Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ένα κουίζ με δυο τραγούδια

Posted by sarant στο 13 Δεκεμβρίου, 2009


Μια και τον τελευταίο καιρό ασχοληθήκαμε κάμποσο με τραγούδια, ιδίως σε σχόλια, χάρη αρχικά στον Καλοπροαίρετο (δείτε από το σχόλιο 35 και μετά), λέω για σήμερα που είναι Κυριακή να παρουσιάσω ένα κουίζ με τραγούδια. Όχι με πολλά, δυο τραγούδια και μάλιστα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, το ένα λαϊκό και το άλλο νεοκυματικό. Αφού τα ακούσετε σας ζητώ να μου απαντήσετε σε δύο ερωτήματα:

α) Ένας συντελεστής του πρώτου τραγουδιού έχει συγγενική σχέση με έναν συντελεστή του δεύτερου. Ποιοι είναι και ποια σχέση έχουν;

β) Ένας άλλος συντελεστής του δεύτερου τραγουδιού έχει ασχοληθεί με το θέμα του πρώτου τραγουδιού. Ποιος και πώς;

Στο Διαδίκτυο υπάρχουν αρκετές νύξεις.

Το πρώτο τραγούδι:

Το δεύτερο τραγούδι:

25 Σχόλια προς “Ένα κουίζ με δυο τραγούδια”

  1. Μια και κανείς δεν απαντάει, ας απαντήσω εγώ:
    .
    .
    .
    Δεν ξέρω. 🙂

  2. SophiaΟικ said

    Ούτε εγώ.

  3. Νέος Τιπούκειτος said

    (α) Το λαϊκό, του Χρίστου Κολοκοτρώνη, το τραγουδάει ο Γιάννης Κατσιμίχας, που υποθέτω ότι θα είναι ανιών συγγενής των Κατσιμιχαίων.

    (β) Δεν έχω ιδέα, αλλά το τραγούδι είναι μαυρίλα σκέτη, ψυχοπλάκωμα, κατάθλιψη. Βάλε τίποτα πιο ανεβαστικό, ρε Νικοκύρη.

  4. sarant said

    Σωστά το βρήκε ο Τιπουκειτος το πρώτο τραγούδι, οπότε η απάντηση στα ερωτήματα δεν μπορεί να απέχει πολύ!

  5. τὸ δεύτερο τραγούδι μ’ ἄρεσε. τὸ πρῶτο μπά!

  6. Μαρία said

    Το πρώτο άσμα είναι το ένας άθλιος του Βίκτωρος Ουγκώ;
    (Δεν έχω ήχο, ως γνωστόν, και σε αντίθεση με τον Τιπού πεθαίνω για νταλγκαδιάρικα)

  7. sarant said

    Ναι, αυτό είναι.

  8. gbaloglou said

    Aηχίες…

  9. Μαρία said

    Γράψτε κανα στιχάκι απ’ το 2ο για τους άηχους.

  10. Εγώ φαντάζομαι ότι δεν κάνει να παίξω, ε;

  11. Αλλά μπορεί και να κάνει να βοηθήσω λίγο:

    η πρώτη στροφή του δεύτερου τραγουδιού

    Πάει κι η Ελένη, επέθανε στη γέννα
    μες το νοσοκομείο μέρα Τρίτη
    την πήραν με τα χέρια σταυρωμένα
    ότι έλεγε κι αυτή ν’ ανοίξει σπίτι

    Υπέροχος ο συνδυασμός Νικοδέσποτα, ξέχασα να το πω πριν

  12. sarant said

    Εσύ όχι, δεν κάνει να παίξεις Κώστα (μου το έχει στείλει αφού)
    αλλά με ανησυχεί που οι Θεσσαλονικιοί δεν ακούνε τα κομμάτια. Είναι
    γενικό το κακό;

  13. metanastis said

    Έχω την εντύπωση ότι το δεύτερο τραγούδι είναι σε στίχους Καρυωτάκη.

    Ο Καρυωτάκης έχει μήπως μεταφράσει τους Αθλίους..;

  14. Μαρία said

    Ο Κοτζιούλας παίζει;

  15. Νέος Τιπούκειτος said

    #6: Και ποιος σου είπε, κυρά Μάρω πονήρω, ότι εγώ δεν ψοφάω για νταλγκαδιάρικα; 🙂

  16. Επίχαρμος Μπαρμπουτιώτης said

    Νικοδέσποτα κι από δω αηχίες. Ελπίζω να μην οφείλεται σε αδεξιότητά μου. Παρεμπιπτόντως (βαριέμαι να τρέχω στο άλλο νημα)ευπώλητον (ή όπως αλλιώς το πούμε) το βιβλίο!

  17. sarant said

    Επίχαρμε, τι να πω, εγώ το ακούω (αφού φορτώσει πρώτα). Στάζιμπε εσύ το ακούς;
    Από,τι είδα κι ο Κορνήλιος το άκουσε (και του άρεσε) αλλά και ο Τιπούκειτος (που δεν του άρεσε).
    Μυστήρια πράματα!

    Αλλά σχεδόν το βρήκατε, δηλαδή το βρήκε η Μαρία.

  18. Μαρία said

    Τιπού, πού να φανταστώ οτι είχε άλλες μαυρίλες. Τα μοιρολόγια σ’ αρέσουν;

    Νίκο, εγώ είμαι άηχη έτσι κι αλλιώς, δε φταίει το μαραφέτι σου.
    Πρέπει να βρούμε ποιος έκανε τη μελοποίηση ή είναι των Κατσιμιχαίων;

  19. sarant said

    Να το πάρει το ποτάμι.

    Το πρώτο τραγούδι «Ένας άθλιος του Βίκτωρος Ουγκώ», το λαϊκό, το είχε παρουσιάσει πριν από καιρό ο Αλλού Φαν Μαρξ. Είναι του Κολοκοτρώνη και τραγουδάει ο Γιάννης Κατσιμίχας, που δεν πρέπει να είναι ο πατέρας των αδελφών Κατσιμίχα, αλλά νομίζω πως είναι θείος τους.

    Τα λόγια:
    Ομολογώ πως παραστράτησα κι εγώ
    και ήμουν χρόνια στο κελί φυλακισμένος,
    έγινα άθλιος του Βίκτωρος Ουγκώ
    και θάμαι πάντα στη ζωή στιγματισμένος.

    Κατατρεγμένος απ΄τον κόσμο τον κακό
    κανείς δεν βρέθηκε τον πόνο μου να γιάνει
    μοιάζω σαν άθλιος του Βίκτωρος Ουγκώ,
    είμαι και μοιάζω σαν τον Γιάννη τον Αγιάννη.

    Του μαρτυρίου τον σταυρό θα φορτωθώ,
    καρδιά μου έμαθες σκληρά να υποφέρεις,
    εγώ είμ’ άθλιος του Βίκτωρος Ουγκώ
    και είσαι εσύ,η κοινωνία, Ιαβέρης

    Το δεύτερο τραγούδι λέγεται «Η μπαλάντα της Ελένης» και είναι μελοποίηση του Χάρη Κατσιμίχα σε ποίημα του Κοτζιούλα του 1938. Γυρίστηκε σε 45άρι με το συγκρότημα Αγάπανθος και μετά μπήκε και σε ένα ελπί Αναδρομή στη δεκαετία του 1970 με τραγούδια από διάφορα συγκροτήματα. Μου το έστειλε ο Κώστας ο Αδαμόπουλος. Το ποίημα:

    Πάει κι η Ελένη, επέθανε στη γέννα
    μες το νοσοκομείο μέρα Τρίτη
    την πήραν με τα χέρια σταυρωμένα
    ό,τι έλεγε κι αυτή ν’ ανοίξει σπίτι

    Αχ, κι ότι γράφει η μοίρα δεν ξεγράφει
    πάει κι η Ελένη με τους κότσους τους ωραίους
    μόνη άφησε τη μάνα της στη σκάφη
    να τυραννιέται με τους νοικαραίους

    Αχ, κι όπου να ‘ταν θα έφευγε απ’ τη μάντρα
    θα γλύτωνε απ’ τις λάσπες και τα κρύα
    είχε εύρει πια κι αυτή δικό της άντρα
    σωστή φαινόταν πλάι του κυρία

    Κι η μάνα της που καρτερούσε αγγόνια
    δεν έπαψε να κλαίει για την Ελένη
    δακρύσαμε κι εμείς που τόσα χρόνια
    την είχαμε εκεί μέσα να μας πλένει

    Ο Κοτζιούλας, όπως είχαμε πει κι εδώ, έχει μεταφράσει τους Αθλίους του Ουγκώ κι αυτή είναι η δεύτερη σύνδεση των δυο τραγουδιών.

  20. Μαρία said

    Νίκο, ο Τριβιζάς ανθολογεί την «Τιμωρία του Κακριδή»;

  21. #17 Εγώ μόλις τώρα έφτασε η ώρα μου για τον google reader…

    Μαρία, κάτι πρέπει να κάνουμε με το μουγκό σου μηχανάκι.

  22. Μαρία said

    Στάζυ, κάτι πρέπει να κάνουμε με την αδράνειά μου. 🙂

  23. sarant said

    Μαρία (20) ο Τριβιζάς δεν ανθολογεί κανένα ποίημα από τον 3ο τόμο των Απάντων του Κοτζιούλα (τον δεύτερο ποιητικό, αφού ο πρώτος τόμος είναι τα πρώτα ποιήματα και ο δεύτερος τα πεζά). Επομένως, ούτε τις «δοξαριές του λαλητή», όπου ανήκει και το τετράστιχο της τιμωρίας του Κακριδή.
    Για όσους δεν τα ξέρουν, εδώ:
    http://www.sarantakos.com/liter/kotzioulas/doksaries.html

  24. Μαρία said

    Σωστά, έπρεπε να το μαντέψω αφού σταματάει στο 42.

  25. Νέος Τιπούκειτος said

    #17: Νικοκύρη, ελπίζω να μην παρεξηγήθηκε το παιγνιώδες σχόλιό μου (#3β). Πιστεύω παρόλα αυτά ότι αστοχούν λογοτεχνικά τα ποιήματα που γράφονται εν θερμώ ή που μένουν υπερβολικά κοντά στην πηγή της συγκίνησης. Το ποίημα του Κοτζιούλα θέλει να αντλήσει συγκινησιακή δύναμη από την ίδια την τραγικότητα του γεγονότος· σε τι διαφέρει όμως από μιαν απλή αφήγηση του περιστατικού, τέτοιαν που θα μπορούσε κανείς να ακούσει π.χ. από έναν αυτόπτη μάρτυρα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: