Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα μουστάκια της οικοδέσποινας

Posted by sarant στο 9 Δεκεμβρίου, 2009


Ένα μικρό από τη σημερινή Καθημερινή, που το ψάρεψαν τα παιδιά της Λεξιλογίας. Ο λόγος για τη διάσκεψη της Κοπεγχάγης και για τις κατηγορίες των αναπτυσσόμενων χωρών ότι η Δανία διευθύνει τη διάσκεψη κατά τρόπο ώστε να ευνοούνται οι πλούσιες χώρες. Και ο υπότιτλος του άρθρου είναι:

Ισχυρή κριτική δέχεται η οικοδεσπότης της κλιματικής συνόδου με την αιτιολογία ότι λειτουργεί υπέρ των πλουσιότερων χωρών.

Όλη η πρόταση είναι περιβόλι με σπάνια άνθη και φυτά (κλιματική σύνοδος, λειτουργεί υπέρ), αλλά το αποκορύφωμα, βέβαια, είναι «η οικοδεσπότης». Όπως θα έλεγε και κάποια ψυχή, πλησιάζει ο καιρός που θα καταργηθεί επιτέλους το ύποπτο «γυναίκα» και θα αντικατασταθεί από το κομψό «η άνδρας».

Για να πούμε και του δημοσιογράφου το δίκιο, η οικοδέσποινα εδώ δεν είναι έμψυχο ον αλλά αφηρημένη έννοια, οπότε είναι πιο εύκολο να της φορέσει μουστάκια, αυτό όμως είναι απλώς ελαφρυντικό.Έχει άλλωστε καθιερωθεί σε Ολυμπιακούς αγώνες και άλλες διοργανώσεις να μιλάμε για χώρα ή πόλη οικοδέσποινα.

Πάντως, αν κάνετε τον κόπο και διαβάσετε όλο το αρθράκι, πείτε μου κι εμένα τι μπορεί να είναι αυτά τα «αστάθμητα έγγραφα» για τα οποία έκανε λόγο ο εκπρόσωπος του Σουδάν, διότι μεγάλην απορία έχω.

150 Σχόλια προς “Τα μουστάκια της οικοδέσποινας”

  1. nickel said

    Σου έχω και μπόνους, από εδώ:

    «Επιστημονική οικοδεσπότις: Μαρία Φουστέρη…»

  2. sarant said

    Ευχαριστώ και ανταποδίδω, από ΤΕΙ Πειραιά
    http://platon.teipir.gr/echoccl/shmeivsh/seid1.html

    οικοδεσπότρια!

  3. Zazula said

    Για τα «αστάθμητα» έγγραφα: Μήπως unbalanced;

    ΥΓ Τα μεταφραστικά μηχανάκια (google) δίνουν «αστάθμητα έγγραφα» -> unpredictable documents.

  4. Μαρία said

    Τα «αστάθμητα» νομίζω:
    Diplomats from developing countries and climate activists complained the Danish hosts pre-empted the negotiations with their draft proposal.

    Lumumba Di-Aping of Sudan, the head of the 135-nation bloc of developing countries, said the $10 billion fast-track pledge from the U.S., European Union, Japan and other wealthy nations paled compared to the more than $1 trillion spent to rescue financial institutions.

    «If this is the greatest risk that humanity faces, then how do you explain $10 billion _ unless it is an inducement for some countries to accept the western-backed proposal?» he said. «Ten billion will not buy developing countries’ citizens enough coffins.»

    The Danish draft proposal would allow rich countries to cut fewer emissions while poorer nations would face tougher limits on greenhouse gases and more conditions on money available to adapt.

  5. Nicolas said

    @2.
    Ευτυχώς που δεν είχα πέσει σε αυτή τη σελίδα για να συνδεθώ στο ECHO, δεν θα είχα συνδεθεί ποτέ (βεβαίως δεν υπήρχε εκείνη την εποχή).
    Τι μας θυμίζεις τώρα: ότι είμαστε δεινόσαυροι; σύνδεση μέσω Minitel με μόντεμ V23 (600/1200 bauds). Να τα βλέπουν αυτά οι νέοι και να μην κλαψουρίζουν γιατί έχουν μόνο28Μ σύνδεση ADSL! (εντάξει, όχι παντού, αλλά,,,)

  6. Ηλεφούφουτος said

    Μαρία (4) δεν κατάλαβα.

  7. αδιαβάθμητα, ως προς το βαθμό εμπιστευτικότητας ή/και επισημότητας, ψυλλιάζομαι ότι είναι τα έγγραφα…

  8. Μαρία said

    Τι να καταλάβεις, Ηλεφού; Είπα μήπως το σχέδιο το μετέφρασαν αστάθμητα…

    Αυτό τώρα σημαίνει έγγραφο που διέρρευσε;
    A leaked Danish document at the U.N. climate conference provoked angry criticism Tuesday from developing countries that feared it would shift more of the burden to curb greenhouse gases on poorer countries.

  9. gbaloglou said

    Μαλλον «ασταθμητο εγγραφο» = «nοn-paper», «démarche».

  10. sarant said

    Γιώργο, μάλλον το μάντεψες….

    Αστάθμητη μετάφραση!

  11. cyrus said

    Φοβάμαι ότι με το «αστάθμητα» μετέφρασαν το «inequitable», που σημαίνει «άδικα», «μεροληπτικά», ή «ετεροβαρή». Δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο μπορεί να εννοούν. Ή μήπως ότι τα έγγραφα αυτά δεν τέθηκαν ποτέ επί τάπητος, δηλαδή δεν υπολογίστηκαν; (Τζήζους!)

  12. εὐχαριστοῦμε τὸν Οἰκοδέσποινα γιὰ τὸ ὡραῖο αὐτὸ μαργαριτάρι.

  13. Αυτό που βλέπω πάντως είναι ότι η Κ λέει κάτω κάτω:
    «www.kathimerini.gr με πληροφορίες από skai.gr»

    Και όταν πάω στο Σκάι βρίσκω το άρθρο αυτούσιο.
    http://www.skai.gr/articles/news/environment/Μετακινήσειςπληθυσμούλόγωκλιματικώναλλαγών/

    Οπότε χρεώνουμε την αντιγραφή στην Κ και τα μαργαριτάρια στο Σκάι 🙂

  14. Κορνήλιε (12), έγραψες πάλι!
    Γιάννη Ν., Σκάι και Κ. έχουν, νομίζω, την ίδια συντακτική ομάδα. Όπως αντίστοιχα Βήμα-Νέα και in.gr. Ήτοι, Αλαφούζος και Λαμπράκης αντίστοιχα.

  15. Μαρία said

    13. Κι εγώ απο νωρίς κοίταξα το σκάι, που μιλάει για ρόλο οικοδεσπότη οπότε μετριάζεται το κακό.
    Αλλά όπως λέει κι Δύτης ο ίδιος όμιλος είναι.
    Θυμήθηκα, για Βουλαγξ: όταν η Βλάχου πούλησε την εφημερίδα, δημοσιογράφος Βλάχος αποχώρησε λέγοντας «Η Βλάχου πουλιέται αλλά οι Βλάχοι δεν πουλιούνται.»

  16. Alexis said

    Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό τα λάθη (;) που έχεις κατ’ επανάληψη επισημάνει αγαπητέ Sarant στο ‘Κοτσανολόγιο’ δίνουν και παίρνουν. Δύο πολύ πρόσφατα παραδείγματα που μου έρχονται τώρα στο μυαλό:
    α. Ντόρα Μπακογιάννη, στην ανακοίνωσή της για τη νίκη Σαμαρά: ‘Θέλω να ευχαριστήσω τις εκατοντάδες χιλιάδες των Νεοδημοκρατών’ (το επανέλαβε δύο φορές).
    β. Εκπομπή του κ. Πολίτη στη ΝΕΤ Δευτέρα βράδυ με θέμα τα φορολογικά. Λεζάντα στο κάτω μέρος της οθόνης, καθ’ όλη τη διάρκεια της εκπομπής: ‘Ποιοί εισέρχονται στο στόχαστρο της Εφορίας’. Άπαιχτο!

  17. Voulagx said

    @Μαρια ,#15: Τρομερή χαριτωμενιά, που θα ‘λεγε κι ο Παπανούτσος(με ένα «Πα»)!

  18. Νέος Τιπούκειτος said

    #16: Alexis, είναι γνωστό ότι οι μάγκες δημοσιογράφοι δεν λένε πλέον «με πιάνεις;», αλλά «με λαμβάνεις;» Ούτε λένε «μπήκες;», αλλά «εισήλθες;» Προσεχώς, οι υποτιτλιστές στις τσόντες θα γράφουν «λαβέ ταύτα, μωρή νοσούσα!»

  19. Υποψιάζομαι πως ο εκπρόσωπος του Σουδάν αναφέρεται σε σχέδιο απόφασης/πρόταση της Δανίας, η οποία κυκλοφορούσε μεταξύ των εκπροσώπων των «πλούσιων» χωρών και διέρευσε (ενώ θα έπρεπε να είχε μείνει μυστική). Το έγγραφο δεν «σταθμίζει» ανάγκες και συμφέροντα όλων, αλλά μόνο των πλουσιότερων.
    Το Σουδάν είναι η χώρα που προεδρεύει του G77, εξού και μιλά εξ ονόματος όλων των «φτωχών».

    Όλα αυτά βέβαια τα διάβασα αλλού, και έτσι αποκρυπτογραφώ τη φρασούλα του άρθρου -με πάσα επιφύλαξη βέβαια, δεν είμαι και μες το κεφάλι του ρεπόρτερ!! 🙂

  20. Νικοδέσποτα και συντρόφιμοι, τα σημερ’νά «Νέα» στη σελίδα 12/46 (Ορίζοντες) έχουν έναν ξεγυρισμένο Χούμπερτ ντε Γκιβενσί νάχει σχεδιάσει κάποιο φόρεμα της Όντρει Χέπμπορν. Τι «ποιός είν’ αυτός;» Μα, ο Ιμπέρ ντε Ζιβανσί, που τ’ όνομά του ζει ακόμη υπό μορφή αρωμάτων…

  21. sarant said

    Και είναι και γνωστά τα Ζιβανσί, ρε παιδί μου!

    Επί χούντας πάντως για να περάσουν ταινίες από τη λογοκρισία, εξαμερικάνιζαν τους σκηνοθέτες: Τζων Λιουκ Γκόνταρντ, ας πούμε.

  22. και στην πάλαι ποτέ εφημερίδα

  23. Φαίνεται δεν ακούει κανείς πια Δήμο Μούτση: Ζιβανσί και τζατζίκι μαζί.
    (άλυτο -και άσχετο- πρόβλημα: ποιος ήταν ο κύριος Ζαφόλιας; )

  24. Εκείνη την εποχή, Δύτη, ο μόνος γνωστός Ζαφόλιας ήταν ένας μεγαλοξενοδόχος (εν μια νυκτί) που είχε αγοράσει το Caravel από τον Θεοδωρακόπουλο και είχε και άλλο ένα ξενοδοχείο στη λεωφ. Αλεξάνδρας, και τα δύο με την ονοματάρα του, Divani Zafolias το ένα και Zafolias Hotel το άλλο… Θεός!

  25. Α! αυτόν ήξερα κι εγώ. Χρόνια αναρωτιόμουν μήπως εννοούσε κάποιον άγνωστο πια, κοσμικό τύπο της εποχής (κατά τον κύριο Μαλακάση του Καρυωτάκη, ας πούμε).

  26. Μαρία said

    Ρε παιδιά, και τη δεξίωση απο πότε άρχισαν να τη λένε κοκτέιλ; Άκου φόρεμα κοκτέιλ! Έχω μείνει πολύ πίσω.

    #19 κι εγώ αυτό υπέθεσα και έβαλα το αγγλικό κείμενο.

  27. sarant said

    Τελικά, ποιος αντέγραψε ποιον; Όχι τίποτ’ άλλο να ξέρουμε σε ποιον ν’ αποδώσουμε τα εύσημα για τον Χούμπερτ (μάλλον και οι δυο έναν τρίτο).

  28. Η είδηση βγήκε από το AP στις 1/12. Δεδομένου ότι ως σήμερα δεν είχε σκάσει μύτη σε ελληνόφωνο μμε, ή κάποιος τα πασάρει σε όλους, μεταξύ αυτών και σε Κυπρίους αδελφούς, ή εμείς κλέβουμε από τους κουμπάρους

    enet.gr, 10:41 Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009
    tanea.gr, ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009
    http://www.astra.com.cy, Ημερομηνία: 10.12.2009 | 09:29

  29. Μαρία said

    Καλά οι κουμπάροι συγχωρούνται και γι’ αυτό και για το όνομα της ηθοποιού και για το άλλο φόρεμα.
    http://news.bbc.co.uk/2/hi/entertainment/6209658.stm

  30. @ 23

    Άλλες δύο εμφανίσεις του Ζιβανσύ σε ελληνικό τραγούδι:

    – Στο «Αν ρωτάς τι τρέχει» των Χατζηνάσιου – Τριπολίτη, από το «Πίσω απ΄ τη βιτρίνα» (1981), με τον Γιάννη Κούτρα (πριν μπλέξει με την παρέα των Μπουλά, Γιοκαρίνη και σία και το γυρίσει στο χαβαλέ): Λένε πάρκινγκ την αλάνα / όπου έπαιζες παιδί / κι είναι μόδα η αφάνα / με κολώνια Ζιβανσύ. (Στον δίσκο αυτό υπάρχει το διαμαντάκι «Έναστρος ουρανός».)

    – Στο «Ποιμενικόν ροκ» του Γιάννη Μηλιώκα, από τον πρώτο δίσκο του, «Εδώ Θεσσαλονίκη» (1985): Κολώνια Ζιβανσύ και στα ποδάρια μου / και ρούχα ευρωπαϊκά φοράω (1:35).

  31. Αλλος χαριτωμένος τίτλος από την ίδια ιστοσελίδα του skai που μιλέι και για τα αστάθμητα έγγραφα:
    «Ισχυρότερη από ποτέ η ανάγκη για την κλιματική αλλαγή»

    (και δεν εννοεί «ανάγκη για αλλαγή του οικονομικού κλίματος»!

  32. sarant said

    Άγγελε, πολύ καλό!

    Καλοπροαίρετε, μπράβο, έχεις φοβερή μνήμη για τραγούδια. Συνεχίζεις να ενημερώνεσαι ή σταμάτησες; Και πότε;

  33. sarant said

    Στάζιμπε, στην είδηση αναγγελίας της δημοπρασίας, τέλη Νοεμβρίου, ο Ζιβανσύ γράφεται σωστά (σε Βήμα και Καθημερινή). (Κοίτα που καταντήσαμε, να επισημαίνεται ως αξιοπρόσεκτο το σωστό)

  34. SophiaΟικ said

    Ο Ζιβανσυ έγινε γ(κ)ιουβέτσι, επομενως.
    Υποθέτω ο μεταφραστης νομίζει ότι οι κολώνιες γράφουν Zivansy.
    μπορεί και να το γράφουν αυτές που έχει ο ίδιος- οι πλανόδιοι πουλάνε και Zivansi Canel Diol Rivanchy Armoni και άλλες πασίγνωστες μαρκες.
    Μαρία, cocktail dress στα ελληνικά λεγεται αμπιγιέ φόρεμα, είναι το (ημι)επίσημο φόρεμα, που το φοράς από το απόγευμα και μετά. Φυσικά άμα το πεις αυτό πουθενα στη σύγρονη Ελλάδα θα σε πουν παλιομοδίτη. Όλοι νομίζουν ότι ξερουν, παρόλο που κανένας πλεόν δε ράβεται.

  35. Όχι άλλα πλυντήρια, δεν τάχω ανάγκη! ή: Γνώρισα τους Guns n’ Roses και αγάπησα τους Canned Heat

    @ 32

    Φυσικά και δεν σταμάτησα, φυσικά και συνεχίζω να ενημερώνομαι, αλλά… προς τα πίσω 🙂 Και, αφού υπενθυμίσω ότι δεν διακρίνομαι για τη λακωνικότητά μου, ούτε για τη συνοχή των συνειρμών μου, εξηγούμαι:

    Από ελληνικά, σε τι να ενημερωθώ, στους μαλαμοπερίδηδες ή στους πιθηκισμούς των χιπχοπάδων, γιο μαν κι έτσι; (ελληνικό χιπ χοπ, λίγο πιο σύντομο ανέκδοτο από το ελληνοχριστιανικός πολιτισμός.) Όχι άλλα πλυντήρια, δεν τάχω ανάγκη. Αν θέλω κλαψωδίες, δεν βάζω Κότσιρα, βάζω τη Βούλα Πάλλα, «Γη ποτισμένη με ιδρώτα», και αν θέλω αμανέδες, δεν βάζω Αλκίνοο, βάζω γνήσια αλγερίνικα καμηλιέρικα, και για στιγμές μέθεξης την Ουμ Καλσούμ (είχε γράψει κάτι όμορφο προ μηνών ο Δύτης σχετικά) ή, αν επιμένω ελληνικά, τον μέγιστο Τεμπέλη και τους ομοειδείς του, που τα τραγούδια τους, στην απλότητά τους, έχουν και καλύτερους στίχους. Αλλά καλά τα λέει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, οι σημερινοί δημιουργοί δεν είναι ούτε μια τρίχα από τα γένια των παλιών – αν και, μόνο που τους αποκαλεί δημιουργούς, τους κολακεύει χωρίς να το αξίζουν: δημιουργός ο Μαρκόπουλος, δημιουργός και ο Μαχαιρίτσας; Σιγά σιγά θα πούμε και τον Τσακνή μουσουργό. Ήμαρτον…

    Κι έχεις και τους άλλους να βγάζουν, λέει, τον «Αύγουστο» του Παπάζογλου το καλύτερο ελληνικό ερωτικό τραγούδι των τελευταίων τριάντα χρόνων. Ναι, ε; Σε τι, σε στίχο, σε μουσική, σε ερμηνεία; Άκου το καλύτερο… Τότε τι είναι, εντελώς πρόχειρα, τα «Κι αν με βρεις» του Σφακιανάκη, «Λάθος σωστό» των Ζιγκ Ζαγκ, «Νόημα» της Ζήνα, «Φεγγάρια καθρέφτες» της Σαμπρίνας, «Δίλημμα» της Αλέξιας, «Έτσι είναι οι σχέσεις» της Ηρώς, «Αν είσαι η αγάπη» του Πλούταρχου, «Φεγγάρι μου χλωμό» του Τερζή, «Άξιζε» του Καρβέλα, «Θα περιμένω» των C:Real, «Το λάθος» της Ασλανίδου, «Προσωπικά» ή «Δε με νοιάζει», ποτέ δεν μπόρεσα να διαλέξω, της Δήμου, «Φεγγάρι» της Θεοδωρίδου (της καλής, της Νατάσας, όχι της Σόνιας), «Πού νάσαι τώρα» της Τσάτσου, ως και το, πώς όχι, «Σ΄ έχω κάνει θεό» της Στανίση, και μερικές δεκάδες ακόμα; Μέχρι και τα «Πυροτεχνήματα» της Παπαρίζου, καλύτερα από τον «Αύγουστο» είναι. (Την κορυφαία «Αύρα» του Παναγόπουλου δεν τη λογαριάζω, δεν είναι αμιγώς ερωτικό τραγούδι· και δεν ανέφερα καν κάποιο από το προσωπικό μου τοπ-θρη.)

    Από ξένα τώρα, έχω μείνει στο 1990 ακριβώς (It must have been love, Roxette και What’s a woman, Vaya con Dios). Από κει και πέρα, τι, η Amy Winehouse, που θέλουν να μας πείσουν ότι είναι η δεύτερη Janis Joplin, οι λοξυγγοειδείς ταρζανοκραυγές της Shakira, οι νεφελοδηθενιές της Loreena McKennitt (από αυτό το στυλ πάντως, η Enya αξίζει), ή μήπως τα τύπου Qele qele της Sirusho, και που μπροστά τους ακόμα και τα πιλάφια των ΄80s, Wham!, Lisa Stansfield, Phil Collins και τέτοια, φαντάζουν αριστουργήματα; Μόνο ένα μαυρο-Frozen της Madonna κάτι παλεύει να πει.

    ΄Οποιος έζησε τα ΄60s και τα ΄70s, έχει δυσανεξία στα σημερινά συμπιλήματα κρότων που πλασάρονται για μουσική· μετά βίας ανέχεται τη ρέγγε (και λακέρδαι και σαρδέλαι, που έλεγε και ο Μπουλάς· άλλος που πήγε χαμένος: από τα «Ανεπίδοτα γράμματα» του Γρηγορίου, στον χαβαλέ κι αυτός, «Κάτσε κάτσε στο παπί μου» και «Γιατί μου φέρθηκες σαν νάμουνα αράπης, / δεν δικαιόμουνα κι εγώ λίγης αγάπης» – γενικομανία κι εδώ· μια και ο λόγος για ρέγγε: πλάκα πλάκα, οι μόνοι που έχουν μια πρόταση στα σημερινά ελληνικά μουσικά πράγματα είναι οι Locomondo· κάτι πασχίζει φιλότιμα και ο Δημητριάδης, τόσο παλιότερα με τους Μικρούς Ήρωες όσο και τώρα μόνος του, όμως δεν του βγαίνει, δεν τόχει, τον ξεπερνάει· γούστο έχουν και οι κεφιλήδες θεσσαλονικείς ροκαμπιλλάδες Bullets, που τους βάζω συχνά να κάνουν περάσματα στα γραφήματά μου· beer-a-billy rules, OK? που λένε και οι ίδιοι· μόνο που ο Steve και ιδίως ο Cost έχουν γίνει θρεφτάρια, μια κατοστάρα μίνιμουμ ο καθένας ζυγίζουν· οκάδες· μπάντα βαρέων βαρών, όχι αστεία· προσθέτουμε και τα Διάφανα Κρίνα –το «Έγινε η απώλεια συνήθειά μας» (1996) είναι ό,τι πιο ολοκληρωμένο ελληνόφωνο ηχογραφήθηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια· θα έλεγα τριάντα, όμως σκοντάφτω στο «Σαμποτάζ» της Πλάτωνος (1981)–, και κάπου εδώ τελειώνει η σύγχρονη ελληνική μουσική που αξίζει να ακουστεί και δεν είναι δοκιμασία για τα αυτιά και την ψυχή μου· ειδάλλως, ποιοι, ο μανάβης Μπάμπης Στόκας, ο Καζούλης και ο Πλιάτσικας, ή τάχα ο Κωνσταντίνος Βήτα και οι Μίκρο, αυτοί οι μουσικοί κακοποιοί, που βάζουν στην προκρούστεια κλίνη της πολυοδικής τράπεζας ήχου, κοινώς κονσόλας, παλιά τραγούδια και τους αλλάζουν τα φώτα, για να μην πω τίποτα πιο πικάντικο;), στα δε χάουζ, ραπ, χιπ χοπ (ελληνιστί, ισχίο-λυκίσκος, που είδα σε μια αυτόματη μετάφραση· κουλό, που λέει, με την απαραίτητη στένωση του ρινοστοματικώς εκφερομένου όμικρον, και ο Ψινάκης· τον φαντάζεστε να τραγουδά, με τη μπάσσα ρομποτομεταλλική φωνή του, τη λυδία λίθο των βαθύφωνων, το Ol’ man river; Του έγραψε και ο Ελευθερίου, ναι, αυτός ο Ελευθερίου, της «Πολιτείας», του «Άγιου Φεβρουάριου» και της «Θητείας», το «Έχω πρόβλημα υγείας») και λοιπές σύγχρονες πιπεριές, παίρνει δρόμο.

    Τούτων δοθέντων, κάνω «ανάπτυξη κατά πίσω», που λένε και στο σκάκι, και εκτός από τη διαχρονική κλίση μου στα λάτιν –τα κλασσικά εννοείται, όχι τα σύγχρονα σαπουνοπερέ–, στο λεγόμενο ελαφρό ελληνικό τραγούδι του μεσοπολέμου και μέχρι το 1970, στα ελληνικά ροκάκια της περιόδου 1965-1975, και στα λαϊκά και ρεμπέτικα, κατά προτίμηση τα λιγότερο ακουσμένα, εντρυφώ τον τελευταίο καιρό στο rockabilly και τα παρακλάδια του, με έμφαση στο surf, και στη φωνητική μουσική doo-wop και τα girl groups των δεκαετιών ’50-’60. Αυτός είναι ήχος. Και άσε τους άλλους να συρρέουν στο TerraVibe για να δουν, λέει, υπό αχαρακτήριστες συνθήκες, ας σημειωθεί, τους Placebo, ή να χρυσοπληρώνουν για να παρακολουθήσουν το καλύτερο, λέει, ροκ συγκρότημα των τελευταίων δεκαετιών, τους U2· χο χο χο, μέρες που είναι· αμάσητους τους καταπίνει και ούτε που τους ρεύεται ένα μεσαίο γκρουπ των ’70s, οι Nazareth ή οι Whitesnake ας πούμε, ή τίποτα Ramones, ακόμα και οι Go-Go’s, για να μη σηκώσω από τον πάγκο τους δεινόσαυρους Deep Purple και Led Zeppelin, και τους γνωρίσουν από τα κουμπιά. Αυτοί, βέβαια, είναι ιν, ενώ εγώ είμαι άουτ. Καααλά, καλά, που έλεγε και ο Μητροπάνος στον μυθικό «Χιονάνθρωπο» του Μουσαφίρη. (Εγώ σε ζέσταινα, κι εσύ μου έλιωνες· τι έγραψε ο άνθρωπος…)

    Πώς λέμε, γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα; Ε, εγώ γνώρισα τους Πυξ Λαξ -αντίστοιχα: Λιδάκη, Τσαλιγοπούλου, Guns n’ Roses, Morrissey, Beyoncé- και αγάπησα τους Blue Birds -αντίστοιχα: Ζαγοραίο, Γεωργακοπούλου, Canned Heat, Eric Burdon, Petula Clark-.

    Προσπάθησα να μην ξεφύγω παραθέτοντας ατέλειωτα ονόματα και τίτλους, αν και δεν το πολυκατάφερα. Αν υπάρξει ενδιαφέρον για διάλογο στο θέμα, επανέρχομαι «δημήτριος» – για να θυμηθούμε και τον αγαπητό Dinogaroux.

  36. sarant said

    Καλόπ, καταιγιστικός!
    Κι εμένα δεν μάρεσε ποτέ ο Αύγουστος, από τον Παπάζογλου μόνο το «Πότε Βούγιας, πότε Κούγιας, κοίτα και τι γράφει η ούγια σ'» μαρέσει.
    Αλλά να πω την αμαρτία μου μαρέσει ο Κραουνάκης και ο Λάκης με τα ρεβέρ. Και ο Βασίλης Νικολαϊδης. Και ο Έρικ Μπάρντον. Και ο Μπρασένς.

  37. Νέος Τιπούκειτος said

    Καλοπροαίρετε: εντυπωσιακός, αν και δεν μπορώ να σε παρακολουθήσω σε όλες αυτές τις διαδρομές!

    Νικοκύρη, λυπάμαι που θα διαφωνήσουμε κάθετα, οριζόντια και διαγώνια, αλλά όταν ακούω Κραουνάκη, θέλω να του κάνω τα μυαλά πανέ και να τα σερβίρω στον Χριστοδουλόπουλο για μπρέκφαστ· να τον ρίξω στην αρένα παρέα με τη Νικολακοπούλου, μπας και τους φάει και τους δυο ο Κολοκοτρώνης (ο Χρίστος)· να τον κρεμάσω ανάποδα απ’ το κλειδί του σολ· κτλ.

    Τον Νικολαΐδη πάλι πού τον θυμήθηκες; Αν δεν κάνω λάθος, απ’ τα δικά του ακούστηκε μόνο η Οδός Σανταρόζα, που ήταν και το πρώτο του. Μετά τον έφαγε η μαρμάγκα.

  38. sarant said

    Τιπούκειτε, Βασίλης Νικολαϊδης:

    Το αστείο

    Ιστορία της Μαρίας

    Ιστορία Μαρίας Νο2

    και ένα αφιέρωμα

  39. #30 αυτά ακριβώς, δηλαδή, που βγάζει το stixoi.info

    *θυμηθείτε, με το add to search extension γίνεται searchplugin σε 2 κλικ.

  40. Μπουκανιέρος said

    Μάλιστα. Λοιπόν να σας πω πως πρωτάκουσα Β.Ν. πριν ακουστεί η Σανταρόζα στους αγώνες της Κέρκυρας. Τριήμερο 28ης Οκτωβρίου, σωτήριο έτος 1979, έχω έρθει για κάποιο λόγο Αθήνα και με πείθει ο φίλος μου, ο Γιάννης Τσ., να πάμε λέει εκδρομή στο Πήλιο. Δεν έχουμε μία, αλλά για κάποιο ακόμα πιο μυστήριο λόγο, αυτό εκείνη την εποχή δεν είχε καμία σημασία. Περνάω απ’ το σπίτι του Θανάση, δανείζομαι τη σουλουμπάμια του (κι ο Θανάσης την έκλαιγε μετά για μια πενταετία, θα δείτε γιατί) κι αρχίζει το ταξίδι. Στο τρίτο ωτοστόπ (αλλά πρέπει Νίκο να σου πω ότι πριν φτάσουμε στο τρίτο ωτοστόπ, δε θυμάμαι πια πού, κάπου προς τη Λιβαδειά μάλλον, σταματάει ένα αυτοκίνητο κι ήταν ο Φωτιάς μέσα, και μου λέει «Τι κάνεις εσύ εδώ;»…), λοιπόν στο τρίτο ωτοστόπ μας παίρνει ένα ζευγάρι συμπαθητικό, μεγάλοι βέβαια για τα τότε στάνταρ μας, πάει να πει γύρω στα τριάντα, και θέλουν να γίνουμε φίλοι αλλά βρωμάνε από χιλιόμετρα ότι είναι εσωτερικάκηδες και μεις είμαστε κουμπωμένοι, τι διάολο, δε φαινόμαστε αρκετά φρικιά;, προσπαθεί λοιπόν η κοπέλα να σπάσει τον πάγο και λέει «Να σας βάλω μια κασέτα με τραγούδια που έγραψε ένας φίλος μας; Ερασιτέχνης, αλλά είναι πολύ καλός…»
    (…στη συνέχεια φτάσαμε στο Πήλιο αλλά μας κλέψανε τα σλίπινμπαγκ στο Μακρυχώρι, ίσως γιατί ήμασταν οι μοναδικοί που είχαν την ιδέα να κοιμηθούν στο χιόνι με σλίπινμπαγκ και φάνηκε άτοπο, αλλά εμείς αγύριστα κεφάλια, κοιμηθήκαμε στο χιόνι έτσι όπως είμαστε, κι έτσι έπαθα κρυοπαγήματα για να βιώσω αναδρομικά το έπος του σαράντα, αλλά κάπως έγινε κι επιζήσαμε – και μάλιστα μετά από είκοσι μέρες ξαναήρθα Αθήνα, όπου κατά κάποιο τρόπο ο Γιάννης μ’έσωσε, αλλά του σπάσαν αυτουνού δυο πλευρά οι σταλίνες, ήταν κι η Λ. σε κείνη την αξιομνημόνευτη διαδήλωση, και μετά, και μετά… και μετά το έργο γίνεται ακατάλληλο γι’ ανηλίκους.)

    Ιντερμέτσο: Δυο χρόνια (;) μετά άκουγα τους Αγώνες Μουσικού Τραγουδιού, ελπίζω να θυμάμαι σωστά τον τίτλο, που τους οργάνωσαν ο Χατζηδάκις κι ο Γιάννης ο Κούρκουλος, ο τότε δήμαρχος, και βγαίνει ο Β.Ν. και λέει την οδό Σανταρόζα, και λέω γω «Κοίτα να δεις»…

    Πράξη δεύτερη (σύντομη, ευτυχώς): Δεν ήξερα τι απόγινε ο Β.Ν. Αλλά φαίνεται ότι έμπλεξε με ΜΚΟ και τέτοια – κι έπεσα μια μέρα μπροστά σ’ένα βιβλίο του, τόχω δω μπροστά μου, «Μπαζούνγκου, ένα οδοιπορικό στη Ρουάντα, Μάρτιος-Ιούνιος 1995», εκδόσεις Ποντίκι.
    Κι ούτε που ξέρω τι να κάνει τώρα.

    Επίλογος: Μάλλον με παρέσυρε ο οίστρος του Καλοπροαί κι είπα ναφήκω το χέρι μου ελεύτερο. Αλλά μπορεί πάλι να ήθελα να θυμηθώ το φίλο μου το Γιάννη που (συμπαθάτε με για το μελό, αλλά έτσι έτυχε να γίνει) σκοτώθηκε με τη μοτοσυκλέτα πριν εικοσπέντε χρόνια, κάπου κοντά στο Αγρίνιο.

  41. Νέος Τιπούκειτος said

    Νικοκύρη (#38), Μπουκάν (#40): Ευχαριστούμε πολύ!

  42. Μαρία said

    Μπουκάν, ωραία ιστορία αλλά με όλο το σεβασμό στη μνήμη του φίλου σου Μακρυχώρι στο Πήλιο σα να μην υπάρχει. Μήπως Μακρυράχη;
    Και αγώνες ελληνικού τραγουδιού, 81. Η ιστορία της Μαρίας της π…κίνητης βρωμάει τεστοστερόνη.

  43. Μπουκανιέρος said

    Ε, πώς το λένε, ένα χωριό χαμηλά, απ’ τα πρώτα;
    Είναι αλήθεια ότι είχα ορκιστεί να το ξεχάσω, αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι τα κατάφερα!

    Όχι Μακρυράχη πάντως. Νομίζω ότι αρχίζει από Μ. Κι είναι πολύ κοντά σ’ ένα άλλο χωριό πολύ γνωστότερο, αλλά ούτε αυτό θυμάμαι πώς το λένε (μπράβο σου γερμανέ! Τι κατάλαβες;).

  44. Μπουκανιέρος said

    Μακρινίτσα (αλλά χρειάστηκε ν’ανοίξω χάρτη)

  45. Μαρία said

    Μακρυνίτσα, Μηλιές, Μούρεσι, Μηλίνα άλλο απο μ δε μου ‘ρχεται.

  46. Κατωχώρι και Μακρυνίτσα…

  47. Μαρία said

    Τέτοιος συγχρονισμός!

  48. Μπουκανιέρος said

    Και ε, ναι… ελληνικού τραγουδιού ήθελα να γράψω. Προς στιγμή ταλαντεύτηκα με το «μουσικοί αγώνες», και κάπως βγήκε αυτό το παράλογο.
    Τάχει τα προβληματάκια της η αυτόματη γραφή, τώρα που το ξαναβλέπω…

  49. Για το Νικολαΐδη δείτε στης Κρότκαγια εδώ (στα σχόλια, στο τέλος, εμφανίζεται και ο ίδιος). Και στου φίλου μου του Μάκη, εδώ και κυρίως εδώ.

  50. Μπουκανιέρος said

    Και το πολύ κοντινό και πολύ γνωστότερο είναι η Πορταριά, προφανώς.

  51. Μαρία said

    Προφανώς και προφανώς το 48, ε και τέτοια ώρα…, γι’ αυτό και δεν απολογούμαστε. Σ’ αυτούς τους αγώνες πρωτοείδαμε και τη Σαβίνα Γιαννάτου.
    Δύτη, σπεύδω.

  52. Παρεμπιπτόντως, και εξ αφορμής, κάτι που αναζητώ:

    «Αχ, Ελλάδα» (Ρασούλης, Αλαγιάννη), στην πρώτη-πρώτη εκτέλεση, όπου τραγουδάει ο Ρασούλης.

    Σε επίσημη δισκογραφία, η πρώτη ηχογράφηση είναι στο «Ναι στο ναι και ναι στο όχι» του 1984.

    Όμως, η πραγματική πρώτη εκτέλεση πρέπει να είναι στην Κέρκυρα 1-2 (Μουσικοί Αγώνες 81 ή 82) χρόνια πριν, αλλά δεν ξέρω αν έχει καταγραφεί. Επειδή το τραγούδι δεν ακούστηκε ως διαγωνιζόμενο, δεν υπάρχει στους αντίστοιχους δίσκους του Διαγωνισμού.

    Είναι μια εκτέλεση όπου συμμετέχει κάποια φιλαρμονική δημοτική μπάντα, κι έχει λίγο διαφοροποιημένη μελωδία στο ρεφρέν… έχει ενδιαφέρον η «φανφάρα» που βγάζουν τα πνευστά…

    Πιθανόν, η αναζήτηση να καταλήξει στο αρχείο της ΕΡΤ /ΕΡΑ, που μετέδωσε /κατέγραψε (αλλά έσωσε;) τους διαγωνισμούς…

    Κανείς τίποτε;

  53. Στάζυ, ψάξε εδώ ή άφησέ του μήνυμα, αν και τελευταία είναι λίγο εξαφανισμένος.

  54. sarant said

    Πάντως έχει γράψει και νεότερα τραγούδια, ένα από αυτά είχε ανεβεί στο poiein.gr

  55. Μαρία said

    Παραπονιέται κι ο ίδιος στο σάιτ του που δεν τον περιέλαβαν στο δίσκο.

  56. Ο Ρασούλης, εννοείς, Μαρία;

  57. Μπουκανιέρος said

    Κοιτώντας τα λινκ βλέπω ότι και πολλοί άλλοι τον είχαν χάσει στην Κέρκυρα και τον ξαναβρήκαν στη Ρουάντα, για να το πω έτσι. Κι εγώ νόμιζα ότι εγώ μόνο είχα χάσει τα ενδιάμεσα, επειδή δεν παρακολουθώ τη μουσική κλπ. επικαιρότητα…
    Άρα η μόνη μου «πρωτοτυπία» είναι εκείνη η ανώνυμη γνωριμία στο δρόμο για το Πήλιο.

  58. Μαρία said

    Νίκο, που να τα λέει ο ίδιος μάλλον όχι. Στο δίσκο που αναφέρει ο Στάζυ περιλαμβάνεται ένα παλιότερο. Εγώ πάντως τον έμαθα ως στιχουργό απ’ την εκδίκηση της γυφτιάς.

  59. Μαρία said

    Στάζυ:
    Στην Κέρκυρα στο φεστιβάλ του Χατζηδάκη, έστειλα κι εγώ το «Αχ Ελλάδα σ� αγαπώ», που έφτιαξα με τη Βάσω. Πέρασε και πήγαμε να το παίξουμε. Όμως για χι λόγους είπα στον Χατζηδάκη ότι δεν θέλω να διαγωνιστώ και να διεκδικήσω βραβείο, αλλά τον στεναχώρησα. Θα μου δημιουργήσεις πρόβλημα μου είπε αν βγεις εκτός γιατί το επιλαχόν είναι ένα λαϊκιστικό «Ο καμικάζι» και δεν θέλω. Ίσως έκανα βλακεία που αποσύρθηκα γιατί πράγματι αναγκάστηκε να περάσει το επιλαχόν κι ο κόσμος βρήκε ευκαιρία να λαϊκιστεί ως τα μπούνια αναγκάζοντας τον να σταματήσει την ορχήστρα και να επιπλήξει το πόπολο. Αν μετάνιωσα; Δεν ξέρω. Εκ των υστέρων ναι. Ως αντίτιμο δεν με συμπεριέλαβε στο εξώφυλλο, παρότι εκτελέσαμε το τραγούδι στο βασικό φινάλε του φεστιβάλ. Πουθενά δεν φαίνεται ότι πήρα μέρος στο φεστιβάλ Κέρκυρας. Τι πω; Σε σουρεαλιστική χώρα ζούμε.

  60. sarant said

    Μαρία, στο 54 εννοούσα τον Νικολαϊδη, όχι τον Ρασούλη.

    Του οποίου Ρασούλη η πρώτη δισκογραφική εμφάνιση είναι θαρρώ στα Νέγρικα του Λοϊζου,
    σεγόντο στη Φαραντούρη.

  61. Μπουκανιέρος said

    Υπήρχαν κι άλλοι πούγραφαν τραγούδια, αξιόλογα θαρρώ, κι έμειναν γνωστοί μόνο στην παρέα τους, και σε κάποιες κασέτες που θάχουν πια χαλάσει. Επειδή δεν έτυχε να βρεθούν στην Κέρκυρα ή σε κάτι ανάλογο, επειδή δεν τους ένοιαζε και πολύ ή δεν ήθελαν να μπουν στο κόλπο, επειδή τράβηξαν άλλους δρόμους ή έτσι έτυχε.
    Θυμάμαι δυο-τρεις, ενός μάλιστα μούχουν μείνει στη μνήμη πεντέξι ολόκληρα τραγούδια (που τα λέω στον εαυτό μου, από μέσα μου, όταν έχω το κατάλληλο mood).

    Ξαναγυρνώντας στους γνωστούς που χάθηκαν απ’ το προσκήνιο, τι απόγινε ο Γκαϊφύλιας; Κάτι είχα διαβάσει κάποια στιγμή αλλά δεν το συγκράτησα. Ή μήπως σ’ αυτή την περίπτωση δικαιώνεται η στερεότυπη αυτοεικόνα μου; («δεν παρακολουθώ τη μουσική κλπ. επικαιρότητα κοκ»)

  62. Μπουκανιέρος said

    #51
    Τη Σαβίνα την ξέραμε ήδη καλά.
    (ή μάλλον: ο καθένας και το δικό του κομμάτι της πραγματικότητας)

  63. Μαρία said

    Μπουκάν, μαζί με την άλλη πρωτοτυπία να κοιμηθείτε έξω. Είχε πράγματι χιονίσει;

  64. Μαρία said

    Μπουκάν, άκουγες Λιλιπούπολη; Είχες δει τη μούρη της πριν απ’ το 82;

  65. Κομοτηνή, δισκάδικο εδώ και 35 (;) χρόνια, λίγη ενασχόληση με μουσική, πού και πού με το ΔΗΠΕΘΕ, ενίοτε με τα πολιτιστικά του δήμου…

    http://www.difono.gr/news/index.php?mact=News,cntnt01,detail,0&cntnt01articleid=1249&cntnt01origid=58&cntnt01returnid=58

  66. Μαρία said

    Στάζυ, γνωστά τα του πατριώτη σου.

  67. Σουφλιώτης ο Θανάσης. Η γιαγιά του -ή η μάνα του, δε θυμάμαι- από τις πρώτες συνδικαλίστριες σε εργοστάσιο μεταξιού.

  68. Μαρία said

    Ενδιαφέρον, έχουμε στην ευρύτερη οικογένεια Σουφλιώτες. Τον είχα για Κομοτηναίο.

  69. ἔ ῥωτῆστε τον τί εἶναι ἐπιτέλους ἡ σείρπη.

  70. Μπουκανιέρος said

    Ναι, τα βρήκαμε χιονισμένα. Η αλήθεια είναι ότι δεν τόχαμε υπολογίσει.
    Αλλά πιο πολύ δεν είχαμε υπολογίσει τη «μοντέρνα» κατάσταση της περιοχής (ήδη από τότε), ξενώνες πολυτελείας, κυριλέ ζευγαράκια σε ολιγοήμερη «απόδραση» κοκ. Είχαμε μείνει σε μια παρωχημένη εικόνα, από αφηγήσεις παλιότερων. Όμως, κανείς πια δε σου πρόσφερε τίποτα χωρίς λεφτά.
    Οι νεότεροι θα σκεφτούν ότι ήμασταν πολύ αφελείς. Αλλά εσύ θα θυμάσαι ότι τότε πήγαινες σε διάφορα μέρη, αλλού, έπιανες απλά κουβέντα και (αν ήξερες να παίξεις το κοινωνικό παιγνίδι) έβρισκες λύσεις. Το κοινωνικό παιγνίδι το λέγανε φιλοξενία. Η λέξη υπάρχει και σήμερα αλλά σημαίνει κάτι διαφορετικό, την παροχή τουριστικών υπηρεσιών, καλής ή λιγότερο καλής ποιότητας, με κάποιο εύλογο (ή λιγότερο εύλογο) αντίτιμο.

  71. Μπουκανιέρος said

    #65
    Στάζυ μερσί.
    Ήξερα για το δισκάδικο κι είχα διαβάσει κάτι σχετικό με τοπική πολιτιστική δράση.

  72. Μπουκανιέρος said

    #64
    Μαρία, ναι στο πρώτο (οπωσδήποτε – και ποιος δεν άκουγε;), ναι και στο δεύτερο (αλλά εδώ οι αναμνήσεις μου είναι κάπως συγκεχυμένες).

  73. Μαρία said

    Η Μακρινίτσα κι η Πορατριά, βέβαια, είχαν «ανάπτυξη» απο τότε. Αλλά τόσο γαϊδούρια να σας αφήσουν να κοιμηθείτε έξω! Μήπως σας είδαν πολύ λέτσους και τρόμαξαν; Εγώ μέχρι το 78 πήγαινα Ζαγορά αλλά έμενα σε φίλους σε σπίτι απ’ όπου περνούσε κόσμος και ντουνιάς και συνήθως έκλεινε ο επάνω δρόμος το Φλεβάρη.

  74. Μαρία said

    Μπουκάν είδες οτι στη συνέντευξη μιλάει και για το οτοσπόπ;

  75. Μαρία said

    Το μόνο σίγουρο οτι οι πόλεις μας έχουν απαθανατιστεί σε παλιό φανταρίστικο ποιηματάκι.

  76. 72: Έχω την εντύπωση ότι πριν το «Σαμποτάζ» (’81) η Σαββίνα τραγουδούσε σε ένα ροκ συγκρότημα με τον Γιάννη Παλαμίδα.

  77. SophiaΟικ said

    Ελλειψα για λίγο κι έγινε η συζήτηση μουσική, πολύ ενδιαφέροντα πολλά από αυτά, αλλα ξεχνάτε ότι εμείς οι νεότεροι δεν μπορούμε να σας παρακολουθήσουμε γιατί ότε δεν είχαμε τη δυνατότητα να απρακολουθούμε τα μουσικά ρέυματα, λόγω ηλικίας.
    Και γενικά στην Ελλάδα δεν κυκλοφορούσε ποτέ στους κύκλους μου κανένας με καλλιτεχνικές ανησυχίες, ενώ στο Λονδίνο όμως εχω γνωρίσει όλων των ειδών τα φρούτα.
    Όσο για την ελληνική μουσική, όποτε μου θυμιέται βάζω κανεναν ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό μεσω ιντερνέτ. Και αποφάσισα να το κόψω. Γιατι οι σταθμοί της σύγχρονης έντεχνης ελληνικής μουσικής βαζουν συνεχεια μουσική για να κόβεις τις φλέβες σου- κλαψα και μουρμούρα. (Πηγαίνετε και σε κανέναν ψυχαναλυτή ρε γαμώτο!)

  78. sarant said

    (Οπότε, αντί να κόψει η Σοφία τις φλέβες της, έκοψε το ράδιο: σωστό!)

  79. SophiaΟικ said

    Και είμαι σε αναζήτηση ραδιοφωνικού σταθμού που βάζει σοβαρη ελληνική μουσική αλλά όχι κλαψες.

  80. Nicolas said

    Ίσως κάνας σταθμός επιστημονικής φαντασίας.
    Μετά το «ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ αααααααα αααααααα» του Καζαντζίδη τι να περιμένεις; όλοι θέλουν να μοιάσουν στον Στέλιο. Ένας φίλος μου Σαλονικιός (και πρώην φορτηγατζής, αλλά άλλοθι-φορτηγατζής, γιατί κανονικά ήταν και είναι φιλόσοφος) είχε πει πριν από χρόνια: φτάνουν πια τα κλάματα και τα εμβατήρια!
    Ο Έλληνας έχει καταντήσει χειρότερος από το Γάλλο: όλοι την ώρα κλαίει και κλαίγεται.
    Τη Σαββίνα την είχα ακούσει κορυφαία στις Βάκχες, στο Θέατρο των Φιλίππων, με την εξίσου κορυφαία Λυδία Φωτοπούλου ως Αγαύη. Ωραίο θεατρικό όνειρο θερινής νυχτός (βεβαίως από κάτω περνάνε τα μηχανάκια και τα κάμπριο με τέρμα τα σκυλάδικα, αλλά καμιά μέρα θα τον κόψουν επιτέλους αυτό τον γαϊδουρόδρομο).
    Μια φορά έπαιζε ο Μινωτής (μου το λεγε φίλος μου, δεν ήμουν) κι εκεί που έλεγε το μονόλογό του ο κακομοίρης, ακούγεται κάτω από το δρόμο ένας κάφρος να λέει: «Τι λέει μωρέ αυτός ο κωλόγερος»!
    Και μια που είμαστε στα μουσικά, άκουσα και τη Μαρινέλα στους Φιλίππους (και την όψισα) και ήταν φανταστικά (όχι σαν το άλλο το μοσχάρι τη Νανά που λαλιά είχε και φωνή δεν είχε στο Ηρώδειο). Κι είχε κι ένα μικρό αφιέρωμα στο Στέλιο: όλα αρχίζουν από το Στέλιο και καταλήγουν στο Στέλιο (Είίίίναι, της Ελλάδας (Παρόραμα:της Οικουμένης)ο ένας…)

  81. SophiaΟικ said

    Να διευκρινήσω ότι δεν έχω πρόβλημα με το κλάψου-δάρσου των ρεμπετικών και του Καζαντζιδη. Έχιετο φολκλόρ του.
    Το πρόβλημα μου είναι η καταθλιπτική κλάψα των σύγχρονων.
    Άλλο να τραγουδάνε ότι βρέχει στη φτωχογειτονιά π.χ. αλλά θα’ρθει άσπρη μερα και για μας κι άλλο να σου λένε τα ψυχολογικα και ψυχοπλακωτικά τους. Ευτυχώς δε θυμάμαι ονόματα, αλλά άμα ακούσεις Μελωδία π.χ. αυτό είναι, μετά θες να πηδήξεις από το μπαλκόνι.

  82. Θα συμφωνήσω με την Sophia για την κλάψα σαν στυλ τραγουδιών.
    Η κλάψα/διαμαρτυρία/καημός και όλα αυτά υπήρξαν έναυσμα για εξαιρετικά δείγματα στην μουσική μας, όταν οι κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες ήταν αντίστοιχες. (Βλέπε Χατζηδάκις και Βαμβακάρης/Μπαχ κλπ. στο Ακροπόλ, ’50-κάτι) Όπως και για άλλα πασίγνωστα ήδη μουσικής που ξεκίνησαν στο περιθώριο, (ρέγγε, τζαζ, ταγκό) για να κατακτήσουν τον κόσμο μέχρι να φτάσουν στον κορεσμό (οπότε μεταλλάχτηκαν ή μπήκαν στο μουσικό περιθώριο ή συνεχίζουν σαν ενδιαφέρον φολκλόρ). Τώρα που τα πράγματα έχουν αλλάξει, είναι λίγο οξύμωρο το «εορταστικό» πρόγραμμα της Πρωτοχρονιάς, πχ, να εορτάζει τραγουδώντας «Αν είν’ η μοίρα μου σακατεμένη» (που φυσικά δίνει ρέστα σε άλλη περίσταση, καθότι τραγουδάρα). Βέβαια η μουσική μας έχει και δείγματα ανάτασης (στην τύχη: «Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε», «Το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά», κλπ κλπ). Το κάθε τι στην ώρα του. Και φυσικά, beauty is in the eye of the beholder.

    Και μια που έρχονται γιορτές, να πω πως μου αρέσουν ιδιαίτερα τα (χαζο)χαρούμενα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που παίζουν σε 24ωρη βάση διάφοροι σταθμοί στην Αμερική την περίοδο των γιορτών. Σε χαλαρώνουν. (Χαλαρώνουν και τα χέρια σου για να το ρίξεις στα ψώνια – πατριωτικό καθήκον – αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία…)

  83. κλάψα μὲ κλάψα ἔχει διαφορά. ἀφιερωμένο στὴν Σοφία ποὺ δὲν γουστάρει κλάψες:

  84. SophiaΟικ said

    Η καταλληλότητα για την περίσταησ είναι άλλο πρόβλημα, εξίσου μεγάλο. Σε γάμο πχ πριν μερικά χρόνια μας είχε πει ο τραγουδιστης το παντρεμένοι κι οι δυό, το δεν παντρέυομαι και μάνα γιατί με γέννησες κλπκλπ.
    Αλλά για βάλε αυτήτη στιγμή Μελωδία και πεσμου αν αντέξεις πανω από μια ώρα.
    Νέοι έντχνοι καλλιτέχνες, που δεν τους ξέρει η μάνα τους, αν και δε με πειράζει αυτό, το νεό ταλέντο μας ενδιαφέρει, να τραγουδάνε με βαρυ ύφος ψευτοδιανοουμενίστικα και δήθεν βαθυστόχαστα στιχακια. Εδώ εκεί και κανένα καλό, αλλα αυτό είναι όλο.

  85. δὲν ξέρω, ,μετὰ τὸ στρατὸ ἀκούω πολὺ λίγο ῥαδιόφωνο, ἀλλὰ καὶ πρὶν ἄκουγα 2-3 σταθμούς. δεύτερο πρόγραμμα καὶ κάτι τέτοια. νομίζω ὅτι στὴν ἐποχὴ μας ἔχει πληθωριστῆ ἡ κάθε εἴδους δημιουργία. αὐτὸ κανονικὰ θἄπρεπε νὰ αὐξήσῃ καὶ τὴν ποικιλία. κάτι δὲν πάει καλά.

  86. SophiaΟικ said

    Κορνήλιε, έιπαμε κλάψα, όχι κωμωδία.
    Εποχές πριν την κινητη τηλεφωνίά, που παίρνανε τηλεφωνο από το περίπτερο…

    Και μαι που αναφέραμε πιο πανω τη Γιαννάτου, είχα παέι λοιπόν πριν μερικα χρονια να παρακολουθήσω συναυλία της στο Λονδίνο μαζί με φιλο ελληνοεβράιο, ο οποίος δήλωσε ότι στο τέλος της συναυλίας δεν έιχε μείνει ζωντανό κανένα σεφαρδίτικο τραγούδι, έιχαν εκτελεστεί όλα. Νόμιζα ότι υπερβάλλει, αλλά μετα πήγα σε συναυλία της όπου τραγουδούσε σε καμια πενηνταρια γλώσσες και εφτασε στο τέλος και στα γαλλικά, με ένα τραγοδι για καποια Τζενές και καποιον Τζενόμ (jeunesse/ jeune homme) Ήταν οι μόνες λέξεις που καταλαβαινα, όλα τα άλλα ήταν ακατάληπτα. Μα γιατί δεν της τα είχανε γράψει φωνητικά; Κι αν υποθέσουμε ότι τα είχε μάθει φωνητικά, γιατί θεωρουσε ότι μπορούσε να τα αλλάζει όπως τη βολέυανε;

  87. Αν το θηλυκό του Δεσπότης είναι Δέσποινα, το θηλυκό του Πότης ή Ιππότης είναι Ποίνα ή Ιπποίνα; 🙂

  88. Μαρία said

    εφτασε στο τέλος και στα γαλλικά, με ένα τραγοδι για καποια Τζενές και καποιον Τζενόμ (jeunesse/ jeune homme)

    Πολύ γρήγορα βγάζεις συμπεράσματα. Δε πρόκειται για τα γαλλικά που ξέρεις στο τραγούδι που ακούς τζενέσα αλλά για παραδοσιακό προβηγκιανό. (Adieu paure carnavas)
    Όσο για τα σεφαρδίτικα η Γιαννάτου τα έμαθε στη Σαλονίκη απο γέρους Εβραίους pου την άκουσαν να τα τραγουδάει και δεν είχαν την ίδια γνώμη με το φίλο σου. Το λέω με σιγουριά γιατί τη φιλολογική επιμέλεια του δίσκου την έκανε φίλος.
    Αν στο φίλο σου δεν άρεσε η ερμηνεία, είναι άλλο θέμα. Κι εγώ προτιμώ άλλες ερμηνείες.

  89. SophiaΟικ said

    Φυσικά και βγάζω πολύ γρήγορα συμπεράσματα, αλλιώς δεν θα έβγαζα ποτέ συμπεράσματα 🙂
    Για τος πορβηγκιανούς, ΟΚ, το πιστέυω αφού δεν έχω μετρο σύγκρισης, αλλά για τα άλλα,από τη στιγμή που ειχα δίπλα μου ομιλητη της γλώσσας, γιατί να μην τον πιστεψω; Δε νομίζω άλλωστε να άλλαξε η γλώσσα τοσο πολύ σε μια-δυο γενιές.
    Με τη Γιαννατου παντως είχα και μια τρίτη συνάντηση, όταν κάποτε ήταν support στην Νίνα Σιμόν, εδώ στο Λονδίνο, και μας ξετίναξε στους λαρυγγισμούς, σε σημείο που πλέον δεν παρακολουθούσαμε συναυλία αλλά αυτοκτονία. Πτηνού που έχει μεταξύ άλλων καταπιεί σφυρίχτρα. Εντυπωσιακό αλλά επωδυνο ακρόαμα.

  90. Μπουκανιέρος said

    #73
    Νομίζω, Μαρία, ότι ήθελαν να αποθαρρύνουν τις επισκέψεις ενός είδους ανθρώπων, καθώς η πελατεία τους (τότε) είχε πολύ συγκεκριμένα χαραχτηριστικά. Και τα πράγματα που μας έκλεψαν χάθηκαν κάπως μυστηριωδώς, μπροστά στα μάτια πολλών ανθρώπων, μόλις γυρίσαμε την πλάτη μας.
    Σημειωτέον ότι δε θέλω να πω κακιά κουβέντα για τους πηλιορείτες ή για τους κατοίκους των δυο χωριών γενικά – εννοείται, πάντα κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι κάνουν (ή δεν κάνουν) κάτι, δίνουν τον τόνο σε μια ορισμένη κατάσταση. Και σε μας άλλωστε, λόγω τουριστο-οικονομικών βλέψεων, έχουν συμβεί και συμβαίνουν πολλά.
    Ας προσέχαμε.

  91. Μαρία said

    >ειχα δίπλα μου ομιλητη της γλώσσας,
    Είσαι σίγουρη οτι ήταν ομιλητής; Εκτός αν ήταν με το ένα πόδι στον τάφο.

    >Δε νομίζω άλλωστε να άλλαξε η γλώσσα τοσο πολύ σε μια-δυο γενιές.
    Τι να άλλαξε; Απλούστατα δε μιλιέται ήδη απο την πρώτη μεταπολεμική γενιά. Στη χάβρα μπορεί να ακούσει κανείς κάποιους ψαλμούς.

  92. Μπουκανιέρος said

    #74
    Και βέβαια το πρόσεξα. Ήταν πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο, τώρα που το κοιτάζω από μακριά, γιατί συνδύαζε την παραδοσιακή κουλτούρα του οδοιπόρου με το κλίμα και τις ιδέες μιας εποχής.

  93. Μαρία said

    Μπουκάν, με έκανες να θυμηθώ τι γράφουν οι Δημητριείς στη Γεωγραφία Νεωτερική για τους Μακρινιτζιώτες, τους προεστούς για την ακρίβεια.
    Για σας κι η θεια μου έχει την ίδια γνώμη, οτι μας κοιτάτε στο πορτοφόλι.

  94. Μπουκανιέρος said

    Ο τουρισμός είναι πορτοφολοκεντρικός από τη φύση του.

    Αλλά οι γενικευτικοί χαραχτηρισμοί για τους ανθρώπους ενός τόπου είναι ένα πρόβλημα, ιδιαίτερα όταν τους παίρνει κανείς τοις μετρητοίς.
    Ξύπνησες όμως την περιέργειά μου, τι λένε οι Δημητριείς;

  95. Μαρία said

    Οι γενικευτικοί χαρακτηρισμοί σε θέματα π.χ. κοινωνικού συντηρητισμού ή ανοχής όταν πρόκειται για μικροκοινωνίες δεν απέχουν πολύ απ’ την πραγματικότητα.

    «Τα κοινά οπού αφορούν γενικώς όλα τα βακούφια, διοικούνται σχεδόν απο τους προεστούς της Μακρινίτζας, τα μερικά απο τους προεστούς της κάθε χώρας, οι οποίοι εξαρτώνται απο τους Μακρινιτζιώτας, άλλοι περισσότερο και άλλοι ολιγώτερο κατά την αξιότητα και αναξιότητά τους. Παίρνουν έναν Μποσταντζή απο την Κωσταντινούπολι, τον οποίο τον βαστούν εις την Μακρινίτζα, και δι’ αυτού ενεργούν ταις δουλειαίς τους, παιδεύουν τους ατάκτους, και βαστούν την αριστοκρατία τους.
    Αυτός ο Μποσταντζής έχει και άλλους ολίγους μαζί του σα δούλους του και απ’ αυτούς παίρνουν τα επίλοιπα βακούφια δια ζαπτζίδες τους. Έτζι λοιπόν διοικούμενοι οι βακουφιώται, ημπορούσαν να είναι ευτυχέστεροι και απο εκείνους οπού είναι υποκείμενοι εις Ευρωπέικες διοίκησες, αλλά φευ! η αμάθεια και τα ακόλουθά της, αι κακίαις και αναξιότητες των προεστών τους κάμνουν και αυτούς με τα τόσα τους προνόμια να είναι δυστυχείς ωσάν τους λοιπούς υπηκόους της Τουρκίας. Δια τί τα άλλα χωριά φωνάζωντας καθημερινά πως κατατρώγονται απο τους Μακρινιτζιώτας, οι Μακρινιτζιώται βάνωντας τα δυνατά τους πάντοτε να τα ταπεινόνουν, και κατατρέχωντας και ξεχωριστά ένας τον άλλον μοναχοί τους δια τα πρωτεία, γίνονται δυστυχείς όλοι, αυτοί ευρισκόμενοι πάντοτε εις αλληλομαχίαις οπού και καμμιά φορά και σκοτόνονται, εκείνα τυραννούμενα τρόπον τινά απ’ αυτούς.»

  96. Μπουκανιέρος said

    Μερσί για τον κόπο σου.

    Θα πεταχτώ Κέρκυρα, αρχές της βδομάδας, να σου φέρω τίποτα;

  97. Μαρία said

    Έλα ρε Μπουκάν, σαν τι καλό να μου φέρεις;

  98. Τσιτσιμπύρα, και σπιτσερικό για σοφρίτο… 🙂

  99. Α, και συκομαΐδα για μεζέ!

  100. Μαρία said

    Δύτη, σα το νούμπουλο δεν έχει. Το τρώω στην Αθήνα κάθε Αγιαννιού σε Γιάννη Κερκυραίο.

  101. SophiaΟικ said

    91: Μαρία, ξέρω δύο έλληνες εβραιους συνομίληκούς μου (που δε γνωρίζονται μεταξύ τους), και οι δυο λενε ότι μιλάνε Λαδίνο στο σπίτι με τους γονείς τους. Εννοέιται ότι δεν μπορώ να κρίνω πόσο πολύ τα μιλάνε και πόσο συχνά, αλλά δε νομίζω ότι λένε ψέμματα.

  102. Μπουκανιέρος said

    Σε σκέφτηκα, Δύτη, αλλά η τσιτσιμπύρα είναι εκτός εποχής.
    Ε, κάνα νούμπουλο θα φέρω, εννοείται, μέρες πούρχονται…

  103. λατρεύω τὴν τζιντζιμπύρα. πρώτη φορὰ ἤπια στὴν Γενεύη. ἔμαθα γιὰ ἕνα μαγαζὶ στὴν Θεσσαλονίκη ποὺ πουλάει. ὅταν πῆγα στὴν Κέρκυρα δὲν τὴν ἤξερα ἀκόμη.

  104. καὶ τὸ κουμκουὰτ ὡραῖο εἶναι.

  105. διαβάζεται απνευστί, μαζί με τα 407 σχόλια:
    http://gmargari.wordpress.com/2006/11/01/pyx-lax/

  106. Nicolas said

    Το Sumiglia το άκουσα, αλλά προτιμώ τον κυρ Δαβίδ στα Canciones Judeo Espanoles.
    Διάβασα και το βιβλίο του γιατρού (κατά τύχη και δυστυχώς μόνον στα Γαλλικά) και θα ήθελα να οργανώσω μία συνάντηση με έναν συγγραφέα από τα δικά μας τα βουνά που έγραψε κάτι πιο εύθυμο (αυτουνού η Εβραιοπούλα δεν έφυγε διακοπές για πάντα). Αλλά διστάζω να τηλεφωνήσω (το γιατρό εννοώ — Μαρία, θα κάνεις τη μεσολαβήτρια;)

  107. Στάζυ, ξεκίνησα απνευστί, αλλά κάπου στο δρόμο έμεινα από βενζίνη. Ξέρω όμως τώρα πώς θα ανεβάσω κι άλλο την επισκεψιμότητα. Αν και στο τελευταίο μου ποστ περίμενα τέτοιες τιτανομαχίες· μάταια όμως.

  108. Μαρία said

    Νικολά, ανάθεμα αν κατάλαβα κάτι για το γιατρό. Στείλε μέηλ αν δε θέλεις να τον κατονομάσεις.

    Στάζυ διάβασες 407 σχόλια! Κι εγώ το παράτησα.

  109. Εντάξει, το απνευστί πάει όσο αντέξεις. Το έχω πρωτοδιαβάσει το 2007, οπότε δεν χρειάστηκε να πάω μονοκοπανιά…

  110. gbaloglou said

    Ενα απο τα Σεφαραδιτικα της Γιαννατου στην αλλη ακρη της Μεσογειου:

  111. #30
    To http://www.stixoi.info μού βγάζει Ζιβανσί και στο

    Ξυπνάτε ρε
    Στίχοι: Σόφη Παππά
    Μουσική: Γιάννης Δημητράς & Σόφη Παππά
    Πρώτη εκτέλεση: Νότης Σφακιανάκης

    Μες στα μπαρ, τα σινεμά
    τα ρεστοράν, τα καμπαρέ
    τα Ζιβανσί και τα Φερέ
    σκουπίδια, σλόγκαν και σουξέ.
    Ρε σεις εκεί στα ρετιρέ,
    ξυπνάτε ρε, ξυπνάτε ρε!

  112. sarant said

    Μιχάλη, ομολογώ ότι το αγνοούσα!

  113. Μαρία said

  114. Ηλεφούφουτος said

    Σοφία είπε
    «να τραγουδάνε με βαρυ ύφος ψευτοδιανοουμενίστικα και δήθεν βαθυστόχαστα στιχακια»

    Ναι, κι εγώ εκεί το τοποθετώ μάλλον, κι όχι στην κλάψα καθαυτή. Προτιμώ τα κλαψιάρικα από τα χαζοχαρούμενα.

    Ευχαριστίες στο Στάζυμπο για το 105. Βρήκα ανάγνωσμα για το χειμώνα (κι ας λέει αυτός για απνευστί – δεν τα μπορώ εγώ αυτά, λαχανιάζω εύκολα).

    Κι αφού αποκαθηλώνετε μετά μανίας, να τολμήσω εγώ να το πάω και σε ιερά τέρατα; Για πείτε μου κάποιος απ’ τους παλιότερους, πώς σας φαίνονται οι στίχοι του Γκάτσου στους Δροσουλίτες; Όσο κι αν με υποβάλλει η ατμόσφαιρα των τραγουδιών, ;είμαι πολύ κακός που ρωτώ το εξής;: πιστεύετε ότι τα τραγούδια λένε όντως κάτι ή απλά ο μεγάλος ανακάτεψε όσο περισσότερο γινότανε λέξεις και μοτίβα από δημώδη βυζαντινά και βγήκε ένα ό,τι να ‘ναι;

  115. ἐμάνα ὅλα αὐτὰ μοῦ θυμίζουν τὴν πλατωνικὴ ἀπολογία τοῦ Σωκράτους:

    ἔγνων οὖν αὖ καὶ περὶ τῶν ποιητῶν ἐν ὀλίγῳ τοῦτο, ὅτι οὐ σοφίᾳ ποιοῖεν ἃ ποιοῖεν, ἀλλὰ φύσει τινὶ καὶ ἐνθουσιάζοντες ὥσπερ οἱ θεομάντεις καὶ οἱ χρησμῳδοί……

    Τιπούκειτε, βοήθειαααααααα

  116. Ηλεφούφουτος said

    Εσύ, Μαρία, τι γνώμη έχεις για τους Δροσουλίτες (σχ. 114);

  117. Μαρία said

    Ηλεφού, τους αγνοώ. Νομίζω οτι υπήρχε ένα σήριαλ μ’ αυτό τον τίτλο αλλά ούτε αυτά τα βλέπω.

  118. Μαρία said

    Βλέπω τώρα οτι είναι δίσκος του Χάλαρη και τραγουδάει ο μακαρίτης ο Χρύσανθος ο αγαπημένος μου μόνο στα ποντιακά, ειδικά στα αργόσυρτα.

  119. sarant said

    Ηλεφού, πρέπει να το παραδεχτείς, δεν είναι παγκοσμίως γνωστό έργο. Αν κι εγώ το βρήκα στη δισκοθήκη μου. Όμως αντί ν’ ακούσω αυτό, ορέχτηκα να βάλω το Μακρινή της αγάπης ώρα, επίσης του Γκάτσου. (Διότι, για να πω την αμαρτία μου, κι ας με αφορίσει ο αριστεροπόντιος, ο Χρύσανθος δεν μ’ αρέσει καθόλου. Ποτέ δεν μ’άρεσε).

  120. sarant said

    Ωχ, θα με αφορίσει κι η Μαρία…

  121. Μαρία said

    Τον έχεις ακούσει σε ποντιακά με λυράρη το Γώγο;

  122. sarant said

    Όχι Μαρία, μόνο σε χαμουτζήδικα.

  123. Μαρία said

    Σ’ αυτά δε μ’ αρέσει ούτε μένα. Πρέπει οπωσδήποτε ν’ ακούσεις, αν κυκλοφορεί σε σιντί ο δίσκος «τραγούδια του Πόντου». Έχει δυο μακρόσυρτα ματσουκαίικα άλλο πράμα.

    Υπάρχουν και Πόντιοι πάντως που η φωνή του δεν είναι του γούστου τους.

  124. Ηλεφούφουτος said

    Μαρία εγώ το θυμόμουν για το Χρύσανθο. Το είχες δηλώσει και παλιότερα, γι αυτό επέμεινα.

    Μια εποχή (ήμουν μικρό παιδί τότε) ο Χρύσανθος είχε την τιμητική του στην τηλεόραση, και αναπόφευκτα τον άκουγα κι εγώ και έβγαζα καντήλες και τον μισούσα αφάνταστα. Ένα παιδί μπορεί να είναι πολύ αντιδραστικό σε ό,τι το ξενίζει. Άλλωστε μισούσα καθετί που παρέπεμπε σε επαρχία, δημοτική παράδοση, σκοπούς του τόπου μας κλπ.
    Πολύ αργότερα με μια παρέα που είχαμε το χόμπι των ερασιτεχνικών ηχογραφήσεων όπου παρεμβαίναμε βελτιωτικά σε διάφορα γνωστά τραγούδια και κάναμε τολμηρές μίξεις με υλικό από γνωστές αλλά και λιγότερο γνωστές παραγωγές (παραμύθια θείας Λένας, λούμπεν του Ζαγοραίου, Γιώργο Μπίλη, ηπειρώτικα, Μπέμπα Μπλανς, διαφημίσεις, παλιομοδίτικες απαγγελίες) η αλήθεια είναι ότι κάναμε εκτεταμένη βλάσφημη χρήση και του Χρύσανθου (ο τραγουδιστής-γαλοπούλα τον είχαμε βγάλει).
    Από μια ηλικία και πέρα η παράδοξη φωνή του άρχισε να ασκεί επάνω μου ακατανίκητη γοητεία. Βέβαια, δεν έχω φτάσει σε σημείο να αντέχω τα πάντα, ό,τι βρίσκω με αυτόν στο γιου τιουμπ, ακόμα τουλάχιστον.

  125. Μαρία said

    Δε ξέρω τι ακούτε, αλλά στο δίσκο είναι αριστούργημα

  126. Μαρία said

    Είχα κάνει τέτοια δήλωση; Ούτε που θυμάμαι. Πετυχημένο το γαλοπούλα.

    Απ’ την τηλεόραση θυμάμαι μόνο εκπομπές της Σαμίου. Αλλά έβλεπα λίγο έτσι κι αλλιώς και κατά καιρούς δεν είχα καθόλου τηλεόραση όπως τώρα ο Δύτης. Τον έχω δει ζωντανά όμως με το Γώγο.
    Ενώ μ’ αρέσει πολύ η παραδοσιακή μουσική ελληνική(όχι η κάτωθεν του Ολύμπου) και ξένη, τα νεότερα δήθεν έντεχνα στο στυλ του παραδοσιακού τα βαριέμαι αφόρητα, τα βρίσκω όλα ίδια.

  127. ἀπὸ τ’ ἀγαπημένα μου.

  128. gbaloglou said

    #126:

    ΠΟΙΟΣ θα βγαλει στο yοutube τον Μενουχιν να συνοδευει την Σαμιου στο «Εχε γεια Παναγια», παρατηρωντας την ταυτοχρονα με θαυμασμο και περιεργεια συναμα?

  129. Μαρία said

    Μέχρι τότε αρκέσου σε Μενουχίν Σανκάρ

  130. Νέος Τιπούκειτος said

    #127: Κορνήλιε, να με συμπαθάς, αλλά το τραγούδι το έβρισκα εξαπανέκαθεν ανυπόφορο (αν και οι φωτογραφίες στο βίντεο είναι εξαιρετικότατες). Απροπό, ξέρει κανείς τι στο καλό λέει ο Χρύσανθος; Δεν καταλαβαίνω λέξη, εκτός από κάτι σπαράγματα που μοιάζουν με «άρτος», «εφτάζυμος»…

  131. Νέος Τιπούκειτος said

    #129: Μαρία, εξαίσιο! Σύμφωνα με ανεκδοτολογική διήγηση, ο Αϊνστάιν άκουσε τον δεκατριάχρονο Μενουχίν να παίζει βιολί· μετά το τέλος του κοντσέρτου πήγε να βρει τον μικρό στα παρασκήνια και του είπε «Τώρα ξέρω πως υπάρχει Θεός». Χαριτωμένο, αλλά μάλλον μπεντροβάτο. Υπάρχουν πάντως λίγοι εκτελεστές, μετρημένοι στα δάχτυλα, για τους οποίους θα μπορούσε κανείς να πει κάτι ανάλογο:

  132. Τιπούκειτε ἐγὼ νὰ σὲ συγχωρέσω, ἀλλὰ μιὰ φορὰ συγχώρησα τὸν Σολωμὸ κι ἡ Μαρία ἀκόμη μοῦ κρατεῖ κακία. γούγλισε τὸν τίτλο καὶ θὰ βρῇς τοὺς στίχους. γιὰ κάποιον λόγο ἐμένα δὲν μοῦ τὸ ἀνοίγει.

  133. Μαρία said

    Τιπού, έχω το δίσκο η ανατολή συναντάει τη δύση. Απ’ τη μια πλευρά παίζει με το Σανκάρ και απ’ την άλλη Ενέσκου με την αδερφή του στο πιάνο.

    Ο Γκουλντ ακούγεται που μουρμουράει;

    Το σάιτ στίχοι. ινφο το απόγεμα δεν άνοιγε με τίποτα.

  134. Ηλεφούφουτος said

    Το τραγούδι αυτό θυμάμαι σε μεσημεριανή εκπομπή της ΥΕΝΕΔ (ή της ΕΙΡΤ;) να λέει καλεσμένος ό Χρύσανθος κι εγώ, νήπιο, να καταλαβαίνω μόνο «είναι εφτάζυμο» και να θέλω να σπάσω την τηλεόραση.
    Από τότε κύλησε πολύ νερό.
    Πάντως και τώρα δεν καταλαβαίνω σχεδόν τίποτε, απλώς έχω διαβάσει τους στίχους. «Είναι αφόρετο» λέει (και του κάνει σιγόντο ο Τιπού), «είναι ακούλουμο» ακούω.

  135. Εδώ η Σαμίου στον Αμαξά του Απόστολου Χατζηχρήστου:
    http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=26630&tsz=0&act=mMainView&mst=00:19:38:00

    Και ο μοναδικός Χρύσανθος που βρίσκω στην κρατική τηλεόραση:
    http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=28901&tsz=0&act=mMainView&mst=00:46:36:06

  136. Μαρία said

    Ποιο τραγούδι τραγουδάει;

  137. Θα σε γελάσω. Είναι ρεπορτάζ για τα 4 χρόνια από το θάνατό του.

  138. Σύμφωνα δε με έγκυρες πηγές, η Αθήνα επιλέχτηκε το 1997, ως οικοδεσπότρια πόλη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004. Αν κάποιος γράφει εκεί, ας το αλλάξει.

  139. Πιο κομψό (και τρυφερούλι) δεν θάταν το οικοδέσποινα πόλη; Άσχετα αν τελικά, ΚΤΓΜ, η Αθήνα έγινε μπ****λο και όχι νοικοκυριό με την Ολυμπιάδα…

  140. Νέος Τιπούκειτος said

    #133: Μαρία, πράγματι ο Γκουλντ μουρμουράει! Το κάνει σχεδόν σε όλες τις ηχογραφήσεις του. Ίσως έχεις δει το Five Easy Pieces, με πρωταγωνιστή τον νεαρότατο Τζακ Νίκολσον: η αδερφή του στην ταινία είναι επαγγελματίας πιανίστρια, που δεν μπορεί να ολοκληρώσει μια ηχογράφηση, γιατί διαρκώς παρασύρεται, σιγομουρμουράει το κομμάτι παράφωνα την ώρα που το παίζει στο πιάνο, και ο μηχανικός ήχου την κόβει διαρκώς εκνευρισμένος.

  141. Νέος Τιπούκειτος said

    #134: Ηλεφού, «αφόρετο» ή «αφόρητο»; 🙂

  142. Μαρία said

    Βλέποντας τα σχόλια, ο τίτλος του ποστ μου μοιάζει μάλλον παραπειστικός.
    Παρόλα αυτά μια φρέσκια πρέσβειρα με μουστάκια: η πρέσβης της Χιλής (απο το δελτίο της ΝΕΤ).

  143. » πλησιάζει ο καιρός που θα καταργηθεί επιτέλους το ύποπτο “γυναίκα” και θα αντικατασταθεί από το κομψό “η άνδρας”.»

    σρτὴν φράσι τῆς Γενέσεως «αὕτη γυνὴ κληθήσεται ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη» (ἀπὸ μνήμης) ὁ Σύμμαχος μεταφράζει στὴν δική του μετλαφρασι: «ἀνδρὶς»γιὰ νὰ διατηρηθῇ ἡ ἐτυμολογικὴ συσχέτισι τοῦ ἑβραϊκοῦ.

  144. Ως την Κυριακή θα σκάσουν μύτη και οι κυρίες δικαστικοί αντιπρόσωποι.

  145. ἔτσι κι ἀλλιῶς τὸ ἀντιπρόσωπο ὡς δευτερόκλιτο εὶς -ος εἶναι καὶ ἀρσενικὸ καὶ θηλυκός. θἄπρεπε ὅμως νὰ λέμε «ἡ δικαστικὴ ἀντιπρόσωπος».

  146. sarant said

    142: Μπαίνει κι αυτό στον κατάλογο, ευχαριστώ Μαρία.

    143: Ανδρίς, ε; Δεν το ήξερα!

    144: Ελπίζω να το αποφύγουμε…

  147. Μαρία said

    Το μέλλον ανήκει στον ανδρόγυνο και στη γύναδρο.

  148. Μαρία said

    Στον κατάλογο και η πρεσβευτής του Βήματος και άλλων.

  149. Immortalité said

    Λοιπόν μέχρι του χρόνου τέτοια εποχή ελπίζω να τα έχω διαβάσει όλα όσα έχω χάσει από καταβολής ιστολογίου. Αδύνατον να σχολιάσω όλα όσα διάβασα (αν και με μερικά γέλασα πάρα πολύ και με άλλα συμφωνώ όσο δεν παίρνει) θα σταθώ μόνο στο στην απορία της Μαρίας στο 26 και ό,τι θέλετε σκεφτείτε. (Κάπως πρέπει να κερδίσω και τις από δω και πέρα ενημερώσεις) Λοιπόν Μαρία το coctail dress δεν είχε ποτέ σχέση με τις δεξιώσεις και με τα βραδινά φορέματα.Είναι ημιεπίσημο απογευματινό φόρεμα μέχρι το γόνατο περίπου (τρία δάχτυλα πάνω από το γόνατο θεωρείται πιο πρόχειρο). Είναι το φόρεμα που φορούσαν όταν μαζεύονταν για ένα χαλαρό ποτάκι μετά το τσάι και πριν το βραδινό. Την ορολογία λάνσαρε ο Ντιόρ αν θυμάμαι καλά ήδη από τη δεκαετία του ’20. Ανάλογα με τη μόδα και με την εποχή μπορούσε να έχει φουρό ή όχι αλλά ήταν ένα σκαλί κάτω από το βραδινό και σε καμία περίπτωση δεν το φορούσες το πρωί. Ιδού ένα κλασικό coctail dress του Ζιβανσί που είχε την τύχη να φορεθεί από την επιτομή της κομψότητας (εδώ άλλη μία άποψη), και να πουληθεί σε δημοπρασία (μαζί με το μαύρο που λέει ο Σκύλος στο 20) 60.000 λίρες όπως λέει ο γούγλης.
    Αντίθετα αυτό είναι βραδινό φόρεμα, δεξιώσεων δηλαδή, άσχετα αν η Όντρεϊ το φόραγε και έτρεχε στους δρόμους πρωινιάτικα Χαλάλι της. Μετά άλλαξαν οι μόδες και τώρα όλες ντύνονται όπως να ναι ό,τι ώρα να ναι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: