Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πέναλτι, η ιστορία της λέξης

Posted by sarant στο 13 Μαρτίου, 2010


Eπειδή θα λείπω σήμερα, αλλά και για να μη σας αφήσω παραπονεμένους, παρουσιάζω ένα παλιό μου σημείωμα, γραμμένο πέρυσι, λίγο πριν ανοίξω το ιστολόγιο. Έχω κάνει κάτι λίγες αλλαγές.

Στο τηλεοπτικό ένθετο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας υπάρχει μια σελίδα αφιερωμένη στο κυνήγι μαργαριταριών από τις αθλητικές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Λάθη και κοτσάνες και ελληνικούρες επισημαίνω κι εγώ, βέβαια, αλλά όταν είσαι αναγκασμένος, βρέξει-χιονίσει, να γεμίσεις σελίδα, δεν έχει γούστο. Εκτός αυτού, πολλές φορές τα «λάθη» που βρίσκει αυτός ο συντάκτης είναι (κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον) ανάξια λόγου. Άλλωστε, είναι άχαρο να αναζητείς λάθη στον προφορικό λόγο των εκφωνητών, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να κάνουν περιγραφές μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου και δεν έχουν την δυνατότητα να ξαναδούν το «κείμενό» τους και να το διορθώσουν. (Σημείωση τωρινή: η σελίδα υπάρχει και τώρα, αλλά έχει μετακομίσει στο στοιχηματζήδικο ένθετο της εφημερίδας).

Τέλος πάντων, σε ένα τεύχος ο σωτήρας της γλώσσας τα έβαλε με τον τηλεδιαιτητή Βαρούχα και του έσουρε τα εξής:

Λέξη «μπέναλντι» δεν υπάρχει, κύριε Βαρούχα. Εντάξει, γελάσαμε, ξαναγελάσαμε, αλλά φτάνει πια. Αλλάξτε το, επιτέλους, έχει καταντήσει ολίγον αηδιαστικό, δεν νομίζετε; Αν δεν μπορείτε, πείτε στο ίδρυμα να σας πληρώσει μαθήματα ορθοφωνίας, γιατί σύντομα μ’ εσάς θα ξεχάσουμε όσα μάθαμε στα σχολεία.


Εντάξει, πάνω στον οίστρο του συγχωρείται κανείς να πει και καμιά υπερβολή (πότε διδασκόταν άραγε η λέξη πέναλτι στα σχολεία;) αλλά  εγώ από την πλευρά μου το βρίσκω ενοχλητικά αριστοκρατικό να θεωρείται «αηδιαστικός» ένας λαϊκός τύπος.

Πάντως, όταν εγώ πήγαινα σχολείο, προφανώς όχι στο ίδιο με τον αριστοκράτη συντάκτη, μπέναλτι το λέγαμε συνήθως το πέναλτι –όχι όμως μέσα στην τάξη, απέξω, στην αυλή, που παίζαμε μπάλα με το καπάκι της πορτοκαλάδας και βέβαια πέναλτι δεν δινόταν για ανατροπή αλλά μόνο στα τρία κόρνερ. Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μου, ούτε η λαθοθηρία του μημουάπτου συντάκτη. Αφορμή πήρα, για να αφηγηθώ την ιστορία της λέξης.

Διότι μου έστειλε ηλεμήνυμα ένας φίλος, με αφορμή το κείμενο του λαθοθήρα, και με ρώτησε από πού βγήκε η λέξη.

Λοιπόν, η λέξη πέναλτι είναι αγγλικό δάνειο: penalty. Όπως όλα τα δάνεια, υπάρχει και επίσημη ελληνική ονομασία, θεσμική να πούμε, στην καθαρεύουσα και είναι «επανορθωτικό λάκτισμα», αλλά αυτό είναι αμφίβολο αν το χρησιμοποιεί κανείς πια σήμερα.

Μάλιστα, σε ένα άρθρο που μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ, φίλος των σελίδων γράφει χαρακτηριστικά:

Η χούντα είχε λανσάρει μια εκστρατεία για την εξάλειψη των ξενόγλωσσων όρων απ’ το ποδόσφαιρο, π.χ. το πέναλτι (ή το φάουλ;) είχε γίνει «επανορθωτικόν λάκτισμα», το κόρνερ «γωνιακόν λάκτισμα» κοκ. Οπότε, οι σπίκερ μιλούσαν έτσι, για κάποιο διάστημα – προς μεγάλη απελπισία των φιλάθλων. Θυμάμαι, μια παρέα σ’ ένα καφενείο που χτυπιόντανε, ενώ άκουγαν κάποιο ντέρμπι στο ραδιόφωνο, επειδή δεν μπορούσαν να καταλάβουν αν ο διαιτητής έδωσε φάουλ ή πέναλτι.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα δυο μεγάλα σύγχρονα λεξικά μας, του Μπαμπινιώτη και του ιδρύματος Τριανταφυλλίδη, δεν αναφέρουν καν τον όρο «επανορθωτικό λάκτισμα», ούτε σε άλλο λήμμα ούτε στην επεξήγηση του λήμματος ‘πέναλτι’. Σας αφήνω να κρίνετε αν η μη αναφορά είναι λεξικογραφική παράλειψη ή τρανταχτή απόδειξη της ματαιότητας του ζορ-ζορνά εξελληνισμού.

Εξελληνισμού δια της γαλλικής βεβαίως, διότι το «επανορθωτικόν λάκτισμα» δεν είναι παρά πιστή μεταφορά (μεταφραστικό δάνειο δηλαδή) του γαλλικού όρου, που «είναι» coup de pied de reparation, που σημαίνει το ίδιο ακριβώς. Τη λέξη είναι την έβαλα πριν σε εισαγωγικά, διότι και στα γαλλικά ο όρος δεν πολυχρησιμοποιείται, μόνο στα θεσμικά κείμενα –άσε που, μέχρι να προφέρεις τέτοιον σιδερόδρομο το πέναλτι έχει εκτελεστεί και έχει μπει γκολ.

Όλοι σχεδόν ξέρουμε ότι εκτός από τα πέναλτι που δίνονται όταν γίνεται παράβαση μέσα στη μεγάλη περιοχή, υπάρχουν και τα πέναλτι που εκτελούν οι δυο ομάδες μετά την παράταση, σαν τρόπος για να αναδειχτεί ο νικητής, καταρχήν από πέντε η καθεμία. Ίσως λιγότεροι ξέρουν ποια διαφορά υπάρχει ανάμεσα σε αυτά τα πέναλτι και στα άλλα που δίνονται στην κανονική ροή του αγώνα. Η διαφορά είναι ότι στα κανονικά πέναλτι η φάση συνεχίζεται ύστερα από απόκρουση του τερματοφύλακα, οπότε μπορεί να μπει γκολ σε δεύτερο χρόνο. Στα πέναλτι της διαδικασίας μετά την παράταση, η φάση δεν συνεχίζεται· αν αποκρούσει ο τερματοφύλακας, το πέναλτι έχει χαθεί. Οι Γάλλοι, αν και δεν αναβαπτίζονται σε τρισχιλιετή νάματα, έχουν τη δυνατότητα να κάνουν τη διάκριση γιατί χρησιμοποιούν διαφορετικό όρο: τα έκτακτα πέναλτι τα λένε tirs au but (κατά λέξη, σουτ προς το τέρμα), ενώ τα κανονικά τα λένε penalty (ή με το θεσμικό μακρινάρι που είδαμε πιο πάνω).

Πολλά είπα, αλλά την ιστορία της λέξης μόλις που την άγγιξα. Λοιπόν, η λέξη πέναλτι έχει απώτερη αρχή ελληνική, επομένως μπορεί να θεωρηθεί αντιδάνειο. Από ποια ελληνική λέξη όμως κατάγεται;

Αν σκεφτούμε ότι το πέναλτι αποκαλείται, κάπως πομπωδώς, ‘η εσχάτη των ποινών’ στην ποδοσφαιρική ορολογία, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει που έχει την (απώτερη) καταγωγή στο ελλ. ποινή. Η ελληνική λέξη σήμαινε αρχικά την τιμή του αίματος, την εκδίκηση για έγκλημα που διαπράχθηκε. Περνάει στα λατινικά ως poena (πράγμα που μας κάνει να σκεφτούμε ότι ο δανεισμός έγινε από δωρικό τύπο, ποινά) όπου η σημασία της διευρύνεται: αφενός σημαίνει ‘πρόστιμο’ και ‘τιμωρία’ και αφετέρου ‘πόνος, λύπη, βάσανα’. Στην αυτοκρατορική εποχή έχουμε το παράγωγο poenalis, ‘ποινικός’, και το μεσαιωνικό λατινικό ουσιαστικό poenalitas ‘τιμωρία, πρόστιμο’. Από εκεί η λέξη περνάει μεταξύ άλλων στα αγγλικά, με δύο μορφές, ως penality και ως penalty, από τις οποίες η δεύτερη τελικά επικράτησε και από τα τέλη του 19ου αιώνα μπαίνει στη νεοεμφανιζόμενη ποδοσφαιρική ορολογία και υιοθετείται στα ελληνικά, αν και φυσικά στην επίσημη ορολογία ονομάζεται όπως είπαμε «επανορθωτικό λάκτισμα».

Να σημειώσω ότι στα ευφυέστατα Κωμικογραφήματα, μια μέθοδο διδασκαλίας της αρχαίας με χαριτωμένους αναχρονισμούς, το πέναλτι «μεταφράζεται» από τον Χρ. Δάλκο στα αρχαία ως ποινάλτη, ίσως για να θυμίσει και την προφορά της λέξης στα γήπεδα που συχνά ήταν «πενάλτι» ή «μπενάλτι».

Πριν κλείσω, να πω ότι καθώς η λέξη poena είχε διευρύνει τόσο πολύ τις σημασίες της, οι παράγωγες λέξεις στις ρωμανικές γλώσσες έχουν συχνά εξίσου πλατύ πεδίο, ας πούμε το γαλλικό peine που σημαίνει και την ποινή και τον πόνο, ενώ στο αγγλικό pain η σημασία της ποινής υπάρχει αλλά είναι απαρχαιωμένη.

Η διαδρομή του αντιδανείου δηλαδή είναι: ποινή > poena > poenalis, poenalitas > αγγλ. penality, penalty > πέναλτι.

Το πέναλτι μπορεί να είναι πεντακάθαρο, καταφανές, καθαρό, αυστηρό, αμφισβητούμενο, μαϊμού, πέτσινο, μουσαντένιο, ανύπαρκτο, παραμυθένιο. Ίσως είναι εντύπωσή μου, αλλά περισσότερα επίθετα έχουμε που να χαρακτηρίζουν το ανύπαρκτο πέναλτι που δόθηκε, παρά το υπαρκτό. Πεναλτάκιας είναι ο διαιτητής που σφυρίζει εύκολα πέναλτι. Σύμφωνα όμως με το slang.gr, «πεναλτάκιας» είναι αυτός που συχνάζει σε ξενοδοχεία ημιδιαμονής, τα οποία ονομάζονται, λέει, «πεναλτάδικα» -δεν το ήξερα, ομολογώ. Πέναλτι λέγαμε εμείς στην ξερή όταν μείνει ένα φύλλο σου κάτω ενώ μοιράζονται καινούργια φύλλα, οπότε ο αντίπαλος έχει την ευκαιρία να κάνει ξερή.

Αλλά να γυρίσω στο μπέναλντιμπέναλτι όπως το λέγαμε εμείς ή μπενάλτι όπως το λένε άλλοι). Θα ρωτήσει κανείς, για ποιο λόγο «ηχηροποιήθηκε» (έτσι το λένε αυτό το φαινόμενο) το αρχικό σύμφωνο και από –π- έγινε –μπ-. Η τροπή αυτή είναι συχνότατη, συνήθως όμως σε αρσενικά και θηλυκά, διότι εκεί υπάρχει άρθρο που τελειώνει σε ν, π.χ. την πιστόλα > τημπιστόλα > τη μπιστόλα. Σύμφωνα με το λεξικό Τριανταφυλλίδη, κατ’ αναλογία με παρόμοιους τύπους έγινε κι εδώ η ηχηροποίηση, παρόλο που το πέναλτι, ως ουδέτερο, δεν έχει άρθρο σε ν.

Το ενδιαφέρον είναι, πάντως, ότι το λεξικό Τριανταφυλλίδη (ή Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής) έχει τη λεξικογραφική εντιμότητα να καταγράψει τον υπαρκτό τύπο «μπέναλτι», προσθέτοντας την επισήμανση ότι χρησιμοποιείται στον προφορικό λόγο. Ευτυχώς, γιατί ο λεξικογράφος πρέπει να καταγράφει κι όχι να εξωραΐζει.

Advertisements

118 Σχόλια to “Πέναλτι, η ιστορία της λέξης”

  1. gbaloglou said

    Σε μία συλλογή ομοφυλοφιλικών κωδικοποιημένων εκφράσεων που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο υπάρχει και η έκφραση «το σφυρίζει το πέναλτι»: ίσως αυτό εξηγεί τον όρο «πεναλτάδικο» για κάποια ξενοδοχεία 🙂 Η εν λόγω συλλογή εδώ

  2. π2 said

    Η γλώσσα των αθλητικογράφων είναι η κρυφή μου αμαρτία, όπως πολλάκις έχω πει. Αλλά δεν θα ξεστρατίσω με τα θεϊκά μαργαριτάρια τους.

    Επί του θέματος: στα επίθετα που συνοδεύουν το πέναλτι, δέον όπως προστεθούν τα επίθετα που προέρχονται από το όνομα διαιτητών που είχαν ιδιαιτέρως ευνοϊκή διαιτησία για κάποιον από τους μεγάλους του πάλαι ποτέ ΠΟΚ. Έτσι, παπουτσέλειο πέναλτι ονομάζουν οι παναθηναϊκοί το αυστηρό πέναλτι που κερδίζει ο Ολυμπιακός (από τον Παπουτσέλη, σφύριξε σε ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού το 1996). Το αντίστροφο δεν μαρτυρείται συχνά (αν και έχει ακουστεί φέτος σπαθένιο πέναλτι, που βολεύει γιατί κανονικά η λέξη σημαίνει ακριβώς το αντίθετο, από τον διαιτητή Σπάθα που ευνόησε φέτος τον ΠΑΟ). Υπάρχει όμως το δούρειο πρωτάθλημα, από το όνομα του διαιτητή Δούρου, που στέρησε από τον γραφικό Νίκο Αλέφαντο το πρωτάθλημα το 2003/4 και προκάλεσε τη θρυλική παροιμιακή ατάκα: -Γιατί δεν βγαίνει ο κ. Δούρος στο τηλέφωνο;

  3. pros said

    Πέναλτι λέγαμε εμείς στην ξερή όταν μείνει ένα φύλλο σου κάτω ενώ μοιράζονται καινούργια φύλλα, οπότε ο αντίπαλος έχει την ευκαιρία να κάνει ξερή.
    Χρησιμοποιούσαμε και το «στην σέντρα» σαν παρότρυνση να ρίξει το φύλλο που είχε στο χέρι ο άτυχος συμπαίκτης…

  4. ΔΗΜΙΔΗΣ Δημήτρης said

    Στο δικό μου σχολείο, όπου δεν «παίζαμε μπάλα με το καπάκι της πορτοκαλάδας» αλλά ούτε και με κανονική μπάλα ποδοσφαίρου – αυτό μας έλειπε -, το πέναλτι δεν το λέγαμε ούτε μπέναλντι ούτε μπέναλτι. Απλώς το τονίζαμε στην παραλήγουσα, δηλ. πενάλτι!
    Μόνο εμείς το λέγαμε έτσι;

  5. sarant said

    Γιώργο Μπ., στο slang.gr έχει μια άλλη εξήγηση, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο είναι διαδεδομένος ο όρος «πεναλτάδικο».

    Πιδύε, πολύ σωστές επισημάνσεις.

    Δημήτρη Δ., αναφέρω και για το «πενάλτι», είναι επίσης διαδεδομένος τύπος.

  6. argosholos said

    Ήταν πράγματι περιβόλι οι ελληνοπρεπείς μεταδόσεις της χούντας. Νομίζω ότι ένας διαπρεπής εκφωνητής΄ήταν ο Γεωργίου (όχι φυσικά ο «ήμαρτον») που είχε μεταδόσει και το ΑΕΚ Σλάβια από το Καλλιμάρμαρον: έλα Αμερικάνε, βάλτο αγόρι μου!
    ‘Ηταν η εποχή που άρχισαν να πέφτουν πολλά λεφτά στο ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό σε στυλ Λατινοαμερικάνικης χούντας(Ασλανίδης: «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο»), με χρηματοδότη κυρίως το ΠΡΟΠΟ. Υπάρχουν ακόμα οι φωτο με τη first lady στα γήπεδα, αλλά ας τα αφήσουμε αυτά τώρα… Το φαινόμενο γιγαντώθηκε στις επόμενες δεκαετίες, μπήκαν μέσα εφοπλιστές, πετρελαιάδες, κινητοτηλεφωνάδες, ζημενσάρχες και ιδίως ρέκτες πολιτικοί, με κατάληξη (κατά τη γνώμη μου…) τη μοιραία νύχτα του Αυγούστου 2004 που έγινε το τροχαίο με τη μοτοσυκλέτα και αφού είχαμε σκάσει ένα κάρο λεφτά για να πληρωθεί το ρηθέν: τι του λείπει του ψειριάρη, φούντα με μαργαριτάρι…

    Και μια ερώτηση, αν και νομίζω ότι έχει ξαναναφερθεί:
    Το αράουτ είναι το our out?

  7. alexius said

    Θυμάμαι σε ένα κόμικ πριν 15-20 χρόνια που ήταν ημι-εκπαιδευτικό και γραμμένο στην αρχαία ελληνική, γινόταν ένας ποδοσφαιρικός αγώνας και όταν υπήρξε ανατροπή η κερκίδα φώναξε : » Την ποιναλτην, Την ποινάλτην» αν το θυμάμαι σωστά.

    Άραγε ήταν αυτοσχέδια λέξη ή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί;

  8. alexius said

    @argosholos

    Έχω την εντύπωση ότι το «αράουτ» είναι μάλλον άλλη μια αρλούμπα ελληνικούρα. Δεν προκύπτει από κανέναν αντίστοιχο αγγλικό όρο. Οι άγγλοι λένε: «the ball has done OUT» και «throw in». Δηλαδή η μπάλα βγήκε εκτός και …»θα την ξαναρίξουν» εννοόντας το δικό μας «πλάγιο».

    Μπορεί να προέρχεται από το our out ή από το far out που ίσως κάποιος μη αγγλομαθής έλλην εκφωνητής άκουσε κάποτε και υιοθέτησε…

  9. sarant said

    Alexius, αν προσέξετε κάτι λέω για το κόμικς αυτό (τα Κωμικογραφήματα).

    Κι εγώ νομίζω ότι το αράουτ είναι από το our out.

  10. H ιστορία δεν παραγράφεται:

    http://erythrolefkometerizi.blogspot.com/2010/03/blog-post_3092.html

  11. Rogerios said

    Θα διαφωνήσω με τον αγαπητό π2 ως προς το σημασιολογικό περιεχόμενο του παπουτσέλειου πέναλτυ: δεν πρόκειται για το αυστηρό, αλλά για το ανύπαρκτο πέναλτυ (η παράβαση του Καλιτζάκη είχε σημειωθεί περίπου 5 μέτρα έξω από την περιοχή: στην προσπάθεια να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα θυμάμαι ότι είχε επιστρατευτεί κι ένας απίστευτος Κύπριος «καθηγητής διαιτησίας» προκειμένου να αποδειχθεί ότι η παράβαση ήταν «συνεχής» κι όχι στιγμιαία, άρα «συνεχίστηκε» και ως τη μεγάλη περιοχή του ΠΑΟ). Παρεμφερής (όχι και συνώνυμος, το παπουτσέλειο πέναλτυ είναι αξεπέραστο), λίγο παλαιότερος, όρος ήταν και το «πέναλτυ Κουκούλα» (από ημιτελικό κυπέλλου ΠΑΟ-ΟΣΦΠ, τον Απρίλιο του 92 στο ΟΑΚΑ. Το πρώτο ματς είχε λήξει 1-1, και στο δεύτερο το σκορ ήταν το ίδιο μέχρι το 90΄, όταν ο διαιτητής έδωσε ένα γενναιόδωρο πέναλτυ υπέρ του ΟΣΦΠ, με αποτέλεσμα ο μεν Ολυμπιακός να προκριθεί, το δε ματς να λήξει μέσα σε σκηνές «ομορφιάς του ποδοσφαίρου»).
    Υπάρχει ακόμη το «πέναλτυ με το σκουλαρίκι» (από τίτλο της εφημερίδας «ΦΙΛΑΘΛΟΣ», μετά από ένα ματς Ιωνικού-ΟΣΦΠ 1-2 στα πιο μαύρα χρόνια της παράγκας. Καθώς ο Νορβηγός αμυντικός του Ιωνικού Τροντ Χάουγκλαντ δεν είχε πλησιάσει τον… Γιαννακόπουλο σε απόσταση μικρότερη του μισού μέτρου, ο συντάκτης υπέθεσε ότι η επαφή μεταξύ των δύο παικτών που «προκάλεσε» την πτώση του μέσου του ΟΣΦΠ οφειλόταν στο μεγάλο σκουλαρίκι που φόραγε ο Νορβηγός). Επίσης, το «πέναλτυ Γιαννακόπουλος» (σε παλιότερες εκδοχές «Αναστόπουλος» ή «Σαραβάκος») υποδήλωνε το παραμυθένιο πέναλτυ που κερδίζει ο επιθετικός πέφτοντας εντυπωσιακά στη μεγάλη περιοχή του αντιπάλου, πολύ συχνά χωρίς να έχει υπάρξει καμιά επαφή με αμυνόμενο.

    Σε πιο ήρεμα νερά τώρα: ποτέ δεν έχω ακούσει Γάλλο εκφωνητή να αποκαλεί το κόρνερ κάτι άλλο από «corner». Οι Βέλγοι (βαθύς αναστεναγμός) εκφωνητές, όμως, κάνουν συχνότατα λόγο για «coup de coin», υπενθυμίζοντάς μας το γωνιακό (ή ενίοτε και γωνιαίο) λάκτισμα.

  12. Μαρία said

    Επειδή είμαι τούβλο στα αθλητικά…
    Βιμ Βέντερς, Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν απ’ το πέναλτι (που οι Γερμανοί και οι Ούγγροι ίσως κι άλλοι το λένε 11 μέτρα), 1971 βασισμένο σε νουβέλα του Χάντκε.
    http://www.filmfestival.gr/2006/index.php?page=filmdetails&ln=gr&box=internationall&id=112

  13. dokiskaki said

    Να εμπλουτίσω το σχόλιο του Ρογήρου (@11) με την πληροφορία ότι μετά και την παρέμβαση του Κύπριου καθηγητή (που έκανε ακόμη και τουλάχιστον έναν αυτήκοο μάρτυρα γάβρο, που ξέρω καλά, να πεθάνει στα γέλια) το «παπουτσέλειο» πέναλτι είχε αποκληθεί και «παρατεταμένο» πέναλτι ή «πέναλτι διαρκείας».

  14. Ακόμα το θυμάμαι:

    «Εμπάρωσεν το πόδι του και ετριβιτζιάστηκεν διά να πέσει…» 🙂

    Υ.Γ. Να προσθέσω και τον πληθυντικό μπενάρτια!

  15. π2 said

    Ρογήρε, δεν έχω κάτι ν’ αντιτάξω. Ως βαμμένος γαύρος, ήμουν υποχρεωμένος να είμαι διακριτικός στη διατύπωση. 🙂

  16. Jimakos said

    Nα συμπληρώσω πως στους αγαπημένους μου χαρακτηρισμούς για πέναλτι ανήκουν τα »καραμπινάτο πέναλτι» και »πέναλντι μαρς» (που βέβαια τελευταία δεν ακούγεται συχνά).

  17. …και μαζί με τον κουτουπιέ, το coup de boule, σε μιαν άτυχη στιγμή του (με)Γάλλου βιρτουόζου.

  18. Πείθομαι ολοένα και περισσότερο ότι το slang.gr είναι αναξιόπιστο στον υποτιθέμενο ρόλο του, και αποτελεί απλώς πεδίο άσκησης δημιουργικής γλωσσικής φαντασίας.

  19. Μισιρλού... said

    @18 Stazy…
    Επαυξάνω !
    Κι όχι μόνο γλωσσοπλασίες, αλλά έχει και πάμπολλες εννοιολογικές παραποιήσεις.

    Όσο για τα παραπάνω, πέναλτι και τακουνάκια, δεν τα διάβασα…
    Αρνούμαι!
    🙂

  20. Μισιρλού... said

    @17
    Μιχάλη, τι άσμα είναι τούτο;!
    Σαν μια εμπνευσμένη διασκευή του «Ντιρλαντά» το ακούω !!!
    Ωραίοοοο…

  21. Μαρία said

    20, αφρικάνικο. Και με ανάλογη προφορά στα γαλλικά.

  22. Μισιρλού... said

    Μαρία, ναι. Αυτό λέω : Αφρογαλλική διασκευή !
    (αν είναι βέβαια νεότερης κοπής και όχι κανα παλιό αφρο, που προηγείται του «Ντιρλαντά»).
    Βρίσκω πολλές ομοιότητες στα μουσικά μέτρα και φράσεις…

  23. Πρέπει να δούμε τα Ελληνικά του Πάτρικ Ογκουνσότο καθώς και του Θωμά Μάτσιου που συντροφεύουν χρόνια τώρα το youtube και τον κόσμο του αθλητισμού.
    Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι στο βιβλίο των Αρχαίων στην Α’ Γυμνασίου στο πρώτο εισαγωγικό μάθημα αναφέρεται η προέλευση και η ιστορία της λέξης πέναλτι.

  24. #23 Για του λόγου το αληθές:
    http://www.pi-schools.gr/books/gymnasio/arxaia_a/math_1-19.pdf#page=9

    Οι όμορφες παιδικές ψυχές όμορφα καίγονται (χτες είχαμε το διαγωνισμό των ΟΔΕΓηδων, πάλι)…

  25. Καταθέτω και τις παραλλαγές: (μ)πενάλτ(ι)

  26. #25 …οι οποίες έχουν ήδη αναφερθεί… 😳

  27. Rogerios said

    Τώρα που το σκέφτομαι στη μέση της διαδρομής που παραθέτει ο οικοδεσπότης «ποινή > poena > poenalis, poenalitas > αγγλ. penality, penalty > πέναλτι» (μεταξύ του λατινικού poenalitas και του αγγλικού penality) δεν θα έπρεπε να παρεμβάλλεται και ένα γαλλικό (γαλλονορμανδικό) «pénalité»; Ή τα pénalité και penality απαντούν μόνο σε νεότερες εποχές, οπότε μπορεί να υποστηριχθεί ο απευθείας δανεισμός από τη λατινική (χωρίς τη γαλλική ως ενδιάμεσο, που εμένα μου φαίνεται ως η πιθανότερη εκδοχή);

  28. sarant said

    Ρογήρε, μάλλον έχεις δίκιο, το OED πάντως δεν είναι κατηγορηματικό (λέει ή από το penalité ή απευθείας από λατινικά). Το αγγλικό penality και το γαλλικό εμφανίζονται τον 15ο αιώνα.

    Τζιμάκο, ναι -μαρς και καραμπινάτο!

  29. Μαρία said

    Το γαλλικό αρχές 14ου
    Étymol. et Hist. 1319 «peine, malheur» (Geoffroy des Nés, Miracles de Saint Magloire, éd. A. J. Denomy, 2979)

  30. espectador said

    Εμεις ως Θρακιωτες που τρωμε τις καταληξεις το λεγαμε μπενάλτ (ισοδυναμο με 3 κορνερ φυσικα).

  31. #30 Το αντίστροφο, μάλλον, κι αυτό μόνο στο μπακότερμα (το οποίο άραγε από πού βγαίνει; από το ότι τα μπακ έχουν αποστολή να φυλάνε και το -μικρό- τέρμα; )

  32. Λευτέρης said

    #31
    Άμα γήπεδο είναι ο στενός δρόμος πού να βρεις χώρο για την
    εκτέλεση κόρνερ;
    Μπακότερμα:δύο σε ένα, αν δεν υπάρχουν αρκετοί παίχτες
    για να φτιαχτούν οι ομάδες ή συνηθέστερα δεν υπήρχε το
    «κορόϊδο» που θα δεχόταν να μπει τερματοφύλακας και να παρακολουθεί ενώ όλοι οι μάγκες θα τρέχουν ατέλειωτες ώρες
    και θα διασκεδάζουν με τη ψυχή τους.
    Αν τώρα συντρέχουν και οι δύο παραπάνω λόγοι, τότε έχεις το μονό μπακότερμα όπου π.χ. 3 παίχτες φτιάχνουν δύο ομάδες του ενός παίχτη και το μπακότερμα αποκρούει και τους δύο έχοντας συγχρόνως τη δυνατότητα να κάνει και τα τσαλίμια του.

  33. @31/32.
    …και πιο ωραίο στην αχταρμοκουλουβαχατική έκδοση «ο μπακότερμαν», όπως «ο σούπερμαν»

  34. Μπακότερμα λέγαμε την ίδια την παραλλαγή του παιχνιδιού -«θα παίξουμε μπακότερμα»- και όχι κάποιον που αναλάμβανε ρόλο μπακ-τερματοφύλακα. Όταν το πλήθος των παικτών ή/και ο χώρος δεν βόλευε για διπλό (μπακότερμα ή κανονικό) τότε παίζαμε μονότερμα, με ένα τέρμα και ουδέτερο τερματοφύλακα, και δύο ομάδες των 2 ή 3, να προσπαθούν να σκοράρουν σ’ αυτό.

  35. Φαίνεται πως το μπακότερμα δεν είχε ενιαία χρήση. (Επευκαιρία, το «κανονικό» το λέγαμε απλά «δίτερμα».)

  36. #34 και 35

    Είναι και το παγκότερμα που σημαίνει το ίδιο πράγμα με το μπακότερμα (τον δεύτερο όρο δεν τον ξέρω-πρώτη φορά τον ακούω).

  37. Λευτέρης said

    Ο διασημότερος μπακοτερματοφύλακας όλων των εποχών,
    ο Κολομβιανός Χιγκίτα:
    http://en.wikipedia.org/wiki/Ren%C3%A9_Higuita
    με την περίφημη απόκρουση του σκορπιού:

    κι εδώ σκοράροντας με φάουλ. Η περιγραφή ανεπανάληπτη:

  38. #35 μα και το δίτερμα μπορούσε να είναι κανονικό ή μπακότερμα…

  39. @37.
    Εντυπωσιακότατος, αν και μερικές φορές ο Ιγκίτα το παράκανε, με ολέθρια αποτελέσματα…

  40. DocReason said

    Είδα ότι αναφέρθηκαν ορισμένοι στον όρο «παπουτσέλειο πέναλτι» και θεωρώ χρέος μου να απαντήσω στους βάζελους ιστορικούς ρεβιζιονιστές. Όπως θα δείτε απ’ την αδιάψευστη φωτογραφία-ντοκουμέντο που μόνο εγώ έχω στην κατοχή μου, το μαρκάρισμα του Νίντζα γίνεται τουλάχιστον 2 μέτρα εντός των γραμμών της μεγάλης περιοχής:

    Κι όμως, ήταν πέναλτι!

    Χα. Χα.

  41. Nearxos said

    «… στα κανονικά πέναλτι η φάση συνεχίζεται ύστερα από απόκρουση του τερματοφύλακα, οπότε μπορεί να μπει γκολ σε δεύτερο χρόνο. Στα πέναλτι της διαδικασίας μετά την παράταση, η φάση δεν συνεχίζεται· αν αποκρούσει ο τερματοφύλακας, το πέναλτι έχει χαθεί. Οι Γάλλοι … έχουν τη δυνατότητα να κάνουν τη διάκριση γιατί χρησιμοποιούν διαφορετικό όρο»

    Οι Γάλλοι πάντως κατάφεραν να κερδίσουν μια άδικη πρόκριση στους ημιτελικούς του Μουντιάλ του 1986 στα «tirs au but». Στον προημιτελικό αντιμετώπισαν τη Βραζιλία, το ματς έληξε ισόπαλο μετά την κανονική διάρκεια και την παράταση και κατα τη διαδικασία των πέναλτι, ο Μπελόν εκτέλεσε ένα πέναλτι για την ομάδα της Γαλλίας, η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι, στη συνέχεια στην πλάτη του τερματοφύλακα της Βραζιλίας (νομίζω ηταν ο Κάρλος) και μπήκε γκολ, το οποίο (όντας σε δεύτερο χρόνο) δεν θα έπρεπε να μετρήσει.

  42. aerosol said

    Ο πατέρας μου το αποκαλεί από αμνημονεύτων χρόνων «πέλναντι».
    Νομίζω πως είναι δική του εφεύρεση αλλά μου δημιουργήθηκε η απορία μήπως το έχει ακούσει κι άλλος έτσι.

  43. @DocReason

    LoL!!

  44. sarant said

    Αεροζόλ, όχι, δεν το έχω ακούσει έτσι.
    Ναι, το 40 του Doc ήταν φοβερό

  45. ACHILLES BY CAROL ANN DUFFY
    Myth’s river – where his mother dipped him, fished him, a slippery golden boy flowed on, his name on its lips.

    Without him, it was prophesied, they would not take Troy.

    Women hid him, concealed him in girls’ sarongs; days of sweetmeats, spices, silver songs…

    But when Odysseus came, with an athlete’s build, a sword and a shield, he followed him to the battlefield, the crowd’s roar,

    And it was sport, not war, his charmed foot on the ball…

    But then his heel, his heel, his heel…

    Πού είναι ο Nickel για τη μετάφραση; 🙂

  46. Achilles by Carol Ann Duffy
    Myth’s river – where his mother dipped him, fished him, a slippery golden boy flowed on, his name on its lips.
    Without him, it was prophesied, they would not take Troy.
    Women hid him, concealed him in girls’ sarongs; days of sweetmeats, spices, silver songs…

    But when Odysseus came, with an athlete’s build, a sword and a shield, he followed him to the battlefield, the crowd’s roar,
    And it was sport, not war, his charmed foot on the ball…
    But then his heel, his heel, his heel…

    Πού είναι ο Nickel για τη μετάφραση; 🙂

  47. Μαρία said

    Στάζυ, Πάτροκλος προς Αχιλλέα που μόλις είχε φτάσει στον Άδη: -Μα τι το ‘θελες, το ξώφτερνο!

  48. Rayman said

    Ουφ, δεν έχω διαβάσει όλα τα παραπάνω σχόλια ένεκα ελλείψεως χρόνου αλλά έχω δύο πράγματα (με άρωμα τρας) να παραθέσω:
    «Ανατροπή και πέναλΝΤΥ στη γκόμενα απέναντι» – Τάσος Περζικιανίδης

    και επίσης βάλτε αυτό το ρημάδι το «πορτιέρο» στα ελληνικά λεξικά, μιας και σε καμμία άλλη γλώσσα του κόσμου, όσο και να ακούγεται «μυθολογικό», δεν αναφέρεται έτσι ο τερματοφύλακας (κάτσε μπακό που λέγαμε…)

  49. Rayman said

    Α και σόρυ για την κατάχρηση της φιλοξενίας… αλλά όταν βλέπαμε τα γιούρο το ’04, παρέα με τις φινλανδέζες φίλες μας, σε κα΄πια φάση κερδάμε (sic) κόρνερ και πεταγόμαστε όλοι ΚΟΡΝΕΡ!!! και γελούσανε αι φινλαδέζαι…
    – τι γελάτε ρε κορίτσια;
    – χα χα κόρνερ… χαχα
    – τι χα χα ρε κορίτσια δηλαδή εσείς πως το λέτε ναούμ;
    -kulmapotku

  50. sarant said

    Rayman, καλώς ήρθες και σ’ ευχαριστώ. Για το πορτιέρο έχεις δίκιο -και μη φοβάσαι για κατάχρηση της φιλοξενίας.

  51. Γιώργος Σ. said

    Κρίμα, γιατί σε ξεχώριζα από το συρφετό του πιο αναξιοκρατικά λειτουργούντος κλάδου εν Ελλάδι, του δημοσιογραφικού!
    Εγώ στο μάθημα των Αγγλικών, στην Α’ Λυκείου, διδάχτηκα από την καθηγήτριά μου κ. Δημοπούλου, τη λέξη penalty!!! Πρώτο σου φάουλ!
    Δεύτερό σου φάουλ: Κι αν ο Φουντής δεν το διδάχτηκε στο Σχολείο, όπως εγώ (αφού είσαι τόσο σίγουρος γι’ αυτό, ώστε ειρωνεύεσαι τη χρήση της λέξης «σχολείο» εκ μέρους του), είσαι σίγουρος ότι δεν το διδάχτηκε σε φροντιστήριο Αγγλικών? Κι αν θεωρείς ανεδαφική τη χρήση της λέξης «σχολείο» για φροντιστήριο («ξεχνώντας ότι με μια ευρεία έννοια «σχολείο» Αγγλικών είναι, ας πούμε), τότε πόσο πιο άκυρη είναι η χρήση από σένα της φράσης κλισέ (οποία πρωτοτυπία) «σε κλάσματα δευτερολέπτου», για την περιγραφή αγώνων από τους σπορτκάστερς? ΓΙΑΤΙ? Για τους εξής λόγους (γεγονότα):
    1) Αν καταφέρεις να πεις σε κλάσματα δευτερολέπτου τη λέξη «πέναλτυ», κερνάω ταξίδι στην Κούβα!
    2) Αν εννοείς ότι όσοι σπορτκάστερς το λένε σωστά είναι σπρίντερ του λόγπου ή Αϊνστάϊν της δημοσιογραφίας, πάω πάσο. Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις?
    Έτσι, ειρωνεύεσαι για ελάσσονα τον Φουντή («σχολείο», που δεν είναι και ψέμμα) εσύ που διαπτάττεις (κατά την τεκμηρίωση της «ειρωνίας» σου) τα μείζονα («σε κλάσματα δευτερολέπτου»). Πολύ λογικό και δίκαιο! Εύγε!
    Και τρία πράγματα ακόμα, γεγονότα μεν, αλλά αν τα αγνοείς, δικαίωμά σου:
    1) Η συντριπλτικη πλειοψηφία των σπορτκάστερσ στην Ελλάδα είναι όχι μόνον αστοιχείωτοι επί του αντικείμένου τους (σου λέω όσα ονόματα θες! Όποτε θες, αν το αμφισβητείς…), αλλά είναι και αστοιχείωτοι στο εργαλείο εκφοράς της δουλειάς τους, που είναι η Ελληνική (και ξένη όσον αφορά σε ονόματα και ορολογία) γλώσσα! Αυτό είναι το μέγιστο τεκμήριο για τα… «αντικειμενικά» κριτήρια που τους οδηγούν σε αυτές τις θέσεις… Αν ένας μαθηματικός συλληφθεί να μην λέει σωστά το 5×5=25, είναι σαφής η ανεπάρκειά του!
    2) Εκ παραδρομής – ότνα το ξέρεις κάτι – θα το πεις μια φορά! Άντε δύο! ΟΤΑΝ ΤΟ ΛΕΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΕΠΙ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΠΙΕΣΗ ΧΡΟΝΟΥ, ΣΕ ΧΑΛΑΡΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ, ΕΙΣΑΙ ΑΠΛΑ ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ! Δεν είναι, μάλιστα, τυχαίο, ότι λίγοι εξ αυτών αρίστευαν στην Ελληνική γλώσσα στο Σχολείο! ΤΥΧΑΙΟ? ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ!
    3) Αφού αγνοείς την αρχή της Ψυχολογίας (ρώτα όποιον Ψυχολόγο θες) ότι τόσο πιο έυκολα μπερδεύεις κάτι όσο λιγότερο το κατέχεις (βάσει του τρόπου εκμάθησής του, όντα αυτό έλαβε χώρα), τότε ήλπιζα – τουλάχιστον – να καταλάβαινες ότι το 90% των σπορτκάστερς (θα πω μόνο ένα όνομα: Μ.Μ.) κάνει τα ίδια και τραγικότερα λάθη, ισοπεδώνοντας και τη γλώσσα (μέχρι και το Συντακτικό και τη Γραμματική Γ Δημοτικού!), σε κάθε χαλαρό πάνελ, σε κάθε λογύδριο, σε κάθε ευκαιρία! Άρα, αδιάφορη για το μέσο ακροατή η συντεχνιακής ανάγκης υπερσπιστική σου γραμμή, που μιλάει για κλάσματα δευτερολέπτου (!!!) και για «προφορικό λόγο», ωσάν στον προφορικό λόγο να μην ξεχωρίζει ο μορφωμένος από τον αμόρφωτο ή ωσάν να πρέπει να είσαι φωστήρας για να ξέρεις στοιχειώδη σύνταξη Δημοτικού… Θες να αρχίζω να λέω ονόματα και ντοκουμέντα?? Ή να αρχίσω να λέω για το πώς φίνονται οι προσλήψεις συγκεκριμένων ανθρώπων στη δημοσιογραφία?
    Στο φινάλε, άμα η πίεση του χρόνου αγχώνει τόσο το Θεοφιλόπουλο ή το Μαυρομάτη ή τον τάδε ή τον δείνα που λέει όποια μαλακία δεν έχει σκεφτεί κανένας μας, παρά μόνον αν έχει βρεθεί υπό την επήρρεια ουσιών, ε, τότε, προφανώς είναι ακατάλληλοι γι αυτόι τη θέση! Αν πιστέυεις ότι είναι θέμα άγχους το «Πίπεν, πάσα στο 35, αυτός στο 40 και αυτός στον Τζόρνταν!»!!! ΕΓΩ ΛΕΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΑΣΧΕΤΙΛΑΣ ΚΑΙ ΒΥΣΜΑΤΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ! ΕΣΥ?

    ΥΓ: Το όνομά μου το έχεις. Και το επίθετο. Δε μιλώ ανώνυμα (έστειλα και το email μου)

  52. sarant said

    Αγαπητέ Γιώργο, αν και το κείμενό σου είναι γραμμένο κάπως εν θερμώ, με αποτέλεσμα να μην είμαι βέβαιος ότι το καταλαβαίνω απόλυτα, ευχαρίστως να σου απαντήσω όσο μπορώ:

    Το ότι θεώρησα υπερβολική τη λαθοθηρία του Φουντή δεν σημαίνει ότι υπερασπίζομαι κάποιον ή κάποιους αθλητικογράφους ή σπορτκάστερ. Ακόμα και σε ζητήματα όπου η κριτική του Φουντή είναι εντελώς άστοχη, όπως σε ένα πολύ πιο πρόσφατο άρθρο
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/06/29/sutarise/
    η εκ μέρους μου υπεράσπιση του Θεοφιλόπουλου δεν σημαίνει ότι είναι καλός ο Θεοφιλόπουλος, σημαίνει ότι δεν έκανε λάθος όταν είπε «σουτάρισε». Επειδή όμως δεν παρακολουθώ συχνά ελληνικές αθλητικές μεταδόσεις δεν μπορώ να απαντήσω στο ερώτημα αν είναι άσχετοι κι έχουν διοριστεί βυσματικά. Ασφαλώς στα κρατικά κανάλια υπάρχουν άφθονοι άσχετοι, ακατάλληλοι και αργόμισθοι, πάντως.

    Επίσης, αν πράγματι «με ξεχώριζες από τον συρφετό» των δημοσιογράφων, μάλλον με μπερδεύεις με άλλον, διότι δημοσιογράφος δεν είμαι.

  53. Νέο Kid Στο Block said

    Μια κι ο Νικοκύρης έκαψε
    το φαί, βγάζω από την κατάψυξη το παλιό!
    Παραθέτω κάποια λίγα προερχόμενα αποκλειστικά από την ημετέρα εμπειρία σαν φίλαθλος.
    Επόπτης γραμμών (ο ούτω καλούμενος σήμερις «βοηθός»): Λάινσμαν (κυρίως λέγεται Λάισμαν) , μαυροφόρα, κοράκι, πουτάνα (αν είναι γυναίκα και μας κόβει άδικα με οφσάιτ), κουκλάρα μου! Ή «λεβέντισσα!» (αν είναι γυναίκα και κόβει άδικα τους αντιπάλους μας με οφσάιτ), κουνίστρα/αδερφάρα/ «στον κώλο σου το είχες το σημαιάκι ρε!» αν είναι άντρας του οποίου τον αντρισμό (για διαφόρους λόγους) μπορεί να αμφισβητήσει το φίλαθλο κοινό.
    Διαιτητής/βοηθοί γενικώς: Πουλημένοι, πιασμάν, μαυροφόρες, Εντεταλμένοι και/ή Δήμιοι(αυτό χρησιμοποιείται κυρίως σε επίσημες δηλώσεις αδικημένων μετά τον αγώνα), Κοκκαλόσκυλα (παλιότερο σύνθημα, κυρίως από φίλαθλους που δεν αναγνώριζαν την ανιδιοτελή προσφορά του Σ. Κόκκαλη στο ποδόσφαιρο)
    Τα ποδοσφαιρικά συνθήματα που έχουν αφήσει εποχή είναι πολλά και ποικίλου περιεχομένου –κυρίως σεξουαλικού- και δεν νομίζω ότι απαριθμούνται.
    Θα επισημαίνω ένα ,που νομίζω ότι είναι το μοναδικό που φωνάχτηκε αρχικά από αντιπάλους και μετά οικειοποιήθηκε από φίλους: «Βαρδινογιάννη πουσταρά, βαλε στον ω τα λεφτά!»
    Αξίζει να αναφέρω και ένα τοπικής εμβέλειας που φωνάχτηκε άπαξ.
    Δε θυμάμαι τη χρονιά, ήταν πάντως λίγο μετά που είχε μπει το άγαλμα του έφιππου Άρη Βελουχιώτη στην πλατεία Λαού στη Λαμία με τις γνωστές αντιδράσεις ένθεν κι ένθεν.
    Τοπικό ντέρμπι (τώρα Βου ή Γου εθνικής; ,νομιζω Γου μπορεί και Δου) Λαμία-Αναγέννηση Καρδίτσας με πολλούς φιλάθλους καρδιτσιώτες στο γήπεδο. Προηγείται στο Α’ημιχρονο η Αναγέννηση με 0-1 και (αρκετοί) φίλαθλοί της φωνάζουν εν χορώ «Βάλτε μέσα το Βελουχιώτη!»
    Τι τόθελαν; «Μπήκε» ο Άρης στο β’ ημίχρονο και πέταξε τρία μπαλάκια (3-1 τελικό σκορ)
    Να πω ότι από τους αγγλισμούς των σπορκάστερ αυτός που με ενοχλεί πολύ είναι η «μεγάλη μπάλα» ή «μακρινή μπάλα» αντί του πατροπαράδοτου (και σωστού) «μακρινή μπαλιά»

  54. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Το παγκότερμα.
    (παράδειγμα προς αποφυγή)

  55. Νέο Kid Στο Block said

    Να αναφέρω επίσης ότι από τα τραγούδια των φανατικών –απότι ξέρω τουλάχιστον, εκτός αν έχω χάσει τα τελευταία επεισόδια- το μοναδικό που έχει κάνει διεθνή καριέρα και μάλιστα στην Βραζιλία αρχικά και μετά στην Ευρώπη , είναι το «Χόρτο Μαγικό» των βάζελων!
    Βάλτε «Horto magico» στο γιουτούμπ και απολαύστε την τορσίδα της Φλουμινένσε (κι άλλων βραζιλιάνικων συλλόγων) 🙂

  56. sarant said

    53 και επόμενα:

    Δεν ξέρω αν είναι μπεντροβάτη, αλλά εμένα μαρέσει η ιστορία με το σύνθημα που φωνάχτηκε στο Καραϊσκάκη επί προεδρίας Σαλιαρέλη, αμέσως μετά την αναγγελία ότι χάθηκε πορτοφόλι στη θύρα τάδε:

    «Αργύρη καριόλη, φέρ’ το πορτοφόλι!»

    Τώρα είναι πιο ευρηματικοί οι βάζελοι φίλαθλοι -είναι αυτό που λέμε, πενία τέχνας κατεργάζεται.

  57. ppan said

    Οι πιο ευρηματικοί είναι οι (μ)παοκτσήδες. Να θυμισω αξέχαστη -σε μένα- στιγμή του νεοελληνικού πολιτισμού. Σε κάποια φάση ο Άρης που καιγόταν για βαθμούς για να αποφύγει τον υποβιβασμό -δεν τα καταφερε- μηδενίστηκε σε αγώνα επειδή οι υπεύθυνοι ξέχασαν τα δελτία στο πούλμαν. Την άλλη Κυριακή καμιά 15αριά παοκτσήδες στις κερκίδες στοιχήθηκαν με μπροστιινό να παρασταίνει τον οδηγό του πούλμαν και τους από πίσω τα αρειανα δελτία

  58. π2 said

    Το πορτοφόλι του Αργύρη είναι κλασικό, όπως και οι ρίμες με τα αρχικά των ομάδων, με αξεπέραστο το «ΑΕΛ, τρακτέρ και love is in the air» που είδα σε φωτογραφία με συνθήματα τοίχου πρόσφατα. Γνωστά και τα:

    ΠΑΣ, λατρεία και τσάμικο στα τρία.
    ΑΕΛ, με ξύδια και είσαι Τσέλσι ίδια.

    Το τελευταίο είναι νομίζω κλοπυράιτ από τον Αστέρα Εξαρχείων, οι οπαδοί του οποίου φημίζονται για τα ευρηματικά τους συνθήματα.

  59. Και για να το συνδέσω με πρόσφατο ποστ, σύνθημα που ηχούσε με βροχές και χιόνια:

    Βρεξ΄, χιονίσ’, Άρατος θα σκίσ’!

  60. Νατάσσα said

    Κι εγώ για τους ΠΑΟΚτζήδες ξέρω -όταν ήταν κλειστή η Εθνική σε κάποια από τις αγροτικές διεκδικήσεις, πριν από μερικά χρόνια, σταμάτησε στο μπλόκο ένα πούλμαν με οπαδούς του ΠΑΟΚ που κατέβαιναν στην Αθήνα για αγώνα. Ο υπεύθυνος του μπλόκου συμφώνησε να αφήσει το πούλμαν να περάσει, αρκεί να έλεγαν ένα σύνθημα υπέρ των αγροτών. Τότε πρωτοακούστηκε το υπέροχο, κατά τη γνώμη μου «αγρότη, πεινάς, γ**έται ο Πειραιάς»…

  61. Νατάσσα said

    ΄Ενας από τους δικούς μου, Πρεβεζάνος και οπαδός του Άγιαξ της Ηπείρου, ξέρει και το άλλο: «Δε με νοιάζ’, δε με π’ράζ’/ κάθε χρόνο στα μπαράζ, /θα χτυπήσω και στο μπράτσο/ έναν ταύρο τατουάζ». Με την κατάλληλη προφορά, βέβαια!

  62. physicist said

    Μπασκετική φάση ΠΑΟΚ-Άρης στη θρυλική δεκαετία του 80 στο Αλεξάνδρειο. Τα αρειανά έχουν γυρίσει καταρρακωμένα από το Μιλάνο, όπου τους έχει βάλει στα καλάθια ο τρομερός Bob McAdoo, κι έχουνε χάσει με -40, εξανεμίζοντας το +34 της Θεσσαλονίκης και η σίγουρη πρόκριση έχει κάνει φτερά. Η Ελλάδα βοά ότι το πουλήσανε, το ηθικό Γκάλη και λοιπών είναι πεσμένο, και τα ΠΑΟΚια βλέπουν τη χρυσή ευκαιρία να κερδίσουν, επιτέλους, τον συμπολίτη.

    Δυστυχώς για μας, ο αγώνας εξελίσσεται ως συνήθως με το ασπόνδυλο να προηγείται σταθερά και η νίκη του να είναι σίγουρη. Οπόταν σηκώνεται η ασπρόμαυρη κερκίδα λίγο πριν το τέλος και τραγουδάει, στο ρυθμό της Γερακίνας:

    Ντου-ντου, ντου-ντου-ντου,
    πώς γαμάει ο Μακ Αντού.

  63. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Το έχω ακούσει και πέναλτι, και μπέναλτι και μπενά(λ)τι. Βέβαια το τελευταίο μου δημιουργεί ενόχληση στο στομάχι, αλλά δε μου συμβαίνει συχνά.

    Για την τροπή του π σε μπ. Πιθανότατα να έχει δίκιο ο Τριανταφυλλίδης αλλά μέσα μου πιστεύω ότι πρόκειται απλώς για εκ των υστέρων υπόθεση. Κάποτε, πριν αποκτήσω γλωσσική ωριμότητα, άκουγα τη λέξη μπρόβα (πρόβα) και ανατρίχιαζα. Νομίζω όμως ότι πρόκειται απλώς για μια φυσιολογική διδικασία της γλώσσας και συνεπώς δε χρειάζεται ν’ αναζητούμε κάποιο ‘ν’. Κάποτε το Fεργάζομαι έγινε ἐργάζομαι, το σέχω, ἔχω, το σέρπω, ἕρπω, αργότερα ο ὀβελός, σούβλα και όσο για το ν/μ του πέναλτι/μπέναλτι να θυμήσουμε πως υπάρχει στην τομάτα/ντομάτα αλλά δεν υπάρχει στην πατάτα, μολονότι κι αυτή θηλυκιά και αμερικανοφερμένη.

    Περί slang.gr. Δεν είναι ‘λεξικό’, επομένως δεν έχει νόημα το σχόλιο ‘δεν είναι αξιόπιστο’, διότι δεν απευθύνεται στο κοινό να πάρει από εκεί λεκτικούς όρους και να τους χρησιμοποιήσει, αλλά απευθύνεται στο κοινό που επιθυμεί να καταθέσει τη άποψη, την αίσθηση ή ό,τι άλλο τράχον και ζωντανό νιώθεια για τη γλώσσα. Είναι όντως καταγραφή των όσων νομίζει ή αισθάνεται ως ‘γλώσσα’ ο συμμετέχων, ο οποίος και υπογράφει (με ψευδώνυμο). Δε γίνεται κανενός είδους ‘διευθέτηση’ ούτε άλλη παρέμβαση (παρά μόνο σε ελάχιστες ακραίες περιπτώσεις που το περιεχόμενο είναι προσβλητικό και στρέφεται σε άλλους συμμετέχοντες). Έχει όμως ο καθένας τη δυνατότητα να σχολιάσει καθώς και επανυποβάλει το λήμμα και να δώσει τον δικό του ορισμό. Πιθανότατα από αυτό κάποτε να βγει υλικό, όταν οι λέξεις κωδικοποιηθούν και θ’ αφορούν χρήσεις σημασιολογικά και χρονολογικά κυρίως προσδιορισμένες.

  64. sarant said

    60: Το ξέρετε βέβαια το ανέκδοτο με τον Παοκτζή ερωτευμένο, που έγραψε ποίημα για την αγαπημένη του:

    Μέσα στα μάτια σου χάνομαι λιώνω
    θέλω να ζω για σένα μόνο
    ο ουρανός κι η γη είναι για μας
    γ… ο θρύλος κι ο Πειραιάς!

  65. ppan said

    Εχει πολλες βερσιον. ΟΙ πιο γνωστές δεν είναι ομοιοκατάληκτες ώστε να πουν μετά: πάει δεν πάει ο Παοκ σας γαμάει (σικ, εγώ είμαι αδίστακτη)

  66. Νατάσσα said

    Όταν πέθανε ο Μάικλ Τζάκσον, άκουσα από πιτσιρίκι: «Μισή ζωή μαύρος, μισή ζωή άσπρος -Μάικλ Τζάκσον ζεις και είσαι Παοκτζής»

  67. π2 said

    65: Όντως, το λογοτεχνικό εύρημα της έλλειψης ρίμας στα παοκτζήδικα συνθήματα το έχω πετύχει κι εγώ. Μια που πιάσατε τα σεξιστικά πάντως, μου έχουν περιγράψει πολύ κινηματογραφική σκηνή στο γήπεδο του Πιερικού, με την εξέδρα να αναφωνεί

    Εδώ εδώ εδώ στην Πιερία
    εδώ θα σας . .μήσουμε να, μα την Παναγία.

    και να σταυροκοπιέται σύσσωμη στο «να».

  68. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Ένα έξοχο δείγμα σύγχρονης νεοελληνικής ποίησης με ιστορικές αναφορές κοινωνικοπολιτικής απόχρωσης από τον 20ό αιώνα (κάτι σαν το «Φόρεστ Γκαμπ» αναλογικά πάντα, αλλά στο πιο έμμετρο και ελληνικότερο) :

    μπόχα βρώμα του παο η ιστορία
    μέσα στη πουστιά η θύρα 13,
    δούρος δέδες ζλατάνος και βουράκης
    βασσάρας ορφανός μπάτσοι βουλγαράκης
    κούπα στο κέρμα της χούντας τα παιδιά
    γουέμπλευ σας πήγανε με τανκς και με πουστιά,
    ρότσα πιστόλια παράρτημα στη κρήτη
    λεφτά μες τα λουλούδια βαρδινογιάννη αλήτη!

  69. Immortalité said

    @62 Αχ! Μιλάς για την Τρέισερ και το ’87… Καημός! Τι καημός….
    Αλλά εσείς βρε πουλάκια μου βλέπατε τους αγώνες από τον καναπέ και χάνατε και στους μεταξύ μας. Σταθερά χαλαρά και πάντα! Μιλάτε κι αποπάνω; 😛

    @64 😀

  70. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Φίλαθλοι του ΠΑΟΚ κατεβαίνουν στην Αθήνα για ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Στα Τέμπη ο δρόμος είναι κλειστός από αγρότες της περιοχής οι οποίοι διατρανώνουν τα αιτήματά τους αποκλείοντας κάθε πρόσβαση μέσω της εθνικής οδού. Μετά από συνεννόηση των επικεφαλής οι αγρότες ζητούν από τους φιλάθλους να ανακατευτούν μαζί τους όταν φτάσουν τα τηλεοπτικά κανάλια χάριν μπούγιου και σε αντάλλαγμα θα τους αφήσουν να περάσουν. Οι ΠΑΟΚτζήδες δέχονται. Κάποια στιγμή οι κάμερες «γράφουν» και οι οπαδοί του δικέφαλου σε ρόλο αγροτών παρασύρονται επινοώντας το αμίμητο:

    «Αγρότη πεινάς; ΝΑΙεεε! Αγρότη πεινάς; ΝΑΙεεε! Αγρότη πεινάς, γαμιέται ο Πειραιάς!!!»

    Σύνθημα το οποίο ενέπνευσε ο αδιαμφισβήτητα ταλαντούχος τερματοφύλακας Γιώργος Μύρτσος γνωστός για τις επιδόσεις του κάτω από τα δοκάρια όσο και για την αδυναμία του στα μπουζούκια. Στα «Σπορ του Βορρά» έχει δημοσιευτεί κάποτε η εξής μεγάλη είδηση: «Τρεις παίκτες το έσκασαν στη Θεσσαλονίκη από το ξενοδοχείο της Εθνικής. Οι δύο πήγαν με τις γκόμενές τους και ο Μύρτσος πήγε στον Βασίλη Καρρά». Οπότε, δικαίως αυτό το σύνθημα τον ακολουθούσε:

    «Μύρτσο γερά, το βράδυ στον Καρρά!»

    Άλλη μία φορά είχε γίνει πανικός γιατί ο Νταϊφάς είχε ρίξει ένα πρόστιμο στον Μύρτσο κι αυτός το ίδιο βράδυ ξαναπήγε στα μπουζούκια! Τον φώναξε ο πρόεδρος και τον ρώτησε γιατί το ‘κανε αυτό κι ο Μύρτσος του απάντησε ότι στις 12 το βράδυ, που τελείωσε το Δ.Σ. της ομάδας και του έγινε γνωστή η ποινή, το μοναδικό μαγαζί που μπορούσε να φάει καλά ήταν το «Διογένης Παλλάς». Στην ιστορική απολογία του, μάλιστα, είχε ισχυριστεί ότι δεν πήγε για να πιει, αλλά για να φάει. Άλλη φορά προσκεκλημένος σε αθλητική εκπομπή ο δημοσιογράφος τη «λέει» στον Μύρτσο:
    «Εντάξει κύριε Μύρτσο, κι εμείς κάτι ξέρουμε από μπάλα… χρόνια παρακολουθούμε το άθλημα….»
    Και ο Μύρτσος απαντά:
    «Κι εγώ πάω χρόνια στα μπουζούκια αλλά… μπουζούκι δεν έχω μάθει να παίζω».

    Σύνθημα επηρεασμένο από το στίχο και το σκοπό του χριστουγεννιάτικου τραγουδιού «Τρίγωνα κάλαντα»:
    «Άστρο φωτεινό, απ’ το Λυκαβηττό
    στα αρχίδια μας τον γράφουμε τον Ολυμπιακό!»

  71. physicist said

    #69. Ναι βρε Ιμμόρ, Τρέισερ, μπράβο! Και το ‘ψαχνα.

    Έναν τελικό πάντως με κουρεμένα κεφάλια και με τον Φαίδωνα Ματθαίου στον πάγκο, τον κερδίσαμε. Όπου η κερκίδα φώναζε, εδώ και τώρα, σκουλήκια ήρθε η ώρα και το κλασικό μ…, αρχ…, Ιωαννίδη. Και είχα τον πατέρα μου από δίπλα να ρωτάει: τι φωνάζουνε μετά το μ…; Αλήτη; Άσε ρε πατέρα τώρα …

  72. Immortalité said

    @71 Εις τελικός, ουδείς τελικός! 😛

  73. sarant said

    69: Είχες γεννηθεί τότε καλέ;

    Τον επόμενο ή τον μεθεπόμενο χρόνο ο Άρης είχε προκριθεί στο Φ4 της Γάνδης, και φώναζαν στους Παοκτζήδες:
    Εμείς στη Γάνδη, κι εσείς στην Ταϊλάνδη.

    Είχα πάει με έναν φίλο, και ήμασταν οι μόνοι ίσως στην κερκίδα που δεν βρίζαμε. Κάτι παιδιά από μπροστά, άκουγαν που μιλάμε ελληνικά, άκουγαν που δεν βρίζαμε τους Ιταλούς, οπότε σε μιαν ανάπαυλα γυρνάνε και μας λένε:
    Συγνώμη, γιατί δεν φωνάζετε;
    Ο φίλος μου λέει «είναι ιταλίδα η γυναίκα μου»
    Και μετά, ρωτάνε εμένα (που δεν είχα άλλοθι): Μήπως είστε εβραίος;

  74. Immortalité said

    @73α Είμαι Αρης στο μπάσκετ από τότε που είχα ακόμα ουρίτσα 😉

    @73γ (Που δεν είχα άλλοθι!) Έχω σκάσει στα γέλια 😀

  75. physicist said

    #74. Άκου ξενερωσιές: Άρης στο μπάσκετ, Παναθηναϊκός στη μπάλλα και Γατόπαρδοι Βανκούβερ στο χόκεϋ. Άκου πράματα …

    ΠΑΟΚ και στο τάβλι, ρεεεεεεεε!

  76. Immortalité said

    @75 Είμαι μονομπλόκ σε άλλα πράμματα. Στα αθλητικά προτιμώ τον πλουραλισμό 😉

  77. ppan said

    O πλουραλιστής στα αθλητικά λέγεται φιεστάκιας, στην καθομιλουμένη καιροσκόπος :).
    Αδυναμία έχω στον ξενοχαρά: αυτός που μόνη παραμυθία του έμεινε να χάνουν οι άλλοι, και δεν πα να χάνουν και στον τελικό του τσαμπιονσλί.

  78. Immortalité said

    Ωραία μέρα η σημερινή. Ο Φυσικός με είπε ξενέρωτη, εσύ καιροσκόπο (για να μην πάμε σε άλλα νήματα) βάλτε τώρα που γυρίζει 😀
    Άμα σας πω και τα κριτήρια επιλογής των ομάδων να δω τι θα πείτε. (Σχεδόν) πάντα ένας άντρας ήταν αιτία (παίχτης όμως ε;) 😉
    Μπάσκετ: Αρης – Γκάλης
    Μπάλα: Εργοτέλης (εδώ είναι το σχεδόν) και Μάντσεστερ – Βασιλιάς Ερίκ
    Βόλεϋ: Ολυμπιακός – Γκιούρδας

  79. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Immortalité τα κριτήρια επιλογής σου δεν και τόσο ξεχωριστά. Ξέρεις πόσα αγοράκια εμπνεύστηκαν από τους ίδιους παίχτες;

  80. Αναγνώστης ο αθηναίος said

    Είχα ακούσει το γνωστό …τραγούδι «ντου ντου ντου(δις) πώς …ο Μακαντού» και στο ρυθμό του «μπλε μπλε μπλε – πώς του παν καλέ τα μπλε» του Κηλαηδόνη.
    Επίσης έχω βρεθεί σε εκκένωση κερκίδας, σε ένα πολύ ήρεμο ματς Περιστερίου ΠΑΟΚ, όπου τα παντα ήταν βαρετά, μέχρι που άρχισαν κάποιοι να πειράζουν τον παίκτη του ΠΑΟΚ Παπαχρόνη.
    Ο λόγος ήταν ότι φαινόταν από μακριά πως ήταν τσαντίλας (κανένας άλλος), άντε και λίγο το όνομα που ..έκανε συνειρμούς.
    Αρχίσανε με τα κλασσικά «Μ@@@@κα Παπαχρόνη ωωωω,ωωωω», αυτός τα πήρε (λογικό γιατί τους συμπαίκτες του μέχρι που τους χειροκροτούσαν, καθότι ο ΠΑΟΚ δεν παιζόταν εκείνη την εποχή) μέχρι που ανέλαβε ο διαιτητής να καθαρίσει και άρχισε τις διακοπές λόγω υβριστικών συνθημάτων.
    Το πήρε όμως πολύ σοβαρά το θέμα, διότι παρόλο που ο κόσμος άρχισε να αποκλιμακώνει (ούτε καν βλάκας δεν λέγανε) διέταξε τελικά εκκένωση για το σύνθημα «Με μπλε ποδιά και τσάντα σχολικιά, Παπαχρόοονης Παπαχρόονης» στο ρυθμό γνωστής διαφήμισης.
    Ήταν μια πραγματικά εθελοντική εκκένωση κερκίδας ανάμεσα σε γέλια ..αποχωρούντων, αστυνομικών, παικτών κλπ, πλην 2, του διαιτητή (του ενός) και του εν λόγω που δεν ξλερανε πώς να διαχειρισθούν την κατάσταση.

    Σχετικά με τους σπορτκάστερ (και για την πιο συμπαθητική τους εκδοχή) θυμάμαι την ιστορία του Μανώλη Μαυρομμάτη (και Μανόλο ..επιλεγόμενου) ο οποίος γνώριζε πολλές ξένες γλώσσες και σπηκάριζε με την ανάλογη προφορά (ανάλογα την εθνικότητα του ποδοσφαιριστή) εξόύ και το Μανόλο.

    Κάποια φορά ήταν βοηθητικός σε μια τηλεοπτική μετάδοση (έκανε ρεπορτάζ για τα τετκταινόμενα στους παγκους των ομπάδων) Ολυμπιακού Άγιαξ το οποίο ήταν κρίσιμο και τελικά προκρίθηκε ο Ολυμπιακός εποχής Ντέταρι ΆΛμπερτσεν κλπ (..μεγάλες στιγμές).
    Κάποια στιγμή οι προπονητές των Ολλανδών αντιλήφθηκαν ότι μετέφραζε και αναμετάδιδε τις οδηγίες που έδιναν στους παίκτες και ο κεντρικός σχολιαστής τις ..μετέφερε στον αντίστοιχο ρεπόρτερ του πάγκου του Ολυμπιακού και αυτός στο προπονητικό τημ, το οποίοι βέβαια απαντούσε ..αστραπιαία.
    Φυσικά έγινε της π@@@νας με διαμαρτυρίες και τέτοια.
    Τουλάχιστον κυκλοφόρησε ευρέως εκείνη την εποχή.

    Επίσης στα του Μύρτσου με τα μπουζούκια πρέπει να προσθέσουμε ότι αυτά είναι πολύ λίγα για να περιγράψουν το φαινόμενο της εποχής.
    Αντικατέστησε τερματοφύλακες που ήταν οι ..αγαπημένοι του Δ.Σαραβάκου (Ταληκριάδης κλπ).

    Μάλιστα για τη μεταγραφή πρέπει να έπαιξε σημαντικό ρόλο ένα ματς της Παναχαϊκής με τον Παναθηναϊκό όπου σταμάτησε μόνος του το Σαραβάκο και λοιπούς, αλλά ειδικά με το Σαραβάκο άρχισε βεντέτα, αφού μετά από κάθε από(έ)κρουση προχωρούσε σε γκριμάτσες, ψιθυρίσματα στο αυτί και ..υποψίες χειρονομιών.
    Βέβαια ο Πρόεδρος που τον ..’εφερε (επιμένω και ως Σαραβακοφάγο) ήταν ο Αργύρης Σαλιαρέλης.
    Επίσης έχει ξαπλώσει στο χόρτο τον Κλίσμαν (γιατί εκνευρίσθηκε και έσπρωξε το παιδί που επαναφέρει τις μπάλες στα ..αράουτ), πλακώθηκε με τον Σούστερ και έπαιξαν ξύλο σε στυλ Συνετόπουλου Κωνσταντίνου (με τον Γιώργο σε ρόλο Κωνσταντίνου) κλπ κλπ.

    Κοντά σε εκείνες τις εποχές έγιναν και τα αλησμόνητα όπου σε ένδειξη διαμαρτυρίας για πράξεις και ..παραλείψεις του Νταϊφά (σε οικονομικά θέματα) ο Νικολός Αναστόπουλος, παρέα με τον Τάσο (ένας είναι ο Τάσος) δεν πήγαιναν στις προπονήσεις και πήγαν και κλείστηκαν στο ξενοδοχείο στην Πάρνηθα.
    Όταν οι αθλητικές εφημερίδες της εποχής βγήκαν με τίτλους «οι αντάρτες στο βουνό» έκανε παρέμβαση (με συνέντευξη) συγγενής του Τάσου, νομίζω ο πατέρας του, όπου απειλούσε θεούς και δαίμονες διότι «εμείς είμαστε εθνικόφρονες και δεν μπορείτε να γράφετε για βουνό και αντάρτες σαν να είμαστε τίποτα συμμορίτες»

    Σόρρυ για την πολυλογία, αλλά το ..παρόν ξυπνάει πολυ ευχάριστες αναμνήσεις 🙂

  81. Immortalité said

    @79 Το ξέρω ότι είμαι και συνηθισμένη συν τοις άλλοις 😀
    Το ξέρω Ρεμάλι. Λέω απλώς ότι (με εξαίρεση τη Μάντσεστερ που είναι ξένη ομάδα) ένας Αρειανός δεν θα γινόταν Ολυμπιακός στο βόλεϋ επειδή έπαιζε ο Γκιούρδας. Και τούμπαλιν. Εγώ δεν είχα τέτοια κολλήματα 🙂

  82. ppan said

    Για να παραφράσω τον γνωστό Γερμανό κόουτς Χέρντερ, ο Μηνάς Γκέκος (π. Π.*) μπορεί να είναι λιγότερο ταλαντούχος από τον Γκάλη αλλά ο Γκέκος είναι δικός μας κι ο Γκάλης όχι. Για να καταλάβει ο κόσμος (το τόπικ ζητά κλισεδιά αθλητικογράφου) οπου Γκέκος ο κόουτς είχε βάλει Λάιμπνιτζ και όπου Γκάλης=Αριστοτέλης

    *προ ΠΑΟ

  83. physicist said

    #78, #79. Καλή ομάδα ο Εργοτέλης. Κι εγώ είμαι φιλικά διακείμενος προς το Κρητικό ποδόσφαιρο γενικά.

  84. Immortalité said

    @83 Άντρες… Εγώ τουλάχιστον είχα αθλητικά κριτήρια. 😛

  85. sarant said

    80: Ωραίος ο Αθηναίος!

  86. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    83: Ωραίος ο φυσικός. Και γαμώ τις ομάδες, με πολύ καλά «άκρα» και «μπακ» αλλά νομίζω δεν εφτασε ποτέ στην κορύφωση της.

  87. spiral architect said

    @54: O Ρενέ (Χ)Ιγκίτα με τις ακροβατικές αποκρούσεις που έκανε έγινε γνωστός εκτός Λατινικής Αμερικής κάνοντας το σόου του

    Επειδή όμως η στάμνα (που πάει πολλές φορές στη βρύση) κάποτε θα σπάσει, θυμάμαι ότι τον απειλούσε η Κολομβιανή μαφία επειδή εξέθεσε τη χώρα. 😆

    Πάντως στο παρακάτω:

    αν ο Κριστιάνο Ρονάλντο έπαιζε στην Ελλάδα (λέμε τώρα!) το κοράκι θα σφύριζε πέναλτι! Σίγουρα!

  88. 67,
    Έχει χρησιμοποιηθεί ο όρος κλοπυράιτ.

  89. sarant said

    88: Μήπως πήγαινε αλλού αυτό;

  90. Στο μεταξύ, το Παιδείας θυμήθηκε μόλις, με 2 βδομάδες να μένουν για το τετράμηνο, ότι η γυμναστική είναι κι αυτή μάθημα στο λύκειο και μάλιστα σημαντικό -εδώ της έδωσε κι άλλη ώρα στη Γ΄ Λυκείου, που την έχει αποψιλώσει από άλλα κι άλλα.

    Θυμήθηκε, λοιπόν, ότι πρόκειται για μάθημα που, με μία (αριθμητικά,1) ή δύο (αριθμητικά, 2) ώρες την εβδομάδα. δίνει παραπάνω μόρια από τα Αρχαία με τις 5 ώρες στην Α’ Τάξη, ή τη Φυσική με τις 3, κι είπε έστω και τώρα να καθορίσει διδακτέα ύλη και εξεταστέα αντικείμενα για το μάθημα της Φυσικής Αγωγής στο Γενικό Λύκειο για το σχ. έτος 2014-2015.

    Κι έτσι θα δούμε το αράουτ, ως επίσημο όρο, έστω και σε εισαγωγικά*, και σε ΦΕΚ, όχι όμως το πίβοτ και το σκρην, παρά μόνο ως επεξηγησεις του στρόβιλου και του προπετάσματος.

    *από εισαγωγικά, να φάνε κι ο Τιπού κι ο Χάρης.

  91. Πέπε said

    Πράγματι, υπήρχε παιδί που με κάποιο τρόπο (δε θυμάμαι πώς αλλά προβλέπεται) είχε μείνει Σεπτέμβρη σε όλα, άρα και στη Γυμναστική, κι έπρεπε να δώσει γραπτά. Το Σεπτέμβρη είχα αλλάξει σχολείο κι έτσι δεν έμαθα πώς εξετάστηκε…

    (Αυτό καθ’ εαυτό το γεγονός ότι προστέθηκε μία ώρα στη Γυμναστική, είναι θετικό. Εκτός από τη Γυμναστική, τη Μουσική και τα Καλλιτεχνικά, όλα τα άλλα μαθήματα κάνουν μία δουλειά, την ίδια, σε παραλλαγές. Ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα χωρίς ή με ελάχιστη γυμναστική (+ τα άλλα δύο αναλόγως) είναι τρομερά μονόπλευρο. Αυτά ως γενικές σκέψεις. Τώρα για το πώς αλλάζουν στην πράξη τα προγράμματα, με πόσο προγραμματισμό και σύνεση και πόσο «πρώτα ο μαθητής», άλλη κουβέντα… Επίσης, ήθελα να ‘ξερα από ποιον προνομιούχο κλάδο εκπαιδευτικών αφαιρέθηκε η μία ώρα που πήγε στη Γυμναστική προκειμένου ν’ αρχίσουν τώρα οι άλλοι να τρέχουν σε δεύτερο σχολείο για συμπλήρωση ωραρίου… Αυτό θα έχει και το αποτέλεσμα να τιναχτεί στον αέρα το εβδομαδιαίο ωρολόγιο πρόγραμμα δεκάδων σχολείων, και δεν πρόκειται να πάρει λιγότερο από μήνα μέχρι να κατασταλάξει ποιος σμπρώχνει ποιον και σε ποια αίθουσα θα κάνει τελικά το Γ3 Χημεία την Πέμπτη τώρα που ο πληροφορικάριος… κλπ.)

  92. sarant said

    Δεν είμαστε καλά! Ανασταίνουν το αράουτ, που έχει καθιερωμένο αντίστοιχο, και μοστράρουν και το προπέτασμα!

  93. Ο τελικός βαθμός στη Φυσική Αγωγή του Λυκείου είναι ο ΜΟ με ένα δεκαδικό των βαθμών των 2 τετραμήνων. Δεν έχει γραπτή τελική εξέταση, ούτε γραπτή εξέταση γενικότερα. Κι ας βάλουμε και τάβλι στο Λύκειο, αν θέλουν κάποιοι, όμως ας μην συνδέουμε το βαθμό του με την εισαγωγή στην τρτοβάθμια.

  94. Πέπε said

    Αν μείνεις Σεπτέμβρη έχει.

    Ο νόμος προβλέπει πολλές και διάφορες υποπεριπτώσεις μη προβιβασμού, ανάλογα αν μένεις από βαθμούς ή από απουσίες ή και από τα δύο κλπ., οπότε δίνεις κάποια ή όλα τα μαθήματα, ή κανένα και μένεις στον τόπο – δεν τα γνωρίζω κατά περίπτωση, αλλά υπήρχε παιδί που έδινε γραπτά Γυμναστική. Και Μουσική και Καλλιτεχνικά (και φυσικά και Αρχαία, Νέα, Μαθηματικά κλπ.).

  95. Πέπε said

    Νομίζω ήταν σε Γυμνάσιο.

  96. Δεν υπάρχει γραπτή εξέταση στη Φυσική Αγωγή στο Λύκειο.

  97. Πέπε said

    Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό! Πες το στο παιδί που διάβαζε τζάμπα.

    (Αν και είπαμε: δεν επιμένω ότι ήταν Λύκειο. Αν στο Γυμνάσιο υπάρχει, εξίσου παράλογο είναι.)

  98. Μαρία said

    94
    Αυτό αποκλείεται. Η γυμναστική, η μουσική και τα καλλιτεχνικά ανήκουν στην ομάδα Β και ο νόμος προβλέπει ρητά την προφορική εξέταση στην περίπτωση των μετεξαταστέων το Σεπτέμβρη. Μετεξεταστέος στη γυμναστική πολύ απίθανο.
    Όταν όμως παραπέμπεται σε ολική λόγω ελλιπούς φοιτήσεως, στα μαθήματα της ομάδας Β δεν εξετάζεται, μετράνε οι βαθμοί που είχε.

    Και στη Γαλλία που η γυμναστική είναι μάθημα του μπακαλορεά με συντελεστή 1, το χαμηλότερο, οι μαθητές διαλέγουν ένα μενού τριών αθλημάτων και βέβαια εξετάζονται στα αθλήματα, όχι … γραπτά.

  99. Αλλάζεις μηχάνημα για το δρόμο, ξεχνάς και τα παραφερνάλια των ρυθμίσεών σου…

    98β: Ε, ναι. Φοράνε και φόρμες, υποθέτω.

  100. Μαρία said

    99
    Φόρμες, μαγιό, παραπούλια του σκι, ότι απαιτεί το σπορ τελοσπάντων, και υπάρχουν μαθητές που πλάκα πλάκα παίρνουν κάτω απ’ τη βάση.

    Το πιο φρέσκο προεδρικό διάταγμα (επαναλαμβάνει παλιά πράματα). Στο άρθρο 7 αυτά που έγραψα για την ολική.
    http://edu.klimaka.gr/arxeio/nomothesia-fek/fek-75-2014-pd39-axiologhsh-mathites-gymnasio-klimaka.pdf

  101. Πέπε said

    Χμμμ… Σα να μην έχετε άδικο. Έδινε Σεπτέμβρη, απλώς – όχι «έδινε γραπτά το Σεπτέμβρη». Επειδή στο μυαλό μου έχω ταυτίσει τις εξετάσεις, είτε Σεπτεμβρίου είτε καλοκαιριού, με τα γραπτά, πρόσθεσα αυθαιρέτως ότι εξεταζόταν γραπτά.

    Επιμένω ότι ακόμα κι αν εξετάστηκε σε αθλητικές ασκήσεις, πάλι γελοίο είναι. Η γυμναστική είναι για να γυμνάζεσαι, και παραδοσιακά ο βαθμός των τριμήνων εξαρτάται από τη διάθεση συμμετοχής, όχι από την επιτυχία στην κάθε άσκηση. Μαθητής ο οποίος είναι χοντρός και αχάβαδος και δεν ξέρει να πιάσει μια μπάλα από καμία μεριά, αλλά παρά ταύτα δεν προσπαθεί να λουφάρει από το μάθημα, παίρνει πάντα από 18 και πάνω. Και επειδή ακριβώς αυτή είναι άλλη κλίμακα από εκείνη που βαθμολογούνται τα άλλα μαθήματα, για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο ένας μαθητής που σε όλα τα άλλα είναι για να μείνει να σωθεί από τα 19άρια της γυμναστικής, γι’ αυτό στον προβιβασμό ή όχι υπολογίζεται ο βαθμός των γραπτώς εξεταζόμενων μαθημάτων (=όχι της γυμναστικής, του ΣΕΠ, των καλλιτεχνικών μαθημάτων και μερικών ακόμη).

    Ε, μέσα σ’ όλο αυτό το πλαίσιο, φανταστείτε το παιδί να εξασκείται μόνο του στις μανσέτες και τα σερβίς επειδή χρωστάει Γυμναστική – για όνομα δηλαδή.

  102. Μαρία said

    101
    Μα για να εξεταστεί σε ασκήσεις το Σεπτέμβρη, θα έπρεπε να είναι μετεξεταστέος, πράγμα που το αποκλείω. Δεν έχω δει ποτέ μετεξ. στα μαθήματα της ομάδας Β.

  103. Πέπε said

    Κι εγώ γι’ αυτό εξανίσταμαι!

  104. Πέπε said

    Το #98 («όταν όμως…») αναφέρεται σε Γυμνάσια ή Λύκεια;

  105. Μαθήματα που δεν εξετάζονται γραπτά τον Ιούνιο, δεν εξετάζονται γραπτά ούτε τον Σεπτέμβριο.-

  106. Μαρία said

    103
    Για ποιο πράγμα εξανίστασαι; Ο μαθητής ήταν πράγματι μετεξεταστέος στη γυμναστική;

    104
    Ο χαρακτηρισμός της φοίτησης ως ελλιπούς, οπότε πας σε ολική, ισχύει μόνο για τα γυμνάσια. Και βέβαια ισχύει γενικά το 105.
    Βρε, Πέπε, με το συμπάθιο, αλλά απ’ το μπλογκ έχω δει οτι διδάσκεις σε Γυμνάσιο. Είναι δυνατόν να αγνοείς πώς βγαίνουν τα αποτελέσματα;

  107. Πέπε said

    Ρε παιδιά, όλο κι όλο το γεγονός ήταν ότι η καλλιτεχνικού μού είπε «άλλο πάλι κι ετούτο, έχω έναν μετεξεταστέο, και χρωστάει και γυμναστική!». Δε ρώτησα γιατί και πώς, ούτε έμαθα τίνι τρόπω εξετάστηκε. Στην τελική μπορεί και να είχε γίνει λάθος και να μην εξετάστηκε, ξέρω γω; Δεν το έζησα από κοντά, ούτε εκτενώς, δεν μπορώ να προσθέσω καμιά άλλη πληροφορία.

  108. Να, εδώ με το λαγό, λέμε καμιά μαλακία, να περάσει η ώρα, και να ξεσκίσουμε άλλο ένα νήμα…

  109. Γς said

    107:
    Ασ΄τα αυτά.
    Θα συνιστούσα να μας εκθέσεις το περιστατικό με σαφήνεια και ειλικρίνεια. Διότι είναι φανερό ότι από πουθενά δεν προκύπτει ότι είσαι άμοιρος ευθυνών.

    Εντωμεταξύ μην απομακρύνεσαι του ιστολογίου. Να δίνεις το παρόν καθ εκάστην, μέχρι την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης.

  110. Πέπε said

    Κοίτα να δεις που θα βρω και τον μπελά μου επειδή ο άλλος δε διάβαζε γυμναστική!!

  111. Μαρία said

    107
    Έχει γέλιο η υπόθεση. Τελικά αυτός της καλλιτεχνικού είναι ο ίδιος που …τζάμπα διάβαζε;
    Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν και επειδή άγνοια νόμου απο τον υπάλληλο δεν δικαιολογείται σύμφωνα με τον ΔΚ 🙂 , υποχρεούσαι να μελετήσεις το ΠΔ. (σχ. 100) και τα παλιότερα απο δω http://didefth.gr/new/sxoleia/aksiologisi-math/9497/ , γιατί, άμα σ’ ακούσει κανένας παρατρεχάμενος του Κούλη να λες όσα έγραψες στο 94, δεν σε βλέπω καλά.

  112. Πέπε said

    111: Ποιος είναι αυτός που τζάμπα διάβαζε; Αυτός που χρώσταγε γυμναστική και καλλιτεχνικά ναι, ο ίδιος ήταν (αν αυτό ρωτάς Μαρία).

    Εάν ο Κούλης θέλει να με τσακώσει, εμένα ή οποιονδήποτε άλλο, του είναι τόσο εύκολο όσο και σ’ έναν τροχαίο: μπορεί να έχω τα χαρτιά μου εντάξει, να έχω περάσει ΚΤΕΟ, να μην έκανα καμιά παράβαση οδηγώντας, αλλά οι αλυσίδες του χιονιού; ο πυροσβεστήρας; το τρίγωνο; Υπάρχει φαντάρος που ανά πάσα στιγμή να έχει όλα του τα κομβία κομβιωμένα όπως προβλέπεται ΚΑΙ να χαιρέτησε όπως προβλέπεται ΚΑΙ να φυλάει σκοπιά χωρίς κινητό και τσιγάρα ΚΑΙ να εφήρμοσε κατά γράμμα όλη την τελετουργία της αναγνώρισης; Άμα ο αξιωματικός θέλει να σε βγάλει αναφερόμενο, πάντα βρίσκει.

    Δεν αισθάνομαι κανένα σεβασμό προς ρυθμίσεις που να προβλέπουν πότε μένει ο μαθητής στη γυμναστική όταν στη δική μου συνείδηση δεν πρέπει να μένει ποτέ (χώρια που δεν εξαρτάται από μένα αν θα μείνει στη γυμναστική). Ούτε προς ρυθμίσεις που παρεμβαίνουν, πέρα από το εύλογο όριο ενός γενικού πλαισίου λειτουργίας, στο πώς θα κάνω μια δουλειά για την οποία έχω κριθεί κατάλληλος, και για την οποία φέρω μόνος μου όλη την ευθύνη (απέναντι στο μαθητή και στο γονέα του και σε ΚΑΝΕΝΑΝ άλλο, είτε άνθρωπο είτε κομμάτι χαρτί). Και εκτός από σεβασμό, δεν αισθάνομαι και κανένα φόβο: άμα θέλουν να με διώξουν δε θα είναι επειδή παρατύπησα -αφού οι πάντες παρατυπούν όπως αναπνέουν- αλλά επειδή το αποφάσισαν. Ό,τι εμπίπτει ουσιαστικά (ηθικά, παιδαγωγικά – όχι νομικά) στη δική μου ευθύνη το κάνω όσο καλύτερα μπορώ σύμφωνα με τη συνείδησή μου, και τέρμα, έτερον ουδέν. Αν ποτέ συντρέξουν τέτοιες προϋποθέσεις ώστε να παίζεται οριακά αν ένας μαθητής θα μείνει ή θα περάσει λόγω των συνεπειών που ορίζει ο νόμος για κάποια δική μου απόφαση, τότε θα κοιτάξω τι λέει ο νόμος ώστε να τον εκμεταλλευτώ σύμφωνα με αυτό που κρίνω σωστό να γίνει. Τον υπόλοιπο καιρό, ο νόμος τη δουλειά του κι εγώ τη δική μου. Δε χαραμίζω ούτε ένα εγκεφαλικό κύτταρο για να μελετήσω τέτοιους νόμους, αν μπορώ να το αφιερώσω σ’ ένα καλύτερο μάθημα ή να το αφήσω να ξεκουράζεται.

    Παρά ταύτα ευχαριστώ για το λινκ, είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σου.

    > > Βρε, Πέπε, με το συμπάθιο, αλλά απ’ το μπλογκ έχω δει οτι διδάσκεις σε Γυμνάσιο.

    Φέτος ναι. Μέχρι πέρσι, που ήταν πρώτη χρονιά του Νέου Λυκείου και επίσης πρώτη χρονιά διάφορων άλλων καινοτομιών που αισθάνομαι ότι πλήττουν σοβαρά ό,τι έχει απομείνει από την εκπαίδευση και προσβάλλουν βάναυσα την αξιοπρέπειά μου, ήμουν σε ΕΠΑΛ. Πέρσι λοιπόν ήταν η πρώτη φορά που φλέρταρα με την ιδέα της παραίτησης, με το σκεπτικό ότι δε θέλω να κάνω στα παιδιά αυτό που με βάζετε να κάνω. Η τοποθέτηση σε Γυμνάσιο, που ακόμα δεν είναι τόσο δυστοπικό, + κάποια άλλα γεγονότα που δεν είναι γενικού ενδιαφέροντος, μ’ έκαναν να αλλάξω γνώμη, αλλά και πάλι βλέπουμε…

  113. sarant said

    112: Πού να δεις η αγορανομία τι υποχρεώσεις επιβάλλει…

  114. Μαρία said

    112
    Δηλαδή εκείνο το βιβλίο …Επαίνων και Ποινών το έχουν τα ΕΠΑΛ; Γιατί έχω την εντύπωση οτι μας δουλεύεις;

  115. Πέπε said

    114: Τι μου λέτε τώρα κι εσύ κι ο Stazybo;

    Δεν ξέρω γιατί έχεις αυτή την εντύπωση. Ίσως γιατί δεν έχεις συνηθίσει να είναι κανείς τόσο πολύ ειλικρινής.

    Αν φανταστείς λίγο τη φάση με το βιβλίο Επαίνων και Ποινών (για το οποίο ποτέ μέχρι αυτή τη στιγμή δεν είχα διερωτηθεί αν όντως υπάρχει ή ήταν παιδαγωγικό μούσι του δ/ντή), με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που δεν πολυσκοτίζεται για διοικητικές γραφειοκρατίες, σε ποιο ακριβώς σημείο θα κόλλαγε η λεπτομέρεια όπου κλείνω το βιβλίο για να διαβάσω τι λέει το εξώφυλλο; Η ιστορία συνέβη έτσι όπως την παραθέτω, απλώς ποτέ δε σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να εξακριβώσω αν το βιβλίο είναι όντως αυτό που είπε ο δ/ντής. Μπορεί και να μην υπάρχει ολωσδιόλου βιβλίο Επαίνων, μπορεί να ήταν μια παράσταση εκ μέρους του για να πει ένα ηχηρό «μπράβο» στα παιδιά. Τι αλλάζει δηλαδή; (Και αν μου πεις «μα πώς είναι δυνατόν να μην το ξέρεις» -ε, είναι.)

    Εκτός αν υπαινίσσεσαι ότι ολόκληρη την ιστορία την έβγαλα από την κοιλιά μου, που δε βλέπω γιατί θα έπρεπε να το σκεφτείς.

    Όσο για σένα Stazybo, δεν καταλαβαίνω γιατί τα ‘χεις βάλει μαζί μου. Σ’ ένα σημερινό ή χτεσινό σχόλιο λες ότι, ανάμεσα στα άλλα που κάνω, «προσπάθησα να σας πείσω» ότι ο τύπος έδινε γυμναστική γραπτά. Όντως έτσι είπα στην αρχή, αλλά το «χμμμ…, σα να μην έχετε άδικο» (#101 εδώ) το λες προσπάθεια να πείσω; (Θύμισέ μου ένα δικό σου μήνυμα όπου να υπαναχωρείς από αυτό που υποστήριζες επειδή βλέπεις ότι ο άλλος έχει περισσότερο δίκιο.) Ε, και μετά από αυτό ξαφνικά σου φταίνε όλα που κάνω, από τα διαλεκτολογικά σχόλια μέχρι -κι εσένα- το βιβλίο Επαίνων και Ποινών.

  116. Μαρία said

    115
    Στην περίπτωση του βιβλίου η άγνοιά σου είναι κάτι δευτερεύον. Σημασία έχει οτι παραπληροφορείς τους σχολιαστές, που μάλιστα τσίμπησαν. Όταν γράφεις «Ο διευθυντής υπερθεμάτισε, και σημείωσε τα ονόματά τους στο βιβλίο Ποινών, που απ’ έξω γράφει Βιβλίο Επαίνων και Ποινών, αλλά σχεδόν κανείς δε θυμάται ότι είναι και για επαίνους.», δείχνεις οτι το διάβασες στο εξώφυλλο. Τώρα μας λες οτι έφταιγε οτι διευθυντής όπως έφταιγε η καλλιτεχνικού για τη γραπτή γυμναστική.
    Το «μας δουλεύεις» πήγαινε στο μούσι του βιβλίου επαίνων. Την ιστορία δεν έχω κανένα λόγο να την αμφισβητήσω.

  117. Πέπε said

    Ρε συ Μαρία, σοβαροί να ‘μαστε! Αυτό το σχόλιο είναι ακριβώς η περίπτωση που έγραφα για τον Ιησού των Μόντι Πάιθον…

    https://sarantakos.wordpress.com/2014/12/27/meze-148/#comment-262122

  118. Πέπε said

    > > Τώρα μας λες οτι έφταιγε οτι διευθυντής….

    Το αντίθετο λέω. Ότι ήταν μαγκιά του διευθυντή. Δεν υπάρχει φταίξιμο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: