Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ένα βροχερό ποίημα και μια απορία

Posted by sarant στο 3 Νοεμβρίου, 2009


Ακόμα δεν έχω βρει τυποποιημένη μέθοδο να υποβάλλω απορίες προς το εκλεκτό κοινό του ιστολογίου. Τούτην εδώ θα τη σερβίρω με συνοδεία ένα ποίημα εποχιακό, μια κι έξω βρέχει, ένα ποίημα χειμωνιάτικο, γραμμένο από τον παππού μου πριν από 73 χρόνια. Όμως, πρώτα η απορία ενός αγαπητού επισκέπτη.

Ακούστε το τραγούδι:

Ο φίλος μας γράφει:

Σου στέλνω, λοιπόν, συνημμένως ένα τραγούδι (σε μορφή mp3) που δεν γνωρίζω ούτε τον τίτλο του ούτε τον εκτελεστή (τραγουδίστρια ή συγκρότημα). Έχω λόγους να υποψιάζομαι ότι είναι του συγκροτήματος «It’s a beautiful day», σίγουρα όμως δεν περιέχεται στο ομώνυμο πρώτο άλμπουμ τους ούτε στο δεύτερό τους «Marrying Maiden».Παρ’ όλες τις προσπάθειές μου – μέχρι και το ηλεμουλάρι αγγάρεψα τώρα τελευταία – δεν μπόρεσα να βρω την απάντηση στο κουΐζ. Αν ξέρεις την απάντηση, το κουΐζ θα έχει βρεί την λύση του. Αν όχι, μπορείς να ζητήσεις την βοήθεια της ιστοπαρέας; Ελπίζω κάποιος να το ξέρει.
Τώρα θα μου πεις, για ποιο λόγο το ψάχνω τόσο πολύ το θέμα, είναι τόσο σοβαρό;
Λοιπόν, ο μόνος λόγος που έχω είναι αυτό που λέμε στην νεοελληνική: «fuck my curiosity».

Είναι σοβαρός λόγος, δε νομίζεις;

Ασφαλώς είναι σοβαρός λόγος, αλλά εγώ δεν σκαμπάζω από τέτοια μουσικά είδη, οπότε απευθύνομαι στη συλλογική σοφία της ιστοπαρέας.

Και μετά την απορία, το ποίημα:

Του άφρονος πλουσίου…!

Σύνελθε, σύνελθε, θνητέ, και ξάνοιξε, και τήρα
βαρύ το χιόνι, κι άσπλαχνο σε λίγο θα πλακώσει
Τα νιάτα χρόνια σ’ άφησαν κι η θέρμη τους η τόση·
και τώρα χάσκεις κρυώνοντας μπρος στο σβηστό κρατήρα.

Απελπισμένα τα πουλιά μισεύουνε γι’ αλλού
που ’ναι τα φύλλα πράσινα και χάμου λουλουδίζει.
Ακράτητη τ’ ανήσυχου σηκώνεται γιαλού
η μάνητα, κι υπόκωφη κάποια βοή μουγκρίζει.

Μολύβι ο καταγάλανος εμαύρισ’ ουρανός
και πελιδνές καλπάζουνε νεφέλες μες τα χάη
ο μανιασμένος σίφουνας επέρχεται δεινός
και χίλιων τσακαλιών στριγγλιά μες τον αγέρ’ αχάει.

……………………………………………………..

— Βρε Άχθο, μπας και σου ’στριψε και τέτοια μού καλοναρχάς;
με λόγια μεγαλόστομα με «δέη» και μ’ «ιλίγγους»;
εγώ θαρρούσα κατ’ αρχάς
πως Παλαμάδες άκουγα, Γρυπάρηδες… Φριλίγγους…

— Όχι, δε μου ’στριψε ποσώς
μα σκέπτομαι πως χειμωνιάζει
και άνθρακας –που ’ναι χρυσός-
ο κάθ’ εχέφρων εσοδειάζει.

Και γω δε φρόντισα, τι νίλα!
να κονομήσω λίγα ξύλα
πυρήνα, κωκ ή γουγουτζέλες.
Για δαύτο γράφω τέτοιες τρέλες.

Άχθος Αρούρης

Ο Άχθος Αρούρης έγραφε πότε-πότε ένα είδος σατιρικά ποιήματα που τα ονόμαζε ψυχρολουσίες. Ξεκινούσαν λυρικά ή βουκολικά και μετά άλλαζε το κλίμα μεμιάς και προσγειωνόταν ο αναγνώστης απότομα. Κάτι ανάλογο έχουμε κι εδώ.

Να σημειωθεί ότι προπολεμικά (ίσως δε και αργότερα) οι Μυτιληνιοί στο μαγκάλι καίγαν πυρήνα, δηλ. κουκούτσια ελιάς από το ελαιοτριβείο, γι’ αυτό και κάποιος πνευματώδης είπε πως η Μυτιλήνη ήταν η πρώτη πόλη που χρησιμοποίησε… πυρηνική ενέργεια. Ο Κώστας Φριλίγγος (1882-1950), λόγιος, ποιητής και εβραϊστής, σήμερα δεν είναι τόσο γνωστός –αλλά, ως μυτιληνιός, ήταν τότε ιδιαίτερα οικείος στους αναγνώστες, χώρια που δίνει ωραία ρίμα.

Και, έξτρα ερώτηση για σπέσιαλ δώρα: τι είναι οι γουγουτζέλες; τις λέτε κι εσείς έτσι ή κάπως έτσι;

25 Σχόλια to “Ένα βροχερό ποίημα και μια απορία”

  1. Το λινκ σε μένα δεν δουλεύει, δυστυχώς.

  2. sarant said

    Δύτη, καλά που είσαι κι εσύ 🙂
    Τώρα δουλεύει!

  3. Η ηχογράφηση στο δίσκο Renaissance – A Song For All Seasons (1978), εδώ (4:16):

    http://www.greektube.org/content/view/60244/2/

  4. Μαρία said

    Ξέρω μόνο τα επώνυμα Κουκουτζέλα, Κουκουσέλης κλπ. Έχουν σχέση με τα κουκούτσια;

    Στάζυ, χάνω κάτι που δεν ακούω το άσμα;

  5. Μπα… Είναι από αυτά που κάνανε τον Τζόνι Ρότεν και τον Τζό Στράμερ είδωλα. Ο,τιδήποτε θα άκουγε ο εγγλέζος πιτσιρικάς, μετά από τέτοια.

  6. cyrus said

    Με πρόλαβε ο Stazybo Horn. Τον έχω το δίσκο.

  7. «Πυρηνική ενέργεια» ακόμη χρησιμοποιούν στη μεγαλόνησο (έχει εταιρείες που πουλάνε καύσιμο πυρηνέλαιο). Και το σκέφτονται και στην άλλη.

  8. Μαρία said

    #8 Σαν τη σβουνιά δεν έχει. Κι είναι και τζάμπα μονωτικό.

  9. sarant said

    Ετυμολογικά, οι γουγουτζέλες έχουν σχέση με τα κουκούτσια, αλλά θα μου πει κανείς τι είναι; (εγώ ξέρω)

  10. Αφού είσαι ψείρας, κατά τον Δύτη, έχε στο νου σου κι αυτήν την υπόδειξη, να μην διαφέρει το χρώμα στον πλέιερ από το φόντο της σελίδας…

  11. Μαρία said

    #10, εννοείται οτι ξέρεις ενώ εμείς μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε.
    Στατά αιγοπρόβεια που μοιάζουν με κουκούτσια;

  12. π2 said

    Μαρία, ωραίο λάθος πληκτρολόγησης τα στατά. Στατά κι απόστατα που θα έλεγαν και το ’65. 😛

  13. Μαρία said

    Αμάν! Πιδύε εσύ αυτό το καύσιμο το ξέρεις;

  14. π2 said

    Τώρα σ’ έχασα. Αν αναφέρεσαι στις γουγουτζέλες όχι, δεν τις ξέρω.

  15. πῶς μ’ἀρέσουν τὰ βροχερὰ ποιήματα!

    ὑπάρχει ἕνα ῥητό:

    χέζε ψηλὰ κι ἀγνάντευε καὶ πέτα κουκουτζέλες. θαρρῶ εἶναι οἱ κουκουνάρες.

  16. Μπουκανιέρος said

    Κουκούτσες λένε τις αγριαγκινάρες – και ετυμολογικά έχει σχέση με τις κολοκύθες.
    Αλλά δε βλέπω τη σχέση.

  17. Μπουκανιέρος said

    #16
    Μμ… καλό ακούγεται.

  18. Μαρία said

    Κριαράς
    κουκουτσέλα η· κουκουζέλα. Κουκουνάρα· (εδώ σε παροιμ.):
    απήρα εγώ παρ’ εκείνου … κουκουτσέλα, εκείνος δε παρ’ εμού βρύα (Σφρ., Χρον. 6423).
    [<ουσ. κουκούτσιν + κατάλ. ‑έλα. Η λ. και ο τ. και σήμ. ιδιωμ. (Kahane 1981: 559, Γιαννουλέλλης 1982: 50)]

    Δηλαδή, οι γνωστοί μου μ' αυτό το επώνυμο είναι κουκουνάρες μηδέ του Κουκουζέλη των ΗΒ εξαιρουμένου.

  19. voulagx said

    «Ο ελαιοπυρήνας είναι ένα θαυμάσιο καύσιμο, όταν επεξεργαστεί καταλλήλως για την αφαίρεση της υγρασίας και άλλων ενδεχομένως επικίνδυνων ουσιών οι οποίες βρίσκονται σε αυτό.»
    Το ξεπατικωσα απο το λινκ του σχ.8 του Σταζυμπο.Μηπως παει να γινει κανονας; Καταλαβαινετε τι εννοω.

  20. ἄρες μάρες κουκουνάρες
    κουκουτζέλες κι ἀγκινάρες!

  21. sarant said

    Μπράβο Στάζιμπε που βρήκες το τραγούδι -να δώσουμε και εύφημη μνεία στον Cyrus.

    Μπράβο Κορνήλιε, μπράβο Μαρία, κουκουνάρες είναι οι γουγουτζέλες.

  22. ΧΑ ΧΑ ΧΑ!!!! Δέσποτα ξέρεις τί μοῦ θύμισες; στὴν ΣΕΑΠ ὅταν βγαίναμε στὴν ἀναφορὰ ὡς τιμητικῶς προτεινόμενοι γιὰ ὅτιδήποτε περιμένοντας κάποια τιμητικὴ ἄδεια ἢ παράτασι ἐξόδου ὁ λοχαγὸς ἀντὶ νὰ μᾶς δώσῃ κάτι τέτοιο μᾶς ἔλεγε: «κερδίσατε τὸ μπράβο τοῦ λοχαγοῦ!»

  23. SophiaΟικ said

    Όχι μόνο δ εμου θύμηζε τίπτοα το άσμα, αλλά παραξενεύομαι που βρέθηκε τόσο γρήγορα!!!

  24. gbaloglou said

    Με ενδιαφερει* η διαδρομη της «μανητας», την οποια γνωριζω απο την Χατζιδακικη Μπαλαντα του Στρατιωτη: εχω δικαιο να νομιζω οτι ειναι εξαφανιζομενη?

    *οχι λιγοτερο επειδη την χρησιμοποιησα στην Ελληνοποιηση των γατων μιας παλιας μου φοιτητριας: Fury = Μάνητας, Fallout = Θρύψαλος 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: