Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Γορίλας, ο συκοφαντημένος

Posted by sarant στο 6 Νοέμβριος, 2009


GorillaΠριν από μερικές μέρες είδαμε και ακούσαμε τους «εφτά γορίλες», δηλαδή εφτά μεταφράσεις του Le gorille του Μπρασένς. Γράφοντας το κείμενο, πρόσεξα ότι στον δίσκο του Θηβαίου η λέξη γράφεται με δύο λάμδα, γορίλλας, ενώ στο βιβλίο του Βαρβέρη (εκδόσεις Ύψιλον 1983) με ένα, γορίλας. Το ορθογραφικό λεξικό Μπαμπινιώτη λημματογραφεί τη λέξη απλουστευμένα, γορίλας, αλλά σε σημείωμα επισημαίνει πως «κανονικά, θα έπρεπε» να γράφεται γορίλλας, όμως η σχολική ορθογραφία απλοποιεί τα ελληνιστικά δάνεια.

Αν όμως η λέξη είναι ελληνιστικό δάνειο, καλά θα κάνουμε να εξετάσουμε την ιστορία της λέξης. Και δεν είναι μικρή. Η λέξη γορίλλας, ή πιο σωστά η λέξη αι Γόριλλαι, απαντά μία και μοναδική φορά στην αρχαία ελληνική γραμματεία, στην ελληνική μετάφραση του Περίπλου του Άννωνα. Κατά σύμπτωση, για το θέμα αυτό έχει γράψει και ο πατέρας μου, Δημήτρης Σαραντάκος, στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του «Η συνάντηση του παλιού με τον νέο κόσμο», το οποίο δεν μπορείτε δυστυχώς να το βρείτε πουθενά γιατί προς το παρόν παραμένει ανέκδοτο. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα:

Ο Άννων το 470 π.Χ. ξεκινώντας από την Καρχηδόνα πέρασε τις Στήλες, βγήκε στον Ατλαντικό, περιέπλευσε τις ακτές της Αφρικής και έφτασε ως τον μυχό του κόλπου της Γουινέας. Αποβιβάστηκε σε ένα νησί (πολλοί πιστεύουν πως πρόκειται για το νησί Φερνάντο Πο, που βρίσκεται και αυτό στον μυχό του κόλπου της Γουινέας), στο κέντρο του οποίου υπήρχε λίμνη. Στο νησί δεν κατοικούσαν άνθρωποι αλλά γορίλες, οι οποίοι μάλιστα προβάλανε σθεναρή άμυνα στους Καρχηδόνιους, πετροβολώντας τους συνεχώς. Τελικά ο Άννων έφυγε από το νησί, παίρνοντας μαζί του τρεις θηλυκούς γορίλες, οι οποίοι όμως έγιναν τόσο ανυπόφοροι στο πλήρωμα του πλοίου, που τους σκότωσαν και τους έγδαραν. Ακολουθώντας τον ίδιο επέστρεψε μερικούς μήνες αργότερα στην Καρχηδόνα. Εκεί αφιέρωσε τα δέρματα των γοριλών στο ναό της Τανάτ ενώ τα αποτελέσματα της εξερεύνησής του τα κατέγραψε σε χάλκινη πινακίδα, που εντοίχισε στο ναό του Βάαλ στην Καρχηδόνα. Ένας Έλληνας που επισκέφθηκε το ναό, μεταξύ 1ου και 2ου καρχηδονιακού πολέμου, αντέγραψε και μετάφρασε στα ελληνικά την επιγραφή, που έτσι έφτασε ως εμάς.


Το ελληνικό κείμενο έχει τον μακροσκελή τίτλο: Άννωνος Καρχηδονίων βασιλέως περίπλους των υπέρ τας Ηρακλέους στήλας λιβυκών της γης μερών. Το ίδιο το κείμενο όμως είναι μάλλον σύντομο, λίγο παραπάνω από 600 λέξεις (πόσο δα να χωρέσει σε μια στήλη;) σε 18 στίχους. Ο 18ος και τελευταίος στίχος έχει ως εξής:

Ἐν δὲ τῷ μυχῷ νῆσος ἦν͵ ἐοικυῖα τῇ πρώτῃ͵ λίμνην ἔχουσα· καὶ ἐν ταύτῃ νῆσος ἦν ἑτέρα͵ μεστὴ ἀνθρώπων ἀγρίων. Πολὺ δὲ πλείους ἦσαν γυναῖκες͵ δασεῖαι τοῖς σώμασιν· ἃς οἱ ἑρμηνέες ἐκάλουν Γορίλλας. Διώκοντες δὲ ἄνδρας μὲν συλλαβεῖν οὐκ ἠδυνήθημεν͵ ἀλλὰ πάντες (μὲν) ἐξέφυγον͵ κρημνοβάται ὄντες καὶ τοῖς πέτροις ἀμυνόμενοι͵ γυναῖκας δὲ τρεῖς͵ αἳ δάκνουσαί τε καὶ σπαράττουσαι τοὺς ἄγοντας οὐκ ἤθελον ἕπεσθαι. Ἀποκτείναντες μέντοι αὐτὰς ἐξεδείραμεν καὶ τὰς δορὰς ἐκομίσαμεν εἰς Καρχηδόνα. Οὐ γὰρ ἔτι ἐπλεύσαμεν προσωτέρω͵ τῶν σίτων ἡμᾶς ἐπιλιπόντων.

Δεν χρειάζεται μετάφραση, το κείμενο είναι μάλλον απλό. Βρήκαν λοιπόν κάποια δασύτριχη φυλή, όπου πλειοψηφούσαν κατά πολύ οι γυναίκες· αρσενικούς δεν κατόρθωσαν να συλλάβουν γιατί περπατούσαν με επιδεξιότητα σε απόκρημνα μέρη και ήταν καλοί στον πετροπόλεμο, αλλά έπιασαν τρεις γυναίκες που όμως τούς τάραξαν στις δαγκωνιές κι έτσι τις σκότωσαν, τις έγδαραν και τις προβιές τις έφεραν στην Καρχηδόνα. Παρακάτω δεν προχώρησαν, επειδή τους τελείωσαν οι προμήθειες. Μάλιστα, σαν μπήκαν οι Ρωμαίοι στην Καρχηδόνα βρήκαν στο ναό της θεάς Τανάτ τις προβιές που είχε αφιερώσει, τρεις αιώνες νωρίτερα, ο Άννωνας. Βρήκαν επίσης στο ναό του Βάαλ τη στήλη του Άννωνα και, ενώ ισοπέδωσαν την υπόλοιπη πόλη με τόση αμείλικτη ευσυνειδησία που σήμερα οι αρχαιολόγοι δυσκολεύονται να βρουν τα ίχνη της, φαίνεται πως αισθάνθηκαν κάποιο δέος αντικρίζοντας τη στήλη του Άννωνα κι έτσι έφτασε σε μας η ελληνική μετάφραση που αποκλείεται να έγινε την εποχή του Άννωνα μια και το στυλ της είναι σαφώς της ελληνιστικής εποχής.

Λοιπόν, διαβάζουμε ότι ο Άννων βρήκε κάποιες δασύτριχες γυναίκες τις οποίες οι διερμηνείς που είχε μαζί του τις αποκαλούσαν «Γορίλλας» -άρα ο τύπος στην ονομαστική είναι «αι Γόριλλαι». Τώρα, αν αυτές οι γυναίκες ήταν ανθρώπινα όντα, γορίλλες, άλλοι ανθρωποειδείς πίθηκοι ή πλάσματα της φαντασίας του Άννωνα, αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Ούτε μπορούμε να ξέρουμε αν ο τύπος «(τας) Γορίλλας» έχει μεταφερθεί σωστά από τους αντιγραφείς ή αν είναι πιστή μεταγραφή του χαμένου πρωτότυπου. Πάντως, η ρίζα γκορ-, κορ- ή γκουρ- υπάρχει και σήμερα σε γλώσσες της περιοχής του κάτω Σενεγάλη και σημαίνει ‘άνθρωπος’.

Ο Περίπλους του Άννωνα, στην ελληνική βέβαια μετάφραση, εκδόθηκε στη Δύση κατά την Αναγέννηση και μετά μεταφράστηκε στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το 1847, ο αμερικανός ιεραπόστολος T.S.Savage (1804-1880), που βρισκόταν στη Δυτική Αφρική, δέχτηκε από έναν άλλον ιεραπόστολο και από τους ιθαγενείς της περιοχής, τα κρανία και τα οστά δυο ή τριών ανθρωποειδών πιθήκων για δώρο. Καθώς είχε μαζί του την αγγλική μετάφραση του Άννωνα, δημοσίευσε το εύρημά του στο Boston Journal of Natural History, ονομάζοντας «γορίλα» το νέο είδος και δηλώνοντας ότι πήρε τον όρο από το κείμενο του Άννωνα.

Η αγγλική λέξη gorilla γρήγορα διεθνοποιήθηκε και ύστερα από μερικά χρόνια έφτασε και στα ελληνικά, ως γορίλλας, με δύο λάμδα γιατί έτσι μεταγράφονταν τότε τα δάνεια (προτάθηκε επίσης ο τύπος ‘ο γόριλλος’, που δεν επέζησε). Ο Κουμανούδης στη Συναγωγή των νέων λέξεων, στα τέλη του αιώνα, επισημαίνει ότι η λέξη αρχικά (στη μετάφραση του Άννωνα) ήταν γένους θηλυκού. Στα σημερινά ελληνικά, ο γορίλλας επομένως θεωρείται αντιδάνειο.

Το ειρωνικό είναι ότι ο ιεραπόστολος ονομαζόταν ο ίδιος «άγριος» (Savage) και συνδέοντας τους «αγριανθρώπους» του Άννωνα με τον πίθηκο που λέμε σήμερα ‘γορίλα’ κατάφερε να κολλήσει στο ζώο αυτό τη ρετσινιά της αγριάδας, που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αργότερα ήρθαν άλλοι εντυπωσιοθήρες συγγραφείς που περιέγραψαν κι αυτοί άγριους γορίλες και ήρθε και η ταινία του Κινγκ Κονγκ για να σφραγίσει πια ανεξίτηλα τον μύθο του «άγριου» γορίλα. Ο οποίος γορίλας, να προσθέσουμε, εκτός του ότι είναι, με εξαίρεση τους χιμπατζήδες, το πιο κοντινό σε μας πρωτεύον, είναι και χορτοφάγος. Έχει βέβαια μεγάλους κυνόδοντες και του αρέσει να τους δείχνει απειλητικά, οπότε ενισχύει τη φήμη του νταή.

Έτσι, ήταν πολύ φυσικό να ονομαστεί μεταφορικά γορίλας ο μεγαλόσωμος και άσχημος άντρας και αργότερα να χρησιμοποιηθεί η λέξη ειδικά για τους (μεγαλόσωμους και αυστηρούς) σωματοφύλακες πολιτικών και άλλων διάσημων προσώπων. Στο ελληνικό λεξιλόγιο, η μεταφορική  αυτή σημασία φαίνεται να μπήκε με την επίσημη επίσκεψη του Σαρλ ντε Γκωλ τον Μάιο του 1963 (στα γαλλικά υπάρχει από το 1954). Ο ντε Γκωλ την εποχή εκείνη ήταν στόχος των ακροδεξιών του OAS, είχε ήδη γλιτώσει από απόπειρες δολοφονίας, και γι’ αυτό σε κάθε του επίσημη μετακίνηση συνοδευόταν από σωματοφύλακες. Έτσι, στο ρεπορτάζ του αθηναϊκού τύπου για την επίσημη εκείνη επίσκεψη διαβάζουμε ότι τριάντα «Γορίλλες» με τέσσερα αυτόματα περίστροφα στην τσέπη ο καθένας σχημάτισαν προστατευτικό ‘ανθρώπινο τείχος’ γύρω από τον στρατηγό. Υπάρχει και γελοιογραφία του Κ. Μητρόπουλου στον Ταχυδρόμο, αλλά δεν μπόρεσα να τη βρω. Να σημειωθεί πάντως ότι μετά την αποτυχημένη απόπειρα του Πετί Κλαμάρ τον Αύγουστο του 1962, ο ντε Γκωλ είχε δηλώσει ότι «αυτοί που με προστατεύουν είναι εξίσου ανίκανοι με εκείνους που θέλουν να με σκοτώσουν». Ωστόσο νομίζω πως τώρα ο όρος ‘γορίλας = σωματοφύλακας’ έχει κάπως παλιώσει και περισσότερο ακούω τον όρο ‘φουσκωτός’ ή σεκιουριτάς, ανάλογα αν η παρουσία του σωματοφύλακα είναι νόμιμη ή όχι.

Μιαν άλλη σημασία για τον γορίλα βρίσκουμε στη νεότερη παροιμιώδη φράση «Πίσω γορίλα!», η οποία, σύμφωνα με τον ορισμό του slang.gr, λέγεται για να αποκρούσουμε ή να ξορκίσουμε κάποιον ή κάτι που μας απειλεί ή στρέφεται εναντίον μας.  Η έκφραση ασφαλώς υπάρχει αλλά δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά για την προέλευσή της. Πάντως, κι εδώ βλέπουμε ότι στο ωραίο ζώο έχει αμετάκλητα ίσως κολλήσει η ρετσινιά του άγριου και του απωθητικού.

Κάναμε τον κύκλο, από την εποχή μας στον Άννωνα πριν από 25 αιώνες, κι ύστερα μέσω Σάβατζ επιστρέψαμε στα καθ’ ημάς, και ακόμα δεν έχουμε απαντήσει στο… φλέγον ερώτημα, ποια γραφή είναι προτιμότερη, με ένα ή με δύο λάμδα. Σχεδόν όλα τα λεξικά που έχω πρόχειρα (μεγάλο Μπαμπινιώτη, Τριανταφυλλίδη, Σταματάκου και Κριαρά) γράφουν τη λέξη με δύο λάμδα· μόνο του Τεγόπουλου-Φυτράκη λημματογραφεί τον γορίλα με ένα λάμδα, καθώς και το Ορθογραφικό του Μπαμπινιώτη που όμως όπως είπαμε αναιρεί τρόπον τινά την ψήφο του αφού στο σχόλιό του θεωρεί ορθή τη γραφή με δύο λάμδα.  Ωστόσο, στην καθημερινή χρήση, ο απλοποιημένος τύπος είναι πολύ συχνότερος, όπως δείχνει και το γκουγκλ.

Χωρίς να έχω κατηγορηματική άποψη, θα προτιμούσα την απλοποιημένη γραφή, επειδή η λέξη είναι ξένο δάνειο, διπλό μάλιστα, και επειδή ποτέ δεν πέρασε σε πρωτότυπο ελληνικό κείμενο παρά μόνο περιορίστηκε ως λέξη άπαξ σε μια μετάφραση. Αλλά, είπαμε: η ορθογραφία μικρή σημασία έχει. Είτε με ένα είτε με δύο λάμδα, ο γορίλας θα εξακολουθεί να είναι ένα υπέροχο δημιούργημα της φύσης. Κι αν είστε δικαστής με τήβεννο… προσοχή στον γορίλα!

Ενημέρωση, 17.11 Βάζω εδώ μια συνέντευξη του Μπρελ για τον Μπρασένς που αναφέρθηκε στα σχόλια.

Advertisements

126 Σχόλια to “Γορίλας, ο συκοφαντημένος”

  1. Πόσο μου αρέσουν αυτά τα miscellanea, δε λέγεται. Και μ’ άρεσε επίσης η φράση «στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του «Η συνάντηση του παλιού με τον νέο κόσμο», το οποίο δεν μπορείτε δυστυχώς να το βρείτε πουθενά γιατί προς το παρόν παραμένει ανέκδοτο.» 🙂

  2. dokiskaki said

    +1 από άλλον ένα φανατικό οπαδό τέτοιων μικρογνώσεων (εδώ, είμαι, σε διαβάζω, αλλά δεν τα προλαβαίνω όλα πια…:)

  3. π2 said

    Ομολογώ πως δεν είχα ιδέα για τους αρχαίους γορίλ(λ)ες. Ψάχνοντας λίγο, βρήκα μια πολύ πιο ποιητική εκδοχή των περιπετειών του Άννωνα. Ο Πλίνιος (ο πρεσβύτερος) γράφει κι αυτός (Naturalis Historia 6.36) για τα νησιά που συνάντησε ο Άννων, τις Γοργάδες (ίσως τα νησιά του Κάπο Βέρντε, κατά ορισμένους), όπου κατοικούσαν οι Γοργόνες.

    Όσο να πεις, αν είσαι δικαστής με τήβεννο, καλύτερα μια Γοργόνα από μια Γορίλα. 😛

  4. ἄρα μὲ 2 λ τὸ σωστό. Δέσποτα δὲν μὲ πείθεις γιὰ τὸ ἕνα. τί τὰ τσιγκουνεύεσαι τόσο τὰ λ;

    ἐπίκαιρο γιὰ μένα τὸ ἄρθρο μιᾶς καὶ διαβάζω ἀπὸ χθὲς τὸν πίθηκο Ξούθ.

  5. Gannis said

    Πολύ ωραίο κείμενο!

    Όντως, το «γορίλας» για τον μπράβο έχει παλιώσει.

  6. Gannis said

    Ο Ντάρλας έχει γράψει ένα ωραίο κείμενο για τους προϊστορικούς «γορίλες» εδώ.

  7. Μαρία said

    Ούτε την αρχαία γόριλλα ήξερα ούτε τον Άννωνα τον Καρχηδόνιο και τον περίπλου του.
    Κορνήλιε με δασεία ο Άννων(Hannon), αν θες να τον ψάξεις.

  8. Μαρία, κυκλοφορεί από τη σειρά του Στοχαστή: http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&Titlesid=47388

  9. sarant said

    Gannis, καλωσήρθες και ωραίο το κείμενο του Ντάρλα.

    Ευχαριστώ γενικώς για τα καλά λόγια!

  10. sarant said

    Δυτη, φαντάζομαι παραγέμισμα που θα έχει πέσει για να φτουρήσει και να βγει σε βιβλίο το κείμενο, αφού είναι όλο κι όλο 600 λέξεις!

  11. Νίκο, δεν το έχω δει, αλλά έχω το άλλο με τις περιηγήσεις του Βενιαμίν εκ Τουδέλης, πάλι με εισαγωγή και σχόλια του Μεγαλομμάτη: τα σχόλια είναι σχεδόν τα 2/3 του βιβλίου.

  12. Το επιφώνημα «Πίσω, Γορίλλα» το θυμάμαι στα μέσα της δεκαετίας του ’70. Μούχαν πει (άρα δεύτερο χέρι και το δικό μου τρίτο!) πώς το φώναζε κάποιος ψευτοτσιρκολάνος του κερατά, ο οποίος περιφερόταν από πλατεία σε πλατεία με κάποιον ψωργιάρη γορίλλα, κλεισμένον σε ένα κλουβί. Ο γορίλλας (αληθινός άραγε ή κάνας συνεργάτης ενδεδυμένος με προβιά γορίλα*;) έκανε ώρες-ώρες πως αγριεύει και βάραγε το χέρι στο στήθος, οπότε ο παρουσιαστής φώναζε «Πίσω γορίλλα! Θα μου το γκρεμίσεις το καλύβι!»
    Ελπίζω αυτό το σπιρτάκι να ανάψει κάποιες αναμνήσεις και σε άλλους τροφίμους αυτού του (σαραντ)οίκου ευγηρίας…

    *
    οξύμωρο αλλά τι να κάνομε; ο γδαρμένος λέων μας δίνει τη λεοντή, το γδαρμένο πρόβατο την προβιά; ο γδαρμένος γορίλλας τη γοριλλή;

  13. Μαρία said

    Ευχαριστώ, Δύτη. Έχω απ’ αυτή τη σειρά το Ένας Άγγλος στη Μακεδονία του 1900 και το είδα στο αυτί του βιβλίου.

  14. Πάντως Δύτη, ἐπειδὴ θυμάμαι ὅτι τὸ διάβασες ἐκεῖνο τὸ ἄρθρο περὶ ἀζαζιὴλ ποὺ ἀνέβασα, μπορεῖ καὶ νὰ θυμᾶσαι ὅτι χρησιμοποιεῖ τὴν λέξι «γορίλλας» μὲ τὴν ἔννοια τοῦ φουσκωτοῦ σωματοφύλακος.

  15. Α, και κάτι ακόμα, μιάς και ο καπετάν Αλτσχάιμερ με έχει από καιρό εντάξει στο πλήρωμά του.
    Στη Βουλγαρία, ο πρωθυπουργός, της οποίας είναι πρώην σωματοφύλαξ, τους μπράβους/φουσκωτούς/γορίλλες τους αποκαλούν απλά i mutri. Αυτό που λέμε κι εμείς «ήρθαν κάτι «μούτρα» και με απείλησαν»

  16. sarant said

    Σκύλε, περίπου παρόμοια εξήγηση για το «πίσω γορίλα!» δίνουν και στο slang.gr. Τώρα που το διαβάζω από σένα, κάποια αμυδρή ανάμνηση αρχίζει ν’ αχνοφέγγει σε μια γωνιά του μυαλού μου.

    Για το mutri, πρέπει να βρούμε βουλγαρομαθή να μας πει αν είναι ίδιο με το δικό μας ‘μούτρα’, που είναι και το πιθανότερο.

  17. π2 said

    Ποικίλα λινκ για τον Άννωνα.

  18. gbaloglou said

    [Τα παρακατω τα εγραψα χωρις να διαβασω την εισαγωγικη ερμηνεια του πατρος Σαραντακου, την οποια βλεπω τωρα: η ταυτοποιηση ανθρωπων και γοριλλων απο τον Αννωνα, οσο απιστευτη και αν φανταζει, λυνει το προβλημα που θετω παρακατω (και κανει και πιο ευλογη την μεταφορα των δερατων — καλο, ε? — στην Καρχηδονα). Επισης μου διεφυγε στην πρωτη αναγνωση η αναφορα του υιου Σαραντακου στην κατοχη εκ μερους του ιεραποστολου Savage μεταφρασης του Αννωνα το 1847 — ισως δεν θα επρεπε να στειλω καθολου αυτο το σχολιο, αλλα, μια και το εγραψα … διαβαστε υπ’ ευθυνη σας!]

    Υπηρχαν *τοτε* γοριλλες στα παραλια που επισκεφθηκε ο Αννων? Αν ναι, τοτε ειτε υπηρχε αλλη εντοπια λεξη για το ζωο και ο ορος «γοριλλη» σημαινε «χοντρη» ή «δασυτριχη» ή «ανθρωποειδες» (απο το «γκορ») ή κατι τετοιο ειτε οι διερμηνεις παρομοιασαν τις γυναικες με γοριλλες. Αν οχι, τοτε επανερχομαστε στην πρωτη εκδοχη για τον ορο «γοριλλη».

    Η εκδοχη της παρομοιωσης ειναι η πιο πιθανη*: και διοτι υπαρχουν ακομη γοριλλες σε καποια παρακτια μερη της Δυτικης Αφρικης, και διοτι το θεωρω σχεδον αδυνατο να θυμηθηκαν καποιοι Ευρωπαιοι τον Αννωνα μολις πρωτοειδαν γοριλλα (στην Δυτικη Αφρικη και παλι, το 1847) 🙂 Με δυο λογια, δυσκολευομαι να δεχτω τον γοριλλα … ως ομογενη, οπως αναφερει η wikipedia 🙂

    *Αλλα δεν θα επρεπε τοτε να ειχε δει και πραγματικους γοριλλες ο Αννων, οποτε και μαλλον διθυραμβικως θα τους ειχε περιγραψει?

  19. gbaloglou said

    Τωρα πoυ τo ξανασκεφτoμαι, περιεργo θα ηταν να ΜΗΝ ειχε μαζι τoυ τoν Αννωνα o Savage τo 1847…

  20. @ Gbaloglou #18
    Η Βικιπαίδεια λέει ότι ακόμα και σήμερα ζούν γορίλλες (πρωτεύοντα) στη δυτική Αφρική, κοντά στην παραλία. Προφανώς πριν τόσους αιώνες, προτού πλημμυρίσει τα πάντα ο άνθρωπος, θα ήταν πιο άνετοι και πιο ξεθαρρεμένοι…

  21. Νέος Τιπούκειτος said

    Σκύλε #13: Έχω ακούσει παρόμοιες αφηγήσεις (από αυτόπτες) για μπουλούκια της συμφοράς που γύριζαν τα πανηγύρια και παρίσταναν το νούμερο με τον γορίλα — ο οποίος, εννοείται, ήταν μπουλουξής μεταμφιεσμένος. Ο τσιρκολάνος (le mot juste, και μπράβο σου, Σκύλε) φώναζε, δήθεν πανικόβλητος, «Πίσω, γορίλα», «σιγά, θα μας κλείσεις το σπίτι, γορίλα» και τέτοια θλιβερά. Στο παρακάτω τσαντίρι τραγουδούσε η Τασία Βέρα ή η Φιλιώ Πυργάκη, ανάλογα σε ποιο πανηγύρι ήσουνα.

  22. Νέος Τιπούκειτος said

    Παρντόν, Σκύλε #12 εννοούσα…

  23. Μαρία said

    Στο παρακάτω τσαντίρι τραγουδούσε η Τασία Βέρα ή η Φιλιώ Πυργάκη, ανάλογα σε ποιο πανηγύρι ήσουνα.
    Κάτω τα χέρια απ’ την Κορίνθια. Για την Πατρινιά πες ότι θες.

  24. Επίχαρμος Μπαρμπουτιώτης said

    Προταση: Οι εκ Θεσσαλονίκης και Βορειοελλαδίτες γενικότερα να γράφουμε τον γορίλα με 2 (ή και 3) Λ για να αποδίδει καλύτερα και την προφορά, οι λοιποί με ένα.

  25. nickel said

    Με ψιλή, και ο Άννων και ο Αννίβας, κι ας έχουμε Hanno και Hannibal στους άλλους (αυτούς που γράφουν και τους γορίλες με δύο λου). Πάνω απ’ όλα, μη μου μπερδεύετε τον Κορνήλιο!

  26. Επίχαρμος Μπαρμπουτιώτης said

    #13, 16, 21: Ως αυτήκοος μάρτυρας επιβεβαιώνω το γεγονός. Το πατρικό μου ήταν στην κεντρική πλατεία της πόλης, όπου και θρονιάζονταν όλοι τούτοι οι τσιρκολάνοι της συμφοράς. Το ωραίο συνέβη το καλοκαίρι του 1974, όπου τη δεύτερη ή τρίτη μέρα παραμονής του τσίρκου ανακοινώθηκε η ματαίωση της παράστασης λόγω επιστράτευσης (μάλλον του γορίλλα, λεν οι κακές γλώσσες)

  27. @ Νέε Τιπούκειτε #21

    Γράφετε για τις καλλιτέχνιδες «Τασία Βέρα ή η Φιλιώ Πυργάκη». Χωρίς να θέλω να τις υποτιμήσω, δεν πιάνουν μία μπροστά στη μεγάλη Μάτα Χάρη (ναι, με «η» και ελπίζω όχι συγγενής του Γιαννη Η. Χ.) που άκουσα το 1983 να τραγουδά στο πανηγύρι του χωριού Καταβόθρα Λακωνίας (Επιδαύρου Λιμηράς, για την ακρίβεια), η οποία από το 1961 μεταμορφώθηκε σε Μεταμόρφωση.

  28. Νέος Τιπούκειτος said

    Σκύλε Της Β.Κ. (#27): Θέλω ΤΩΡΑ όλες τις πληροφορίες για τη Μάτα Χάρη!

  29. Νέος Τιπούκειτος said

    Μαρία (#23): Η προσωπική μου προτίμηση είναι, όπως αντιλαμβάνεσαι, η Κυριακού Πελαγία: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Video&vid=695

  30. Μπουκανιέρος said

    Αλήθεια Μαρία (#7), δεν ήξερες τον Άννωνα; Μα τι διάβαζες μικρή;
    Θέλω να πω, νόμιζα ότι ήταν γνωστός σε όλους.
    Η μετάφραση του Στοχαστή είναι νομίζω από τα αγγλικά, και έχει και κάποιο πρόβλημα θαρρώ – αλλά δε βρίσκω πού έχω το βιβλίο για να θυμηθώ και για να επιβεβαιώσω.

  31. Εγώ τον ήξερα πάντως από μια τρίτομη παιδική «ιστορία των εξερευνήσεων» (ξηρά-θάλασσα-ουρανός), μεταφρασμένη από τα γαλλικά. Άννωνας, Πυθέας, και μετά Βάσκο ντα Γκάμα, Μπουγκαινβίλ και τα λοιπά.

  32. Μπουκανιέρος said

    Ουπς, είχα προσπεράσει τα σχόλια 10 και 11, δεν ξέρω πώς.
    Ναι μάλλον πρέπει να έχει άσχετο υλικό – τέλος πάντων, θυμάμαι ότι κάτι με είχε ενοχλήσει.

  33. Μαρία said

    Αισθάνομαι πολύ αννώητη.

  34. όχι πάντως αννώνυμη.

  35. Μαρία said

    Πώς. Μια αννώνυμη γορίλλα.

  36. Έλεος, θα ξυπνήσω το γείτονα απ’ τα γέλια…

  37. Μπουκανιέρος said

    Μπράβο γορίλα, ε, Δύτη ήθελα να πω, βοηθάς να πάρω αμπάριζα.
    Λοιπόν εγώ τον πρωτοέμαθα από μια παιδική εγκυκλοπαίδεια με θεματικούς τόμους, από ιταλικά μεταφρασμένη. Οι αγαπημένοι τόμοι ήταν «Ο Άνθρωπος κι η θάλασσα» και «οι μεγάλες εξευρευνήσεις».
    Εκεί πρωτοδιάβασα και για την Ατσεψούτ, τον Πυθέα, τους αδελφούς Βισκόντι κι όλο τον καλό τον κόσμο. Είχε κι ολόκληρο κεφάλαιο για τους φλιμπουστιέρους και τους μπουκανιέρους, κι εκεί πρωτάκουσα για το βιβλίο του Εξκεμελίν. Που, αργότερα, είχα λυσιάξει να το βρω και που, ακόμα αργότερα, βγήκε στα ελληνικά -τι σύμπτωση- πάλι από τις εκδόσεις Στοχαστής, στην ίδια σειρά.

  38. Οι «μεγάλες εξερευνήσεις» ήταν ένα μεγάλου σχήματος, που τέλειωνε με τους ερευνητικούς σταθμούς στο Βόρειο Πόλο, και είχε και μια σελίδα για τον Πρζεβάλσκι στη Λομπ Νορ;

  39. Μαρία said

    Αυτά, δεν υπήρχαν στον καιρό μου ή κι αν υπήρχαν, δε μου τ’ αγόρασε η μαμά μου. Άσε που θα θεωρούνταν και αγορίστικα.

  40. Μπουκανιέρος said

    Θαρρώ πως όχι, αλλά επειδή είναι και τα ταξίδια του Άλτσι στη μέση, θα δω και θα σου πω.
    (το έχω ακόμα, αλλά σε άλλο χώρο αποθήκευσης βιβλίων)

  41. gbaloglou said

    #19:

    Στην Βοστωνη τελικα τα βαφτισια του γοριλλα και οχι στην Λιβερια, και νονος του οχι ο Savage αλλα ο συνεργατης του Jeffries Wyman — δειτε εδω.

  42. Κώστας Αδαμόπουλος said

    @Μαρία #23: αφού μπορούμε να πούμε ό,τι θέλουμε για την πατρινιά να πω ότι η Τασία Βέρρα είναι μέσα στις πέντε καλύτερες φωνές που εμφανίστηκαν στον ελλαδικό χώρο τα 100 τελευταία χρόνια;

  43. Αν το «Γορίλλας» αναφέρεται στο θηλυκό, πρέπει μήπως το αρσενικό να λέγεται «Αγορίλλας»;
    Οπότε λύνεται και το πρόβλημα αν γράφεται με όμικρον ή ωμέγα.

  44. Πολύ ενδιαφέροντες οι γορίλες, συγγνώμη προκαταβολικά για το ελαφρώς άσχετο σχόλιο:

    Στα Νέα της περασμένης Τετάρτης, ο Κ. Γεωργουσόπουλος έγραφε σε ένα μονόστηλο (με αφορμή τα υβριδικά αυτοκίνητα) ότι η λέξη υβριδικός είναι αντιδάνειο από την αρχαιοελληνική «ύβρι». Επειδή το σάιτ των Νέων είναι ψιλομπάχαλο και βαρέθηκα να ψάχνω, το άρθρο το βρήκα μόνο σε μορφή pdf (εδώ). Το παραθέτω και παρακάτω (copy-paste) για λόγους ευκολίας:

    «Υβρίδια»: Αλήθεια, συνειδητοποιούμε τι σημαίνει το αντιδάνειο «υβριδικός», που τώρα τελευταία μας έχει γίνει έμμονη πολιτική έννοια; Εν πρώτοις, αντιδάνειο ονομάζεται μια λέξη την οποία δανείστηκε από τα ελληνικά μια ξένη γλώσσα ή μια επιστήμη και, αφού καταστεί όρος ή γενικευμένου κύρους, επανεισάγεται στην ελληνική. Έτσι η ελληνική λέξη είναι «ύβρις», που σημαίνει όχι βεβαίως βρισιά αλλά προσβολή, έπαρση, υπέρβαση και αλαζονεία. Το υποκοριστικό «υβρίδιον» σημαίνει- στη γενετική και στη φυσιολογία- το εκτός νόρμας, το αφύσικο, το τερατάκι. Στη φυτολογία έχουμε σήμερα πολλά υβρίδια, όπως π.χ. τα νεκταρίνια. Στη ζωολογία διαβόητο υβρίδιο είναι το μουλάρι, προϊόν του ζευγαρώματος γαϊδάρου και φοράδας κ.τ.λ. Το πώς έφτασαν οι ξένοι τεχνικοί να ονομάζουν τα οικολογικά αυτοκίνητα υβριδικά, ενώ είναι η λέξη συνώνυμη του ανοίκειου και του τερατώδους, μόνο η κοινωνιογλωσσολογία το εξηγεί.

    Επειδή μου κίνησε το ενδιαφέρον, κοίταξα τι γράφει το wiktionary (βικιλεξικό;) για το λήμμα hybrid:

    Known in English since 1601 (but rare before c.1850 ), from the translation of the Latin hybrida, a ‘mongrel, (specifically) offspring of a tame sow and a wild boar’, derived from the roots ús (sow) and ibro (wild boar).

    Γράφει δηλαδή ότι η λέξη προέρχεται από τις ρίζες ús και ibro, που σημαίνουν αντίστοιχα γουρούνι και αγριογούρουνο.

    Ισχύει επομένως η θεωρία του αντιδάνειου; Αν είναι ακριβές το wiktionary, μου φαίνεται μάλλον απίθανος ο συσχετισμός του ibro με την ύβρη…

    ΥΓ. Με ένα γκούγκλισμα βρήκα και την ετυμολογία «ύβρις+Δίας = Υβρίδιον» – το ιδιαίτερα διασκεδαστικό συνοδευτικό κείμενο νομίζω ότι θέτει άνετα υποψηφιότητα για βραβείο Πορτόκαλος!

  45. gbaloglou said

    #43:

    Εγω σκεφθηκα, oχι πoλυ σoβαρα, την ετυμoλoγια αγoρι —–> αγoριλλη [αντρoγυναικα] —–> γoριλλη 🙂

  46. gbaloglou said

    Πιo σoβαρα τωρα, πως ειναι τo «νησι» στα Λατινικα? Αν ειναι κατι σαν τo Ισπανικo «isla» = «ιλα» [βoυβo s], τoτε oι μυστηριωδεις ‘διερμηνεις’ ισως να ειχαν παντρεψει τo Αφρικανικo «γκoρ» = «ανθρωπoς» πoυ λεγαμε με τo «ιλα» και ετσι να μας πρoεκυψε τo «γκoρ-ιλα» = «νησιωτης»!

  47. Η λέξη υβρίδιον πιθανόν είναι να προέρχεται από το νυκτόβιο πτηνό υβρίς- υβρίδος και όχι από την γνωστήν ύβριν.
    Τώρα η λέξη ύβρις κατά την γνώμη μου είναι ευφημισμός από το -υ- (su) δηλαδή καλόν και το μόριο -βρι- βαρύ, φοβερό,( βριθύς, εμβριθής ). Βλέπε σχετικά στο http://gpointsbreeze.blogspot.com/2009/10/blog-post_21.html

  48. sarant said

    Γιώργο Μπαλόγλου (41) σ’ ευχαριστώ για το εξαιρετικά ενδιαφέρον εύρημα! Άρα, ο Γουάιμαν ήταν ο νονός και όχι ο Σάβατζ…

    HeadCharge, σ’ ευχαριστώ για το υβρίδιο, κι ας είναι άσχετο’ αν άνοιγε κανένα λεξικό ο Γεωργουσόπουλος (κρυφά όμως, τη νύχτα, στο υπόγειο, μην τον δουν να διαπράττει τέτοιο ατόπημα) θα έβλεπε ότι η θεωρία υβρίδιο < ύβρις είναι παρετυμολογία. Θα γράψω όμως χωριστό σημείωμα την άλλη εβδομάδα, διότι το θέμα έχει ψωμί. Οπότε, ας το αφήσουμε προς το παρόν:

  49. Νέος Τιπούκειτος said

    HeadCharge (#44): Αντιγράφω από το Etymonline: «Hybrid, c.1600, from L. hybrida, variant of ibrida «mongrel,» specifically «offspring of a tame sow and a wild boar,» of unknown origin but probably from Gk. and somehow related to hubris. A rare word before c.1850» Τα του Βικιλεξικού είναι μάλλον ανοησίες: μολονότι «υς» είναι πράγματι το γουρούνι στα αρχαία ελληνικά, λέξη ibro = wild boar δεν φαίνεται να υπάρχει.

    Gpointofview (#47): Η υβρίς (Strix bubo) τι σχέση έχει με το υβρίδιο; Και η ύβρις, σύμφωνα με την «ετυμολογία» σου, σημαίνει «καλόν βάρος» ή «ωραίος τρόμος»;

  50. Η υβρίς είναι νυκτόβιο πτηνόν και εύκολα της νύχτας τα γεννήματα μπορούν να θεωρηθούν ως προερχόμενα εκ κλεψιγαμίας…
    Με την ίδια λογική που ακολουθείς ο ευφημισμός των Εριννύων, Ευμενίδες σημαίνει καλός θυμός, που είναι το πρόβλημα ;;;
    Το θέμα -βρι- έχει (και)την έννοια του δέους που προκαλείται από το θείον, Βριμώ ένα από τα επίθετα της Εκάτης όπου σημαίνει τις φοβερές (θεϊκές) κραυγές

  51. Νέος Τιπούκειτος said

    Gpointofview (#50): Με το συμπάθιο, αλλά ευμενής, ευμένεια, Ευμενίδες, δεν έχουν καμία σχέση με τον «καλό θυμό», αλλά σημαίνουν (μεταξύ άλλων) την κλίση, την τάση, τη ροπή, τη διάθεση. Αυτό ήδη στον Όμηρο (Ν 633-5): οἷον δὴ ἄνδρεσσι χαρίζεαι ὑβριστῇσι [ώπα, νά’το] | Τρωσίν, τῶν μένος [ώπα, να’το κι αυτό] αἰὲν ἀτάσθαλον, οὐδὲ δύνανται | φυλόπιδος κορέσασθαι ὁμοιΐου πτολέμοιο.

  52. Με το συμπάθειο αλλά ευθυμώ διότι είναι ευνόητο ότι έγραψα την λέξη θυμό με την έννοια της διάθεσης.
    Οσο για τις άλλες έννοιες του θυμού γνωστές είναι ή όρεξη,η καρδία, η οργή και όχι αυτές που αναφέρεις παραδείγματα ο θυμοβαρής (ψυχοπλακωμένος που θα λέγαμε σήμερα) και θυμοβόρος αυτός πουκατατρώει την καρδιά του από στεναχώριες.
    Εξακολουθώ όμως να μην καταλαβαίνω που προβληματίζεσαι με την υπόθεση του ευφημισμού

  53. #31 γράψτε λάθος, «Η εποποιΐα των εξερευνήσεων». Κλείνει η παρένθεση.

  54. Κώστας Αδαμόπουλος said

    # 43 & 45: προφανώς αγνοείτε ότι με βάση τη Μπαμπινιώτεια ορθογραφία έχουμε «αγώρι»…

  55. Νέος Τιπούκειτος said

    #52: Gpointofview, δεν συνεννοούμαστε, μου φαίνεται. Το πρόβλημα είναι ότι, αν χρησιμοποιείς το θυμός με την έννοια της διάθεσης, τότε το Ευμενίδες δεν εμπεριέχει κανέναν ευφημισμό ανάλογον του ευφημισμού που, υποτίθεται, βρίσκεται στο ύβρις.

    Φυσικά, αυτό είναι παρωνυχίδα μπροστά στα υπόλοιπα τερατώδη προβλήματα της «ετυμολογίας» σου. Πρώτα απ’ όλα, η ρίζα su– είναι σανσκριτική και όχι ελληνική. Πώς εξηγείς το γεγονός ότι το *su- δεν έδωσε άλλα παράγωγα στα ελληνικά; Η ινδοευρωπαϊκή ρίζα είναι *u¸esu- ή *h1(e)su-. Από δαύτηνα όμως δεν μπορείς να δικαιολογήσεις την παραγωγή του ύβρις, που να χτυπιέσαι κάτω.

    Έπειτα, τα βρίθω, όβριμος, Βριμώ είναι αβέβαιης ετυμολογίας και καλό θα είναι να μην τα επικαλείται κανείς στα πρώτα του ψευδοετυμολογικά σκιρτήματα. Καλό θα ήτανε να ξέρεις επίσης ότι το Βριμώ ο Ιππόλυτος (ο λεγόμενος επίσκοπος Ρώμης) το μεταφράζει «ισχυρή», όχι «βαριά» ούτε «φοβερή».

  56. SophiaΟικ said


    Για τη μάτα Χαρη το πιο πανω. Άραγε είναι αληθηνό ή έιναι σαν τη Στέλαλ Ντουκουνα;

  57. Νέος Τιπούκειτος said

    Σοφία #56: Θα εννοείς, φαντάζομαι, τη Νταίζη Ντούκουνα — το απόλυτο καλτ είδωλο του κυβερνοσκυλάδικου, η οποία δυστυχώς δεν υπήρξε ποτέ. Για τη Μάτα Χάρη δεν ξέρω, περιμένουμε τον Σκύλο να μας διαφωτίσει.

  58. # 55
    Εδωσα κάποιο λινκ για να μην τα ξαναγράφω, εκεί θα έβλεπες ότι το σανσκριτικό su υπάρχει στα ελληνικά στην λέξη υγιής (su-gius καλός βίος), υπέρ από το το su-περί(καλό και μεγάλο, super που λένε και οι Ευρωπαίοι…
    Το Εριννύες θεωρείταιαι ευφημισμός του έχω καλή διάθεση
    Το ύβρις θα μπορούσε να είναι ευφημισμός του καλού και ισχυρού.

    Τόσο απλά.

  59. sarant said

    Πάντως η πρώτη γυναίκα του Μανώλη Χιώτη, τραγουδίστρια, λεγόταν Ζωή Νάχη, ή τουλάχιστον αυτό το όνομα εμφανιζόταν στους δίσκους.

  60. Μαρία said

    Έλεος, Τζηπόιντε με τα σου, μου, του.

  61. Νέος Τιπούκειτος said

    #58: Ε καλά, αφού είναι τόσο απλά, πάω πάσο.

    ΥΓ (1). Σου ξαναείπα ότι το Ευμενίδες ΔΕΝ είναι ευφημισμός με την έννοια που είναι (κατά τη γνώμη σου) ευφημισμός το ύβρις. Το ύβρις, αν δεχτούμε το ψευδοετυμολογικό σου παιχνιδάκι, περιέχει ένα αδικαιολόγητο οξύμωρο: «καλό βάρος», «ωραίος τρόμος» και τέτοιες χαριτωμενιές. Το Ευμενίδες ΔΕΝ περιέχει κανένα τέτοιο οξύμωρο: είναι γνήσιος ευφημισμός, με την έννοια ότι επιδιώκει να εξευμενίσει όντα (τις Ερινύες) που είναι κάθε άλλο παρά ευμενή. Αυτά θα πρέπει να είναι προφανή ακόμα και σε σένα.

    ΥΓ (2). Ελπίζω ειλικρινά ότι δεν μπαίνεις σε σχολική αίθουσα. Αλλιώς τα κλαίω τα κακόμοιρα.

  62. #61
    Η λογική είναι μια διαδικασία όπου από κάποια αρχή φτάνεις σε κάποιο τέρμα (ακόμα και σε αδιέξοδο)
    Μερικά άτομα δεν μπορούν να ξεκινήσουν από άλλη αρχή εκτός από την δικιά τους την οποίαν επαναλαμβάνουν πιστεύοντας όπως τα παιδάκια ότι όποιος το πει περισσότερες φορές κερδίζει, είναι αρκετά συχνή περίπτωση.
    Θα σου θυμίσω απλά ότι ακόμα και σήμερα οι ψαράδες θεωρούν κακοτυχία (βρισιά) να τους ευχηθείς «καλή ψαριά» και πόσοι άλλοι βρίζουνε για να τους έρθει καλή τύχη (να μην τους πιάνει το μάτι, φτου σου να μην βασκαθείς, κ.λ.π. )

  63. SophiaΟικ said

    57: Νταίζη, όχι Στέλλα, έχεις δικιο, αν και το Στέλλα είναι πιο λαικό.

  64. #45 ἔπειτα μὲ τὸν συμφυρμὸ γούνας καὶ γορίλα (αύτὴ ποὺ φοράει γοριλένια γούνα) προέκυψε ἡ ἡ Γουνερίλη—->Γονερίλη. 🙂

  65. Μια απορία κάπως ξέκρεμη, που μάλλον γρήγορα ψάχνεται.

    Αν το πρότυπο του Άννωνα ήταν στα φοινικικά, θα μπορούσε να έχει διπλά σύμφωνα το gorilla στο πρότυπο; Τα εβραϊκά φαίνεται να παρουσιάζουν περιορισμένο διπλασιασμό· το ‘ψαξε κανείς για το συγκεκριμένο όμως;

  66. gbaloglou said

    Το μονο που σιγουρα δεν ειναι ο «γοριλλας» ειναι Ελληνας — μην τυχει και τον Ελληνοποιησετε εδω μεσα, θα σας καταγγειλω στην ΟΥΕΦΑ 🙂

  67. Ο Georges Brassens προφέρεται στα ελληνικά Μπρασέν (ή Μπρασσέν αν προτιμάτε), όχι όμως Μπρασσένς. Το τελικό ς δεν προφέρεται.

  68. sarant said

    Μάρκο, καταρχάς καλώς ήρθες στο ιστολόγιο.

    Κατά δεύτερο λόγο, νομίζω ότι το τελικό ς προφέρεται στο όνομα του Brassens. Δεν υπάρχει γενικός κανόνας σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ξέρεις.

    Αλλά είμαστε τυχεροί, έχουμε έγκυρο διαιτητή για να κρίνει ποιος έχει δίκιο, τον αγαπητό Νικολά, που είναι βέρος Γάλλος (μην κοιτάς που ξέρει καλά ελληνικά) και, αν παρακολουθεί, τον παρακαλώ να μας λύσει τη διαφορά.

    Μπρασέν ή Μπρασένς;

  69. nickel said

    Ζορζ Μπρασένς.
    http://www.forvo.com/word/georges_brassens/

    Ή από την κυρία Μπρούνι:
    http://tinyurl.com/cmgjjd

    Στο ελληνικό διαδίκτυο τα Μπρασένς είναι πολύ περισσότερα από τα Μπρασέν.
    Ο Πάπυρος τον έχει Μπρασένς.

  70. sarant said

    Νίκελ, ευχαριστώ. Κι εγώ είχα βρει μια συνέντευξη του Μπρελ για τον Μπρασένς που το πρόφερνε καθαρότατα το Σ στο τέλος.

  71. Μαρία said

    Έλα Παναγία μου, φυσικά Μπρασένς.

  72. Νίκο, λινκάκι για τη συνέντευξη του Μπρελ μήπως έχεις;

  73. sarant said

    Όχι, την έχω σε σιντί με ενθύμια για τον Μπρασένς. Και δεν θυμάμαι τώρα πού την ανεβάζουμε…

  74. Μαρία said

    Νίκο, δεν εννοείς τη συνέντευξη των τριών;
    http://brassensbrelferre.free.fr/index.php

  75. Μαρία said

  76. Μαρία said

    Δύτη, το 75 είναι για σένα.

  77. sarant said

    Μαρία, την ανέβασα τελικά, αλλά δεν ξέρω αν θα παίζει:
    [audio src="http://www.fileden.com/files/2009/10/28/2624536/Georges%20Brassens_Brel%20parle%20de%20Brassens.mp3" /]
    ή
    [audio http://www.fileden.com/files/2009/10/28/2624536/Georges%20Brassens_Brel%20parle%20de%20Brassens.mp3%5D

    Επειδή μάλλον δεν ακούγεται, την έβαλα στο κυρίως άρθρο, κάτω-κάτω.

  78. Μαρία (76), ωραίος ο Φερέ και οι αναρχικοί, αλλά γιατί είναι ειδικά γιά μένα;

  79. Κι ένας πειραγμένος, μιξαρισμένος γορίλας μακράς διάρκειας στο πνεύμα των επιθυμιών του λαού της Παρασκευής, από τον Αποστόλη και την παρέα του…

    http://www.box.net/shared/adeldxt42u

  80. […] Και αν αναρωτιέστε αν τελικά ο γορίλας είναι γορίλας ή…γορίλλας, ρίξτε μια ματιά εδώ. […]

  81. Ριβαλντίνιο said

    «τη ρετσινιά της αγριάδας, που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.»

    Μα τι άλλο θα ακούσουμε ? Αφού έχουμε και χειροπιαστές αποδείξεις ! 🙂

  82. Πέπε said

    Κοίτα τι βρήκα, 6+ χρόνια μετά…

    > > Η λέξη γορίλλας, ή πιο σωστά η λέξη αι Γόριλλαι, απαντά μία και μοναδική φορά στην αρχαία ελληνική γραμματεία, στην ελληνική μετάφραση του Περίπλου του Άννωνα. […] Λοιπόν, διαβάζουμε ότι ο Άννων βρήκε κάποιες δασύτριχες γυναίκες τις οποίες οι διερμηνείς που είχε μαζί του τις αποκαλούσαν «Γορίλλας» -άρα ο τύπος στην ονομαστική είναι «αι Γόριλλαι».

    Αφού ο τύπος της ονομαστικής δεν μαρτυρείται, από πού συνάγουμε ότι είναι Γόριλλαι και όχι Γορίλλαι; Αιτιατική πληθυντικού θηλυκού «Γορίλλαι» μπορεί εξίσου να ανήκει σε ουσιαστικό «η Γόριλλα», «η Γορίλλα» ή «η Γορίλλη».

  83. Πέπε said

    *αιτιατική πληθυντικού θηλυκού «Γορίλλας»* εννοούσα βεβαίως

  84. Ανδρέας said

    [16]τριταῖοι δ᾽ ἐκεῖθεν πυρώδεις ῥύακας παραπλεύσαντες ἀφικόμεθα εἰς κόλπον Νότου Κέρας λεγόμενον. ἐν δὲ τῷ μυχῷ νῆσος ἦν, ἐοικυῖα τῇ πρώτῃ, λίμνην ἔχουσα· καὶ ἐν ταύτῃ νῆσος ἦν ἑτέρα, μεστὴ ἀνθρώπων ἀγρίων. πολὺ δὲ πλείους ἦσαν γυναῖκες, δασεῖαι τοῖς σώμασιν, ἃς οἱ ἑρμηνέες ἐκάλουν Γορίλλας. διώκοντες δὲ ἄνδρας μὲν συλλαβεῖν οὐκ ἠδυνήθημεν, ἀλλὰ πάντες μὲν ἐξέφυγον, κρημνοβάται ὄντες καὶ τοῖς πέτροις ἀμυνόμενοι, γυναῖκας δὲ τρεῖς, αἳ δάκνουσαί τε καὶ σπαράττουσαι τοὺς ἄγοντας οὐκ ἤθελον ἕπεσθαι. ἀποκτείναντες μέντοι αὐτὰς ἐξεδείραμεν καὶ τὰς δορὰς ἐκομίσαμεν εἰς Καρχηδόνα.

    δες το Πέπε

  85. Πέπε said

    Υπάρχει κάτι μπροστά στα μάτια μου που δεν το βλέπω; (Είναι και αργά…) Μια αιτιατική βλέπω.
    (Το #82 ήταν στραβογραμμένο, είδες τη διόρθωση στο #83; )

  86. Ανδρέας said

    μεστὴ ἀνθρώπων ἀγρίων

    ἃς οἱ ἑρμηνέες ἐκάλουν Γορίλλας

    στην ουσία περιγράφει ανθρώπους άγριους και μαλλιαρούς

    σε αντιστοιχεία όπως λέμε άνθρωπος
    έτσι και γορίλλας εννοώντας και τα δύο φύλλα

    δεν είναι αι γορίλλαι στο κείμενο
    λέει κατά λέξη
    ἃς οἱ ἑρμηνέες ἐκάλουν Γορίλλας

  87. Ανδρέας said

    φύλα*

  88. spatholouro said

    82
    οι Γορίλλαι: είδος πιθήκων ανθρωποειδών, λέξις γενομένη υπό του Καρχηδονίου περιηγητού Άννωνος τω 308 π.Χ
    (Γ. Ζηκίδου, «Λεξικόν ορθογραφικόν και χρηστικόν της ελληνικής γλώσσης»)

  89. Ανδρέας said

    Το δασύς ερμηνεύεται και ως τραχύς. Πιθανά ούτε καν μαλλιαρές δεν ήταν.

    δα^σύς , εῖα, ύ, Ion. fem.
    A.“δασέα” Hdt.3.32; opp. ψιλός in all senses:
    I. with a shaggy surface,
    1. hairy, shaggy, “δέρμα . . μέγα καὶ δ.
    h**p://www.perseus.tufts.edu/hopper/morph?l=dasei%2Fas&la=greek&can=dasei%2Fas0&prior=u%28pe/xeue#lexicon

    shaggy
    με τραχειά υφή

    τραχύς, -ιά, -ύ
    με ανώμαλη επιφάνεια, όχι λείος
    τραχύς, -ιά, -ύ

    με ανώμαλη επιφάνεια, όχι λείος
    (για έδαφος) κακοτράχαλος, πετρώδης
    (μεταφορικά) άνθρωπος απότομος στους τρόπους

    αν δούμε την σκηνή που περγράφει λέει

    λίμνην ἔχουσα· καὶ ἐν ταύτῃ νῆσος ἦν ἑτέρα, μεστὴ ἀνθρώπων ἀγρίων
    φτάσαμε σε μια λίμνη με ένα νησί
    γεμάτο άγριους ανθρώπους

    πολὺ δὲ πλείους ἦσαν γυναῖκες,
    οι περισσότεροι ήταν γυναίκες

    δασεῖαι τοῖς σώμασιν
    (για πούμε μαλλιαρές έπρεπε να γράφει δασύθριξ)
    τραχιές στο σώμα – σκληρές στην υφή του δέρματος;
    τραχιές στο σώμα – τραβιόνταν δάγκωναν κλπ

    ἃς οἱ ἑρμηνέες ἐκάλουν Γορίλλας.
    τις οποίες οι διερμηνείς έλεγαν Γορίλλας

    διώκοντες δὲ ἄνδρας μὲν συλλαβεῖν οὐκ ἠδυνήθημεν, ἀλλὰ πάντες μὲν ἐξέφυγον,
    κυνηγήσαμε τους άντρες αλλά δεν καταφέραμε να τους πιάσουμε γιατί μας ξέφυγαν

    κρημνοβάται ὄντες καὶ τοῖς πέτροις ἀμυνόμενοι,
    ανεβασμένοι σε υψώματα μας πήραν με τις πέτρες (και λίγα σας έκαναν)

    γυναῖκας δὲ τρεῖς, αἳ δάκνουσαί τε καὶ σπαράττουσαι τοὺς ἄγοντας οὐκ ἤθελον ἕπεσθαι
    μην θέλοντας να μας ακολουθήσουν οι γυναίκες αμύνονταν με νύχια και με δόντια

    ἀποκτείναντες μέντοι αὐτὰς ἐξεδείραμεν καὶ τὰς δορὰς ἐκομίσαμεν εἰς Καρχηδόνα.
    αφού τις σκοτώσαμε για να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα συνεχίσουν να δαγκώνουν κλπ τις γδάραμε και τα δέρματα τους τα πήγαμε στην Καρχηδόνα.

    Αυτά έκαναν και με την Ιό και τους πήραμε στο φαλάγγι 😀

    Πέραν τις πλάκας η λέξη guerrilla ταιριάζει γάντι με αυτές τις εικόνες
    A member of an irregular, usually indigenous military or paramilitary force operating in small bands in occupied territory to harass and undermine the enemy, as by surprise raids.

    δεν ξέρω ποιος επηρρέασε ποιον αλλά…

    στο ίδιο κείμενο τους πήραν ξανά με τις πέτρες

    [9]τοὐντεῦθεν εἰς λίμνην ἀφικόμεθα, διά τινος ποταμοῦ μεγάλου διαπλεύσαντες, ᾧ ὄνομα Χρέτης. εἶχε δὲ νήσους ἡ λίμνη τρεῖς μείζους τῆς Κέρνης. ἀφ᾽ ὧν ἡμερήσιον πλοῦν κατανύσαντες εἰς τὸν μυχὸν τῆς λίμνης ἤλθομεν, ὑπὲρ ἣν ὄρη μέγιστα ὑπερέτεινε, μεστὰ ἀνθρώπων ἀγρίων, δέρματα θήρεια ἐνημμένων, οἳ πέτροις βάλλοντες ἀπήραξαν ἡμᾶς, κωλύοντες ἐκβῆναι.

    νεότερες εκδοχές δεν κάνουν λόγο για γορίλλες αλλά για ανθρώπους

    Etymology

    The word was then later used as the species name, though it is unknown whether what these ancient Carthaginians encountered were truly gorillas, another species of ape or monkeys, or humans.

    επίσης

    The encounter with the gorillas can not have taken place on Corisco island or any island, since gorillas do not swim. (They are not known for throwing stones and living in groups either, but the identification with this species of anthropoids seems certain.) It must have taken place on the African mainland, and the most possible site is the northwestern point of the Libreville peninsula.

    h**p://www.livius.org/articles/person/hanno-1-the-navigator/hanno-1-the-navigator-2/

  90. Ανδρέας said

    να δούμε και μια »μαλλιαρή» 🙂

  91. sarant said

    Και λέω, πώς και αναστήθηκε το νήμα -καλό είναι βέβαια, να το μαθαίνουν και οι νεότεροι.

    Ο Ανδρέας έχει δίκιο. Αφού λέει «ας εκάλουν Γορίλλας» θα είναι «αι Γόριλλαι». Βέβαια έχει και αρσενικά η περίεργη αυτή φυλή.

  92. spatholouro said

    Αρσενικό είναι: οι γορίλλαι, των γοριλλών, τους γορίλλας (βλ. και Σηφάκι, «Πλήρες αναλυτικόν και χρηστικόν ορθογραφικόν λεξικόν της ελληνικής γλώσσης», Πάπυρος 1973)

  93. Πέπε said

    Ζητώ συγγνώμη αν και πάλι κάποιος απήντησε σ’ αυτό που ρωτώ και δεν το βλέπω μπροστά στα μάτια μου, αλλά εξακολουθώ να νομίζω πως η απορία μου έμεινε αναπάντητη.

    Ωραία, θηλυκό. Γιατί προπαροξύτονο;

    (Και αρσενικό να ήταν η απορία παραμένει:
    Ο ταμίας / η ταμία, παροξύτονο, αιτ. πληθ. τους/τας ταμίας. Η βασίλισσα, προπαροξύτονο, τας βασιλίσσας. Η αιτ. πληθ. και στις δύο περιπτώσεις είναι παροξύτονη.
    Άρα: *ο γορίλλας / *ο γορίλλης / *η γορίλλα / *η γορίλλη / *η γόριλλα > αιτ.πληθ. γορίλλας για κάθε περίπτωση. Καταλαβαίνω γιατί να είναι θηλυκό, δεν καταλαβαίνω πώς βρήκαμε τον τόνο της ονομαστικής.)

  94. spatholouro said

    Δεν υπάρχει θηλυκό γένος, μόνο αρσενικό:
    Ο γορίλλας
    του γορίλλα
    Οι γορίλλαι
    των γοριλλών
    τους γορίλλας

    Στο κείμενο που συζητάμε, λέει ότι τις γυναίκες τις αποκαλούσαν γορίλλες,

  95. Πέπε said

    @92:
    Σπαθόλουρο, μας παραπέμπεις σ’ ένα λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας. Φυσικά και το ξέρουμε ότι στα νέα ελληνικά είναι «ο γορίλλας». Μιλάμε για την περίοδο εκείνη της γλώσσας κατά την οποία δεν εμφανίζεται παρά μόνο μία μοναδική αιτιατική πληθυντικού στο συγκεκριμένο κείμενο.

  96. spatholouro said

    95
    Έχω και στο παρελθόν «παραπονεθεί» ότι δεν είσαι πολύ προσεκτικός αναγνώστης:
    στο 88 παρέπεμψα στον Ζηκίδη, ο οποίος από τα τέλη του 19ου αιώνα στο σπουδαίο λεξικό του μας έχες δώσει την απάντηση στο πιάτο για αυτή τη λέξη άπαξ

  97. Ανδρέας said

    Πέπε δοκίμασε να κλίνεις αρχαιοπρεπώς το όνομα Κόριννα και συμπερίλαβε υποθετικό πληθυντικό να δούμε πως θα βγει.

  98. sarant said

    95-96 Πάντως και το Λίντελ Σκοτ λέει «Γόριλλαι, αι»

  99. Και κάπου εδώ μπορεί να κρύβεται ένα φάμπιουλους γοριλλάκι!

    http://www.telegraph.co.uk/news/earth/wildlife/12195831/Baby-gorilla-shows-off-his-bouffant-hair-do-in-Virunga-National-Park-in-pictures.html

  100. Αν είναι άπαξ η λέξη, είναι θηλυκή και φυσικά μπορεί να είναι και παροξύτονη.

  101. Πέπε said

    @96:
    > > Έχω και στο παρελθόν «παραπονεθεί» ότι δεν είσαι πολύ προσεκτικός αναγνώστης

    Έχεις τα δίκια σου. Πράγματι, δεν το είχα προσέξει.
    Αλλά και πάλι.
    Αν ο Ζηκίδης (#88) και το Λίντελ-Σκοτ (98) είναι κατηγορηματικοί υπέρ του προπαροξύτονου, τότε προφανώς έχουν υπόψη τους κι άλλες εμφανίσεις της λέξης, σε γραμματικούς τύπους με βραχεία λήγουσα (ον. πληθ.) ή με όχι υποχρεωτικά μακρά λήγουσα (ον. εν.).

    Ανδρέα (#97), το δοκίμασα. Δοκίμασε όμως κι εσύ τις (εξίσου υποθετικές) κλίσεις που προτείνω στο #93.

    (Όλα τα παραπάνω είναι αναλυτικότερη αναδιατύπωση του #100 του Δύτη.)

  102. spatholouro said

    98
    Αλλά συμπληρώνει: but prob. gorilla

    Να πω τη μαύρη αλήθεια μου προτιμώ τον Ζηκίδη από το Λίντελ Σκοτ… (μάλιστα στην ελληνική πολύτομη έκδοση Κωνσταντινίδη απουσιάζει τελείως το λήμμα, αν δεν κάνω λάθος)

  103. sarant said

    102 Συγνώμη, η συμπλήρωση δεν έχει σχέση με τον ελληνικό τύπο. Λέει δηλαδή:

    Γόριλλαι, αἱ, name of a tribe of hairy women (but prob.
    gorilla), Hanno Peripl.18.

    Δηλαδη λέει ότι οι τριχωτές γυναίκες που τις είπαν «αι Γόριλλαι» μάλλον είναι το ζώο γορίλλας.

  104. spatholouro said

    101
    Και πάλι δεν πρόσεξες ότι ο Ζηκίδης δεν κάνει λόγο για προπαροξύτονο τύπο: «οι γορίλλαι» λέει!

  105. Ανδρέας said

    »Αν είναι άπαξ η λέξη, είναι θηλυκή.»
    Γιατί είναι θηλυκή δύτα αφού δεν προσδιορίζει με άρθρο το φύλο; Τα παραδείγματα που έχουμε από εκείνες τις εποχές είναι όλα φαλλοκρατικά και φοράνε μουστάκια.
    Ο θεός, ο άνθρωπος κ.ο.κ.
    Πως εσύ τό ‘δες τώρα ότι είναι θηλυκό αφού δεν έχει άρθρο;

  106. Ανδρέας said

    Το αι γορίλλαι που δίνει το λεξικό παιδιά είναι αυθαίρετο, πουθενά στο κείμενο δεν αναφέρει άρθρο. Ότι του φανεί του λωλοστεφανή ήταν στον πρώτο που το ‘γραψε και οι επόμενοι το πάνε συρί-γαιτάνι.

  107. Χωρίς να θέλω να κάνω το γορίλλα ( 😉 ), επειδή κι εγώ κάπου είχα διαβάσει για τις γόριλλες, αναρωτηθήκατε μήπως οι αρχαίοι περάσανε όλους τους γορίλες για θηλυκιές, δεδομένου ότι οι γορίλες:

    α. έχουν πανίσχυρους στερνοκλειδομαστοειδείς μύες (–> βυζά) και

    β. οι σερνικοί έχουν πολύ μικρά και δυσδιάκριτα μέσα στην τρίχα γεννητικά μόρια (–>φίφες) και όποιος τους πλησιάσει τόσο πολύ για να τα διακρίνει, δύσκολα θα επιβιώσει για να τα περιγράψει;

    Λέω εγώ τώρα…

  108. Ριβαλντίνιο said

    @ 107 Σκύλος
    «πολύ μικρά και δυσδιάκριτα γεννητικά μόρια (–>φίφες)»

  109. sarant said

    108: 🙂

  110. 108

    Ε, δεν θα του τόλεγα και κατάμουτρα.

  111. ἃς οἱ ἑρμηνέες ἐκάλουν Γορίλλας
    Αν ήταν αρσενικό, θα έλεγε ους.

  112. spatholouro said

    111
    Το «ας» πάει πίσω στο «γυναίκας»: δηλ. η δική μου ερμηνεία (ακολουθώντας τον Ζηκίδη) είναι: τις οποίες ονόμαζαν Γορίλλες

  113. Ανδρέας said

    Ναι γουφ αλλά αν δεις το κείμενο μιλάει για ανθρώπους. Τώρα κάποιος έκανε την υπόθεση πρόσφατα σχετικά (το1847) και ονόμασε τα συμπαθητικά όντα (δεν είναι σίγουρο πλέον ότι δεν ανήκουν στο είδος homo) γορίλλαι. Η υπόθεση αυτή ξεκινάει τον 19ο αιώνα.
    The American physician and missionary Thomas Staughton Savage and naturalist Jeffries Wyman first described the western gorilla (they called it Troglodytes gorilla) in 1847 from specimens obtained in Liberia. The name was derived from Greek Γόριλλαι (gorillai), meaning «tribe of hairy women», described by Hanno.
    Είναι πολύ περίεργο κείμενο και μάλιστα αυτού του είδους εξερευνητικά κείμενα της αρχαιότητας περιγράφουν αλλόκοτα όντα από το Θιβέτ ως την δυτική Αφρική και παραπέρα. Άλλοι λένε είναι φαντασία των συγγραφέων, άλλοι ότι τα λέγανε έτσι επίτηδες για να τρομάξουν τους επίδοξους (wannabe) μιμητές εξερευνητές κ.ο.κ. Και σε αυτό το κείμενο έχει ένα μαργαριτάρι την ανθρώπινη εκδοχή του Beep beep.
    Απόλαυσε το
    [6]τούτων δὲ καθύπερθεν Αἰθίοπες ᾤκουν ἄξενοι, γῆν νεμόμενοι θηριώδη, διειλημμένην ὄρεσι μεγάλοις, ἐξ ὧν ῥεῖν φασι τὸν Λίξον, περὶ δὲ τὰ ὄρη κατοικεῖν ἀνθρώπους ἀλλοιομόρφους, Τρωγλοδύτας· οὓς ταχυτέρος ἵππων ἐν δρόμοις ἔφραζον οἱ Λιξῖται.

  114. 113

    Εγώ μίλαγα για το παλιό κείμενο.

  115. ΣΠ said

    Έχουν περάσει πολλά χρόνια αλλά, αν θυμάμαι καλά, όταν προηγείται διπλό σύμφωνο, το α της λήγουσας είναι μακρό και επομένως στον ενικό ο τόνος πρέπει να είναι στην παραλήγουσα, η Γορίλλα. Ο πληθυντικός όμως μπορεί να είναι αι Γόριλλαι.

  116. Ανδρέας said

    114 όχι, το ξεκαθαρίζει τους άντρες τους κυνήγησαν ανεπιτυχώς και έπιασαν τρεις γυναίκες δες στο #89.

  117. πάσο.
    ήμουν απρόσεχτος, ο παλιογορίλας

  118. Ανδρέας said

    Ωραίο είναι να κάνουμε μια συλλογή των περίεργων όντων που περιγράφονται σε εξερευνητικές αποστολές, έχει πολλά μαργαριτάρια σε διάφορα κείμενα.

  119. Πέπε said

    @115:
    Όχι, μπορεί να είναι και βραχύ (η μέλισσα, η άμιλλα), και δεν ξέρω μήπως είναι και υποχρεωτικά βραχύ. Δεν έχω πρόχειρα παραδείγματα με διπλό σύμφωνο και παροξύτονα, με προπαροξύτονα σαφώς υπάρχουν.

    Αλλά όπως και να ‘χει, εδώ έχουμε ξένη λέξη. Ίσως η εξελληνισμένη εκδοχή της να μη δεσμεύεται από όλες τις υπολεπτομέρειες των κανόνων.

    Ως προς το άλλο σκέλος, ο τόνος στα ουσιαστικά δεν πάει ποτέ πιο πάνω από εκεί που είναι στην ονομαστική ενικού. (Στα επίθετα πάει, η τιμία – αι τίμιαι, επειδή στην ονομαστική ενικού είναι ήδη κατεβασμένος σε σχέση με το αρσενικό).

    @104:
    Φτού!!
    Αλλά και για το παροξύτονο ισχύει η απορία μου, πώς το βρήκαν. Επιμένω ότι όταν ξέρουμε μόνο την αιτιατική ενικού, και αυτή είναι παροξύτονη, ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ τον τόνο της ονομαστικής ενικού, ούτε πληθυντικού, και όπου και να τον βάλουμε είναι αυθαίρετος. Το μόνο σωστό είναι μια διαζευκτική απάντηση «η γόριλλα ή η γορίλλα ή η γορίλλη, πληθ. αι γόριλλαι ή αι γορίολλαι». Αν σοβαροί λεξικογράφοι δεν επιλέγουν αυτή τη λύση, τότε κάτι ξέρουν παραπάνω από εμάς που ξέρουμε μόνο την αιτιατική πληθυντικού. Βλέπω ότι και το Λίντελ-Σκοτ (#103) και ο Ζηκίδης (#88) ότι παραπέμπουν στον Άννωνα, στο χωρίο μας. Λέει όμως κανείς τους -ή το ξέρουμε άλλοθεν- ότι δε μαρτυρείται αλλού; (Αυτό ακριβώς λέει το άρθρο στις πρώτες γραμμές, ότι δε μαρτυρείται αλλού. Αν αυτό ισχύει, τότε και τα δύο λεξικά αυθαιρετούν, τουλάχιστον στο ζήτημα του τονισμού – δε συζητώ ακόμη για το γένος).

  120. Ρε παιδιά, λίγα αρχαιούλια όλοι ξέρουμε. Αντικαταστείστε τους γορίλες με κάτι άλλο. «ἃς οἱ ἑρμηνέες ἐκάλουν Ελληνίδας» στέκει, «ἃς οἱ ἑρμηνέες ἐκάλουν Έλληνας» στέκει;

  121. sarant said

    119 Δεν μαρτυρείται αλλού η λέξη.

  122. Μαρία said

    120
    Είσαι ζαλισμένος απ’ το άλλο νήμα και δεν παρακολουθείς τι υποστηρίζει ο Πέπε. Δεν αμφισβητεί κανείς το γένος της λέξης αλλά τον τονισμό.
    Υποθέτω οτι οι λεξικογράφοι θεώρησαν το ι των Γοριλλών μακρό και ακολούθησαν για τον τονισμό το νόμο του Vendryes ή νόμο του έγωγε, που ίσχυε στην αττική διάλεκτο για λέξεις με ρυθμό αμφίβραχυ (βραχύ-μακρό-βραχύ). Σ’ αυτές τις λέξεις στην αττική ο τόνος μετακινείται απο την παραλήγουσα στην προπαραλήγουσα π.χ. βεβαίος-βέβαιος, τροπαίον-τρόπαιον κλπ

  123. spatholouro said

    122
    Ας επαναλάβω και πάλι ότι ο «κανείς» που αμφισβητεί το γένος της λέξης είναι ο Ζηκίδης.

  124. 122 Κι εγώ στο Σπαθόλουρο απαντούσα, για τον τονισμό αν καταλαβαίνω καλά δεν μπορούμε να έχουμε σίγουρη απάντηση. Αυτά τα άπαξ…

  125. spatholouro said

    Για να συνοψίσω και να τερματίσω, θεώρησα καλό να τεθεί και η εκδοχή του αρσενικού γένους, που νομίζω πως δεν είχε τεθεί στο άρθρο.

  126. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Η κουϊν- κόνγκα η γορίλα
    χνουδωτή μες τη μαυρίλα
    παίρνει κίτρινη μπανάνα
    εκλεκτή της Μποτσουάνα
    Μια χαψια την κάνει ούλη
    πρήζεται σαν το νταούλι
    πέφτει ντεκλαρέ για τούφα
    ο κινγκ κόνγκος τρώει μούφα
    Ήθελε να παίξει μπάλα
    να αρχίσει μια καβάλα…
    Μα το εργαλείο φίφα
    Τον απέριψε η FIFA

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: