Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μικρή ανθολογία σατιρικών ποιημάτων

Posted by sarant στο 14 Μαρτίου, 2010


Κυριακή σήμερα και σκέφτομαι να παρουσιάσω μια μικρή ανθολογία ελληνικών σατιρικών ποιημάτων, που την είχα γράψει για ένα παλιότερο τεύχος ενός περιοδικού. Όποιος θέλει να συνεισφέρει κι άλλα σατιρικά ποιήματα στα σχόλια, ευχαρίστως να το κάνει. Μερικά από τα ποιήματα τα έχω ήδη παρουσιάσει σε άλλα άρθρα μου, αλλά αντέχουν θαρρώ την επανάληψη.

Θα μπορούσα ή ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσω από τον Αρχίλοχο, αλλά τότε η έκταση της ανθολογίας θα γινόταν απαγορευτική. Ξεκινάμε λοιπόν από το 1800 και οι παλαιότεροι ίσως παρουσιαστούν μιαν άλλη φορά.

Λοιπόν, λίγο πριν από την επανάσταση του 1821, ο πρωτοπόρος και γλωσσικά Ιωάννης Βηλαράς (1770-1823) γράφει το εκτενές ποίημα «Κατά καλογήρων» από το οποίο παραθέτω την αρχή:

Καλόγερος και διάβολος αδέλφια διδυμάρια
και σαν αδέλφια καρδιακά τηρούν δουλειά καθάρια.
Του Σατανά τα έργατα, δουλειές του καλογέρου,
και διαβολιές του άγιου, σκοτούρες του δευτέρου.
Του ενός τα τεχνουργήματα ο άλλος έχει δρόμο
και σ’ όσα κι αν εργάζονται, κοινόν κρατούν το νόμο.
Δεν βλέπεις πως σε όλα τους δεν θέλουν να χωρίζουν,
μόνε κι οι δυο απαράλλαχτα σαν κόρακες μαυρίζουν;

(…)

Φυλάγου οχ τον καλόγερο και κάμνε το σταυρό σου,
καθώς τον ίδιο διάβολο αν έβλεπες εμπρός σου

Με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους αρχίζει και η πολιτική σάτιρα, ήδη από την εποχή του Καποδίστρια.

Σαν αντίδραση στο «τυποκτόνον ψήφισμα του Ι. Καποδίστρια», ο Αλέξανδρος Σούτσος (1803-1863) γράφει μερικούς στίχους που έμειναν παροιμιώδεις:

Είν’ ελεύθερος ο Τύπος, φθάνει μόνον να μην βλάψεις
της Αρχής τους Υπαλλήλους,
τους Κριτάς, τους Υπουργούς μας και των Υπουργών τους φίλους·
είν’ ελεύθερος ο Τύπος, φθάνει μόνον να μη γράψεις.

ενώ σε άλλο ποίημά του σατιρίζεται «Ο επιστάτης των εθνικών οικοδομών επί Ι. Καποδίστρια» που ρημάζει ατιμωρητί τα ταμεία επειδή είναι ημέτερος και χαφιεδίζει καλά:

Φοίνικες και ταλαράκια το πουγκί μου κουδουνίζει,
και το στόμα μου σαμπάνιες και ριζόγαλο μυρίζει·
χαιρετάτε με, με σέβας, με βαθύν προσκυνισμόν·
επιστάτης, κύριοί μου, έγινα οικοδομών.
Τερερέμ, λαλά, λαλά·
η δουλειά πάγει καλά.

(…)

Η αυτού Πανεξοχότης μ’ αγκαλιάζει κάθε μέρα·
μα ρημάζω το ταμείον; Αλλού βλέπει· βλέπει πέρα.
Φθάνει μόνον πουρνό βράδυ να τον λέγω εις τ’ αυτί
τι φρονεί ο ένας κι άλλος και τι δρόμο περπατεί.

Ο Αλ. Σούτσος αν και είχε υποδεχτεί με ενθουσιασμό τον Καποδίστρια, τελικά απογοητεύτηκε από τη διακυβέρνησή του και μάλιστα εξορίστηκε όταν του έκανε κριτική· χαιρέτισε τη δολοφονία του, υποδέχτηκε με ενθουσιασμό τον Όθωνα, αλλά η ιστορία επαναλήφθηκε: μόλις του άσκησε κριτική, κυνηγήθηκε, δικάστηκε και αναγκάστηκε σε εξορία. Η πολιτική σάτιρα ήταν ανθυγιεινό επάγγελμα στην Ελλάδα του 19ου αιώνα. Ο Κλεάνθης Τριαντάφυλλος (1850-1889) , εκδότης της πολιτικοσατιρικής εφημερίδας Ραμπαγάς, αυτοκτόνησε αφού πρώτα αναγκάστηκε από τις διώξεις να κλείσει την εφημερίδα του. Ένα δικό του ποίημα, ο Αβδηριτοβασιλιάς:

Δεν είναι πιο τεμπέλικη δουλειά στην οικουμένη
παρά να είσαι βασιλιάς με σύνταγμα, θαρρώ…
στο καλαμάρ’ η πέννα σου να είναι βουτημένη
και μόνο σε υπογραφές να χάνεις τον καιρό!…

Λουφέ να παίρνεις δυνατό κι ο τόπος να μη παίρνει
ποτέ απ’ το χεράκι σου παρά σου τσακιστό!…
Απόξω από το παλάτι σου το πράμα του να φέρνει
και ώς και το λαδόξιδο… Για το ευχαριστώ!

Να μην πλερώνεις τίποτε ποτέ του τελωνείου
και επειδήτις ο λουφές δε σούρχεται πολύς
να τ’ αποσώνεις όσα θες και… χάριν εμπορίου…
ξύλα κι αυγά και πρόβατα και κότες να πουλείς!…

Τέτοια μακαριότητα και ποιος δεν τη ζηλεύει;
Ανεύθυνος ν’ απλώνεσαι, κανείς να μη μπορεί
λογαριασμό στο ξάπλωμα ποτέ να σου γυρεύει,
κι αν μουρμουρίζει ο λαός να κάνεις το βαρύ!…

Να μελετάς τον Πωλ ντε Κοκ, ως μόνην ιστορία,
να είναι παιδοφάμπρικα η πρώτη σου δουλειά…
Κι αν τα τινάξεις, να γραφεί στην πλάκα σου την κρύα:
«Ενθάδε κείται το κορμί βαρβάτου βασιλιά!»

Σε πιο ανώδυνα θέματα, μάστορας στο επίγραμμα αναδείχτηκε ο Κων. Σκόκος (1854-1929), όπως το:

ΣΕ ΘΕΑΤΡΙΚΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

«Μην ακούς τι φλυαρούνε
μήπως ξέρουνε τι λένε;
Γράφεις δράματα
– γελούνε,
γράφεις κωμωδίες – κλαίνε!»

Επιγράμματα βεβαίως έγραψαν πολλοί. Να ένα του Λασκαράτου (1811-1901):

Εδώ τα οστά τού δικαστή Σκουτέρη,
που επληρωνότουν κι απ’ τα δύο μέρη,
γιατί, εις αποφυγήν παντοίου μώμου
ήθελε ισότητα έναντι του νόμου.

Ο Λασκαράτος αφορίστηκε για το έργο του Μυστήρια της Κεφαλονιάς, όπου καυτηριάζει τα κακώς κείμενα στον τόπο του και ειδικά του κλήρου. Το ανέκδοτο λέει πως ως αντίδραση στον αφορισμό πήγε στους παπάδες τα παπούτσια του, ζητώντας τα να τ’ αφορίσουν κι αυτά, ώστε να μη λιώσουν. Έγραψε αργότερα:

Γιατί αν εκειό το ράσο που φορείτε
δεν σας δικάει να ζείτε με τιμή,
γιατί δεν το πετάτε να γενείτε
πραματευτάδες ή αμαξοδηγοί;
Κλέφτουν κι εκείνοι, ναι, κλέφτουν και γδυούνε,
μα τουλάχιστον δεν ιεροσυλούνε.

(Η γέννησίς μου, απόσπασμα)

Για τους καλόγερους ειδικά, έγραφε χειρότερα:

Ο μοναχός

Του μοναχού ο καιρός, καιρός χαμένος
η φύσις δεν το θέλει και φρικιάζει.
Στο μοναστήρι έρημος, κλεισμένος
δέεται μέρα-νύχτα κι αηδιάζει.

Ουτιδανός και ζωντανός θαμμένος,
στον κόσμο περιττός, εκεί μονάζει
ο διάολος σ΄ αυτόν ερωτευμένος
μπαίνει μέσ΄ στο κελλί του και φωλιάζει.

Του σβει το νου και τη καρδιά του κλει
κι ανθρωπόμορφο χτήνος τόνε κάνει,
κι άνθρωπο του Θεού τόνε καλεί
ενώ την ανθρωπιά απ΄ αυτόνε βγάνει.

Κι ο μοναχός που δεν το νοιώθει διόλου
ζει στη μονή του μπαίγνιο του Διαόλου.-

Του Λασκαράτου πάλι, ένα σονέτο για τους ψευτοπατριώτες:

Στο ανάθεμα, στο ανάθεμα να πάνε
Όλοι όσοι φιλοπόλεμοι προδότες
Το αίμα των παιδιώνε μας ζητάνε,
Και του Έθνους όλου τους τιμίους ιδρώτες.


Μα τι… κι αυτό το Έθνος το αμποδάνε
Στον κρεμνό! Πατριώτες Ισκαριώτες
Εσείς να πάτε οι Τούρκοι να σας φάνε·
Εχθροί, τύραννοι, δόλιοι συνωμότες,

Δώστε και σεις ψευτοήρωες μια ρανίδα
Από το απαίσιον αίμα το δικό σας,
Σεις πό’χετε στο στόμα την Πατρίδα,

Και στην καρδιά τον άθλιο εγωισμό σας,
Μα σεις δεν έχετε άλλη επιθυμία,
Παρά του γείτονά σας τη ζημία!…

Πολύ κοντινός στον Λασκαράτο ο κεφαλλονίτης Μικέλης Άβλιχος (1844-1917).

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Στη φάτνη των χτηνών Χριστός γεννάται
χωρίς της Επιστήμης συνδρομή·
η θεία Φύσις κάνει για μαμμή
κι ο δράκος, σαν αρνί, θεός κοιμάται.

Αύριον, άντρας, σα ληστής κρεμάται –
νέα του κόσμου θέλει οικοδομή.
Σταυρό του δίνει ο Νόμος πληρωμή -,
πλην άγιο φως στον τάφο του πλανάται.

Διάκοι του Βάαλ, δεν είναι δικός  σας
αυτός της φάτνης ο φτωχός Χριστός,
που  εκήρυξε  για νόμο του τη χάρη.

Εσάς τιμή σας μόνη το στιχάρι.
Πομπές, θεοπομπές το ιδανικό σας,
κι είν’ ο Θεός σας, σαν κι εσάς, μιαρός!

και:

Κραυγή περί δικαίου

Αφού κατά βαρβάρων Γερμανών
δεν θέλησε η Ελλάς να πολεμήσει
δίκαιον βρίσκω τον αποκλεισμόν
και δίκαιον από πείνα να ψοφήσει.

Μα το φτωχό το ζώο να πεθαίνει
της πείνας για δική μας μοχθηρία!
Σκεφτείτε το, Λαοί πολιτισμένοι…
Σ’ αυτό, φοβούμαι, γίνεται αδικία.

Σεις έχετε εταιρείες για τα ζώα…
Ερεύξομαι προς ταύτας μετά θάρρους:
Ερρέτω ο πταίστης! σώσατε τ’ αθώα
τ’ άλογα, τα μουλάρια, τους γαϊδάρους…

Δίκαιον όμως ο οίκτος ν’ απλωθεί
κι εις τους εκ του ποιμνίου του Μεσσία,
κι αθώους κι αυτούς δικαίως να τους δεχθεί
στην Κιβωτό της μέσα η σωτηρία.

(Ποίημα γραμμένο για τον αποκλεισμό της Ελλάδας από τους συμμάχους της Αντάντ ως εξαναγκασμό για να βγει στον πόλεμο).

Φυσικά, θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε τον Γεώργιο Σουρή, ο οποίος επί 35 χρόνια έβγαζε κάθε βδομάδα την εφημερίδα ο Ρωμηός, που ήταν ολόκληρη έμμετρη, έως και τις μικρές αγγελίες.

Ας δούμε πώς περιγράφει τον μέσο Έλληνα, τον Ρωμηό δηλαδή, ο Σουρής:

Ο Ρωμηός

Στον καφενέ απ’ όξω σαν μπέης ξαπλωμένος,
του ήλιου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,
κανέναν δεν κοιτάζω, κανέναν δεν ψηφώ.

Σε μία καρέκλα το’ να ποδάρι μου τεντώνω,
το άλλο σε μίαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί
αφήνω το καπέλο, και αρχινώ με τόνο
τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί ουρανός ! τί φύσις !
Αχνίζει ομπροστά μου ο καϊμακλής καφές,
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές.

Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω,
και στρίβω το μουστάκι μου αγέρωχο πολύ,
και μέσα στο θυμό μου κατά διαόλου στέλλω
τον ίδιον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τον νουν στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,
τον Έλληνα εις όλα Ανώτερο τον βρίσκω,
κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.

Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω,
απάνω στα τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ…
εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω,
κι όσες βλαστήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω.

Στον καφετζή ξεσπάω… φωτιά κι εκείνος παίρνει.
αμέσως άνω κάτω τού κάνω τον μπουφέ,
τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει,
και τέλος… δεν πληρώνω δεκάρα τον καφέ.

Όμως ο Σουρής έγραψε και αιχμηρούς αντιμοναρχικούς στίχους όπως τους παρακάτω σε συμπαράσταση στον διωκόμενο κοινωνιστή αντιμοναρχικό βουλευτή Ρόκκο Χοϊδά:

Μακράν του Ρόκκου Χοϊδά κακούργοι εστεμμένοι
αγχόνη και παλούκωμα δεινόν σάς περιμένει.
Ο κόσμος εις την πτώσιν σας τας χείρας θα κρατήσει
κι οι τόσοι αρχιτρίκλινοι μ’ εμέ θα γίνουν ίσοι
κι οι τόσες οι πριγκίπισσες κι οι άλλες οι φακλάνες
θε να’ ρθουνε στο σπίτι μου να γίνουν παραμάνες.

Ιδιαίτερα καυστικός είναι απέναντι στον διάδοχο Κωνσταντίνο με αφορμή την ταπεινωτική ήττα του 1897.

Εκ Δομοκού, πυρ ομαδόν και συμπλοκή μεγάλη
ο δε κλεινός Διάδοχος, το ξίφος αναπάλλων
από
μακρυά εκοίταζε το φονικό με κιάλι
καθώς εκείνην έβλεπε την μάχην των Φαρσάλων
κι ενώ συνεκλονίζετο με γδούπους κάθε γη
μια κόρη σαν θεόπνευστος, που λέγεται Φυγή
και πάλιν τον ενέπνευσεν τον ρέκτην αρχηγόν
εκείνων των φυγών

κι ορμά ξιφήρης
κι ανδρείας πλήρης
πετά το κιάλι
κι εδώ παν’ κι οι άλλοι.

Όμως σάτιρες έχει γράψει και ο Κωστής Παλαμάς. Τα σατιρικά του γυμνάσματα, 44 ποιήματα δημοσιευμένα το 1908-9, σπάνε κόκαλα:

Πρόγονους πάρε, απόγονους, δαιμόνους,
όλα της Ιστορίας τα συναξάρια,
όλους του Ελληνισμού τους φανφαρόνους,

όλα της Ρωμιοσύνης τα καμάρια,
του Λόγου τις κορφές, τους παραλήδες,
τους σοφούς, των πολέμων τα λιοντάρια,

Όμηρους, Αρχιμήδες, Αχιλλήδες,
καθώς περνούν ανάκατα στη στράτα,
Καποδίστρηδες, Διάκους, Κοραήδες.

Όλα φκιάστα γκιουβέτσι και σαλάτα,
νά και το ρετσινάτο στην ταβέρνα,
και τα βιολιά, και ρίξου τους και φά’ τα.

Κέρνα, ρούφα, ξεφάντωνε, και ξέρνα.

Κι άλλο ένα:

Ζαγάρια και τσακάλια και κοκόροι,
σηκωτοί κάθε τόσο στο ποδάρι,
μόρτηδες, λούστροι, αργοί, λιμοκοντόροι.

Στον αφέντη χαρά που τούς λανσάρει!
Και ποια είναι τα σωστά, ποια τα μεγάλα
που την ορμή τούς δίνουν και τη χάρη;

Προδότες οι Τρικούπηδες. Κρεμάλα!
Κι οι Ψυχάρηδες; Γιούχα! Πλερωμένοι.
Νά η Ελλάδα! Αρσακιώτισσα δασκάλα,

με λογιότατους παραγιομισμένη.
Κι ο Ρωμιός; Αφερίμ! Μυαλό; Κουκούτσι.
Από τον καφενέ στην Πόλη μπαίνει,

του ναργελέ κρατώντας το μαρκούτσι.

Μια μορφή σάτιρας είναι και η παρωδία. Για να σατιρίσει την πολυθεσία του καλού λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου, ο οποίος ευνοήθηκε από τον Βενιζέλο με αλλεπάλληλους διορισμούς, ο Κώστας Βάρναλης δημοσίευσε, με το ψευδώνυμο Καρχαρίας Παπαφαταούλας, την πιο κάτω αριστουργηματική παρωδία της «Προσευχής του ταπεινού», γνωστού ποιήματος του Παπαντωνίου:

Κύριε, σαν ήρθεν η βραδιά και μάτι δεν μας βλέπει
βρέχε σωρό διορισμούς στην ταπεινή μου τσέπη.
Την προσευχή μου, Κύριε, σου λέω με προθυμία
καμιά ψυχή δεν έβλαψα, μονάχα τα Ταμεία.

Εκείνοι που με πλήγωσαν ήσαν αγαπημένοι.
Που να μην την εβούτηξα θέση καμιά δε μένει.
Ήσυχα εγώ κι αθόρυβα τα έργα μου έχω πράξει
κι από Γραικύλους και Γραικούς το σύμπαν έχω αρπάξει

Στην πόρτα μου άλλος δεν χτυπά κανείς απ’ τον αέρα
κι όλες εγώ τις χτύπησα (δουλειά μου κάθε μέρα).
Ήμουνα των μικρών παιδιών και των σκυλιών ο φίλος
κι όλων εγώ των αρχηγών πιστός χαδιάρης σκύλος.

Σ’ ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα.
Αφού το κράτος πλήρωνε, ζήτω η γλυκειά Πατρίδα!
Σ’ ευχαριστώ που μου’ δωκες χωρίς να μου ανήκει
τη θέση της Εκδοτικής και την Πινακοθήκη.

Για την καπατσοσύνη μου οι εχθροί θα με μισήσουν.
Ευδόκησε ν’ αφανιστούν χωρίς να ξαναζήσουν.
Με τρόπο της Ποιήσεως δώσε μου, Κύριε, τώρα
τα πενήντα χιλιάρικα, τ’ αληθινά «θεία δώρα».

Βέβαια, μπορεί κανείς να χτυπήσει καίρια και με πολύ λιγότερους στίχους. Ο Ασημάκης Πανσέληνος έγραψε το εξής αριστουργηματικό τετράστιχο για τον θάνατο του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά:

Στα χέρια επάνω οι φίλοι μου οι πιστοί
με φέρανε στο σπίτι το στερνό μου,
δι’ εγκυκλίου με κλάψαν όλοι οι Έλληνες
που με είχαν αγαπήσει δια νόμου.

Και θα κλείσουμε την περιδιάβαση αυτή με ένα σατιρικό ποίημα ενός ποιητή που δεν είναι γνωστός για την ενασχόλησή του με τη σάτιρα, του Γιώργου Σεφέρη. Γραμμένο το 1944, δείχνει την απελπισία του μπροστά στη διαφθορά και τη φαυλότητα των πολιτικών της εξόριστης κυβέρνησης της εποχής:

Το απομεσήμερο ενός φαύλου

Τράβα αγωγιάτη, καρότσα τράβα,
τράβα να φτάσουμε γοργά στην Κάβα!
Φύσα βαπόρι, βόα μηχανή,
να ‘ρθούμε πρώτοι εμείς! – οι στερνοί.

Τα στερνοπαίδια και τ’ αποσπόρια
και τ’ αποβράσματα και τ’ αποφόρια
μιας μάχης που ήτανε γι’ άλλα κορμιά
για μάτια αλλιώτικα κι άλλη καρδιά.

Πολιτικάντηδες, καραβανάδες,
ψιλικατζήδες, κολλυβιστάδες,
μούργοι, μουνούχοι και θηλυκά –
τράβα αγωγιάτη! βάρα αμαξά!

Φτωχή Πατρίδα, στα μάγουλά σου
μαχαίρια γράφουνε το γολγοθά σου·
μάνα λιοντόκαρδη, μάνα ορφανή,
κοίτα αν αντέχεις τέτοια πομπή:

το ματσαράγκα, το φαταούλα
με μπογαλάκια και με μπαούλα·
τη χύτρα που έβραζε κάθε βρωμιά
λες και την άδειασαν όλη μεμιά

σ’ αυτούς ανάμεσα τους ήπιους λόφους
όπου μας κλείσανε σαν υποτρόφους
ενός αδιάντροπου φρενοβλαβή
που στο βραχνά του παραμιλεί.

Δες το σελέμη, δες και το φάντη
πώς θυμιατίζουνε τον ιεροφάντη
που ρητορεύεται λειτουργικά
μπρος στα πιστά του μηρυκαστικά.

Μαυραγορίτες από τα Νάφια
της προσφυγιάς μας άθλια σινάφια,
γύφτοι ξετσίπωτοι κι αρπαχτικοί,
λένε, πατρίδα, πως πάνε εκεί

στα χώματά σου τα λαβωμένα
γιατί μαράζωσαν, τάχα, στα ξένα
και δεν μπορούνε χωρίς εσέ –
οι φαύλοι: τρέχουνε για το λουφέ.

Cava dei Tirreni, 7. 10. 1944

79 Σχόλια προς “Μικρή ανθολογία σατιρικών ποιημάτων”

  1. Delagrecia said

    H «Ψωλιάς» γράφτηκε τον περασμένο αιώνα όπως μαρτυρεί τό κείμενο άλλα καί μιά υστερότερη ανατύπωση πού χρονολογεί τήν πρώτη έκδοση τό 1878. Δέ βρέθηκε ή πρώτη έκδοση.
    Ο ποιήσας είναι Εφτανήσιος λόγιος (αφθονούν λέξεις της επτανησιώτικης λαλιάς) πού ξέρει γράμματα καί μαστορεύει καί τό στίχο καλούτσικα αλλά παρασύρεται, φλυαρεί κ’ έτσι το ποίημα δέν έχει τή δροσιά των δημοτικών Γαμοτράγουδων. Ωστόσο τά μικρά ποιήματα είναι πιό κοντά στή δημοτική παράδοση, ενώ το τελευταίο θυμίζει έντονα Λασκαράτο. Ακολουθεί χαρακτηριστικό δείγμα:

    Ο ΑΔΑΜ ΚΑΙ Η ΕΥΑ
    *Η Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΕΡΑΤΑΣ

    Τρεμουλιαστή κι ολόδροση
    του παραδείσου ταίρι
    ή Εύα σάν ξεγλίστρησε
    στου Αδάμ τήν αγκαλιά
    πού ήταν στον παράδεισο
    σάν κούκος δίχως ταίρι,
    στά χείλη του εκόλλησε
    σάν βδέλες τά φιλιά.

    Νιώθει ενα κρέας ο Αδάμ
    κι ορθώνεται μπροστά του
    βλέπει τής Εύας τό σχιστό,
    μά κρίμα, δέν μπορεί,
    δέν ξέρει πώς στό πέσιμο
    νά φέρει τήν κοιλιά του.
    Του κάκου βγάζει ό πούτσος του
    τό σκούφο πού φορεί.

    Ή Εύα άπό τήν καύλα της
    λιγώνει καί σπαρτάρει
    λιγοθυμά καί βλαστημά
    Αδάμ τον ορφανό.
    Δαγκάνει, από τήν καύλα της
    τό πράσινο χορτάρι
    κι ανοιγοκλεί τό σχίστο της
    σά στρείδι ζωντανό.
    Γλείφει ή ψωλάρα του Αδάμ
    πότε τον αφαλό της,
    πότε γλιστρά ξεσκούφωτος
    απάνω στά μεριά της,
    πότε τον κώλο της ζητά
    νά φάει τό σκατό της
    κ’ είν’ κόκκινη σάν πιπεριά
    κι αθάνατη ή θωριά της.

    Εκεί σίρ σίρ σφυρίζοντας
    ο διάολος σά φίδι
    ξεπρόβαλε κ’ έφώναξε:
    «Ντροπή, ντροπή, ντροπή!
    ντροπή σας νά μήν ξέρετε
    τό πιο γλυκό παιγνίδι,
    πού άπό τή ζήλεια του
    κανείς δέ θέλει νά σας πει.

    Εγώ γιατί ήμουνα γαμιάς
    κ’ ήξερα νά πληθαίνω
    τον κόσμο, γι’ αυτό μ’ έδιωξε
    ό κύριος βρε παιδιά
    κι αν θέλετε τό μυστικό
    αμέσως σας μαθαίνω
    χωρίς νά πάρει ή μύτη του
    καθόλου μυρωδιά.»

    Ως πού νά πει ό διάολος
    τήν ομιλία, νάσου
    πάλι σηκώθη του Αδάμ
    ή άμοιρη ψωλή-
    κ’ ή Εύα τήν φερμάριζε,
    μά είπε ο διάολος: «Στάσου
    πρέπει νά δείξω του Αδάμ
    πώς μπαίνει τό καυλί».

  2. ὑπάρχει μιὰ ὡραία παρῳδία γιὰ τὰ Τείχη τοῦ Καβάφη, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ τὴν βρῶ.

  3. Κώστας Αδαμόπουλος said

    Νικοδέσποτα, νομίζω ότι στο ποίημα του Σούτσου για τα δημόσια έργα ο στίχος λέει «αλλού βλέπει· βρέχει πέρα», αλλά είμαι υπό μετακόμιση και δε μπορώ να το τσεκάρω τώρα.

  4. Μαρία said

    Νικόλαος Κάλας, Η ΟΣΦΥΣ ΤΟΥ ΛΑΓΟΥ Η ΜΟΝΑΡΧΙΚΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ

    Πρώτοι μας δυνάστες οι Βιτελοβλάχοι
    Κόθωνας με Αμυαλία. Μετά
    ξέρασεν ο Βόλγας την Αφροδίτη Βρωμάροβανα
    που τόκισε τους Γλυκοβούργους με χυλόπιτες
    και τους Ρωμιούς με αναθέματα.
    Του πετεινού ο γιος αντίς απο την Πόλη
    πήρε την Ασοφία.

    Ένας του γιος ασπάστηκε τη Μαϊμού.
    Κι ο άλλος εγκαινίασε μεταξωτό πολιτισμό.
    Η Χέσσα μηχανεύτηκε ανάπαυλα πράματα
    κι ο Κοπρώνυμος Β’ Άνω Μωρία.

    Πάνε τώρα οι Γλυκοβούργοι
    αλλού να φάνε την κοπενχάη τους
    στο Τυχεράν της Ιρανίας ίσως.
    Εδώ ποταποί παττακοί ηρακλείδες
    του στόματος ψιττακίζουν
    έρχεται, ερχέζεται ο Βάσος Υλικός.

    Ελλάς εργατών κι αγροτών, Ελλάς ποιητών
    φοβού τους Δαναούς. Προσοχή
    Ήτταν ή Επι Τανκς.
    Βασιλοκτόνος

  5. Μισιρλού... said

    Πολύ όμορφα Νίκο !!!

    Δείτε στη φωτο (και με ένα δεύτερο κλικ για να μεγαλώσει) άλλο ένα χαριτωμένο, που βρήκα πρόχειρο, του Κ. Σκόκου :
    ΟΙ ΜΠΕΛΑΔΕΣ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΗ (1904)

  6. Μαρία said

    αφιερωμένο στο Δύτη

    Έλλη Σκοπετέα, ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΟΔΙΦΗ

    4. πηγές
    Δε μας ακούς δε μας θωρείς και δε μας συντυχαίνεις
    Παίρνεις τους δρόμους πάρωρα νεκρούς να κυνηγήσεις
    Μα επλάκωσαν οι παγωνιές κι οι δύστυχοι δε λιώσαν
    Βαρύγνωμα σε μελετάν και κακοκαρδισμένα.

  7. Οι κολλητοί του δικαστή Σκουτέρη θα έπρεπε να απαντήσουν στο αδυσώπητο ερώτημα

    Κβο βάντις ντερμπεντέρη
    αγκαλιά με τον Σκουτέρη;

  8. sarant said

    Ευχαριστώ όλους για τη συμβολή.

    Delagrecia, δεν μου φαίνεται αυθεντικό το στιχούργημα, αλλά μπορεί και να πέφτω έξω.

    Το ποίημα στο οποίο παραπέμπει η Μισιρλού έχει στην αρχή μια αναφορά στα χάπια του Πινκ, για τα οποία είχαμε συζητήσει με αφορμή ένα άλλο σατιρικό ποίημα, εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/08/03/4ayg/

  9. Μαρία said

    8, Δηλαδή δε θες άλλα;

  10. sarant said

    Πώς δεν θέλω; Έπρεπε να πω «για τη μέχρι στιγμής συμβολή»!

  11. Νομίζω η Μαρία ήθελε να κάνει απλά ένα συμβολικό σχόλιο.

  12. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Κορνήλιε (@2),
    «Τριάντα παρωδίες ποιημάτων του Κ. Π. Καβάφη» εξέδωσε στον Καστανιώτη, το 2007, ο Ξενοφώντας Κοκόλης -μερικές συγκινητικά επιτυχημένες, κατά την γνώμη μου. Δυστυχώς, δεν μπορώ να βρω το βιβλίο, για να σου επιβεβαιώσω ότι τα «Τείχη» εμπεριέχονται σ’ αυτές. Σε κάθε περίπτωση αξίζουν, με ή χωρίς τείχη και παρά τον (κατ’ άλλους) «βλάσφημο» χαρακτήρα τους.

    (:Σημειωτέον ότι ο Κοκόλης, κατά την γνώμη μου, έχει την παρωδία στο αίμα του και δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτή. Τα έργα του για τον Σκαρίμπα, τον Σεφέρη αλλά, κυρίως, η επιμέλεια των «Σατιρικών Γυμνασμάτων» του Παλαμά στο Μεταίχμιο, αυτό αποδεικνύουν, νομίζω).

  13. Μαρία said

    Γιώργο, μία έχουμε εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/08/26/mpala/#comment-9148

  14. Μισιρλού... said

    @8

    sarant είπε:
    Το ποίημα στο οποίο παραπέμπει η Μισιρλού έχει στην αρχή μια αναφορά στα χάπια του Πινκ, για τα οποία είχαμε συζητήσει με αφορμή ένα άλλο σατιρικό ποίημα, εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/08/03/4ayg/

    Δεν το είχα δει το σχετικό θέμα που παραπέμπεις!
    Τέλεια…

    Βλέποντας στο ποίημα του Σκόκου γιαυτά τα ροζ χαπάκια, λόγω της θεματολογίας του, μειδίασα, σκεφτόμενη πως είναι απόλυτα ταιριαστά με τα σύγχρονα ροζ αντισυλληπτικά !!!
    Μήπως από τότε τα είχανε κάνει (και τα πειραματιζόντουσαν) σε ροζούλια;

    ΤΑ ΠΙΝΚ ΧΑΠΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΚΟΥ
    Με αφορμή λοιπόν το σχόλιό σου, έκανα μια γρήγορη αναζήτηση σε κάτι ιατρικές σελίδες και διαβάζω πως:
    η ιδέα για μια μέθοδο αντισύλληψης με τη μορφή φαρμάκου που θα λαμβάνεται από το στόμα γεννήθηκε για πρώτη φορά το 1920, από τον Ludwig Haberlandt, στην Αυστρία.
    Που σημαίνει πως κάποιες προγενέστερες έρευνες, δημοσιεύσεις και…πανικός θα είχαν προκύψει και σχολιαστεί κατάλληλα.
    Προς έρευνα λοιπόν !
    [Είδα -πρόχειρα- πως οι έρευνες ήταν από παλιότερα : Ernst Grafnenberg (1881-1957), Richard Werth, Hermann Pfannestiel, Fr. Sabin κλπ…]

    ΤΑ ΠΙΝΚ ΧΑΠΙΑ ΤΟΥ ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΥ
    Το 1938 επιτεύχθηκε σημαντική επιστημονική ανακοίνωση για την ασφαλή χορήγηση οιστρογόνων.
    Ίσως να αφορούν στον ερευνητή George Pincus, που τελικά το 1958 για πρώτη φορά χορήγησε συνδυασμό οιστρογόνων-προγεστερόνης για την από του στόματος αντισύλληψη.

    (δεν προφταίνω να τα τσεκάρω… πρέπει να φύγω !)

  15. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Μαρία (@13),
    σ’ ευχαριστώ για την παραπομπή, η οποία, όλως συμπτωματικώς (;), πηγαίνει γάντι, ομού μετά του τριακοστού σχολίου κάποιου lost εκείνης της αυγουστιάτικης ανάρτησης, στο περιεχόμενο και της χθεσινής ανάρτησης «περί πέναλτι» («κάτι οιακισμοί ως πέναλτι»). Ένα γκολ !!!

    (Γιατί, άραγε, ο Φαβάκης να προσφέρεται τόσο στην παρωδία;;)

  16. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    (…και, βεβαίως, όχι μόνο αυτός, αφού ο οιακισμός [κεραυνού] φαίνεται να έχει περάσει στους νεώτερους κατ’ ευθείαν απ’ τον Σεφέρη και τα «Τρία Κρυφά Ποιήματά» του.)

  17. Μαρία said

    Όταν ο Άβλιχος αυτοσαρκάζεται.
    ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

    Η χθεσινή μαζί σου τσακωμάρα
    μ’ έκαμε τη ζωή να βαρεθώ
    και μου ’ρθε και στο νου να σκοτωθώ
    χωρίς ν’ ακούσω την καρδιά τρομάρα.

    Κι είπα: στον τάφο δεν είναι λαχτάρα!
    κι επήρα το ξουράφι να σφαώ,
    και το ’χα ναν το χώσω στο λαιμό
    για να τελειώσει κάθε φαωμάρα…

    Μα δεν ηξέρω πώς και τι και ποιο,
    κι αντίς να κάμω τέτοια ανδραγαθία
    εβάρτηκα με μιας να ξουριστώ…

    Κι εκόπασε και τούτη η τρικυμία…
    Κι αντίς να μ’ αγρικήσεις σκοτωμένονε,
    θα ’ρτω να με φιλήσεις ξουρισμένονε.

  18. Μαρία said

    http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=811

  19. Μαρία said

    Αφιερωμένο στο Μπουκανιέρο
    Ν.ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ, Παιδεία

    Φαίνανε πανί στον αργαλειό
    και σε ταρσανά ξόμπλιαζαν κατάρτι
    αντικρύ στο Νήρυτο και στο Δασκαλιό
    για ένα κοριτσάκι από τη Σπάρτη.

    Κι άρχισε μια τέτοια φασαρία,
    πήρε πέντε τούμπες η Ιστορία.

    Κέρδισε τη νίκη μια φοράδα
    δίχως νου και δίχως γρηγοράδα-
    το’γραψε κι ο Γέρος στην Ιλιάδα.

    Φύγαμε μπατίδοι από την Τροία.
    Έχω και χαρτί και μαρτυρία.
    Δε θυμάμαι μόνο την πορεία.

    Σίγουρα κυβέρναγε το δοιάκι
    ένας γιος τσοπάνου απ’ το Θιάκι.

    Είχε δαγκωνιά στο μάγουλό του
    που και ‘κείνη βγήκε σε καλό του.

    Για τη ναυτοσύνη δάσκαλο είχα
    ένα γεμιτζή από τη Δολίχα.

    Τσούρμο από Καστό κι από Εχινάδες,
    όλοι τους παιδιά: κλάφτε, μανάδες.

    Χίπηδες λεβέντες με μαλλιά δασά,
    κι ήταν οι χιτώνες μας τσαντίρια.
    Μας ξεπροβοδίζαν ξένα τρεχαντήρια,
    πούπουλο κρεβάτι και καλά κρασιά.

    Κάπου εκεί κοντά στους Λαιστρυγόνες
    αγκαστρώσαμε όλες τις γοργόνες.

    (Αν τα τελευταία τα γράφω πρώτα
    είναι που μπερδέψαμε τη ρότα.)

    Είχες και το φόβο της τιμής σου.
    Οι ανθρωποφάγοι τα σκυλιά,
    πριν σε φαν, σου κάναν τη δουλειά,
    για να νοστιμίσει το κορμί σου.

    Σμίξαμε κοντά στην Ασκανία
    με τους κατεργάρηδες του Αινεία.
    Πήγαμε όλοι τσούρμο στα πορνεία.

    Κείνες οι ρουφιάνες, τ’ αποσπόρια,
    πήγαν και τους κάψαν τα παπόρια.

    Νά κι η Ναυσικά από τσου Κορφούς
    τυλιγμένη μες στη σαπουνάδα.
    Είχε τρεις φονιάδες αδερφούς
    κάπου στο Μαντούκι, στη Σπιανάδα.

    Φαίνε, Πηνελόπη, το πανί σου,
    κλώσσαγε την τίμια αναμονή σου.

    Του θεού το ασκί, του Αιόλου,
    μας σκορπάει κατά διαόλου.

    Την ευχή μου! Βρέστε μου, παιδιά,
    κάτι να ριμάρει με παιδεία.
    Θέλει και κουράγιο και καρδιά.
    Όλοι μια φωνή: – Ένα… δύο…

  20. Νέος Τιπούκειτος said

    @4: Μαρία, ο Κάλας Ε-ΞΟ-ΧΟΣ! Δεν το ήξερα το ποίημα.

  21. #12 ἔχει πέσει στὰ χέρια μου τὸ βιβλιο, ἀλλὰ τὴν παρῳδία τῶν Τειχῶν τὴν ξέρω ἀπὸ παλιότερα καὶ θαρρῶ δὲν εἶναι τοῦ ἰδίου.

  22. Μαρία said

    Τιπού, «Οδός Νικήτα Ράντου», Ίκαρος, 1977 με πρόλογο Ελύτη
    Αυτό και το παρακάτω, απ’ όπου είχαμε υιοθετήσει την μπούτι μπουτίκ, αποτελούν την ενότητα Κοροϊδίες

    ΔΙΦΟΡΟΥΜΕΝΑ
    Κώλο να ‘χει ο Beau Colas πατριαρχικό
    και γλυκοβρισίδι ελληνικό. Τ’ αλληλοφάγωμα
    εντείνεται απ’ το αφροδισιακό πιοτό Δεν Ζω.

    Σπεσιαλιτέ της Μπούτι Μπουτίκ
    κανάρι μελωδικό με σκούφια Νου Φαραώ
    σερβιρισμένο σε δίσκο Μαρία Κάλλας
    μαγειρεμένο με άλας αττικό Ν. Κάλας.

    Αύριο στην γκαλερί Όλας κι Ιόλας
    θα βρείτε όλα τ’ αφύσικα: ερωτικοί μαγνήτες,
    πράγματα εντός κι εκτός γεωμετρίας,
    αρχαιοπρεπείς Ατθίδες unisex,
    δένδρα μ’ εξαίσιες κομμώσεις,
    ναύτες με τσαρούχια
    κι άλλες πολλές ντόπιες και ξένες ζαλάδες
    και ζουμπουλάδες.

    Τσακάλια και λυκαβητοειδείς εστιάδες
    ονειρεύονται συγχώνευση ΙΚΑ και CIA.
    Έσχατο καταφύγιό των μένει στο κέντρο της πλατείας
    το υπόγειο κατάστημα Συ Φιλείς.

  23. Alfred E. Newman said

    Το ακόλουθο τετράστιχο του Πωλ Νορ (Ν. Νικολαίδη) του κόστισε εξορία στις ΗΠΑ απ’όπου γύρισε το 1975 οπότε και τον γνώρισα γιατί συνεργαζόμαστε στα Πολιτικά Θέματα.
    Ο Πωλ Νορ ήταν μια εποχή στιχοπλόκος στη Μάντρα του Αττίκ και αλλού και έγραφε στιχάκια και την εφημερίδα Βραδυνή. Το συγκεκριμένο το σκάρωσε ένα βραδυ ενώπιον ακροατηρίου`

    Αφού μου το ζητήσατε
    και μόνον χάριν γούστου
    χέζω το Γιάννη Μεταξά
    και την Τετάρτη Αυγούστου.

  24. sarant said

    Αλφρέδο, κατά σύμπτωση ο Πωλ Νορ ήταν παλιός φίλος του παπού μου κι έχω κρατήσει κάποια βιβλία του με αφιέρωση. Όμως, για τα τετράστιχα υπάρχει πιθανότητα να μην στα μετέφερε καλά: ποιήματα ανώδυνα δημοσίευε που έβγαζαν όμως ακροστοιχίδα αντιφασιστική, π.χ.: οι Λυρικοί λήροι, δημοσιευμένοι το 1937:

    Χαρά απ΄ άκρη σ΄ άκρη!
    Εστέρεψε το δάκρυ.
    Σ΄ όλα τα μάτια λάμπει
    ελπίδας άγιο φως!

    Μέρα με την ημέρα
    εδώ σ΄ αυτή τη σφαίρα
    σε κάθε καρδιά θάμπει
    ανασασμός κρυφός.

    Σ΄ όνειρα πλάνα
    τώρα θα ζήσω!
    Όλα τα πλάνα
    φευ, παρατώ!
    Άστα κι ας πάνε!
    Σαν θα ψοφήσω,
    ίσως γυρίσω
    στον κόσμο αυτό
    μα με άλλη μούρη
    όρθιο γαϊδούρι.

    Βλ. επίσης: http://www.sarantakos.com/kibwtos/pwlnor_declaration.html
    και: http://www.sarantakos.com/asteia/paparouna.html

  25. sarant said

    Μαρία, ωραίος ο Κάλας. Το σχ. 18 το είχε φάει η σπαμοπαγίδα.

  26. Alfred E. Newman said

    @24
    Νίκο,
    Και αφού μου το ζητήσατε…
    Αυτό το τετράστιχο όπως έγραψα το είπε, αν δεν με απατά ιδιαίτερα η μνήμη μου στη Μάντρα του Αττίκ ζωντανά.
    Τώρα μεταφέρομαι σε διήγηση του πατέρα μου ο οποίος ήταν δημοσιογράφος στην Πάτρα. Η απέλαση του Νορ έγινε με ένα από τα υπερωκεάνεια που έφευγαν τότε από την Πάτρα (Σατούρνια Βουλκάνια και κάποιο άλλο).
    Περιμένοντας για να φύγει πήγε σε κάποια πατρινή ταβέρνα και οι διάφοροι δημοσιογράφοι και άλλοι τον παρότρυναν να πει το τετράστιχο παρόντος του τότε Νομάρχη Αχαίας ο ποίος ήταν απότακτος στρατιωτικός και δημοκράτης. Αυτή είναι μια άλλη ιστορία που λέει ο Κίπλιγκ.
    Μετά τις πιέσεις ο Πωλ Νορ δέχτηκε να το απαγγείλει προτάσσοντας τη φράση: «Θα το πω και ας το πιώ» εννοώντας το ρετσινόλαδο του Μανιαδάκη.

  27. Μαρία said

    Νίκο, για την Παπαρούνα σου, έχω να σου συστήσω μια πολύ καλή συντηρήτρια χαρτιού.
    Απο Πολιτικά θέματα έχω κρατήσει κάποια τεύχη του 73, άρα χωρίς Πωλ Νορ. Ποια στήλη κρατούσε, Αλφρέδο;

    Το 18 το έβαλα για τα επιγράμματα του Σκόκου.

    Για αντίπραξη στο 1, να βάλω ένα πολύ αισχρό ψευδοαρχιλόχειο σε μετάφραση Γ.Δάλλα;

  28. sarant said

    Φυσικά να βάλεις Αρχιλόχειο!

  29. Μαρία said

    Ψευδο- ε, το κρίμα στο λαιμό σου.

  30. Alfred E. Newman said

    @27 Μαρία
    Τα Πολιτικά Θέματα ως γνωστόν κυκλοφόρησαν σε διάφορες περιόδους. Η πρώτη την Άνοιξη του 1973 οπότε και απαγορεύτηκε η κυκλοφορία τους. Σε εκείνη την περίοδο ΔΕΝ συνεργαζόμουν.
    Η δεύτερη ήταν επί Κυβερνήσεως Μαρκεζίνη και κυκλοφόρησαν ως το Πολυτεχνείο. Τότε ήμουν στη σύνταξη αλλά ο Πωλ Νορ δεν είχε επιστρέψει ακόμα στην Ελλάδα.
    Τρίτη περίοδος ήταν μετά τη Μεταολίτευση οπότε και ήρθε και ήμουν και εγώ εκεί για ένα περίπου χρόνο.

  31. Μαρία said

    Έχω μόνο της 1ης περιόδου.

    Όμοια κι ο πόρνος κι η κακιά πόρνη παρόμοια·
    φτάνει μονάχα ν’ ακουστεί το παραδάκι
    και δώσ’ του κούνημα και δώσ’ του τρυπητήρι
    ίδια κι οι δυο να καβαλιούνται, να ξεσκίζονται,
    να ’ναι βαθιά παλουκωμένοι, σφηνωμένοι,
    τεζαρισμένοι και ν’ ανοίγει το κωλάντερο.
    Τι να τους κάμει ένας γαμιάς των κωλαράδων!
    Δε φτάνει μια αποκαυλερή, μα κι άλλη κι άλλη
    να τη ρουφούν, να ’μπει όλη μέσα, πώς τρελλαίνονται.
    Και δοκιμάζουν πιο χοντρές, πιο νευρωμένες
    και μακρουλές κάθε φορά ν’ ανασκελώνονται,
    τα μέσα τους ν’ ανοίγουν και να χάσκει ο πάτος,
    τέτοιες κουφάλες τρομερές και να τους σφάζουν,
    να φτάνουν ως καταμεσίς στον αφαλό τους.
    Ου να χαθούν που μαρκαλιούνται οι παλιοσκρόφες
    κι όλοι οι μπινέδες, οι αποπάνω κι οι αποκάτω.

  32. Alfred E. Newman said

    Μαρία

    Φυσικά έχω και όλα τα τεύχη της πρώτης περιόδου και μάλιστα ορισμένα διπλά.

  33. Μισιρλού... said

    #31
    Μαρία μου… (χικ, μόλις ήρθα από ένα σπέσιαλ ουζερί -στο Αιγάλεω)
    Γιατί, στο αναρτηθέν, δε βλέπω το σατιρικό τού πράματος ;!
    (Ο Νικολαΐδης μού φαίνεται πως απλά κάνει ένα ρεπορτάζ!)

  34. Μαρία said

    Το τεύχος που μοσχοπούλησε ήταν του Ιουλίου του 73, αυτό που προπαγάνδιζε το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.

  35. Το εσώβρακον του Αγίου Γρύφωνος

    Ιεροκήρυξ ξακουστός και ρήτωρ εκ των πρώτων
    εγύριζεν σ’ Ανατολήν, Δύσιν, Βορράν και Νότον
    κηρύττων με ευφράδειαν πολλήν και ευγλωτίαν
    προτρέπων εις μετάνοιαν εκάστην κοινωνίαν.

    Τους δε πιστούς εφείλκυε με τη ρητορικήν του
    ως εφελκύει σίδηρον ο πόλος του μαγνήτου.
    Είχε δε λείψανα πολλά οσίων και μαρτύρων
    δια των πολλών θαυμάτων του τον θαυμασμόν ενσπείρων.

    Και νόσους εθεράπευε πολλάς και μαλακίας
    δια των λειψάνων του αυτών της θείας ενεργείας.
    Περιοδεύων έφθασε εις μίαν κάποιαν πόλι
    ένθα τον απεθαύμαζον οι κάτοικοί της όλοι[…]

    […]Κηρύττων εκ του άμβωνος ο ρήτωρ διακρίνει,
    σε πλήθος άλλων γυναικών, μια νιά σαν μπουγαρίνι.
    Όσον κι αν είναι τις παπάς τ’ ωραίον τον ελκύει·
    γιατί τα άνθη εις την γην ο πλαστουργός εκφύει,
    βεβαίως ν’ απολαύωμεν αυτών την ευωδία·
    να απολαύσει ήθελε κι εκείνος την κυρία.[…]

    […]
    Προξενηταί εγένοντο τα βλέμματα αλλήλων·
    ο έρως στην καρδίαν τους άναψ’ ευθύς σαν ξύλον.

    Η νέα ήτο σύζυγος κόντε τινός ζαπλούτου·
    την είδε, την αγάπησε, έχασ’ ευθύς τον νου του.
    Ήτο πτωχή! Τι προς αυτό αφού πονεί η καρδία!
    τα πλούτη δεν μας φέρουνε τελείαν ευτυχία.

    Έρως και αφοσίωσις, ομόνοια κ’ ειρήνη
    την ευτυχίαν φέρουσι παντού την ευφροσύνη.
    Εκείνος την ελάτρευε την είχε ‘κόνισμα του
    το ίνδαλμα του βίου του, η τέρψις, η χαρά του.

    Τον αγαπούσε και αυτή, αλλ’ όσο μια γυναίκα!
    Που έχει στην καρδίαν της τόπον και γι άλλους δέκα[…]

    […]Ο κόντες ετοιμάστηκε μίαν λαμπρά πρωία
    να πάη εις το κτήμα του στην εξοχή μακρία.
    Ετοίμασαν την άμαξα, στην κάμερά της μπαίνει
    την χαιρετίζει, την φιλεί· κατόπιν κατεβαίνει[…]

    […]Ως ότου πάη και ελθή ο κόντες εις την πόλι
    ας δούμε ποιοί στο σπίτι του εχόρευον διαβόλοι.
    Εκείνη: «Να περίστασις», στην κουβερνάντα λέει,
    διότι τής ειχε προειπεί το πάθος που την καίει.

    «Τρέξε αμέσως στου παπά, πόνοι με έχουν ζώσει
    να φέρει τ’ άγια λείψανα ευθύς να με σταυρώση»[…]

    Ιωάννη Κολώνια
    Εκδόσεις Περίπλους

    συνεχίζεται… 😉

  36. Μπουκανιέρος said

    Μαρία 19, ευχαριστώ!
    Είναι όντως απ’ αυτά που μ’ αρέσουν – και το μεσαίο τετράστιχο το λέω συχνά.
    Κι αυτό με τους γλυκοβούργους μούχε κολλήσει έναν καιρό.

  37. Μισιρλού... said

    @26 & @ 30
    Αλφ… να πω την αμαρτία μου, διάβασα: 1937 (αντί 1973 !!!!! )
    :mrgreen:

    Μιας και είπαμε για τον Αττίκ (και τη μάντρα του), να και μια ωραία παρτιτούρα (από το «ΑΦΕΝΤΙΚΟ»

    Σημειώσεις:
    Τραγουδάκι λαϊκό για κάθε δουλικό. Εξετελέσθη δια πρώτην φοράν την 9ην Σεπτεμβρίου 1937 στην Μάντρα του Αττίκ στην υπερ-θ-αιώρησιν «Ξεσχολείον» του Αττίκ από την Κική Δόξα.
    Γραμμένο για την Κική Δόξα και αφιερωμένο στην υπηρέτρια που μου εδίδαξε τον έρωτα … προ 40ετίας.

    (Στην ίδια παρτιτούρα υπάρχει και το «Κατινιώ» του Αττίκ)

  38. sarant said

    Μαρία, Μαριάννα, Μισιρλού, ευχαριστώ!

    Αυτό το «υπερ-θ-αιώρησιν» πωλνορικό μου ακούγεται.

  39. Βάζω δυο του Βασίλη Μιχαηλίδη που αναφέρονται στην δικαιοσύνη.

    Στο πρώτο λέγεται ότι είχε κάποια διαφορά με κάποιον Άγγλο αξιωματούχο και όταν τον παρότρυναν να πάει στο δικαστήριο απάντησε ως εξής:

    Εν να εγκαλέσω τον Θεό
    μα ποιος εν να τον κρίνει;
    Αφού η κρίση μια ένι
    τζιαι ρίζει την τζιαι τζείνη.

    Στο δεύτερο αναφέρεται στο λάδωμα τον Τούρκων δικαστών. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τον πρώτο στίχο και δεν κατάφερα να το εντοπίσω στο διαδίκτυο.

    Μούλλωσε (όνομα που μου διαφεύγει)
    τζ’ η κρίση εν Εγγλέζα.
    Εν τζ’ εν η κρίση της Τουρτζιάς
    που την επεριπαίζαν

  40. Θυμήθηκα μία kinky διασκευή του Καββαδία. Την αναζήτησα στο ίνδερνετ και την ευρήκα εδώ http://www.poiein.gr/archives/1026/index.html . Κομίζοντας γλαύκα εις Αθήνας και Σοφία Κολοτούρου εις 40άκο!

    ΜΟΥΣΙ

    Ξύρισε το μούσι αποβραδίς
    βάλε λίγο σπρέι στις μασχάλες,
    ρίξε ταλαρίσιες δυο ροχάλες
    κι έλα στην κουκέτα να με δεις

    Πρώτο μπάρκο κι είσαι δεκαοκτώ
    μπρατσωμένος και με δέρμα σα λουστρίνι,
    στήθος μάρμαρο και πίσω φινιστρίνι
    Το περπάτημά σου λίγο τουρλωτό.

    Σε παραμονεύει ο θερμαστής
    κι ο μάγειρας στην έχει κιόλας στήσει.
    Ο λοστρόμος σκέφτεται άλλη λύση,
    συ είσαι όμως δικός μου θαυμαστής.

    Βλαστημάει ο κάπτεν τον καιρό
    κι είν’ αλάργα τόσο η Τοκοπίλλα.
    Τα μπουρδέλλα δεν μπορώ να καρτερώ,
    κάλλιο η δικιά σου βαρβατίλα.

  41. sarant said

    Αυτό είναι του Σκαμπαρδώνη. Στις παρωδίες αξίζει να αφιερωθεί ειδικό κεφάλαιο.

  42. Delagrecia said

    Αυθεντικότατη είναι η «ΨΩΛΙΑΣ» έχω την έκδοση του 1984 εκδ. «ΠΡΙΑΠΟΣ». Μπορώ να σας αποστείλλω το PDF στο ηλε-ταχυδρομείο σας.

  43. sarant said

    Delagrecia, ευχαρίστως να τη στείλεις (sarant παπάκι pt τελίτσα lu). Εννοούσα ότι η γλώσσα δεν μου φαίνεται για επτανησιακά του 19ου αιώνα.

  44. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @ 40, 41,
    Υπάρχει κι άλλη μία βερσιόν των δύο πρώτων στίχων της προτελευταίας στροφής, απείρως πιο … ελπιδοφόρα (!):
    «Σε παραμονεύει ο θερμαστής
    κι ο μάγειρας που έχει κιόλας στύση.»

    Μα να μας μιλάει για «μούσι» ο Σκαμπαρδώνης, αυτό πάει πολύ!

    (Το ενδιαφέρον εκείνης της ανάρτησης, πέρα από τις παρωδίες αυτές καθ’ εαυτές, ήταν -οπωσδήποτε- στο επίμετρο της Σοφίας Κολοτούρου αλλά και στα σχόλια που προκάλεσε, φίλων και πολεμίων του είδους -λίγα και καλά!)

  45. Πήγαινα να πω κάτι για τα «Εντεψίζικα» του Σεφέρη και τις παρωδίες του Ερωτόκριτου, αλλά αφού υπόσχεσαι ξεχωριστή ανάρτηση για τις παρωδίες, επιφυλάσσομαι.

    Μαρία (6), ευχαριστώ! τώρα το είδα.

  46. sarant said

    Δύτη, τα εντεψίζικα είναι λιμερίκια, που είναι ένα ακόμα θέμα για ανάρτηση 🙂

  47. Μμ, εννοούσα τα σχεδιάσματα «Αρετή και Ρώκριτος» του ’61. Εδώ το πρώτο: http://tinyurl.com/yg4jktq
    Κάπου τα είχα δει και τα δύο μαζί, αλλά δεν μπορώ να το ξαναβρώ τώρα.

  48. Μπουκανιέρος said

    Ομολογώ ότι δεν μπορώ να σταθώ στο ύψος της εξαίσιας ανθολογίας που σωρεύτηκε. Όμως, για να μη φανεί ότι σνομπάρω το είδος, παρουσιάζω εδώ, σε ταπεινή συνεισφορά και σε παγκόσμια πρώτη, ένα σονέτο του Νικολό Φράνκο απ’ το Μπενεβέντο. Αν μη τι άλλο, συνδυάζει την αθυροστομία με την παρωδία. Στόχος της παρωδίας ο συρμός του πετραρχισμού (οι τρεις στίχοι σε εισαγωγικά, τοποθετημένοι εδώ σε άλλα συμφραζόμενα, είναι αυθεντικοί στίχοι του Πετράρχη).

    «Μα τι να κάνω; πες μου Έρωτα κάτι!»
    Της άνοιξης μηνύματα πετούνε,
    στ’ αστέρια τα πουλάκια κελαηδούνε,
    οι σκύλοι σκύλες βάζουνε στο μάτι.
    * * *
    Οι πούτσοι όρθιοι στέκονται βαρβάτοι
    και τα μουνιά απ’ τον πόθο σπαρταρούνε,
    «στα δάση ωραίες νεράιδες τριγυρνούνε,»
    γλυκό γαμήσι ψάχνουν και κρεβάτι.
    * * *
    Και λιώνω εγώ σε θάλασσα δακρύων,
    μαύρη θυμάμαι μέρα που πονάει,
    «που στάθηκε αρχή τόσων μαρτυρίων.»
    * * *
    Κι ο εαυτός μου σαν τρελός γυρνάει,
    έρμαιο, αλί!, δυνάμεων μυστηρίων:
    ο πούτσος μου νιώθω να με τραβάει.

    Όσο για το είδος της κριτικής που συχνά επιφυλάχτηκε στους σατιρικούς, ο Νικολό Φράνκο απαγχονίστηκε στα 1570 από την ιταλική ιερά εξέταση.

  49. Μαρία said

    Εύγε για τη μετάφραση Μπουκάν. Οι στίχοι του Πετράρχη είναι απο ένα σονέτο ή τους τσίμπησε απο 3 διαφορετικά;

  50. Μπουκανιέρος said

    Από διαφορετικά, αν θυμάμαι σωστά.
    (και, α, μερσί…)

  51. Μαρία said

    Μου ήρθε ταμάμ η προσφορά σου, γιατί είδα βραδιάτικα ένα ντοκυμαντέρ για τη Γάζα και ψυχοπλακώθηκα.

  52. sarant said

    Μπουκανιέρε, θαυμάσιο. Βλέπω ότι ο συνονόματος είχε γράψει ολόκληρη συλλογή (παρωδιών;) Il Petrarchista.

  53. Μπουκανιέρος said

    Πολεμικής, ορθότερα – και διόλου με το γάντι.
    Και συλλογή με τίτλο Priapea.
    Ωστόσο τα περισσότερα έργα του «χάθηκαν».

    Αν ζήσω πολλά-πολλά χρόνια, θα γράψω κάποτε κι αυτό μου το βιβλίο. 🙂

  54. Μισιρλού... said

    @38 (για το @37)

    sarant είπε:
    Αυτό το “υπερ-θ-αιώρησιν” πωλνορικό μου ακούγεται.

    Εμ… Γιαυτό και το έβαλα. Είναι κομμένος, όπως βλέπεις, ο τίτλος τής παραπομπής.
    Σημείωνα:
    (από το «ΑΦΕΝΤΙΚΟ» / που σα να μυρίζει Νορικό!)

    Αλλά, τα ποστ εκείνης τής βραδιάς ήταν….εμποτισμένα με τσίπουρα!
    [Δεν είδες τον άσχετο σχολιασμό μου -στο @33- για το ψευδοαρχιλόχειο -στο @31- που ανάρτησε η Μαρία; Ζέχνει τσιπουρίλα!!! Μπέρδεψα-ανακάτεψα εκεί και τον Πωλ Νορ-Νικολαΐδη].
    :mrgreen:

  55. Μαρία said

    Νικοκύρη, η σειρά σου να μεταφράσεις το πριάπειο για τους σουνετισμένους.

    Papa a Mastro Pasquino me n’appello,
    poiché veder mi fai fino a i marrani,
    e i circoncisi tutti Catalani,
    rendersi incappellati nel drappello:

    ch’un tal’ onore disdice, né par bello
    in cazzi Ebrei, Spagnuoli e Maumettani,
    che, per disnor de’ cazzi Cristiani,
    da che nascon, rinunziano il cappello.

    E però guarda ben per ogni canto,
    vedi tu, che hai le chiavi de le porte,
    a chi si dona il pappafico e ‘l manto.

    Perché t’è gran vergogna, che la Corte
    di te bisbigli e dica: Il Padre Santo
    va ‘ncappellando cazzi d’ogni sorte.

  56. sarant said

    Μαρία, το νόημα το πιάνω αλλά έχω κάμποσες άγνωστες λέξεις… πώς να το μεταφράσω;

  57. Μαρία said

    Κι εγώ στην ίδια κατάσταση είμαι. Χρειάζονται μπουκανοεργαλεία.

  58. Μπουκανιέρος said

    Θαυμάσια… Γίνεται παιγνίδι με το incappellare, που πέρα από το προφανές καπελώνω (ή σκουφώνω ίσως, ως προς τους cazzi) σημαίνει «κάνω καρδινάλιο». Αυτό είναι το αληθινό νόημα του σονέτου, αλατισμένο βέβαια με την άσεμνη παρομοίωση.

    Μαρία, δεν έχω το χρόνο ν’ασχοληθώ. Από μπαγιάτικο υλικό, λάβε λοιπόν μόνο το εισαγωγικό της Priapea:

    Εσύ που τώρα σκύβεις μ’ απορία
    σ’ άσεμνους στίχους πάνω την κεφάλα,
    άσε τα σοβαρά και τα μεγάλα,
    άλλη θακούσεις τώρα ιστορία.
    * * *
    Δεν κατοικεί η κόρη εδώ του Δία,
    που στη Μπολόνια κάνει τη δασκάλα,
    και για νανέβεις, αν ψάχνεις τη σκάλα,
    στον Παρνασσό, δεν έχω εγώ καμία.
    * * *
    Δεν ιστορώ τους μύθους τους παλιούς,
    τραγούδι θεϊκό εγώ δε δίνω,
    Ορλάνδους θυμωμένους, παλαβούς,
    * * *
    ρητά και γνωμικά δε σας αφήνω:
    καρφιά μονάχα φτιάχνω και δοκούς
    που μπήγονται στον κόλο του Αρετίνο.

    (είναι εικοσιτρία χρόνια παλιές αυτές οι μεταφράσεις, μπορεί σήμερα να τις έγραφα διαφορετικά.)

  59. Μαρία said

    Ωραίο, πάω να δω και το πρωτότυπο. Όμως πριν απο 23 χρόνια έγραφες τον κώλο με ο!

  60. Νέος Τιπούκειτος said

    @22: Μαρία, καθυστερημένες ευχαριστίες και για τον δεύτερο Κάλας! Ανυπέρβλητος ο μακαρίτης. Ειδικά εκείνα τα ναυτάκια με τα τσαρούχια είναι το κάτι άλλο!

  61. sarant said

    Μπουκάν, πολύ καλή η μετάφραση, κυλάει θαυμάσια!

  62. Μαρία said

    Και σεμνή:
    Non di damasco, né di panno fino
    addobbati versetti, ma sol cazzi,
    che torrebben la foia all’Aretino

  63. Μπουκάν και Μαρία, για τον Πετράρχη δείτε κι αυτό. Μαθηματικά και ποίηση έχουν δυσδιάκριτα σύνορα! (Οι εξισώσεις στο κείμενο μπορούν να παρακαμφθούν χωρίς να χαθεί το νόημα.)

  64. Μπουκανιέρος said

    Μαρία
    59: Εξαρτάται απ’ το σχήμα και το μέγεθος.
    62: Ε, μάλλον δε θα μούβγαινε καλύτερα. Κι έπειτα, μπορεί να είπα, έτσι γι’ αλλαγή, ν’ αφήσω κι έναν Φράνκο δίχως κάτσους.

  65. Μαρία said

    Μιχάλη, σκέφτηκα κάτι σαν τα ποιήματα του μαθηματικού Ξεξάκη αλλά οι Αμερικάνοι έχουν προχωρήσει πολύ.
    http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=7273.msg177999#msg177999

    Μα τι κατσομανία είναι αυτή! Θα μου πεις αλλιώς τι πριάπεια θα ήταν. Αυτό με τη διαθήκη του το έχεις μεταφρασμένο; Εκεί, αν κατάλαβα καλά, μας αφήνει τ’ αρχίδια του.

  66. Δεν τόχω, ίσως ο Μπουκάν.

  67. Μαρία said

    Μιχάλη, η ερώτηση απευθυνόταν στο Μπουκάν. (Μεταφράζεις κι εσύ και μας το κρύβεις; )

  68. Μπουκανιέρος said

    Ίσως δεν είναι άχρηστο να σημειώσω εδώ ότι όσα λέει η ιταλική βίκι για τον Φράνκο (καθώς κι η γενική εικόνα) είναι συζητήσιμα. Στηρίζεται, νομίζω, στα πρακτικά των σχετικών ανακρίσεων της ρωμαϊκής Ιεράς Εξέτασης, που τα δημοσίευσε το Βατικανό το 1955 (Biblioteca Apostolica Vaticana). Έχω μπροστά μου το βιβλίο αλλά δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να βουτήξω μέσα.
    Έχοντας βαρεθεί να δημιουργεί μάρτυρες, η Αγία Έδρα προσπαθούσε τότε να ξηλώσει την εικόνα μερικών από αυτούς, χρησιμοποιώντας ντοκουμέντα όπως π.χ. τα λόγια που ήρθαν στο στόμα κάποιου μετά από εντατικά βασανιστήρια.
    Ή, όπως συνόψισε θαυμάσια την υπόθεση Φράνκο ο μονσινιόρ Άντζελο Μερκάτι: «Η Εκκλησία είχε δικαίωμα να επέμβει, όφειλε να επέμβει – και επενέβη».

    Ας διορθώσουμε όμως, επευκαιρία, την ανακρίβεια στα σχ. 52-53: Το Il Petrarchista είναι διάλογος κι όχι συλλογή ποιημάτων.

    Μαρία, όχι.

  69. @67.
    Μαρία, έλεγα μήπως εννοούσες μετάφραση τρίτου που τύχαινε να έχω πρόχειρη. (Ο Γερμανός σε δράση πάλι…)

  70. […] […]

  71. # 2: Κορνήλιε…(σου γράφω ένα χρόνο μετά..) λες αυτό που λέει:

    Χωρίς περίσκεψιν χωρίς καμίαν αιδώ
    κατέφαγον τα 15 εκατομμύρια
    και κάθομαι και συλλογίζομαι τώρα εδώ
    πόσο ευκόλως τα κατέφαγον;

    Πες το τώρα που γυρίζει γιατί μόλις εντόπισα στη βιβλιοθήκη τις 30 Καβαφικές παρωδίες (συλλογή Κοκκόλη).

  72. # 12 Να, αυτό το βιβλίο λέω!

  73. # 40: Τι λέτε, καλέ; Τώρα το είδα αυτό… Συγκινήθηκα!
    Και το 44 τώρα το είδα… 😉 Ουδέν κρυπτόν υπό το ίντερνετ…

  74. sarant said

    Σοφία, εκτός από τις 30 παρωδίες του Καβάφη από τον Κοκόλη, ο Δ. Δασκαλόπουλος έχει εκδώσει «Παρωδίες καβαφικών ποιημάτων 1917-1997» όπου έχει και δυο του παππού μου. Επιφυλάσσομαι να δώσω δείγματα.

  75. Μαρία said

    74 Παραπέμπει σ’ αυτό στην εισαγωγή στον Κοκόλη.

  76. # 74 α ναι μπράβο κι αυτό το έχω κάπου στο υπόγειο, φυσικά δεν είχα προσέξει τα του παππού σου τότε…

  77. […] […]

  78. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Δεν είναι η πατρίδα μας (2010, σατιρικό)

    Δεν είν’ οι βίλες στις κορυφογραμμές
    οι ιδιωτικές παραλίες στις μπαζωμένες ακτές
    τα αξεστα λαμόγια με τις βαμμένες ξανθιές
    τα ξέκωλα στην TV και στις φυλλάδες.

    Οι λαθρέμποροι που έχουνε ποδοσφαιρικές ομάδες
    οι πουλημένοι οι “ταγοί” και οι συνδικαλιστές
    ” διανοούμενοι” που υμνούν απολύσεις από μικροκαπιταλιστές
    ” μαικήνες” businessmen επί του ασφαλούς :
    αφανείς εταίροι με τους πολιτικούς.

    Δεν είναι τα ερειπωμένα αρχαία μέλη μνημείων
    τα αγάλματα τα κλασσικά,o εναπομένων κίων
    ότι απέμεινε απ’ το ασβεστοκάμινο και την λαθρανασκαφή
    καλά που δεν τά ‘ καναν όλα ασβέστη οι χριστιανοί
    ή δεν τα’ χτισαν σε εκκλησιές στην βυζαντινή εποχή

    Fallmerayer- Παπαρρηγόπουλος 1-1
    δεν δίνω δίκιο σε κανένα
    Πάντως ο καπιταλισμός μας είναι βαλκανικός
    διαφθορά, εγκάθετοι, μετριοκρατία, νεποτισμός
    Τα αποτελέσματα γνωστά πριν το σάλπισμα της κρίσης
    Φθάνει η ώρα την μάταιη την μάχη ν’ αφήσεις
    ………………………………………………………..

    Χαμένη η παρτίδα της πατρίδας μας

    Σαν Σέρβοι επί Milošević να βγάλουν διαβατήρια
    οι νέοι των 700 ευρώ , αξιοπρέπειας εισιτήρια
    τόσους …έξυπνους δεν τους σηκώνει ο τόπος
    οδόφραγμα οι “έξυπνοι”, για πάντα κλειστός ο δρόμος

    Κι εμείς μετά την σύνταξη στην πόλη του Καβάφη
    θα κοιτάμε προς βορρά : την Κρήτη, τη Ανάφη
    κι ας τους “να βράζουν μες το ζουμί τους”
    μέχρι να τελειώσει το νερό κι η άθλια ζωή τους.

    24.03.2010

    ΥΓ Συμβολη στην πατριδογνωσια (7η επαναληψη)

  79. sarant said

    Το κράτησε η σπαμοπαγίδα, ζητώ συγνώμη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: