Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Διέρχεται και δεν περνάει

Posted by sarant στο 15 Φεβρουαρίου, 2010


Κι ενώ ετοιμάζομαι να πάω να πετάξω τον χαρταετό και να επιδοθώ σε (νηστήσιμο) φαγοπότι, ένα μικρούτσικο στιγμιότυπο ευπρεπισμού από χτες, ένα ακόμα επεισόδιο του τύπου «άλλως ομιλώμεν και άλλως γράφομεν» ή ίσως, επιφανειακά τουλάχιστον, «άλλως ομιλώμεν και άλλως ομιλώμεν».

Στο θέατρο που είχα πάει (είδα τη Φουρκέτα, σ’ ένα θέατρο στου Ψυρρή), ζήτησα από τον ταξιθέτη πρόγραμμα και μου απάντησε ότι «μισό λεπτό να βάλω τους κυρίους [στις θέσεις τους], γιατί δεν μπορώ να περάσω». Ο ίδιος όμως, που ίσως είναι και ηθοποιός αν κρίνω από την άψογη άρθρωσή του, λίγο πριν αρχίσει η παράσταση μάς ενημέρωσε, εκεί στον εξώστη που καθόμασταν, ότι «στο δεύτερο μέρος διέρχεται από εδώ ένας ηθοποιός», επομένως να μην έχουμε τα πόδια απλωμένα για να μη σκοντάψει. Βέβαια, στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για προφορικό λόγο αφού ουσιαστικά απαγγέλλει μια έτοιμη ανακοίνωση. Οπότε, διέρχεται.

Όσο για τα Κούλουμα, παρά το ότι λεξιλογούμε δεν θα μπορέσω να σας δώσω ετυμολογία της λέξης διότι βεβαιότητα δεν υπάρχει -στα λεξικά βρίσκει κανείς δύο βασικά απόψεις, μία από το κούμουλο (σωρός) < λατ. cumulus, με αντιμετάθεση, και μία από το αρβανίτικο κόλουμ = καθαρός. (Και για τις κολόνες λένε, τάχα από τους στύλους ή τις στήλες του Ολυμπίου Διός, που προϋποθέτει να είναι αθηναϊκή η λέξη). Δεν το έχω ψάξει, δεν παίρνω θέση. Αν όμως σκεφτώ ότι στα κούλουμα γκουμουλώνουμε (λέξη που δεν τη βρίσκω στα λεξικά, περιέργως) ασύστολα, ετυμολογικώς ταιριάζει να βγαίνει η λέξη από το κούμουλο.

126 Σχόλια προς “Διέρχεται και δεν περνάει”

  1. Πέρα από τον γλωσσικό ευπρεπισμό υπάρχει και ο ανθρώπινος ευπρεπισμός: Συνεργεία του δήμαρχου Κακλαμάνη έδιωξαν βιαία του 10-15 άστεγους που διαβιούν στο λόφο του Φιλοπάππου, 2 μέρες πριν τα κούλουμα.

  2. ἡ ἔν ἔτει 1957 ἔν τινι χωρίῳ τῆς Θεσσαλονίκης γεννηθεῖσα μήτηρ μου ἤκουσε τὸ πρῶτον τὴν λέξι «κούλουμα» ἐν ἔτει ὀγδόῳ καὶ ἑβδομηκοστῷ καὶ ἐννιακοσιοστῷ καὶ χιλιοστῷ εἰς τὰ Σπάτα τῆς Ἀττικῆς βεβοιοῦσα τὸν γράφοντα ὅτι ἄγνωστὸς ἦν ἡ λέξις αὔτη παρὰ τοῖς βορείοις Ἕλλησι (ἤ τοῖς μικρασιάταις;)

  3. SophiaΟικ said

    Κι εμείς δεν την πολυλέμε τη λεξη, αλλα την ξερω από τα ΜΜΕ και τη λογοτεχνία.

    Αχ να είχα μια λαγάνα κι ενα κομμάτι χαλβά με κακάο…
    Και να μην έριχνε χιόνι έξω…

  4. Σοφία, εἴπαμε παρὰ τοῖς βορείοις, πόσο μᾶλλον παρὰ τοῖς ὑπερβορείοις 🙂

    Ὅλες μου τὶς λαγάνες γιὰ 10 πόντους χιονάκι…

  5. Nicolas said

    Πάει, τον χάσαμε τον Κορνήλιο. Διήλθε και απήλθε τελείως. Σε λίγο θ΄ αρχίσει να γράφει στο μάρμαρο με κεφαλαία.

  6. Ηλεφούφουτος said

    Δύο σε ένα. Σήμερα έφαγα λαγάνα σπιτική και αγνάντευα το χιόνι.

    Άκουσα και κάτι κριτς κριτς, ήταν ο Παπαδιαμάντης που έσκιζε τα πασχαλινά του διηγήματα μετά το καθαροδευτεριάτικο του Κορνήλιου. Κορνήλιε, ολοκλήρωσέ το, πριν σου διέλθει.

    Κι εγώ τη λέξη «κούλουμα» από τα ΜΜΕ την έμαθα παιδί, και λαχταρούσα να φάω ένα κούλουμο να δω πώς είναι. Το φανταζόμουν πολύ νόστιμο (επιρροή από κουλούρι και λουκουμά, μάλλον). Δεν πρέπει να ήμουν ο μόνος. Κάπου έχω σκαναρισμένο ένα ευθυμογράφημα της Έλενας Ακρίτα όπου επίσης παίζει με αυτό. Και τα Σεπόλια τα φανταζόμουν σαν σπόρια από αυτά που μασάς και φτύνεις, και πολύ αργότερα είδα να παίζει με το ίδιο θέμα ο Καπουτζίδης στο Παρά Πέντε.

  7. Ένας Χασάπης από τα παλιά said

    Η ιστορία του Κορνήλιου μάλλον για την Αρβανίτικη καταγωγή της λέξης συνηγορεί (που ταιριάζει και με την Καθαρή Δευτέρα): Μια Τρακατρούκισα στα Αρβανίτικα Μεσόγεια…

  8. Μπουκανιέρος said

    #1
    Βρε Γάτε, πώς θα πήγαινε ο λαός να ρίξει το χαρταετό του δίπλα στο δυσάρεστο θέαμα;
    Και πριν την Ολυμπιάδα φώλιαζαν τ’ αδέσποτα.
    («διαβιούν» ή «μένουν»; 🙂 )

  9. Μπουκανιέρος said

    #4-6
    Περίεργο, κι εδώ ένα παιδάκι δεν ήθελε τη λαγάνα του και ζητούσε χιόνι…

  10. Μπουκανιέρος said

    Η λέξη Κούλουμα υπήρχε στην Κέρκυρα και μάλλον από παλιά (αναφέρεται σε λαϊκούς στίχους).

    Αν είναι αλήθεια αυτό που λέτε (για τα αρβανίτικα), ίσως να την έφεραν κάποιοι παλιοί αλβανόφωνοι μετανάστες.

  11. «Ἀρχαϊστὴ πάράφορε, πῶς μπῆκες;
    φασίστες διώχνει μιὰ συνήθεια ἀρχαία
    δῶθε». «Ἔχω τοὺς στίχους μου παρέα
    στῆς Νυρεμβέρης τὶς καινούργιες δίκες.

    Νὰ μὲ ἀφήσετε πρέπει ἐσεῖς οἱ κλίκες
    κι ἂς γράφω μὲ ψιλὰ καὶ μὲ δασέα
    πνεύματ’ ἄγραφα μὲ διάτα τοῦ Ἀντρέα
    ποὺ ζοῦνε σὲ παλιὲς βιβλιοθῆκες.

    Ἀπ’τῶν ἄλλων θαμώνων τὸ στύλ μου διαφέρει
    στοὺς αἰῶνες ἡ γραφή μου θὰ φαντάζει
    γραμμένη ἀπὸ καρδιὰ κι ὄχι ἀπὸ χέρι

    Μὲ μάλαμα γραμμένος τὴ δοξάζει
    σ’άστραφτερὴ καὶ μαρμαρένια ὕλη
    ὕμνος χρυσὸς τοῦ ἀθάνατου Κορνήλη».

  12. SophiaΟικ said

    Τελικα αφού όλοι απο τα ΜΜΕ έμαθαν τα κούλουμα, ποιοί την έμαθαν στα ΜΜΕ;;;

  13. Νέος Τιπούκειτος said

    Αφού πω κι εγώ το τετριμμένο, ότι απ’ την τηλεόραση τα έμαθα τα κούλουμα (ίσως κι απ’ το σχολείο, δεν είμαι σίγουρος), θέλω να καταγγείλω το αθηνοκεντρικό κράτος και τη χειραγωγούμενη γκάγκαρη τηλεόρασή του, που μολύνουν εμάς τα αγνά λαϊκά παιδιά της αγνής ελληνικής επαρχίας με γκέγκικο λεξιλόγιο.

    Αν πράγματι υπάρχει αλβανική λέξη κόλουμ = καθαρός, τότε (horribile auditu) θα συμφωνήσω με τον Χασάπη ότι είναι πολύ προτιμότερη ως ετυμολογική αρχή τού κούλουμα. Η μόνη εκδοχή που ήξερα ώς τώρα ήταν η παραγωγή απ’ το λατινικό cumulus, αλλά δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τι σχέση έχει ο σωρός με το Καθαροδεύτερο.

  14. Μαρία said

    Απ’ το λατινικό λέμε τη λέξη κουμούλα,η (κάνε μια κουμούλα με άμμο) αλλά κούλουμα δεν ξέραμε. Υπήρχε κι ένα άσμα (νεοκυματικό;) «στα κούλουμα χαρταετός …» και νόμιζα στην αρχή οτι ήταν τοπωνύμιο.

    Σοφία, επειδή στο σπίτι έχω Πατρινιά κάποιας ηλικίας προ ΤιΒι, στην Πάτρα λένε «θα κάνουμε κούλουμα».

  15. #15 εγώ πάντως δεν θυμάμαι τη λέξη κούλουμα πριν τα εφηβικά μου αναγνώσματα, ή και αργότερα. Δεν ήταν σίγουρα στο λεξιλόγιο του περίγυρού μου, κι αναρωτιέμαι αν ήταν στα σχολικά βιβλία…

  16. Α, τόχουμε γράψει πολλοί. Αυτή η αυτοαναφορά, πάλι, στο 15 δεν ξέρω πώς προέκυψε…

  17. Νέος Τιπούκειτος said

    Προσεχώς, στο πλαίσιο του σουσουδικού ευπρεπισμού:

    (1) Δεν διέρχεσαι, κυρά Μαρία, δεν διέρχεσαι, δεν διέρχεσαι…
    (2) Η τρομοκρατία δεν θα διέλθει.
    (3) Μάστορα, να το διέλθουμε ένα χεράκι ακόμα, να δείξει το μπεζάκι;
    (4) Μεγάλε, εδωπέρα δεν διέρχονται τέτοια κόλπα.
    (5) Πιες ένα φλισκούνι να σου διέλθει ο πονόκοιλος.
    (6) Αν νιώσεις την επιθυμία να πεις «περνάω», ξάπλωσε λίγο και θα σου διέλθει.
    (7) Ρε παιδιά, αποδώ διέρχεται το 235 για Ζωγράφου;

  18. stellap said

    Τη λέξη κούλουμα τη βρίσκω σε λεξικό του 1931 όπου εξηγεί ότι έχει άγνωστη αρχή αλλά ίσως και να προέρχεται από την Αθήνα έχοντας γίνει πανελλήνια γιορτή. Στις πιθανές εξηγήσεις που δίνει για την ετυμολογία αναφέρεται στο αναγραμματιζόμενο λατινικό cumulus το οποίο όμως σημαίνει εκτός – από σωρό- αφθονία, περίσσευμα και υποδηλώνει ότι λαμβάνει χώρα υπερβολικό φαγοπότι.
    Εμένα αυτό πολύ μου αρέσει γιατί πραγματικά, νηστεύοντας, τσακίζουμε τα σαρακοστιανά και δεν νομίζω ότι αρκείται κανείς στη λαγάνα και στον χαλβά. Οι γαριδομακαρονάδες, τα γεμιστά καλαμαράκια και τα θαλασσινά της Βαρβακείου Αγοράς αφθονούν και περισσεύουν.

    Μία άλλη σημασία της λέξης cumulus είναι ο επίλογος, το πέρας και υποδηλώνει ότι είναι το τέλος της εορταστικής περιόδου της Αποκριάς που αρχίζει από την Τσικνοπέμπτη.

  19. nikiplos said

    Τα κούλουμα, διαδόθηκαν από την ΤιΒί… Πάντως εγώ με τόσες καθαρές Δευτέρες «που διήλθην εκ των Πατρέων» από τη δεκαετία του 1970, τα «κούλουμα» μόνο από την Τιβί τα πρωτοάκουσα… Ποτέ ειδικά από παλιούς Πατρινούς, αν και ο Μωριάς «έζευε» στους Αρβανίτες, εξού και η δική μου καταγωγή…

  20. Μαρία said

    Νίκιπλε, η δικιά μου είναι της δεκαετίας του 40, βάλε τώρα του πόσο ήταν οι γονείς της. Μάλλον δεν έπεσες σε τόσο παλιούς.

  21. SophiaΟικ said

    Ίσως έπαιζε ρόλο το τόι για πολλούς από εμάς δεν ήταν καμια σπουδάια γιορτή η Καθαρή Δευτέρα. Τις πιο πολλές φορές ο καιρός δεν ήταν κατάλληλος για πεταγμα αετού ή πικνικ στην εξοχή. Τα μαγαζια τροφίμων ήταν ανοιχτα οπότε το μενού έιχε στο φούρνο για λαγάνα, μετά στον ψαρά για ζωντανά θαλασσινά και μετά στο μπακάλη για χαλβά και τουρσιά και κονσέρβα με ντολμαδάκια ΖΑΝΑΕ κι ισως κουκιά κλπ. Και μετά σπίτι για να τα φάμε.
    Τα εδέσματα που αναφέρει η Στέλλα είναι γενικά Σαρακοστιανά, την Καθαρη Δευτέρα δεν τρωνε ούτε λάδι. Όλα νερόβραστα.

  22. ΤΑΚ said

    Κι εγώ, ως βόρειος, από την τηλεόραση την έμαθα. Στο μυαλό μου δε, το «Καλά Κούλουμα» μαζί με το «Αμόλα Καλούμπα» αποτελούσαν συμπληρωματικές φράσεις, κάτι σαν ερώτηση-απάντηση ή ευχή-αντευχή (σου λέει ο άλλος «Καλά Κούλουμα» και του απαντάς εσύ «Αμόλα Καλούμπα»), που αναμφισβήτητα ήταν και οι δύο απομεινάρια κάποιας παλιάς βορειοαφρικανικής γλώσσας που, ποιος ξέρει πώς, είχαν ξεμείνει στα ελληνικά…. Ακούμπα τα μπαούλα, Κούλα…

  23. Μπουκανιέρος said

    Ανακεφαλαίωση μέχρι εδώ:
    – η λέξη δεν έπαιζε σε Βόρεια Ελλάδα
    – εκτός Αθηνών, υπήρχε σε Κέρκυρα και (αμφισβητούμενο) Πάτρα.
    Άλλοι νότιοι (ή έστω μη βόρειοι) για να συμπληρώσουμε το χάρτη;

    Όντως ωμά και νερόβραστα, όπως είπε η Σοφία. Αυτά που λέει η Στέλλα είναι ρεβιζιονιστικά πράγματα.

  24. Μαρία said

    Έριξα σήμερα κάτι κοψίδια, να γλείφετε τα χέρια σας.
    Το πέταγμα του αετού είναι πανελλήνιο έθιμο;

  25. Τιπούκειτε μπορεῖ νὰ εἰρωνεύεσαι τὸν εὐπρεπισμὸ ἀλλὰ τοῦ ἀγαπημένου μου ἠπειρώτικου τραγουδιοῦ οἱ στίχοι λέγουν:

    χαμήλωσε τους κλώνους σου νὰ κόψω ἕνα λεμόνι
    γιὰ νὰ τὸ ζήψω νὰ τὸ πιῶ νὰ μοῦ διαβοῦν οἱ πόνοι.

  26. ΤΑΚ said

    Μαρία, τα χέρια μας ή τα δάχτυλά μας;
    Πάντως, το πέταγμα του αετού πρέπει να είναι πανελλήνιο έθιμο.

  27. marulaki said

    Ούτε στην Κρήτη το είχα ακούσει, βέβαια έχω μανούλα Σερραία και μπορεί απλώς να μην το λέγαμε στο σπίτι, αλλά νομίζω κι εδώ από την τηλεόραση προέκυψε. Το ‘θα κάνουμε Κούλουμα’ δεν είναι παράξενο, όπως λέμε φαντάζομαι ‘θα κάνουμε Χριστούγεννα’. Εν πάση περιπτώσει, Καλή Σαρακοστή!

  28. Μπουκανιέρος said

    #25
    Χαίρομαι που το ρήμα «ζίφω» υπάρχει και έξω απ’ το νησί μου.
    Είναι πολύ κοινή και ζωντανή λέξη.

    #24
    Πρέπει να είναι πανελλήνιο, αλλά όχι και πολύ παλιό (υποθέτω).

  29. sarant said

    ζίφω = στίβω;

  30. Νέος Τιπούκειτος said

    @28: Μπουκανιέρε, λένε «ζίφω» στην Αντίγουα και Μπαρμπούντα; Τελικά υπάρχουν Έλληνες και στα πιο απίθανα μέρη του κόσμου. 🙂

  31. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 25 επίσης
    Πότε θα κάνουμε πανιά, να κάτσω στο τιμόνι
    Να δω της Λέρος (ή Λέρως, αν προτιμάτε) τα βουνά,
    να μου διαβούν οι πόνοι.

    Όπως δείχνει και η γενική «της Λέρος», το «διαβούν» δεν έχει τίποτα το ευπρεπιστικό.

    Θυμήθηκα όμως ένα ωραίο χαρυ-κλύννειο, παρωδία του τραγουδιού «Δρόμοι της Αθήνας»

    «ζητάω βοήθεια, μα το βυτίο δεν έρχεται
    φτάσαν στη μέση, κι όλο η στάθμη ανέρχεται»

  32. sarant said

    Το «διαβαίνω» είναι λαϊκότατο -βέβαια, με αόριστο διάβηκα- οπότε δεν είναι ίδια περίπτωση.

    Αλλά για το «έρχομαι» και τα λόγια σύνθετά του υπάρχει και το εξαιρετικό «Πολιτικόν δελτίον» του Λαπαθιώτη, γραμμένο τον Ιούνιο του 1922:

    … Η χώρα μας την κρίσιμον περίοδον διέρχεται·
    η λίρα καθημερινώς και σταθερώς ανέρχεται·
    το γόητρόν μας διαρκώς μειούται και κατέρχεται·
    εις νέαν φάσιν ο αγών περίπλοκον εισέρχεται·
    ο τόπος εις αφόρητον σημείον περιέρχεται,
    πλην της μωράς του στάσεως το Κράτος δεν εξέρχεται·
    η «Ηνωμένη» της Αρχής καθόλου δεν απέρχεται·
    ο Γούναρης πολιτικά τεχνάσματα μετέρχεται·
    ραγδαίως η καταστροφή και τραγικώς επέρχεται·
    ο πρώτος ενθουσιασμός των νικητών παρέρχεται·
    το πλήθος εις τας τελετάς έπαυσε να προσέρχεται·
    όλοι γνωρίζουν το κακόν πλέον πόθεν προέρχεται·
    από την πλάνην ο λαός αρχίζει και συνέρχεται…

    — Ο Βενιζέλος έρχεται… ο Βενιζέλος έρχεται…

  33. Μπουκανιέρος said

    #29
    Στίβω, αλλά και (γενικά) πιέζω, συμπιέζω…
    Ζίψιμο παθαίνεις και μέσα στην πολυκοσμία.
    «Μη με ζίφεις» (προς αποτροπή σωματικής επαφής κάθε είδους – πάντως δεν λέγεται μεταφορικά).
    Σε αγροτικά συμφραζόμενα, λέγεται και για το λάδι ή το κρασί (δηλ. για τις ελιές και τα σταφύλια), παλιά υπήρχε και η «ζιφταριά» (χειροκίνητο πιεστήριο).
    Δε νομίζω να υπάρχει ακριβές συνώνυμο στα (στάνταρ) ελληνικά.

    Τιπού (30), και προπαντός στο Νησί της Χελώνας, ή Τορτούγκα… 🙂

  34. sarant said

    Το ζίφω το έχει ο Κοραής στα Άτακτα και λέει ότι μπορεί να είναι από το «στύφω» (που δεν είναι λέω εγώ) ή από παλαιό άχρηστο ρήμα «σίφω» (εξού και το σιφώνι) του οποίου τον περισπώμενο τύπο σιφώ και σιφωνίζω παραδίδει ο Ησύχιος.

  35. Immortalité said

    @ 11 Κορνήλιε τί ωραία που γράφεις!

    @ Κούλουμα γενικότερα, τα κούλουμα τα έμαθα από τον πατέρα μου που είναι αρβανίτης από καπετανέικο σόι και μου ορκίζεται ότι το λέγανε από πολύ πολύ παλιά αυτός τουλάχιστον έτσι το βρήκε. Τώρα για να πώ την αλήθεια η μάνα μου από τον πατέρα μου το άκουσε και στο σχολείο δεν το πολυ λέγανε. Η οικειότητά μου με τη λέξη είναι καθαρά οικογενειακή υπόθεση…

    @ 34 Νίκο μου φαινεται καλά λες ότι το ζίφω (που παρεμπιπτόντως πρώτη φορά το ακούω και πολύ χαίρομαι να μαθαίνω καινούριες λέξεις) δεν μπορεί να είναι από το στύφω γιατί θαρρώ το στύφω παραπέμπει στο στύβω = λεκιάζω ανεξίτηλα. Πρόσεχε με τα κεράσια θα στύψεις τη φούστα σου! Τα χέρια μου έχουν στύψει από τα καρύδια κτλ κτλ κτλ

    @ ερώτηση προς το κοινό (χωρίς έπαθλο δυστυχώς: ακουσα εχτές ένα τραγούδι στο β’ πρόγραμμα που τιτλοφορείται «στου Λινάρδου την ταβέρνα» (Τούντας – Πεπινιάδης) και έχει τον εξής στίχο: «μ’ένα τέτοιο ραβαΐσι ποιος μπορεί να μη μεθύσει» Ραβαΐσι;

  36. Μαρία said

    Ηλεφού, με συγκίνησες με το παράδειγμα που διάλεξες. Ήταν απ’ τα τραγούδια που ακούγαμε στο ραδιόφωνο πρωί πρωί πριν φύγουμε για το σχολείο αλλά και το πρώτο μου ατέλειωτο ραμόνι, μια και εκτός απ’ τους στίχους που παραθέτεις και κάποιες κουβέντες σκόρπιες παρακάτω, τίποτα δεν καταλάβαινα. Ελπίζω να το έχεις ακούσει απ’ την Αιμιλία Χατζηδάκη.

    Μπουκάν, σου κάνει το ζουλάω για συνώνυμο;

    Η καλύτερη παρωδία του εξέρχομαι όμως, είναι το καραγκιόζικο «έξελθε, καταραμένε όφη, γιατί αν δεν εξέλθεις εσύ, θα σε εξέλθω εγώ!»

    ΤΑΚ, μη με παρεξηγείς. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.

  37. Μαρία said

    Αθανασία, δε το περίμενα αλλά υπάρχει στο λεξικό.
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/index.html

    γλέντι κλπ, ετυμολογία: αραβικό ή τούρκ. (;)

  38. SophiaΟικ said

    ΤΟ πεταγμα του χαρταετου δε νομίζω να ειναι πρόσφατο έθιμο. Σίγουρα υπήρχε και το 19ο αιώνα, γιατί θυμάμαι ένα ηθογράφημα που περιγράφει το πεταγμα του αετού όλη τη Σαρακοστή, όχι μόνο την Καθαρή Δευτέρα, και το αποδίδει στο ότι την περιοδο αυτή (Φεβρουάριο- Μάρτιο) φυσάει ο κατάλληλος αέρας.

    Δεν ξερω βέβαι αν οι ΑΗΠ εκτός από τους μεταξοσκώληκες πήραν και τους χαρταετους από την Κίνα.

  39. Immortalité (35), ραβαΐσι είναι η ευωχία, κν. γλεντοκόπι (μόλις είδα ότι σου απάντησε και η Μαρία). Αν ήσουν σαββοπουλικιά όπως εγώ, θα το ήξερες και από τους «Αχαρνής». Ωστόσο, προς μεγάλη μου έκπληξη, αδυνατώ να βρω την ετυμολογία. Θα ορκιζόμουν ότι ήταν περσικής προέλευσης, αλλά στα λεξικά μου εδώ δεν το βρίσκω πουθενά. Θα επανέλθω όμως το απόγευμα, ελπίζω.

  40. Μπουκανιέρος said

    Το ραβαΐσι υπήρχε στους καρβουναρέους του Σαββόπουλου (αποκεί τόμαθα, νομίζω).

    Το ζουλάω, καλό φαίνεται, αλλά δεν ξέρω αν ταιριάζει πάντα. Π.χ. τα πορτοκάλια τα ζουλάτε;

    #38
    Ναι, το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα είχα στο νου μου (αλλά χωρίς στοιχεία).

  41. Μπουκανιέρος said

    Δύτη (είστε ο Διάσημος Δύτης, έτσι, όχι άλλος;) πέσαμε μαζί.
    Ένα αυτόγραφο;
    🙂

  42. SophiaΟικ said

    ΟΚ, μάλλον σωστη η υπόθεσή μου, γιατί βλέπω στο ιντερνετιο ότι αν καιοι ΑΗΠ είχαν ιπτάμενα παιχνίδια η διαδοση των χαρταετών στην Ευρώπη ξεκίνησε το 15ο αιώνα με τις εισαγωγές από Κίνα. Και εφόσον οι αετοί λέγονται αετοί και στα Ιταλικά, ίσως τους πήραμε απο εκέι.
    Ο μόνος ιστορικός αετός που ξέρω παντως, είναι του Βενιαμιν Φραγκλίνου, στα 1750-κάτι.

  43. Όχι! είμαι ο διάσημος Δύτης (!) 🙂

  44. Ένας Χασάπης από τα παλιά said

    Εγώ ζουπάω/ζουλάω αντί για ζίφω λέω. Ο Τριαν. τα έχει για συνώνυμα.

    Τουλάχιστον όσον αφορά τα αλβανικά – και με βάση το πανάθλιο Google translate – δεν υπάρχει λέξη κόλουμ. Βέβαια τα αρβανίτικα είναι (μπολιασμένα με Ελληνικά και κάποια Τούρκικα) μεσαιωνικά Τόσκικα (αν και υπάρχουν και Γκέκικα επώνυμα στην Αρβανιτιά) και όχι σύγχρονα Αλβανικά αλλά και το αρβανίτικο-ρωμέικο-αγγλικό λεξικό του Leake δεν την έχει την λέξη. Βέβαια υποπτεύομαι βάσει ορισμένων στοιχείων και άλλων ενδείξεων μήπως ο Leake βασίστηκε περισσότερο σε Αρβανίτες της Ηπείρου παρά σε νότιους Αρβανίτες για τη συγγραφή του λεξικού του οπότε δεν αποκλείεται να είναι από μια από τις 3-4 νότιες διαλέκτους η λέξη. Αν το θυμηθώ θα ρωτήσω κανένα θείο να μάθω.

  45. Immortalité said

    @ Μαρία και Διάσημο Δύτη! ενταύθα, μερσί για την εξήγηση για την παραπομπή στο λεξικό το οποίο έψαξα και γω εδώ http://www.komvos.edu.gr/dictionaries/dictonline/DictOnLineTri.htm αλλά επειδή δεν ξέρω να βάζω και διαλυτικά και τόνο μαζί δεν μου έδινε κανένα λήμμα. Το τί περίπου σημαίνει το είχα μάλλον καταλάβει και από τα συμφραζόμενα. Το από που προέρχεται τώρα θα περιμένω τον Διάσημο Δύτη!
    Δ.Δύτη δεν ξέρω όλον το Σαββόπουλο απέξω.

  46. Immortalité said

    @40 Μπουκάν εμείς τα πορτοκάλια, τις ντομάτες κτλ τα ζουλάμε για να δούμε αν είναι σφιχτά και όχι για να τα ξεζουμίσουμε. Στη β΄περίπτωση τα στίβουμε ανελέητα ή τα ξεζουμίζουμε. Νομίζω ότι ζουλάω είναι πιο πολύ το πιέζω χωρις όμως να κόβεις ή να χαλάς το φρούτο. Αυτά.

  47. sarant said

    Άλλο ζουλάω, άλλο ζουπάω.

    Πάντως τα ΜΕΤ (μη εμφανώς τρισχιλιετή) ελληνικά δεν έχουν μελετηθεί όπως τους αξίζει, διότι θεωρούνται μπασκλάς.

  48. Immortalité said

    @ 47 δηλαδής; εμείς δεν λέμε ζουπάω. Το άκουσα πρώτη φορά από συμφοιτήτριες θεσσαλονικιές. Η διαφορά;

  49. Μπουκανιέρος said

    Τελικά το θέμα έχει πολύ ζουμί.

  50. Μαρία said

    Αθανασία,
    ctrl+alt+ τόνος και μετά το πατάς το ι
    και μη τον ακούς τον -άκο που πάει να σε μπερδέψει με τη διαφορά.

    Μπουκάν, 40, όπως λέει κι η Αθανασία, άλλο ζουληγμένα πορτοκάλια κι άλλο στυμμένα.

    Το ραβαΐσι το ήξερα απ’ του Λινάρδου και το εμπέδωσα απ’ το Σαββό.

  51. Βαμβάκος said

    Κε Σαραντάκο,
    Χρόνια πολλά για τα γενέθλια!

  52. Voulagx said

    Η αλλιως: δεξι αλτ+τονος και μετα ι.
    Η εκφραση «στη ζουλα» απο που βγηκε; Δε νομιζω να εχει σχεση με το ζουλαω.

  53. Ηλεφούφουτος said

    Σία σχ. 45, μπορείς να το δεις και χωρίς να πληκτρολογήσεις, αφού βρίσκεται στην πρώτη πρώτη σελίδα του Ρ. Αρκεί δηλαδή να επιλέξεις το γράμμα Ρ.

    Μια φορά σε νησί είχα νοικιάσει αυτοκίνητο και όταν κάθισα στο τιμόνι και ρώτησα τον υπαλληλο αν η όπισθεν μπαίνει ζουπηχτή όπως στα Φολκσβάγκεν, γέλασε και με ρώτησε αν είμαι απ τη Μακεδονία. Δεν είμαι όμως. Μα εντελώς καθόλου. (ρωτήστε και τη Μαρία) Απροπό, Μαρία, δεν ξέρω ποια τραγουδάει στην εκτέλεση που το έχω. Είναι δισκάκι με επιλογές, γραμμένο από φίλο (ναι στην πειρατεία, σκοτώνει τις εταιρείες!).

    Για την κατανομή του «ζουπάω» και στο Νότο μπορεί να πει πιο πολλά κι ο Νικοκύρης, που έχει γείτονα Ζούπατο.

    Πορτοκάλια δεν ζούληξα ποτέ μου. Μόνο χέρια, μάγουλα κτό.
    π.χ. «- Γιατρέ, όταν το ζουλάω εδώ, με πονάει!
    – Ε, μην το ζουλάς, ρε βλάκα!»

  54. Νεότερα για το ραβαΐσι: στο μεγάλο περσικό λεξικό μου (του Steingass, για όποιον ενδιαφέρεται), βρήκα τη λέξη رواىش rawâyish, «a facility in disposing of goods; precious commodities (as easily sold)». Προέρχεται από τον τύπο rawa (του ρήματος raftan, «πηγαίνω»), που σημαίνει: going; current (coin); lawful, right; equitable, reasonable; admissible, allowable; tolerated; worthy, proper, suitable; pleasant, agreeable; obtaining one’s desire. Νομίζω κάτι γίνεται έτσι. Από την άλλη, με προβληματίζει ότι η λέξη δεν υπάρχει σε κανένα οθωμανικό λεξικό, οπότε πώς πέρασε κατευθείαν από τα περσικά;

  55. Καταρχὴν σᾶς εὐχαριστῶ ποὺ ἔμαθα γιὰ τὸ ζίφω (ποὺ τὸ ἔγραψα καὶ λάθος) γιατὶ γιὰ μένα ἡ παρουσία τοῦ ῥήματος στὴν κοντούλα λεμονιὰ ἦταν unicum.

    Ἀθανασία, παρῳδία τῆς Καλλιπάτειρας εἶναι. Γιὰ γνησιώτερα Κορνήλεια πονημάτια πρέπει νὰ ψάξῃς σὲ παλαιότερα νήματα. 🙂

  56. π2 said

    To ραβαΐσι δεν το ήξερα. Στα γκουγκλοβιβλία βλέπω ότι δεν είναι καθόλου σπάνιο στη λογοτεχνία (ίσως γι’ αυτό βρίσκεται στα λεξικά) και όχι μόνο: Μυριβήλης, Αθανασιάδης, Αποστολίδης, τίτλος σε παράσταση Καραγκιόζη, όνομα γιορτής (Τηνιακό πατιρντί και Νεαπολίτικο ραβαΐσι). Εμφανίζεται και στο Τουρκοελληνικό λεξικό του Tuncay (που δεν έχω), χωρίς προεπισκόπηση, κι έτσι δεν μπορώ να σας πω το λήμμα. Δύτη;

  57. Immortalité said

    Μερσί λες ανφάνς! Δουλειά βέβαια με τα τονούμενα διαλυτικα’δεν έκανα γιατί στο σπιτι έχω ένα κούτσικο λινουξακι με open office 2 και μάλλον δεν την παιρνει την εντολή. Σε λιγο στο γραφείο θα το δοκιμασω στο 3 μπας και είμαι τυχερή.

    Δύτη είσαι τρομερος! Μήπως όμως δεν είναι περσικο – τούρκικο και ειναι ευρωπαικό και μας μπερδεύει;

    Ηεφού εσύ ζουλάς πιο ενδιαφεροντα πράγματα από τα πορτοκαλοντομάτια 😉

  58. Μαρία said

    Δύτη, άρα γι’ αυτό το ; στο λεξικό. Δες και στο αραβικό.

    Βουλάγξ, οι μάγκες δε ζουλούσαν απλώς αλλά και ζουλάρανε.

  59. Σοφία ἡ ἐν τῷ σχολίῳ 2 μνημονευθεῖσα μήτηρ μου πολλάκις διηγήθη τῷ γράφοντι ὅτι καθ’ ὅλην τὴν περίοδον τῆς μεταβάσεως ἀπὸ τοῦ ὀψίμου χειμῶνος εἰς τὸ πρώιμον ἔαρ ἡ πτῆσις χαρταετῶν συνειθίζετο. Ἀπεκάλουν δὲ τοὺς χαρταετοὺς «μπαλόνια». Ὁ πάππος μου καὶ πατὴρ τῆς μητρός μου κατεσκεύαζε χαρταετοὺς ἐκ καλάμων, χάρτου καὶ ψαρόκολλας (ψαροκόλλης;).

  60. Ηλεφούφουτος said

    Μαρία είπε

    «Δύτη, άρα γι’ αυτό το ; στο λεξικό.»

    Φαντάστηκα ότι το ; υπάρχει γιατί δεν μπορεί να αποφασίσει από ποια γλώσσα πέρασε στα Ελληνικά.
    Γκούγκλισα ravayış και τα αποτελέσματα ήσαν απογοητευτικά.

    Αθανασία, σε σένα έλεγα ότι δεν χρειάζεσαι τα διαλυτικά. Μπορείς απλώς να κλικάρεις στο γράμμα Ρ και οπ! θα το δεις να σου ανοίγει το λήμμα αύτανδρο.

  61. Voulagx said

    #58: Μαρια, μερσι.
    #59: Κορνηλιε,νομιζω οτι διελαθε της προσοχης σου η απουσια ενος «υπ’ αριθμ.» μεταξυ των «εν τω σχολιω» και»2″.

  62. σκέφτηκα νὰ τὸ βάλω ἀλλὰ μοῦ φάνηκε πολὺ γραφειοκρατικό.

  63. SophiaΟικ said

    Δεν είναι ομωνυμα το ζουπάω και το ζουλάω; Σε τι διαφέρουν;

  64. Voulagx said

    #63: Σοφια, συμφωνα με τον Λεξικο Τριανταφυλλιδη δεν διαφερουν

  65. τὸ διαλανθάνω γιατί νόμιζα ὅτι συντάσσεται μετ’ αἰτιατικῆς;

  66. Voulagx said

    #65: Διοτι ξεχασες την γενικομανια – επι της οποιας εχει εντρυφησει ο οικοδεσποτης!

  67. Μαρία said

    Πιδύε, βλέπω και πολλά σουβλατζήδικα, πιτσαρίες κλπ π.χ. ραβαίσι delivery Κέρκυρα
    Θα σε μαλώσει ο Δύτης που δε το ήξερες απ’ τους Αχαρνής.

    Βουλαγξ, τώρα συνειδητοποιώ οτι στου Λινάρδου την ταβέρνα εκτός απο ραβ. έχει και ζούλα
    (άλλος πίνει και πληρώνει κι άλλος ζούλα την καρφώνει)

  68. sarant said

    Διότι το μπέρδεψες με το διαφεύγω, που οι αρχαίοι το συντάσσανε με αιτιατική ενώ οι νεοκάθ. με γενική.

    Ενώ το διαλανθάνω: οι αρχαίοι το συντάσσανε με αιτιατική ενώ οι νεοκάθ. με γενική.

  69. sarant said

    Υπάρχει και Τζιώτικο ραβαϊσι, γνωστό κωμειδύλλιο.

  70. ἄρα καὶ τὸ διαφέυγω καὶ τὸ διαλανθάνω οἱ ἀρχαῖοι μὲ αἰτιατικὴ καὶ οἱ νεοκαθαρευουσιάνοι μὲ γενική. μεταξὺ νεοκαθαρευουσιάνων καὶ ἀρχαίων δὲν ξέρω τί νὰ ἐπιλέξω! μᾶλλον τοὺς ἀρχαίους. θυμᾶμαι καὶ στὸν στίχο τοῦ Σοφοκλεόυς: ἢ σὲ λανθάνει στίχοντα τῶν ἐχθρῶν κακά; δὲν λέω, ἄλλη χάρι ἔχει ἡ γενινή, ἀλλὰ ὑπὲρ πάντων ὁ ἀρχαϊσμός.

  71. Voulagx said

    Σαραντ, κατι δεν παει καλα στο #68

  72. sarant said

    Λείπει το χαμογελάκι από το 68, αυτό δεν πάει καλά.

    Δηλαδή, εννοούσα ότι είναι ίδιες περιπτώσεις. Ωστόσο, δεν είναι ακριβώς ίδιες:
    το διαλανθάνω είχε συνταχθεί με γενική από παλιότερα στην καθαρεύουσα παρά το διαφεύγω.

    Όμως, θα συμφωνήσω με τον Κορνήλιο ότι το «διέφυγε την προσοχή μου» είναι αρχαϊσμός. Ανάμεσα στα δύο (διέφυγε την προσοχή μου ή διέφυγε της προσοχής μου) το προτιμότερο ποιο είναι; Ίσως και κανένα.

  73. Δηλαδή τὶ Πλαστήρας τί Παπάγος; Ἂχ ἂχ ἀδιόρθωτοι αὐτοὶ οἱ ἀριστεροί!

  74. π2, το τουρκοελληνικό του Τουντζάι δεν το έχει, το έχει όμως στο ελληνοτουρκικό και το μεταφράζει με διάφορες τουρκικές λέξεις ή εκφράσεις (π.χ. ziyafet) οι οποίες όμως δεν έχουν ετυμολογική σχέση.
    Νομίζω ότι το ερωτηματικό στα ελληνικά λεξικά μας έχει να κάνει όχι με το από πού ακριβώς πέρασε, αλλά με το ότι δεν βρήκαν αυτό που βρήκα εγώ (!). Η αλήθεια είναι πως ο Στάινγκας, το καλύτερο λεξικό μεν, αλλά μάλλον δυσεύρετος. Η κατάληξη -ίσι τους υπέδειξε μια πιθανή τουρκική προέλευση, καθώς σχηματίζει ρηματικά ουσιαστικά (όπως π.χ. στο γιουρούσι, yürüyüş εκ του θέματος yürü- «προχωρώ, βαδίζω»).
    Αυτά από το μέτωπο του ραβαϊσιού, κι ενώ προσπαθούμε υποθέτω όλοι να συνέλθουμε από τα χτεσινά ραβαΐσια, νηστίσημα ή μη.

  75. Μαρία said

    72 κι εγώ κατάλαβα οτι προσπάθησες να του πεις οτι το διαλανθάνω σημαίνει διαφεύγω την προσοχή κάποιου και επομένως το της/την προσοχή είναι πλεονασμός. Πράγματι μπέρδεψε το διαλανθάνω με το διαφεύγω.

    Βουλάγξ, για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα: διαλαθών =στη ζούλα

  76. π2 said

    Μαρία, δικαίως θα με επιπλήξει ο Δύτης για τον Σαββόπουλο, γιατί τον είχα λιώσει τον δίσκο σε τρυφερή ηλικία, οπότε δεν δικαιολογούμαι.

  77. Voulagx said

    Σαραντ, ναι, ενα χαμογελακι θα βοηθουσε!
    Μαρια, πολυ καλο, αρα: διαλαθών=ζουλάρων.
    Ποια η ετυμολογια της ζουλας; ο γουγλης δεν με βοηθαει «επ’ αυτου»

  78. Μαρία said

    Το λεξικό δίνει το ζουλάω. Στα μάγκικα το ζουλάρω είναι κρύβω (ίσως απ’ το πολύ ζούληγμα), σουφρώνω.

  79. andreas said

    Σημειώνω ότι η λέξη «κούλουμα» λέγεται και στην κεφαλονιά, όπως και η έκφραση «κάνουμε κούλουμα». Επίσης, «πάμε στο τάδε μέρος για κούλουμα». Αυτά τη δεκαετία του ’90 που τα γνώρισα εγώ, δεν ξέρω αν είχε προλάβει η τηλεόραση να το διαδώσει. Νόμιζα ότι έτσι λεγόταν σε όλην την Ελλάδα. Για την ιστορία, διάσημα στην Κεφαλονιά ήταν (είναι ακόμα;) τα κούλουμα της Σκάλας.

    Για το πέταγμα του χαρταετού, είχα δει το τέλος από μια ελληνική ταινία (όχι κωμωδία), όπου περνούσε μια πομπή από μαυροφορεμένες γυναίκες και στην αντίθετη μεριά έτρεχε ένα παιδί με τον αετό του. Νομίζω ότι στην ταινία δεν ήταν Κούλουμα εκείνη η μέρα, άρα μήπως ήταν παιδικό παιχνίδι γενικά; Ο πατέρας μου πάντως πετούσαν αετό μόνο στα Κούλουμα.

  80. andreas said

    Άκυρο, άκυρο… οι γονείς μου δεν πετούσαν χαρταετό μόνο την καθαρή δευτέρα. Τότε ήταν το αποκορύφωμα. Είχαν την εποχή του χαρταετού, δηλαδή τον πετούσαν για δυο-τρεις βδομάδες. Μάλιστα τους φτιάχνανε και μόνοι τους, κάνανε και διάφορα κόλπα (όπως ξυραφάκια στην ουρά για να κόβονται οι καλούμπες των αλλωνών).

  81. #79 μήπως εἶναι ἡ ταινία «συνοικία τὸ ὄνειρο»;

  82. andreas said

    άνα μπράβο, αυτή είναι.

  83. nikiplos said

    Καλησπέρα… Το «ραβαΐσι» το πρωτοδιάβασα στην Λωξάντρα της Μαρίας Ιορδανίδου, στο προφητικό όνειρο που διηγείται ο σύζυγος της Λωξάντρας στην ίδια…

    Για το «γλέντι» τα λεξικά δίνουν τουρκική προέλευση, αλλά έχω κάποιες ενστάσεις, καθώς παλαιότερα είχα διαβάσει μια εξίσου πειστική εξήγηση για βυζαντινή προέλευση, που βέβαια δεν αποκλείει να πέρασε στην τουρκική γλώσσα από την βυζαντινή διάλλεκτο.

  84. Νέος Τιπούκειτος said

    @81: Κορνήλιε, ντροπή σου, παρακολουθείς και αριστερό κινηματογράφο.

  85. Nikiplos, θα μ’ ενδιέφερε πολύ η βυζαντινή εκδοχή του γλεντιού, αν μπορείς να θυμηθείς πού και τι είχες διαβάσει.

  86. Νέος Τιπούκειτος said

    @59: Κορνέιγ, προτιμότερο το «ψαροκόλλης», που ριμάρει και με το «αρπακόλλης».

    Στην ταβέρνα του Σαραντάκου, ενώ ο βορράς εφύσα, και υψηλά εις τα βουνά εχιόνιζεν, ένα πρωί, εμβήκε να πίη ένα ρούμι να ζεσταθή ο μαστρο-Κορνήλιος ο Νεοκαθαρολόγος, διωγμένος από την Μαρίαν του, υβρισμένος από τον Νεοτιπούκειτον, δαρμένος από τον Βουκανιέρον, ξορκισμένος από την κυρά-Σοφίαν την σπιτονοικοκυράν του, και φασκελωμένος από τον μικρόν τριετή Ηλεφούφουτον, τον οποίον ο προκομμένος ο θείος του εδίδασκεν επιμελώς, όπως και οι γονείς ακόμη πράττουν εις τα «κατώτερα στρώματα», πώς να μουντζώνη, να βρίζη, να βλασφημή και να κατεβάζη κάτω Σταυρούς, αττικάς συντάξεις, Παναγιές, ισόκωλα, κανδήλια, περισπωμένας, θυμιατά, γενικάς απολύτους και κόλλυβα. Κι έπειτα, γράψε νεοκαθαρεύουσαν!
    (Α. Παπαδιαμάντης, Η Σαρακοστή του αρπακόλλα, Άπαντα τόμ. 15, σελ. 683 κ.ε.)

  87. καὶ εὐθέως ἀνεκουφίσθη ὁ Κορνήλιος τὴν Τιπουκίτειον ὀρθογραφίαν τοῦ «ἁρπακόλλης» ἐξακριβώσας μὴ ἠξεύρων ἄχρι τῆς στιγμῆς ἐκείνης ἂν ὁ διὰ τὴν ἀθυροστομίαν περιώνυμος ἱστολόγος οὗτος ἤθελε γράψει «ἁρπακώλης» πολλῶν παρεξηγήσεων αἴτιος οὔτω γενόμενος.

  88. ΚΕΚΑΡΜΕΝΟΣ ΟΙΝΟΣ

    Ὅ, τι κι ὰν εἶχε τό ‘χασε: πνεύματα, τόνους, κράσεις,
    τίποτε δὲν τ’ ἀπόμεινε παλιὸ κι ἀρχάϊκό,
    ἀριὰ καὶ ποῦ θυμότανε τὶς ἀττικὲς συντάξεις,
    τὴν δοτική, τὴν εὐκτική, τὸν ἔρμο δυϊκό.

    Ὅπως τὰ λείψανα περνοῦν διέρχεται ἡ ζωή του
    καὶ γράφει ὁ κακόμοιρος χωρὶς κάποιο σκοπό,
    στοῦ Σαραντάκου ὁλημερὶς ῥουφῶντας τὸ κρασί του
    τοῦ κάκου κάποιον γύρευε θαμῶνα στρογικό.

    «Καταραμένε κάπελα καὶ κλέφτη ἱστολόγε,
    γιατί τὸν οἶνο μοῦ ‘κανες χυδαϊστὶ κρασι;
    καὶ μοῦ φωνάζουν <>
    Μαρίες καὶ Τιπούκειτοι καὶ ἄλλοι μαλλιαροί;

    Δὲν ἦρθα γιὰ Εὐαγγελικά, μήτε γιὰ δίκη τόνων,
    ἦρθα νὰ βρῶ παρηγοριὰ στὰ νήματα κοντά,
    κι ὁπ Δέσποτας γενόμενος τὸ στόμα τῶν θαμώνων
    ἐκφράζοντας τὸ σύνολο στὰ λόγια του ἀπαντᾷ:

    «Τί φταίω ἐγὼ ὰν τὰ δάχτυλα γλυστροῦν ἀπὸ τὰ πλῆχτρα
    καὶ βάζῃς περισπώμενες σὲ λάθος συλλαβές
    κι ὁλόκληρος βυθίζεσαι στῆς χλεύης τὴ ῥουφήχτρα,
    τί φταίω γὼ κι ὰν σὲ γελοῦν, τί φταίω γὼ κι ἂν κλαῖς;

  89. καὶ μοῦ φωνάζουν «ὕπαγε, κακὲ καθαρολόγε»

  90. Immortalité said

    @ 86 & 88 Καλά εγώ τα χω πιει εσείς ζωγραφίζετε… Τί εμπνευση σας επισκέφθηκε νυχτιάτικα. Douze points à partager 🙂

  91. ἂ καὶ βέβαια τὸ κρασὶ δὲν εἶναι κουρεμένο, κεκραμένο εἶναι.

    Ἰμμορταλιτέ, δὲν φτάνει ποὺ σὲ μποιράζομαι μὲ τὸν Τιπούκειτο, τώρα θὰ μοιράζομαι καὶ τὴν ψῆφο σου; 🙂

  92. Immortalité said

    @ 91 🙂 Καλά λοιπόν! douze points chacun.

  93. Μαρία said

    Δύτη, αν ήταν αντιδάνειο, δε θα το ξέραμε; Πώς ετυμολογεί το λεξικό σου το eglenmek (τσιγκέλια δε διαθέτουμε)

  94. Νέος Τιπούκειτος said

    Κορνήλιε, εκείνο το Κεκαρμένος οίνος μού άρεσε, για να πω την αλήθεια. Σουρεαλιστικό το βρήκα!

    Ιμμορταλιτέ, τι ήπιες και δεν μας έδωσες; 🙂 🙂 🙂 (Κι εγώ είχα χτυπήσει κάτι μπιρόνια, εδώ που τα λέμε…)

  95. Λοιπόν, κοίταξα τώρα το ιστορικό λεξικό του Tietze που ευτυχώς φτάνει μέχρι το Ε. Το ρ. eğlenmek ετυμολογείται ως παθητικός τύπος του eğlemek, που σημαίνει «απασχολώ, αναβάλλω» αλλά είναι άγνωστης ετυμολογίας. Και τα δύο πάντως ανήκουν στα Anadolu türkçesi, ήτοι τα τουρκικά της Μικρασίας, που σημαίνει ότι δεν εμφανίζονται στις τουρκικές διαλέκτους του Αζερμπαϊτζάν π.χ. ή της Κεντρικής Ασίας. Που σημαίνει, επίσης, ότι μια πειστική βυζαντινή ετυμολόγηση θα μπορούσε να έχει βάση. Ποια όμως;

  96. ϊσως να ταιριάζει σε αυτό το θέμα https://sarantakos.wordpress.com/2009/05/03/bounty/
    Στις Σπέτσες θυμάμαι πιτσιρικάς ότι τα παιδιά δεν λέγανε «θα πετάξω χαρταετό» αλλά «θα καμπανίσω φιλάντρα».
    Το καμπανίσω το καταλάβαινα από την κίνηση στην καλούμπα σαν να χτυπάς καμπάνα για να ανέβει ο χαρταετός.
    Η φιλάντρα μου ήταν άγνωστης προέλευσης μέχρι πρόσφατα. Διάβσα κάπου ότι φιλάντρα λεγόταν αυτό που στο επίσημο ονοαματολόγιο του Πολεμικού Ναυτικού λέγεται «επισείων» δηλαδή ένα τριγωνικό σημαιάκι συνήθως στην κορυφή του ιστού, στα ιστιοφόρα έμοιαζε πολύ με χαρταετό μια και είχε κάποιο ξύλοστην βάση και με δύο σχοινιά (σαν τα ζύγια κρεμόταν στον ιστό. Μάλιστα διαβάζοντας μια νουβέλα του C. S. Forester από τη σειρά Hornblower (αλήθεια υπάρχει μετάφραση στα ελληνικά κάποιου) είδα ότι το χρησιμοποιούσαν για να βλέπουν την κατεύθυνση του ανέμου (σαν ανεμούριο).

    *Δέιτε κι εδώ http://www.hellenicnavy.gr/Documents/diata/chap21.pdf στη σελίδδα 3

  97. Ηλεφούφουτος said

    Νέος Τιπούκειτος είπε
    «Κι εγώ είχα χτυπήσει κάτι μπιρόνια, εδώ που τα λέμε…»

    Έτσι γίνονται οι κοιλιακοί; 🙂

  98. Έχει ακούσει κανένας τη λέξη φιλάντρα για το χαρταετό;

  99. π2 said

    Δύτη (#95), η προταθείσα βυζαντινή ετυμολογία του γλεντιού καταγράφεται και απορρίπτεται πειστικά στο Περιγλώσσιο (http://periglwssio.blogspot.com/2006/06/blog-post.html).

  100. sarant said

    Κορνήλιε, Τιπούκειτε, εξαιρετικές οι παρωδίες σας, μού έφτιαξαν τη μέρα, άφεριμ!

    Παναγιώτη, όχι, δεν έχω ξανακούσει τη φιλάντρα για τον χαρταετό.

  101. Παναγιώτη, ἔσπαγα τὸ κεφάλι μου νὰ καταλάβω τί ἐννοεῖ ὁ ποιητὴς λέγων:

    καὶ τὸν ἱστόν του Τυρρηνῶν
    ἐκόσμει ἐπισείων.

    σ’εὐχαριστῶ σ’ εὐχαριστῶ σ’εὐχαριστῶ σ’ εὐχαριστῶ σ’εὐχαριστῶ σ’ εὐχαριστῶ σ’εὐχαριστῶ σ’ εὐχαριστῶ!

  102. Μισιρλού... said

    Να σας πω κι εγώ για τις λεξούλες;
    ==================================

    ΖΟΥΛΑ

    η ζούλα = το κρησφύγετο, η απόμερη μεριά, το καταφύγιο, ο κρυψώνας (ή/και μέρος σκοτεινό)
    στη ζούλα = στα κρυφά, στα μυστικά, στα πονηρά και αρπαχτά
    ζουλάω-ώ = κινούμαι λαθραίως, κλέβω, αποσπώ, σακουλιάζω, σουφρώνω, «τσιμπώ»…

    zula & zulla (σκεπαστός, καλυμμένος, μυστικός) = αργκοτικά συνώνυμα των çalmak και aşırmak

    ***

    ΡΑΒΑΪΣΙ

    Το ραβαΐσι (ή ρεβαΐσι ή ρεβαΐζι) είναι το συμπόσιο, η διασκέδαση, το ξεσάλωμα, το ξεφάντωμα.
    Γενικώς η γιορτή – και κυρίως η γιορτή εξόδου.
    Άρα >>> το γιορταστικό συναπάντημα θα λέγαμε…

    Πιθανολογώ κι εγώ, όπως φαίνεται και στις σημειώσεις @54 & @74 πως πρέπει να προέρχεται από τα φαρσί και τη ρίζα rav- (εξερχόμενος) ravā / ravān / raftan (εξέρχομαι, περπατάω, πάω με τα πόδια…κ.α.) και περνάει στην τουρκική με reva- revaç, revan, reviş (προπορεύομαι, ρέω, πηγαίνω κλπ)

    Βρε, άκου τι σκέφτηκα τώρα! Μήπως και το reveyon (reveillon) είναι από αυτή τη ρίζα;!!! [réveil = περπατώ]
    Χεχεχεχε
    🙂

    ***

    ΓΛΕΝΤΙ

    Περί γλεντοκοπήματος :
    eğlen- = απασχολώ, χρονοτριβώ, χασομερώ, αναβάλλω
    eğlenmek = διασκεδάζομαι, απασχολούμαι ευχάριστα
    eğlendirmek = δίνω ή λαμβάνω αναψυχή, συμμετέχω σε ψυχαγωγία, διασκεδάζω, διασκεδάζω θορυβωδώς, αναπαριστώ, αναδημιουργώ, γλεντώ, παίζω, παιχνιδίζω, ευθυμώ, ξεσαλώνω…
    (καθώς και > χλευάζω, περιγελώ, λοιδορώ, γιουχαΐζω)

    Την έκφραση > gönül eğlendirmek = απασχόληση καρδιάς
    Θα την λέγαμε : δημιουργικό διάλειμμα καρδιάς
    Συνεπώς = γλεντάω με την καρδιά μου / έξω καρδιά

    Ενδιαφέρον έχουν οι αντίστοιχες λέξεις στα :
    Τουρκμένικα –> masgaralamak
    Οσμπέκικα –> mash’ara kilmak
    Αζέρικα –> masgaraya

    [Η προέλευση δε μου κάθεται…δε μου κάθεται! Θάναι βαθιά «ριζωμένη».]

    ***

    ΚΟΥΛΟΥΜΑ

    Όσο για τα Κούλουμα. Είχα ασχοληθεί παλιότερα με τη λέξη, αν και δεν έχω κρατήσει τις πλήρεις παραπομπές, βλέπω πως έχω σημειώσει :

    külleme = σταχτιασμένος, μουντζουρωμένος
    küllemeκ = αλείφω με στάχτη, μουντζουρώνω
    kül = ασβόλη, θράκα, στάχτη

    Κι αν ισχύει αυτό, πρέπει να έχουν σχέση και τα πανάρχαια μουντζουρώματα των Απόκρεω.
    Και πολύ πιθανά με τις βυζαντινές διαπομπεύσεις και εκείνα εκεί τα «καρναβάλια» τους (Carne-Vale) που είχαν και μουντζουρώματα, [στην πιο απλή εκδοχή τους…]
    Βλέπε αποκριάτικα έθιμα >> Γάμος που αντί για ρύζι ρίχνουν στάχτες. Περιφορά καμήλας και μουντζουρωμένου αναβάτη κ.α.

    Τα Κούλουμα δεν είναι νέα λέξη. Η λογοτεχνία του ’80 (του 1880 εννοώ !) βρίθει αναφορών… Χρηστομάνος, Κρυστάλλης κλπ.

    Ένα όμορφο απόσπασμα από κείμενο-«ρεπορτάζ» ( από πού ; ) :
    Οι όμιλοι των εκβεβακχευμένων, οίτινες επί όνων, επί κάρων ή πεζοί, οινοβαρείς και παραπαίοντες και βραγχνώς άδοντες περιφέρουσι και επιδεικνύουσιν επί του προσώπου των όλην την ασβόλην των λεβήτων των μαγειρείων των.

    ΥΓ:
    Για τα Κούλουμα έχω και τη σημείωση πως είναι υπαίθρια γιορτή και σχετίζεται πιθανά και με το kılınma = μουσουλμανική τελετή, καθώς και ειδική γιορτή εξαγνισμού και καθαρότητας.
    [Λες να μουντζουρώνονται ή βάφονται ή είναι ρακένδυτοι για αυτή την τελετή;]
    Αλλάχ οίδε !

    Μπρεεεε… καμια βοήθεια;
    Κανας Χριστιανός;
    [ωχχχ… σόρι! Κανας Μουσουλμάνος;]

    🙂

  103. sarant said

    Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά -θέλουν μελέτη, αλλά για τα Κούλουμα κάτι πάει να βγει. Κανείς άλλος;

  104. Το külleme, ακόμα περισσότερο, σημαίνει «στάχτωμα» και άρα μτφ. «μουτζούρωμα», αλλά προφέρεται «κιουλεμέ». Δεν ξέρω αν μπορούμε να βγάλουμε κάτι από αυτό.

  105. Νέος Τιπούκειτος said

    @97: Ηλεφού, οι δικοί μου οι κοιλιακοί είναι με ελαφρά κύρτωση (ημίτονο 90 μοιρών) προς τα έξω.

    Ιμμορταλιτέ, συγγνώμη που σου χαλάω τη φαντασίωση.

  106. yiannakis65 said

    Κορνήλιε, δεν πρόλαβες τον Εθνάρχη να επισκέπτεται τον λόφο του Φιλοπάππου, με τον Κώστα Σερέζη να τον ακολουθεί κατά πόδας; Ούτε έφτιαξες ζύγια μικρούλης;

  107. Νέος Τιπούκειτος said

    @102: Μισιρλού, εσύ παιδί μου είσαι τουρκομάνουλο πρώτης! (Σαν την Τανσού Τσιλέρ, ένα πράμα.) Αυτό με το κιούλεμε είναι βέρι πρόμισινγκ, θυμίζει και το Ash Wednesday (πασαλειβόντουσαν την ασβόλη, λέει, για να δείξουνε τη συντριβή τους, πρώτη μέρα της Σαρακοστής).

  108. yiannakis65 said

    @
    Κορνήλιε, δεν πρόλαβες τον Εθνάρχη να επισκέπτεται τον λόφο του Φιλοπάππου, με τον Κώστα Σερέζη να τον ακολουθεί κατά πόδας; Ούτε έφτιαξες ζύγια μικρούλης;

  109. Νέος Τιπούκειτος said

    @106: Γιαννάκη65, εννοείς τον Εθνάρχη Μακάριο προφανώς; Γιατί εμείς εδώ είχαμε κι άλλονε, κι οι δυό τους δεν πολυχωνευόντουσαν.

  110. MAI BINE BURTOS DE BERE DECAT COCOSAT DE MUNCA.

    Κάτι ὑποστίγματα, ὀξυβαρεῖες κλπ δὲν τὰ διαθέτω. ῥουμανικὴ παροιμία σὲ ἐνεπίγραφη κούπα ἐκ τῆς συλλογῆς μου ποὺ μοῦ εἶπαν ὅτι σημαίνει: καλύτερα κοιλιὰ ἀπὸ τὴν μπύρα παρὰ καμπούρα ἀπὸ τὴν δουλειά.

    ἐνδιφέρον γιὰ τὰ κούλουμα. δηλαδὴ σημαίνουν ἢ μουντζούρωμα ἢ καθάρισμα.

  111. 109 πρώτη φορὰ ἐπεσκέφθην τὸν Φιλοπάππου κατὰ τὴν ἐκπνέουσα δεκαετία. θυμᾶμαι τὴν ὡραία θέα, τὸ μνημεῖο, ἕνα ζευγαγαράκι ποὺ φιλιόταν σὲ ἕνα παγκάκι ὅταν ἀνεβαίναμε καὶ καμιὰ ὥρα μετὰ ποὺ κατεβαίναμε φιλιόταν ἀκόμη, κάτι τέτοια.

  112. Νέος Τιπούκειτος said

    @101: Πας καλά, ρε Κορνήλιε; Διαβάζεις Διονύσου πλουΝ; Τσίμπα κι ένα άγνωστο απόσπασμα τώρα, γιατί τα τραβάει ο οργανισμός σου (ίνα μή τι χείρον είπω):

    Οι ναύται, Κορνηλιοκαείς,
    ορθοτομούντες τόνους
    διήρμοζον μετά βοής
    την οξυβάρειαν ο εις,
    ο δ’ άλλος ῥῶ δασύτατα
    και φθόγγους ματαιοπόνους.

  113. #103.
    Εντελώς απίθανο, αλλά μην τυχόν κι έχει σχέση: Μπορεί να είναι το αραβικό kullu συνθετικό του κούλουμα (όπως στα «κουλουβάχατα»);

  114. Μαρία said

    Δύτη, 104, και το κυριότερο: αν ήταν τούρκικο, θα το αγνοούσαμε εμείς οι μέχρι πρόσφατα οθωμανοί και θα το ήξεραν οι Αθηναίοι, άντε κι οι Κορφιάτες; Και δε θα λέγαμε τους μουντζούρηδες κιουλεμέδες;

  115. Τιπούκειτε σὲ πρόλαβα κι ἤδη ἔχω παρῳδήσει τὸ ποίημα. Τὸ ξαναβάζω:

    Τὸ κίνημα τοῦ εὐκλεοῦς
    ἀρχαϊσμοῦ ἐκοιμᾶτο
    κι ἔβλεπες μόνον μαλλιαροὺς
    εἰς τοῦ δικτύου τὰς ἀτραποὺς
    ἐν ἀφθονί’ ἀφάτῳ.

    Αἱ διαλείπουσαι μορφαὶ
    καθαρευόντων τύπων,
    αμφίβολοι καὶ ἀραιαί,
    ἐνίοτε βαρβαρικαὶ
    τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐκτύπων.

    Ὦ Δύσι, πύλη τῶν δεινῶν!
    Ἐπιρροὰς κακίστας
    διδοῦσα εἰς τὸ γλωσσικὸν
    ἐλήσθης τῶν λατινικῶν
    καὶ μαλλιαρὴν συνίστας.

    Ἀλλ’ὅπου λήθη τύμβου πλὰξ
    καλύπτουσα τὰ πάντα
    διαβρουμένη διαμπὰξ
    ὑπὸ δακρύων ἐναλλὰξ
    πρὸς τάφον ἢ σαράντα.

    Οὔτω προσμένομεν λαμπρὰν
    ἀνάστασιν τῆς γλὠσσης
    ἦς καὶ τὰ ῥήματα σειρὰν
    εὶς βίβλον ἔγραψεν μακρὰν
    ὁ Ἰωάννης Ῥώσσης.

  116. Immortalité said

    @94 Βότκες σκέτες Τιπούκειτε και λες και το ξέρανε σήμερα και με πατήσανε στη δουλειά. Ακόμα να συνέλθω.

    @105 Ne t’en fais pas mon cher, δεν αποτελούσαν ποτέ μέρος της φαντασίωσης για να μου τη χαλάσουν 🙂

    @110, 112, 115 Κορνήλιε & Τιπούκειτε μου φτιάξατε τη μέρα (ή μάλλον τη νύχτα που αρχίζει…

  117. sarant said

    112, 115: Μεγάλα κέφια!

  118. Μισιρλού... said

    ΞΑΝΑ ΤΟ ΡΑΒΑΪΣΙ
    (Διέρχεται και δεν περνάει!)

    Μου έχει κολλήσει αυτό το ραβαΐσι, να λέγεται…
    Σας παρακαλώ, εσείς οι «πιο ειδικοί» για να προσεγγίσετε-σχολιάσετε κι αυτή την εκδοχή.
    Αυτά με τις «ροές» και «θορύβους» με οδηγούν να ξανασκεφτώ για αντιδάνειο.

    Λοιπόν :

    Βρήκα στο Liddell-Scott >>
    ῥα^βάσσω , Att. πώτ-ττω ,= ῥάσσω, ἀράσσω,
    A. make a noise, esp. by dancing or beating time with the feet,
    Hsch., Phot.; cf. ἀρραβάσσω.

    [*** Τα αραβ-(ικά) και ῥασσ-(ουλικά) τα είδα / διασταύρωσα και στον Σταματάκο ***]

    Μα θυμήθηκα ξάφνου, λίγο πριν, τον Στ. Βασδέκη στα ετυμολογικά του και τον αναζήτησα στο πελαγοδιαδίκτυο.
    Και να! Βλέπω να έχει το ραβαΐσι : >>
    Βασδέκης – η ομάδα των λέξεων, των εκ της ρίζας ρα-
    ραβάσσω [ρήγ-νυμι (γ>β)]- ράσσω, αράσσω, κάνω κρότο, μάλιστα ορχούμενος ή δια του ποδιού κρούω τον ρυθμό. αρραβάσσω (α, ευφων.), αρράβαξ, ραβαΐσι ( = γλέντι, ξεφάντωμα), αραβέω, άραβος, άραδος (β>δ), αραδέω, αραγμός (β>γ), αράγδην, ρεκάζω (α-ραγ-μός, α>ε, γ>κ), ρέκασμα, ρεκασμός, αρβαλώ (άραβος), αρβάλημα, αρβαλητό, αρβολητό, αρβάλι, αρβαλίζω, αρβάλα, αραβίδα.

    ***

    ΡΑΒΑΪΣΙΑ – ΠΟΔΟΒΟΛΗΤΑ – ΣΚΕΨΕΙΣ & ΓΛΕΝΤΙΑ !!!
    (τα γλέντια και τα ξεφαντώματα, εδώ στο -ρω ):

    Κρότοι, ρυθμοί και ποδοκρούσεις, ρίμες και βράχνιασμα, στροβιλισμοί, εκτροπές, ρόπαλα (και ευτράπελα), ρετσίνα (ρέψιμο, σουρώματα και δάκρυα), ρύποι (και κατούρημα), κατάρρευση στις ρούγες και γενικά ρέουσα η κατάσταση…

    Η απόρροια αυτής τής λεξικής ρυμοτομίας : Λεφούσια συρρέουν στα ραβαΐσια …
    (πριν τους ρευματισμούς, εννοείται).

    ΥΓ:
    Έχει και στραγάλια ! -Σαν γνήσια πανήγυρις…
    Μα τι στραβάδι είμαι;
    Ρεμπελιό η όλη κατάσταση τελικά… Ως γνήσιοι ρεμπέτες, όλοι οι ραβαϊσιασμένοι!

    Ουφφφ… έρεψα με αυτή τη λεξικολοξία.
    Ερείπιο ηρωικό.
    Θα τον πάρω σίγουρα το ρόλο : Της κυρά τής… -ρω!
    🙂

  119. Immortalité said

    Καλά Μισιρλού όποτε γράφεις κάνεις μπαμ 🙂

    για να δούμε και τί θα πουν και οι εξειδικεύμενοι ειδικοί επί της ειδικής αυτής θεωρίας…

  120. Μαρία said

    >Μα θυμήθηκα ξάφνου, λίγο πριν, τον Στ. Βασδέκη στα ετυμολογικά του και τον αναζήτησα στο πελαγοδιαδίκτυο.

    Με το μπαρδόν, αλλά ψώνισες απο σβέρκο. Απ’ τα φαβορί για το βραβείο Πορτοκάλος.

  121. Μπουκανιέρος said

    Τιπού (107) κι εγώ Mercredi des Cendres σκέφτηκα με τα προηγούμενα.

  122. Κορνήλιε, είσαι γίγας! Αλλά διαβάζοντας την ηλικία της μάνας σου, συνειδητοποιώ πόσο έχω γεράσει (την περνώ μερικά χρόνια, κι ας έχω κόρη μόλις 13 ετών).
    Άσχετο: Είμαι ο μόνος εδώ μέσα που νόμιζα ότι ραβαΐσι (λέξη που δεν ανήκε βέβαια στο ενεργό μου λεξιλόγιο, αλλά που κάπου την είχα ακούσει) είναι το μεγάλο ραβασάκι;

  123. Μισιρλού... said

    @122
    Άγγελε, και τα πολλά τα ραβασάκια (και δη τα μεγάλα) σε γλέντια καταλήγουν!
    Μη χολοσκάς… Γλέντησ’το!
    😆

  124. nikiplos said

    καλημέρα…

    Συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση, αλλά έλειπα στην επαρχιακή Γερμανία και δεν είχα διαδίκτυο…

    Λοιπόν η βυζαντινή προέλευση της λέξης «γλέντι» έχει ως εξής (την αναφέρω από μνήμης)

    Στο βυζάντιο υπήρχε ένα ύφασμα που λεγόταν λέντιον (λατινικής προέλευσης μάλλον) του οποίου η ύφανση ήταν ιδιαίτερα επίπονη… Όταν τελείωνε οι υφαντουργοί έκαναν γιορτή γιατί αυτό το ύφασμα άξιζε πολλά. Η γιορτή υποτίθεται ότι λεγόταν εκλέντιον (δλδ το πέρας της ύφανσης του λέντιον – συγνώμη για τις γενικές), που έδωσε στην ελληνική δυό λέξεις: το γλέντι και το ξεφάντωμα (η εξ-ύφανση του λέντιον).
    Την ιστορία την είχα διαβάσει παλαιά (80ς) σε τεύχος της «ιστορία εικονογραφημένη» στις στήλες των επιστολών αναγνωστών και μου είχε φανεί αρκετά πειστική… Δεν αποκλείεται δλδ να πέρασε στην Τουρκική από τη βυζαντινή διάλεκτο… (Μην ξεχνάμε την ισχυρή λατινική επίδραση στα παλαιά βυζαντινά)

    Δεν την υιοθετώ, απλά λέω ότι υπάρχει… Αν ισχύει τότε είναι πιθανή μια μεταγραφή στην τουρκική δια μέσου του eğlendirmek που είναι πιθανή ρηματοποίηση μιας προγενέστερης λέξης…

  125. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Στο λεξικό εδώ http://www.fjalori.shkenca.org/ αν βάλετε τη λέξη kollum λέει κάτι σχετικό με τον μαλακό πηλό, που είναι έτοιμος για να ψηθεί και να γίνει τούβλο. Τα ίδια και στο λεξικό που είχε αναφερθεί εδώ https://sarantakos.wordpress.com/2014/02/07/izabo/#comment-204359 Τα σχετικά με το καθαρός συνδέονται με το λήμμα kulluem.
    Τι ωραία να διαβάζεις τα παλιά άρθρα! 🙂

  126. […] είναι και η λαϊκή φράση που αναφέρει ο Ν. Σαραντάκος: «στα κούλουμα γκουμουλώνουμε ασύστολα» (κοινώς σαβουρώνουμε από το πολύ φαί και ποτό που […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: