 Και οτι τον ανέτρεψαν οι Αμερικάνοι. Το ίδιο άφησε να εννοηθεί κι ο Σερ γιος του σε τηλεοπτική εκπομπή προ διετίας.

    Πλάκα πλάκα απ’ τον κοκογάμο όλοι κάτι έχουμε. Εγώ τον έχω και στο βιου μάστερ.

  81. Ηλεφούφουτος said

    Καλά, εσύ Μαρία είσαι σεσημασμένη αναγνώστρια του Point de Vue 😉

  82. Μαρία said

    Ρε συ, αφού τον κάνατε επίτιμο διδάκτορα, αν υπαινίσσεσαι αυτό.

  83. Ηλεφούφουτος said

    Εγώ διδάκτορα δεν έκανα κανέναν.
    Για τους γαλαζοαίματους λέω, πόσο καλά πληροφορημένη είσαι.

  84. Μπουκανιέρος said

    Απ’ τον κοκογάμο έχω και εφημερίδες (δύο φύλλα) με πλήρη περιγραφή. Η μία είναι «Ημέρα», η άλλη δε θυμάμαι. Τριαντάρικα αποδείχτηκε ότι έχουμε όλοι.
    Επιμένω όμως Μαρία ότι οι δεκάρες του 1973 έφτασαν στα χέρια μας, το θυμάμαι καλά (ακριβώς επειδή δεν είχαν τρύπες). Βέβαια για να έχουν αγοραστική αξία έπρεπε να συμπληρώνουν μισόφραγκο. Όπως τα κόκκινα, μονόλεπτο και δίλεπτο, σήμερα.
    Πολύ γρήγορα τις έφαγε η μαρμάγκα βέβαια.

  85. Μαρία said

    Α αν είναι για τους γαλαζοαίματους… Ξέρεις τι ξεροστάλιασμα έχουμε φάει στις υποδοχές και του Κοκού-Ανναμαρίας και των γονιών του; Τις θυμήθηκε κι ο Μπουκάν τις προάλλες.
    Αυτό το περιοδικό δε το ξέρω, ξέρω το σκέτο πουάν, αλλά τα κοσμικά τα βλέπαμε στο Παρί Ματς στο λυσέ( αυτό που εσείς λέτε γαλλικό ινστιτούτο)

    Μπουκάν, δε διαφωνούμε για τις πενταροδεκάρες. Δε σημαίνει οτι δεν τις είδα και ποτέ. Οι εφημερίδες ήταν στο γνωστό μπαούλο;

  86. Μπουκανιέρος said

    Ναι σ’ ένα απ’ τα γνωστά δηλ.
    Έμαθα να το λέω κι εγώ λυσέ, επάνω (στην αρχή μού έκανε εντύπωση).
    …και σε μια από τις υποδοχές, στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας, έγινε ατύχημα (έπεσε ένας εξώστης απ’ την πολυκοσμία), με καμιά ντουζίνα νεκρούς, αν θυμάμαι καλά.

  87. ἔχω ἀκούσει τραγούδια στὰ λατινικά, εὐχαριστῶ πάντως. ἡ γιαγιά μου εἶχε συναντήσει τὸν Παῦλο, τὴν Φρειδερίκη, τὸν τότε Διάδοχο Κωνσταντῖνο καὶ τὶς πριγκήπισσες. εἶχε φιλήσει καὶ τὸ χέρι τοῦ Παύλου. ἡ μάνα μου ἦταν βρέφος καὶ πῆρε βιβλιάριο ἀπόρου κορασίδος, ὁ Παῦλος τὴν εἶχε χαϊδέψει στὸ κεφάλι καῖ ὁ θεῖος μου ἀκόμη τῆς λέει μὲ πασοκικὴ κακεντρέχεια ὅτι γι’ αὐτὸ ἔμεινε κοντή.

  88. Μαρία said

    Αυτό το βιβλιάριο το λέγαμε φουκαρά χανούμ ντεφτέρ, τότε που ήταν στη μόδα τα ελληνοτουρκικά.

  89. τὸ ντεφτὲρ πάντως ἀπὸ τὴν διφθέρα βγαίνει.

  90. Μαρία said

    Έλα γιαγιά να σου δείξω τα χωράφιας 🙂

  91. ἐγὼ δὲν ἀπεκάλεσα κανένα θαμῶνα παπποῦ ἢ γιαγιά 🙂

  92. dokiskaki said

    Για τα μαρκεζινικά: Ξέρει κανένας πώς ήταν η υπογραφή του, να τη σκανάρω να τη στείλω στο Νικοδεσπότη να κάνει το γραφολόγο; Έχω ένα γερμανικό σκακιστικό βιβλίο δεύτερο χέρι με καλλιγραφική σημείωση S.Markesinis 30/IV/32.

    Για τα νομισματικά: Σε πρόσφατες εκκαθαρίσεις στο πατρικό βρήκα και δύο ορίτζιναλ μασουράκια της Τράπεζας της Ελλάδας με 10άρες (που έχουν τον ταύρο από τη μία και το εθνόσημο με χρονολογία 1976) και 20άρες (με μια αλογοκεφαλή) –συλλέκτης γαρ ο μπαμπάς Σκάκης. Τι πιάνουν άραγε στην αγορά Μπουκάν; (Α, κι αφού ήτανε συλλέκτης, κι από 30άρια μπόλικα είχε μαζέψει…)

    Το κορδόνι με τις τρύπιες εικοσάρες το δούλεψα κι εγώ (ίσιωνα τα ρέστα από τα ψώνια που μ’ έστελνε η μάνα μου κι έπαιρνα χαρτάκια με τσίχλες το καλοκαίρι του 66, με το Παγκόσμιο στην Αγγλία).

    Και για τις συναλλαγές με χρυσό, το 64-65 η χρυσή λίρα πήγαινε κι ερχόταν στις συναλλαγές. Θυμάμαι ότι ο πατέρας Σκάκης ψώνιζε τα βδομαδιάτικα από τον μπακάλη (τετραμελής οικογένεια) και πλήρωνε μια λίρα. Αν σκεφτείς τι ψωνίζεις σήμερα με 120 ευρώ… Ένα τριάρι κανούργιο 70 τετραγωνικά έκανε τότε 1000 λίρες.

  93. sarant said

    Αν ο Μαρκεζίνης ήταν σκακιστής, δεν ξέρω. Υπάρχει ένας εφοπλιστής μπριτζαδόρος Dimitri Marchessini στο Λονδίνο, που χρηματοδοτεί κατά καιρούς αγώνες ανάμεσα σε παιχτες του φυσικού συστήματος και των επιστημονικών αγορών, αλλά δεν ξέρω αν έχει ελληνικές (όπως δηλώνει το όνομα) ή ιταλικές (όπως δηλώνει το επώνυμο) ρίζες.

  94. sarant said

    Και πόσο έκανε η χρυσή λίρα τότε που ήταν σταθερή;

  95. #42, #62 Μαρία γιατί δε μας λες αλουμίνιο, αλουμινένιες, να συνεννοηθούμε; 🙂

    #72 μαγκανοπήγαδο, θες να πεις… Γα την ανενεργή ιδιότητα του νικοκύρη, στιγμιότυπο από μάθημα χημείας στο Λύκειο: συμμαθητής στο πίνακα έχει γράψει μια χημική αντίδραση με προϊόντα μαγγανίου και υπερβολικά πολλά νερά. Οπότε ο καθηγητής: Αλμπάνη, μαγκανοπήγαδο το κατάντησες, θα μας πνίξεις!

    Φάκελος πρώτης κυκλοφορίας με το μη-μετάλλιο του Σαπάνη στους Ολυμπιακούς, τίποτα δεν πιάνει ακόμη στο ιμπέι… Θα ενημερώσω σε 10 ολυμπιάδες.

  96. SophiaΟικ said

    93: ελληνικότατες, Νίκο, οι ρίζες. Συγγενής του Μαρκεζίνη.Κι αν θυμάμαι καλά έχουν οικογενειακό τάφο στο ελληνικό νεκροταφέιο του Λονδίνου.
    Για την ιταλική γραφη να πω ότι δεν έιναι οι μόνοι, έχω δεί επίσης Έλληνες που τα ονόματά τους λήγουν σε – acchi και σε -pulo όπως λέμε Papadopulo, χωρίς τελικό ς, δεν ξέρω γιατί. Πιθανόν να έχουν καταγωγή από τα Δωδεκάνησα και να ήρθαν εδώ όταν ακόμα ήταν ιταλικά τα χωρια τους.

  97. Νίκο (94), 300 δραχμές έκανε η λίρα, με διακυμάνσεις (ΚΑΙ προς τα κάτω) της τάξεως του 5%.
    Αλλωστε, ως το 1973 το δολλάριο ήταν μετατρέψιμο σε χρυσό, δηλ. οι ξένες τράπεζες (όχι οι Αμερικάνοι: ο αποθησαυρισμός χρυσού, η κατοχή δηλ. ράβδων και άλλων μεγάλων ποσοτήτων, απαγορευόταν!) μπορούσαν να ζητήσουν να μετατρέψουν τα δολλάριά τους σε χρυσό προς $35 την ουγγιά των 31,36 γραμμαρίων, ισοτιμία που είχε μείνει σταθερή από τον καιρό του Ρούσβελτ! Αφού λοιπον η τιμή του χρυσού σε δολλάρια ήταν σταθερή και η ισοτιμία δραχμής/δολλαρίου επίσης, φυσικό ήταν και η τιμή της χρυσής λίρας σε δραχμές να είναι λίγο-πολύ σταθερή.

    Πληροφορώ όμως το Δοκισκάκι(92) ότι η λίρα δεν έχει πια 120 ευρώ – έχει φτάσει αισίως τα 180. Οπότε με χίλιες λίρες αγοράζεις ακόμα ένα τριάρι, όχι στο Κολωνάκι βέβαια αλλά λ.χ. στην Κυψέλη, και τέσσερις λίρες είναι και τώρα, όπως και τότε, ένας (πολύ χαμηλός) μισθός!

    Γενικά, η εντύπωσή μου είναι ότι το ευρώ έχει την αξία περίπου δραχμής ή δίδραχμου των παιδικών μου χρόνων (ας πούμε, 1960-70), και γι’αυτό δεν καταλαβαίνω αυτούς που (όχι μόνο στην Ελλάδα) θα ήθελαν να είναι χαρτονόμισμα…

  98. κάτι ἄσχετο:πῆγα εἶδα τὴν ταινία τοῦ Βούλγαρη κι ἕνα τρέιλερ διαφήμιζε ταινία μὲ τίτλο Πάπισσα Ἰωάννα βασιζόμενη σὲ ξενόγλωσσο βιβλίο, πρὸ τοῦ Ῥοΐδη ἔγραψε κανεὶς τέτοιο λογοτέχνημα; ἂν καὶ ὑποστηρίχθηκε ὅτι ἡ πάπισσα Ἰωάννα ἦτο ὑπαρκτὸ πρόσωπο δέχομαι τὴν ἄποψι τοῦ Σιαμάκη στὰ προλεγόμενά του στὴν ἔκδοσι τοῦ τόμου Χαρᾶς Δωσιθέου Ἱεροσλύμων ὅπου καὶ τὰ πρακτικὰ τῆς Η’ οἰκουμενικῆς συνόδου καὶ οἱ ἐπιστολὲς τοῦ Φωτίου.

  99. Μπουκανιέρος said

    #96
    Καμία σχέση με ιταλική κατοχή κλπ., αυτή ήτανε η παλιότερη σύμβαση για τα ελληνικά ονόματα – κι όχι μόνο για τους Εφτανήσιους που ήταν ας πούμε συνηθισμένοι στην ιταλοποίηση.
    Π.χ. ανοίγω το βιβλίο του R.Jenkins για το Σολωμό (1940) και διαβάζω για τον James Polyla, τον Costi Palama, το Lino Politti, το Gerasimo Spatala, το Phani Michalopoulo κλπ.

    Κι εδώ που τα λέμε καλύτερα να σε φωνάζουνε π.χ. «Costa!» παρά «Costas!». Εκείνο το s στο τέλος του δικού μου ονόματος ποτέ δεν το χώνεψα όταν μου μιλούσαν φίλοι στο Νησί. Στο τέλος το άλλαξα και συστηνόμουνα με άλλο.

  100. Μπουκανιέρος said

    …Δεν είμαστε λοιπόν οι μόνοι που μας έπιασε ξαφνικά τρέλα και προσπαθούμε να λέμε ή να γράφουμε τα ξένα ονόματα στη γλώσσα τους (αντί να τα εξελληνίζουμε). Είναι γενικότερη τάση της εποχής.

  101. Μαρία said

    Στάζυ, αν δεις στην αρχή τις είπα αλουμινιένες αλλά μετά ο Άγγελος το γύρισε στο πολύ επιστημονικό και παρασύρθηκα. Το #62 είναι της τράπεζας.
    Τις λίρες τις θυμάμαι κι εγώ τρία κατοστάρικα.

  102. Μπουκανιέρος said

    #92
    Σκάκη, η νομισματολογική μου περίοδος είναι πολύ πίσω στο παρελθόν και δεν ξέρω τι ισχύει σήμερα.
    Πέθανε κι ο Χαίμ που ανακατευόντανε μέχρι πολύ πρόσφατα μ’ αυτά, να μας φωτίσει.
    Με βάση πάντως τον κατάλογο του 1982, που χρησιμοποίησα και παραπάνω, οι δεκάρες της δημοκρατίες έκαναν 5 δρχ η μία (φυσικά μόνο οι ακυκλοφόρητες).
    Τα τριαντάρικα μπορεί να έχουν κάποια αξία μόνο αν έχεις στ’ αλήθεια πολλά και αν είναι σε εξαιρετική κατάσταση (πιθανό, αφού ο μπαμπάς ήταν συλλέχτης). Στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, το κιτάπι εδώ δίνει 800 δρχ. αυτό των Γάμων και 750-1.000 της Δυναστείας. Α, στη Δυναστεία υπήρξε και ειδική έκδοση προυφ που κάνει, λέει, 2.500 δρχ.
    Σε καλή μεριά…

  103. Μπουκανιέρος said

    Μαρία, μην απολογιέσαι. Καμία σχέση δεν έχουν τα νικέλινα με τα αλουμινένια.
    Τα πιο πολλά άσπρα νομίσματα που κυκλοφορούν είναι χαλκονικέλινα πάντως. Νομίζω καθαρό νικέλινο, πρόσφατο, μόνο το δεκάρικο του Παύλου ήταν (θυμάσαι που ήταν κάπως σαν πιο φωτεινό ή πιο γιαλιστερό;).
    Τα αλουμινένια είναι τζούφια, ελαφρά, όπως ήταν ακριβώς οι μεταπολεμικές δεκάρες, τρύπιες και μη.

  104. Μαρία said

    Μπουκάν, ο Στάζυ το είπε για το αργίλιο της δεκάρας(της τράπεζας κι αυτό).

    Κορνήλιε, αν είσαι ακόμα ξύπνιος, να πας αύριο στον Αγιο-Δημήτρη, 8 μ.μ., να ακούσεις τους Ρώσους ψαλτάδες.

  105. Μπουκανιέρος said

    Αν είν’ έτσι συγγνώμη Στάζυ.
    Αλλά το 62;

  106. Μαρία said

    Έλα ντε, για το #62 τον πήρε η μπάλα.

  107. #62 νταξ, μη βαράτε

  108. Abravanel said

    Σε ενδιαφέρει ακόμα η περίπτωση του 1920; Λόγω του λεγόμενου βενιζελικού «παράδοξου» έχω αρκετές και λεπτομερείς πληροφορίες σε ότι αναφορά την εβραϊκή και όχι μόνο ψήφο στην Θεσσαλονίκη.

  109. Ηλεφούφουτος said

    Κορνήλιε σχ. 98, ασφαλώς, η ταινία μάλιστα που λες είναι απλώς ριμέικ αυτής εδώ
    http://www.imdb.com/title/tt0069110/

    Έχουν προσπαθήσει κι άλλοι να παίξουν λογοτεχνικά με αυτή τη φιγούρα αλλά θεωρείται ότι κανένα έργο δεν έφτασε στο νυχάκι του ροΐδιου μυθιστορήματος.

  110. sarant said

    Αμπραβανέλ, θα κάνω ανάρτηση μάλλον -κι εκεί περιμένω να γράψεις πολλά!

  111. για τις πενταροδεκάρες

  112. Μαρία said

    Και είδα σήμερα στη βιβλιοθήκη φίλης τις αναμνήσεις του Μαρκεζίνη απο τις εκδόσεις Σπ. Μαρκεζίνη.

    Στάζυ θα το πάρω σίγουρα, γιατί μετά τη συζήτηση έψαξα τις πενταροδεκάρες μου και βρήκα πενηνταράκια του 1874, δεκάρα ατρύπητη του 22, ταλιράκι του 30 με πουλί αλλά χωρίς το φαντάρο, και άλλα καλά πραματάκια.

  113. Μπουκανιέρος said

    Μην περιμένεις όμως τρομερές τιμές γι’ αυτά που λες.
    (Εχτός αν σου βρίσκεται η σπάνια νικέλινη έκδοση της δεκάρας του ’22. Αλλά είναι απίθανο.
    Αν είναι η συνηθισμένη, θαμπή και κακοσουλούπωτη, μην τη σκέφτεσαι καν.)

  114. Μαρία said

    Μπουκάν σουλουπωμένη τη βλέπω, το υλικό μοιάζει με το αλουμίνιο της μεταγενέστερης δεκάρας (α βρήκα και χουντική ατρύπητη εικοσάρα τσίλικη)

    Τα φοινίκια του 26 κι αυτά του πεταματού;

    Μου φαίνεται οτι το βιβλίο θα είναι πιο ακριβό απ’ τα νομίσματα.

  115. Alex said

    Κυριε Σαραντακο, ο Μαρκεζινης εξεδοσε και αλλες σειρες, την 4τομη που καλυπτει την περιοδο 1920-1936(με τις 2 πρωτους τομους να καλυπτουν αντιστοιχα τις διετιες ’20-’22 και ’22-’24, οποτε, μπορειτε να φανταστειτε τον πλουτο των πληροφοριων) και την 3τομη που καλυπτει την περιοδο ’36-’75, καθως και το βιβλιο με τις αναμνησεις του απο την περιοδο ’72-’74. Φρονω οτι αν τα διαβασετε ολα, θα μετριαστει η απογοητευση σας

  116. sarant said

    115 Να πω την αλήθεια, τα ήξερα αυτά τα βιβλία αλλά δεν έτυχε να τα δω.

  117. Γ-Κ said

    Λεπτομερείς πληροφορίες για ελληνικά νομίσματα:
    http://www.mycoins.gr/

    Η τρύπιες 5ρες – 10ρες – 20ρες ήταν κι αυτές μια μόδα. Όπως σήμερα είναι τα διμεταλλικά.

    Τα 50λεπτα του 1921 δεν δόθηκαν στην κυκλοφορία, αλλά καταστράφηκαν, επειδή η αξία του μετάλλου τους είχε ξεπεράσει την ονομαστική. Δηλαδή ως σκραπ άξιζαν περισσότερο.

    Αμερικάνικο κέρμα τρύπιο δεν έχει εκδοθεί ποτέ. Το «τρύπιο δολάριο» είναι από μπιστολιά.

    Για το «ιδεατό χρήμα» δείτε εδώ: https://en.wikipedia.org/wiki/Fiat_money

    Το τάλιρο τυχαία συνδέθηκε με τον αριθμό 5, επειδή ήταν ίσο με 5 γαλλικά φράγκα. Το ισπανικό δολάριο, για παραδειγμα, ήταν 8ρι, δηλαδή 8 ρεάλες.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Spanish_dollar

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: