Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα κλαμπ, το γκλομπ και το κλουβί του Πλεύρη

Posted by sarant στο 1 Δεκεμβρίου, 2009


Προειδοποίηση: Λίγα είχα σκοπό να γράψω, αλλά τελικά βγήκε σεντονάρα. Να το βάλω σε συνέχειες, δεν λέει. Συγνώμη, αλλά Λάκωνας είμαι τρίτης γενεάς, οπότε όσο και να πεις τα σχετικά παραγγέλματα έχουν ατονήσει. Και μια ανακοίνωση: ύστερα από προτροπή ομοτέχνου, έβαλα ένα κουμπί, επάνω δεξιά, που λέει «Ηλενημέρωνέ με!» Αν το πατήσετε γράφεστε «συνδρομητές» , που σημαίνει πως θα σας έρχεται ημέιλ κάθε φορά που υπάρχει καινούργιο άρθρο -διότι αν σας ξεφύγει κανένα θα χάσει η Βενετιά βελόνι.

Πολύ διασκεδάζω καμιά φορά που διαβάζω να λένε για τον Κ. Πλεύρη ότι ναι μεν είναι ακραίος, ρατσιστής και δεν συμμαζεύεται, αλλά, το σωστό να λέγεται, είναι «επιστήμων» -εννοώ τις περιπτώσεις που αυτό το λένε άνθρωποι καλοπροαίρετοι, διότι τα εγκώμια που έπλεξαν στην… επιστημοσύνη του Πλεύρη ορισμένοι δικαστές στις πρόσφατες άστοχες δίκες του δεν νομίζω ότι εντάσσονται σ’ αυτή την κατηγορία. Και λέω ότι διασκεδάζω, διότι  τα βιβλία του Πλεύρη είναι γραμμένα με μέθοδο εντελώς αντιεπιστημονική και είναι γεμάτα (πέρα από τις αναρίθμητες συνειδητές διαστρεβλώσεις) με παιδαριώδη λάθη.

Πριν από κάμποσο καιρό, σε μια συζήτηση σ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο για τις ελληνοβαρεμένες ετυμολογήσεις, ο Καλοπροαίρετος είχε εισφέρει ένα τέτοιο μαργαριτάρι του Πλεύρη. Στο βιβλίο του «Οι κίναιδοι», ο μέγας επιστήμων αποκαλύπτει ότι η λέξη πούστης προέρχεται «εκ του πού στή, δηλαδή, πού ίσταται, προς αλίευσιν επιβητόρων». Φυσικά, η λέξη είναι τούρκικη και όχι αρχαία, και όλη αυτή η πλευρική ετυμολογία ταιριάζει περισσότερο σε κρύα γυμνασιακά αστεία δεκατριάχρονων.

 Επειδή όμως μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι στ’ αστεία παραθέτει ο Πλεύρης την ετυμολογία αυτή, ας δούμε άλλη μία, από το ίδιο… πόνημα, η οποία είναι γραμμένη εντελώς στα σοβαρά. Μιλάει ο μέγας διανοητής για τη Σαπφώ, και λέει ότι με τις φίλες της τη συνέδεε απλώς αγνή φιλία και ότι στις αιολικές πόλεις οι γυναίκες είχαν δικαιώματα και ότι «ελειτούργουν κλειστοί σύλλογοι, με μέλη γυναίκας, που ησχολούντο με την καλλιτεχνικήν, πολιτικήν και γενικωτέραν πνευματικήν δημιουργίαν. Εις αυτούς τους κλειστούς συλλόγους, που εθεωρούντο «κλωβοί» εισήρχοντο μόνον τα μέλη. Το γράμμα «ωμέγα» στα αρχαία Ελληνικά προφέρεται και ως «ου». Ο κλωβός (κλουβί) μεταφερθείς στα λατινικά προφέρεται clubo, εξελίχθη στα ιταλικά εις clubo, στα αγγλικά club, κτλ. που εννοεί τον κλειστόν σύλλογον, άλλως «κλαμπ» των ξενομανών».

 Θαυμάστε τον επιστήμονα που κατάφερε (επιστημονικά) να χωρέσει σε μια παράγραφο τόσο πολλές και τόσο χοντρές κοτσάνες! Μετρήστε:

 α) Η λέξη κλωβός στα αρχαία είχε μοναδική σημασία «κλουβί, ιδίως για πουλιά».
β) Η λέξη είναι πολύ μεταγενέστερη, δεν υπήρχε στην εποχή της Σαπφώς.
γ) Η λέξη κλωβός δεν έχει μεταφερθεί στα λατινικά.
δ) Λέξη clubo δεν υπάρχει στα λατινικά· το κλουβί στα λατινικά λεγόταν cavea.
ε) Επιπλέον, χωρίς να έχω σπουδάσει λατινικά, καταλαβαίνω ότι ουσιαστικό clubo δεν μπορεί να υπάρξει –αν υπήρχε θα ήταν ρήμα.
ε στ) Ούτε στα ιταλικά υπάρχει λέξη clubo.
στ ζ) Το κυριότερο: η αγγλική λέξη club, που σημαίνει τον κλειστό σύλλογο, το κέντρο διασκέδασης, αλλά και άλλα πράγματα, έχει εντελώς διαφορετική ετυμολογία που θα τη δούμε παρακάτω.

 Θα μου πείτε, ο Πλεύρης δεν είναι γλωσσολόγος, πώς να ξέρει τις ετυμολογίες; Μα, αυτό ακριβώς αποδεικνύει ότι δεν δουλεύει επιστημονικά. Αφού δεν είναι ειδικότητά του η γλώσσα, τότε γιατί δεν ανοίγει ένα λεξικό; Αυτό δεν θα έκανε ένας επιστήμονας; Ένας επιστήμονας ναι, αλλά ο Πλεύρης όχι.

 Θα ήταν όμως άχαρο να σταματήσουμε εδώ, στην κοτσάνα του Πλεύρη, και να μην εξερευνήσουμε την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία αυτής της λέξης, που είναι πολύ περισσότερο πολυσχιδής απ’ όσο τη φαντάστηκε ο δεινός μελετητής.

 Λοιπόν, το κλαμπ. Λέξη αγγλική, αν και δεν είναι βέβαιο πως εμείς τη δανειστήκαμε από τα αγγλικά. Τη λέξη τη χρησιμοποιούμε στα σημερινά ελληνικά κυρίως για ένα είδος νυχτερινών κέντρων, με χορό και μουσική. Αυτά παλιότερα, στη δεκαετία του 1960 ας πούμε, τα λέγαμε νάιτ κλαμπ, τότε που η λέξη σκανδάλιζε κάθε καθωσπρέπει πατέρα με τη σκέψη ότι το σπλάχνο του μπορεί να παρασυρθεί σε τέτοια καταγώγια, τώρα όμως σπάνια το λέμε έτσι. Παρόλο που η λέξη ήρθε σχετικά αργά κι έτσι δεν προσαρμόστηκε στο κλιτικό σύστημα της ελληνικής (αν και τα Ημισκούμπρια έχουν τραγουδήσει για κλάμπι), έχει δώσει το κλαμπάκι, αν και το άλλο πιο πρόσφατο παραγωγό της είναι κι αυτό ξενότροπο, το κλάμπινγκ.

 Βέβαια ‘κλαμπ’ είναι και κάθε είδους λέσχη, και το χρησιμοποιούμε και μ’ αυτή τη σημασία, ενώ το λέμε και κάπως μεταφορικά για μια άτυπη κοινότητα ανθρώπων ή πραγμάτων με τα ίδια χαρακτηριστικά –για παράδειγμα, όταν ανακοίνωσα ότι παντρεύομαι κάποιοι παντρεμένοι μου είπαν ‘καλώς ήρθες στο κλαμπ’ (βέβαια μερικοί το είπαν στα αγγλικά, welcome to the club)· αλλά και τώρα διαβάζω σε μια εφημερίδα ότι το Octavia είναι το φτηνότερο μέλος «του κλαμπ των 200 ίππων».

 Μια άλλη σημασία της λέξης στα ελληνικά, αν φανούμε γενναιόδωροι και συμπεριλάβουμε τη γλώσσα των αθλητικογράφων, είναι η σημασία «ποδοσφαιρικός σύλλογος, ιδίως μεγάλος». Οι αθλητικογράφοι, ειδικά της Ελευθεροτυπίας νομίζω, αρέσκονται πολύ να ονομάζουν κλαμπ τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους, λες κι αν γράψουν ‘σύλλογος’ ή ‘ομάδα’ θα τους πέσει η μύτη. Βέβαια, συνήθως κλαμπ ονομάζονται οι μεγάλες και ιστορικές ομάδες, όπως Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, Λίβερπουλ, τέτοιες. Ο Σαρωνικός Αιγίνης δεν είναι κλαμπ (κι ας νίκησε την Παναχαϊκή προχτές). Τέλος, υπάρχει το «φαν κλαμπ», η λέσχη των θαυμαστών ενός τραγουδιστή ή ηθοποιού.

 Όλες αυτές οι σημασίες υπάρχουν και στα αγγλικά και βέβαια μας θυμίζουν τα κλαμπ της αγγλικής αριστοκρατίας, εκείνους τους μυθικούς τόπους καταφυγής των γαλαζοαίματων παράσιτων, που τόσο σπαρταριστά περιγράφει ο Γουντζχάουζ στις ιστορίες τού αξιαγάπητου μικρονοϊκού αριστοκράτη Μπέρτι Γούστερ και του πανέξυπνου υπηρέτη του, του Τζιβς (που όποιος τις μεταφράσει στα ελληνικά θα του βγάλω το καπέλο μέχρι το δάπεδο, μια και τις θεωρώ σχεδόν αμετάφραστες, δηλαδή μη μεταφράσιμες).

 Όμως, αυτή η σημασία, της συνάθροισης δηλ. ανθρώπων που έχουν κοινά ενδιαφέροντα (και κατ’ επέκταση των χώρων στους οποίους συχνάζουν) δεν είναι η πρώτη χρονολογικά σημασία της λέξης club στα αγγλικά. Όπως ξέρουμε, club είναι επίσης στα αγγλικά το ρόπαλο, το ματσούκι. Αυτή η σημασία στα αγγλικά, μου λέει το OED πως είναι η αρχαιότερη, πως υπάρχει από το 1200 (ως clubbe) και έχει συγγενικές λέξεις στις σκανδιναβικές γλώσσες.

 Θα ρωτήσετε, και με το δίκιο σας, πώς φτάσαμε από το ματσούκι στη λέσχη; Τι περίεργο σημασιολογικό άλμα είναι δαύτο; Άλμα είναι, και μεγάλο μάλιστα, και το χειρότερο είναι πως κι οι ίδιοι οι εγγλέζοι δεν ξέρουν να το εξηγήσουν πειστικά. Φαίνεται πάντως ότι από τη σημασία της σφιχτής μάζας, όπως σφιχτή είναι η άκρη του ροπάλου, προήλθε με κάποιο τρόπο και η σημασία της συγκέντρωσης ανθρώπων και από εκεί της λέσχης και των κλαμπ.

 Στα σημερινά αγγλικά συνυπάρχουν και οι δυο σημασίες, του ρόπαλου και της λέσχης, πράγμα που έδωσε τη δυνατότητα στον Γκράουτσο Μαρξ, ο οποίος παρεμπιπτόντως είχε πει ότι ουδέποτε θα γινόταν μέλος ενός κλαμπ το οποίο θα τον δεχόταν για μέλος, να πει επίσης: I got a good mind to join a club and beat you over the head with it (από την ταινία Duck soup, βλ. δίπλα). Νομίζω ότι οι μαρξιστές του ιστολογίου πρέπει να το ξέρουμε αυτό.

Όσοι εκτός από μαρξιστές είναι και χαρτόμουτρα, θα προσθέσουν ότι club στα αγγλικά είναι και τα σπαθιά, η μία από τις τέσσερις φυλές της τράπουλας. Πράγματι, μόνο που το σύμβολο που τα συνοδεύει, το ♣, δεν μοιάζει και πολύ με ματσούκι. Ούτε με σπαθί μοιάζει, εδώ που τα λέμε. Βλέπετε, στις ονομασίες των φυλών της τράπουλας έχει γίνει ένα φοβερό αλαλούμ που αξίζει να το δούμε σε άλλο σημείωμα, πάντως το τριφυλλάκι των σπαθιών και των clubs είναι γαλλική επιρροή –εκείνοι βέβαια τα λένε Trèfles, οπότε είναι συνεπείς.

Τελειώσαμε; Όχι ακόμα. Διότι αυτό το πρωτεϊκό club, που είναι και ρόπαλο, είναι και λέσχη, είναι και τριφυλλόμορφη φυλή της τράπουλας, έχει δώσει κι άλλο ένα δάνειο στην ελληνική γλώσσα, οπότε πρέπει να μιλήσουμε και γι’ αυτό. Εννοώ το γκλομπ ή κλομπ, το ροπαλάκι που κουβαλάνε οι αστυνομικοί και ενίοτε το κατεβάζουν και σε κανένα κεφάλι. Αυτό είναι δάνειο από τα αγγλικά, διότι στα γαλλικά δεν έχει περάσει η σημασία club = ρόπαλο (μόνο μπαστούνι του γκολφ). Θα επιστρέψω στο ρόπαλο αλλά πρώτα θέλω να ξεκαθαρίσω πότε και από πού μπήκε στην ελληνική γλώσσα το «κλαμπ» (με τη σημασία της λέσχης).

Τα μεγάλα λεξικά μας (ΛΚΝ και Μπαμπινιώτη, δεν έχω δει το αρτιγέννητο Ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη) θεωρούν ότι η λέξη κλαμπ είναι δάνειο από τα αγγλικά, χωρίς να δίνουν χρονολογία εισόδου στην ελληνική. Έχω κάποιες επιφυλάξεις. Οι παλαιότερες εμφανίσεις της λέξης στα ελληνικά είναι από τα γαλλικά και αφορούν διάφορες λέσχες γαλλικές, όπως το Automobile Club (μεταγραμμένο στα ελληνικά, βεβαίως) είτε σε ανταποκρίσεις από Παρίσι είτε σε μεταφράσεις γαλλικών μυθιστορημάτων. Η παλιότερη ανεύρεση, από το 1908.

Βέβαια, στα επόμενα χρόνια δεν άργησαν να εμφανιστούν και εγχώρια κλαμπ, όχι νυχτερινά κέντρα εννοείται, αλλά λέσχες και σύλλογοι όπως το τέννις κλαμπ. Και εδώ πρέπει να πούμε ότι επειδή στα γαλλικά η λέξη club προφέρεται περίπου «κλομπ», με ένα ιδιότροπο /ο/ κοντά στο –ου- πολλές φορές τη λέξη τη βρίσκουμε γραμμένη «κλομπ» ή «κλουμπ» (το Πέρα Κλουμπ της Πόλης ακόμα υπάρχει, τώρα στην Αθήνα, και μάλιστα το τμήμα ποδοσφαίρου αγωνίζεται στη Δ’ Εθνική). Για παράδειγμα, στο Ελεύθερο Βήμα, το 1927: «Προχθές Κυριακή ήτο η «ουβερτύρ» του τέννις κλομπ με απαρτία ωραίου και κομψού κόσμου».

Αλλά ας επιστρέψω στο άλλο κλομπ, το αστυνομικό ροπαλάκι ή γκλομπ. Πότε μπήκε αυτό στα ελληνικά; Έχω ψάξει αρκετά τα σώματα των εφημερίδων και παρατηρώ το εξής ενδιαφέρον, ότι η λέξη «κλομπ» με τη σημασία του ροπάλου ή γκλομπ απουσιάζει εντελώς πριν από το 1929, ενώ ξαφνικά μετά το 1929 εμφανίζεται με μεγάλη συχνότητα, σχεδόν πάντα σε περιγραφές επιθέσεων της αστυνομίας εναντίον απεργών ή διαδηλωτών, όπως εδώ: «ούτω συνήφθη πραγματική μάχη, των απεργών χρησιμοποιούντων καρέκλας και των αστυνομικών καρέκλας και κλομπ». Εικάζω, αν και δεν το έχω διασταυρώσει από άλλη πηγή, ότι η αστυνομία πρέπει να υιοθέτησε το ροπαλάκι στα τέλη του 1928 ή στις αρχές του 1929, αλλιώς δεν εξηγείται εύκολα η απόλυτη απουσία του πρωτύτερα και η μαζική παρουσία του μετά. Εκτός βέβαια αν δεν έψαξα καλά στα σώματα των εφημερίδων.

Η παραλλαγή γκλομπ είναι λαϊκότερη –έχουμε και μερικά άλλα παραδείγματα τροπής αρχικού κ σε γκ, αλλά σε αρσενικά ή θηλυκά, οπότε εξηγείται από τη συνεκφορά με άρθρα. Εδώ δεν μπορώ να την εξηγήσω. Όμως μπορώ να σκεφτώ ότι λόγω της εμφάνισης του κλομπ = ροπαλάκι το κλομπ = λέσχη άρχισε να υποχωρεί κι έτσι (βοηθώντας και η αγγλομάθεια) επικράτησε ο τύπος κλαμπ.

Τελειώσαμε; Όχι. Θα επιστρέψω στον Πλεύρη, διότι πρέπει να πω ότι η «εφεύρεση» της ετυμολογίας του club από το κλωβός δεν είναι ολότελα δική του. Στα Άτακτα, στον τρίτο τόμο, ο Κοραής αναφέρεται σε κάποιον περίεργο θεσμό της αρχαίας Χίου, το πρεσβυτικόν, όπου μαζεύονταν οι ηλικιωμένοι πολίτες και έπιναν, έπαιζαν και συζητούσαν τα πολιτικά, και λέει ότι μοιάζει «με τας συνήθεις εις τα πολιτισμένα της Ευρώπης έθνη Εταιρίας, τας λεγομένας Κλωβούς (Clubs), ή τους εις την Ιταλίαν ονομαζομένους Οικίσκους (casini)». Ο Κοραής δηλαδή δεν ετυμολογεί το club από τον κλωβό, αλλά εξελληνίζει το club σε κλωβός, μια και η συνήθεια της εποχής ήταν να εξελληνίζονται τα πάντα.

Δεν ξέρω λοιπόν αν μόνος του ο Πλεύρης φαντάστηκε ότι το club ετυμολογείται από τον κλωβό ή αν διάβασε τον Κοραή και τον διέστρεψε, αλλά και δεν ενδιαφέρει. Η ιστορία της λέξης είναι τόσο ενδιαφέρουσα, από ρόπαλο σε λέσχη και σε εντευκτήριο αριστοκρατών, και μετά σε αθλητικούς συλλόγους και σε κέντρα διασκέδασης της νεολαίας, και ταυτόχρονα πάλι σε ρόπαλο στα χέρια αστυνομικών αυτή τη φορά, και από τις σκανδιναβικές χώρες στην Αγγλία και μέσω Γαλλίας στα ελληνικά, οπότε ας αφήσουμε καλύτερα στη δυστυχία του τον κακομοίρη τον Πλεύρη και ας απολαύσουμε τη γλώσσα που είναι τόσο απέραντη ώστε από αγκάθι να βγαίνει ρόδο.

Πριν τον αφήσουμε όμως, ας τον τσιγκλίσουμε λιγάκι: η αρχαία ελληνική λέξη «κλωβός», που όπως είπαμε δεν είναι της κλασικής αρχαιότητας αλλά μεταγενέστερη, δεν είναι ακραιφνής ελληνική· το χειρότερο; Σύμφωνα με τα λεξικά, ο κλωβός είναι σημιτικό δάνειο. Το κλουβί είναι κελούβ στα εβραϊκά, κελούμπ στα συριακά. Και μ’ αυτό το πάρθιο βέλος (ή ροπαλιά) μπορώ να κλείσω το άρθρο.

Προσθήκη: Στο ιστολόγιο και στον ιστότοπό μου έχω ξανασχοληθεί με τον δεινό μελετητή σε δύο άλλα άρθρα· τις πλευρικές λαθροχειρίες και την πλευρική παραλλαγή του μύθου της μίας ψήφου.

95 Σχόλια προς “Τα κλαμπ, το γκλομπ και το κλουβί του Πλεύρη”

  1. Κλούβια η ερμηνεία του Πλεύρη λοιπόν.
    (εκ του «κλωβός» = και κοτέτσι)

  2. π2 said

    Εξαιρετικό.

    Για την εισαγωγή του όρου κλαμπ στα ελληνικά, πρέπει να πω πως, πριν ακόμη φτάσω στην παράγραφο όπου τα εξηγείς, τα γαλλικά και το Πέρα Κλουμπ μου ήρθαν στο μυαλό.

  3. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Στα τουρκικά, πάντως, το κλουβί είναι kafes, ενώ το ενεργητικό ρήμα kafeslemek σημαίνει εξαπατώ, τουμπάρω αλλά και τσουβαλιάζω και καπελώνω. Ό,τι, δηλαδή, προσπαθεί να κάνει ο Πλεύρης με τους συν αυτώ, ελπίζω, μόνον… (αν και εγώ, τουλάχιστον, διατρέχω άμεσα τον κίνδυνο της αναζητήσεως του πλεύρειου πονήματος προς άγραν και λοιπών τεράτων).

  4. Μήπως ο μέγας επιστήμων είχε στο νού του την παγκοσμιοποίηση, γνωστή και ως γκλομπαλαϊζέισιον;

  5. Εμ, clubo ουσιαστικό θα μπορούσε να υπάρξει στα λατινικά (clubo, clubinis, κατά το origo, originis, ξέρω γω)· αντιστοιχεί στο ελληνικό -ων.

  6. Rogerios said

    Να αγιάσει το στόμα σου! Καιρός ήταν να τα πει κάποιος στους αθλητικογράφους που μας έχουν πρήξει στο «κλαμπ» και στο παρακλαμπ, αντί να πούν σύλλογος. Και μη νομίζεις ότι η χρήση περιορίζεται στους μεγάλους: για δες και τα ρεπορτάζ Πανθρακικού και Λεβαδειακού για να διαπιστώσεις ότι το κλαμπ πάει σύννεφο.

    Τέλος, μήπως θα έπρεπε να μιλήσουμε και για τη διδακτορική διατριβή του κυρίου Πλ. (ή αυτό που γνωρίζουμε είναι αστικός μύθος).

  7. Και τώρα που τέλειωσα την ανάγνωση, τρισεύγε κι από μένα.

    Ξέρεις, το μακροσέντονο δεν είναι πάντα κάτι το κακό…

  8. sarant said

    Ευχαριστώ παιδιά.
    ΝικΝικ, δίκιο έχεις, άλλωστε bubo. Έκανα διόρθωση.
    Γιώργο Λ., το kafes απ’ όπου το καφάσι (με τη μία σημασία)

  9. @ Rogerios, #6
    Τέλος, μήπως θα έπρεπε να μιλήσουμε και για τη διδακτορική διατριβή του κυρίου Πλ. (ή αυτό που γνωρίζουμε είναι αστικός μύθος).

    Είστε σίγουρος ότι πρόκειται για διδακτορική και όχι για δικτατορική διατριβή; Δεν είναι κακό, όλοι παρακούμε πότε-πότε…

  10. nickel said

    Να προστεθούν και οι «κλαμπόβιοι» στις λέξεις.

    Για τα γκλομπ, το μόνο που μπορώ να φανταστώ είναι να βγαίνει από «των κλομπ».

    Λίγα λατινικά: bubo = βύας, μπούφος. Bufo = φρύνος.

    Ζαλίστηκα… Το παθαίνω πάντα μετά από υπερβολικό κλάμπινγκ.

    With thanks!

  11. καὶ τὸ κὰμπ σάντουιτς πόθεν

    ἄ θυμήθηκα καὶ τὴν παρώδηση τῶν στρατιωτικῶν παραγγελλμάτων διὰ τοῦ «θέσεις γιὰ κλάμπινγκ λάβαααααα-τε»!

  12. Πότμος said

    Κρατάω ως μικρό – ιστορικό – μεζεδάκι ότι τα «κλομπς» εισήχθησαν (πιθανόν) επί κυβέρνησης «φιλελευθέρων» (Βενιζέλου).

  13. Rogerios said

    Σκύλε (σχ. 9), εγώ αυτό που είχα ακούσει είχε να κάνει με μεγαλειώδες ιστορικό πόνημα που υποστηρίχθηκε στο Πανεπ. της Γουαδαλαχάρα και είχε ως θέμα τις … ελληνικές καταβολές του πολιτισμού των Μάγια. Απλώς, αναρωτιέμαι αν αυτό (η ύπαρξη διατριβής, όχι η … ελληνικότητα των μεσοαμερικανικών πολιτισμών) αποτελεί αστικό μύθο ή πραγματικότητα (μια πραγματικότητα που ξεπερνά και τη φαντασία).

  14. Μάλλον το εμπνεύστηκε από τον Μάρκο Βαμβακάρη της πολυπολιτισμικής Σύρας: «Λες και Mayas σ’ έχουν κάνει, Φραγκοσυριανή γλυκιά».

    Νικοδέσποτα, συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να μην κάνω καζούρα σε τέτοια θέματα…

  15. Κορνήλιε
    τα κλάμπ σάντουιτς είναι, απλούστατα, αυτά τα περιποιημένα σάντουιτς (τοστάκια θα τάλεγα) που σερβίρουν στις σοβαρές λέσχες.
    Σαν κι εκείνα τα αμφίψωμα που παράγγελνε στον υπερέτη του ο κόμης του Σάντουιτς, προκειμένου να μην λαδώνονται τα δάχτυλά του όταν χαρτόπαιζε…

  16. Μαρία said

    Μια που άρχισες με τον πούστη και τελείωσες με το γκλομπ – που εγώ βέβαια λέω γκλομπς όπως τανκς- θυμήθηκα ένα σύνθημα που φώναζαν πιτσιρικάδες στους μπάτσους που τους κυνηγούσαν κοντά στο γήπεδο του ΠΑΟΚ πριν πολλάααα χρόνια:
    «Είσαστε πουστράκια χωρίς τα ροπαλάκια»

    Χάρη στα νάιτ κλαμπ απαθανατίστηκε το όνομα του Αποστολάκου, υπουργού του νεοσύστατου τότε Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως (Δεν υπήρχε πριν Δημόσια Τάξη, ούτε βέβαια Προστασία του Πολίτη) με το σύνθημα «Κορίτσια ο Αποστολάκος» κατά το «κορίτσια ο Μπάρκουλης». Διαδέχτηκε τον ναύαρχο Τούμπα και άφησε εποχή με τις επιχειρήσεις-αρετή. Αυτά τη σχολική χρονιά 65-66.

  17. Σκύλε ὁ Κορνήλιος σὲ εὐχαριστεῖ καὶ μὲ περηφάνεια ἀναοικώνει ὅτι βρῆκε τὸν Ἠλεφούφουτο, ποὺ νοσταλγεῖ τὰ ἰντερνετικὰ καλούδια, ἐκεῖ μακρυά, ἔξω ἀπὸ τὸν πολιτισμό, σὰν ἕνας σύγχρονος Ὀβίδιος! 🙂

  18. Μαρία said

    Πριν απ’ το 28 δηλαδή η αστυνομία δεν μαγκουροφορεί; Γιατί ενδέχεται κάτι να κρατούσαν αλλά να μην το ονόμαζαν γκλομπς.

    Τα νάιτ κλαμπ είχαν ζωντανή μουσική και ο κόσμος χόρευε, δεν ήταν σαν τα σημερινά ορθάδικα.

  19. Κορνήλιε, ποια ταινία είναι αυτή;

  20. δὲν ξέρω, ἀλλὰ εἶναι ἀπὸ τὰ ἀγαπημένα μου βιντεάκια καὶ εἶχα ψάξει καὶ γιὰ τὸν ἠθοποιὸ κάποτε.

  21. Είχαν και παλιότερα αλλά τα αποκαλούσαν αστυνομικές ράβδους.
    Φαίνεται πως ο Βενιζέλος το ‘χε παράκανει στην αγγλοφιλία και ξαπόστειλε τις ράβδους για να παραγγείλει κλόμπ!

  22. sotos said

    Μια διορθωση αγαπητε.
    Στην Ιταλια του 18ου, 19του και αρχων του 20του αιωνα casino ηταν ο οικος ανοχης ομαδικου εταιρισμου, συνηθωε πολυτελης και κεντρο της πολιτικηε και οικονομικης ζωης των τοτε αστων.
    Σημερα, μερικα απο αυτα διατηρουνται ακομα στην Ιταλια ως μουσεια !

  23. τί μουσεῖα, μὲ τὸν Σίλβιο ξανάγιναν κέντρα τῆς οίκονομικῆς καὶ πολιτικῆς ζωῆς….

  24. π2 said

    Καζίνο δεν λένε σήμερα τις καφετέριες πολυτελείας στο Κάιρο;

  25. sarant said

    Sotos, ο Κοραής το λέει.
    Κι εγώ ξέρω το Casino με την έννοια που το λες, είναι ακόμα ζωντανό θαρρώ στη γλώσσα -che casino!

    Μαρία, όπως βλέπω πρόχειρα σε εφημερίδες, χτυπούσαν με τα κοντάκια της ξιφολόγχης και με τους υποκοπάνους των περιστρόφων.

  26. Στα τούρκικα και σήμερα gazino είναι κάτι σαν αναψυκτήριο, αλλά και νυχτερινό κέντρο.

  27. Μαρία said

    Το καζίνο είχε τι σημασία του μπουρδέλου στη λαϊκή γλώσσα. Ίσως επειδή σήμαινε το κατάλυμμα κυνηγών και ψαράδων, και μετά τη σημασία της λέσχης, και τα δύο αντρικά σπορ.
    Στα che casino, fare casino χρησιμοποιείται όπως και σε μας, όταν επικρατεί μεγάλη ακαταστασία, χάος κλπ., για μια situation bordelique τελοσπάντων.
    Γι’ αυτό και σ’ αυτές τις γλώσσες δεν έχει το βάρος που έχει το δικό μας μπουρδέλο.

    Ε άμα ήταν να χρησιμοποιούν τα κοντάκια, καλά έκανε και προχώρησε στα εργονομικά ροπαλάκια.

    Πιδύε, κάτι μου θυμίζει αυτό. Τσίρκα; Ο Δύτης θα ξέρει.

  28. Μαρία said

    Ένα καζίνο του 65

  29. π2 said

    Μαρία, δεν ήταν λογοτεχνική η αναφορά, εκ πείρας ήταν. Τα τούρκικα gazino του Δύτη δεν τα ξέρω, αλλά, τώρα που βεβαιώθηκα ότι θυμάμαι καλά, καζίνο μου ονόμαζαν φίλοι Αιγύπτιοι κάτι καφετέριες στις όχθες του Νείλου (που δεν σέρβιραν καν αλκοόλ). Οι πονηρές συμπαραδηλώσεις του όρου διατηρούνται πλαγίως: ενώ, υποθέτω, κύρια πελατεία στην οποία στοχεύουν είναι οι ξένοι, τα καζίνο αυτά ήταν γεμάτα ντόπια νεαρά ζευγάρια ακριβώς επειδή ήταν στέκια ρομαντικά χωρίς πολλά αδιάκριτα ντόπια μάτια.

  30. Το βίντεο του Κορνήλιου, του οποίου δεν βλέπω τη σχέση με το όλο θέμα, πρέπει να είναι από τη σοβιετική ταινία Хозяин Тайги (= Ο Αφέντης της Τάιγκας, δεν ξέρω αν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα είτε μ’αυτόν τον τίτλο είτε με άλλον), αστυνομικό του 1968. (Δεν είμαι σινεφίλ – τον τίτλο τον δίνει το youtube, απ’ όπου προφανώς προέρχεται το βίντεο, και τα υπόλοιπα η ρωσική βικιπαίδεια.)

  31. (25) Και γι’αυτό ακριβώς, το καζίνο με την ελληνική, αγγλική κλπ. έννοια λέγεται ιταλικά casinò, οξύτονα.

  32. Όσο για τα (γ)κλομπ της αστυνομίας, το ότι η λέξη εμφανίζεται από το 1929 οφείλεται μάλλον στο ότι η Αστυνομία Πόλεων – που είχε συγκροτηθεί κατά τα βρετανικά πρότυπα, εξ ου και η άλλοτε συχνή λέξη πόλισμαν – είχε μεν ιδρυθεί διά νόμου ήδη το 1920, ανέλαβε όμως την αστυνόμευση της Αθήνας μόλις από το Φεβρουάριο του 1929. Η Χωροφυλακή έδερνε βέβαια, αλλά με ό,τι είχε πρόχειρο, όχι με ρόπαλα τυποποιημένων διαστάσεων και βάρους!

  33. Μαρία said

    #31 Και δε πρέπει να μπερδεύεται ούτε με το Κασίνο ούτε με το Μόντε Κασίνο 🙂

  34. voulagx said

    Α, τωρα καταλαβα τι εννοουσαν οι ΑΗΠ οταν λεγανε:»οι νυκτερινοι κλωβοι ειναι για τους νυκτορες»!

  35. ppan said

    που έχει μια καταπληκτική βιβλιοθήκη

  36. sarant said

    Άγγελε, μάλλον σωστά υποθέτεις.

    Αγαπητή ppan, μόλις έκανες το σχόλιο υπ’ αρ. 18000!

  37. Μαρία said

    Βουλάγξ, εγώ πάλι νόμισα οτι βλέποντας το σχ. 31 θα αποφασίσεις να βάζεις τόνους 🙂

  38. ppan said

    Είμαι συγκινημένη! Και το χρωστάω στο Κασίνο.

  39. voulagx said

    #37: Μαρία, το κάνω με βαριά καρδιά- θα αλωνίζει ο Κορνήλιος μόνος του με το πολυτονικό.Και αρχίζω μεταφέρων από μνήμης το αρχαίο ρητό:»Νυκτός κλωβοί νυκτόρων εισίν».
    Την κάνω τώρα για κρασάκι σε νυκτερινό κλουβάκι, νύκτωρ γαρ ειμί.
    Σι γιου λέϊτερ, δηλ. άφτερ μιντνάϊτ.(Ουφ!!)

  40. Μαρία said

    Νύκτωρ τα πολλά, σεμνότητ’ έχει σκότος. Κι εγώ απο μνήμης και καλά κρασιά.

  41. Rogerios said

    ppan, φαντάζομαι ότι η υπέροχη βιβλιοθήκη πάει στο Μόντε Κασίνο. Το οποίο έγινε κυριολεκτικά καλοκαιρινό από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς κατά τον Β΄ ΠΠ. Το άλλο μεγάλο θύμα των βομβαρδισμών εκείνων ήταν τα αρχεία των Ανδεγαυών βασιλέων στη Νάπολη (χάθηκαν πάνω από τα μισά, στερώντας μας από πολύτιμες ιστορικές γνώσεις, μια και τα αρχεία δεν είχαν καταγραφεί πλήρως ούτε φυσικά μελετηθεί βάσει των σημερινών ιστορικών μεθόδων).

  42. Nicolas said

    Κι εκείνο το περίφημο στην «Κλωβό των αδελφών(θηλ.)» (La cage aux folles) το θυμάστε;
    — Non casa, casino!

    Τους τσανταρμάδες γι΄ αυτό τους λένε στα Γαλλικά « cognes », γιατί βαράνε όπου λάχει, φτες δεν φτες!

    Δύτη, τσαλάζ τι θα πει;

    Στα 20.000 σχόλια: Champagne !
    Τι καφενές είναι αυτός; κάπου-κάπου να κερνάει και το αφεντικό!

    Ωραία η ματιά στο αμετάφραστο. J’apprécie énormément.

  43. Μαρία said

    Ρογήρε, εννοείται.
    http://www.montecassino.it/index2.html

    Απ’ την πόλη έχω φίλη ιταλογαλλίδα και μια καλή κουβέντα δεν άκουσα.

  44. ppan said

    Ρογήριε, ναι, έγινε.Γι αυτό κι η πόλη είναι πολύ άσχημη. Αλλά ευτυχώς πέσανε σε κουλτουριάρηδες γερμανούς που σκέφτηκαν να μεταφέρουν κωδικες, χειρόγραφα, ό,τι μπόρεσαν, στο Βατικανό. Το μοναστήρι ξαναχτίστηκε, για 3η ή 4η φορά στην ιστορία του, και η βιβλιοθήκη, υπόγεια και σκοτεινή, με βενεδικτίνους βιβλιοθηκάριους, είναι εντυπωσιακή.

  45. Νικοκύρη, πολλά καλόν το άρθρο! Παλιός καλός Σαραντάκος, comme on l’aime (που θα έλεγε κι ο Νικολά ο Γαλάτης).

  46. Nicolas said

    Το λέει, το λέει: excellente cuvée, comme on aimerait en (b)voir(e) plus souvent !

  47. Μπουκανιέρος said

    #12 (κ.ά.)
    Έτσι εξηγούνται οι όχι και λίγες αστυνομικές καινοτομίες που έγιναν επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ.
    Η παράταξη έχει μια παράδοση!
    Και η ΑΠ (32) βενιζελική πατέντα, μόνο που λόγω ιστορικών περιπλοκών δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την εξάπλωσή της και περιορίστηκε σε Αθηνοπειραιά, Πάτρα και Κέρκυρα.
    Έτσι μάθαμε να ξεχωρίζουμε το γκρι από το πράσινο.
    Αλλά ήρθε πάλι η μεγάλη δημοκρατική παράταξη και ματαπαλιξανακαινοτόμησε, κάνοντάς τα όλα μπλε.
    (ε, αργότερα, πάλι οι ίδιοι, είπαν να βάλουν κι άλλα χαρούμενα χρώματα στη ζωή μας, κυρίως το χακί και το κατάμαυρο)

  48. Μπουκανιέρος said

    Νικοκύρη, ανάφερες πέρα απ’ το κλομπ και το γκλομπ, αλλά δε μας είπες και το κλοπ. Κάποτε ήταν αρκετά διαδομένη προφορά, λέγεται και σήμερα νομίζω.
    Εγώ έτσι το πρωτόμαθα (κούφια η ώρα).

  49. Μπουκανιέρος said

    Για το καζίνο και το καζινό προλάβατε και τα είπατε όλα.
    Υπάρχουν πολλά καλαμπούρια μ’ αυτό – φτιαχτά αλλά και βγαλμένα απ’ τη ζωή.
    Όπως με μια φίλη μου που βρέθηκε καλεσμένη σε τραπέζι, σε μια καλή οικογένεια του Τορίνου – κι είχε την ατυχή έμπνευση να ρωτήσει μεγαλόφωνα τον αξιοσέβαστο καποφαμίλια (είχε γίνει λόγος για ρουλέτα, κάτι τέτοιο) αν πηγαίνει συχνά στο καζίνο.

  50. Δεμέλ Ενεζάκ said

    Σλουρπ! Νοστιμότατο το σεντόνι και μάλιστα σε χορταστική μερίδα. Θα είχε ενδιαφέρον ένα μαργαριτολόγιο του Πλεύρη, αν και φαντάζομαι δε θα ήταν πολύ μικρότερο της βιβλιογραφίας του.
    Με αφορμή την παράγραφο για το σύμβολο της τράπουλας και την νύξη για μελλοντικό σημείωμα, να πω πως στην Ισπανία παρατήρησα κάτι που μου έκανε εντύπωση. Οι Ισπανοί εκτός από την γνωστή μας τράπουλα, που την ονομάζουν «χαρτιά του πόκερ», έχουν και μία δικιά τους, Naipes τη λένε, που αντί για καρό, τριφύλλια, μπαστούνια και καρδιές έχει χρυσά νομίσματα (oro), ρόπαλα-μπαστούνια (bastos), σπαθιά (espadas) και ποτήρια-κούπες (copas). Δεν έμαθα αν υπάρχει και σε άλλη χώρα κάτι αντίστοιχο ή ποια είναι η σχέση με τις δικές μας ονομασίες.

    #4,#14: Σκύλε, απολαυστική η καζούρα σου. Πάντα τέτοια. 🙂

  51. sarant said

    Ξαναευχαριστώ για τα καλά λόγια!

    Μπουκανιέρε, το «κλοπ» δεν θυμάμαι να το έχω ακούσει -μήπως είναι θεσσαλονικιό; (πλε παταρίες πέρεκ;)

    Δεμέλ, υποθέτω πως αυτή ήταν η αρχική ισπανική τράπουλα και έχει μεινει για τα ντόπια παιχνίδια, πρεφοειδή και τέτοια. Τουλάχιστο αυτό έχει συμβεί στην Ιταλία όπου υπάρχει επίσης μια άλλη τράπουλα με ιδια σύμβολα μ’ αυτά που λες.

  52. Μαρία said

    >Εγώ έτσι το πρωτόμαθα Μήπως έκανες παρέα με Πόντιους; Τις γαλλικές κλοπ τις ξέρεις;

    Με τη ΑΠ έχω τραυματικές εμπειρίες. Είπα στην Αθήνα τον πολισμάνο χωροφύλακα και θεωρήθηκε δείγμα βλαχιάς. «Εμείς εδώ δεν έχουμε χωροφύλακες!»

  53. Μαρία said

    Νίκο, κάναμε την ίδια υπόθεση!

  54. Θα είχε ενδιαφέρον ένα μαργαριτολόγιο του Πλεύρη, αν και φαντάζομαι δε θα ήταν πολύ μικρότερο της βιβλιογραφίας του.
    Θα είχε ενδιαφέρον, αλλά δε θα μείωνε την αποδοχή του από τους ομοϊδεάτες του. Όσοι ακολουθούν τον Πλεύρη το κάνουν όχι επειδή πείθονται από τα επιχειρήματά του, αλλά επειδή συμφωνούν με την ιδεολογία του και είναι φανατικοί -ό,τι χρειάζεται για να μην υποβάλλουν σε κριτική τις κοτσάνες του.
    Αν ωστόσο το μαργαριτολόγιο βοηθούσε να γελάμε εμείς και να μαθαίνουν τι «επιστήμων» είναι ο Πλεύρης όσοι ψάχνονται ιδεολογικά και είναι ευεπηρέαστοι, τότε ας ξεκινήσουμε μπλογκ και θα βοηθήσω.
    Να σώσομε και καμιά αθώα νεανική ψυχή, βρ’ αδερφέ!

  55. Nicolas (42), τσαλάζ; δεν ξέρω. Σίγουρα είναι τούρκικο;

  56. Μπουκανιέρος said

    #50
    Στην Ιταλία αυτή είναι η «ναπολιτάνα» τράπουλα. Μ’αυτά τα σημάδια που λες, νούμερα απ’ το 1 ως το 7 και τέσσερις φιγούρες (υπάρχει κι ο Ιππότης). Μ’αυτήν παίζεται η γνωστή (υποθέτω) σκόπα.
    Έχω μερικά σετ στα σερτάρια μου, για ώρα ανάγκης.

    Μ’ αυτήν πρέπει να παίζονταν και τα δικά μας τρισέτε και ντρίγιο (όπου τα νούμερα πάνε απ’ το 1 ως το 7) – αλλά όταν κόπηκαν τα πάρε-δώσε χρειάστηκε να προσαρμόσουμε μια «κανονική» τράπουλα. Υπάρχει όμως πάντα δειχτή «ναπολιτάνα» σ’αυτά τα παιγνίδια.

  57. Μαρία said

    Δύτη, 55, υποκαθιστώντας σε, του είπα προχτές το ίδιο, οτι το λεξικάκι μου έχει μόνο το τσαλάκ. Αναφερόταν σε μια θεια Τσαλαζίνα. Λες να είναι απο κάποιο τοπωνύμιο;

  58. Μπουκανιέρος said

    #51-52
    Όχι, όχι, δεν έχει σχέση με το αρχικό (πέρεκ) αλλά με το τελικό σύμφωνο.
    Και σίγουρα πριν τη Θεσσαλονίκη, και χωρίς Πόντιους.
    Η Μαρία συγχωρείται (άλλη γλωσσική σφαίρα) αλλά εσύ Νίκο σίγουρα δεν τόχεις ακούσει;
    Θα έλεγα ότι είναι δικό μας, κερκυραϊκό, αλλά μου φαίνεται υπερβολικό.
    Κι έπειτα, ο Πετρούνιας έλεγε ότι δικιολογείται φωνητικά σε λέξεις που περνούν άκλιτες και με τελικό σύμφωνο στα ελληνικά να γίνεται το ηχηρό μη ηχηρό («άηχο»). Υπήρχαν και δυο κλασικά παραδείγματα αλλά ανακατεύτηκε τώρα κι εκείνος ο πούστης ο Γερμανός…

  59. sarant said

    Η αλήθεια είναι ότι πιο ομαλά προφέρω το γκλομπ ή το κλοπ παρά το κλομπ, αλλά δεν το θυμάμαι καθόλου το κλοπ. (Μόνο το κλιπιτικλόπ)

    Κερκυραϊσμός;

  60. Nicolas said

    Και για κοιτάξτε τι βρήκα με τις μπαταρίες Μπέρεκ:
    http://invenio.lib.auth.gr/record/113362/files/%CE%A3%CE%A4%CE%A5%CE%9B%CE%99%CE%91%CE%9D%CE%9F%CE%A5.pdf?version=1
    Κι ανεβαίνοντας σκαλί-σκαλί βρίσκεις τα πάντα και με interface στα Γαλλικά παρακαλώ (ερωτική Θεσσαλονίκη, χρησιμοποιεί αισθησιακή γλώσσα!)

  61. aerosol said

    Λίστα… Πλευρικών σφαλμάτων είπατε;
    Είχα κρατήσει παλιότερα ένα κείμενο από το blog Παιχνιδούπολη για μια ώρα ανάγκης!

  62. sarant said

    Αεροζόλ, σ’ ευχαριστώ, το είχα δει και παλιότερα αλλά δεν είχα κρατήσει λινκ.
    Περισσότερο πάντως αυτά είναι διαστρεβλώσεις και παραχαράξεις, σκόπιμα δηλαδή
    σφάλματα, όχι μαργαριτάρια. Εννοείται ότι κι αυτά έχουν σημασία, ίσως μεγαλύτερη.

    Το άρθρο όμως έγινε εμμέσως επίκαιρο γιατί ασκήθηκε δίωξη κατά τριων μελών της
    Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας ύστερα από μήνυση που τους υπέβαλε ο Πλεύρης:
    http://www.tvxs.gr/v27468

  63. aerosol said

    Έτσι είναι, αγαπητέ Sarant, αν και με τον Πλεύρη δεν ξέρουμε πότε κάνει σφάλματα λόγω άγνοιας και πότε εσκεμμένα. Τα μαργαριτάρια του πάντα υποστηρίζουν τις γνωστές θέσεις του (όλως τυχαίως!). Σκέφτηκα πως το άρθρο θα ενδιέφερε αρκετούς.
    Είχα μάθει για την δίωξη αλλά δεν είχα διαβάσει τις λεπτομέρειες. Ευχαριστώ για το λινκ.

  64. SophiaΟικ said

    Αααααααααα, πολύ καό το σεντόνι- κλάμπιγκ.

    Αλλά βρε νίκο, στο αριστοκρατικόν στυλ των αγγλικών λεσχών δεν αναφέρεις ότι εχουν εκδημοκρατιστει κι αυτές τη σήμερον.
    Αφου να σκεφτέις μερικές δέχονται και γυναικες για μέλη (δεν αναφέρομαι σε αυτές που ήταν φτιαγμένες για γυναίκες).

  65. Να προσθέσω και μιαν άλλη εκδοχή για τη μετάβαση από το ρόπαλο στη λέσχη, την οποία μνημονεύουν τα γερμανικά ετυμολογικά. Η σημασιακή αυτή μεταβολή, λοιπόν, ίσως και να ανάγεται στην παλαιότερη πρακτική διαφόρων κλειστών ομάδων να αναγγέλουν τις προγραμματισμένες συναθροίσεις τους στέλνοντας στα μέλη τους ένα ρόπαλο.

  66. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΑΠΟΓΟΝΟΣ. ΕΝΑ ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΕΙΔΟΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ

    Νέο είδος νέο-Έλληνος ανθρώπου προέκυψε σχετικώς πρόσφατα στη χώρα της Ελλάδος.
    Πρόκειται για το είδος ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΑΠΟΓΟΝΟΣ!

    Εξαιρετικά δείγματα: ο Άδωνις Γεωργιάδης και το πιστό αντίγραφό του Λεωνίδας, ο αδελφός αυτού.
    Τα άτομα του είδους αυτού διαθέτουν εξαιρετικές επιδόσεις στο ελλαδεμπόριο, μάλιστα σε βαθμό που να πουλάνε βιβλία, που αναφέρονται στην αρχαία Ελλάδα, με το κιλό!
    Πουλάνε, έξι μέρες τη βδομάδα, όλα σχεδόν τα βιβλία των πατέρων των Ελλήνων – Ομήρου, Θαλή, Ηράκλειτου, Αριστοτέλη, Επίκουρου – και την έβδομη προσέρχονται στην εκκλησία για να ψάλλουν το τροπάριο, υπέρ των πατέρων τους που λέει: «Των αγίων πατέρων ημών Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ».

    Αυτός είναι ο ύψιστος βαθμός πατριωτισμού (διότι πατριωτισμός θα πει ο σεβασμός των πατέρων). Δηλαδή να πουλάς τα των πατέρων σου και μετά να μνημονεύεις και να υμνείς αλλότριους πατέρες! Τους πατέρες των Ιουδαίων εν προκειμένω. Είναι αυτό που λέει ο λαός: «απ’ αλλού τρως και πίνεις κι αλλού πας και τα δίνεις».
    Οι αδελφοί αυτοί τυγχάνουν άμεσοι απόγονοι, αλλά και θαυμαστές ενός προγονικού τους είδους.
    Το είδος αυτό δικαίως θα έπρεπε να κατέχει τον τίτλο: «Κεχρημένος επιτηδευματίας απόγονος».
    Ιδιαιτέρου ειδικού βάρους δείγμα αποτελεί η περίπτωση του Κ. Πλεύρη. Για να μην αδικήσω την περιγραφή του σας παραπέμπω στο You Τube, όπου σε δεκάδες βιντεάκια θα σας αυτοπαρουσιαστεί ολόγυμνος.

  67. Ηλεφούφουτος said

    sx. 17 ΠΩ ΠΩΩΩΩΩ! Καλά, Κορνήλιε, μ’ έστειλες! Όταν λέμε, μ’ έστειλες, μ’ έστειλες!
    Η ταινία είναι ο «Αφέντης της Ταϊγκάς» (Хозяин тайги), ταινία που συνδυάζει αστυνομική πλοκή με περιπέτεια τύπου γουέστερν ή μάλλον ίστερν αφού διαδραματίζεται στη ρωσική ταϊγκά.
    Αφέντης της ταϊγκάς είναι ο πρωταγωνιστής, που αντιπροσωπεύει το πρότυπο του σοβιετικού αστυνομικού στη μπρεζνιεφική κοινωνία, ήσυχος, μεθοδικός, σεμνός και ταπεινός βάζει τελικά τάξη στην ταϊγκά εντοπίζοντας και συλλαμβάνοντας τους κακούς λαθρεμπόρους, κάτι σαν τον αντίποδα του σούπερμαν. Χαρακτηριστικά, στο τέλος της ταινίας (αφού έχει διαφεντέψει την ταϊγκά) αντί άλλου θριάμβου πίνει μια ολόκληρη κανάτα ξινόγαλο, σαν αυτό που είδε ο Δύτης στην Κιργιζία, και τον παίρνει ο ύπνος στην καρέκλα.
    Ωστόσο, αν εγώ είχα καθήσει να δω την ταινία, που την πέτυχα κάνοντας ζάπινγκ, ήταν γιατί στα «γράμματα» της αρχής είδα ότι έπαιζε ο Βλαντίμιρ Βισότσκι (κάθεται αριστερά από τον ακορντεονίστα), ο «καταραμένος» παρακμίας της εποχής εκείνης, έχει λατρευτεί από πολλούς ανά την Ανατολική Ευρώπη που σήμερα είναι 40 ετών και άνω.

    Λένε ότι ο Μπρέζνιεφ είχε πει γι’ αυτόν πως, όταν πεθάνει, η ΕΣΣΔ θα ανασάνει με ανακούφιση. Πάντως ο θάνατός του το 1980 επισκιάστηκε από τους εορτασμούς της Ολυμπιάδας αλλά ο τάφος του ακόμα είναι τόπος λατρείας.
    Μία καθηγήτρια Ρωσικών που ήξερα στην Αθήνα, γλυκύτατη αλλά δεν τον πήγαινε καθόλου λόγω του (σοβιετικού τύπου) συντηρητισμού της, θυμάμαι που παρ όλα αυτά μιλούσε με δέος για τον «Άμλετ» του στο θέατρο Ταγκάνκα και παραδέχτηκε ότι τον βρήκε ανώτερο και από του Σμοκτουνόφσκι.

    Τέλος, το τραγούδι που έβαλε ο Κορνήλιος είναι μάλλον το πιο αγαπητό δημοτικό εντός Ρωσίας (οι καλίνκες και οι τσιτσόρνιες είναι για τους τουρίστες μαζί με τις μπαμπούσκες/ματριόσκες), αυτο το λέω μεταξύ άλλων γιατί είχε τα πιο πολλά κατεβάσματα στο μεγαλύτερο ρωσικό σάιτ ρινγκτονίων (ring-tones). Η πλάκα είναι ότι, ενώ μαζεύω τις διάφορες εκτελέσεις του απ το γιου τιουμπ αυτήν δεν την είχα περιμαζέψει.
    Κορνήλιε, ένα μπαλσόγιε σπασίμπα!

  68. #67: Ηλεφού, σε είχε ρωτήσει ο Κορνέιγ παλιότερα να μας πεις πώς σου φαίνονται οι μεταφράσεις του Ντοστογιέφσκη και του Τολστόη (καλά, καλά, Ντασταϊέφσκι και Ταλστόι) από τον Άρη Αλεξάνδρου. Τις βρίσκεις ακριβείς, πιστές; Δεν ξέρω αν απάντησες στο ερώτημα: αν ναι, δεν είδα την απάντησή σου. Πειράζει να ξανακάνω κι εγώ την ερώτηση; Προσωπικά, τους μεγάλους Ρώσους τους διαβάζω στις αγγλικές μεταφράσεις του Pevear και της Βολοχόνσκι, που υποτίθεται ότι είναι οι καλύτερες της αγοράς (αγγλόφωνης και όχι μόνο).

  69. τὸ ἐρώτημα γιὰ τὶς μεταφράσεις παραμένει μετέωρο. ἐγὼ εἶχα ψάξει γιὰ τὸν ἄλλο ἠθοποιό, τὸν ἀρκοντεονίστα. εἶδα κάτι πρόσφατες φωτογραφίες του, ἔχει παχύνει πολύ. ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ταινία στὴν Ἑλλάδα; τὸ δὲ τραγούδι εἶναι ἀπὸ τὰ ἀγαπημένα μου. καὶ αὐτὴ ἡ ἐκτέλεσι μοῦ ἀρέσει πολύ, ἔχει ὁ τύπος μιὰ φοβερὴ διακύμανσι στὴν φωνή του. καὶ ὅλα αὐτὰ παρὰ τὴν ἀπέχθεια γιὰ τὰ ῥωσσικὰ ποὺ ἀπέκτησα στὰ παιδικά μου χρόνια (τὰ συνδύαζα μὲ ῥωσσικὲς βρισιὲς ποὺ μονοπωλοῦσαν τὴν ἀργκὸ τῆς γειτονιᾶς μου τὰ χρόνια τῆς δεκαετίας τοῦ ’90 στὶς παιδικὲς παρέες καὶ συμμορίες, μὲ τοὺς σουγιᾶδες, τὰ χτυπήματα κλπ). ὅμως καὶ οἱ σλαβικὲς γλῶσσες πρέπει νὰ ἔχουν σπουδαῖες ἀρετές. ἐγὼ δὲν ξέρω, ἀλλὰ λένε πὼς ἔχουν καὶ ἐνδιαφέρουσα στιχουργική/μετρική.

  70. Ηλεφούφουτος said

    Αλλίμονο, απάντηση δεν μπορώ να δώσω. Ξέρεις αυτό που λένε «το καλύτερο είναι εχθρός του καλού».

    Στη βιβλιοθήκη μου αραχνιάζουν το Έγκλημα και Τιμωρία και οι Δαιμονισμένοι σε μετ. Άρη Αλεξάνδρου, τα οποία πήρα κάτι χρόνια πριν με σκοπο ακριβώς να τις μελετήσω συστηματικά και, φευ, δεν το έκανα ποτέ. Άσε που μετά από την τελευταία ανεκδιήγητη μετάφραση του Μαγιακόφσκι (έχει γράψει ο Νικοκύρης σχετικά) μ’ έχει κυριεύσει και ένας άλφα τρόμος, και είπα να κλείσω σαν αξιολογητής μεταφράσεων από αυτή τη γλώσσα 🙂
    Τέλος πάντων, τώρα έχω ένα τσίγκλισμα, μπορεί να τα ξεκινήσω.

  71. Μαρία said

    Για τον τελευταίο Μαγιακόφσκι έγραψε εμπεριστατωμένη κριτική η Ευγενία Κριτσέφσκαγια στην Αυγή και με γλίτωσε απ’ το έξοδο. Αλλά και κάποιων ποιημάτων της 1ης την κατά λέξη μετάφραση ο Αλεξάνδρου την έκανε.

  72. σὰν κείμενο ῥέει καλὰ μὲ ὑφολογικὴ συνοχὴ παρὰ τοὺς ἀκραίους δημοτικισμούς του (πρόστεσε, ῥούσικος κλπ). δὲν ξέρω ἂν εἶναι τοῦ μεταφραστοῦ ἢ τοῦ ἐκδότου τὸ πρίγκηψ μὲ η ἀλλὰ τὸ πρίγκιπας μὲ ι. τώρα μιὰ ποὺ ῥούσικα δὲν ξέρω δὲν μπορῶ νὰ τὴν κρίνω ὡς μετάφρασι.

  73. #69: τὰ συνδύαζα μὲ ῥωσσικὲς βρισιὲς ποὺ μονοπωλοῦσαν τὴν ἀργκὸ τῆς γειτονιᾶς μου τὰ χρόνια τῆς δεκαετίας τοῦ ‘90 στὶς παιδικὲς παρέες καὶ συμμορίες, μὲ τοὺς σουγιᾶδες, τὰ χτυπήματα κλπ

    Κορνήλιε, βλέπω ότι πέρασες δύσκολα παιδικά χρόνια, κάπως σαν τον Όλιβερ Τουίστ. Από τότε σου ‘μεινε το πολυτονικό; Μην ανησυχείς όμως, η επιστήμη σήμερα κάνει θαύματα. 🙂

    #70: Ηλεφού, πάει καλά. Δεν μας συστήνεις τότε καμιά μέθοδο ρωσικής άνευ διδασκάλου, μπας και ξεστραβωθούμε; (Θα προτιμούσα βέβαια μετά διδασκάλου Ρωσσίδος, αλλά θα με σφάξει η γυναίκα μου στη μπανιέρα, όπως τον άλλονα.)

  74. Ηλεφούφουτος said

    Σε τεχνικό επίπεδο δεν μπορώ να πω κάτι συγκεκριμένο για τη μετρική/στιχουργική, σίγουρα όμως είναι ωκεανός απέραντος, από τις μπιλίνες μέχρι τον άμοιρο Μαγιακόφσκι κι από τον Πούσκιν μέχρι τα σημερινά τραγούδια «της φυλακής» που είναι μόδα στη νεολαία. Εκεί να δεις αίματα και σουγιάδες, να σου φύγει η περισπωμένη!

    Δεν την έχω πετύχει σε κανένα βιντεοκλάμπ την ταινία, αλλά πάλι δεν ξέρεις. Θα υπάρχει στα ρώσικα βιντεοκλάμπ γύρω από την Ομόνοια (καιρό έχω να πάω) αλλά σίγουρα χωρίς υποτίτλους. Ρωσικές και τσεχικές ταινίες με υποτίτλους στα Αγγλικά έβρισκα καμιά φορά στα βιντεοκλάμπ για Πολωνούς αλλά η επιλογή είναι μικρή.

  75. Τιπού, εγώ είχα της Νίνας Ποτάποβα. Καλή μου φαινόταν, αλλά δεν προχώρησα ποτέ πέρα από τα πρώτα δύο μαθήματα. Μου έμεινε το αλφάβητο.

  76. #74: Ηλεφού, τελικά είσαι πολύ αντεργκράουντ τύπος. Μήπως ανταλλάζετε σουγιαδάκια με τον Κορνήλιο;

    Άντε, ρίξε τη μέθοδο άνευ διδασκάλου τώρα, να πάμε για ύπνο.

  77. #75: Δύτη, μερσί! Στα ελληνικά είναι η μέθοδος;

    Πάντως κι εγώ μέχρι το αλφάβητο έχω φτάσει — από λέξεις μού έχουνε μείνει κάτι λίγα, κυρίως μεταφορικά μέσα, ας πούμε η βάρκα (λόντκα) και το αερόπλανο (σαμαλιότ). Μυστήριο πράμα ο νους τ’ αθρώπου. Κάθου γύρευε.

  78. αὐτὸ «πάει καλὰ» ἔσπαγα τὸ κεφάλι μου νὰ βρῶ τί μοῦ θυμίζει. μοῦ θυμίζει τὸ σὲ 15σύλλαβο σονέττο τοῦ Λασκαράτου πρὸς τὸν ἔρωτα.

  79. ἀνακαλῶ τὰ περὶ 15συλλάβου

  80. Ηλεφούφουτος said

    Τον καιρό της πολιτικοποίησης πολλοί νεολαίοι προσπαθούσαν να μάθουν Ρώσικα από την περίφημη μέθοδο της Ποταπόβας αλλά, Τιπού, τι τα θες! Όπως λες κι εσύ, αυτά τα πράγματα καλύτερα τα μαθαίνει κανείς στην μπανιέρα.
    Είμαι σίγουρος ότι όλο και κάποια διδασκάλα με χρυσά μάτια και εμπνευστικότερο επώνυμο θα υπάρχει ψηλά, στου Καναδά τα χιόνια.

  81. Ηλεφούφουτος said

    Δύτη, πιάσε κόκκινο!

  82. Πιάνω, πιάνω… Καλή μέθοδος δεν είναι της Ποταπόβας;
    Του Βισότσκι ένα δίσκο είχα πάρει από τους Πόντιους στη Σαλονίκη πριν δεκαπέντε χρόνια. Θυμάμαι έναν τίτλο: «σνάιπερ».

  83. #80: Μερσί και του λόγου σου, Ηλεφού! Όπως λένε και οι αδελφοί ημών, le lingue si imparano sul letto.

  84. Μπουκανιέρος said

    Το «ρούσικος» Κορνήλιε δεν είναι ακραίος δημοτικισμός αλλά παλιότερη λέξη – θα σε πείραζε να τα ξεχωρίζεις;
    Ηλεφού, το αριάνι μια χαρά είναι, αφού το εκτιμώ κι εγώ, σα διάλειμμα για το πέρασμα απ’ το ένα ποτό στο άλλο.

    Κάτι άσχετο μου ήρθε όμως στο νου (αλλά σχετικό με το ποστ για τα κλομπ/γκλομπ/κλοπ):
    Ευτυχώς που καταδικάστηκε, ομόφωνα σχεδόν, η βία των έξι αυγών!
    Κι ευτυχώς που εντοπίστηκε εγκαίρως ο φασισμός (που κρυβόταν μέσα στο αυγό – εξού και το αυγό του φιδιού, άλλωστε)!
    Φαίνεται ότι βαδίζουμε μακάριοι στα βήματα του Γκάντι, όλοι μαζί αντίθετοι στη βία. Από «οπουδήποτε κι αν προέρχεται», οπωσδήποτε…

  85. Μαρία said

    >πολλοί νεολαίοι Μάλλον πολλοί κνίτες θέλεις να πεις, για να διαβάζουν την «Αλήθεια».

    Με την ιταλική ρήση συμφωνώ αλλά άμα τα αλλάζεις συχνά(καθότι ίζι καμ ίζι γκόου) γίνεται της βαβέλ.

  86. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 82, καλή είναι η κακομοίρα!

  87. Μαρία said

    >θα σε πείραζε να τα ξεχωρίζεις;

    Μα κάτι παράξενες απαιτήσεις που έχεις ώρες ώρες! Η γενιά της μάνας μου τη σαλάτα π.χ. ρούσικη την έλεγε.

    Για τα άλλα άσε κανένα σχόλιο και στου Δύτη.

  88. Ηλεφούφουτος said

    Μαρία, από όσους ήξερα εγώ προσωπικά κανείς δεν ήταν κνίτης. Συνοδοιπόροι μάλλον. Ένας μάλιστα κατάφερε και έμαθε.

  89. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 82, προσπαθώ στο μεταξύ να βρω στο Γιου Τιουμπ κανένα δείγμα του βισοτσκικού Άμλετ αλλά κανένα δεν είναι καθαρό (ή εκ του φυσικού).
    Πιο πολύ με τραβάει αυτή η συνέντευξη

    όπου μιλάει για την εμπειρία του από το ρόλο και νομίζω ότι κι αν ακόμα δεν ξέρει κάποιος τη γλώσσα καταλαβαίνει το κατιτίς που είχε ο μακαρίτης.

  90. Φέρνει πάντως λίγο στον Σμοκτουνόφσκι στη συνέντευξη, απ’ όσο θυμάμαι.

  91. Ηλεφού, θα με κάνεις να κάτσω να μάθω ρώσικα, τελικά.

  92. Μαρία said

    Ηλεφού, απάνω που σκέφτηκα μπράβο τα παιδιά, ενδιαφέρονται για τις πηγές, μου το χάλασες!

    Δύτη, να μάθεις εσύ που είσαι νέο παιδί. Εγώ όλο λέω θα γραφτώ στα βουλγάρικα, που τ’ακούω συνέχεια το καλοκαίρι, κι όλο το αναβάλλω. Νομίζω οτι μ’ έπιασε και το όριο ηλικίας.

  93. Ηλεφούφουτος said

    Μαρία, να το κάνεις, εύκολα είναι. Τα Βουλγάρικα είναι σα Ρωσικά χωρίς πτώσεις.

  94. Μαρία said

    Αυτό έχω στο μυαλό μου Ηλεφού. Άσε που έχω και συναισθηματικά κίνητρα. Τι Βουλγάρα θα ήμουν; Έχω μείνει 40 μέρες στη Σόφια στα Ιουλιανά και θυμάμαι όλες τις φράσεις που είχα αποστηθίσει, σίγουρα παραφθαρμένες.

  95. sarant said

    Κι εγώ ήθελα κάποτε να μάθω ρώσικα, πολύ περισσότερο που ήξερε ο παππούς κι ο πατέρας μου. Τελικά, έφτασα μέχρι να διαβάζω τα ονόματα των παιχτών και τις κινήσεις στις σκακιστικές παρτίδες του Σάχματι. Θα περιμένω πάντως σε πεντέξι χρόνια που θα ευοδωθούν οι μηχανορραφίες του διεθνούς σιωνισμού και θα βγει αληθινή η άλλη δήλωση Κίσινγκερ, οπότε θα καθιερωθεί το λατινικό αλφάβητο στα ρώσικα και τότε θα είναι ευκολότερο να μάθω.

    (Η δεύτερη πρόταση είναι ειρωνική)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: