Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Φαρμάκια, φάρμακα και σκόνες των αλχημιστών

Posted by sarant στο 12 Μαρτίου, 2010


Πρόκειται για ένα άρθρο μου για το περιοδικό «Φαινόμενο του Λουξεμβούργου», του οποίου μόλις κυκλοφόρησε το 21ο τεύχος -είναι μάλιστα συνέχεια ενός προηγούμενου άρθρου, που επίσης έχει παρουσιαστεί εδώ , με θέμα τις «λέξεις της χημείας». Όπως θα προσέξουν οι ταχτικοί αναγνώστες, περίπου το μισό, ίσως και περισσότερο από αυτό εδώ το άρθρο, δηλαδή τα σχετικά με το αντιμόνιο και με το αλκοόλ, τα έχω ήδη παρουσιάσει εδώ πριν από καμιά σαρανταριά μέρες.

Στο προηγούμενο τεύχος του Φαινομένου είχαμε πιάσει να εξετάζουμε τις λέξεις της χημείας, που είναι πολλές και ενδιαφέρουσες, και μάλιστα δεν είχαμε μπορέσει ούτε κατά διάνοια να τις εξαντλήσουμε –μετά από τις γενικές λέξεις, μόλις και μετά βίας αναφέραμε την ιστορία των ονομάτων οκτώ μετάλλων. Θα συνεχίσουμε λοιπόν σ’ αυτό το τεύχος.

Όμως, πριν φύγουμε από τον κόσμο των μετάλλων θυμόμαστε ότι δεν έχουμε μιλήσει για την ιστορία αυτής της ίδιας της λέξης μέταλλο. Η λέξη είναι αρχαίος τεχνικός όρος, σήμαινε αρχικά «ορυχείο ή μεταλλείο, στοά μεταλλείου», αλλά στην ύστερη αρχαιότητα πήρε τη σημασία «μετάλλευμα, μέταλλο». Μέσω των λατινικών (metallum) διαδόθηκε σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. Να πούμε εδώ ότι το μετάλλιο, όσο κι αν μοιάζει ολοφάνερο ότι παράγεται από το μέταλλο, στην πραγματικότητα είναι δάνειο από τα ιταλικά. Η αρχή βρίσκεται στο μεσαιωνικό λατινικό medalia, που ήταν το χάλκινο νόμισμα του μισού δηναρίου (από το medius που σημαίνει μέσος  και μισός), και από εκεί ονομάστηκε medaglia, παλαιό νόμισμα σε διάφορες περιοχές της Ιταλίας. Από ένα μεγεθυντικό, το medaglione, έχουμε το γαλλικό médaillon και το δικό μας μενταγιόν, ενώ το ιταλικό medaglia που πέρασε στα ελληνικά, θεωρήθηκε πληθυντικός και παρασυσχετίστηκε με το μέταλλο, κι έτσι φτιάχτηκε το μετάλλιο.

Παρόλο που δεν έχουμε εξαντλήσει τα μέταλλα, θα πάμε σε μια μεσοβέζικη κατηγορία χημικών στοιχείων, που είναι και δεν είναι μέταλλα  ή ίσως πότε είναι και πότε δεν είναι. Πολλοί τα λένε «ημιμέταλλα» και άλλοι επαμφοτερίζοντα. Μερικά από αυτά έχουν αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία. Θα ξεκινήσουμε… φαρμακερά.

Ένα από τα πιο γνωστό δηλητήρια στα αστυνομικά μυθιστορήματα είναι το αρσενικό. Ομολογώ μάλιστα ότι μέχρι πρόσφατα νόμιζα ότι το Αρσενικό και παλιά δαντέλα είναι αστυνομικό της Αγκάθας Κρίστι, αλλά τελικά διαπίστωσα πως είναι μαύρη κωμωδία, αρχικά θεατρική και μετά του κινηματογράφου. Το αρσενικό είναι πράγματι δραστικό δηλητήριο και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στις μεσαιωνικές και μεταγενέστερες παλατιανές ίντριγκες, με αποτέλεσμα να ονομαστεί «βασιλεύς των δηλητηρίων» και «δηλητήριο των βασιλέων». Πάντως, και με όλο το σεβασμό στους εστεμμένους, έχει επίσης χρησιμοποιηθεί πάρα πολύ και για ποντικοφάρμακο.

Το όνομά του φαίνεται ελληνικότατο, αλλά ταυτόχρονα είναι και δάνειο. Πώς εξηγείται αυτό; Στην αρχαιότητα, ήταν γνωστό ένα σουλφίδιο του αρσενικού, το As2S3, το οποίο είχε χρώμα χρυσοκίτρινο και το οποίο ονομαζόταν στα περσικά ζαρνίκ (ζαρ είναι ο χρυσός ή το χρυσό χρώμα). Η λέξη πέρασε στα αρχαία ελληνικά, αλλά οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν τη συνήθεια να συνδέουν τα γλωσσικά τους δάνεια με ντόπιες λέξεις και να τα εξελληνίζουν, κι έτσι το ζαρνίκ, που ήταν πολύ δραστική ουσία, το παρασύνδεσαν με το επίθετο αρσενικός και το είπαν αρσενικόν ή αρρενικόν, απ’ όπου πέρασε και στα λατινικά ως arsenicum και από εκεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Οι αρχαίοι ήξεραν κι άλλο ένα σουλφίδιο του αρσενικού, το As4S4 που ήταν κόκκινο και που το είπαν σανδαράχη, κι αυτό περσικό δάνειο. Αυτό το περσικό ζαρνίκ πέρασε και στα αραβικά και στα τουρκικά, απ’ όπου το πήραμε και στα ελληνικά ως ζερνίκι. Λέξη ξεχασμένη σήμερα, αλλά την έχει ο Βυζάντιος στο λεξικό του στα μέσα του 19ου αιώνα.

Περιέργως και το δεύτερο ημιμέταλλο που θα μας απασχολήσει, και μάλιστα περισσότερο, είναι κι αυτό δηλητηριώδες, ή τουλάχιστον έχει τέτοια φήμη. Λέγεται μάλιστα, αν και δεν είναι αλήθεια, ότι είναι θανατηφόρο ειδικά για τους καλόγερους. Θα καταλάβατε ίσως ότι πρόκειται για το αντιμόνιο, κι αν δεν ξέρετε τι σχέση έχει με τους καλόγερους σας παρακαλώ να κάνετε λίγη υπομονή –για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά γιατί η ιστορία είναι μεγάλη και ξεκινάει από την αρχαία Αίγυπτο.

Οι Αιγύπτιες της παλιάς εκείνης εποχής (που όταν έχτιζαν πυραμίδες, εμείς κοιτούσαμε με θαυμασμό) δεν διέφεραν πολύ από τις σημερινές και ήθελαν να βάφουν τα μάτια τους. Στα αιγυπτιακά, αυτή η σκόνη με την οποία βάφονταν, που ήταν σκόνη θειούχου αντιμονίου, ονομαζόταν στιμ, και από εκεί πέρασε στα αρχαία ελληνικά ως στίμμι ή στίβι. Η λέξη έχει αρκετές εμφανίσεις στη γραμματεία· για παράδειγμα, στη μετάφραση των εβδομήκοντα της Βίβλου, στον Ιεζεκιήλ (23:40) διαβάζουμε για μια γυναίκα η οποία μόλις έβλεπε από μακριά να έρχονται άντρες λουζόταν και έβαφε τα μάτια της· χρησιμοποιείται το ρήμα στιβίζομαι. Μάλιστα, το στίμμι ή στίβι το είπαν και πλατυόφθαλμον, επειδή κάνει τα μάτια να φαίνονται πιο μεγάλα. Τέλος πάντων, αυτό το στίβι το δανείστηκαν οι Ρωμαίοι ως stibium, και η λατινική ονομασία έδωσε και το σύμβολο του αντιμονίου (Sb). Ήδη η λέξη έχει περάσει από δύο δανεισμούς, αλλά ακολουθούν κι άλλοι. Το λατινικό stibium ή το ελληνικό στίμμι το δανείζονται οι άραβες ως αλ-ιτμίντ –να θυμηθούμε ότι στα αραβικά το αρχικό στ δεν είναι ανεκτό, έτσι η λέξη αλλάζει περισσότερο απ’ όσο θα περιμέναμε. Από εκεί, τέταρτος δανεισμός, ξαναπερνάει στα λατινικά των αλχημιστών ως athimodium, που δεν τους λέει τίποτε, και τελικά γίνεται atimodium, atimonium, antimonium, και από τα ιταλικά, antimonio, πέμπτος πλέον δανεισμός έχουμε το νεοελληνικό αντιμόνιο (αλλά και αντεμόνιον σε μεσαιωνικά αλχημιστικά κείμενα).

Και επειδή δεν έχει ετυμολογική διαφάνεια η λέξη, κι επειδή αυτό το anti- παραπέμπει αλλού, πιάσαν δουλειά οι παρετυμολόγοι. Έτσι, στα γαλλικά το αντιμόνιο λέγεται antimoine και μια πολύ γνωστή παρετυμολόγηση το θέλει να προέρχεται από το anti και τη λ. moine, δηλ. μοναχός, καλόγερος. Υποτίθεται ότι κάποιοι καλόγεροι σ’ ένα μοναστήρι έβαλαν αντιμόνιο κατά λάθος στο κρασί τους ή ίσως χρησιμοποίησαν μεταλλική κανάτα από κάποιο κράμα του αντιμονίου, με αποτέλεσμα να πεθάνουν όλοι, κι έτσι πήρε το όνομά του το μέταλλο ως δήθεν «αντικαλογερικό». Φυσικά η ιστορία είναι φανταστική, αλλά ασφαλώς γουστόζικη. Υπάρχει κι άλλη παρετυμολογία, ότι δήθεν είναι από τα ελληνικά (αντί + μόνος), επειδή τάχα το αντιμόνιο δεν αγαπάει να εμφανίζεται ελεύθερο, μόνο του, αλλά πάντοτε ενωμένο με άλλα στοιχεία.

Στα ρώσικα και σε κάποιες ασιατικές γλώσσες το αντιμόνιο λέγεται σουρμά ή κάπως έτσι, και η λέξη αυτή έχει περάσει (μέσω τουρκικών φυσικά) στα ελληνικά, όπου το μαύρο φυσικό χρώμα για τα βλέφαρα και τα μάτια λέγεται σουρμές· μπορεί και να μην την ξέρετε τη λέξη, αν και βλέπω ότι την έχουν κάποια μεγάλα λεξικά μας. Τα μάτια που είναι βαμμένα με σουρμέ λέγονται σουρμελίδικα, λέξη που μπορεί να την έχετε συναντήσει σε ρεμπέτικα τραγούδια, όπως στον «Αγαπησιάρη» του Τούντα, που αγαπάει «στου Βύρων τον συνοικισμό μια χήρα είκοσι χρονώ, με μάτια σουρμελίδικα, γλυκά και σεβνταλίδικα».

Τελειώσαμε πια με το αντιμόνιο; Ναι και όχι. Δηλαδή για το ίδιο το αντιμόνιο δεν έχω άλλα να πω, αλλά αυτή η σκόνη η αιγυπτιακή για τη βαφή των ματιών πρόκειται να μας ανοίξει κι άλλες ιστορίες και να μας πάει αρκετά μακριά. Εξηγούμαι. Αυτή η σκόνη των ματιών, το αιγυπτιακό στιμ ή ελληνικό στίμμι, στα εβραϊκά λεγόταν καχάλ κι έτσι στα αραβικά al-kuhl ονομάστηκε η λεπτότατη σκόνη του αντιμονίου, που όσο πιο λεπτόκοκκη ήταν τόσο πιο περιζήτητη σαν βαφή. Θα το καταλάβατε ίσως, από εκεί είναι και το αλκοόλ το σημερινό –αλλά πώς φτάσαμε από μια λεπτή καλλυντική σκόνη στα οινοπνευματώδη ποτά; Αν και η απόσταση φαίνεται μεγάλη, γεφυρώθηκε στα εργαστήρια των αλχημιστών.  Στα ισπανοαραβικά, al-kuhul είναι ακόμα η λεπτή σκόνη αντιμονίου, κι έτσι περνάει και στα λατινικά των αλχημιστών ως alcohol περί το 1300. Για να καθαρίσουν το αντιμόνιο από ακαθαρσίες και να γίνει λεπτόκοκκη η σκόνη,  οι αλχημιστές χρησιμοποιούσαν την εξάχνωση, που αν θυμάστε τη χημεία του λυκείου είναι όταν ένα στερεό μεταβαίνει απευθείας από τη στερεά κατάσταση στην αέρια (και αμέσως μετά ψύχεται και αποτίθεται ως στερεό κι έτσι απαλλάσσεται από τις προσμίξεις). Έτσι, σιγά-σιγά alcohol ονομάστηκαν και άλλες λεπτές σκόνες που είχαν παραχθεί με εξάχνωση. Κι επειδή το αντίστοιχο της εξάχνωσης στα υγρά είναι η απόσταξη, ο όρος alcohol πέρασε σε εκλεκτά υγρά (ποτά) που παράγονταν με απόσταξη, κι αυτό το απόσταγμα θεωρήθηκε πως είναι η πεμπτουσία, το πνεύμα του αποσταζόμενου υγρού, κι έτσι ονομάστηκε alcohol vini το πνεύμα του οίνου, το οινόπνευμα και μάλιστα αυτή την επέκταση της σημασίας φαίνεται πως τη χρωστάμε σ’ έναν πασίγνωστο αλχημιστή, τον Παράκελσο, που θα πρέπει να τον σκεφτόμαστε όταν χαιρόμαστε ένα εκλεκτό οινοπνευματώδες.

Αυτή η αλλαγή της σημασίας μιας λέξης που αρχικά σήμαινε στερεό και τελικά έφτασε να δηλώνει υγρό υπάρχει και σε μια άλλη περίπτωση που μπλέκει αλχημιστές, ελληνικά και αραβικά, οπότε ας την αναφέρουμε σύντομα. Οι περίφημοι Έλληνες γιατροί της ύστερης αρχαιότητας ονόμαζαν «ξηρίον» τις διάφορες φαρμακευτικές σκόνες που έφτιαχναν (που τις λέγαν παλιότερα «σκονάκια» πριν η λέξη πάρει τη μαθητική της σημασία). Μια από αυτές τις σκόνες, που χρησιμοποιόταν για να σταματάει την αιμορραγία, και επομένως έσωζε ζωές, περνάει στα αραβικά, όπου λέγεται ιξίρ (είπαμε ότι οι Άραβες δεν ανέχονται πολλά συμπλέγματα του φθόγγου ‘σ’ στην αρχή της λέξης) και με το άρθρο αλ-ιξίρ, αλλά η σημασία της αλλάζει κι αντί για σωτήριο φάρμακο σημαίνει πια διάφορες σκόνες, υγρά και άλλα παρασκευάσματα που χρησιμοποιούνταν στην προσπάθεια παραγωγής της φιλοσοφικής λίθου, αυτού του άπιαστου ονείρου των αλχημιστών. Καθώς η λέξη περνάει στα μεσαιωνικά λατινικά (elixir) και στα γαλλικά (elixir) παίρνει κι άλλες σημασίες, από ηδύποτα και δυναμωτικά ποτά έως ερωτικά φίλτρα (για να θυμηθούμε και το Ελιξίριο του έρωτα του Ντονιτσέτι) κι έτσι επιστρέφει σαν υγρό στα ελληνικά απ’ όπου είχε φύγει σκόνη.

Όμως με τις αλχημείες αυτές κατανάλωσα όλο το χώρο που μου παρέχει το περιοδικό, κι έτσι δεν θα προλάβω να μιλήσω παρά μόνο για ένα ακόμα ημιμέταλλο, το πυρίτιο. Στη φύση το βρίσκουμε αφθονότατο, αφού η άμμος είναι διοξείδιο του πυριτίου. Όμως το όνομά του δεν το πήρε από τα παλιά χρόνια όπως άλλα χημικά στοιχεία, αλλά μόλις τον 19ο αιώνα, όταν και απομονώθηκε. Ονομάστηκε λοιπόν silicium στα επιστημονικά λατινικά, και από εκεί silicon στα αγγλικά, από το λατινικό silex που ήταν η τσακμακόπετρα, η οποία είναι οξείδιο του πυριτίου. Και στα ελληνικά το ονομάσαμε πυρίτιο γύρω στο 1870, παίρνοντας έμπνευση από την ελληνιστική λέξη πυρίτης λίθος, που ήταν πάλι η τσακμακόπετρα. Το πυρίτιο είναι πανταχού παρόν όχι μόνο στη φύση αλλά και στα κυκλώματα των υπολογιστών, τα τσιπάκια πυριτίου –κι έτσι η περιοχή της Καλιφόρνιας όπου συγκεντρώθηκαν πάρα πολλές βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας ονομάστηκε «Κοιλάδα του Πυριτίου» (Silicon Valley), το οποίο μερικοί ατζαμήδες δημοσιογράφοι το μεταφράζουν «Κοιλάδα της Σιλικόνης» διότι μπερδεύουν το silicon (πυρίτιο) με το silicone (σιλικόνη). Βέβαια, η σιλικόνη άλλες χρήσεις έχει και όχι για ολοκληρωμένα κυκλώματα, αλλά δεν θα σταθώ περισσότερο εδώ, αφενός διότι ο χώρος τελειώνει και αφετέρου επειδή μας διαβάζουν και παιδιά. Οπότε, το σημείωμα κλείνει εδώ αλλά δεν σας υπόσχομαι ότι θα έχουμε και στο επόμενο τεύχος χημικό θέμα διότι θα μου πείτε ότι τρίτη και φαρμακερή πάει πολύ.

Υστερόγραφο:  εδώ στο ιστολόγιο, που δεν μας διαβάζουν παιδιά, μπορώ να συμπληρώσω ότι Κοιλάδα της Σιλικόνης (Silicone Valley) υπάρχει στην Αμερική, είναι η Κοιλάδα του Σαν Φερνάντο, που θεωρείται το Χόλιγουντ του πορνογραφικού κινηματογράφου.

132 Σχόλια to “Φαρμάκια, φάρμακα και σκόνες των αλχημιστών”

  1. Στην περίπτωση που το γαλλικό drogue όντως ανάγεται στο ολλανδικό droοg «ξηρό» (στο Kluge η σύνδεση αυτή χαρακτηρίζεται ανεπαρκώς τεκμηριωμένη), ενδιαφέρον θα είχε αν μπορούσε να διαπιστωθεί κάποια σχέση με το ξηρίον. Ασφαλώς, βέβαια, μπορεί κάλλιστα να πρόκειται για μιαν απλή παράλληλη εξέλιξη.

  2. Ηλεφούφουτος said

    «ότι το Αρσενικό και παλιά δαντέλα είναι αστυνομικό της Αγκάθας Κρίστι, αλλά τελικά διαπίστωσα πως είναι μαύρη κωμωδία, αρχικά θεατρική και μετά του κινηματογράφου.»

    και με πολύ ωραία κινηματογραφική μεταφορά μάλιστα
    http://www.imdb.com/title/tt0036613/

    Το θυμάμαι και σε ωραία μεταφορά στο «Θέατρο της Δευτέρας» με την Καίτη Λαμπροπούλου.

  3. Του Φρανκ Κάπρα, κι εγώ το πρωί θυμόμουν ότι είναι του Κιούκορ. Όντως ωραία ταινία, θυμίζει λίγο και αγγλικές κωμωδίες των Ealing Studios.

  4. Μαρία said

    Ντονιτσέτι(είσαι σίγουρος για το τζ;), L’ elisir d’ amore

    2,3 Με πολύ τσαχπίνη Κάρυ Γκραντ.

  5. andreas said

    Και πώς λεγότανε το μέταλλο στ’ αρχαία;

  6. Voulagx said

    Θυμαμαι απο τα γυμνασιακα χρονια, απο το μαθημα της χημειας, οτι η λεξη «μεταλλο» ειναι συνθετη: μετα+αλλων= μεταλλων,επειδη τα μεταλλα ενωνονται μετ’αλλων.Αληθευει ή ειναι περετυμολογια;

  7. sarant said

    Μαρία, το διόρθωσα.

    Βουλάγξ, το «μετ’ άλλων» είναι πολύ παλιά θεωρία, αλλά αμφισβητείται.

    Ανδρέα, αν δεν κάνω λάθος, δεν υπήρχε παλιότερη γενική λέξη για το μέταλλο -αλλά μόνο για τα επί μέρους μέταλλα (χρυσός, άργυρος κτλ.) Μπορεί όμως να πέφτω έξω.

  8. Μαρία said

    Κι εγώ απ’ όσο ξέρω δεν υπήρχε λέξη για τη γενική έννοια.

    Παρετυμολογία, για να θυμάται να το γράψει κανείς με 2 λ, εκτός κι αν γράφει και το άλλα με 1 🙂 Όταν ο Ηρόδοτος λέει το αλατωρυχείο «αλός μέταλλον» ποιος ενώνεται μετ’ άλλων!

  9. ὦ ναὶ τὴν ἔχω δεῖ τὴν ταινία. Ἕνας φίλος μου ἐπέμενε ὅτι ἔπαιζε ὁ Πέκ, ἀλλὰ ἔπαιζε ὁ Γκρὰντ κι ἔτσι εἶχα κερδίσει τὸ στοίχημα. Ἐκεῖ στὴν κοιλάδα τοῦ πυριτίου ἦταν ποὺ εἶχαν αὐτοκτονήσει πρὸ ἐτῶν κάτι οὖφο γιατὶ νόμιζαν ὅτι θὰ ἔρθῃ νὰ τοὺς πάρῃ ἕνα οὖφο;

  10. Καλό το «μετ’ άλλων»! Μου θύμισε τη μάρκα τσιγάρων, που κάπνιζε μια σειρούλα στο στρατό: «Απ’ όλων»!

  11. sarant said

    Σκύλε, καλή η μάρκα.

    Υπάρχει και λογοπαίγνιο, Ενώσεις μετάλλων μετ’ άλλων μετάλλων.

  12. Μισιρλού... said

    Μαρία είπε
    12 Μαρτίου, 2010 στο 16:59

    Όταν ο Ηρόδοτος λέει το αλατωρυχείο «αλός μέταλλον» ποιος ενώνεται μετ’ άλλων!</blockquote

    Χμ… δεν κατάλαβα καλά.
    Ωραία και σωστά δεν λέει το αλατωρυχείο ο μπαρμπα-Ηρόδοτος;
    Η αμμουδιά τού μετάλλου (ας πούμε). Ή κάνω λάθος;

    Μα το αλάτι δεν είναι κι αυτό μέταλλο; (το χλωριούχο νάτριο – NaCl).
    Να η ένωση μετ' άλλων!
    Ή και εδώ κάνω λάθος;

  13. Μισιρλού... said

    Ωχ… ενώθηκε η απάντησή μου… μετ’ άλλων !!!!!!!

    🙂

  14. Μαρία said

    Η αμμουδιά τού μετάλλου (ας πούμε). Ή κάνω λάθος

    Δεν υπαρχει αμμουδιά. Ο άλς είναι το αλάτι (ορυχείο αλατιού λοιπόν)

  15. Μισιρλού... said

    Αααα!!! Μαρία, νόμισα αλός … (θάλασσα, αμμουδιά)

  16. Μαρία said

    Και η αλς να ήταν, θα έπρεπε να μεταφράσεις το ορυχείο της θάλασσας 🙂

  17. Μισιρλού... said

    (ξανα)χμ…
    Κόλησσα τώρα. Τι δεν κατανόησα;

    Όταν γράφει ο Ηρόδοτος «αλός μέταλλον» πάλι για μια ένωση (μετ’ άλλων) δεν λέει;
    Στο αλατορυχείο (στο μετάλλευμα άλατος) συναντάμε το άλας στις διάφορες ορυκτές ενώσεις του.

    [Ωρεεε… διαπίστωσα πως έχω ξεχάσει τη χημεία, τελείως!]

  18. Voulagx said

    «Παρα θιν’ αλος», πως μεταφραζεται;

  19. Μισιρλού... said

    @18
    Κοντά στη θάλασσα, στην αμμουδιά !
    Έτσι ξέρω Voulagx.

    (της χημείας ήμουν, όχι των αρχαίων! πρακτικό πήγαινα…)

  20. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 4, μπράβο Μαρία, πολύ ταιριαστό το «τσαχπίνης».
    Το φοβερό γέλιο για μένα ήταν βέβαια ο Μπόρις Καρλόφ, που έκανε τον κακούργο που σκότωνε όποιον τού έλεγε ότι μοιάζει με τον Μπόρις Καρλόφ.

    Κορνήλιε 9, το λάθος του φίλου σου θα μπορούσα να το είχα κάνει κι εγώ. Απ όσες ταινίες έχω δει με πρωταγωνιστή τον Κ. Γραντ/ Γκ. Πεκ/ Στ. Γκρέιτζερ σπάνια θυμάμαι με σιγουριά ποιος απ τους τρεις έπαιζε.

    5, 7 Σκέφτομαι ότι, αν ήμουν αρχαίος κι ήθελα να πω π.χ. «όλα τα μέταλλα» θα έλεγα κάτι σαν «άπαντες οι χαλκοί» ή «οι σίδηροι», μπορεί όμως να λέω και κουταμάρες, δεν είμαι αρχαίος, γιατί δεν κρυώνω (έχω όμως όρεξη για κρυάδες 🙂 ). Αναρωτιέμαι τι θα είχε ο Τιπού να πει επ’ αυτού (πωπω ρίμααα! σ’ έφαγα, Κορνήλιε!).

  21. Voulagx said

    Κι εγω, οποτε αν πεταμε και καμια μπαρουφα συγχωρουμαστε!! 😛

  22. Μαρία said

    Ηλεφού, έπαιζε ο Καρλόφ στο αρσενικό;
    Για το όλα τα μέταλλα πρέπει να τα απαριθμούσαν όλα κάθε φορά.
    Βουλάγξ, δε θυμάσαι τις θίνες που μαθαίναμε στη γεωγραφία;

  23. Πάληουρας said

    Μιας και μιλάμε για μέταλλα: προερχόμενη από το μέταλλο ειναι και η λέξη εκμετάλλευση που σημαίνει την διαδικασία εξαγωγής του μετάλλου από το ορυκτό που το περιέχει. Δηλαδή η ανάσυρση ενός πολύτιμου ή, έστω, επιθυμητού υλικού από ένα γενικότερο μίγμα. Θεωρώ ότι είναι από τις πιο εύστοχες μεταφορές της γλώσσας μας (την ερμηνεία την πρωτοδιάβασα στο βιβλίο «Καπιταλισμός: η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας» του Β. Ραφαηλίδη).

  24. Μαρία said

    23 εκμεταλλεύω= εξαντλώ ένα μεταλλείο, γι’ αυτό και η μεταφορά.

  25. sarant said

    Πάληουρα, πολύ σωστή παρατήρηση!

  26. Μαρία said

    25, με λάθος ορισμό.

  27. Voulagx said

    Μαρια, απ΄οσα θυμαμαι, θινες= αμμουδια,αμμολοφακια και αλς=θαλασσα. Αλς ειναι και το αλατι;
    (Θα κοπω στα αρχαια μου φαινεται!!)

  28. Πάληουρας said

    @26 (+@24) Δεν τον ήξερα έτσι τον ορισμό. Αν και ψιλοσυμβουλεύτηκα το «Μείζον Ελληνικό Λεξικό» πριν ανεβάσω το σχολιάκι μου (wtf, σε ένα μπλογκ λεξιλογικού ενδιαφέροντος πρέπει να είσαι προσεκτικός, μην πετάξεις καμιά πατάτα και σε πάρουν με τις… τομάτες (καλό το αστειάκι; τώρα μού’ ρθε)), αλλά μάλλον θα πρέπει να διασταυρώνω δυο και τρεις φορές πριν κάνω το έξυπνο. 🙂

  29. Μαρία said

    Καλά τα θυμάσαι τα αμμολοφάκια. Και στον Όμηρο θις/-ός είναι ο σωρός και μετά ο σωρός, η κουμούλα άμμου και μετά η αμμουδιά.
    Η θάλασσα είναι θηλυκιά(η αλς) και το αλάτι αρσενικό(ο αλς, δες 14)

  30. Μαρία said

    Πάληουρα, δε φταις εσύ ο Ραφ. τα φταίει. Και συγγνώμη αν φάνηκε οτι σε πήρα με τις ντομάτες.

  31. Για το αρσενικό έχει επίσης ενδιαφέρον η γνωστή ιστορία του Πάουλ Έλριχ που καταλήγει στην σαλβαρσάνη – το «606» στο Αμαρτωλό της Καζαντζάκη.

  32. Πάληουρας said

    @30: Λες να διάβαζε κι ο Ραφαηλίδης Τεγόπουλο-Φυτράκη;

  33. nikosl said

    Απ’ο,τι βλέπω εδώ το αντιμόνιο στα αραβικά λέγεται αλ-ίθμιντ και έτσι εξηγείται περισσότερο γιατί στα λατινικά των αλχημιστών πέρασε ως athimodium. Βέβαια μια υπόθεση είναι διότι δεν ξέρω αν έτσι λεγόταν και στα μεσαιωνικά αραβικά.

  34. Μισιρλού... said

    Μαρία είπε
    12 Μαρτίου, 2010 στο 21:12
    Καλά τα θυμάσαι τα αμμολοφάκια. Και στον Όμηρο θις/-ός είναι ο σωρός και μετά ο σωρός, η κουμούλα άμμου και μετά η αμμουδιά.
    Η θάλασσα είναι θηλυκιά(η αλς) και το αλάτι αρσενικό(ο αλς, δες 14

    Χαχαχααα!!! Μαρία μου, γιαυτό το αλς, νόμιζα πως σου ξέφυγε στην πληκτρολόγηση το ό (αλός)
    (ξανα)Χαχαχααα!
    😆

    (ευτυχώς που δεν μας βαθμολογούνε στα αρχαία εδώ !)

  35. Ηλεφούφουτος said

    Μαρία, κάτι γκρεμίστηκε μέσα μου. Τόσα χρόνια, όταν σκεφτόμουν αυτή την ταινία, έλεγα τι αστείο εύρημα να βάλουν τον Μπόρις Καρλοφ να θυμώνει κλπ κλπ και τελικά έκανα λάθος. Πρόβαλα δικές μου ιδέες!
    Για το άλλο που λες, η γλώσσα αγαπά την οικονομία και η απαρίθμηση όλων των μετάλλων είναι μάλλον αντιοικονομική, ενώ μια συνεκδοχική διευρυνσούλα τακτοποιεί το ζήτημα μια χαρά.

  36. Και γω θυμάμαι κάτι με τον Μπορίς Καρλόφ στην ταινία. Λάθος;

  37. Μαρία said

    Ηλεφού, δεν ήθελα να σου χαλάσω τη μαγεία του ευρήματος αλλά με μπέρδεψες κι άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως φταίει ο Γερμανός.

    Πώς κάνεις έτσι για 5 λεξούλες; Συνεκδοχή με όνομα μετάλλου ή το παράγωγο επίθετο δεν κυκλοφορεί.
    Πού είναι κι αυτός ο Τιπού!

  38. Μαρία said

    Δύτη, μ’ έκανες να ξαναδώ τη βάση δεδομένων. Άφαντος.

  39. Μαρία said

    Να τον είδατε στην τηλεόραση το 1949;
    http://www.imdb.com/title/tt0581352/

  40. καὶ ὁ χἀλυψ φαίνεται ὅτι στὴν ἀρχὴ λεγόταν «χάλυψ σίδηρος» ἢ «χαλυβικὸς σίδηρος» π.χ. Εὐριπίδης, Ἄλκηστις, 980 ἐν Χαλύβοις σίδαρον). Διαβάζω πάντως ὅτι ἡ λέξι ἀντιμόνιο πρωτοσυναντᾶται σὲ κείμενο τοῦ Κωνσταντίνου τοῦ Ἀφρικανοῦ (11ος αἰών) ὁ ὁποῖος πράγματι ἔζησε σὲ ἀραβικὰ περιβάλλοντα καὶ μετέφρασε Ἄραβες.

  41. Μαρία said

    Για να μη περάσει απαρατήρητο το σχόλιο του Μιχάλη, που μου έλυσε επιτέλους την απορία για το 606.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Arsphenamine

  42. sarant said

    Ονομάστηκε 606 επειδή, λέει, ήταν η 606η ένωση την οποία είχανε δοκιμάσει! Μιχάλη και Μαρία, ιδού και το ποιημα:

    Αμαρτωλό

    Στη Σμύρνη Λέλα,
    Ηρώ στη Σαλονίκη,
    στο Βόλο Κατινίτσα έναν καιρό…
    Τώρα στα Βούρλα με φωνάζουν Νίκη…
    Ο τόπος μου ποιός ήταν; Ποιοί οι δικοί μου;
    Αν ξέρω, ανάθεμά με!
    Σπίτι, πατρίδα μου έχω τα μπορντέλα…
    ‘Ως κι οι αθώοι χρόνοι οι παιδικοί μου
    θολές σβησμένες ζωγραφιές
    κι είναι αδειανό σεντούκι η θύμησή μου!
    Το σήμερα χειρότερο απ’ το χτες
    και τ’ αύριο απ’το σήμερα θε νά’ναι…
    Φιλιά από στόματα άγνωστα, βρισές
    κι οι πολισμάνοι να με τραβολογάνε…
    Γλέντια, καβγάδες ώς να φέξει,
    αρρώστιες, αμφιθέατρο του Συγγρού
    κι ενέσεις 606.
    Πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι
    όλη η ζωή μου του χαμού…
    Μ’ από την κόλασή μου στο φωνάζω:
    εικόνα σου είμαι, Κοινωνία, και σου μοιάζω.

  43. Ηλεφούφουτος said

    sx. 37, ΜΑρία, άι γεια σου! Είχα κάνει σύμφυρση των δύο ταινιών (την τηλεταινία δεν την είδα το 49!). Βρήκα κι εγώ το Γερμανό μου!

  44. Jimakos said

    Και ένα αστείο που μου’ρθε….

    Γιατί ο μεταλάς, είναι πιο μπροστά απο τον ροκά… (με ιστορικά ντοκουμένα)

    α) Ροκάς = ροκ / rock = λίθος
    β) Μετά την εποχή του λίθου, ακολουθεί η εποχή του Χαλκού.

    Αρα…

    μετά + λίθος = μετά + λάς (λας = πέτρα) = μεταλάς.

  45. @41/42
    Μαρία/Νίκο, ευχαριστώ για τις συμπληρώσεις.
    Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση η υπομονή/εμμονή τού Έρλιχ (που δεν διαθέτω) η οποία συνοψίζεται και στη συνταγή του Έντισον για το πώς γίνονται ανακαλύψεις: «98% perspiration and 2% inspiration». Την ιστορία την αναφέρω συχνά και στους μαθητές μου, αν και η σύνδεση με το Αμαρτωλό γίνεται μόνο σε ελληνικούς κύκλους, για το πώς το ‘να πράγμα φέρνει τ’ άλλο (που αποδίδει συνήθως τόσο ωραία ο Ν.Σ.). Εξαίρετο δείγμα του είδους (ακολουθία φαινομενικά άσχετων γεγονότων) παραμένει και η παλιά σειρά Connections του James Burke την οποία είχα δει και στην Ελλάδα, δεκαετία του ’80.

  46. Μαρία said

    Εγώ, ευχαριστώ. Στο ποίημα λόγω νοσοκομείου Συγγρού καταλάβαινα οτι οι ενέσεις θα σχετίζονταν με κάποιο αφροδίσιο αλλά οτι θα είχαν βάση το αρσενικό, δε μπορούσα να το φανταστώ και πολύ περισσότερο να εξηγήσω την ονομασία.
    Για την υπομονή που λες μπορεί να σχετίζεται και με το γεγονός οτι 100 χρόνια πριν δεν ασκούνταν στους ερευνητές οι σημερινές εξωτερικές πιέσεις κι η σύνδεση επιστήμης-βιομηχανίας δεν είχε πάρει τις σημερινές διαστάσεις.

    Το λίνκι σου δεν ανοίγει.

  47. Μισιρλού... said

    Μιχάλη & Μαρία… πολύ ενδιαφέρον !
    Το 606 (η σαλβαρσάνη) είναι λοιπόν η αρσφεναμίνη. Αυτή η ένωση του αρσενικού, που χρησιμοποίησε το 1909 ο Πάουλ Έρλιχ για να θεραπεύσει τη σύφιλη.

    Και είναι σύνηθες πλέον συστατικό των χημειοθεραπευτικών φαρμάκων (και ειδικά των νεότερων παρεμβατικών του RNA).

    Μάλιστα!

  48. Μισιρλού... said

    «Παρά θιν’ αλός»

    Μαρία (ή όποιος άλλος έχει χρόνο και όρεξη) μπορείς να μου εξηγήσεις τελικά πώς είναι η σωστότερη απόδοση για το «παρά θιν’ αλός»;
    Στης θάλασσας την αμμουδιά;
    ή
    Στο ήσυχο ακρογιάλι ;
    (ή … Εις τον αφρόν, εις τον αφρόν τής θάλασσας;!)

    Με προβλημάτισε τώρα, αυτό το ξέχωρο «θίνα» που βρήκα.
    (Γιατί να είναι άλλο λήμμα; Κοίτα τη φωτο)
    ΑΛΣ , ΑΛΟΣ, ΘΙΣ, ΘΙΝΑ

    ______
    Έχω και κάτι άσχετο εκεί πέρα…
    Μιας και, με τις απορίες μου, έκανα το ποστ …… αλεσούριο (καλλιγραφία) !!!
    😉

  49. Μισιρλού... said

    (κάνοντας κι ένα κλικ πάνω στη φωτο, μεγαλώνει ακόμα λιγουλάκι…)

  50. Μαρία said

    Επειδή πρέπει να φύγω απο μια ματιά που έριξα δεν είναι άλλο λήμμα, δίνει απλώς και την αιτιατική. Πρόκειται για σχόλια στον Όμηρο;

  51. Μισιρλού... said

    Το είδα στο > ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟΝ ΤΟ ΜΕΓΑ, ΗΓΟΥΝ Η ΜΕΓΑΛΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ (Από τον Friedrich Sylburg – 1816)

    [Στο θίνα, αν είναι στην αιτιατική, γιατί διευκρινίζει = εύδιον, ήσυχον αιγιαλόν όμως;]
    Χμ…

  52. Alfred E. Newman said

    @48 Μισιρλού

    Μετά από ένα ξενύχτι στο R&R καταλήξαμε στην ακρογιαλιά όπως μας βεβαιώνει και το λεξικό Κοραής.

    Πολλά χρόνια νωρίτερα απλώς κάναμε ασκήσεις υπερρεαλισμού τραγουδώντας αφιερωμένο στην Κρήτη:

    Στην ακρογιαλιά μιας τοματοσαλάτας πέντε μπιζελάκια παίζανε πιγκ πογκ.

  53. Alfred E. Newman said

    Α! και συμπλήρωση στο προηγούμενό μου.

    Το ασμα είχε μεταφερθεί και στα αγγλικά προς τέρψη (;) των αγγλόφωνων surrealists:

    At the tomato side of a tomato salad, five beans were playing three sets of ping pong.

    Τα δύο προηγούμενα πρέπει να οφείλονται στο γεγονός ότι μεγάλωσα μέσα σε παραδοσιακό τυπογραφείο όπου το αντιμόνιο ήταν διάχυτο.

  54. Alfred E. Newman said

    Και για όσους δεν κατάλαβαν
    παρα θιν αλός=ακρογιαλιά.

  55. Μισιρλού... said

    ΣουρμAlfέντη μας, ευχαριστούμε για τα μπιζελάκια!

    Μπρεεε… Την ακρογιαλιά την ξέρουμε.
    Το θέμα που προκύπτει σαν απορία αν είναι τούτη είναι μια…απλή ακρογιαλιά ή καμια ιδιαιτέρως ήσυχη κι απάνεμη!

    ΥΓ:
    Απ’ το παρά θίν’ αλός, με μετάπτωση σε χειλικό «φ», πρέπει να προκύπτει και το εξαίρετο του Τσιτσάνη : Σε φίνο ακρογιάλι !!!
    Χοχοχοχοοοοοο

  56. Alfred E. Newman said

    @55
    Αυτό και κάποια άλλα δεν τα έχω ξεκαθαρίσει στο μυαλό μου.

    Ίσως γιαυτό όταν κάθομαι εκεί κάποιοι περαστικοί ανακράζουν» Παρά θιν σαλός!

  57. @46.
    Ναι, η πίεση για παραγωγικότητα στους επιστήμονες είναι σήμερα μεγάλη (άλλοτε υγειής, άλλοτε όχι), και υπάρχουν και κάποιες διαφορές υλοποίησης της ιδέας μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης (δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για την Ασία, εκτός από το ότι αναπτύσσεται ως τάχιστα). Αλλά το εντυπωσιακότερο είναι οτι με τεχνολογία, πολλά πράγματα όπως αυτό που παίδεψε τόσο τον Έρλιχ γίνονται σήμερα στο άψε-σβήσε, ειδικότερα σε τομείς όπως η επιστήμη υλικών ή η βιοϊατρική, όπου σε κάνα δυό χρόνια θα μπορείς να παίρνεις όλο το γονιδίωμά σου με περίπου 1000 ευρώ σε λίγες μέρες. Για σύγκριση, πριν περίπου 20 χρόνια το κόστος (στο Human Genome Project) ήταν πολλά δισεκατομμύρια για αρκετά χρόνια για ένα μόνο άτομο!
    Το λίνκι του Burke είναι http://www.youtube.com/watch?v=OcSxL8GUn-g

  58. @52.
    Καλό!
    Για τα μπιζέλια και το κλασικό από την Λιλιπούπολη.

  59. Immortalité said

    @ να υποθέσω επειδή στην Κρητη είχατε φάει την καλύτερη ντοματοσαλάτα; 🙂

    Τι εστι R&R ; (μάθημα δεύτερον)

  60. Alfred E. Newman said

    @59

    Σχετικά με τη φράση σας «να υποθέσω επειδή στην Κρητη είχατε φάει την καλύτερη ντοματοσαλάτα; » και την αναμενόμενη απάντηση, είμαι υποχρεωμένος να επικαλεστώ την 5η τροποποιητική δάταξη του Συντάγματος των ΗΠΑ υπό το οποίον έχω δωσιδικία ως γνωστό από δεκαετιών Alfred E. Newman.

  61. Immortalité said

    @ 60 🙂 🙂 🙂 Αυτά με τις προνομιακές δωσιδικίες παρακαλώ να τα ξεχάσετε αγαπητέ Αλφρεντ. Εδώ είναι Βαλκάνια δεν ειναι παιξε γέλασε 🙂

  62. Voulagx said

    #56: Αλφρεντ, μαλλον «παρα θιν Σαλο» θες να πεις!

  63. Alfred E. Newman said

    @ 62
    Είμαι άρρην Voulagx καί ο τόνος και η πτώση είναι σωστά. Κάποιοι εδω μέσα επιμένουν ότι αρμοζει μου (ωραία σύντααξη!) και το επίθετο.

    Συγγνώμην αλλά άλλο πράγμα ο σάλος.

  64. Immortalité said

    @ 63 Σωστά, άλλο πράγμα ο σάλος άλλο ο σαλός, ο τρελός δηλαδή. Πάντως Αλφρεντ περίεργο μου φαίνεται που λέτε ότι κάποιοι από δω θεωρεί οτι αρμόζει σας. Από αυτά που γραφετε σαλό κανείς δεν θα σας έλεγε. Και αν σας ελεγε όμως αφιερώστε του το γνωστό τραγουδάκι και καθαρίσατε. 🙂

  65. Alfred E. Newman said

    @64

    Τώρα εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή γιατί είναι δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες που μου επισημαίνουν το τραγούδι του Κόκοτα. Και την μεν πρώτη φορά η απάντησή μου ήταν «Γράψτο όπως το λέω». Η φράση ιδιαίτερα γνωστή σε όσους διάβαζαν Απογευματινή τη δεκαετία του ’70.
    Τώρα μετά την επανάληψη φοβούμαι ότι ενίοτε σταδιακά -και μάλιστα απόντος του Νικοκύρη- μετατρέπεται ο ιστότοπος στη ταινία του Παζολίνι Σαλό κλπ Μόνο η Σαπφώ Νοταρά θα λείπει σε λιγουλάκι.

  66. Voulagx said

    #63 Αλφρεντ, μα δεν αμφισβητησα την αρρενωποτητα σου, εκανα ενα λογοπαιγνιο με το Σαλό του Παζολινι, μαλλον ατυχες λογω της παρατεταμενης ατονιας μου… σορρυ!! :mgreen:

  67. Voulagx said

    :mrgreen:

  68. Σαπφώ Νοταρά said

    @ 65

    Με φωνάξατε Αλφ ;

  69. Immortalité said

    @ «είναι δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες που μου επισημαίνουν το τραγούδι του Κόκοτα» Η ζωή τελικά αγαπητέ είναι γεμάτη συμπτώσεις… Η αληθεια είναι ότι ταλαντευτηκα ανάμεσα στο παραπάνω τραγουδι και σε αυτο του Διονυσίου αλλά επέλεξα το πρώτο γιατί δεν ξέρω τί οικειότητα έχετε με εκείνους που αμφισβητούν την πνευματική σας ισορροπία. Αλλο τραγούδι με τρελλό δεν ξέρω.

  70. Voulagx said

    Απλα τελειο!!! :mrgreen:

  71. Μισιρλού... said

    Immortalité !!! Ντροπή…
    Δεν ξέρεις τον «Τρελλό» του Άκη Πάνου ;
    (Άσ’ τον τρελό στην τρέλα του… κλπ)

  72. Alfred E. Newman said

    @68 (ωχ ποια εγγραφή θα προκύψει!)
    Μάλιστα αλλά περίμενα να ακούσω άλλα από σας:

  73. Immortalité said

    @ 66 Voulagx σε τι οφείλεται αυτή η ατονία αν φυσικά δεν είμαι αδιακριτη; 🙂

  74. Μισιρλού... said

    Μα έβαλα το μπουρλότο για να έχω και μια συνέπεια στο αλχημιστικό θέμα μας !!!
    :mgreen:

  75. Alfred E. Newman said

    @69 Imortalité
    Ευτυχώς μου αφαιρέσατε τη συγκεκριμένη εγγραφή ώστε να μην εκτεθώ.
    Τώρα μια που είμαστε στο θέμα και αφού επισημάνθηκαν από τη Μισιρλού τα κενά σας στην τρέλα, σας αφιερώνω το ακόλουθο

  76. Immortalité said

    @ 71 Μισιρλού, μην πιστεύεις όλα όσα λέω 🙂

  77. Alfred E. Newman said

    Α! και συγγνώμην για την ανορθογραφία στο όνομά σας. Το επαναλαμβάνω στη σωστή γραμματική και λογοτεχνική του μορφή
    Im-mor-ta-li-té.

  78. Voulagx said

    Tο #70 πηγαινε στο #68!! Μισιρλου, σε πηρα στο λαιμο μου, το σωστο πρασινοχαμογελακι ειναι (:mrgreen:), χωρις τις παρενθεσεις και αφηνοντας ενα κενο πριν. :mrgreen:

  79. Immortalité said

    @ 75 Μερσί για την αφιέρωση Αλφρεντ. 🙂 Τελικά η ζωή είναι όντως γεμάτη συμπτώσεις. Είναι τυχαίο τώρα που ο πατέρας μου θεωρεί ότι γεννήθηκα για την καταστροφή; Τη δικιά του και μερικών άλλων όπως λέει; 🙂

  80. Μισιρλού... said

    :mrgreen:
    :mrgreen:
    :mrgreen:
    Μπράβο, βρε Voulagx για τις πρασινοδιευκρινίσεις !

  81. Immortalité said

    @ 77 Παρακαλώ δεν πειράζει. 🙂 Λάθη πληκτρολόγησης κάνουμε όλοι μας. Σε ποια λογοτεχνική μορφή όμως αναφέρεστε; Στην Αθανασία του Κούντερα; Δεν ειναι και απο τα αγαπημένα μου πάντως…

  82. Μισιρλού... said

    Το ξανακάναμε τσατ… Ωρέεε, πού πάμε ρε…πού πάμε !

  83. Immortalité said

    @82 μα που τα βρισκεις βρε κορίτσι 🙂

  84. Voulagx said

    #73 Immor,το εχω ξαναπει οτι δεν ειμαι εκ πεποιθησεως… ατονος αλλα εξ αναγκης.Αν εβαζα και τονους τοτε, για να πληκτρολογησω μια προταση, θα χρειαζομουν κι ενα μπουκαλι κρασι! Καταλαβαινεις ποσο γρηγορα πληκτρολογω! 😛

    Μισιρλου, τη χημεια δεν νομιζω να την εχεις ξεχασει, με τετοιο μπουρλοτο που εβαλες! :mrgreen:

  85. Alfred E. Newman said

    @82
    Αγαπητή Μισιρλού,
    Κάποια πράγματα απλώς συμβαίνουν.
    Βεβαίως ξέρετε τι φταίει γιαυτό; Το R&R.

    Όχι το μαγαζί, το κοινωνικό φαινόμενο που μας εξοικείωσε σε μια διαφορετική συμπεριφορά.
    Εξ άλλου τι καλύτερο να κάνουμε Σάββατο βράδυ και με τον Νικοκύρη απόντα!

  86. Alfred E. Newman said

    @84
    Voulagx «.Αν εβαζα και τονους τοτε, για να πληκτρολογησω μια προταση, θα χρειαζομουν κι ενα μπουκαλι κρασι! Καταλαβαινεις ποσο γρηγορα πληκτρολογω! »

    Εγώ άλλο κατάλαβα: πόσο γρήγορα πίνετε.

  87. Immortalité said

    @ 84 & 86 Τελικά κύριοι εγώ κατάλαβα ότι ο καθένας ό,τι θελει καταλαβαίνει 🙂

  88. Voulagx said

    #86 «πόσο γρήγορα πίνετε». Ποιοι φιλτατε Αλφρεντ; ενας ειμαι.Με βλεπεις διπλο;
    Α προπο, ο Δυτηε εχει αφιερωμα στη Julia!

  89. Alfred E. Newman said

    @88

    Εδώ τώρα υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα αγαπητέ μου. Αν δηλώσουμε ότι ξέρουμε τη Julia μάλλον θα εξοστρακιστούμε από τον ιστότοπο. Αν προσποιηθούμε ότι δεν ξέρουμε τότε θα εισπράξουμε τη χλεύη ως αντικοινωνικοί.
    Μια σαμπάνια, αλλά όχι Dom Perignon γιατί εγώ προτιμώ την Krug, σε όποιον εισφέρει σωστή αντιμετώπιση.

  90. Immortalité said

    @ 88 Voulagx douze points!

    Προχθεσινό είναι το αφιέρωμα και έτσι που το λες μου φαίνεται και λίγο προβοκατόρικο 🙂

  91. Immortalité said

    @ 89 ο Voulagx εννοουσε την Julia των Πινκ Φλοιντ Αλφρεντ και δεν νομίζω ότι οποιος τη γνωρίζει θα εξοστρακιστεί απο τον ιστοτοπο. Εσείς σε ποια αναφέρεστε είπαμε;

  92. Alfred E. Newman said

    Όποια ποινή και να μου βάλλετε θα έχετε δίκιο. Πρότρεξα, ενώ θα όφειλα να έχω πάει πρώτα στου Δύτη. Αλλά δεν είμαι ο μόνος… Αχ αυτή η «ευρυμάθεια» που ενίοτε μας κάνει προπετείς.

    Πάντως για όσους εκτιμούν τους Pink Floyd έχω μια χαριτωμένη ιστορία.
    Πριν καμιά εικοσαριά χρόνια βρίσκονταν στην Αθήνα και πήγαν το βράδυ στο τότε Public.
    Λοιπόν εκεί έφαγαν πόρτα από την κοπέλλα που δεν τους αναγνώρισε.
    Τώρα, συνεχίζοντας το αυτομαστίγωμα μου, προφανώς εγώ είμαι another brick writing in the blog.

  93. Voulagx said

    #90: Ιμμορ,κανεις λαθος, οχι λιγο, ΠΟΛΥ!! 😛
    Επειδη εχω βασιμες υποψιες οτι ο Αλφρεντ εννοουσε τη Τζουλια- κι οχι τη Julia- θα προσπαθησω να «εισφερω σωστη αντιμετωπιση»,(και μαλιστα ανιδιοτελως! προτιμω το κοκκινο κρασι) καταθετοντας την τραυματικη εμπειρια που ειχα το ’92, περιπου.
    Σε μια παρεα που ετοιμαζοταν να παει στα μπουζουκια για ν΄ακουσει τον Καρα, εκανα ο αφελης, ο μαλαξ( ακομα αυτομαστιγωνομαι) την ερωτηση: «Ποιος ειναι, ρε παιδια, ο Καρας;» και ελαβα την επιτιμιτικη ερωτηματικη απαντηση:
    «Δεν ξερεις ποιος ειναι ο Καρας;». Ντραπηκα,κοκκινισα,να μην ειμαι ενημερωμενος;Απο τοτε αρχισα να παρακολουθω ολες τις «ενημερωτικες» εκπομπες για να εχω σφαιρικη αντιμετωπιση των πραγματων.
    Ομολογω παντως με συντριβη οτι παρα τις προσπαθειες μου μενω μεταξεταστεος, μεταφορα μεταφερομενου το κανω το μαθημα! 😛

  94. Voulagx said

    Αλφρεντ, πολυ αυτομαστιγωμα πεφτει στο μπαρ του νικοκυρη, Σαλο το καναμε!!

  95. Alfred E. Newman said

    Μια που πιάνουμεε τα ιστορικά ανέκδοτα ιδού μια πραγματική ιστορία του 1975.
    Προεκλογική περίοδος και ο Πεσμαζόγλου περιοδεύει στην Αργολίδα. Μαζί και η γυναίκα του. Έξω από το Άργος βλέπουν κάτι κτίρια και ο Πεσμαζόγλου ρωτάει τι είναι εκεί.
    Ο τιοπικός συνοδός τους απαντά: «Σκυλάδικο».
    Η γυναίκα ρωτάει : » Τι είναι σκυλάδικο Γιάγκο;»
    Και ο άλλος με σιγουριά: «Εκτροφείο κυνών Μιράντα μου».

  96. Immortalité said

    @ 92 Σαββατοβραδο απόψε δεν μοιράζουμε ποινές αγαπητέ Αλφρεντ, μονο τραγουδάκια 🙂
    Για τις ποινές από Δευτέρα πάλι…

  97. Alfred E. Newman said

    Όσοι σηκώθηκαν και έφυγαν και μας άφησαν δυο-τρεις να εμπλουτίζουμε το μαγαζί, εκείνοι έχασαν.

  98. Immortalité said

    @ Αχ βρε Voulagx πάλι λάθος κανω, όλο λάθος κάνω 🙂

    @ 95 Αλφρεντ είστε μια αστείρευτη πηγή ιστορικών ανεκδότων! Πολυ ζηλεύω τις παρέες σας 🙂

    και όπως όλοι έχετε πια καταλάβει και εγω θα παραδεχτώ γιατί δεν μ’αρέσει καθόλου να κρύβομαι, το μικρό ταξιδιωτικό καβουρντιστιράκι που έχω για υπολογιστη στο σπίτι ποτέ δεν φορτώνει τα σχόλια στο σωστό χρονο και έτσι ολο ετεροχρονισμένα φαίνεται ότι απαντώ.

  99. Voulagx said

    #95: Αναρωτιεμαι αν η Τζουλια ειναι τροφιμος εκτροφειου κυνων.
    Κι αφου μοιραζουμε τραγουδακια, ας αλλαξουμε λιγο το κλιμα, να το κανουμε καπως αλχημιστικο: http://www.youtube.com/watch?v=85zp1zVVDAQ

  100. Alfred E. Newman said

    @98
    Να δοκιμάσετε ένα νέο μηχάνημα που να λειτουργεί με ηλεκτρικό και όχι λιγνίτη. Ή ακόμα καλύτερα ένα ibook. Τα θέλουμε τα σχόλιά σας αλλά τα θέλουμε και στην ώρα τους.

  101. Voulagx said

    #98 Δεν καταλαβα, ποιο λαθος εννοεις;

  102. Alfred E. Newman said

    @101
    Εγώ καλώς ή καακώς ανήκω σε διαφορετική μουσική γεννιά ποικιλότροπα

  103. Μισιρλού... said

    @93
    Voulagx… Καλά παιδί μου, δεν ήξερες τον Καρά κι εσύ ! Αν είναι δυνατόν! (εδώ τον ήξερα μέχρι κι εγώ…)

    @95
    Μωρέ παραπονιάρη Αλφ, δε φύγαμε όλοι και μάλιστα χωρίς καληνύχτα!
    Είπαμε να ξεπιαστούμε και λιγουλάκι από την καρέκλα και να τεντώσουμε καμια αρίδα -σε διαβαστερό καναπεδάτο στυλ.
    Ώωωω… ώστε μαθαίνω πως ο Γιάγκος είχε περάσει και από το «Πέραμα» (γαβ-γουβ) αλλά απέξω…

    Δεν αντέχω να μάθω κι άλλα απόψε, γιαυτό :
    Κάνω ενα τσιγάρο και φεύγω
    :mgreen:
    (όσο για την Immortalité…. «Άστην να λέειιιιι-ι-ι-ι»)

    Καληνύχτα σας !!!

    (Kαλά, θα δει τα αίσχη μας ο Νικοκύρης και θα…..φαρμακωθεί !!! -μες στο πνεύμα του ποστ.)

  104. Voulagx said

    #98 ok Καταλαβα το … λαθος σου! 😛

  105. Alfred E. Newman said

    Έγραψε η Μισιρλού: «Kαλά, θα δει τα αίσχη μας ο Νικοκύρης και θα…..φαρμακωθεί !!! -μες στο πνεύμα του ποστ.)».

    Εγώ το είπα και νωρίτερα. Το αντιμόνιο είναι πολύ επικίνδυνο μέταλλο και εξήγησα το δικό μου παρελθόν.

    Καληνύχτα σε όσους φύγουν.

  106. Μισιρλού... said

    @105
    Μα πώς Αλφ… πώς;! Το κατανόησα και γιαυτό σε αποκάλεσα και ΣουρμAlfέντη μας > στο @ 55

    Ξανακαληνύχτα !

  107. Voulagx said

    οταν η μουσικη τελειωνει, ωρα για καληνυχτα: http://www.youtube.com/watch?v=2fR3YS0gJdA :mrgreen:

  108. Alfred E. Newman said

    Ευχαριστώ Voulagx. Καληνύχτα επίσης.

  109. Μαρία said

    Βρε ρεμάλια, τι το κάνατε εδώ! Όσο έλειπα διπλασιάσατε τα σχόλια για να πάνε κάτω τα φαρμάκια.
    Λοιπόν Μισιρλού, άστα ήσυχα αυτά τα λεξικά. Το Etymologicum Magnum είναι του 12 αι. αγνώστου συγγραφέα κι ο Ζύλμπουργκ(16ος αι) είναι ένας απο τους φιλολόγους που το εξέδωσαν.
    Εσύ είδες την επανέκδοση του 1816. Η αξία του έγκειται οτι διασώζει μυθολογικές πληροφορίες. Μα πού πας και τα βρίσκεις, ρε παιδί.

  110. Immortalité said

    Σιγά παιδιά μη φεύγεται έτσι άπονα, που μας αφήνεται εμας τους καταραμένους να μην πλησιάζει ύπνος; 🙂

    Αγαπητέ μου Αλφρεντ μη μου γυρνάτε το μαχαίρι στην πληγή. Θα πάρω καινούριο υπολογιστη. Οταν στρωθώ να κάνω λογαριασμό σε όσους μου χρωστάνε και με πληρώσουν θα πάρω. Μην κάνετε σαν μια ψυχή που ξέρω που έχει imac και μου κάνει και ζηλίτσες. 🙂

    Μισιρλού, άστην να λέει; γιατί το κανατε τωρα αυτό το σχόλιο με πληγώσατε 🙂

  111. sarant said

    Πολύ ωραία βεγγέρα κάνατε, με τραγούδια, τι να πω, μπράβο!

  112. Μπουκανιέρος said

    Μιχάλη (45), αυτό του Έντισον είναι μάλλον κλεμμένο απ’ τον Πόε που, μιλώντας για ποίηση, έδινε τα ποσοστά: “90% perspiration and 10% inspiration”. Αν θυμάμαι σωστά.

    Αλφρέδε (52-3) κι εμένα μ’ έχει καταστρέψει το αντιμόνιο του παραδοσιακού τυπογραφείου. Νόμιζα όμως ότι πάνω στις ντομάτες καλπάζουν αποκλειστικά και μόνον άλογα.

  113. Alfred E. Newman said

    Νίκο αυτά γίνονται όταν αφήνεις το μαγαζί μόνο του και δεν έχεις φροντίσει από πριν με τη μεσολάβηση του Καλαβρύτων να έχεις κάνει έναν αγιασμό.
    Έτσι λοιπόν έγινε κατάληψη από αντίθρησκα δαιμόνια.

    Άσχετο, μου αρέσει ότι τώρα συνειδητοποιούν κάποιοι τι λουλούδια είναι οι τρεις της Χρυσοππ[ηγής (Χριστόδουλος, Αμβρόσιος και Καλλίνικος). Σκέτα λουλούδια.

    Πάντως Νίκο ευχαριστούμε για τη φιλοξενία.
    Μαρία όχι επειδή εσύ έφυγες να μας αποκαλείς ρεμάλια. Εμείς είμαστε ρεμάλια (της Φωκίωνος Νέγρη και άλλων περιοχών έτσι κι αλλιώς. Όποιος φεύγει χάνει.

  114. Immortalité said

    @ 112″Νόμιζα όμως ότι πάνω στις ντομάτες καλπάζουν αποκλειστικά και μόνον άλογα»

    Μπουκάν έχω κουραστεί να μοιράζω δωδεκάρια! Πιάσε άλλο ένα: ντουζ πουαν 🙂

    @ 111 Νίκο ήταν να μην αισθανθούμε σαν το σπιτι μας. Τώρα πάει τέλειωσε 🙂

  115. sarant said

    Μα, Ιμόρ, σπίτι σας είναι -απλώς εγώ, που μόλις γύρισα, επειδή είμαι ελαφρώς μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας δεν θα κάτσω πολύ -ένα τελευταίο ποτό στα όρθια και αποσύρομαι στα ιδιαίτερά μου. Όποιος αντέχει, συνεχίζει 🙂

  116. Μαρία said

    >Όποιος φεύγει χάνει.

    Μπα δεν έχασα, πάω στο φεστιβάλ ντοκυμαντέρ που άρχισε χτες.

  117. Immortalité said

    @ Πάντα ευγενής και φιλόξενος Νικο 🙂 καλη ξεκούραση και αύριο μερα είναι…

  118. @112.
    Μπουκάν, ενδιαφέρον για τον Πόε, δεν το ήξερα. Ίσως και ο Έντισον να το ανέφερε σαν ρητό άλλου. Μπορώ να πω πάντως ότι είναι ιδιαίτερα εύστοχο για την επιστήμη και την τεχνολογία. Μάλιστα, η ανάπτυξη μιας τεχνολογίας με βάση τεράστιο αριθμό δοκιμών και λαθών – perspiration, μέχρι να επιτευχθεί το ζητούμενο – χαρακτηρίζεται από πολλούς με τον όρο edisonian.

  119. Ένα βράδυ έλειψα και κοίτα τι χάνω!

  120. Μισιρλού... said

    Xεχεχεε… Τον Δύτης μας τον πιάσανε οι….Juλειες !!!
    Ζήλεψες πουλάκι μου;
    :mgreen:

  121. Μισιρλού... said

    [Μα… το αφήνω το σκασμένο το κενό! Γιατί μουλάρωσε το πρασινάκι πάλι; Γκρρρρ…]

  122. Voulagx said

    #121 Γιατι ξεχνας ενα r μεταξυ m κι g …δηλ. mrgreen :mrgreen:

  123. Μισιρλού... said

    :mrgreen :mrgreen :mrgreen
    Φάτσες πράσινες !
    (κατά το……φάτσες μπλε !)

    Ευχαριστίες, Voulagx.
    Θα διορθωθώ, πού θα πάει;

  124. Μισιρλού... said

    Φτουυυυ…την πρασινάδα μου !!!

  125. sarant said

    Θέλει κι άλλο ένα :, μετά, :mrgreen:

  126. Voulagx said

    #102: Αλφρεντ, ενα -ας οψεται η γερμανιδα!!- δωρο: http://www.youtube.com/watch?v=OHasx7psUCw

  127. Μαρία said

    126, δες και άκουσε κι άλλες Αζέρες
    http://azworld.org/music/

  128. 128 Προσφάτως γνώρισα μιὰν Ἀζέρα, φίλη φίλου μου.

  129. Τώρα ἐκεῖνο τὸ αὐτοαναφορικὸ 128 πῶς μοῦ ἦρθε; μόνο ἕνα ποτηράκι ἐρυθρὸ ξηρὸ ἤπια.

  130. Voulagx said

    #127 Μαρια, ευχαριστω,τωρα φορτωνω φαϊρουζ στο μουλαρι και ψαχνω να βρω σε ποιο νημα ανεφερες τουρκικα, αραβικα και ινδικα! :mrgreen:

  131. Μαρία said

    Στο πρωτοχρονιάτικο απ’ ότι θυμάμαι είχαμε παίξει τούρκικα.
    Ψάξε κι αυτή τη φωνάρα και δε θα χάσεις: Hayet Ayad. Και αφού την ακούσεις, θα γουγλίσεις Alfonso el sabio για να ενημερωθείς.

  132. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: