Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ναπολέων Λαπαθιώτης – Στοχασμοί

Posted by sarant στο 15 Νοέμβριος, 2009


naplath

Ο Λαπαθιώτης σε φωτογραφία του 1942 (Πηγή: ΕΛΙΑ-Β.Ψαραδάκης)

Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης συνήθιζε να καταγράφει τους στοχασμούς του. Στο ανέκδοτο υλικό που άφησε, περιλαμβάνονται πολλές σελίδες, συνήθως κόλλες χαρτί αλλά και μικρότερα χαρτάκια, που κάθε μία έχει επάνω έναν ή περισσότερους στοχασμούς, σχεδόν πάντα με σημειωμένη την ημερομηνία ή και άλλες επεξηγήσεις. Αυτό το «προσωπικό ημερολόγιο στοχασμών», κατά την έκφραση του Τάσου Κόρφη, δεν το προόριζε προφανώς για έκδοση αν και κάποιες σκέψεις του έχουν βρει το δρόμο τους στα δοκίμια που δημοσίευσε σε περιοδικά. Το υλικό παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανέκδοτο, αν και στο βιβλίο του Τάσου Κόρφη («Ναπολέων Λαπαθιώτης», Πρόσπερος 1985) και του Τάκη Σπετσιώτη («Χαίρε Ναπολέων») βρίσκει κανείς αρκετά δείγματα στοχασμών.

Δεν πρέπει να συγχέονται, βέβαια, οι στοχασμοί με τα πεζά τραγούδια, ένα άλλο είδος στο οποίο είχε επιδοθεί με επιτυχία ο Λαπαθιώτης. Τα περισσότερα πεζά τραγούδια του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά και 63 από αυτά έχει ανθολογήσει ο Σπετσιώτης στο βιβλίο του.

Εδώ θα παρουσιάσω δυο ομάδες στοχασμών. Πρώτα, οκτώ στοχασμοί που άμεσα ή έμμεσα (ή υπαινικτικά) αναφέρονται στον κομμουνισμό. Έχουν αντληθεί, με την ευγενική φροντίδα του φίλου Βαγγέλη Ψαραδάκη, από τα βιβλία του Κόρφη και του Σπετσιώτη. Έπειτα, πέντε στοχασμοί της Κατοχής, για τον Χίτλερ και τους Γερμανούς, γραμμένοι το 1942-43. Αυτούς τους βρήκα στο αρχείο Λαπαθιώτη στο ΕΛΙΑ και, απ’ όσο ξέρω, είναι ανέκδοτοι.

Στοχασμοί για τον κομμουνισμό

1

– Ο μαρξισμός με το θετικισμό του έδιωξε το Θεό από τη θέση του, αλλά η θέση μένει πάντοτε κενή.
(28-12-1923)

2

– Κάθε ον, ανεξαρτήτως, είναι εις αναζήτησιν της ατομικής του ευτυχίας. Εκείνο, όμως, που αποτελεί τη διαφορά των τιποτένιων από τους εκλεκτούς είναι ότι, για τους μεν, η ατομική ευτυχία έγκειται στην ατομική ευημερία και άνεση, ενώ για τους άλλους η ατομική ευτυχία εξαρτάται ολοκληρωτικά από το θέαμα και τη βεβαιότητα όλων των άλλων όντων, που τους περικυκλώνουν.
(4-1-1927)

3

– Είναι, αλήθεια, απορίας άξιο, ότι το  μ ό ν ο  που δε δοκίμασαν ως σήμερα οι άνθρωποι –ούτε για πείραμα απλό– είναι να ζήσουν στοργικά κι επομένως ειρηνικά, αναμεταξύ των! Όλους τους άλλους τρόπους τους έχουν δοκιμάσει κι απ’ όλους βγήκαν εντελώς ζημιωμένοι ή πολύ, κατά συνθήκη, κερδισμένοι. Η στοργική και ειρηνική αυτή συνεργασία –εννοώ στο σύνολό της και όχι στις μεμονωμένες ονειροπολήσεις μερικών στοχαστικών ανθρώπων– τους ήταν  κ ά τ ι  π ο υ  δ ε ν  μ π ό ρ ε σ α ν  π ο τ έ  ν α  φ α ν τ α σ θ ο ύ ν! Μόλις τώρα, έπειτα από τόσους αιώνες και τόσα παθήματα, άρχισε να διαφαίνεται αυτή η τάση σαν ένα σποραδικό κοινωνικό φαινόμενο! Κι αυτό για να πιστοποιηθεί άλλη μια φορά ότι τα απλά και λογικά και εύκολα, είναι τα μόνα που χρειάζονται περισσότερο καιρό να ωριμάσουν και να εννοηθούν!
(17-4-1928)

4

Συνήθως ο άνθρωπος λέει:

– Aυτό είναι φυσιολογικό, αυτό δεν είναι. Και συνήθως εννοεί ως φυσιολογικό εκείνο που του συμβαίνει. Επομένως  κ ά θ ε  τ ι  ε ί ν α ι  φυσιολογικό επειδή το κ ά θ ε  τ ι  σ υ μ β α ί ν ε ι. Θέλω τον ερχομό της κομμουνιστικής κοινωνίας, με την ελπίδα ότι αυτή μέλλει να κινηθεί πλησιέστερα προς το πνεύμα της στοργής και της δικαιοσύνης. Από τη στιγμή που θα πεισθώ ότι δεν πρόκειται να συμβεί αυτό και ότι δεν πρόκειται να φέρει παρά μόνο μερικές, πολύ σχετικές τροποποιήσεις των ανθρωπίνων συνθηκών και σχέσεων χωρίς άλλα  σ ο β α ρ ά  επακολουθήματα, η υπόθεση αυτή θα παύσει αυτομάτως να μ’ ενδιαφέρει.
(22-4-1928)

5

– Στους βάρβαρους λαούς οι βασιλείς κάνουν ανθρωποθυσίες για τους Θεούς των και τους νεκρούς των. Στους πολιτισμένους οι ιθύνοντες κάνουν ανθρωποθυσίες για τα συμφέροντά τους.
(3-10-1929)

6

– Κάθε ιδεολογία γενικά –κι η πιο αγνή κι η πιο καλοχτισμένη– έχει ένα πολύ λεπτό σημείο που, ξεπερνώντας το λεπτό αυτό σημείο, επιστρέφει στην ηλιθιότητα. Αυτοί που είναι έξυπνοι και που το ξέρουν αρκετά καλά, το αποφεύγουν συστηματικά με χίλιες επιδέξιες ελαστικές κινήσεις και κατορθώνουν να μην το υπερβούν. Οι άλλοι, πάλι, που βαδίζουν μονοκόμματα, ανυποψίαστοι για τον κρυμμένο κίνδυνο, αυτοί το ξεπερνούν κάθε στιγμή, πέφτοντας έτσι ξαφνικά μες στην παγίδα και βλέπουμε συχνά τ’ αποτελέσματα της θλιβερής των απρονοησίας.
(12-8-1931)

7

– Η κομμουνιστική κοινωνία είναι το τελευταίο ατού της ταλαιπωρημένης ανθρωπότητας. Αν αποτύχει και σ’ αυτό, δεν της μένει παρά να επιστρέψει στο σκοτάδι και την αποκτήνωση.
(23-11-1932)

8

– Μα εμένα δεν μ’ ενδιαφέρουν οι κομμουνιστές. Αυτούς τους γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια. Εμένα εκείνο που μ’ ενδιαφέρει είναι ο κομμουνισμός.
(χ. χ.)

 

Στοχασμοί της Κατοχής

«Επίκαιρα»

1

Η φυσιογνωμία του Χίτλερ θα μείνει στην ιστορία σαν ενός μυσαρού, βδελυρού και καταχθονίου εγκληματία, αντίθετα προς την του Μουσολίνι, που θα μείνει σαν ενός αστείου καμποτίνου, σαν ενός όντος εξημμένου, κωμικού! Στον έναν, η εγωπάθεια και η φιλοδοξία, φτασμένη μέχρι καθαρής παραφροσύνης, παίρνει το χαρακτήρα πονηρού και ζοφερού μυστικισμού, ενώ στον άλλον παίρνει διαστάσεις φουσκωμένου φαμφαρονισμού! Όταν πολιτισθεί η ανθρωπότης θα ριγεί και θα τρομάζει με τον ένα και θα καγχάζει, μόνο, με τον άλλο…

2

Ο Γερμανός είναι μια μηχανή, τελείως ασυνείδητη, ένα «ρομπότ» ετεροκίνητο, που για να μπορεί να κινηθεί θέλει να νιώθει κάποια μπότα στο κεφάλι. Στο πρόσωπο του Φύρερ –όπως, άλλοτε, στο πρόσωπο του Κάιζερ– βρήκε τον άνθρωπό του. Αλλά και ο Ιταλός, στο πρόσωπο του Ντούτσε, επηρμένου, μεγαλομανούς, με θεατρικές χειρονομίες, βρήκε, κι αυτός, τον άνθρωπό του, άλλο τόσο! Αδιάφορο αν, κι οι δυο τους, ενωμένοι, είναι μοιραίο να καταστραφούν. Πραγματοποιούν τον εαυτό τους, και ικανοποιούν τα ένστικτά τους, σ’ ένα τυφλόν ίλιγγο αλληλοθαυμασμού! Τι σημαίνει πως βαδίζουν προς τον όλεθρο; Το παρόν, μόνο, τους ενδιαφέρει! Το ίδιο λένε, ακριβώς, και για τα ζώα –ότι δε σκέπτονται ποτέ τα παραπέρα, κι ότι δε ζουν παρά, μονάχα, στο παρόν…

3

Το να υπάρχουν άνθρωποι –κι όχι μόνο Γερμανοί ή Ιταλοί– που να θαυμάζουν το Χίτλερ και το Μουσολίνι, και να τους θεωρούν «μεγάλους άνδρες», δείχνει πόσο χαμηλό είναι, ακόμα, το πνευματικό επίπεδο ενός μέρους σοβαρού της ανθρωπότητος, και πόση αθλιότης διανοητική βασιλεύει στον κόσμο, και τώρα, στον καιρό μας…

4

Η γερμανική νοοτροπία θα μείνει σαν το αίσχος του αιώνος μας, μια κηλίδα μέσ’ στην ιστορία του πολιτισμού της ανθρωπότητος. Όσοι την εξυμνούν και τη θαυμάζουν, είναι ή εγκληματίαι ή ηλίθιοι: οι περισσότεροι, αυτό το τελευταίο…

5

Κάθε Γερμανός χιτλερικός, είν’ ένα κτήνος –είτε συνειδητό -και μιαρό- είτε ασυνείδητο –άρα αξιολύπητο.

 

Advertisements

15 Σχόλια to “Ναπολέων Λαπαθιώτης – Στοχασμοί”

  1. Στους στοχασμούς για τον κομμουνισμό το 5 είναι έξυπνο, το 6 είναι σοφό και το 7 ευτυχώς δεν επαληθεύτηκε.

  2. Βαγγέλης Ψαραδάκης said

    Έλεγα να σχολιάσω στη χθεσινή ανάρτηση τη χρόνια αντιδικία μεταξύ Λαπαθιώτη και Μελά, αλλά σκέφτηκα ότι δεν ταίριαζε και τόσο στο θέμα της ανάρτησης. Σήμερα όμως μπορώ να προσθέσω κάποια στοιχεία. Καταρχάς, η αντιδικία με τον Μελά αρχίζει το 1910, όταν ο νεαρός Λαπαθιώτης δημοσίευσε το ποίημά του «Κι έπινα μες από τα χείλη σου» στο περιοδικό «Ανεμώνη», οπότε και δέχθηκε σωρεία επιθέσεων εξαιτίας του αισθησιασμού του ποιήματος, από διάφορους – μεταξύ των οποίων και ο Μελάς μ’ ένα κείμενό του με τον τίτλο «Η σάρκα, η σάρκα!»
    Η αντιδικία αυτή κρατά μέχρι το τέλος της ζωής του ποιητή. Για παράδειγμα, σ’ ένα από τα τελευταία κείμενά του, γραμμένο στη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, εντοπίζω δυο αναφορές στον Μελά:

    ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΣ ΜΕΛΑ-ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
    Ό,τι συμβαίνει, σε μεγάλη κλίμακα, με το Βενιζέλο, στον κύκλο της διεθνούς πολιτικής, συμβαίνει, σε μικρή κλίμακα, με το Μελά, στον κύκλο της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
    Κι οι δυο, ανασύρθηκαν από την αφάνεια, και ανακηρύχθηκαν, καθένας και στο είδος του, ως «εξαιρετικά ταλέντα», από έναν όμιλο ανθρώπων, κουρασμένων απ’ τα περασμένα και που διψούσαν την εμφάνιση ατόμων, αρμονισμένων πιο πολύ με τις απαιτήσεις του καιρού μας.
    Επιπόλαιοι όμως κι οι δυο, και μη ανταποκρινόμενοι καθόλου στο ρόλο που ανέλαβαν – αλλ’ αρκετά έξυπνοι, ωστόσο, ώστε να νιώθουν την κεφαλαιώδη σημασία, που ο ρόλος αυτός έκλεινε γι’ αυτούς, και να βάλουν όλα τους τα δυνατά να τον διατηρήσουν – αναγκάστηκαν να καταφύγουν στις κατεργαριές, και να γίνουν κοινοί απατεώνες!
    Κι έτσι, όπως ο ένας μεταχειρίζεται όλες τις μικροπονηριές και τις ελαστικότητες, για να διατηρήσει στους άλλους την εντύπωση, ότι είναι «μέγας πολιτικός ανήρ» – το ίδιο, κι ο άλλος, εξαντλεί όλα τα δυνατά τερτίπια, για να κρατεί στους άλλους την πεποίθηση ότι είναι ένα «έκτακτο ταλέντο»!
    Κι υπάρχει πάντα ένα πλήθος αφελών, που ξεγελιούνται απ’ αυτά, και τους πιστεύουν…

    Για την ιατρό Άννα Κατσίγρα, της οποίας το βιβλίο “Ζωή – Υγεία – Ομορφιά” είχε χτυπήσει, άλλοτε, γενναία, όταν τον ρώτησαν πώς του φαίνονται τα ιατρικά της άρθρα στο “Ελεύθερο Βήμα”:
    – Όταν η κυρία Άννα Κατσίγρα, ιατρός, μιλεί περί φασολάδας, κανένας δεν έχει αντιρρήσεις! Έχει κανένας αντιρρήσεις, όταν μιλεί για Ποίηση και για Καλλιτεχνία…. Άλλωστε, η κυρία Άννα Κατσίγρα, ιατρός, υπήρξε κάποτε και κυρία Σπύρου Μελά – κι απ’ αυτό μπορεί κανείς να κρίνει πόσο νιώθει από Ποίηση κι από Καλλιτεχνία!…

    Τέλος, στους 5 ανέκδοτους στοχασμούς του Λαπαθιώτη περί Γερμανικής Κατοχής, να προσθέσω άλλους δύο περί Μουσολίνι, ανέκδοτους απ’ όσο γνωρίζω:

    Σ’ έναν κύκλο νεαρών Ιταλών φασίστι, τον ρωτούν τι ιδέαν έχει περί Μουσολίνι.
    – Να σας πω. Ο Μουσολίνι έχει τούτο το καλό, ότι δημιουργεί μια σειρά ανθρώπων, στους οποίους, μια μέρα, ο Ιταλικός λαός θα στήσει μνημεία αιώνιας ευγνωμοσύνης…
    Οι νεαροί φασίστες μένουν κατενθουσιασμένοι. Κάποιος όμως έχει την επίμονη περιέργεια να ρωτήσει:
    – Και ποιους εννοείται, ακριβώς, maitre;
    – Μα εκείνους που αποπειρώνται κάθε τόσο να τον δολοφονήσουν.

    Περί Μουσολίνι έλεγε συνήθως:
    – Ο Μουσολίνι είναι η γελοιογραφία ενός Ναπολέοντος, που θα δοκίμαζε να γίνει ένας κακός αντιγραφεύς του Λένιν…

  3. sarant said

    Κύριε Ψαραδάκη, ευχαριστώ πολύ για τις συμπληρώσεις. Ο τύπος «φασίστι» που σήμερα ξενίζει ήταν κοινός στη δεκ. 1920 όταν η αναφορά γινόταν ειδικώς για τους Ιταλούς.

    Μήπως έχετε το πλήρες κείμενο από το χρονογράφημα του Μελά «Η σάρκα!»; Δεν μπορώ να το βρω και -στο πλαίσιο διεθνούς συνωμοσίας, αναμφιβόλως- η μεν Εθνική Βιβλιοθήκη δεν δίνει πλέον σώματα εφημερίδων (για ένα διάστημα), ενώ από τη Βιβλ. της Βουλής λείπει η Εστία του Μαΐου 1910!

  4. Βαγγέλης Ψαραδάκης said

    Κύριε Σαραντάκο,
    δυστυχώς δεν το έχω. Αν απευθυνθείτε όμως στο βιβλιοπωλείο και τις εκδόσεις της Εστίας, ίσως το βρείτε.

  5. Γλωσσοδετολόγος said

    Θα έλεγα ωστόσο χμμμμμμμμ… για φράσεις όπως:

    «Ο Γερμανός είναι μια μηχανή, τελείως ασυνείδητη, ένα «ρομπότ» ετεροκίνητο, που για να μπορεί να κινηθεί θέλει να νιώθει κάποια μπότα στο κεφάλι. Στο πρόσωπο του Φύρερ –όπως, άλλοτε, στο πρόσωπο του Κάιζερ– βρήκε τον άνθρωπό του. Αλλά και ο Ιταλός, στο πρόσωπο του Ντούτσε, επηρμένου, μεγαλομανούς, με θεατρικές χειρονομίες, βρήκε, κι αυτός, τον άνθρωπό του, άλλο τόσο!»

    Ποιος Γερμανός; Ο Καντ, ο Χέγκελ, ο Φόυερμπαχ, ο Μαρξ, ο Ένγκελς, η Λούξεμπουργκ, οι τόσοι Γερμανοί που πέθαναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί; Και ποιος Ιταλός;

    Αναγνωρίζω ωστόσο ότι σ’ εκείνους τους καιρούς εύκολα η σκέψη ξεγλυστρούσε σε τέτοια εθνικιστικά μονοπάτια…

  6. Βαγγέλης Ψαραδάκης said

    Αγαπητέ Γλωσσοδετολόγε,

    δεν πιστεύω ότι ο Λαπαθιώτης κινείται από εθνικιστικά κίνητρα. Μάλλον, ζώντας την καθημερινή θηριωδία της Γερμανικής Κατοχής, εκφράζει την αγανάκτησή του με απόλυτο τρόπο.
    Ίσως πρέπει να δούμε το ζήτημα και από μιαν άλλη σκοπιά, την εξής: Ο ποιητής ήταν γαλλοτραφής -ας θυμηθούμε το ποίημά του «Γαλλία, Γαλλία, χαρά της οικουμένης…»- κι ό,τι εκφράζει για τους Γερμανούς και Ιταλούς, πιστεύω ότι το λέει σε αντιδιαστολή με τους Γάλλους.

  7. Μπουκανιέρος said

    Εντάξει, Γλωσσοδετολόγε, δίκιο έχεις – αλλ’ από στερεότυπα άλλο τίποτα και σήμερα (π.χ. ο μύθος του Γερμανού-μηχανή ζει και βασιλεύει, ακούγοντας όσα λέγονται μερικές φορές για τους Αμερικάνους μπορεί ν’ αναρωτηθεί κανείς αν πρόκειται ακριβώς για ανθρώπους, κι ας μη μιλήσουμε για Εβραίους -κλασική επιτυχία- ή για διάφορους τριτοκοσμικούς, κλπ).

    Τουλάχιστον ο Ναπολέων είχε το ελαφρυντικό της ιδιαίτερης ιστορικής στιγμής. Κι έπειτα, όπως υπονοεί κι ο ΒΨ, είχε στο μυαλό του και τον Πρώτο Πόλεμο, όπου είχε ταυτιστεί εντελώς με την άλλη πλευρά – κι είχε, υποθέτω, επηρεαστεί από την προπαγάνδα περί «Ούννων» κλπ.

    Αιτιολόγηση όμως δε σημαίνει δικαίωση. Άλλοι τα κατάφεραν καλύτερα σε εξίσου δύσκολες στιγμές – κι εδώ ο Λαπαθιώτης δείχνει ότι δεν ήταν πάντα τόσο ανοιχτόμυαλος.

  8. Τάκης Σπετσιώτης – Συγγραφέας, Ποιητής & Σκηνοθέτης
    το Σάββατο 28/11/2009 παρουσιάζει στο Ωδείο Αθηνών (ερειπωμένη αίθουσα προβών ορχήστρας):

    «Αναζητώντας στοιχειωμένους χώρους του χθες στη σύγχρονη ανύποπτη πόλη(Αλεξάνδρεια – Πειραιάς- Αστεροσκοπείο – Κηφισιά – οδός Δώρου και Σατωβριάνδου γωνιά – Ομόνοια)»

    Μια συζήτηση που σχετίζεται με το UrbanDig Project της ομάδας «όχι παίζουμε» στο Ωδείο Αθηνών και ακολουθεί την performance UrbanDig 4: Βιζυηνός (Μοσκώβ-Σελήμ). info: http://www.ohipezoume.gr 69.850.69.300

  9. π2 said

    Ψάχνοντας το αποθετήριο του ΑΠΘ για θέματα σχετικά με τη μακεδονική ανάρτηση, έπεσα στον Λαπαθιώτη: πεντεφάκι του θεατρικού που έγραψε σε ηλικία δώδεκα ετών (δεν το ήξερα).

  10. sarant said

    Ναι, το έχω κατεβάσει -Νέρων ο Τύραννος.

    Υπάρχει κι ένα ανέκδοτο σχετικό. Το βιβλιαράκι το τύπωσε ο πατέρας του, όλο καμάρι για το γιο του. Πριν όμως το τυπώσει το κοίταξε, και σ’ ένα σημείο ο πιτσιρικάς είχε βάλει τον ήρωα να λέει στην ηρωίδα «Το πρόσωπό σου είναι χλωμό / θέλεις σαμπάνια λίγη;» (ή κάτι τέτοιο). Οπότε, για να μπαλώσει τον αναχρονισμό, ο μπαμπάς το άλλαξε σε «τις αφορμή σε πνίγει;»

  11. Μαρία said

    Και ποιος το ήξερε; Η υπόθεσις βγάζει πολύ γέλιο «είς υπασπιστής εράται …» «τον συλλαμβάνει εκ του … λαιμού»
    Ωραίο Πιδύε. Παιδί θαύμα ο Λαπαθιώτης;

  12. π2 said

    Επανεκδόθηκε και η αυτοβιογραφία του.

  13. sarant said

    Ήταν να βγει νωρίτερα, αλλά έγινε μια στραβή με το εξώφυλλο -αξίζει να γράψω άρθρο… να δούμε.

  14. […] Όπως θα προσέξατε, παρά τον ενιαίο τίτλο, οι επιμέρους ενότητες του άρθρου έχουν αρκετήν αυτοτέλεια, κάνοντας το άρθρο να μοιάζει με συρραφή από χαλαρά συναφείς στοχασμούς -άλλωστε, ο Λαπαθιώτης επιδιδόταν από τη νεότητά του ως το τέλος της ζωής του στη συγγραφή στοχασμών -μερικούς πολιτικούς στοχασμούς είχα ανεβάσει παλιότερα. […]

  15. […] Όπως θα προσέξατε, παρά τον ενιαίο τίτλο, οι επιμέρους ενότητες του άρθρου έχουν αρκετήν αυτοτέλεια, κάνοντας το άρθρο να μοιάζει με συρραφή από χαλαρά συναφείς στοχασμούς -άλλωστε, ο Λαπαθιώτης επιδιδόταν από τη νεότητά του ως το τέλος της ζωής του στη συγγραφή στοχασμών -μερικούς πολιτικούς στοχασμούς είχα ανεβάσει παλιότερα. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: