Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ε όχι και γαργάρα, αγαπητή μου!

Posted by sarant στο 18 Φεβρουαρίου, 2010


Ο Γάλλος συγγραφέας Αλέξανδρος Δουμάς (ο πατήρ), σύμφωνα με την ορολογία της ρατσιστικής εποχής στην οποία έζησε, λεγόταν quarteron (γιος μουλάτου και «γνήσιας» Γαλλίδας), μια και ο πατέρας του, αν και δοξασμένος στρατηγός του Ναπολέοντα, ήταν μουλάτος, γεννημένος στην Αϊτή, γιος μικροαριστοκράτη και μιας μαύρης σκλάβας. Στη Γαλλία αυτές τις μέρες προβάλλεται η ταινία L’autre Dumas (Ο άλλος Δουμάς), που έχει προκαλέσει σάλο επειδή πρωταγωνιστής είναι ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ, που είναι βέβαια ξανθός και άσπρος, όχι μελαμψός και μελαχρινός.

Στη χτεσινή Ελευθεροτυπία υπάρχει μεγαλούτσικο άρθρο της Ναταλί Χατζηαντωνίου για την ταινία και το θόρυβο που έχει προκαλέσει. Εκεί διαβάζουμε ότι κάποιοι Γάλλοι λόγιοι επικρίνουν την «απρόβλεπτη επιλογή του Ντεπαρντιέ για τον ρόλο, σε μια εποχή που η Γαλλία κάνει… γαργάρα τις εθνικές διαφορές και την προαγωγή των μειονοτήτων. Τι θα λέγαμε εάν για τις ανάγκες ενός φιλμ, ο Ντένζελ Ουάσιγκτον ενσάρκωνε τον Ζαν Μουλέν κι ο Πασκάλ Λεζιτιμίς (Γάλλος, με καταγωγή από τις Αντίλες) τον Μολιέρο;».

Η επεξηγηματική παρένθεση για τον Πασκάλ Λεζιτιμίς είναι προσθήκη της Ελληνίδας δημοσιογράφου, και πολύ σωστά, κι ίσως θα χρειαζόταν άλλη μία, διότι ο Έλληνας αναγνώστης μάλλον δεν ξέρει τα πρόσωπα (ο Ζαν Μουλέν ήταν κοσμαγάπητος ήρωας της αντίστασης, εντελώς διαφορετικός στη φυσιογνωμία από τον Ντένζελ Ουάσινγκτον. Και δεν την κατηγορώ που παρέλειψε την υποσημείωση.

Ούτε θα της κρατήσω κακία που απέδωσε (σε άλλο σημείο του ρεπορτάζ) «ωμότητα» του Ντεπαρντιέ το γαλλικό truculence, που είναι λέξη δυσκολομετάφραστη -αλλά εγώ θα έβαζα «πληθωρικότητα» που ταιριάζει και στον Ντεπαρντιέ και στον Δουμά. Πάντως ο άγγλος δημοσιογράφος το απέδωσε vividness, όμως έβαλε σε παρένθεση και τον γαλλικό όρο προσκαλώντας όποιον έχει καλύτερη απόδοση να την αναφέρει.

 Ωστόσο, θεωρώ μαργαριτάρι ολκής το: σε μια εποχή που η Γαλλία κάνει… γαργάρα τις εθνικές διαφορές και την προαγωγή των μειονοτήτων .

Στα ελληνικά, κάνω γαργάρα σημαίνει, βέβαια, «κουκουλώνω, αποσιωπώ κάτι«, ενώ μαζί με το άρθρο, δηλαδή τα κάνω γαργάρα, σημαίνει «παίρνω πίσω κατά τρόπο ασυνεπή όσα είπα, όσες υποσχέσεις έδωσα». Ολοφάνερα, κάποιο λάθος υπάρχει στο απόσπασμα που διαβάσαμε, η Γαλλία δεν αποσιωπά τέτοια πράγματα.

 Τι λέει το πρωτότυπο; Λέει: «un choix étonnant au moment où la France se gargarise de diversité et de promotion des minorités visibles». Το μεταφραστικό παλούκι είναι το ρήμα se gargariser, το οποίο έχει δύο σημασίες, πρώτον την κυριολεκτική δηλ. κάνω γαργάρα (όχι μεταφορικά: βάζω νερό στο στόμα κτλ.) και δεύτερον τη μεταφορική, που σημαίνει περίπου «αρέσκομαι να, καμαρώνω να…» Εγώ ίσως θα το απέδιδα «έχει περί πολλού» ή «αναδεικνύει με καμάρι». Και η μεταφορική αυτή σημασία, διάολε, δεν είναι και τόσο σπάνια. Υπάρχει και στον Ρομπέρ αλλά και στο γαλλοελληνικό λεξικό του Κάουφμαν που δεν είναι και κανένα βαρύ και πολύτομο βιβλίο, μπορεί να το ανοίξει κανείς ακόμα κι αν δεν είναι χεροδύναμος.

Οι προσεκτικοί αναγνώστες θα πρόσεξαν ίσως ότι η δημοσιογράφος στη μετάφρασή της… έκανε γαργάρα (συγνώμη, δεν μπορούσα να αντισταθώ) δηλαδή έφαγε, παρέλειψε, τη λεξούλα visibles και απέδωσε το minorités visibles απλώς «μειονότητες», ενώ ο τυπικά γαλλικός αυτός όρος δηλώνει τις φανερές μειονότητες, μαύρους παναπεί και σκουρόχρωμους, όχι τους Πολωνούς.

Αλλά αυτό είναι πταίσμα ενώ η άλλη γαργάρα είναι μαργαριτάρι, επαναλαμβάνω, ολκής. Παρεμπιπτόντως, στο ίδιο φύλλο της εφημερίδας, υπάρχει κι άλλο μαργαριτάρι γαλλικής προέλευσης. Στο (εξαιρετικά κακογραμμένο, αλλά βαριέμαι να το αναλύσω) άρθρο «Γεύση από Παρίσι», διαβάζουμε ότι: ο πρωθυπουργός Φιγιόν αποφάσισε να απευθυνθεί στο «Κρατικό Συμβούλιο», την ανώτατη διοικητική αρχή. Αν είναι «ανωτάτη διοικητική αρχή» ή «ανώτατο διοικητικό δικαστήριο» δεν το ξέρω, αλλά πρόκειται για το Συμβούλιο της Επικρατείας. Χωρίς εισαγωγικά.

59 Σχόλια προς “Ε όχι και γαργάρα, αγαπητή μου!”

  1. Γιώργος said

    Όπως το έχει γράψει η Ναταλί δε βγάζει και νόημα, γιατί φαίνεται ότι η Γαλλία «κάνει γαργάρα» και την προαγωγή των μειονοτήτων.

    Και μετά από αυτό, να με συμπαθάτε, αλλά επειδή είναι η μόνη σελίδα που παρακολουθώ που έχει σχέση με τη γλώσσα και δεν ξέρω τα σχετικά φόρουμ, βάζω μία ερώτηση εδώ και κάθε απάντηση ευπρόσδεκτη:

    Γράφω ένα κείμενο (διδακτορικό) σε σχέση με τα συστήματα ηλεκτρικής ενέργειας, όπου χρησιμοποιείται καθημερινά ο όρος «ενεργός ισχύς».
    Χρειάζεται όμως να γράψω και «ενεργός/ενεργή διάταξη» (βραχυκύκλωσης), το οποίο δε χρησιμοποιείται τόσο συχνά και δεν υπάρχει παγιωμένος όρος.

    Απ’ ό,τι έχω δει είναι έγκυρη σήμερα η χρήση του «ενεργή», αν και υπήρχε (υπάρχει;) κάποιος κανόνας (ποιός ακριβώς;) σύμφωνα με τον οποίο δεν υπάρχει το «ενεργή».

    Τείνω στο να βάλω και τα δύο:
    Δηλαδή «ενεργός ισχύς» που είναι παγιωμένη η χρήση του, αλλά «ενεργή διάταξη» που ακούγεται καλύτερα από το «ενεργός διάταξη», το οποίο μου θυμίζει καθαρεύουσα («η ενεργός διάταξις» αλήθεια, πώς γράφεται με πολυτονικό»;)

    Θα χτυπάει όμως η αντίφαση, αν και λέμε π.χ. «υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου», αλλά «χωρίς γραβάτα».

  2. sarant said

    Καλώς ήρθες Γιώργο. Αν γκουγκλίσεις το «ενεργή ισχύς» βγάζει κάμποσες ανευρέσεις. Τα λεξικά δέχονται τον τύπο «η ενεργή». Η ΕΛΕΤΟ, που δεν είναι και φωλιά μαλλιαρών, γράφει: Η πλημμελής διδασκαλία (τα τελευταία χρόνια) και η συνεπαγόμενη άγνοια, και επομένως δυσκολία, στην κλίση των επιθέτων ενεργός, ανενεργός, αυτενεργός, ραδιενεργός,… που δεν είχαν ακολουθήσει
    το τυπικό της δημοτικής, έχει οδηγήσει συχνά στους τύπους ενεργή τιμή και ενεργή ισχύς, αντί των κλασικών ορων ενεργός τιμή και ενεργός ισχύς.

    Παράλειψε τις ιδεολογικές τοποθετήσεις για πλημμελή διδασκαλία και στάσου στο συμπέρασμα, ότι αναγνωρίζει τους τύπους «ενεργή τιμή» και «ενεργή ισχύς».

    Όμως, αν γράφεις διδακτορικό, η πιο συνετή επιλογή θα ήταν να θέσεις τον προβληματισμό σου στον επιβλέποντα, διότι αυτουνού ο λόγος μετράει.

    Εγώ θα έβαζα έναν τύπο, όχι αλλού ενεργός ισχύς και αλλού ενεργή διάταξη. Εγώ θα διάλεγα το «ενεργή» παντού, εκτός αν ο επιβλέπων επέμενε στο «ενεργός» παντού.

  3. Πάντως, εδώ που τα λέμε, μοιάζει πολύ του Δουμά ο Ντεπαρντιέ στη φωτογραφία με την καμήλα.

  4. Nicolas said

    Θα το απέδιδα μάλλον «πιπιλίζω» το gargariser σε αυτή την περίπτωση, με βάση τον Τριανταφυλλίδη:
    3. (μτφ.) αναφέρομαι επανειλημμένα, επίμονα, κουραστικά σε κτ.: Πιπιλίζουν την καραμέλα της Mεγάλης Iδέας. Πιπιλίζει παλιές, φθαρμένες ιδέες. (έκφρ.) ~ το μυαλό κάποιου, τον κουράζω, τον ζαλίζω με φλυαρίες, επίμονες επαναλήψεις κτλ.
    Και κρατάει η καραμέλα, μόνο που στο τέλος έχει λίγο πικρή γεύση (αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία, αχ, βαχ!).

  5. Nicolas said

    Δύτη, η καμήλα πού είναι στη φωτογραφία, αριστερά ή δεξιά;
    Γιατί αν βάλλουν στοίχημα ποιος πίνει περισσότερο, μάλλον η καμήλα θα χάσει!

  6. Γιώργος said

    Ευχαριστώ πολύ για τις πληροφορίες.

    Ναι, επειδή το συζήτησαμε με τον επιβλέποντα και επέμενε για το ενεργός το ψάχνω.
    Να αλλάξω το ενεργός ισχύς θα ήταν έγκλημα καθοσιώσεως :-). Άλλωστε θα ήταν ασυνεπές, γιατί μέχρι σήμερα έτσι το λέμε και γενικά έτσι επικρατεί στους μηχανικούς, τουλάχιστον στα πανεπιστήμια.

    Γι΄αυτό και το γκουγκλ βγάζει 115 φορές το «ενεργή ισχύς» και 1230 το «ενεργός ισχύς».

  7. Γιώργος said

    με το «τουλάχιστον στα πανεπιστήμια» το είπα επειδή σε αυτό το χώρο κινούμαι κυρίως, μην παρεξηγηθώ.
    Αλλά και στη ΔΕΗ και στο Διαχειριστή του Συστήματος (ΔΕΣΜΗΕ) έτσι το λένε, απ’ όσο έχω δει.

  8. Μαρία said

    Συμφωνώ με το Δύτη, αφού ήθελαν έναν truculent. Τι τους έχουμε τους μακιγιέρ.
    Η Ναταλί πρέπει να χρησιμοποίησε παλιό λεξικό.
    Νικολά, οι «γαλλικές» καμήλες πίνουν πολύ;

    Είναι παράξενο που στα ελληνικά η γαργάρα συνδέθηκε με την αποσιώπηση, αφού το υγρό δε το καταπίνουμε.

  9. Rogerios said

    Για το «se gargariser» θα πρότεινα και τα «επαίρεται, καυχιέται, καμαρώνει».
    Και βέβαια άλλο πράγμα η ανώτατη διοικητική αρχή κι άλλο ανώτατο διοικητικό δικαστήριο (όπως είναι το Συμβούλιο της Επικρατείας Conseil d’ Etat). To «Κρατικό Συμβούλιο» διεκδικεί με αξιώσεις κάποιο βραβείο.

  10. Μαρία said

    >Για το “se gargariser” θα πρότεινα και τα “επαίρεται, καυχιέται, καμαρώνει”.

    Το ρήμα δεν είναι συνώνυμο του se vanter ή του λογιότερου se targuer. Σχετίζεται με την ευχαρίστηση και την απόλαυση απ’ τη γεύση του υγρού. Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο που ο Νικολά σκέφτηκε το πιπιλάω.

    Η Φελουκατζή φαίνεται οτι έχει χάση την επαφή με την ελλην. πραγματικότητα.

  11. Rogerios said

    Μαρία, φυσικότατα και δεν είναι συνώνυμο ούτε του ενός ούτε του άλλου. Απλά το ζήτημα είναι ποιά λύση θα προτιμήσουμε στην προκειμένη περίπτωση: διαλέγουμε να δώσουμε ακριβή απόδοση της λέξης (με κίνδυνο να μη γίνει σαφές το νόημα, γιατί λ.χ. το πιπιλίζει δεν νομίζω ότι εδώ το αποδίδει) ή να καταστήσουμε σαφές το νόημα στον αναγνώστη;

  12. sarant said

    Ο Νίκος Λίγγρης στη Λεξιλογία πρότεινε «κοκορεύεται» για το se gargariser.

    Επίσης, έχει ορισμένα για το Συμβούλιο Επικρατείας:
    http://www.lexilogia.gr/forum/showthread.php?p=58845

  13. Immortalité said

    Παιδιά το μεγάλο Ρομπέρ δίνει το παθητικό se délecter και savourer. Θα συμφωνούσα μάλλον με τον Ρογήρο για τη μετάφραση. Το καμαρώνει ή το αρέσκεται να προβάλει. Οσο για το Conseil d’Etat που είναι γαλλική πατέντα και το πήραμε από τους Γάλλους και το ονομάσαμε εμείς «της Επικρατείας» αντί για «κρατικό» που τότε θα μπορούσαμε, το ότι υπάρχουν τύποι που γράφουν σε εφημερίδες ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ γι αυτό και όχι μόνο δεν το ξέρουν, αλλά δεν κάνουν καν τον κόπο να το εξακριβώσουν, εμένα με βγάζει από τα ρούχα μου. Ακου «κρατικό συμβούλιο»! Αμ αυτό το «ανώτατη διοικητική αρχή»; Δηλαδή ο τύπος δεν εχει ποτέ ακούσει για διαχωρισμό εξουσιών, Δικαιοσύνης – Διοίκησης και λοιπά μαλλιαρά και επαίσχυντα. Ωχ μ’ έπιασε το στομάχι μου…

  14. Immortalité said

    (μετά το αρέσκεται να προβάλλει, βάλτε ένα λ, θα έγραφα ότι μου φαίνεται καλύτερο αλλά συγχύστηκα!)

  15. Να κάνω μια παρέκβαση και να σημειώσω κάτι ακόμη από το χθεσινό πολιτιστικό ένθετο της Ελευθεροτυπίας, το διάβασα πριν λίγο και μου έκανε εντύπωση. Στην αρχή του άρθρου για τον νέο δίσκο του Πήτερ Γκάμπριελ γίνεται αναφορά σε δηλώσεις του τραγουδιστή για την ενορχήστρωση των τραγουδιών του και γράφει:

    «Ούτε κιθάρες ούτε ντραμς. Μόνο πνευστά, έγχορδα και κίμπορντς».

    Δεν έψαξα το πρωτότυπο κείμενο αλλά έχω την αίσθηση ότι τα έγχορδα της μετάφρασης είναι τα strings, το σύνολο δηλαδή των βιολιών, που μπορεί να περιλαμβάνουν και τσέλα, βιόλες και κοντραμπάσα. Δεν ξέρω ποια ακριβώς λέξη χρησιμοποιούμε στα ελληνικά για το string section, αλλά έτσι όπως είναι γραμμένο («ούτε κιθάρες […] μόνο έγχορδα») ακούγεται λάθος.

  16. Μαρία said

    15. Καλά το έχει. Η κιθάρα δεν ανήκει στα έγχορδα αλλά στα νυκτά. (νύσσα/νύττω=κεντάω)

  17. Μαρία, τα νυκτά όμως δεν είναι υποκατηγορία των εγχόρδων;

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CE%B3%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B4%CE%BF

  18. Μαρία said

    Τώρα συνειδητοποιώ οτι το κεντώ μπορεί να παρερμηνευθεί απο τους νέους 🙂
    Μ’ αυτή τη σημασία λοιπόν, την παρωχημένη.
    κεντώ 2 & -άω, -ιέμαι : (παρωχ.) 1. με αιχμηρό όργανο πιέζω δυνατά επάνω στο δέρμα προξενώντας αίσθημα πόνου: Mε κέντησε η βελόνα, με τσίμπησε. Kεντούσε τα βόδια με τη βουκέντρα, τα κέντριζε. 2. (μτφ.) κεντρίζω2: Mου κέντησε την περιέργεια.

    Αλλά το «νύσσον όργανο» το ακούμε κι απ’ τις ιατροδικαστικές, κάθε φορά που μαχαιρώνουν κάποιον.

  19. Μαρία said

    Όχι. Στη συμφωνική ορχήστρα όταν μιλάμε για έγχορδα, εννοούμε τα εγχ. με δοξάρι.
    Αν διευρύνουμε την έννοια, όπως φαντάζομαι κάνει η βίκι (θα το δω μετά) πρέπει να συμπεριλάβουμε στα έγχ. και τα πληκτροφόρα όπως το πιάνο.
    Αν θέλεις, αυτές είναι οι συμβάσεις που καθιερώθηκαν και χρησιμοποιούνται απ΄τους μουσικούς.

  20. OK, πρέπει όντως ο όρος έγχορδα να έχει καθιερωθεί σαν ελληνική απόδοση του «strings», οπότε μάλλον θα ήταν υπερβολή να αποδοθεί ευθύνη στον μεταφραστή.

    Στην ελληνική Βίκι πάντως τα αναφέρει περιφραστικά ως «έγχορδα της συμφωνικής ορχήστρας»:

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CE%B3%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B4%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CF%83%CF%85%CE%BC%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82_%CE%BF%CF%81%CF%87%CE%AE%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%82

  21. @head charge, δεν είναι εντελώς λάθος ο όρος από τη στιγμή που περιγράφει μια σύμβαση στα σύγχρονα είδη μουσικής: string είναι εκείνα τα όργανα που ακούγονται σαν το ήχο μιας κρεατόμυγας μέσα σε βάζο από μαρμελάδα. Ουσιαστικά, τα string είναι μεν τα έγχορδα αλλά όχι πάντα αυτά με φυσικό ήχο, συνήθως αναπαράγονται από ηλεκτρονικά sampler.

  22. Και να προσθέσω μερικά τεχνικά, αν τα κυρίως ειπείν έγχορδα της συμφωνικής ορχήστρας χρησιμοποιούν διακριτές σειρές στο πεντάγραμμο ανάλογα με το είδος τους, δλδ χώρια γράφονται τα πρώτα, δεύτερα βιολιά, βιόλες, τσέλα και κοντραμπάσα, εν τούτοις τα strings μπορούν να γραφτούν σε ένα πεντάγραμμο επειδή συνήθως αναπαράγονται ηλεκτρονικά από sampler.

    Ελπίζω να έλυσα την απορία.

  23. Nicolas said

    Και το κοκορεύεται και το καμαρώνει καλά είναι, για να βγει κι η ειρωνεία της φράσης.
    Μαρία, για την Φοβερή δεν λέω τίποτα, γιατί έχουμε και μιστέριους χαφιέδες στη γειτονιά και θα μας πλακώσουν πάλι.

  24. Ναι, ειδικά στην ηλεκτρονική μουσική η αναφορά σε strings αφορά συχνά σαμπλαρισμένους / προγραμματισμένους ήχους, στον συγκεκριμένο δίσκο πρέπει να αφορά κανονική ορχήστρα (όχι απαραίτητα πολυμελή).

    Ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις και σόρρυ για το οφ-τόπικ!

  25. Nicolas said

    Head, έκανα μια βόλτα στα κονάκια σου. Μ΄ αρέσουν. Δεν ξέρω πως δεν σε πέτυχα τόσα χρόνια που διαβάζω ελληνικά μπλόγκια.
    Ξέρεις και τον Zinn!

  26. Μαρία said

    23, αφού σου άρεσε, εγώ δε μπορώ να πω τίποτα. Σου θυμίζει και το γαλατικό κοκόρι.

    Head, οι Γάλλοι είναι πιο τεμπέληδες απο μας, λεν μετωνυμικά σκέτο «οι χορδές», εννοείται πάντα για μια ορχήστρα.

  27. Immortalité said

    @ 13 συμπληρώνοντας συνεχώς τον εαυτο μου… ήθελα να γραψω ότι το μεγάλο Ρομπερ δίνει συνώνυμο του se gargariser τα se délecter και savourer. Αν και σίγουρα το καταλάβατε…

    @ Μαρία μερσί για τα νυκτά. Μέχρι σήμερα αν με ρώταγες νόμιζα ότι η κιθάρα είναι έγχορδο. Κάθε μέρα ξημερώνει σοφότερη μαζί σας 🙂

  28. Νυκτό είναι και το πιάνο, νομίζω.
    Μ’ αρέσει που αφού επανήλθε η wordpress εμφανιζόμαστε όλοι μαζί σαν τα σαλιγγάρια μετά τη βροχή.

  29. Μπουκανιέρος said

    Όμως, σαλίγγαρε των νιπτήρων, αυτό το «νυκτό» δυσκολεύομαι να το καταπιώ. Κάπως σαν το dactylo μου ακούγεται. 🙂

  30. Immortalité said

    @ 28 Σαν τα σαλιγκάρια που ηταν ήδη στη βροχή, γιατί εννοείται ότι έπρεπε να βρέχει και δεν είχε κανένα λόγο να μη βρεχει και ξαφνικα η βροχή έπαψε και όλα αναρρωτήθηκαν, μα δεν βρέχει, αφού έπρεπε να βρέχει, μήπως το προσωπικό μου σύννεφο δεν έχει άλλη βροχή; αφού έχει, τη βλέπω γιατί δεν βρέχει; που κρύφτηκε η βροχή; και κοιτάζοντας τον ουρανό έτσι απλά ξανάρχισε να βρέχει, επειδή απο την αρχή εννοειται ότι δεν έπρεπε ποτέ να σταματήσει να βρέχει…

  31. Δύο η ώρα της νυκτός που λέει κι ο Βάρναλης, ας καταπιούμε και ένα νυκτόν. 🙂

  32. Immortalité said

    αυτό που σας έρχεται, μην το πείτε.

  33. Immortalité, υπονοείς ότι πρέπει να ξαναπέσει η wordpress; Ίσως βέβαια είναι ο μόνος τρόπος να πέσουμε για ύπνο εμείς οι εθισμένοι. Εγώ πάντως πάω για ύπνο, έχω και ταξίδι αύριο. Καληνύχτα!

  34. Μαρία said

    Καλά η γουόρντπρες πάει με τους ξενύχτηδες.
    Δύτη, το πιάνο είναι πληκτροφόρο δεν είναι τσιμπητό. Βέβαια όλα χορδές έχουν, αλλά είπαμε, για να συνεννοούμαστε, στενέψαμε τη σημασία του έγχορδου.
    Τι να κάνουμε, Μπουκάν, αυτή είναι η ορολογία. Άμα θες να λέμε και τις μουσικές κλίμακες σκάλες.

  35. Immortalité said

    Στο καλο Διάσημε! σαλιγκαροΔύτη 🙂 Που θα πας να ζηλέψουμε;

    άστο το τι εννούσα,τώρα παει δημοσιεύτηκε…

  36. Immortalité said

    Δύτη και Μπουκάν πάτε να με μπερδέψετε; το σαλιγκάρι με γκ δε γράφεται;

  37. Ας τους πούμε χοχλιούς νάμαστε μέσα. 🙂
    Α, και, Αθήνα πάω, μη ζηλεύεις!
    Οριστική καληνύχτα τώρα…

  38. Immortalité said

    @ εκεί ήθελα να καταλήξω, πως με κατάλαβες 🙂
    Αντε όνειρα γλυκά και … καλημέρα μια και θα το δεις αυριο.

  39. Μπουκανιέρος said

    Για νασχοληθούμε και λίγο με το ποστ, η ρατσιστική αριθμητική του αίματος έχει πολλή πλάκα.
    Γιατί μετά τον «τεταρτόαιμο» (quarteron / quadroon) έρχεται ο «ογδόαιμος» (octavon / octoroon), π.χ. ο Δουμάς υιός. Υπάρχει μάλιστα, για την επόμενη γενιά, και ο όρος hexadecaroon (δεν ξέρω πως είναι στα γαλλικά).

    Ε, μετά απ’ όλον αυτό τον ορθολογισμό, οι αοριστίες περί «ελληνικής καταγωγής» στη δική μας νομοθεσία μπορεί να μοιάζουν και βουκολικές.

  40. Μπουκανιέρος said

    #36
    Ιμόρ, ο Δύτης με παρέσυρε!
    Αναρωτήθηκα κι εγώ, αλλά αφού τόχα μπρος στα μάτια μου από μια αυθεντία…
    Το λένε κι οι κοινωνιολόγοι: οι διασημότητες, με τις ιδιοτροπίες τους, δημιουργούν trends.

  41. Μπουκανιέρος said

    Καλοτάξιδος, Δύτη!

  42. Immortalité said

    @ 40 Ετσι είναι οι διασημότητες Μπουκάν, σε ξεμυαλίζουν. Προτείνω να σημειωθεί ότι σήμερα ανακαλύψαμε νέο ειδος στο ζωικό βασίλειο. Μετά το σαλιγκάρι έχουμε και το Διάσημο σαλιγγάρι 🙂

  43. Μαρία said

    Δύτη, γκιουλέ γκιουλέ.

    Μπουκάν, 39, διαβάζω οτι τη λέξη την πήραν απ’ τους Ισπανούς. Προφανώς έκαναν διακρίσεις μεταξύ κουαρτερόν και κανονικών μουλάτων.

  44. Μπουκανιέρος said

    Μαρία, υπήρχαν διάφορες διακρίσεις (είτε νομοθετικές είτε εθιμικές) σε όλα λίγο-πολύ τα αμερικάνικα εδάφη, αλλά και στην Ωκεανία. Ανάλογα με τον τόπο και την εποχή.
    Επίσης, υπήρχε μεγάλος γλωσσικός «πλούτος», στις ίδιες περιοχές, για λεπτές διακρίσεις των «φυλετικών τύπων», είτε σύμφωνα με κάποια ιδεολογία του αίματος είτε σύμφωνα με την εμφάνιση.
    Πλάκα έχει επίσης να δεις ποιους θεωρούσαν «νέγρους» (ανά περιοχή και ανά εποχή).

    Με όλ’ αυτά, αν κάτσει κανείς να τα μαζέψει, όχι βιβλίο γράφει αλλά μικρή εγκυκλοπαίδεια.

  45. Μισιρλού... said

    Πάει ο Δύτης; Χμ… Πάν’ τα ραβαΐσια …

    ***

    Πολύ σαφείς οι διαχωρισμοί και τα σχόλια περί νυκτών και εγχόρδων, αλλά για να μην μπερδευόσαστε, να συνηθίσετε να λέτε όποια ομάδα οργάνων δεν ξέρετε… φλαμπούτσα !
    [Έτσι αποκαλεί την κλασική ορχήστρα με τα βιολιά κτλπ ο Ζαμπέτας στη βιογραφία του!]

    ***

    Μαρία @43
    Κείνο εκεί το «κουαρτερόν» να σου πω αλήθεια το διάβασα >> κουαρτέτων !!!
    Θες τα ραβαΐσια, θες τα φλαμπούτσα… Την πάτησα !
    🙂

  46. Μαρία said

    Μα και τους Έλληνες κι όλους τους μεσογειακούς καθότι μελαχρινοί με τους νέγρους τους είχαν στις ΗΠΑ.
    Να πιάσεις μια περιοχή και να γράψεις τη μικρή εγκυκλοπαίδεια

  47. Immortalité said

    Παιδιά κι ο χοχλιός λέει να συρθεί αργά αργά μέχρι το κρεββάτι, διότι άλλως αύριο θα σέρνεται ολημερίς. Μπον νουι ε α ντεμαιν.

  48. Μαρία said

    Φε ντε μπο ρεβ!

  49. Μπουκανιέρος said

    Κορίτσια, τι θα γίνει, σας κυνηγάω από δωμάτιο σε δωμάτιο!!

  50. Voulagx said

    Μπουκαν, προσεχε, αυτες οι αλλαξοκαμαριες θα σε φανε!!

  51. Μαρία said

    Εγώ πάντως καρτεράω εδώ, εσύ μετακινείσαι.
    Καλά, Βουλαγξ, δεν έχεις πρωινό ξύπνημα;

  52. aerosol said

    «Στη συμφωνική ορχήστρα όταν μιλάμε για έγχορδα, εννοούμε τα εγχ. με δοξάρι.»
    Ναι, όμως άλλο έγχορδα -γενικώς- και άλλο έγχορδα της συμφωνικής ορχήστρας. Η χρήση της λέξης σύμφωνα με την ορολογία που αφορά την συμφωνική ορχήστρα δεν είναι παρά υποσύνολο της χρήσης της στη μουσική και τη γλώσσα.
    Η κιθάρα είναι έγχορδο. Το γεγονός πως δεν ανήκει στα τοξωτά έγχορδα μιας ορχήστρας δεν αλλάζει την ίδια τη φύση του οργάνου.

  53. Voulagx said

    Ναι,Μαρια,ηρθα για λιγο να παρω τη δοση μου και θα την πεσω.Ενδιαφερον το θεμα του Μπουκαν, οπως και το αλλο με τα εγχορδα.Τα λεμε αυριο.

  54. Μαρία said

    Το θέμα μας ήταν αυτό (15)
    «Ούτε κιθάρες ούτε ντραμς. Μόνο πνευστά, έγχορδα και κίμπορντς».

    και όχι η φύση των οργάνων. Κι ας μην ανακυκλώσουμε την κουβέντα.

  55. Ένας Χασάπης από τα παλιά said

    Μπουκάν (39) απ’ όσο θυμάμαι από (α) την ερμηνεία του jus sanguinis όσον αφορά την καταγωγή από Έλληνα πολίτη και (β) την πρακτική εφαρμογή του jus sanguinis το 2004 με τους Ολυμπιακούς, η ελληνική (ως προς την πιο εύκολα αποδείξιμη ιδιότητα του πολίτη) καταγωγή ορίζεται μέχρι το 1/2^ν, όπου ν είναι οι γενιές (μίνιμουμ 20ετίες) που έχουν περάσει απο το 1829. Δεν υπάρχει μίνιμουμ ποσοστό. Η μόνη περιπλοκή που μπορώ να σκεφτώ είναι τι ισχύει εάν το 1/2^ν προέρχεται από γυναίκα πρόγονο και αναφέρεται στην εποχή που το jus sanguinis απαιτούσε την καταγωγή από αρσενικό Έλληνα πολίτη. Όσο για τα πιο δυσαπόδεικτα περί Ελλήνω το Γένος δεν είναι απλώς περί κάποιας καταγωγής – τα έχω ξαναματαγράψει…

    Τώρα αν θέλεις να μιλήσεις για νομικά τερτίπια βάσει ποσοστών, δες τους νόμους των Ναζί για cutoff (ελληνιστί;) της Εβραϊκής καταγωγής, αν δεν κάνω λάθος στο 1/4.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Nuremberg_Laws
    με γραφική αναπαράσταση του κολλήματος τους

  56. sarant said

    Χασάπη, μπρρρ… Η επιστημονικότητα των κειμένων είναι ανατριχιαστική.

    Μισιρλού, τη φλαμπούτσα δεν την ήξερα -δεν του έκαναν τα κλαπατσίμπαλα του μέγιστου;

  57. aerosol said

    @(54):
    «Ούτε κιθάρες ούτε ντραμς. Μόνο πνευστά, έγχορδα και κίμπορντς».
    Η φύση των οργάνων, λοιπόν, είναι η αιτία που στα ελληνικά η φράση αυτή μου φαίνεται αδόκιμη.

    Έτσι κι αλλιώς το θέμα είναι άλλο: η συνέντευξη της Χατζηαντωνίου. Βγαίνοντας off-topic απολαμβάνουμε την ελευθερία κινήσεων που προσφέρει ο οικοδεσπότης (ο οποίος είναι και ο μόνος που δικαιούται να καθοδηγήσει την κουβέντα, όταν το κρίνει σωστό). Ας χαλαρώσουμε λίγο, δεν βγάζουμε λόγους στη Βουλή!

  58. Γλωσσολάγνος said

    @ Μαρία (# 34):

    Ζητώ συγγνώμη αν ανακυκλώνω την κουβέντα περί των μουσικών οργάνων, αλλά ήθελα να αποσαφηνίσω κάτι:

    η ύπαρξη πλήκτρων σ’ ένα μουσικό όργανο δεν σημαίνει τίποτε για τον μηχανισμό που υπάρχει πίσω απ’ αυτά και για το πώς τελικά θα παραχθεί ο ήχος, ούτε επηρεάζει την κατάταξη του οργάνου σε μία από τις πέντε (επιστημονικά καθορισμένες) οικογένειες: χορδόφωνα, αρεόφωνα, μεμβρανόφωνα, ιδιόφωνα, ηλεκτρόφωνα.
    Πλήκτρα έχει και το πιάνο, και το τσέμπαλο (αγγλ. harpsichord, γαλλ. clavecin), και το εκκλησιαστικό όργανο (αγγλ. organ, γαλλ. orgue), και το ακορντεόν, και το (ηλεκτρικό) αρμόνιο. Τα πρώτα δύο όμως είναι χορδόφωνα, τα επόμενα δύο είναι αερόφωνα, και το τελευταίο είναι ηλεκτρόφωνο.
    Επιπλέον, όσον αφορά τα δύο πρώτα, στο πιάνο οι χορδές κρούονται από σφυράκια, ενώ στο τσέμπαλο νύσσονται από μεταλλικά ελάσματα. Επομένως το τσέμπαλο (και τα συγγενή με αυτό όργανα όπως το βέρτζιναλ – virginal και το σπινέτο – spinetto), είναι ένα «τσιμπητό» πληκτροφόρο. 🙂

  59. Για την ενεργό ισχύ και την ενεργή διάταξη, μην ξεχνούμε ότι η πρώτη είναι effective (ένα είδος μέσος όρος) ενώ η δεύτερη είναι – υποθέτω – απλώς active, η διάταξη δηλαδή που συμβαίνει να λειτουργεί τη δεδομένη στιγμή. Οπότε μάλλον κολάζεται η χρήση του καθιερωμένου αρχαίου τύπου στη μία περίπτωση και του εξομαλυμένου στην άλλη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: