Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πάει να φέρει κούμαρα…

Posted by sarant στο 14 Νοέμβριος, 2009


 

Στη σειρά των βιβλίων για την ιστορία του 20ού αιώνα που επανεκδίδει το Βήμα, αγόρασα το βιβλίο «Οι πόλεμοι 1912-1913» του Σπύρου Μελά. Ένα άλλο βιβλίο της ίδιας σειράς, πάλι από τον Μελά, για το κίνημα στο Γουδί, είχα παρουσιάσει σε προηγούμενο άρθρο. Ο Μελάς ήταν ήδη γνωστός δημοσιογράφος όταν κηρύχτηκε ο πόλεμος, επιστρατεύτηκε με το βαθμό του λοχία του ιππικού, πολέμησε και στον πρώτο και στον δεύτερο βαλκανικό πόλεμο και έχει άφθονες εμπειρίες από πρώτο χέρι. Το βιβλίο διαβάζεται εξίσου ευχάριστα με το προηγούμενο για το κίνημα του 1909 αν και είναι ακόμα μεγαλύτερο, 498 σελίδες.

Ευχάριστος πόλεμος δεν υπάρχει· ακόμα και σε έναν σύντομο και νικηφόρο πόλεμο, όπως ο πρώτος βαλκανικός, όπου ο ελληνικός στρατός (με εξαίρεση την Ήπειρο) προέλασε σαν να κόβει βούτυρο (5 Οκτωβρίου άρχισε ο πόλεμος, 26 του μηνός μπήκαν στη Θεσσαλονίκη· ο πόλεμος του 1897 είχε διαρκέσει περισσότερο!) ο ενθουσιασμός των πρώτων ημερών ξεθύμανε γρήγορα, κι ο Μελάς το μεταδίδει αυτό, όσο κι αν στρογγυλεύει (πολλές) γωνιές και ωραιοποιεί (πολλές) καταστάσεις.

Η φράση που διάλεξα να βάλω για τίτλο του άρθρου μού ήταν άγνωστη· δεν ξέρω αν χρησιμοποιείται ακόμα, ούτε αν είχε χρησιμοποιηθεί εκτός στρατού. Στα προσκλητήρια, λέει, οι λοχίες διάβαζαν από τις καταστάσεις τα ονόματα των ανδρών, και παρόλο που πλάι στα ονόματα των πεσόντων ήταν σημειωμένος ένας μικρός σταυρός, τα διάβαζαν κι αυτά. Οπότε, λέει ο Μελάς, πάντα βρισκόταν κάποιος «θλιβερός αστείος» να φωνάξει στερεότυπα: «Πάει να φέρει κούμαρα, κύριε λοχαγέ» ή «Εκτελεί χρέη πεθαμένου», προκαλώντας νευρικά γέλια.

Μια παρεμφερής σημερινή φράση είναι η «Πάει να φτύσει», που χρησιμοποιείται ειρωνικά σε σχολεία, στρατιωτικές μονάδες κτλ. όταν κάποιοι υπεύθυνοι αναζητούν ένα μέλος της ομάδας που απουσιάζει. Ο Πετρόπουλος στις «Παροιμίες του υποκόσμου» λέει ότι την ίδια φράση τη χρησιμοποιούν και στις φυλακές όταν ο φύλακας αναζητήσει ονομαστικά κάποιον κρατούμενο. Νομίζω ότι ο Η.Π. έχει αναφερθεί και σε άλλο έργο του σ’ αυτή τη φράση και σε παραλλαγές της, αλλά δεν το βρίσκω τώρα. Παρεμπιπτόντως, ποιος θα αποδελτιώσει το γλωσσικό υλικό των βιβλίων του; Υπάρχει επίσης η παραλλαγή «Τον πήρανε φαντάρο», που τη λέγαμε, θυμάμαι, στο πανεπιστήμιο. Αν θυμάμαι καλά τη λέγαμε και στη μονάδα στο στρατό.

Αλλά ας γυρίσω στον Μελά. Το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί παρά τον όγκο του. Θα παρουσιάσω ένα ακόμα στιγμιότυπο, μη πολεμικό. Για όσους πιστεύουν πως οι απάτες τύπου Νιγηρίας (με τα ηλεμηνύματα που σε καλούν να μοιραστείς χαμένο θησαυρό) είναι πατέντα του Διαδικτύου, ο Μελάς παρουσιάζει μια «παλιά μέθοδο απάτης» που εφάρμοζαν (πριν το 1912) βαρυποινίτες της Αίγινας με θύματα Έλληνες χωριάτες της Μακεδονίας. Κάποιος είχε τάχα ληστέψει γνωστό Τούρκο μπέη, είχε παραχώσει τα λάφυρά του σε κάποιο δάσος και πρότεινε στον χωριάτη να ξεθάψει τον θησαυρό και να τον μοιραστούνε, αλλά ζητούσε ένα ποσό για καπάρο. Τη συνέχεια τη μαντεύετε. Στο βιβλίο του Μελά συνέβη και μια αναπάντεχη περιπλοκή στο τέλος, διότι οι τούρκικες αρχές, βλέποντας τόσην αλληλογραφία του χωριάτη με την Αθήνα τον έπιασαν θεωρώντας ότι είναι κατάσκοπος.

Κατά τα άλλα, η γλώσσα είναι εξίσου ζωντανή και λαγαρή δημοτική όσο στο προηγούμενο βιβλίο για το Γουδί, ενώ τα τυπογραφικά λάθη είναι ευτυχώς πολύ λιγότερα· κάποιος αυτόματος διορθωτής έχει δουλέψει, διότι όσα λάθη έμειναν αντιστοιχούν σε υπαρκτές λέξεις (π.χ. Ο Κωνσταντίνος έγινε έξω φρενών όταν το διάβασΑ –αντί «διάβασε»). Βέβαια, αυτά είναι και τα πιο ύπουλα αφού δεν χτυπάνε στο μάτι.

Ωστόσο, επιμέλεια δεν έχει γίνει, υποσημειώσεις δεν υπάρχουν, θεωρείται δεδομένο ότι ο αναγνώστης του 2009  είναι εξίσου εξοικειωμένος με τον αναγνώστη του 1958 για τα γεγονότα του 1912. Χάρτη δεν θεώρησαν σκόπιμο να βάλουν, αλλά και χάρτη να έχετε πλάι σας μπορεί να δυσκολευτείτε να παρακολουθήσετε ορισμένες γεωγραφικές αναφορές, καθώς τα τοπωνύμια έχουν αλλάξει. Για παράδειγμα, πόσοι ξέρουν ότι η Μπάνιτσα είναι η Βεύη, εξόν κι αν κατάγονται από εκεί κοντά; (Και τέτοιες μετονομασίες έχουν γίνει δεκάδες, βέβαια). Το πιο γουστόζικο είναι το χωριό Εξίσου. Ποιο είναι; Έτσι που είναι γραμμένο, δύσκολα θα υποψιαστείτε πως είναι το Ξινό Νερό. Ίσως αν το έγραφαν Εξί Σου να γινόταν λιγάκι σαφέστερο (αν βέβαια ξέρεις πως στα τούρκικα το νερό είναι «σου»).

Μ’ άλλα λόγια, να γκρινιάξω λίγο διότι οι εκδόσεις του Βήματος ενώ ανατυπώνουν βιβλία που δεν κυκλοφορούν και που είναι χρήσιμα και δυσεύρετα, δεν κάνουν τον κόπο να τα επιμεληθούν λιγάκι παρά μας τα σερβίρουν έτσι, με μόνη προσθήκη μια σύγχρονη εισαγωγή που άλλοτε είναι τυπική ενώ άλλοτε, όπως εδώ, μπαίνει και λίγο στην ουσία.

Και θα κλείσω με ένα περίεργο λαθάκι ή καραβιδάκι που ψάρεψα στην εισαγωγή, που την έγραψε ο Στάθης Ευσταθιάδης έχοντας βιβλιογραφία μια ντουζίνα συγγράμματα για δέκα σελίδες. Με όλο το θάρρος, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι μετά τον πόλεμο του 1897 η Ελλάδα υποχρεώθηκε βάσει του πρωτοκόλλου ειρήνης «να επιστρέψει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τμήματα της Θεσσαλίας και της Ηπείρου, τα οποία είχαν ελευθερωθεί στην επανάσταση του ’21». Απ’ όσο ξέρω, με το πρωτόκολλο του 1897 δεν επιστράφηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία παρά ελάχιστα εδάφη της Θεσσαλίας (μερικά υψώματα στρατηγικής σημασίας και ένα χωριό, η Κουτσούφλιανη ή Παναγία Τρικάλων, που εκκενώθηκε από τους κατοίκους του) και όχι εδάφη της Ηπείρου. Κρατάω όμως μια επιφύλαξη, μήπως επιστράφηκε και κανένα κομματάκι του νομού Άρτας. Πάντως, όσα (λιγοστά) εδάφη επιστράφηκαν, ασφαλώς δεν είχαν ελευθερωθεί στην επανάσταση του 1821! Η Θεσσαλία και ο νομός Άρτας ενώθηκαν με το ελληνικό κράτος το 1881 και χωρίς επανάσταση. Παρακαλώ όσους είναι ειδήμονες στο θέμα αυτό να με διορθώσουν αν κάνω λάθος.

Και μετά σου λένε οι άλλοι ότι το βιβλίο της έκτης δημοτικού ήθελε να κάνει τη νεολαία μας να ξεχάσει το ένδοξο παρελθόν· όταν ένας πρωτοκλασάτος δημοσιογράφος δεν ξέρει ποια εδάφη απελευθερώθηκαν το 1821, φταίει η Ρεπούση;

 

Advertisements

31 Σχόλια to “Πάει να φέρει κούμαρα…”

  1. Χωρίς να θέλω να φανώ φιλοπόλεμος, εντύπωση μου προκαλεί που (τότε) αν και γνωστός δημοσιογράφος επιστρατεύτηκε κανονικά. Διότι έχω ακούσει για κάτι θητείες συγκαιρινών μας τηλεοπτικών αστέρων στις επάλξεις του καναλιού και στα σύνορα της θεαμτικότητας…

  2. π2 said

    Το σύγχρονο «βλέπει τα ραδίκια ανάποδα» είναι ακόμη πιο γκρανγκινιολικά γλαφυρό από το «πάει να φέρει κούμαρα» ( γιατί ειδικά κούμαρα άραγε; ).

  3. sarant said

    Πιδύε, φρασεολογικά υπάρχει μια λεπτή διάκριση: τα ραδίκια ανάποδα σημαίνει απλώς πέθανε, τα κούμαρα σημαίνει είναι απών επειδή πέθανε. Γιατί κούμαρα; Ποιος ξέρει; Ίσως επειδή είναι κάτι περίεργο;

    Σκύλε ΒΚ, από τότε οι μεγαλοδημοσιόγραφοι αν ήθελαν τη σκαπούλαραν. Εικάζω ότι ο Μελάς δεν ήθελε. Πάντως, το 1920-22 πολλοί μεγαλοδημοσιόγραφοι έπαιρναν αποσπάσεις στις εφημερίδες τους. Μάλιστα, έγινε κι ένα γουστόζικο. Μια φορά το 1920 πήγε η αστυνομία στα γραφεία του Ριζοσπάστη να δει τα χειρόγραφα ενός επιλήψιμου άρθρου για να κανονίσει ποιον να συλλάβει και βλέποντας ότι ο αρχισυντάκτης, ο Θ. Λασκαρίδης, ήταν σε ηλικία στρατεύσιμη (24-25 χρονώ) τον ρώτησε γιατί δεν υπηρετεί. Αυτός απάντησε ότι είναι Βούλγαρος υπήκοος (και ως τέτοιος είχε άλλωστε πολεμήσει στο μακεδονικό μέτωπο). Η Εστία το σχολίασε χαιρέκακα. Και απάντησε ο Ριζοσπάστης για τους «εκ Λουτρακίου θαυμάζοντες τας νίκας του ελληνικού στρατού νεαρούς πατριώτας της ‘Εστίας’, των οποίων ο είς, αν δεν απατώμεθα, παρά τον ζέοντα πατριωτισμόν του ούτε ως κληρωτός δεν προσήλθε».

  4. «Έχει πάει για βρούβες» λέμε σήμερα για κάποιον/κάτι που είναι άφαντος, που έχει χαθεί (οριστικά)… Κι αυτό αγνώστου -σε μένα- προέλευσης.

  5. Ενώ το «στα θυμαράκια» είναι μάλλον πιο ευανάγνωστο. Στη συνοικία Θυμαράκια, κάπου στον Αγιο Παντελέημονα Αχαρνών, υπήρχε νεκροταφείο. Αλλά μετά η έκφραση έμεινε με πεζό το «θ».

  6. antonis said

    Ο Πετρόπουλος το αναφέρει στο «Εγχειρίδιο του καλού κλέφτη», στο κεφάλαιο που περιγράφει τη ζωή στις φυλακές. (σελίδα δεν έχω πρόχειρη, ανακαλώ από μνήμης)

  7. sarant said

    Μπράβο βρε Αντώνη, το έχει στη σελ. 154, όταν ένας κατάδικος μπαίνει σε ξένο θάλαμο και ρωτάει «πού είναι ο Τάδε;» οι πιθανές ερωτήσεις που θα πάρει είναι:
    – Πάει να φτύσει
    – Φαντάρος πήγε
    – Πάει να γαμήσει

  8. Μαρία said

    «Πα να γαμήσει» έχει η δικιά έκδοση.

  9. Ἂν τὸ τί εἶναι Ἤπειρος καὶ τί Θεσσαλία καθορίζεται βάσει τῶν συνόρων τῶν σημερινῶν νομῶν ἴσως τεχνικῶς νὰ χάθηκε καὶ ἔδαφος τῆς Ἠπείρου. ὑπάρχει χάρτης τῶν συνόρων καὶ τῆς ἀλλαγῆς τπυς στὸν πόλεμο τοῦ 1897 στὴν σελίδα 147 τοῦ ΙΔ’τόμου τῆς Ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, ἀλλὰ δὲν σημειώνονται ὅρια νομῶν, μόνο τοπωνύμια χωριῶν καὶ τὸ μόνο χωριὸ ποὺ ἀλλάζει χέρια εἶναι ὄντως τὸ ὑπὸ τοὺ Δεσπότου ῥηθέν.

  10. SophiaΟικ said

    Το χωριό Εξίσου είναι γειτονικό των χωριων Κάμποσο και Τόσο και μαζί με το λίγο μακρυνότερο χωριό Καθόλου, συνενώθηκαν στο δήμο Επιρρημάτων.

    Ούτε τη Μπάνιτσα ξέρω ούτε τη Βεύη, οπότε χωρίς χάρτη μάλλον άρχηστες πληροφορίες.

    Για τους Νηγηριανούς ξέρω ότι πριν το ιντερνετ έστελναν γράμματα και φαξ σε επιχειρήσεις με κάποια διεθνη παρουσία (δηλαδη ευκολο να τις βρεις σε κανεναν κατάλογο).

    Αλλά βρε Νικο, πως απο την ασχετοσύνη του δημοσιογράφου που είναι ξερωγώ τριανταρης, φτάνεις στη Ρεπούση που έγραψε βιβλίο για τους δωδεκάχρονους;
    Και να πω εδώ ότι η Ελλάδα μετά την επανασταση είναι λίγο φλου στο μυαλό μου, δηλαδη περισσοτερο από τη λογοτεχνία ξέρω για τη Θεσσαλία και την Ηπειρο παρά από την ισοτρία (εχει ο Κρυστάλλης νομίζω ενα διήγημα για ένα χωριό που περιμένουν να γίνουν Έλληνες και το σύνορο μένει λίγα μετρα πιο περα και παραμενουν Οθωμανοί).

  11. #5 Ἀπίστευτο! Δὲν τὸ ἤξερα!

  12. Μαρία said

    πως απο την ασχετοσύνη του δημοσιογράφου που είναι ξερωγώ τριανταρης

    Σοφία, για ξαναδές το όνομα του δημοσιογράφου και μετά ειδοποίησέ τον να σου στείλει λουλούδια που τον έκανες τριαντάρη.

  13. ἤξερα ὅτι ὑπάρχει χωριὸ Μπάνιτσα γιατὶ ἤξερα κάποιον ὀνόματι Μπανιτσιώτη. δὲν ἔψαξα ὅμως ποτὲ τὸ θέμα.

  14. copy paste ἀπό:

    http://www.snhell.gr/testimonies/content.asp?id=589&author_id=140

    Το βράδυ αφού φιάξαμε γεφύρι μείναμε στο χωριό. Η πείνα θέριζε. Εγώ με ένα φίλο συνεννοούμαστε να φύγομε από το ύψωμα που μέναμε να πάμε κρυφά σε κανένα σπίτι μήπως βρίσκαμε τίποτα για φαγητό.
    Στο χωριό δε βρήκαμε κατοίκους. Με μεγάλη προφύλαξη ανοίξαμε ένα σπίτι και βρήκαμε ένα δοχείο με γάλα-σκόνη σφραγισμένο. Σωθήκαμε! Μια κουταλιά, κρυφά, στο δρόμο! Αφού δίναμε και σε όποιον καταλαβαίναμε ότι δεν θα μας πρόδινε, γιατί θα αντικρύζαμε την ποινή του θανάτου. Το δοχείο ήταν πέντε οκάδες. Στο δρόμο που κατεβαίναμε προς τη Ρούμελη βρίσκαμε και κούμαρα και βουλώναμε λίγο την πείνα μας.

    ἂν λοιπὸν τὰ κούμαρα ἔτρεφαν γενικότερα ἀντάρτες, στρατιῶτες, ληστές, κλπ κλπ δὲν εἶναι διόλου σύσκολο νὰ σκεφτοῦμε πόθεν προῆλθε ἡ ἔκφρασι.

    πρὸς ἐπίρρωσι κι ἄλλο :

    21 Ιανουαρίου Δευτέρα Ξημερώσαμε στα Δερβίζιανα. Φάγαμε και «κουλιάστρα» και θυμήθηκα τα μικρά μου χρόνια στη Σαλήτη. Το μεσημέρι ένας πετεινός αποτέλεσε το λουκούλειο γεύμα μας. Τα κούμαρα ήταν στη διάθεσή μας. Τα Δερβίζιανα, όπως λένε, είναι το κεφαλοχώρι της Λάκκας Σουλίου. Είναι η πατρίδα των Ρώσηδω του Ζήκου, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο, και Στεφάνου στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Έχουν περίπου 150 οικογένειες που μιλούν ως επί το πλείστον την ελληνική, γιατί γνωρίζουν και την αλβανική. Περίφημος είναι ο πλάτανος, απ’ τη βάση του οποίου αναβλύζει άφθονο νερό. Οι κάτοικοί του, σ’ αυτή την εθνική περίσταση, περίτρανα το έδειξαν πόσο πλησιάζουν προς τους προγόνους τους, τους Σουλιώτες. Μια γυναίκα δε είχε σώμα ανταρτικό.

    πηγή:
    http://cultureportalweb.uoi.gr/cultureportalweb/article.php?article_id=1024&topic_id=261&level=4&belongs=168&area_id=18&lang=gr

  15. sarant said

    Κορνήλιε, εύγε. Να προσθέσω πως το πρώτο απόσπασμα είναι από τον εμφύλιο ενώ το δεύτερο από τους βαλκανικούς. Κουλιάστρα είναι προφανώς η κολιάστρα (πρωτόγαλα).

  16. Υπήρχε σταλήθεια νεκροταφείο στα Θυμαράκια της Αθήνας; Και πότε; Ξέρει κανείς τίποτε;
    Ο Μπίρης δεν αναφέρει τίποτε σχετικό στο «Αι Αθήναι από του 19ου εις τον 20όν αιώνα», όπου απλώς λέει ότι η περιοχή είχε ήδη αρχίσει να χτίζεται αυθαίρετα και εντάχθηκε στο σχέδιο πόλεως το 1936, ενώ αναφέρει λ.χ. ένα νεκροταφείο που λειτούργησε επί Όθωνος στη μετέπειτα Πλατεία Παλαμηδίου (Αϊ-Γιώργης Ράμνες). Από την άλλη, πουθενά δεν αναφέρει το Β΄ Νεκροταφείο, οπότε η σιωπή του δεν αποτελεί πειστική απόδειξη…

  17. Μαρία said

    Άγγελε, τα Θυμαράκια είναι στον Αγ. Νικόλαο στα Κάτω Πατήσια. Ο Σκύλος μπέρδεψε τις εκκλησιές. Νομίζω οτι το Β’ νεκροταφείο είναι προς τα κει.

  18. Μαρία, βεβαίως εκεί που λες είναι τα Θυμαράκια (που κυρίως ειπείν είναι η περιοχή ανάμεσα στον Ηλεκτρικό και τη Λιοσίων σ’εκείνο το ύψος, ενώ ο Αγ. Παντελεήμονας είναι πάνω από τον Ηλεκτρικό και πιο προς το Κέντρο), αλλά το Β΄ Νεκροταφείο είναι αρκετά πιο βόρεια, πέρα από το Τέρμα Πατησίων, σφηνωμένο ανάμεσα στον Ηλεκτρικό και τη Λεωφ. Ηρακλείου, μέχρι το σημείο όπου διασταυρώνονται – και η εκκλησία του είναι ο Άγ. Αντώνιος.

  19. sarant said

    Νομίζω ότι η έκφραση είναι άσχετη με το τοπωνύμιο Θυμαράκια και να με συμπαθάτε που το προσπέρασα.

    Στα νεκροταφεία ιδίως παλιότερα φύτευαν θυμάρι για να εξουδετερώσουν τις οσμές της αποσύνθεσης. Ο ΑΑΠαπαδόπουλος στα Φρασεολογικά λέει ότι το πρώτο νεκροταφείο ήταν γεμάτο θυμάρι.

    Στην Ισπανία φυτεύουν μολόχες, εξού και η έκφραση fue a criar malvas, πήγε να μεγαλώσει μολόχες, κατά λέξη. Όπως και στα αγγλικά οι μαργαρίτες: to push up daisies.

  20. ἄρα μπορεῖ ἡ συνοικία νὰ ὠνομάστηκε ἔτσι ἀπὸ τὰ θυμαράκια τοῦ νεκροταφείου. ἀλλὰ ἡ πιθανότης ἡ ἔκφρασι νὰ ὀφείλεται στὴν συνοικία καὶ ὄχι στὸ βότανο δὲν πρέπει νὰ ὑποτιμηθῇ. ἔτσι λέμε «αὐτὸς εἶναι γιὰ τὸ Δαφνὶ» ὴ στὴν Θεσσαλονίκη «γιὰ τὴν Σταυρούπολη». ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ βότανο νὰ προέκυψε πάλι ἀπίθανο δὲν εἶναι. λέμε «πῆγε στὰ κυπαρίσσια» ἔκφρασι συνώνυμη μὲ τὰ θυμαράκια.

  21. Μπουκανιέρος said

    Όσο για «τα ραδίκια ανάποδα», εγώ την ξέρω με ρεπανάκια.

    ΥΓ Μόνο μια υγιεινή συνήθεια είχα, που δεν έπινα γουίσκι, και κάποιος βάρθηκε να μου τη χαλάσει.

  22. Μπουκανιέρος said

    «Παρεμπιπτόντως, ποιος θα αποδελτιώσει το γλωσσικό υλικό των βιβλίων του;»

    Ίσως και να μην αξίζει τον κόπο γιατί συχνά γράφει ό,τι του κατέβει, ό,τι νομίζει πως θα φανεί διασκεδαστικό ή προκλητικό. Για τεκμήριο, νομίζω, δε μετράει και τόσο πολύ.
    Με το συμπάθιο κιόλας – δε λέω, γραφικός ή κι απολαυστικός είναι σε μικρές δόσεις, άντε κάνα-δυο βιβλία, γιατί μετά καταλαβαίνεις τη μέθοδο και γίνεται βαρετός. Άσε που κουράζουν οι κακίες του.

  23. sarant said

    Ουίσκι; Τι είναι αυτό;

    Ναι, οι κακίες του Πετρόπουλου είναι πολύ βαρετές, ωστόσο έχει υλικό αξιοποιήσιμο. Τον τελευταίο καιρό έγραφε το λεξικό της γλώσσας των νέων, που του είχε δώσει τον ανεξήγητο και ανεκδιήγητο τίτλο «Τα φλώρικα». Πέθανε και το άφησε στη μέση. Κάπου διάβασα ότι κάποιος θα το συνέχιζε, αλλά πολύ αμφιβάλλω.

  24. Ὁ Πετρόπουλος ἔγραφε στὸ πολυτονικὸ καὶ χρησιμοποιοῦσε πιὸ λαϊκὲς ἐκφράσεις ἀντὶ γιὰ τὴν λόγια «κίναιδος». ἀπὸ τὸ ξεφύλλισμα κάποιων βιβλίων του μόνο μοῦ ἔδωσε τὴν ἐντύπωσι καλοῦ καὶ δυνατοῦ μελετητοῦ τοῦ ὑποκόσμου, ἀλλὰ τὸ βιβλίο του γιὰ τὴν Ἀποκάλυψι εἶναι μνημεῖο ἐμπάθειας καὶ προχειρότητας. διορθώνει ὅμως σωστὰ πολλοὺς μεταφραστὲς καὶ δίνει σωστὲς γλωσσικὲς ἐξηγήσεις ὅπως π.χ. περὶ ὀλύνθου ἢ ἀκουαμαρίνας.

  25. Toixorixos said

    Οι κουμαριές ευδοκιμούν κυρίως σε πετρώδεις ξηρές περιοχές που τις βλέπει πολύ ο ήλιος, ήτοι σε βουνοπλαγιές με χαμηλή βλάστηση. Για να βρει κάποιος κούμαρα πρέπει να πάει στο βουνό. Εκεί φυτρώνουν και οι θυμαριές. Πάντως η κουμαριά είναι ένα πολύ ωραίο καλοπιστικό φυτό που αφθονεί στην ελληνική ύπαιθρο.

  26. Ναι, μπέρδεψα τις εκκλησιές. Συγνώμη, αλλά ο Αγιος Παντελέημονας έγινε της μόδας και απέσπασε την προσοχή μου.
    Λέτε τα Θυμαράκια να προέρχονται απ’ τα απλά θυμαράκια και όχι αντίστροφα; Δεν το αποκλείω.
    Στο χωριό μου, πάντως, έβαζαν λεβάντες στα νεκροταφεία.
    Για τον ίδιο λόγο, υποθέτω…

  27. -Μὴ φοβᾶσαι, ῥὲ Παντελῆ! Τώρα θὰ σοῦ κάνω ἔνεσι καὶ θὰ συνεφέρῃς…
    -Ναί, πῶς! τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ μικρὸς μὲ φωνὴ ποὺ μόλις ἀκουγόταν. Ἐγὼ πάω γιὰ κούμαρα.

    Ἡ μεγάλη Χίμαιρα, σελ. 317 (37η ἔκδοσι)

  28. sarant said

    Κορνήλιε, σ’ ευχαριστώ, μ’ ενδιαφέρουν πολύ αυτές οι αποδελτιώσεις.
    Ο μικρός, ο Παντελής, είναι μήπως φαντάρος;

  29. ὄχι, εἶναι μοῦτσος. δὲν ὑπάρχουν στρατιωτικὲς συνδηλώσεις, ἄρα ἡ ἔκφρασι ἤδη εἶχε διαδοθῆ εὐρύτερα. σοῦ ἔδωκα καὶ μιὰ ἀναφορὰ γιὰ τὸ πίζουλο ἀπὸ τὸ ἴδιο ἔργο.

  30. sarant said

    Ναι, την είδα, και επίσης σ’ ευχαριστώ. Και: διάβαζε, διάβαζε! 🙂

  31. Ἔ σήμερα τὸ τέλειωσα αὐτό. Μέ δάκρυα στὰ μάτια. Ὅμως ποῦ θὰ πάῃ, κάποτε δὲν θὰ βρῶ τὴν σείρπη;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: