Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Στη μνήμη του Αντώνη Στεμνή (1952-2006) και της Πολιτιστικής

Posted by sarant στο 17 Ιανουαρίου, 2010


Σαν αύριο πριν από τέσσερα χρόνια, στις 18 Ιανουαρίου 2006, πέθανε από καρκίνο ο Αντώνης Στεμνής. Ο Στεμνής (παίρνω στοιχεία από τη νεκρολογία του στον Ριζοσπάστη) γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Οκτωβρίου 1952, δούλεψε από μικρός σε διάφορα χειρωνακτικά επαγγέλματα και σπούδασε στη Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε στην πρώτη αντιδικτατορική φοιτητική κίνηση, την προσφυγή των 42 φοιτητών της Νομικής στο πρωτοδικείο κατά του διορισμένου από τη χούντα διοικητικού συμβουλίου του φοιτητικού συλλόγου της σχολής (1972), στις αντιδικτατορικές φοιτητικές εκδηλώσεις και διαδηλώσεις, συνελήφθη, κρατήθηκε και βασανίστηκε στην Ασφάλεια. Τις σπουδές του διέκοψε η δικτατορία με την αναγκαστική στράτευση φοιτητών το Φεβρουάριο του 1973. Από τα πρώτα στελέχη του αντιδικτατορικού φοιτητικού και του νεολαιίστικου κινήματος, μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ. Κρατήθηκε και υποβλήθηκε σε βασανιστήρια στην ΕΣΑ Καβάλας, στο ΕΑΤ/ΕΣΑ και στο ΚΕΣΑ. Πήρε ενεργό μέρος στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 και πέρασε στην παρανομία καταζητούμενος από ΕΣΑ και Ασφάλεια.

Μετά τη μεταπολίτευση, ο Στεμνής άνοιξε το βιβλιοπωλείο «Αντιπαράλληλα», που ήταν και ο τίτλος της πρώτης του ποιητικής συλλογής. Αργότερα, δούλευε διορθωτής και επιμελητής εκδόσεων, ενώ έγραφε διαρκώς ποιήματα. Έργα του: Αντιπαράλληλα (1974, 2η έκδ. 1976), Τραγούδια της ταξικής πάλης (1976), Ηλεκτρόνια (1976), Το μέταλλο της υπομονής (1976), Επιλογή από τη γερμανική ποίηση (1978), 26 Κουβανοί ποιητές (1982, 2η έκδ. 1982), Άνθρακας (1982), Αυτοκτονία (1982), Ακρωτήρια (1982), 50 Σοβιετικοί ποιητές (1983), Συμπαντική (μετά θάνατο, 2006).

Τον Γενάρη του 1984, με την ενθάρρυνση του ΚΚΕ, ο Στεμνής ίδρυσε το περιοδικό Πολιτιστική. Ο υπότιτλος, «Μηνιαία Επιθεώρηση Τέχνης», έδειχνε τη φιλοδοξία του περιοδικού να αποτελέσει ένα μαζικό αριστερό λογοτεχνικό περιοδικό, κάτι αντίστοιχο με την προδικτατορική Επιθεώρηση Τέχνης. Ο Στεμνής ήταν η ψυχή του περιοδικού, αλλά είχε καταφέρει να έχει εκλεκτούς αρθρογράφους από την ευρύτερη Αριστερά, ενώ μάζεψε γύρω του και μερικούς νεότερους που συμμετείχαν άτυπα στη συντακτική δουλειά –είχα την τύχη να είμαι κι εγώ ένας απ’ αυτούς και έχω γράψει στην Πολιτιστική αρκετά άρθρα, ενυπόγραφα, ανυπόγραφα ή με ψευδώνυμο. Πριν από μερικά χρόνια ανέβασα στον ιστότοπό μου μια ανθολογία λογοτεχνικών κειμένων (κυρίως ποιημάτων) από το περιοδικό Πολιτιστική.

Την άνοιξη του 1985 η Πολιτιστική δημοσίευσε ένα δισέλιδο με «πιπεράτα» αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιάννη Ρίτσου «Ίσως να ’ναι κι έτσι», το πρώτο από τη σειρά των ημιαυτοβιογραφικών πεζογραφημάτων που κυκλοφόρησε ο Ρίτσος εκείνη την περίοδο. Ο Ριζοσπάστης αντέδρασε θυμωμένα στην «προβοκάτσια», και στα επόμενα τεύχη οι τακτικοί αρθρογράφοι της Πολιτιστικής, σχεδόν όλοι τους μέλη του ΚΚΕ, τοποθετήθηκαν στη διαμάχη, υπερασπιζόμενοι το περιοδικό.

Δεν θέλω να βγάλω την ουρίτσα μου απέξω, αλλά τότε ήμουν φαντάρος στην Κομοτηνή κι έτσι την επίμαχη περίοδο δεν συμμετείχα. Η αρχική κριτική του Στεμνή στο βιβλίο του Ρίτσου ήταν επιπόλαιη, αλλά η αντίδραση του Ριζοσπάστη σαφώς δυσανάλογη. Το θέμα πήρε μεγάλες διαστάσεις και έφτασε και στις μεγάλες εφημερίδες, π.χ. παρενέβη ο Κ. Γεωργουσόπουλος και μας είπε ζντανοφάκια· άλλωστε, κι ο καβγάς του με τον Α. Μπαγιόνα από εκεί ξεκίνησε. Ο Στεμνής, μετά την αρχική επιπόλαιη, διατύπωσε και ουσιαστική κριτική, από θέσεις σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ένα τέτοιο άρθρο του Στεμνή, που το ανέβασε στο Διαδίκτυο ο Π. Βήχος, που ήταν συνεργάτης του περιοδικού τότε.

Τέλος πάντων, λίγους μήνες μετά, το ΚΚΕ αθόρυβα αλλά σαφώς αποκήρυξε το περιοδικό και οι πωλήσεις έπεσαν κατακόρυφα. (Θυμάμαι τότε είχα αναρωτηθεί αν σταλινικός είναι αυτός που έχει τις θέσεις ή αυτός που εφαρμόζει τις μεθόδους). Στην τελευταία φάση της Πολιτιστικής, είχε φτιαχτεί μια μόνιμη συντακτική επιτροπή, στην οποία συμμετείχα. Θυμάμαι πως μέλη της ήταν επίσης η Ελένη Αστρινάκη, η Σώτη Τριανταφύλλου και η Γκέλη Φέτση, αλλά θα ήταν και άλλοι που μου διαφεύγουν τώρα. Το περιοδικό συνέχισε να βγαίνει άλλον ένα χρόνο, αλλά τελικά έκλεισε την άνοιξη του 1987. Ο Αντώνης Στεμνής ξανάπιασε το παλιό του επάγγελμα, διορθωτής. Θυμάμαι ότι είχε φήμη εξαιρετικά γρήγορου και προσεκτικού στη δουλειά αυτή. Λίγο μετά εγώ έφυγα από την Ελλάδα κι εκείνος έφυγε από την Αθήνα –μετακόμισε στη Ραφήνα– και χαθήκαμε. Το 1989-90, με τη συγκυβέρνηση, έφυγε και από το ΚΚΕ.  Για τον Αντώνη Στεμνή στη δεκαετία του 1990 έγραψε πριν από μερικά χρόνια η Μαριάννα Τζιαντζή στην Καθημερινή.

Το 2004 διαγνώστηκε καρκίνος στον Στεμνή. Πέθανε το 2006, αφού πρώτα δώρισε το σώμα του στην Ιατρική σχολή. Μετά το θάνατό του κυκλοφόρησε η Συμπαντική, ένα ογκώδες βιβλίο με ποιήματα και άλλα κείμενα, που δεν το έχω διαβάσει, αλλά από το οποίο βρήκα στο Διαδίκτυο ένα ποίημά του αφιερωμένο στον ποιητή Μύρη:

ΜΥΡΗΣ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ 142 Μ.Κ.:

«ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ, ΒΕΒΑΙΩΣ, ΠΟΥ Ο ΜΥΡΗΣ» ΗΤΑΝ ΠΑΜΦΑΓΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ. ΕΠΙΔΙΩΚΟΝ ΤΟ ΠΑΝΕΘΝΙΚΟΝ ΕΥΡΟΣ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΑΣ. ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΧΑΡΙΛΑΟ ΕΒΓΑΛΕ ΣΤΟ ΚΛΑΡΙ (ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ) ΜΕ ΤΑ ΣΥΓΓΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΤΙ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ, ΤΙ ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ, ΤΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ, ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ, ΤΙ ΜΕΓΑΛΟΣΤΟΜΕΣ ΡΗΤΟΡΕΙΕΣ, ΤΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΤΙ ΧΟΛΕΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ, ΤΙ ΣΤΙΧΟΙ, ΤΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΕ ΤΟ ΚΙΛΟ, ΤΙ ΔΙΑΦΗΜIΣΗ, ΤΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΤΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ, ΤΙ ΓΛΕΙΨΙΜΟ, ΤΙ ΧΡΗΜΑ. ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΕΜΠΡΟΣ ΤΟΥ ΣΟΥΖΑ, ΑΠΟ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ, ΣΕΒΑΣΜΟ Ή ΦΟΒΟ ΣΤΟ ΚΥΚΛΩΜΑ ΤΟΥ. ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ Ο ΜΥΡΗΣ: ΣΑΝ ΤΗ ΓΗ ΜΕ ΤΙΡΑΝΤΕΣ ΕΓΙΝΕ. Η ΜΟΝΗ ΜΕΡΙΜΝΑ ΤΟΥ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΡΩΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΤΟΥ.

Το απόσπασμα αυτό το βρήκα σε κάποιο φόρουμ, όπου εξιστορείται, με αρκετά ντοκουμέντα, η ιστορία της διαμάχης για το «Ίσως να ’ναι κι έτσι», από κάποιον που πρέπει να τα παρακολούθησε από κοντά.

Θα κλείσω μ’ ένα στίχο του που τον βρήκα στο άρθρο της Μ. Τζιαντζή:

«Και μην πεις ότι έφυγε ο Αντώνης Στεμνής
Γιατί κάπου εδώ γύρω βρίσκομαι ποιητική αδεία».

32 Σχόλια to “Στη μνήμη του Αντώνη Στεμνή (1952-2006) και της Πολιτιστικής”

  1. Αμηχανία… Δεν ξέρω για ποιον να λυπηθώ περισσότερο. Ο Ρίτσος όσο ζούσε αντιμετωπιζόταν αποκλειστικά ως κομμουνιστής· τώρα που πέθανε, αποκλειστικά ως υπαρξιακός-ερωτικός ποιητής. Δύσκολα μπορούμε να ανεχτούμε ένα μύθο χωρίς τις (όποιες) ετικέτες του.

  2. ppan said

    Πολύ ευχαριστώ για τη ανάρτηση, οικοδεσπότη.

  3. Μαρία said

    Δεν ήξερα ούτε τον άνθρωπο -μεγάλο τόλμημα ν’ ασκήσει κριτική στο Ρίτσο σ’ ένα περιοδικό του ΚΚΕ= ούτε θυμάμαι τη διαμάχη γύρω απ’ το «Ίσως να ‘ναι κι έτσι», παρόλο που το διάβασα.
    Τι ήταν όμως αυτός ο καβγάς με το Μπαγιόνα; Γιατί την ίδια χρονιά δέχτηκε επίθεση απ’ τον Κωστή το Μοσκώφ απ’ τις στήλες του Ριζοσπάστη. Αυτά τα θυμάμαι, ήταν πιο σοβαρά απ’ τους φαντάρους που τις παίζουν.

  4. sarant said

    Αν θυμάμαι καλά, διότι είναι κι εκείνος ο Άη Ζενχάουερ:

    Ο Μπαγιόνας, στην τοποθέτηση που έκανε στον καβγά για το «Ίσως να είναι κι έτσι» έκανε παρεμπιπτόντως μια υποτιμητική αναφορά στον Αριστοφάνη, που τον παρομοίασε με τον Λυσία (δηλ. ότι ήταν μετριότητα) και ο Γεωργουσόπουλος του απάντησε, και είχαν έναν διάλογο, από τον οποίο λίγα θυμάμαι, μόνο την παραίνεση του Γ. προς Φασουλή και Λαζόπουλο, «Αυτός ο καθηγητής είναι δικός σας».

    Σε επόμενα τεύχη της Π., ο Μπαγιόνας είχε κάνει κριτική στον Μοσκώφ.

    Δες και
    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=598501

  5. Μα ήταν τότε γνωστός καθόλου ο Λαζόπουλος;

  6. Μαρία said

    Αυτά του ίντυ είπαμε τα ξέρω. Με μπέρδεψε το «του» του καβγά. Εσύ εννοούσες του Μύρη κι εγώ κατάλαβα του Στεμνή. Ο Μπαγιό τοποθετήθηκε στην Πολιτιστική ή στα Νέα; Φασαρία για το τίποτα βέβαια ή -πώς το είπαμε τις προάλλες;- τρικυμία σε νεροπότηρο. Να ‘ναι καλά ο πουριτανισμός του ΚΚΕ.

  7. Μπουκανιέρος said

    Ο Λαζόπουλος είχε ήδη γίνει γνωστός με το Θεσσαλικό Θέατρο (αν θυμάμαι σωστά).

  8. Μπουκανιέρος said

    Ομολογώ όμως ότι δεν είχα προσέξει καθόλου όλ’ αυτά τότε – ούτε καν την ύπαρξη της «Πολιτιστικής» δεν ήξερα (την έμαθα, τα τελευταία χρόνια, απ’ το Νίκο).

    Τώρα, αν ασχολιόμουνα με σοβαρότερα πράγματα …ποιος ξέρει, είναι μάλλον ζήτημα οπτικής.

  9. Μαρία said

    #7 Και είχε ήδη συνεργαστεί με Φασουλή, Παναγιωτοπούλου στην Ελεύθερη Σκηνή, το διάδοχο σχήμα του Ελεύθερου Θεάτρου.
    #8 Αν είχε βγεί μέχρι το 81, θα την ήξερα. Αλλά μετά το Das 17% η φίλη μου έφυγε απ’ το ΚΚΕ. Νομίζω όμως οτι αυτά τα ζητήματα και να τα παίρναμε είδηση τα αντιμετωπίζαμε σαν ενδοΚΚΕ θέματα ρουτίνας.

  10. espectador said

    Εχω ολα τα τευχη της «Πολιτιστικης». Πραγματικα ο Α. Στεμνης ηταν μια φωνη λιγο «αιρετικη» για τα δεδομενα του ΚΚΕ.
    Οποιος ενδιαφερεται…..

  11. sarant said

    Έχεις μέχρι και το τελευταίο, το 37-41;

  12. espectador said

    Νικο ετσι νομιζω….παντως αν ενδιαφερεσαι τα εχω αποθηκευμενα στο σπιτι του χωριου…στην πρωτη ευκαιρια θα ψαξω.

  13. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Οπωσδήποτε, άνθρωπος άλλης εποχής. (Μερικές φορές έχεις τη θλιβερή εντύπωση ότι οι άνθρωποι χάνονται όταν τα περιβάλοντα γύρω τους αλλάζουν σε τέτοιο βαθμό, ώστε πια δεν τους χωρούνε… Και δεν ξέρεις, πραγματικά, για ποιο απ’ τα δύο να λυπηθείς περισσότερο, για τη μονάδα που χάνεται, την πραγματική -τον φίλο, τον συνάδελφο, τον συγγενή- ή για την εποχή, που έχει φύγει οριστικά και πια δεν θα ξαναρθεί, ενώ εσύ πάντοτε ένιωθες μέσα της αδικαιολογήτως ασφαλής;)

  14. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    …πάντως, την ίδια χρονιά (το 2006) έχασα και τον πατέρα μου Χρήστο, δεκατέσσερα χρόνια μεγαλύτερο από τον Αντώνη Στεμνή.

  15. kukuzelis said

    Σταμάτησα να ενδιαφέρομαι για την Πολιτιστική ιδιαίτερα μετά την κριτική του Στεμνή στον Ρίτσο. Γραμμή δεν είχα πάρει, αφού με είχε ήδη διαγράψει το ΚΚΕ. Αν θυμάμαι καλά, είχα διαβάσει την κριτική του και είχα αγανακτήσει/απελπιστεί. Ο Ρίτσος δεν με ενδιέφερε τόσο, τα κριτήριά του ήταν που δεν μου άρεσαν. Επίσης η εμφάνιση του περιοδικού (ο σχεδιασμός του) μου φαινόταν εντελώς αποτυχημένη. Είναι πιθανό λοιπόν η πτώση της κυκλοφορίας του να ήταν φυσιολογική αντίδραση του αναγνωστικού της κοινού και όχι αποτέλεσμα ενεργοποίησης μηχανισμών. Ή, το πιθανότερο, ένας συνδυασμός των δύο.

    ΥΓ Δεν θυμάμαι αν είχε σχέση η Πολιτιστική με την Πανελλήνια Πολιτιστική Κίνηση. Ήταν ανεπίσημο όργανό της; Φιλοδόξησε να γίνει;

  16. sarant said

    Όχι, το περιοδικό Πολιτιστική δεν είχε σχέση με την ΠαΠοΚ, η οποία είχε το δικό της περιοδικό (που έβγαινε, βέβαια, κάπως αραιά και άτακτα). Αλλά αυτό το είχαν αναρωτηθεί κι άλλοι. Και βέβαια αρθρογράφοι του περιοδικού ήταν και στην ΠαΠοΚ.

  17. Ενδιαφέρουσα κριτική για τα «άσεμνα» του Ρίτσου και την αντιμετώπισή τους από το ΚΚΕ είχε γράψει και η μακαρίτισσα Ελλη Παπά στο (εξαιρετικό) βιβλίο της «Μακιαβέλλι ή Μαρξ».

  18. Ενη Καπαζογλου said

    Βρεθηκα στο ποστ εντελως τυχαια απο «σποντα» απο αλλο ποστ. Περιεργα πραγματα συμβαινουν στη μπλογκοσφαιρα. 😆
    Προσεξα ομως οτι γινεται λογος για το περιοδικο της Πανελληνιας Πολιτιστικης Κινησης. Και σκεφθηκα να συνεισφερω κι εγω τις γνωσεις μου για το θεμα. Λοιπον εχω τα πρωτα τευχη της Πανελληνιας Πολιτιστικης Κινησης Νο 1 εως 8,με νεο τιτλο «ΤΕΧΝΗ & ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Ειδικα στο υπ.αρ. 2 υπαρχει ενα αφιερωμα στον Γιαννη Ριτσο με αποσπασματα απο κειμενα του Αραγκον, της Ιλινσκαγια κα., οπως και ενα κειμενο του Μαρκου Αυγερη.
    Τα τευχη αυτα καλυπτουν το διαστημα απο τον Μαιο του 1979 μεχρι τον Μαιο 1981.
    Η σχεση μου με το περιοδικο συνιστατο στο οτι σε καποια απο αυτα ειχα δημοσιευσει καποια κειμενα σχετικα με το χορο. Δεν ειχα ομως καποια αλλη σχεση πολιτικου περιεχομενου, απλα συνεργασθηκα μαζι τους και μπορω να πω οτι μου εχουν αφησει τις καλυτερες εντυπωσεις κατα τη συντομη αυτη συνεργασια μας. Το περιοδικο συντασσονταν απο επιτροπη.
    Υ.Γ. Ελπιζω να μιλαμε για το ιδιο περιοδικο.

  19. Ενη Καπαζογλου said

    Τωρα μολις προσεξα το σχολιο του Σαραντ οτι η Πολιτιστικη δεν ειχε σχεση με το περιοδικο της ΠαΠοΚ.Συνεπως αστοχο το σχολιο μου, συγνωμη.

  20. sarant said

    Μπράβο, Ένη, σωστά λες, Τέχνη και πολιτισμός λεγόταν το περιοδικό της ΠαΠοΚ. Και, αν κρίνω από τα τεύχη που έχεις, σωστά θυμάμαι ότι έβγαινε κάπως αραιά.

  21. Μαρία said

    #17
    http://gaynewsingreek.blogspot.com/2008/02/blog-post_20.html

  22. aerosol said

    Με σεβασμό στον Αντ.Στεμνή (τον οποίο ως τώρα δεν γνώριζα, ούτε το έργο του):
    Διάβασα την κριτική στον Ρίτσο. Τη βρήκα απογοητευτική.

    Θυμάμαι κάποιες από τις ανοησίες της εποχής εκείνης -για να μην παρεξηγηθώ, πλέον δεν αναφέρομαι στον Α. Στεμνή. Τα ανούσια πολιτικά ενδοκομμουνιστικά παιχνίδια δύναμης και την πιο παρωπιδική αντίληψη για την τέχνη που έχω συναντήσει. «Τό’χασε ο γέρος», χασκογελούσαν για τον Ρίτσο. Ο οποίος μόλις τότε είχε αποφασίσει να εκδώσει κείμενα σε άλλο ύφος από το γνωστό του.
    Κάποια απ’αυτά ήταν γραμμένα πολλές δεκαετίες πιο πριν, αλλά δεν τα είχε βγάλει για να μην κάνει κακό στην ιδεολογία του, να μην παραστρατήσει από τον «σκοπό». Όταν θεώρησε πως ήταν πια ασφαλές να εκδοθούν, τότε και μόνον τότε κυκλοφόρησαν.
    Και γέλαγαν μαζί του οι ανόητοι που λίγο αργότερα τριγυρνούσαν με τον Μέγα Ανατολικό παραμάσχαλα για μόστρα, ξεχνώντας τις εποχές που κραύγαζαν κριτικές του στυλ «Γιατί δεν γράφεις για την μοναξιά στην καπιταλιστική κοινωνία;». Ως γνωστόν, η μοναξιά, ο θάνατος, ο ανθρώπινος πόνος υπήρχαν μόνο στην καπιταλιστική κοινωνία. Η μη καπιταλιστική διάβαζε το «Πώς δενότανε τ’ατσάλι» και γούσταρε…

  23. Ενη Καπαζογλου said

    Εξ ου και κεινη την εποχη ηταν πολυ διαδεδομενο το «Εκτος απο τον ιμπεριαλισμο υπαρχει και η μοναξια» 😆

  24. Ηλεφούφουτος said

    Αχνά θυμάμαι από εκείνα τα χρόνια σοκαρισμένους απλούς ανθρώπους των «δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων», να σχολιάζουν «πω πω, δεν το περίμενα αυτό από το Ρίτσο», «δεν κοιμήθηκα όλη νύχτα» και τέτοια. Δεν μιλάω βέβαια για ανθρώπους που παρακολουθούσαν τα πνευματικά τεκταινόμενα συστηματικά, αλλά για εκείνους που λόγω πολιτικοποίησης ενδιαφέορνταν και λίγο για λογοτεχνία, για ιστορία, για κινηματογράφο κλπ.
    Κι επειδή η βαρβατίλα έρρεε απ τα μπατζάκια πολλών «αγωνιστών» τζάμπα ηρώων της Μεταπολίτευσης, θυμάμαι ότι κάποιοι απ αυτούς, που ένιωθαν άβολα τόσον καιρό με το Ρίτσο «δικό τους», βρήκαν την ευκαιρία να εκφραστούν.

    Τέλος πάντων, οι χαρακτηρισμοί δεν αφορούν το Στεμνή, που δεν τον γνώρισα ποτέ μου. Τα θυμήθηκα με τα σχόλια που διάβασα.

  25. Αρθρα της ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ θα βρείτε εδώ:

    http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&new_topic=168

  26. Διονυσία said

    Βρήκα τα σχόλιά σας ψάχνοντας για πληροφορίες για την Πανελλήνια Πολιτιστική Κίνηση. Γνωρίζει κανείς τι ακριβώς χαρακτήρα είχε; είχε σχέση με κάποιο κόμμα;
    Σας ευχαριστώ.

  27. Το ΚΚΕ

  28. Διονυσία said

    Ευχαριστώ!

  29. Ξανα-ανακαλύπτοντας το ποστ, να σχολιάσω ότι ο Γεωργουσόπουλος, που αναφέρεται επάνω, είχε γράψει και ποίηση ως Κ.Κ. Μύρης. Ίσως γι’ αυτό και το ποίημα για τον ποιητή Μύρη. (λ.ε.τ.)

  30. Κ. Χ. Μύρης.
    Κ. Κ. Μοίρης είναι άλλος: https://amancalledkkmoiris.com/

  31. 30, ναι, ο κακομοίρης!
    Ξεχνάω.

  32. sarant said

    O Μοίρης έφτιαξε το χρηστώνυμό του πάνω στο πατρόν του Μύρη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: