Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Περπατώ εις το δάσος και άλλα σύντομα «στιχάκια του στρατού»

Posted by sarant στο 18 Νοέμβριος, 2009


έγοντας στιχάκια του στρατού, εννοώ την ανώνυμη στιχουργική δημιουργία που κυκλοφορεί στα στρατόπεδα, ιδίως στα κέντρα νεοσυλλέκτων, και διαδίδεται από στόμα σε στόμα και από σειρά προς σειρά. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία, τα στιχάκια του στρατού είναι δεκαπεντασύλλαβα δίστιχα, που μοιάζουν με τα δίστιχα του λαϊκού ημεροδείκτη, αλλά έχουν επίσης υπόγειες και έμμεσες συγγένειες με τα στιχάκια της φυλακής, τα δίστιχα του μπαγλαμά, και τελικά με τα δημοτικά τραγούδια. Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης διάγνωσε το δυναμικό που έχουν τα στιχάκια και μελοποίησε πολλά από αυτά στον δίσκο του «Φανταρίστικα».

Στο βιβλίο μου «Μετά την αποψίλωση» είχα σε χωριστή ενότητα παραθέσει κάπου 250 στιχάκια του στρατού, που τα μάζευα είτε εγώ είτε διάφοροι φίλοι ή φίλοι φίλων. Δυο τρία παραδείγματα:

Ημέρα Τρίτη ήτανε που μπήκα μες το κέντρο
με βάλανε και έτρεχα σαν το Θανάση Βέγγο

Ανάθεμα την τύχη μου που μ’ έκανε φαντάρο
κι έφυγα από το σπίτι μου χωρίς να το γουστάρω

Μες το στρατό απέκτησα τα τέσσερα βραβεία
το Αχ, το Βαχ, το αλίμονο και την ατσιγαρία

Ωστόσο, πέρα από τα πολλά στιχάκια που έχουν αυτή τη μορφή, υπάρχουν και δυο άλλες κατηγορίες, σαφώς πιο ολιγομελείς.

Η πρώτη είναι αυτά που αποκαλώ «Συνθήματα της απόλυσης». Συνθήματα τα λέω, επειδή είναι οχτασύλλαβα δίστιχα, σαν τα συνθήματα των διαδηλώσεων ή των γηπέδων. Και της απόλυσης, επειδή τα τέσσερα δείγματα που έχω συγκεντρώσει αναφέρονται όλα στην απόλυση του φαντάρου:

Απολύομαι στραβάδια – δεν κοιμάμαι πια τα βράδια

Απολύομαι ψαρούκλες – τα μαλλιά μου κάνω μπούκλες

Είδα στ’ όνειρό μου ελάφια – απολύομαι πιλάφια

Δεν μου μπαίνουν πια τα ρούχα – απολύομαι κληρούχα

(Περιττό να το πω, τα δύο τελευταία προέρχονται από το ναυτικό).

Αυτά τα «στιχάκια-συνθήματα» υπήρχαν και τον καιρό που υπηρέτησα κι εγώ φαντάρος (να αποκαλύψω τη φριχτή λεπτομέρεια: περί το 1985). Ωστόσο, η άλλη κατηγορία με στιχάκια δεν υπήρχε όταν υπηρέτησα εγώ, αλλά σίγουρα είχε εμφανιστεί το 1995. Είναι μια σειρά από δίστιχα που όλα τους αρχίζουν με τον ίδιο τρόπο, με τη φράση Περπατώ εις το δάσος (ή: Περπατάω στο δάσος).

Το «περπατώ εις το δάσος» είναι βέβαια παρμένο από τα παιδικά παιχνίδια· όταν ο λύκος δεν είναι εδώ, λύκε-λύκε είσαι εδώ; λέει η συνέχεια. Βάζω τα παπούτσια μου και σας κυνηγώ, βρυχάται ο λύκος και ορμάει να αρπάξει τα παιδιά που βγάζουν ιαχές ψεύτικου τρόμου. Αυτά, στα παιδικά παιχνίδια, που τα έπαιξα και σαν μικρό παιδί, και σαν πατέρας (έβγαζα κάτι μουγκρητά ξεγυρισμένα στο ρόλο του λύκου). Πότε ξεκίνησαν, δεν το ξέρω, όποιος το ξέρει να μας το πει.

Αλλά πλατειάζω. Μιλάμε εδώ για τα φανταρίστικα δίστιχα που ξεκινάνε στερεότυπα με τη φράση «Περπατώ εις το δάσος». Κι αυτά σχετίζονται σχεδόν όλα με την απόλυση (ή με την άδεια), τουλάχιστον όσα έχω συγκεντρώσει. Συχνά, ο δεύτερος στίχος είναι κοντύτερος.

Θα παραθέσω όσα στιχάκια έχω μαζέψει και θα παρακαλέσω όποιον ξέρει άλλα στιχάκια αυτής της κατηγορίας να καταθέσει από κάτω τον οβολό του. Επίσης, όσα «στιχάκια-συνθήματα» ξέρετε είναι κι αυτά καλόδεχτα.

Λοιπόν, έχουμε τα εξής «Στιχάκια του δάσους»:΅

Περπατώ εις το δάσος κι ακούω μύγες
Δυο βδομάδες λες να είναι λίγες;

Περπατώ εις το δάσος κι ακούω χιπχόπ
Λες να απολύομαι μαζί με τους ΕΠΟΠ;

ή

Περπατώ εις το δάσος κι ακούω χιπχόπ
Εγώ απολύομαι, δεν είμαι ΕΠΟΠ!

Περπατώ εις το δάσος κι ακούω φωνές
Ν και σήμερα, είναι πολλές;

Περπατώ εις το δάσος κι ακούω γρούτσου-γρούτσου
Λες να απολύομαι του Αγίου Πούτσου;

Περπατώ εις το δάσος και βλέπω μαύρα φίδια
Λες να πάρω άδεια; Αρχίδια!
(ή: Λες να απολύομαι; Αρχίδια!)

Περπατώ εις το δάσος κι ακούω Πέγκυ Ζήνα
Μήπως απολύομαι μέσα σ’ ένα μήνα;

Περπατώ εις το δάσος κι ακούω ελάφια
Απολύομαι πιλάφια!

Περπατώ εις το δάσος και βλέπω ζώα ήμερα
Λέτε ν’ απολύομαι του Αγίου Πούτσου ανήμερα;

Περπατώ εις το δάσος και πίνω Φάντα
Γαμημένο Πολύκαστρο αντίο για πάντα!

Ζητώντας προκαταβολικά συγνώμη από τους κατοίκους Πολυκάστρου, επαναλαμβάνω την παράκληση να συμπληρώσετε τη συλλογή με όσα στιχάκια θυμάστε. Παράκληση προς Κορνήλιο, Δύτη και λοιπούς στιχοπλόκους και ποιητές του ιστολογίου: μην συνθέσετε δικά σας, μόνο αυθεντικά φανταρίστικα!

 

Advertisements

102 Σχόλια to “Περπατώ εις το δάσος και άλλα σύντομα «στιχάκια του στρατού»”

  1. Έχοντας διαβάσει το βιβλίο του Νικοδεσπότη, όταν πήγα εγώ φαντάρος μου έκανε εντύπωση που δεν συνάντησα πουθενά στιχάκια. Αυτά όμως με το δάσος ήταν τα μόνα που όντως βρήκα. Θυμάμαι τα εξής δύο, το ένα με τα μαύρα φίδια, το άλλο:

    Περπατώ εις το δάσος και βλέπω αρκούδες
    του χρόνου τέτοιες μέρες θα φοράω βερμούδες

    (λέγεται σε καλοκαιρινούς μήνες).

    Νίκο, μετά από σχεδόν εικοσπέντε χρόνια, πού βρίσκεις τα σύγχρονα στιχάκια;!

  2. Νέος Τιπούκειτος said

    Τι μου θύμισες τώρα, Νικοδέσποτα! Πάρε κι ένα δυο τραγουδάκια του δάσους, τελευταίας εσοδείας (grand cru 1998):

    Περπατώ εις το δάσος και βλέπω ένα πλυντήριο:
    Μήπως μου στεγνώνει το απολυτήριο;

    Περπατώ εις το δάσος και βλέπω μια κουφή:
    Μέχρι ν’ απολυθεί ο [Χ], πόσα θα φάει φι;
    (όπου φι = φυλακές, ως γνωστόν)

  3. Νέος Τιπούκειτος said

    Δύτη των Νιπτήρων (#1): Δεν έχεις δίκιο, τα στιχάκια δίνουν και παίρνουν στον στρατό. Διατίθενται μάλιστα σε πλούσια ποικιλία. Έχουμε πρώτα απ’ όλα τα στρατόκαυλα, που αρέσουνε στους πρασινοσκούφηδες και σε άλλους ακοίμητους φρουρούς των συνόρων. Ένα από τα πιο γνωστά είναι το εξής:

    Το τρενάκι ξεκινάει
    στην Τουρκία για να πάει,
    κι οποίος δεν ακολουθαεί
    μαύρο φίδι θα τον φάει.

    Θα το γράψουνε τα νέα
    πως θα πάρουμε σημαία,
    θα ‘ναι κόκκινη μεγάλη,
    θα ‘χει άστρο και φεγγάρι.

    Και στη θέση της θα μπει
    γαλανόλευκη τρανή

    Εκτός από τα στρατόκαυλα, υπάρχουνε και άλλα, κατ’ επίφαση χιουμοριστικά, που σου γαμούνε όμως την ψυχολογία. Το πιο χαρακτηριστικό που θυμάμαι είναι:

    Θα κόψω τριαντάφυλλα απ’ του [εδώ μπαίνει το όνομα του Κέντρου Εκπαιδεύσεως, ΚΕΒΟΠ, ΚΕΥΠ και δε συμμαζεύεται] τον κήπο,
    για να μετράς, αγάπη μου, τις μέρες που θα λείπω.

    Εσύ στο σαλονάκι σου (ή: εσύ γυρνάς στις ντισκοτέκ), κι εγώ στα μαγειρεία,
    εσύ κοιμάσαι μ’ άλλονε (ή: μ’ όποιον θες), κι εγώ με τον λοχία.

    Τι τα θέτε, ο έλλην στρατιώτης είναι έντομο ποιητικότατο.

  4. Τιπούκειτε, ίσως φταίει που ήμουν σε ναυτικό φυλάκιο πέντε ατόμων στη Λήμνο. Υποθέτω τα στιχάκια μάλλον ευδοκιμούν σε μεγάλα στρατόπεδα.

  5. αὐτὸ τοῦ Τιπούκειτου μὲ τὸ τραινάκι ἦταν ἀπὸ τὰ ἀγαπημένα μου, ἀλλὰ δὲν μᾶς ἐπέτρεπαν νὰ τὸ λέμε. μερικὰ καλὰ ἔλεγαν οἱ Κύπριοι π.χ. «ποῦ θ’ἀνάχουμε κεριά; Μέσα στὴν Ἁγιὰ Σοφιά». τοῦ οἰκοδεσπότη τὰ περισσότερα τὰ ξέρω. μερικὰ ἀπὸ τὴν ΣΕΑΠ:

    περπατάω στὸ δάσος κι άκούω σινιάλο
    λὲς οἱ ἄλφα ν’ἀργήσουνε κι ἄλλο;

    ὅπου ἄλφα ἡ ἑπόμενη σειρὰ ΥΕΑ στοὺς ὁποίους οἱ Β (παλιοὶ) ἀσκοῦν ἐξουσία.

    παραμονὲς ὀνομασίας τῶν Βητάδων σὲ Δοκίμους:

    Γέρε Βήτα φύγε τώρα
    πάει ἡ δική σου ἡ σειρά,
    ἦρθε ὁ ἄλφα μὲ τὰ λέπια
    καὶ τὴν ποντικοουρά.
    Καλὴ σκοπιά, καλὴ σκοπιά,
    χαρούμενη ΑΟΤ* καὶ Δυτικὴ σκοπιά.

    στὸ «καλή σκοπιὰ» ἡ δεύτερη φωνὴ λέγει: «ἄλφα ψηλά», σύνηθες παράγγελμα τῶν βητάδων στοὺς ἄλφα.

    Στὸ μέλος τοῦ «ποῦ ‘ν’το ποῦ ‘ν’το τὸ δακτυλίδι»:

    «Σήκω ἄλφα ἔχεις φρουρά». αὐτὸ ἀκουγόταν στὸ ἐγερτήριο στὸν θάλαμο μαζὶ μἐ πολὺ σαματᾶ.

    ὑπῆρχε ἕνα ποὺ ἔλεγε:

    Πέλμα, πέλμα, πέλμα δυνατό,
    περνᾶνε οἱ ΥΕΑ καὶ κάνουνε σεισμό.
    Σεισμοί, σειεσμοί, σεισμοὶ ξεσποῦν
    ὅταν οἱ ΥΕΑ τὸ πέλμα τους χτυποῦν.

    Τὸ εἶχα κάνει μαζὶ μὲ ἅνα ἄλλο παιδί:

    Βύσμα, βύσμα, βύσμα. δυνατό,
    σηκώνουν τὸ τηλέφωνο καὶ παίρνουν τὸν γνωστό.
    Σεισμοί, σεισμοί, σεισμοὶ ξεσποῦν
    ὅταν τὰ τηλέφωνα ἀρχίζουν νὰ χτυποῦν.

    *σκοπιὰ στὴν Ἀποθήκη
    Ὁπλισμοῦ Τάγματος)

    τὸ ἄλλο μὲ τὸν κῆπο καὶ τὰ τριαντάφυλλα τὸ λέγαμε καὶ στὴν ΣΕΑΠ. στὸ κέντρο εἶχα βγάλει κι ἕνα δικό μου ποὺ τὸ τραγούδησε ὅλος ὁ λόχος νεοσυλλέκτων, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ τὸ γράψω γιατὶ ἔχει ὀνόματα.

  6. Μαρία said

    Όποιος έρθει στο στρατό
    και δεν αγανακτήσει
    του δίνω τη διεύθυνση
    να ‘ρθει να με γαμήσει

    Μπαμπάκα μου δεν τράβαγες
    τότε τη μαλακία
    για να γλιτώσω απ’ το στρατό
    που είναι αηδία.

    Φαντάρος δε πήγα αλλά έχω το βιβλιαράκι του Γιώργη Έξαρχου, Το καλό τετράδιο του φαντάρου, εκδ. ντέφι, 1986. Στο τέλος υπάρχουν λευκές σελίδες για να συμπληρώσει ο φαντάρος τα δικά του, που θα συμπεριλαμβάνονταν σε επανέκδοση.

    Απο προφορική παράδοση ξέρω μόνο ένα αθυρόστομο.

  7. sarant said

    Παιδιά, ευχαριστώ, ευχαριστώ!

    Μαρία, και οι άλλοι, μαζεύω κυρίως Στιχάκια του Δάσους ή στιχάκια-συνθήματα (Απολύομαι στραβάδια – δεν κοιμάμαι πια τα βράδια).

    Παραδοσιακά στιχάκια (δίστιχα 15σύλλαβα) έχω καμιά 250αριά. Από την άλλη, το πρώτο του Έξαρχου αν πρόσεξες χωλαίνει στο μέτρο. Εγώ το είχα ακούσει: «Όποιος επέρασε στρατό και δεν αγανακτήσει», που δίνει καλό μέτρο αλλά στραβώνει την αλληλουχία των χρόνων, που όμως είναι ίδιον της φυλής μας.

    Και στο δεύτερο στίχο υπάρχει και η παραλλαγή:
    ή μπάρμπα θα’χει στρατηγό ή κώλο θα’ χει στήσει
    και η κόντρα παραλλαγή:
    ή μπάρμπα θα’χει στρατηγό ή τρέλα θα πουλήσει

  8. Μήπως υπάρχει και μία κατηγορία με σκέτο «περπατώ»;

    Περπατώ και λιώνω / λέτε να παλιώνω;
    Περπατώ και διαλύομαι / λέτε να απολύομαι;
    Περπατώ και χάνω λάδια / μήπως πάρω καμιά άδεια;
    Περπατώ και χάνω λάδια / μήπως χάσω και την άδεια;

    Πάντως απ’ όλα τα στιχάκια του στρατού περισσότερο μου άρεσε το:

    Τέσσερις μέρες κράτηση
    έφαγα, μα χαλάλι….
    Γιατί είπα παρασύνθημα
    το όνομά σου πάλι!

  9. στὴν πρώτη μου σκοπιὰ εἶχα βγάλει ἕνα ποίημα ποὺ ξεκινοῦσε:

    Στὴν ἀποθήκη φύλαγα σκοπιὰ ὀχτὼ μὲ δέκα
    ὁ νοῦς μου ὅμως πέταγε σὲ μιὰ ξανθιὰ μπεμπέκα
    ὁ δεκανέας ἄργησε νὰ ‘ρθῇ νὰ μὲ ἀλλάξῃ
    κι ἐκείνη μ’ἄλλον ἔφυγε σὲ ἕνα σπὸρ ἁμάξι
    ……….
    εἶχε σχετικὴ ἐπιτυχία. μερικοὶ μοῦ τὸ ζητοῦσαν γιὰ νὰ τὸ ἀντιγράψουν.

  10. Στὴν Κρήτη ἦρθα δόκιμος μπερὲ γιὰ νὰ φορέσω
    κι οὔτ’ἕνα δευτερόλεπτο δὲν ἔχω γιὰ νὰ χέσω.

    τὸ εἶχα βγαλει πρώτη μέρα στὴν Κρήτη.

    ἐπετειακὸ νῆμα. 18 Νοεμβρίου ὡρκίστηκα φαντάρος.

  11. visk said

    ΕΠΟΠ και ΔΕΑ – τον παίρνετε παρέα

    (σχώρα με Κορνήλιε)

  12. Nicolas said

    Πολύ γέλιο βραδιάτ… ΠΑΡΟΡΑΜΑ πρωί-πρωί (morning-morning που λέει και η διαφήμιση της Aegean).
    Άντε ένα ιστολογικό (όχι φανταρίστικο):
    Περπατώ εις το δάσος
    και βλέπω ένα φως
    είναι στου Σαραντάκου
    και γίνεται χαμός.
    Κορνήλιε, είσαι σίγουρος ότι τα στιχάκια του στρατού ήταν σε πολυτονικό;
    Υ.Γ. Ευτυχώς που δεν πήγα στρατό! (ε, ναι, είπαμε: άθεος, αντιμιλιταριστής, όλα τα κακά του σύμπαντος…)

  13. Μαρία said

    Για Νικολά
    http://www.remede.org/documents/article642.html

  14. εξαδάκτυλος said

    Γιά δες καιρό που διάλεξα να πάω εγώ φαντάρος
    και την δικιά μου γκόμενα να την γαμάει άλλος

    …και ας ήμουν στο ναυτικό

  15. εξαδάκτυλος said

    Α! τώρα πήρα φόρα και θυμήθηκα και άλλα!

    Αυτό μας τραγουδάγανε στον δεύτερο μήνα οι παλιοί :

    «Στραβόγιαννα, στραβόγιαννα, πότε θ’απολυθείτε;
    Εικοσιένα τα σκαλιά στραβόγιαννα, να πα’ να γαμηθείτε»

    στο ρυθμό της «Σαμιώτισας»…

    και το παρακάτω που τραγουδάγαμε κατά την εκπαίδευση, στο στρατόπεδο του Παλάσκα :

    «Είμαι εγώ ο λατζέρης του Παλάσκα, στρώμα μου έχω τα βαθιά ταψιά
    και στο Σχιστό το κρύο της Αλάσκα μου φτάνει ως τα κόκκαλα.
    Από την βάρδια στην αγγαρεία, κι’ ύστερα πάλι πίσω στην σκοπιά
    και όλη μέρα μες τα μαγειρεία, να πώς περνώ εδώ παιδιά»

    στο ρυθμό του «Ο Ναύτης του Αιγαίου»…

    Αν έχετε άγνωστες λέξεις, πείτε μου να σας τις εξηγήσω 🙂

  16. Νέος Τιπούκειτος said

    #9, 10: Τελικά δεν τις γλιτώσαμε τις δημιουργίες τού Corneille… Πάντως οι ρίμες του δεν είναι πολύ χειρότερες από του παλιού συνονόματού του. Π.χ.:

    Qui l’eût dit, qu’un rivage à mes vœux si funeste
    Présenterait d’abord Pylade aux yeux d’Oreste ?

  17. Σαος said

    Μόλις τώρα συνειδητοποίησα πως σχεδόν πριν από πέντε χρόνια πήρα απολυτήριο από τον στρατό, και μου φαίνεται σαν να έχουν περάσει αιώνες!

  18. Κι εγώ μερικά τα θυμάμαι μ’ άλλο μέτρο. π.χ. αυτό με τα «μαύρα φίδια» το θυμάμαι δίχως το «μαύρα» και άρα 12σύλλαβο:

    Περπατώ μέσ’ στο δάσος και βλέπω φίδια
    – Λες ν’ απολύομαι; -Αρχίδια!

    (τον δεύτερο στίχο τον φαντάζομαι σαν ερωταπόκριση!)

    Στ’ άυπνα βράδια και στις μπούκλες θα προσθέσω:
    Απολύομαι στραβάδια / Το κορμί μου θέλει χάδια!

    Όλα αυτά τα σιχάκια είχαν το χιούμορ που χρειάζεται για να γίνει η θητεία ανεκτή.

    Θυμάμαι επίσης πως όταν ήμουν στα ΠΥΒ για να γίνω λοχίας όταν τρέχαμε τραγουδούσαμε ρυθμικά με την συλλαβή πάνω στο βήμα:

    Είμαστε κακοί και ψαρωτικοί ( 😛 )
    Είμαστε οι έφεδροι υπαξιωματικοί

    Ακόμα κι αυτό ήταν εντάξει. Αυτό που πραγματικά θα ήθελα να σβήσω απ’ το μυαλό μου είναι: «το πυροβολικό, το πυροβολικό πολύ το αγαπώ, θα πεθάαααα θα πεθάαααανω, θα πεθάαααανω, στο κανόοοοο, στο κανόοοοοοονι μου απάνω! Πυ-ρο-βο-λι-κό! Ισχύς-διά-τηςγνώ-σε-ώς!»
    ίσως είναι καιρός να το αντικαταστήσουν με κάτι ομορφότερο.. ουφ..

  19. akindynos said

    Το μεγαλύτερο αρχείο φανταρίστικων δίστιχων πρέπει να το έχει ο Χριστόφορος Κάσδαγλης, από τη στήλη «Φαντάρε που πας» στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

    Αν και από κάποιο σημείο και μετά νομίζω πως ορισμένα γράφονταν ακριβώς για να δημοσιευτούν.

  20. Akyla said

    Παράφραση του γνωστού λαϊκού άσματος:

    Φεύγω κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια
    καραβανάδες και δοκίμια…

  21. Δεμέλ Ενεζάκ said

    Πριν από δύο χρόνια, κυκλοφορούσε και το:

    Περπατώ στο δάσος και ακούω Νίνο, λες να απολύομαι το οκτώ (2008) με το Πεκίνο?
    (το «εις» δεν το άκουσα από κανένα φαντάρο).

  22. περαστικός said

    Η Φάντα, επειδή κάνει βολικό ρίμα προφανώς, εμφανίζεται συχνά σε φανταρίστικα τραγούδια. Εγώ θυμάμαι το:

    Δεν ξαναπάω στο ΕΛ Ντιβίνο, δεν ξαναπίνω στον Κούκο καπουτσίνο
    Με την Ετζίαν θα πίνω Φάντα, πουτάνα Ρόδος σ’ αφήνω μια για πάντα.

    (Ελ Ντιβίνο και Κούκος ήταν καφετέριες τις Ρόδου που συχνάζαν οι φαντάροι)

    Πάρα πολλές είναι και οι φανταρίστικές μαντινάδες. Οι πιο χαρακτηριστικές που θυμάμαι:

    Τα μακαρόνια του στρατού όλα θα τα ενώσω
    να φτιάξω σιδηρόδρομο να ρθω να σ’ ανταμώσω

    Ποτε θαλαμοφύλακας πότε σκοπός στη πύλη
    και πότε στη αναφορά με πικραμένα χείλη

    Το όνομα σου χάραξα απάνω στο G3
    κι ο διοικητής μου άυξησε 3 μήνες τη θητεία

    4χ4 είν’ η καρδιά μου εμένα
    γι’ αυτό και υπηρέτησα στα τεθωρακισμένα

  23. περαστικός said

    Έσπαγα το κεφάλι μου, τελικά θυμήθηκα ένα που λέγαμε του τύπου «περπατώ εις το δάσος»:

    Περπατώ εις το δάσος κι ακούω ερπύστριες
    Λες του χρόνου να γαμάω τουρίστριες;

  24. EL LOKO said

    Νίκο γειά σου και πάλι, μετά τον ιστότοπο, τώρα και στο blog! Ιδού και η δική μου συνεισφορά (αεροπορία Β1997).
    «Την πύλη όταν πέρασα, εβρήκα δυο πουλάκια
    το ένα λέει καλώστονε και τ’ άλλο δυο χρονάκια».
    «Την πύλη όταν πέρασα, σκοντάφτω σε μια πλάκα
    κι ακούω από πίσω μου, «την πάτησες μαλάκα»».
    Και μετά τον «δέκατο έξαλλο» (16ος μήνας)
    «Δεν μπορώ να περπατήσω, με τραβάν οι μήνες πίσω».
    Καλημέρα!

  25. xasodikis said

    Από ποιήματα:

    Η ώρα πήγε δώδεκα, τα χέρια μου είναι κρύα
    Κι αντί για το κορμάκι σου χαϊδεύω το τζι-τρία

    (υπάρχει και δημοφιλέστερη παραλλαγή με ομοικατάληκτο του «κορμάκι», τα ευκόλως εννοούμενα κλπ.)

    Συνθήματα: Θυμάμαι το #18 του Φαροφύλακα, αλλά με «τα μαλλιά μου θέλουν χάδια». Επίσης, αγαπητέ Φαροφύλακα, δεν νομίζω ότι είναι ερωτοαπόκριση, είναι μάλλον άστοχο ερώτημα, μάλιστα εμείς το λέγαμε: Λες ν’ απολύομαι; Μπααα! Αρχίδια!

    Υπήρχαν όμως και ορισμένα που ήταν μόνο για τοπική χρήση, π.χ.: Πουτάνα Γκασμαδία/δεν έμεινε καμία

    για τους υπηρετούντες στη Λέσβο όπως η αφεντιά μου 🙂

  26. sarant said

    Ένα θερμό ευχαριστώ σε όλους τους φίλους που εισφέραν υλικό.

    Αταίριαστε, το σκέτο Περπατώ το είχα ξεχάσει!
    Δεμέλ, καλώς ήρθες -ώστε Περπατώ στο δάσος;
    Ελ Λόκο, καλώς ήρθες και από εδώ.
    Χασοδίκη, όπως θα ξέρεις όλοι οι φαντάροι τρέφουν ανάλογα αισθήματα προς τον τόπο που υπηρετούν. Οπότε, το σύνθημα Πουτάνα ….ία, μία και καμία (ή δεν έμεινε καμία) έχει πολλές-πολλές παραλλαγές!
    Εξαδάκτυλε, καλώς ήρθες!

    και ευχαριστώ, ξανά, όλους!

  27. Αυτό με το Πολύκαστρο το έχω φωνάξει κι εγώ – και το χάραξα και στη σκοπιά πάνω απ’το Βαρδάρη, την 6 αν θυμάμαι καλά. «Μπουρδέλο Πολύκαστρο σ’αφήνω για πάντα» είναι το ακριβές.
    (το νόημα είναι ίδιο βέβαια..)

  28. @ 25
    κοίτα, σαφώς υπάρχει ερώτηση και έπειτα απόκριση σ’ αυτήν ακόμα κι αν τελικά είναι κάποιος που μονολογεί με τον εαυτό του. Όμως τελικά, όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας.

    @ 27
    Αληθεύει πως το Πολύκαστρο οι φαντάροι το λεν και Φυσύκαστρο;

  29. xasodikis said

    Οικοδέσποτα, εγώ ξέρω τις δύο κλασικές με Γκασμαδία και Γκατζολία. Κάποιοι άλλοι νομοί σε -ία είναι προβληματικοί για διάφορους λόγους ο καθένας, π.χ. Αιτωλοακαρνανία, Ημαθία, Μεσσηνία 🙂

    Υπάρχει τίποτα για την Ουγκάντα (Σάμο); Ξέρει κανείς;

    Φαροφύλακα, σωστός. Μου αρέσει πιο πολύ η εκδοχή του άστοχου ερωτήματος γιατί ταιριάζει με τη δημοτική μας παράδοση («μήνα σε γάμο ρίχνονται/μήνα σε χαροκόπι; μηδέ σε γάμο ρίχνονται» κλπ) 🙂

  30. ωωω, φίλε Χασοδίκη, το είπες με το λογοτεχνικό όνομά του.. «άστοχο ερώτημα».. σωστός! 🙂

  31. sarant said

    Χασοδίκη, εμείς φεύγοντας από το ΚΕΕΜ λέγαμε απλώς «Λακωνία» στο εν λόγω στιχάκι, με το κανονικό όνομα δηλαδή (και πού να ξέραμε, οι αχάριστοι, τι μας περίμενε στα άλλα μέρη….)

    Υπάρχει η Τσαμπικία (Ρόδος), η Μποχαλία (Κως), η Σουρδία (ν. Κοζάνης), που όμως δεν κάνει καλό μέτρο.

    Για την Ουγκάντα δεν ξέρω. Και αναρωτιέμαι πώς έγινε και δεν έχω ακούσει παρατσούκλι για τη Λήμνο που έχει τόσο κόσμο, μόνο το φαντακρώνυμο Λάθος Ήταν Μάναμου Να Ορκιστώ Στρατιώτης.

  32. Το μπαίνει ο άσσος
    φεύυγει ο γράσσος.

    Το πρόλαβα αν και είχε καταργηθεί η φαιοπράσινη στολή (μόνο κάποιοι φορούσαν για να δείξουν ότι είναι παλιοί αλλά πιθατότατα αγορασμένες από το μοναστηράκι) και τα φαιοπράσινα τζάκετ τέλειωσαν στις αποθήκες μερικούς μήνες πριν απολυθώ.

    Αν και δεν είναι στιχάκι επιτυχημένο αστείο (με κάποια αμηχανία από τους μόνιμους):
    8 Οκτωβρίου 1912 άγημα του θωρηκτού Αβέρωφ αποβιβάζεται στο Ρωμέικο Γυαλό της Λήμνου και ζητά από τους Τούρκους την παράδοση του νησιού. Τι φώναξαν οι Τούρκοι;
    Μάγκες… ήρθε η απαλαγή μας!!!

    Κορνήλιε αν θυμάμαι καλά όταν ήμουν στη ΣΕΑΠ δεν είχε ΑΟΤ αλλά αποθήκες οπλισμού στους λόχους αλ΄λά η εφιαλτική ήταν η Κ1 1400-1800 στον καλικαιρινό ήλιο ακίνητος. Και τότε δεν φοράγαμε μπερέ (καθόλου) αλλά κράνος ευτυχώς κάποια στιγμή είπαν χωρίς το εξωτερικό. Αν και από ότι έιδα πρόσφατα (σε ταξίδι στην Κρήτη για δουλειά) τώρα έχει και τέντα για το σκοπό.

  33. akindynos said

    Και τη Λήμνο Γκασμαδία τη λέγαμε.

  34. sarant said

    Τώρα τι φοράνε αντί για φαιοπράσινη (που πολλά παιδιά τη λέγαν θεοπράσινη);

    Καταργήθηκε και το τζόκεϊ;

  35. sarant said

    Ακίνδυνε, και πώς δεν θα μπερδευτεί ο ιστορικός του μέλλοντος αν λέγατε και τη Λήμνο Γκασμαδία;

  36. @34 Τώρα πια φοράνε παραλαγή. Από ότι βλέπω εδώ http://www.army.gr/multimedia/stoles/new%20sk_opliton.pdf το τζόκεϋ υπάρχει ακόμα ίσως ο μπερές να δίνει λίγ «μούρη» οπότε φοριέται και με τη στολή αγγαρείας (όπως κάναν στην εποχή μου οι μαυροσκούφηδες και οι καταδρομείς και αργότερα οι της αεροπορίας στρατού.) καταργήθηκε το δίκωχο.

    Επιβεβαιώνω ότι και η Λήμνος Γκασμαδία λέγεται (είναι στον ίδιο νομό).

    Ένα που θυμήθηκα είναι οι αυθαίρετοι στίχοι στο σάλπισμα του εγερτηρίου (http://www.army.gr/multimedia/salpismata/mp3s/09%20Εγερτήριο.mp3)
    Σηκω φαντάρε μου τσολιά
    πιασε την πούτσα απ’ τα μαλλιά»

    (πάσχει λίγο σε νόημα)

  37. Σηκω φαντάρε μου τσολιά
    πιασε την πούτσα απ’ τα μαλλιά”

    χαχα.. τί κορυφαίο!

    Καταργήθηκε και το τζόκεϊ;

    Απ’ ότι καταλαβαίνω κάθε όπλο έχει πια τον μπερέ του αλλά το τζόκεϊ μοιράζεται ακόμα, τουλάχιστον στο πεζικό.

    Άλλο:
    Απολύετ’ ο παλιός / Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς! 🙂

  38. Μιάς και πιάσαμε την Γκασμαδία:
    (τραγουδάει ο ένας:)
    Μέσ’ στην Πέτρα περπατώ
    και τις μέρες μου μετρώ!
    (και απαντούν οι πολλοί, ο λόχος, ρημάζοντας το μέτρο:)
    Πουτάνα Γκασμαδία,
    δεν έμεινε καμία!
    Το τραγουδάκι, στο στυλ, βεβαίως του αμερ’κάνικου
    «I don’t know but I ‘ve been told…» που τραγουδούσαν οι χολυγουντιανοί Marines.

  39. @ 28
    Φυσύκαστρο ή φυσόκαστρο.
    Μιλάει φυσάει πάαααααρα πολύ εκεί πάνω – σίγουρα στα φυλάκια, γιατί κατά τ’άλλα το στρατόπεδο είναι τεράστιο κι υπάρχουν και πιο απάγκια μέρη.

  40. chequechak said

    Άνοιξη του 1992 στο Κέντρο Μηχανικού στο Ναύπλιο.

    «Ημιανάς και προσοχή, μεταβολές και κάμψεις
    βαρέθηκα μα το θεό μες στου στρατού τις τάξεις.
    Μουγγή σκοπιά μες στη βροχή, πρωί ΄ναι η ώρα δύο
    περίπολα και έφοδοι έρχονται μες στο κρύο.
    Ξυπνάς πεντέμιση πρωί, να σφουγγαρίσεις σκάλες
    και ξύρισμα και γιάλισμα, κρεβάτι δίχως ζάρες.
    Δεν είσαι άνθρωπος εδώ, είσαι ένα γαϊδούρι
    όσο σκληρά κι αν προσπαθείς τρως φάσκελο στη μούρη.
    Επ΄ώμου αρμ, αναφορά, ορθοστασία όλο
    το όπλο που μου δώσανε μου τό βαλαν στον κώλο.
    Να κάθεσαι ολημερίς, όρθιος σα μαλάκας
    μπροστά απ το κρεβάτι σου, αναφορά της πλάκας.
    Σύριζα την κουβέρτα σου θα πρέπει να τη στρώσεις
    αλλιώς πεντάρα φυλακή και άντε νε τη σώσεις.
    Γιατί κινήθηκες εσύ, μη ξύνεσαι στον άλλο
    όλοι εκεί μέσα έχουνε ένα μεγάλο κάλο.
    Πουτάνα και κωλόψαρο σε λένε όλη μέρα
    και σκέφτεσαι από μέσα σου, αχ νάχα καμιά σφαίρα.
    Με βήμα πάμε στο φαΐ, αριστερό χτυπάμε
    τα ρόδα τα τριαντάφυλλα, όλοι τα τραγουδάμε.
    Βρε γάιδαροι, βρε μούλαροι, ο λοχαγός φωνάζει
    αυτό το στοματάκι του όλο μελάκι στάζει.
    Απαγορεύεται αυτό, εκείνο και το άλλο
    όλα απαγορεύονται, δεν τους αντέχω άλλο.
    Άδεια για κατούρημα, άδεια για να χέζεις
    άδεια λέει, ει δυνατόν και για να ανασένεις.
    Άδεια λέει θα ζητάς από το λοχαγό σου
    αλλιώς αναφορά θα βγεις, γαμώ το κέρατό σου.
    Δεν ξέρουν μέσα στο στρατό το στόμα τους ν΄ανοίγουν
    μόνο να βρίζουν, να κλωτσούν και να γαμοσταυρίζουν.
    Ούτε μέσα στη φυλακή δεν είναι έτσι χάλια
    πιο λεύτεροι είναι αυτοί, ενώ εμείς ρεμάλια.
    Στρατόπεδο συγκέντρωσης θυμίζουμε στο Κέντρο
    καψόνι όλοι τρέχουμε τριγύρω απ΄το δέντρο.
    Μας λένε μη σκεφτόσαστε τίποτε απ΄τα έξω
    μόνο τα του στρατόπεδου γιατί θα σας τις βρέξω.
    Ένα μπουρδέλο είν ο στρατός και συ η πουτανίτσα
    καθημερνώς στον χώνουνε κρατώντας μία βίτσα.
    Μάθαμε στην εκπαίδευση πώς να πυροβολάμε
    για να σκοτώνουμε εχθρούς που μόνοι μας γεννάμε.
    Εχθροί εδώ, εχθροί εκεί, εχθροί και παραπέρα
    όλους τους έχουμε εχθρούς, καθένας και μιά σφαίρα.
    Οι Αλβανοί, οι Σκοπιανοί, οι Τούρκοι, οι Βουλγάροι
    τα λούλουδα, οι ζέφυροι, ο ήλιος, το φεγγάρι.
    Γιατί υπάρχει ο στρατός που σ΄έχουν με το ζόρι;
    αν ήταν εθελοντικός δε θα πατούσα πόδι.
    Θα πάρω τα τουφέκια τους και τις χειροβομβίδες
    θ΄αρχίσω να πυροβολώ και θα τα κάνω βίδες.»

    Στρατιώτης Μηχανικού
    Ειδικότητα : Σκαπανέας

  41. εξαδάκτυλος said

    …άφωνος… εφάμιλλο του «Τρωικού Πολέμου», που κυκλοφορούσε όταν ήμουν μαθητής…

  42. Εξαδάκτυλε, για τον Τρωικό Πόλεμο δες κι εδώ.

  43. sarant said

    Μιλάμε, εξαιρετικό το ποίημα! Αποκαλύπτομαι!

  44. εξαδάκτυλος said

    ευχαριστώ αγαπητέ Δύτη – κάπου έχω κι εγώ όλο το κείμενο, αλλά πρέπει να ψάξω στα αρχεία μου…

  45. Το «δεν μπορώ να περπατήσω – με τραβάν οι μήνες πίσω» το γράψαμε;

  46. sarant said

    Βεβαίως και το γράψαμε (24)

  47. καλὸ τὸ ἐπύλλιο. ἂν καὶ ἐνίοτε δὲν ἀναζητεῖ τὴν ὁμοιοκαταληξία καὶ ἀρκεῖται στὴν συνήχησι πρὸς δόξαν τοῦ Τιπούκειτου! 🙂

  48. παρόραμα: τοῦ Νεοτιπούκειτου

  49. Γρηγόρης said

    Το ξέρω ότι έφτασα αργά, οπότε η δική μου προσφορά ίσως να πάει αδιάβαστη (όπως λέμε άκλαφτη).

    Εν πάσει περιπτώσει, ακούστηκαν διάφορα μέρη απ’όπου περνάει συνήθως ο κόσμος στην θητεία του. Εμένα πάλι με στείλανε Κύπρο. Από εκεί λοιπόν θυμάμαι τα εξής:

    – – –
    Ένα πολύ απλό για αρχή:

    Έφτασε η ώρα, ήρθε ο καιρός,
    Σεισμος, σεισμός, επαναπατρισμός

    (επαναπατρισμός: η μέρα που παίρνει όλη η ΕΣΣΟ το c-130 και επιστρέφει Ελλάδα για το τελευταίο 20ήμερο της θητείας, μέρα ορόσημο προφανώς).

    – – –
    Τιγκαρισμένο σε αναφορές (references) που πιάνει μόνο όποιος έχει πάει:

    Τέρμα η Carlsberg, τέρμα η ΚΕΟ,
    τέρμα τα στάγιερ τα τζιπάκια και τα REO,
    δεν ξαναπίνω, χυμό Λανίτη
    γιατί τον Μάρτιο[*] θα είμαι πια στο σπίτι

    [*]: Εδώ η κάθε ΕΣΣΟ βάζει τον δικό της μήνα επαναπατρισμού/απόλυσης

    (Carlsberg και ΚΕΟ είναι οι πιο συχνά απαντούμενες μπύρες στην Κύπρο. Λανίτης, δημοφιλής τοπική μάρκα χυμών, που μοιράζαν σε γεύματα και πουλούσε το ΚΨΜ)

    – – –
    Ένα κάπως…. προβοκατόρικο (στην καλύτερη περίπτωση), ενδεικτικό της αγανάκτησης του φαντάρου που βρέθηκε εκεί χωρίς τη θέλησή του). Στη μελωδία του ρεφρέν της ‘Συννεφούλας’ του Σαββόπουλου:

    Να καεί, να καεί
    το μπουρδέλο το νησί
    να του πάρουνε οι Τούρκοι
    και να πα να γαμηθεί.

    Υπήρχαν κι άλλα, αλλά 5 χρόνια μετά, λογικό είναι να έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν λίγο κάποια πράγματα – ειδικά αν δεν έχεις και κανένα ζόρι να τα κρατήσεις ζωντανά σαν μνήμες!

  50. sarant said

    Γρηγόρη, κάλλιο αργά παρά αργότερα.

    Πολύ ενδιαφέροντα τα όσα γράφεις, αν και με το τελευταίο στιχάκι θα μας κυνηγήσει ο πρόεδρος των Ελδυκάριων (αυτός που μπούκαρε στην εκδήλωση του Γκουρογιάννη). Εγώ το έχω ακούσει αλλιώς:

    Τώρα που φεύγω εγώ από τη νήσο
    να μπουν οι Τούρκοι να την πάρουν πίσω.

    Τους Κυπρίους πώς τους λέγατε; Κουμπάρους ή και κάτι άλλο; Κι αν θυμάσαι καμιά λέξη που είχατε, ειδική, γράψτην, ενδιαφέρει.

  51. Γρηγόρης said

    Ξεκαθάρισα ότι το στιχάκι είναι στην καλύτερη προβοκατόρικο :-)))

    Αυτό που έγραψες μου θύμισε ένα άλλο, που κάνει χρήση της ίδιας ομοιοκαταληξίας:

    Φεύγω απ τη νήσο
    Φεύγω απ τη νήσο
    Στο σπίτι μου θα πάω εγώ
    και δε γυρίσω πίσω

    Για τους ντόπιους τώρα…. μεταξύ μας οι Ελλαδίτες στη μονάδα τους λέγαμε απλά Κύπριους. Απευθυνόμενοι στους ίδιους, τους λέγαμε κουμπάρους. Χωρίς να με έχουν πει εμένα προσωπικά έτσι, ήξερα ότι οι Κύπριοι αποκαλούν εμάς τους Ελλαδίτες ‘καλαμαράδες’.

  52. Το ακόλουθο δεν είναι στιχάκι αλλά άρθρο από τα πρακτικά του 8ου Διεθνούς Συνεδρίου Γλωσσολογίας για την γλώσσα των φαντάρων:
    http://www.linguist-uoi.gr/cd_web/docs/greek/040_spiliotisICGL8_OK.pdf

  53. Μαρία said

    Ωραία. Βάζω εδώ τα πρακτικά, και για τις υπόλοιπες ανακοινώσεις.
    http://www.linguist-uoi.gr/cd_web/case.html

  54. sarant said

    Από μια πρώτη ματιά που έριξα, δείχνει πολύ ενδιαφέρον -είχα γνωρίσει τον ένα εκ των δύο που το έγραψαν- ευχαριστώ!

  55. jonathanb said

    oxi skoupidia se thalasses k aktes h 304 paei dikopessss…..

  56. κωστης said

    σκοπια στην πυλη φυλαγα και σ ειχα στο μυαλο μου…και φωναζα το σ αγαπω μπροστα στον λοχαγο μου!!!

  57. xristos said

    perpataw sto dromo kai pinw fanta…poutana thyba se gamaw gia panta…

  58. G-Pal said

    an exeis visma diavene,
    an exeis kwlo sthse,
    k an dn exeis tipota thn telamona skise,
    to oplo shkwse pshla,shmadepse to kefali
    fwnakse gamiete o stratos k pata thn skandalh….

  59. pagoyras said

    GIA SAS KAI APO MENA MPIKA FANTAROS PRIN APO ENA MINA 16 NOEMBRIOY KAI APO TO KENTRO ME STILANE GIA MAGEIRA STIN SPARTI SE LIGES EBDOMADES FEYGW GIA TIN MONADA MOY

    PERPATW EIS TO DASOS KAI PINW FANTA ANTIO SPARTI GIA PANTA…

  60. pagoyras said

    THA KOPSW TRIANTAFYLLA AP’ TOY STRATOY TON KYPO GIA NA METRAS AGAPI MOY TIS MERES POY THA LEIPW I NYXTA EINAI PAGERI KI SKOPIA FOVIA ANTI GIA TO KORMAKI SOY XAIDEYW TO G3

  61. sarant said

    Γεια σου φίλε!
    Κι εγώ στη Σπάρτη έκανα φαντάρος -αλλά τότε τους μάγειρες τους εκπαίδευαν στο Γύθειο, θαρρώ.
    Καλά να περνάς και καλή μετάθεση!

  62. pagoyras said

    EYXARISTW FILE MOY.. GYTHIO THA PAW KAI EGW EIMASTAN POLLA ATOMA KAI XWRISTIKAME…. TWRA PAME EMEIS GYTHIO KAI THA ERTHOYN AYTI STIN SPARTI…

  63. pagoyras said

    4 kai simera kai leme
    perpatw eis to dasos kai pinw fanta antio sparti gia panta

  64. jon said

    Παιδια τι μου κανατε με πηγαται 15 χρονια πεισω.
    τοτε που φυλαγα σκοπια στον ΕΒΡΟ στισ αποθηκες πυρομαχικων, 4,5 μηνεσ σερη

    στην σκοπια καθομουνα, και εκανα τσιγαρο.
    Και ο καπνος σχηματιζε, την λεξη θα σαλταρω.

    την γκομενα μου στον στρατο
    την λεγανε G3
    την χαιδευα την φυλαγα
    μα ηταν παντα κρυα.

    περιπολο με βαλανε,
    σκοπιες να υπογραφχω.
    μα ‘ντι για υπογραφη,
    τ’ονομα σου γραφω.

    μια βραδια με αστερακια,
    εκλεινα τα δυο ματακια,
    ημουν στην σκοπια,
    μα δε μασαγα παιδια,
    ξαφνου ακουω μια φωνη ,
    και του λεω αλτιση.
    Να χαθεις, δεκανεας αλλαγης!

  65. sarant said

    Ευχαριστούμε, αγαπητέ!

  66. Argyboorgie said

    Κι ένα Χριστουγεννιάτικο:

    Πάει ο παλιός φαντάρος
    απολύεται παιδιά
    ήρθε ο νέος με το γράσο
    και την ποντικοουρά
    Καλή χρονιά, καλή χρονιά
    στην πύλη και στα πυρομαχικά

  67. Nemo said

    Nα σου παρω ενα κρανακι?
    Τι να κανω το ραλιστα?
    Να σου παρω ενα σκοινακι?
    Τι να κανω τον τουριστα?
    Να σου παρω 2 ΕΛΔΥΚ?
    Τι να τα κανω τα ΕΛΔΥΚ- Απολελε ολε
    Τα FALO και τα MG3- Απολελε ολε
    Παρ τα εσυ ποντικαρα- απολελε ολε
    Και κανε αερα στα βουνα- απολελε ολε
    Δεν ξαναπαω Αι Γιαννη- απολελε ολε
    Αλλο σκοπετο δε με πιανει- απολελε ολε
    Δεν ξαναπαω καμπαρε- Απολελε ολε
    Miami, Roxy, Elise- απολελε ολε
    Δεν ξαναπαω στο Caprice- απολελε ολε
    Θα παρω 2 κιλα χασις- απολελε ολε
    Και μες το ταγμα θα τα πιω- απολελε ολε
    Και θα επαναπατριστω- απολελε ολε!!!!

    Dedicated to all ΕΛΔΥΚrios σε ολες τις σειρες που περασαν και θα περασουν απο την Κουμπαρια!!!

  68. sarant said

    Μεγάλε, ευχαριστούμε πολύ!

  69. Ναυτης ειμαι στη Σαμο και απολυωμαι σε 10 μερες.
    Ενα πολυ καλο που ακουσα (και μαλιστα ισχυει στο επακρο) ειναι το εξης:
    » Οταν οι μερες δεν περνουν και ο στρατος σε πηζει,
    στριψε ενα τριφυλλο και ασ’το να γυριζει.»
    Κι ενα αλλο:
    »απολλυωμαι δικια μου κανω rasta τα μαλλια μου»
    Κι ακομα ενα:
    »Ειναι κριμα κι αδικο να ειμαι εγω οπλιτης
    και τη γυναικα που αγαπω να τη γαμαει πολιτης» ΑΥΤΑΑ
    Πολλα συγχαρητηρια στον Sarant για την ιδεα της στηλης. Την διαβασα ολη κι ειναι ολα ενα και ενα..

  70. sarant said

    Σ’ ευχαριστώ πολύ, και καλός πολίτης!

  71. Mpimpi said

    Περπατω στο δασος και πινω μπαφους βαρε9ηκα τις αρχιδιες του δασους..!!
    ❤ 316 ❤

  72. Ἀχιλλέας Τζάλλας said

    Μὰ καλά, πῶς καὶ δὲν ἀνέφερε κἀνεὶς τὰ Στιχάκια τοῦ Στρατοῦ τοῦ Χριστιανόπουλου ;

  73. sarant said

    Πάρε υπόψη σου πάντως ότι το άρθρο δεν είναι για όλα τα στιχάκια του στρατού, αλλά για την υποκατηγορία «περπατώ εις το δάσος» (άσχετο αν αναφέρθηκαν και άλλα).

  74. Περπατώ εις το δάσος και πέφτω σ’ ένα λάκκο
    Θα φταίει που ξενύχταγα και χθες στον Σαραντάκο

    Περπατώ εις το δάσος κι ακούω ομοβροντία
    Λες οι αναρτήσεις του να γίναν χίλιες μία;

    😀

  75. polis said

    περπατώ μες στο δάσος κ ακούω στανίση
    αν είχα τις μέρες σου θα είχα αυτοκτονίση

  76. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    75 σχόλια κι όμως το πιο κλασικό δεν το έγραψε κανένας. Λοιπόν:

    Περπατώ εις το δάσος κι ακούω φίδια,
    λες ν’ απολύομαι;
    μπα αρ%/#ια!

  77. Μπουκανιέρος said

    76 Στα σχόλια όχι, αλλά είναι στο κείμενο βρε Ρεμάλι!
    (και χωρίς ακατανόητα σύμβολα)

  78. sarant said

    Ε, ναι.

    Ή, όπως έλεγε ο άλλος: τον όφη βλέπεις και τον ντορό γυρεύεις;

  79. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    #77
    MEA CULPA

    #78
    Ταιριάζει ωραία και το: …»τον Εργοτέλη βλέπεις και τον ντορό γυρεύεις;»… 🙂

  80. Νίκος Ζαρταμόπουλος said

    Λχίας πυρ/κου, NZ, 99Β ΕΣΣΟ

    Τώρα μόλις ανακάλυψα το θρεντάκι Νικόλαε, πολύ το γούσταρα, να δω τι έχω να συνεισφέρω…

    1.

    «Η νύχτα είναι παγερή
    και η σκοπιά μου κρύα
    κι αντί για το μουνάκι σου
    χαϊδεύω το G3»

    (σπαρακτικό τετράστιχο, το έγραψαν κι άλλοι σε παραλλαγές αλλά εγώ προτιμώ αυτή με πιο γεμάτη ομοιοκαταληξία)

    2.
    «Επάλιωσα βρε ψάρακες
    μου έφυγε το λέπι
    τώρα γράφω στ’ αρχίδια μου
    τους ντάκους και τα ΕΠΥ»

    (όπου «ντάκος» υβριστική έκφραση για αξιωματικούς και ΕΠΥ, Εθελοντές Πενταετούς Υποχρέωσης, οι πρόδρομοι των σημερινών ΕΠΟΠ, αλλά σε ρόλο υπαξιωματικού που τρέχει τους φαντάρους, όχι σε ρόλο φαντάρου όπως σήμερα…)

    3.
    Περί πυροβολικού:

    Υπήρχε μια παραλλαγή του ύμνου του πυροβολικού που κυκλοφορούσε στη Θήβα:

    «Το πυροβολικό, το πυροβολικό
    το πυροβολικό στ’ αρχίδια μου τα δυο
    θα πεθά- θα πεθάνω θα πεθάνω
    αν αμέ- αν αμέσως δεν την κάνω

    ή
    και τον πού- και τον πούτσο μου θα πιάνω
    στο κανό- στο κανόνι μου απάνω»

    Πυ-ρο-βο-λι-κο, Ισχύς διά της χώσεως!»
    (από το παραδοσιακό στο στράτευμα «χώσιμο»)

    4.
    Περί Ουγκάντας, ή Ζούγκλας ή Σάμου (όπου και υπηρέτησα)

    Πρέπει να υπήρχε ιδιαίτερη «τοπική παραγωγή» καθώς το νησί θεωρείται «μαύρο» για τους φαντάρους (η ονομασία «Ουγκάντα» αναφέρεται σε αυτό αλλά και στην οργιώδη του βλάστηση). Πάντως με αυτή την παραγωγή δεν ήρθα σε επαφή καθώς έκανα τη θητεία μου σε περίοδο που άλλαζε το σύστημα των μεταθέσεων, οι σειρές πια δεν ήταν μεγάλες και είχε αρχίσει να χάνεται η σημασία της «απαλλαγής» και του πάλιουρα, και κακά τα ψέματα ο πάλιουρας είναι ο φορέας της φανταρίστικης θυμοσοφίας που γεννά τα στιχάκια.
    υπήρχαν μόνο όλα τα κλασικά με τα δάση, τα φίδια τις μπούκλες. Στις δε τουαλέτες έβρισκες μόνο βρισιές για τη Ζούγκλα χωρίς πολλή φαντασία. Ένα μόνο «ναρκωκουλτουριάρικο» θυμάμαι που είχα δει γραμμένο σε έναν τοίχο όταν πέρασα ΛΥΒ, προφανώς στη μουσική του τραγουδιού του Μαρκόπουλου:

    «Περνάω στη Ζούγκλα με τα αρντάν
    χασίς και κοκαΐνες
    Περνάω στη Ζούγκλα με τα αρντάν
    ακόμα λίγους μήνες»

    Τα άλλα δίστιχα για το νησί που ξέρω τα είχαμε πλέξει στη σειρά μου, σε βραδιές χαβαλέ ή σε εξόδους… Δεν νομίζω όμως ότι πέρασαν στις επόμενες σειρές, είχε αλλάξει το κλίμα, ο στρατός αλλά και η νεολαία

    Έχουμε και λέμε:

    «Περπατώ στον δρόμο και βλέπω μουνίτσες
    -Θα φας χυλόπιτα, είναι ζουγκλίτσες»

    (Ζούγκλοι ή «ούρτακες» οι Σαμιώτες -μάλλον από το «ουρτ» που έκαναν στα γαϊδούρια- και Ζουγκλίτσες οι Σαμιώτισσες)

    «Περπατώ στον Καρβούνη και βλέπω λιοντάρια
    Λες ν’ απολύομαι;; -Παπάρια!»

    «Περπατώ στον Καρβούνη και βλέπω την Τσίτα
    -Είσαι στη ζούγκλα και είσαι πίτα!»

    (Καρβούνης είναι η λαϊκή ονομασία του δεύτερου ψηλότερου βουνού της Σάμου μετά τον Κέρκη, παλιό αντάρτικο λημέρι και τώρα κατεξοχήν τόπος ασκήσεων)

    «Περπατώ στη ζούγκλα με τον Ταρζάν
    Λες ν’ απολύομαι; -Αρντάααν!»

    Φεύγοντας από το νησί έβγαλα δυο τετράστιχα που έκαναν τις σειρούλες και τα κοντοσείρια μου να κλαίνε, αλλά δεν νομίζω να πέρασαν στις επόμενες σειρές

    «Κι αν πήρα τη μετάθεση
    θα τα θυμούμαι πάντα
    τα βάσανα που πέρασα
    στη μακρινή Ουγκάντα

    Ειν’ το νησί σας όμορφο
    η θάλασσα μια κούκλα
    μα εμένα μου εφάνηκε
    σα μια μεγάλη Ζούγκλα»

    5.
    Φανταρίστικες εκφράσεις

    Την εποχή που υπηρέτησα στη Σάμο κυκλοφορούσαν στο νησί ευρύτατα οι ισοδύναμες μεταξύ τους εκφράσεις «και μπορεί», «και Μπορέλι» ή σκέτο «Μπορέλι», που δεν τις ήξεραν σε άλλα μέρη οι συνάδελφοι από την ίδια σειρά, κι αυτό είναι περίεργο.
    Τι σήμαινε «και μπορεί» ή «και Μπορέλι»;
    Κάτι σαν «σιγά μην…»
    Ήταν η φράση που χρησιμοποιούσε ο φαντάρος για να αρνηθεί να κάνει κάτι ή για να εκφράσει κάτι που δεν θα πραγματοποιηθεί…
    (Παραδείγματα: «Και μπορεί να πάω μαγειρεία…», «-Εχεις νούμερο απόψε –Και Μπορέλι!» «-Εγώ παίρνω άδεια την άλλη εβδομάδα! –Τον Μπορέλι τον ξέρεις;;;»
    Προφανώς ο μικρός το δέμας άσσος του Παναθηναϊκού είχε προκύψει λόγω σχετικής ομοηχίας με το «και μπορεί», αλλά από πού είχε προέλθει αυτό το «και μπορεί» και είχε αποκτήσει τέτοια δημοφιλία;;
    Το είχα ψάξει τότε λίγο το ζήτημα και είχα συμπεράνει ότι όλα πρέπει να είχαν προέλθει από τη συχνότητα που εμφάνιζαν στον στρατό οι ματαιωμένες υποσχέσεις, δηλαδή πρότυπο δημιουργίας της έκφρασης ήταν η στερεότυπη υπόσχεση «Κάνε αυτό τώρα και μπορεί… να πάρεις άδεια», που πολύ συχνά δεν εκπληρωνόταν φυσικά… Ίσως επρόκειτο δηλαδή για μια από τις περιπτώσεις εκείνες όπου η πολυχρησία ενός όρου αλλάζει τον συσχετισμό μεταξύ πιθανότητας και βεβαιότητας μετατοπίζοντάς τον από τον έναν πόλο στον άλλο, εδώ μετατρέπει μια έκφραση πιθανότητας σε έκφραση αρνητικής βεβαιότητας (αντίστροφο παράδειγμα είναι η έκπτωση του γαλλικού sans doute σε «ίσως»)
    Το ωραίο είναι ότι οι σημερινοί φαντάροι χρησιμοποιούν στις μέρες μας και πάλι το ίδιο ρήμα με άλλη σημασία, στην διαδεδομένη στη νεολαία φράση «Γιατί μπορώ» (π.χ. -Γιατί φαντάρε άφησες τη σκοπιά σου και γύρισες στον θάλαμο;; – Γιατί μπορώ!)

    6. Την ιστορία με τη «Ροζαλία» το μυρμηγκάκι και το δέντρο στην Κίνα την ξέρετε ή να σας την πω;;

    Τούτη η θητεία δεν σταματάει πουθενά αδελφοί… Έρρωσθε!

  81. sarant said

    80: Συνονόματε, πολύ χορταστικό το πόνημά σου. Για το «και μπορεί/Μπορέλι» είναι όπως τα λες, αν και αμφιβάλλω αν χρησιμοποιείται πια η πολύ ενδιαφέρουσα αυτή έκφραση.

  82. tek316 said

    περπατω στο δασος κι ακουω βολες,48 μερες ειναι πολλες??

  83. derme said

    perpataw sto dasos kai pinw amita les na me vlepei kanenas B? kalytera vagdati para stin dwdekati

  84. Καταδρομέας. said

    Περπατάω στο δάσος και ακούω στανιση,
    Αν είχα τις μέρες σου θα είχα αυτοκτονήσει

  85. iliana said

    Φιλία δεν υπάρχει πια την πάτησε το τραίνο,
    μα ο μαλάκας ο οδηγός δεν πάτησε το φρένο!

  86. akiss said

    kalhmera k apo emena paidia katadromeas loxia 314 seira 35mk kypros! ligo prin epanapatristoume legame auto Κι ακουω κι ακουω τουρμπινες
    και δε καταλαβα πως περασαν οι μηνες
    βαλε μαμα κιμα στα μακαρονια
    και στρωσε τα καλυτερα σεντονια
    βαλε βεζινη στ ‘αυτοκινητο σου
    γιατι επαναπατριζεται ο γιος σου!
    ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΣ!

  87. vaios said

    Akouw akouw seirhnes kai den katalava pws perasan oi mhnes,
    Vale mama kuma sta makaronia kai strwse ta kathara s ta sentonia,
    Vale venzini sto autokinito sou aurio apoluetai o gios sou…!!

  88. Lne said

    Ποντικαρα ποντικαρα
    θα σου την κοψω την ουρα
    γιατι σηκωνει σκονη
    και τον παλιο λερωνει…

  89. task said

    perpatw mes to dasos, kai akouw Stanisi,
    an eixa tis meres sou, tha eixa autoktonisi….

  90. dimitris said

    perpatw es to dasos kai masw serenata (10ΤΞΠΖ SERRON) se afinw mia gia panta…… ❤ 😀 skydra…

  91. μιας και περί στρατιωτικών στιχακίων ο λόγος, θα ήθελα να παραθέσω το σχετικό αριστούργημα των άπολυτων τεχνιτών του είδους

    επίσης να προσθέσω πως

    του φαντάρου τη γυναίκα
    την πηδάνε άλλοι δέκα

  92. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Τὸ ὄνομά σου ἔγραψα ἐπάνω στὸ G3
    κι ὁ διοικητὴς μοῦ αὔξησε τρεῖς μῆνες τὴ θητεία

    Ἐμεῖς στὸ στρατὸ ἤμασταν πολὺ παλιὰ σειρά. Νὰ φανταστῆτε ὅτι ἀντὶ γιὰ ὅπλα εἴχαμε τόξα καὶ τὰ βάζαμε σὲ τοξοβαστούς

  93. Γιαννης814 said

    ΛΥΤ ΛΥΤ εμείς ήμαστε οι αετοί και εσείς είστε τα φίδια εμείς κοιτάμε από ψιλά και εσείς κοιτάτε αρχίδια

    Σαμοθράκη 06-07

  94. Γιάννης829 said

    Θυμάμαι και το
    «Απολύεται ο παλιός και θα χέζει καθιστός»

  95. NaytarasA'2013 said

    του φαντάρου τη γυναίκα
    την πηδάνε άλλοι δέκα
    του ναύτη όμως κανείς
    γιατί τον πάει μία τρείς

  96. Alex said

    79 ΛΑΤΕΘ Σάμου, μαύρο όσο δεν πάει, και μερικά που έχω ακούσει είναι

    Του φαντάρου τη γυναίκα
    τη γαμάνε άλλοι 10,
    του αεροπόρου μόνο αυτός
    1 μέσα 3 εκτός.

  97. Αριστος said

    υπεροχη στιλη,μπραβο στο δημιουργο της… εγω παλι απολυομαι σε 10 μερες 328 σειρα και θα γραψω ενα στιχακι που ακουσα στη Συμη που ημουν…

    Ημουν 18 ετων μες την ανθη της νιοτης
    μα τοτε μου ‘ρθε το χαρτι να φυγω στρατιωτης
    την πυλη σαν επερασα συναντησα μια πλακα
    την σηκωσα και εγραφε «που πας μωρε μαλακα»
    καλυτερα να πουλαγα γκαζοζες,λεμοναδες
    παρα που πηγα και εμπλεξα με τους καραβαναδες
    η νυχτα ειναι παγερη και η σκοπια πιο κρυα
    και αντι για το μουνακι σου χαιδευω το G3

  98. Δημήτρης said

    Περπατώ εις το δάσος και ακούω λαμπάντα,
    γαμημένα ΧΩΚ σας αφήνω για πάντα!

    ΧΩΚ= 180 Μοίρα Κατευθυνόμενων Βλημάτων (ΜΚΒ) «ΧΩΚ» στην Αττικοβοιωτία και 181 ΜΚΒ / ΧΩΚ στη Θεσσαλονίκη.

  99. Και ένα Κυπριακό… Δεν εμείνασιν πολλές τσαί ελιάναν τέλεια ( Δεν έχουν μείνει πολλές και λιγόστεψαν τελείως)
    τσ’ήρτεν η απόλυση πόξω που τα ττέλεια ( και ήρθε η απόλυση έξω από τη περίφραξη )

    περπατώ και θέλω χάδια απολύομαι στραβάδια.
    περπατώ και κάνω like απολύομαι tonight

  100. sarant said

    99: Α, πολύ ωραίο το πρώτο δίστιχο, μόνο τα δεύτερα τέλια να τα γράψουμε ττέλια.

  101. Χαλκιδέος said

    Πάντως την περίοδο Σεπτέμβριος 1992 με Φεβρουάριο 1994 (που απολύθηκα από τους Πεζοναύτες) τα ποιηματάκι με το «Δάσος» υπήρχαν. Θυμάμαι και ένα:

    Περπατάω στο δάσος
    κι ακούω φωνές
    ΧΧ μέρες (οι μέρες που απόμεναν για την απόλυση)
    είναι πολλές;

  102. sarant said

    Ευχαριστώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: