Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο γρύλος, ο Καραμήτρος και άλλα παροιμιακά ανέκδοτα

Posted by sarant στο 24 Μαρτίου, 2010


Το σκίτσο είναι του Καμένου από την Ελευθεροτυπία, το είδα στην Καλύβα του Πάνου Ζέρβα και μου έδωσε την ιδέα για το σημερινό άρθρο. «Και σεις και ο γρύλος σας» φωνάζει η Ελλάδα προς τους ενωσιακούς εταίρους της, απελπισμένη από τη στήριξη που (δεν) της παρέχουν. Όποιος ξέρει το ανέκδοτο, καταλαβαίνει. Όμως, όλοι οι αναγνώστες το ξέρουν, κι έτσι καταλαβαίνουν, κι έτσι η γελοιογραφία λειτουργεί. Όλοι; Όχι όλοι, βέβαια. Κάποιος που δεν ξέρει το ανέκδοτο, δεν θα καταλάβει ούτε την τελευταία του φράση που χρησιμοποιείται εδώ παροιμιακά. Το ξέρετε το ανέκδοτο;

Βλέπω ότι κατά σύμπτωση το ίδιο ακριβώς θέμα το έθιξε χτες στα Νέα ο Αλέξης Καλοκαιρινός, οπότε με απαλλάσσει από τον κόπο να σας το διηγηθώ:
Μοιάζουμε με τον τύπο στο ανέκδοτο, που μένει από λάστιχο και πηγαίνει να ζητήσει γρύλο από γειτονική αγροικία. Στον δρόμο κουρντίζεται με το ενδεχόμενο ο ιδιοκτήτης να του αρνηθεί και φτάνοντας, μόλις εκείνος του ανοίγει την πόρτα, αντί να ζητήσει το εργαλείο, του λέει: «Άι στον διάολο κι εσύ και ο γρύλος σου». Στην περίπτωσή μας τα πράγματα είναι λίγο χειρότερα: δεν κοιτάξαμε καν μήπως έχουμε γρύλο στο πορτμπαγκάζ.

Βέβαια, αν εσείς διηγηθείτε στην παρέα σας το ανέκδοτο, οπωσδήποτε πρέπει να αναπτύξετε εκτενώς το «κουρντίζεται με το ενδεχόμενο να του αρνηθεί ο ιδιοκτήτης». Να πείτε «στο δρόμο σκέφτεται· κι αν δεν έχει γρύλο; κι αν θυμώσει που τον ενοχλώ μέσα στη νύχτα; κι αν μου πει, γιατί δεν είχες το δικό σου γρύλο; τότε εγώ θα του πω… κι αυτός θα μου πει…» και άλλα πολλά τέτοια, ώστε να έρχεται φυσιολογικά το αποκορύφωμα της τελευταίας ατάκας.

Βλέπουμε πως στα «παροιμιακά ανέκδοτα» (δεν ξέρω αν υπάρχει αλλού αυτός ο όρος, μόλις τον σκέφτηκα) για να λειτουργήσει η παροιμιακή φράση πρέπει να είναι γνωστό το ανέκδοτο, αλλιώς ο συνομιλητής μας μένει με την απορία. Με την απλή διδακτική παροιμία, δεν είναι έτσι. Και να μην έχεις ακούσει ότι «όποιος βιάζεται σκοντάφτει», το καταλαβαίνεις. (Βέβαια, οι παροιμίες, επειδή αναφέρονται σε μιαν αγροτική κοινωνία που δεν υπάρχει πια, έχουν προβλήματα στις λέξεις και τις εικόνες που χρησιμοποιούν· ίσως να μην ξέρουμε τι είναι η αγουρίδα που αγάλια-αγάλια γίνεται μέλι ή να μην έχουμε ποτέ μας βάλει φασούλι στο σακούλι).

Οι καθαυτό παροιμιακές φράσεις, πάλι, άλλοτε γίνονται κατανοητές αμέσως και να μην τις ξέρει ο συνομιλητής μας (κοκκίνισε σαν αστακός), άλλοτε όχι και τόσο (βγήκε από τα ρούχα του, ένα παιδί μπορεί να το έπαιρνε στην κυριολεξία· του έδωσε τα παπούτσια στο χέρι· ένας ξένος, αν δεν βοηθάνε τα συμφραζόμενα θα απορήσει· χρωστάει της Μιχαλούς· ήδη, οι νεότεροι, τη χρησιμοποιούν σαν να σημαίνει «χρωστάει πάρα πολλά»).

Τα παροιμιακά ανέκδοτα μοιάζουν με τους παροιμιόμυθους, που τόσο ωραία έχει αναλύσει ο αείμνηστος Δ. Λουκάτος –αν δεν έχετε το βιβλίο των εκδόσεων Ερμής να σπεύσετε να το προμηθευτείτε– και ειδικά με μια κατηγορία, τους φραστικούς παροιμιόμυθους. Κι εκεί, αν δεν ξέρεις τον μύθο, το ανέκδοτο θα λέγαμε σήμερα, δεν κατανοείς τη φράση.

Παράδειγμα: Σους ο ένας σους ο άλλος, να χάσω εγώ τον Βαλάση; Ο μύθος: Δυο Λιβισιανοί, από ένα μακρινό δηλαδή χωριό της Λυκίας, πήγαν στην Πόλη. Άμαθοι καθώς ήταν στη μεγαλούπολη, έχασε ο ένας τον άλλο. Την Κυριακή, στην εκκλησία, ο ένας είδε τον φίλο του στην άλλη άκρη του ναού κι έβαλε τις φωνές: Βαλάση! Ε, Βαλάση! Οι άλλοι εκκλησιαζόμενοι του φώναζαν «Σους» να ησυχάσει, που ήταν λειτουργία, και τότε είπε κι αυτός το δίκιο του. Η παροιμία δηλώνει ότι αν λογαριάζουμε συνεχώς τις συστάσεις των άλλων υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε τις άμεσες επιδιώξεις μας, σημειώνει ο ανθολόγος. Παροιμία βέβαια σήμερα ολότελα ξεχασμένη (όποιος την έχει ακούσει να χρησιμοποιείται, ας το πει).

Οι παροιμιόμυθοι και γενικά οι ευτράπελες διηγήσεις που καταγράφει η λαογραφία, είναι σαν τα ανέκδοτα της σημερινής εποχής, τα οποία, ίσως επειδή είναι της σημερινής εποχής, η λαογραφία δεν τα έχει καθόλου μελετήσει. Γενικά, το ανέκδοτο είναι είδος παρεξηγημένο, θαρρώ, αλλά δεν θα το αναλύσω εδώ –αν όμως πέφτω έξω και υπάρχουν μελέτες, να μου το πείτε.

Υπάρχουν φυσικά πολλές άλλες «παροιμιακές ανεκδοτικές φράσεις» που έχουν βγει από (παροιμιακά, επομένως) ανέκδοτα. Πασίγνωστη είναι η «Πού πας ρε Καραμήτρο;» που αν δεν κάνω λάθος τη λέμε όταν κάποιος προσπαθεί κάτι χωρίς καμιά πιθανότητα επιτυχίας –και, αν θυμάστε το ανέκδοτο, αρχικά δεν είχε αυτή τη σημασία. Ποιο ανέκδοτο; Δεν το γράφω επειδή είναι μεγάλο. Παρακαλώ, όποιος δεν το ξέρει ας μη διστάσει να το δηλώσει στα σχόλια, οπότε θα το γράψω, ή εγώ ή όποιος σχολιαστής προλάβει.

Μπορώ να προσθέσω κι άλλες ατάκες από ανέκδοτα οι οποίες έχουν πια πάρει παροιμιακό χαρακτήρα, αλλά θα περιμένω εσάς να εισφέρετε, και στην πορεία της συζήτησης (αν υπάρχει όρεξη και γίνει συζήτηση) θα προσθέτω κι εγώ. Δεν είναι ανάγκη να γράψετε ολόκληρο το ανέκδοτο, μόνο την παροιμιακή φράση –κι όποιος δεν το ξέρει, παρακαλώ να το δηλώνει.

156 Σχόλια to “Ο γρύλος, ο Καραμήτρος και άλλα παροιμιακά ανέκδοτα”

  1. Nicolas said

    Αν και δεν ξέρω από στρατούς, νάτο:
    Σε ένα στρατόπεδο ο διοικητής ενημερώνεται ότι η μητέρα του φαντάρου Καραμήτρου είναι νεκρή. Λέει λοιπόν στον λοχία να του το πει με τρόπο. Πάει ο λοχίας και λέει του Καραμήτρου:
    – Καραμήτρο, η μάνα σου πέθανε.
    Πάρτον κάτω τον Καραμήτρο.
    Μετά από κανένα μήνα ο διοικητής ενημερώνεται ότι πέθανε και ο αδελφός του Καραμήτρου. Τι να κάνει, λέει στον λοχία να του το πει με τρόπο. Πάει λοιπόν ο λοχίας και λέει του Καραμήτρου:
    – Καραμήτρο, ο αδελφός σου πέθανε και αυτός, σαν τη μάνα σου.
    Πάρτον πάλι κάτω τον Καραμήτρο.
    Μετά από άλλους δύο μήνες φτάνει τηλεγράφημα πως πέθανε και ο πατέρας του Καραμήτρου. Αυτή τη φορά λοιπόν λέει ο διοικητής του λοχία:
    – Εσύ δεν έχεις καθόλου τακτ. Θα του το πω εγώ με πλάγιο τρόπο και θα το πάρει πιο ήρεμα.
    Μαζεύει λοιπόν ο διοικητής όλους τους φαντάρους σε μία γραμμή και φωνάζει:
    – Όποιος έχει πατέρα, να κάνει δυο βήματα μπροστά.
    Προχωράνε λοιπόν σχεδόν όλοι οι φαντάροι, προχωράει και ο φουκαράς ο Καραμήτρος, οπότε του φωνάζει ο διοικητής:
    – ΠΟΥ ΠΑΣ ΡΕ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΟΟΟΟ;

  2. O. said

    «Όχι, αλλά μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι» που είπε ο Τοτός στη δασκάλα του.

  3. Zazula said

    Ελπίζω να μην με παρεξηγήσεις, Νίκο, που κάνω κι εγώ μια παράλληλη προσπάθεια: http://www.lexilogia.gr/forum/showthread.php?t=5811 🙂

  4. Μπουκανιέρος said

    «Σωστό κι αυτό!»

  5. sarant said

    Ναι, οι φράσεις που ανέφεραν ο Ο. και ο Μπουκανιέρος είναι ακριβώς αυτό που εννοούσα και είναι και οι δυο πολύ πετυχημένες.

    Και φυσικά το παράλληλο νήμα του Ζάζουλα, αν και νομίζω πως μερικές φράσεις του δεν λειτουργούν αυθύπαρκτα (Καινούργιος είσαι;).

    Να συνεχίσουμε, παρακαλώ, και επαναλαμβάνω: όποιος δεν ξέρει το ανέκδοτο μιας φράσης, ας μη ντραπεί να το δηλώσει.

    Βάζω κι εγώ άλλο ένα:

    «Από οργάνωση όμως σκίζουμε!»

  6. Nicolas said

    Παλιό και καλό:
    Κουστουμιά ο ανάπηρος!

  7. sarant said

    Μπράβο! Πολύ ταιριαστό!

  8. Nicolas said

    Κι άλλο ένα κλασικό:
    Σκάσε και κολύμπα!

  9. Αχιλλέας said

    «Αφού σε πειράζει, γιατί το κάνεις;»

  10. Αχιλλέας said

    «Διάλειμμα τέλος, τα κεφάλια μέσα!»

  11. sarant said

    (9) Ή: «Αφού σε ζαλίζει….»

  12. kaneloriza said

    «Οργανωθείτε ρε παιδιά!»

  13. Voulagx said

    «Ομφακές εισίν» ή «οσα δεν φτανει η αλεπου τα κανει κρεμασταρια».
    Σαραντ, μια παραλλαγη του ανεκδοτου με τον Βαλαση ακουγα μικρος, στη θεση του Βαλαση ηταν ο Κίτας και ο αλλος,ο Μητρος συνηθως, φωναζε μεσα στην εκκλησια:»σουτ, μουτ, δεν τουν χάνου ιγώ τουν Κίτα»

  14. sarant said

    12: Ή, «Να οργανωθούμε ρε παιδιά!»

    Βουλάγξ, πολύ ενδιαφέρον αυτό που λες -από ποιο όνομα βγαίνει ο Κίτας; Βλάχικο είναι;

  15. Voulagx said

    «τσιμπα ενα αρχιδι μεχρι να βγει το ψητο».Δεν ξερω πως προεκυψε, αν υπαρχει σχετικο ανεκδοτο.

  16. Voulagx said

    Ναι,Σαραντ, ο Κιτας ειναι στα βλαχικα υποκοριστικο του Χρηστου, π.χ. «Κιτα αλ Ζιωγα» ειναι ο Χρηστακης ο Ζιωγας.
    Και ενα ακομα που, στα ελληνικα,ειναι… παρεξηγησιμο: το υποκοριστικο του Νικολάου ειναι Κόλε.

  17. Μαρίδα said

    Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη…

  18. Αχιλλέας said

    μπορώ να προσθέσω ένα ακόμα, το οποίο όμως δεν είναι ούτε παροιμία, ούτε ανέκδοτο… μάλλον popular culture…
    «Δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα;»

  19. sarant said

    Δεκτές και οι παροιμίες που προέρχονται όχι από ανέκδοτα αλλά από τον κινηματογράφο (σχ. 17) ή αλλού (τον Χάρι Κλιν, 18).

  20. Voulagx said

    Ωχ, τωρα το σκεφτηκα οτι το μικρο σου ειναι Νικος!Ειχα στο νου μου εναν φιλο μου, που καμμια φορα τον φωναζω Κόλε.Οταν βεβαια ειμαστε παρεα Βλαχων δεν υπαρχει προβλημα, ελα ομως που μια φορα του λεω:» τι κανεις, βρε Κολε;»(ελληνιστι, λαθος μου) σε παρεα γκρεκοβλαχικη και οι γκρεκοι μας κοιτουσαν απορημενοι! 😛

  21. sarant said

    Εξού και Κόλιας. Άσε, το Νίκο! και στα αράπικα είναι κακέμφατο, τι να πεις…

  22. Voulagx said

    Το Κόλιας δεν είναι αρβανίτικο;

  23. sarant said

    Νομίζω και αρβανίτικο και βουλγάρικο (Κόλια)

  24. Μισιρλού... said

    Βασικά, η διαδικασία μ’ αρέσει…

    ________

    Στο μώλο, με όλα του τα κομφόρ και σύνεργα και το μοναδικό του στυλ, ερασιτέχνης ψαράς με κάθε ρίξιμο του καλαμιού του μαζεύει συνεχώς φοβερές ψαρούκλες. Δίκιλες πελαγίσιες τσιπούρες, τροφαντά λιθρίνια, καλλίγραμμες μουρμούρες, γκριζογάλανες σφυρίδες… Όλα τα καλά τής γαλανής!
    Ξαγκριστρώνει, καμαρώνει, και χαμογελώντας τα ξαναπετάει στη θάλασσα.
    Ένας φτωχός φουκαράς, με λιγδιασμένη καμπαρντίνα και 6-7 μυξιάρικα κουτσούβελα να γυρνοβολάνε τριγύρω του, που τον παρακολουθεί για ώρα αποσβολωμένος, πλησιάζει και με λιγωμένο κι απορημένο μάτι τον ρωτάει γιατί πετάει τα ψάρια στη θάλασσα.
    Ο ψαράς εξηγεί : Ξέρεις, δεν τρώω τα ψάρια. Δε μου αρέσουν… Απολαμβάνω το τσίμπημα και μ’ αρέσει τρελά όλη αυτή η διαδικασία τού ψαρέματος.
    Ο φτωχούλης μας, με τόλμη, ζητάει να του δίνει αυτού τα ψάρια, που δεν έχει στον ήλιο μοίρα κι έχει και τόσα παιδιά να θρέψει.
    Ο ψαράς, αγενής και προκλητικός, του ανταπαντά : Καλά, αφού δεν έχεις να τα ταΐσεις, τι τα θες τόσα παιδιά;
    Κι ο φουκαράς πατέρας τον αποστομώνει :
    Να… Και εμένα δε μου αρέσουν τα παιδιά… Βασικά, η διαδικασία μ’ αρέσει !

    _____

    Καλώς σας ξαναβρήκα!
    Πάντως, τις σουπιές, τα καλαμάρια και τις κουτσομούρες που πιάσαμε με την παρέα μου, με όλη τη σχετική τσιπουροδιαδικασία, τις πετάξαμε σε φοβερές και τρομερές γαστέρες !!!

  25. Voulagx said

    «ξυπνήσαν κι οι καπότες και θέλουν να πηδάνε μόνες τους».Δεν θυμαμαι το ανεκδοτο

  26. nearxos said

    Κινηματογραφικά:
    «Οχι άλλο κάρβουνο»
    «Είμαστε, μιά ωραία ατμόσφαιρα είμαστε»
    «Το στρίβειν δια του αρραβώνος»

    Αστερίξ
    «Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι»
    Το να πέφτει κανείς μέσα στη χύτρα

    Διαφημιστικά
    «Στο Βιλαμπάχο ακόμα τρίβουν»

    Δεν έχω και πολύ χρόνο αλλά οι διαφημίσεις μας έχουν αφήσει πολλά παροιμιώδη σλόγκαν

  27. bloody amateur said

    Μιλάς με γρίφους γέροντα…
    Αντιγράφω από slang.gr. (http://www.slang.gr/lemma/show/milas_me_grifous_geronta_4983)

    Ο Κόναν πληροφορείται ότι στην άλλη άκρη του κόσμου υπάρχει ένα πανύψηλο βουνό, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ένα παλάτι και μέσα στο παλάτι κατοικεί ο γέροντας που κατέχει την απόλυτη σοφία της ζωής. Ζαλώνεται, λοιπόν, την ασπίδα, γραπώνει τη σπάθα, φοράει το γούνινο σωβρακάκι του και ξεκινάει για το βουνό.
    Περνάει την Έρημο της Δίψας, το Φαράγγι Χωρίς Πάτο, ξυστά απ’ το Πηγάδι των Χιλίων Ευχών, και μετά από πορεία εκατό ημερών στην Τούνδρα των Μηδέν Βαθμών Κέλβιν, φτάνει στους πρόποδες του Βουνού της Σοφίας, το οποίο βλέπει να χάνεται μέσα στα σύννεφα.
    Αρχίζει την ανάβαση, τα μπράτσα σφίγγονται, οι φλέβες τινάζονται, το γούνινο σωβρακάκι τον προστατεύει απ’ το κρύο. Βρυχάται όταν, κουρασμένος από την ανάβαση, πατάει στο πλάτωμα στην κορυφή και βλέπει το κάστρο του Γέροντα να ορθώνεται απροσπέλαστο μπροστά του.
    Η ξύλινη πύλη είναι κλειστή, αλλά την γκρεμίζει βρυχόμενος με ένα χτύπημα της ασπίδας του. Η επόμενη πόρτα, πιο βαριά, απαιτεί πιο δυνατό χτύπημα. Η τρίτη, σιδερένια, πέφτει μετά απ’το δεύτερο χτύπημά του. Η τελευταία βαριά σιδερένια πόρτα πέφτει με θόρυβο καθώς ο βρυχηθμός του Κόναν σπάει τη σιωπή της ψυχρής κυκλικής αίθουσας, στην οποία ο γέροντας συλλογίζεται με τα δάχτυλα ενωμένα κάτω απ’το πηγούνι του καθισμένος στον θρόνο του.
    Ο Κόναν πλησιάζει το κέντρο της αίθουσας και ακουμπάει τα όπλα του μπροστά στα πόδια του Σοφού.
    – Ρησπέκτ, γέροντα. Μου είπαν ότι κατέχεις το μυστικό των μυστικών.
    – Υπάρχουν και τα πόμολα, Κόναν.
    – Μιλάς με γρίφους, γέροντα…

  28. sarant said

    Νέαρχε, νομίζω πως το «στρίβειν δια του αρραβώνος» είναι κανονική παροιμιακή φράση που χρησιμοποιήθηκε σε ταινία.

  29. espectador said

    Αμερικαν μπαρ το κανατε εδω μεσα.

  30. Stelakis said

    @16,21, 22, 23: Ενημερωτικά, στα Ρώσικα το υποκοριστικό του Νικολάι είναι Κόλια…

  31. babis said

    Σωστό κι αυτό!
    Από οργάνωση όμως σκίζουμε!
    Κουστουμιά ο ανάπηρος!
    τσιμπα ενα αρχιδι μεχρι να βγει το ψητο!
    Διάλειμμα τέλος, τα κεφάλια μέσα!
    Αφού σε πειράζει, γιατί το κάνεις;

    Την πρώτη και την τελευταία φράση τις χρησιμοποιώ χωρίς να ξέρω ότι προέρχονται από ανέκδοτα. Τις υπόλοιπες δεν τις έχω ξανακούσει. περιμένω τα ανέκδοτα

  32. ΔΗΜΙΔΗΣ Δημήτρης said

    «Πέντε χρόνων η αλεπού, δέκα το αλεπόπουλο;»

  33. SophiaΟικ said

    Προχωρήστε και θα σας πω.
    Αυτο είναι από σήριαλ με επιβάτη ταξί που δε λέει που θέλει να παέι, και στην οικογένεια εχει μείνει παροιμιακή η φραση.
    Αλλά ναι, νομίζω ότι το σινεμά δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε, απο το «να φάω τα κόκκαλά μου» μέχρι το -λεόν επίκαιρο πάλι «κλικ το διακόπτη» (γιατί μετά θα λεμε που το κάψαμε το ρέυμα. Στο γάμο του Καραγκιόζη το κάψαμε το ρέυμα!) νομίζω απο τη Σάντα Τσικίτα.

  34. Jimakos said

    Δεν θυμάμαι αν είναι απο ανέκδοτο, το »χέζουν οι αρκούδες στο δάσος» ;

    Επίσης απο την γνωστή πια κατηγορία ανεκδότων, ο χαρακτηρισμός »ξανθιά είσαι/είναι» ;

  35. Palavra said

    Και «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;», όπως και «βρε, βρε, σκοντάψαμε σε γνωστές φυσιογνωμίες…»

  36. ειναι πολλά τα λεφτά Αρη

  37. Μαρία said

    Απο παλιά ανέκδοτα:
    Ο καβγάς είναι για το πάπλωμα.
    Φάτε μανικάρες.

    Μπουκάν 4, χρησιμοποιείς την έκφραση σε συμφραζόμενα παρόμοια με το ανέκδοτο;

    28, πράγματι, η έκφραση προϋπήρχε. Την τακτική εφάρμοζε ένας θείος μου πολύ πριν απ’ την ταινία.

  38. sarant said

    Τζιμάκο, οι αρκούδες στο δάσος είναι Αρκάς, ή τουλάχιστον ο Αρκάς το έκανε διάσημο. Πάντως έχει προλάβει να δημιουργήσει και πολλές παραλλαγές.

    Μαρία, ο καβγάς για το πάπλωμα, αλλά ίσως και οι μανικάρες, είναι του Ναστρεντίν Χότζα, όχι;

  39. sarant said

    Παλάβρα, αυτό με τις γνωστές φυσιογνωμίες από ποια ταινία είναι; Ποιος το λέει;

  40. Μαρία said

    Νίκο, ναι και οι μανικάρες είναι με Χότζα αλλά δεν ακούγεται πια σαν το πάπλωμα.

    Θυμήθηκα και του Κουτρούλη το γάμο, απ’ τον τίτλο κωμωδίας του Αλ. Ραγκαβή(1845). Υπάρχει νομίζω και μια ταινία με Γκιωνάκη με τον ίδιο τίτλο.

  41. Voulagx said

    «Καφέ το λένε τώρα;»

  42. Alfred E. Newman said

    Τσιμπάτε παλιόπουλα.
    Με προσθήκη ενίοτε:
    Τα ματάκια μου όμως δεν θα μου τα φάτε.

  43. Alfred E. Newman said

    Λαγέ μαδάς;

  44. Μαρία said

    Αλφρέδο, γιά εξήγησε την προέλευση.

  45. sarant said

    Αλφρέδο (42), εδώ με πιάνεις αδιάβαστο -ποιο είναι αυτό;

    Βουλάγξ (41), δεν θυμάμαι αν υπάρχει ανέκδοτο από πίσω, αλλά «μ’ αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι»!

    Κι ένα άλλο που η μαμά μου δεν μ’ αφήνει να το πω:
    «Κώλοι υπάρχουνε, λεφτά δεν υπάρχουνε» (ας μην κάνουμε παραλληλισμούς με την πολιτική επικαιρότητα)

  46. Μαρία said

    του 42 όχι του λαγού

  47. εξαδάκτυλος said

    @ Jimakos #34

    εκτός από τις αρκούδες, που το χρησιμοποιούν σαν ερώτηση με καταφανή απάντηση και στα αγγλικά, (do ursine mammals shit in the woods?), υπάρχει και το «είναι ο Πάπας καθολικός;»

  48. Palavra said

    @39: από το «Δεσποινίς διευθυντής», εκεί που έχει μεθύσει η Καρέζη και κάνει σαχλαμάρες, και πέφτει πάνω στον Αλεξανδράκη.

  49. Alfred E. Newman said

    Και για τους χμ! παλαιότερους.

    Στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα όταν βλέπαμε κάποιον/κάποια να φορά λευκά:
    Τι έγινε βρήκες την αγάπη σου;

    Η αναφορά στο τραγούδι «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου» Κιαν θα τη βρω στ’ ορκίζομαι πως θα ντυθώ μεσ’ τ’ ‘ασπρα.

    Και για να κάνω ένα συνδετήριο άλμα, το ίδιο τραγούδι έβαλε ο Μποστ στη Μαμά Ελλάς»

    Κάπου υπάρχουν φαγητά
    άλλοι τα μασάνε
    Κάπου υπάρχουν ασφαλώς μα δεν ξέρει που.
    Κι έτσι σκαλίζει στα χαρτιά, στον τενεκέ μεσ’ τ’ άστρα.
    Κι είν’ ικανό στ’ ορκίζομαι
    το ορφανό, το λυσσακό, να φάη καμμιά γλάστρα.

    Ο δε Πειναλέων υποτονθορίζει:
    Πσάχνο δια κασέρη
    κασερη κασεράκι
    που είμε χλομό,
    θέμα το γονιό σας…

  50. sarant said

    49, ιδού το:
    http://www.sarantakos.com/asteia/mpost/mpost-elafro.html

  51. Alfred E. Newman said

    Η φράση που έβαλα στο 42 προέρχεται από το ακόλουθο:

    Αεροπλάνο πέφτει στην έρημο. Τέσσερις διασωθέντες ένας Άγγλος, ένας Ιταλός ένας Γάλλος και ένας Έλληνας βαδίζουν για να βρουν κάποια όαση. Στο δρόμο ο Εγγλέζος λέει «Χάνω τις δυνάμεις μου και μάλλον θα πεθάνω. Σας παρακαλώ να θάψετε γιατί δεν θέλω τα όρνια που πετάνε πάνω μας να μου φάνε τα ματάκια». Πράγματι πέθανε και τον έθαψαν. Σε λίγο ο Ιταλός λέει «Και εγώ χάνω τις δυνάμεις μου. Δεν το είχα σκεφτεί για τα μάτια. Παρακαλώ προστατεύστε με». Το ίδιο συμβαίνει αργότερα και με τον Γάλλο.
    Ο Έλληνας είναι τόσο κουρασμένος που δεν αντιλαμβάνεται ότι ουσιαστικά βρίσκεται στην όαση. Όταν λοιπόν χάνει τις δυνάμεις του και επειδή δεν υπήρχε άλλος για τον θάψει, σκάβει στην άμμο, γονατίζει και βάζει μέσα το κεφάλι του ώστε όταν πεθάνει να είναι προστατευμένο.
    Βεδουίνοι από την όαση τον βλέπουν έτσι γονατιστό και του κάνουν σεξουαλική επίθεση. Ο Έλληνας δεν έχει καταλάβει τι συμβαίνει μόνο επαναλαμβάνει:»Τσιμπάτε παλιόπουλα. Τα ματάκια μου όμως δεν θα μου τα φάτε».

    Την φράση τη χρησιμοποιούμε μεταξύ φίλων όταν κάποιος μας πειράζει υπερβολικά.

  52. Voulagx said

    #45 Διάλογος μεταξύ καμακιου και θεογκόμενας.
    Καμ.: Μαναρι μου, παμε για κανα καφε;
    Θεογκ.: Καφέ το λένε τώρα;

  53. Voulagx said

    «μείναμε με το νομοσχέδιο στο χέρι»
    Από παλια γελοιογραφία του ΚΥΡ

  54. Μαρία said

    νομοσχέδιο το λέμε τώρα;

  55. Tainias said

    Κοίτα να μαθαίνεις, αλλιώς μια ζωή βοηθός θα μείνεις…

  56. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 45 δηλαδή δεν προέρχεται από ομότιτλο τραγούδι (Γιάννη Κατέβα/ Φλωρινιώτη…κάτι τέτοιο);

    Φλέβα ολόκληρη έχεις ανοίξει Νικοκύρη, εσύ κι οι συνδαιτυμόνες. Κάποια από αυτά αξίζει να βρουν κάποιοι στιγμή της θέσης τους στο λεξικό.
    Απροπό λεξικό, τότε με το θόρυβο με τους Βούλγαρους στο λεξικό Μπαμπινιώτη η διεστραμμένη φαντασία μου φανταζόταν και λήμμα «Νταλάρας, ο
    στη ΦΡ «δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα!
    και το επόμενο μπαράζ μηνύσεων που θα ακολουθούσε.
    Η ειρωνία είναι ότι ο Μπαμπινιώτης είχε χρησιμοποιήσει κάποτε σε συνέντευξή του τον Καραμήτρο ως περίπτωση που αποδείχτηκε (;) ότι δεν ήταν βιώσιμη άρα καλώς δεν μπήκε στο λεξικό.

    Το «εσύ κι ο γρύλος σου» και «τα κεφάλια μέσα» είναι τα πρώτα παροιμιακά ανέκδοτα που μου έρχονται στο μυαλό αλλά και τα άλλα που διάβασα όντως είναι παροιμιακά. Μόνο αυτό με το «τσίμπα ένα αρχίδι δεν ξέρω».
    Το «λέμε και καμιά μαλακία» το είπε κανείς;

    Από ταινίες θα πρόσθετα τα «και χρααατς τον άτιμο» (Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες), «τώρα πότε τα συμφωνήσατε, πότε τα κανονίσατε» (Κίτρινα Γάντια, ξέρετε, «πορτοκαλάδα από πορτοκάλια»), «μπουρλότο» (Αχ αυτή η γυναίκα μου) «εδώ μέσα γίνονται Σόδομα και Γόμορα» (ibid) και άλλα πολλά.

    Από παροιμιόμυθους «κλαίω το σκερπανοσκοτωμένο».

    Στο σόι μου υπήρχαν κάποιες εκφράσεις που βασίζονταν σε περιστατικά γνωστά μόνο εντός του σογιού όπως «-Γκόλφω; -Γκόλφω» με τη σημασία «Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει».

  57. Αγγελος said

    Μπάμπη (31), σοβαρά δεν τα ξέρεις;
    Σωστό κι αυτό!
    Από οργάνωση όμως σκίζουμε!
    Κουστουμιά ο ανάπηρος!
    τσιμπα ενα αρχιδι μεχρι να βγει το ψητο!
    Διάλειμμα τέλος, τα κεφάλια μέσα!
    Αφού σε πειράζει, γιατί το κάνεις;

  58. Μαρία said

  59. Αγγελος said

    Συγνώμη, κατά λάθος έφυγε.
    Το «μπράβο κουστουμιά ο σακάτης» είναι σχόλιο για κάποιον που τον έπεισε ο ράφτης του ότι ένα κακοραμμένο κοστούμι του έρχεται καλά αν σταθεί σε μια ορισμένη αλλά τελείως αφύσικη στάση.
    Το «διάλειμμα τέλος, μέσα τα κεφάλια» το άκουσε κάποιος πεθαμένος που διάλεξε στην Κόλαση από διάφορες εναλλακτικές λύσεις να πάει σ’ένα καζάνι με σκ… όπου οι αμαρτωλοί ήταν μέχρι το λαιμό μέσα την ώρα που τους είδε.
    Το «αφού σε ζαλίζει, γιατί δεν το κόβεις;» είναι απάντηση περιπτερούχου πλοίου σε επιβάτη που πήγε για τρίτη φορά να πάρει ένα προφυλακτικό και μία δραμαμίνη (για διαφορετικά μέλη της παρέας του βέβαια!)

  60. sarant said

    Αυτό με το αρχίδι και το ψητό;

  61. Θωμάς said

    Ξέρεις από βέσπα;

    Μην είδατε τον Παναγή;(αυτό είναι από πραγματικό γεγονός)

    Μόνο όταν γελάω…

    Και ένα από την τηλεόραση του ’70:

    Βοηθήστε μας κύριε Ρούσσο…

  62. Αγγελος said

    Άλλη φράση που έχει μείνει από θεατρικό/κινηματογραφικό έργο («Οι Γερμανοί ξανάρχονται») είναι το «προς τί το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;». Αλλά δεν εμπίπτει στην κατηγορία των άλλων, διότι έχει σαφέστατο κυριολεκτικό νόημα και για όποιον δεν έχει δει το έργο (όπου τη φράση τη λέει τρόφιμος ψυχιατρείου).

  63. Μαρία said

    >για διαφορετικά μέλη της παρέας του βέβαια

    Για τον ίδιο ήταν αλλά επειδή ντρεπόταν, ζητούσε πρώτα δραμαμίνη και πρόσθετε και το προφυλακτικό. Με φαρμακείο είχε κυκλοφορήσει στα χρόνια μου.

  64. Αγγελος said

    Αυτό με το αρχίδι και το ψητό ούτε εγώ το ξέρω, αλλά μου θυμίζει ένα τελείως άσχετο, με έναν πολιτευτή που περιόδευε μαζί με τον κολαούζο του και σημείωνε τα ρουσφέτια που του ζητούσαν, άλλος δάνειο, άλλος οικοδομική άδεια, άλλος θέση για τον ανιψιό του… Κάποια στιγμή, ένας τραυματίας πολέμου που είχε χάσει τον έναν όρχι του του ζήτησε… αυτό που του έλειπε.
    Πολιτικός: Γράψε – Παπαδόπουλος, ένα αρχίδι.
    Κολαούζος (σιγά): Μα πώς, κύριε πρόεδρε, ένα αρχίδι θα του δώσουμε;
    Πολιτικός: Γιατί, κι οι άλλοι τί θα πάρουν;

  65. babis said

    @59
    Κλασσική περίπτωση ανεκδοτικής αμνησίας. Τα έχω ακούσει τα ανέκδοτα, αλλά δεν το θυμόμουν.

  66. Ηλεφούφουτος said

    Για όλα αυτά τα ανέκδοτα, που είναι πια τόσο γνωστά ώστε να φτιάξουν παροιμίες, ταιριάζει το ανέκδοτο με τους ισοβίτες που είχαν μάθει όλα τα ανέκδοτα απέξω και αντί να τα διηγούνται τα είχαν αριθμήσει και λέγανε απλώς τους αριθμούς.

  67. @65: Αυτό με την ανεκδοτική αμνησία χρειάζεται ειδικόν όρο. Πού είναι ο Καλοβυρνάς τώρα που τον χρειαζόμαστε;

  68. Μαρία said

    Το ανέκδοτο του Άγγελου κυκλοφόρησε και μετά το σεισμό στη Λήμνο το 1968 όπου στη θέση του πολιτικού βρίσκεται ο Πατακός(ήταν στη μόδα τότε τα ανέκδοτα με το «μυστρί») και του κολαούζου ο υπάλληλος που καταγράφει τις ζημίες. Άλλος δηλώνει σπίτι, άλλος κουμάσι, άλλος αχυρώνα και στο τέλος υπάρχει κάποιος διστακτικός που δεν έχει τι να δηλώσει, γιατί απλούστατα έχασε τ’ αρχίδια του.
    Ακολουθεί ο διάλογος. Πατακός: Γράψε αρχίδια κλπ.

  69. Μαρία said

    Ο πολιτευτής του Άγγελου μου θύμισε και το «ετελείωσεν» του … Διπλοχαιρέτας λεγόταν;

  70. sarant said

    Καλοχαιρέτας. Είχε στείλει και το γιουτουμπάκι ο Νότης ο Τουφεξής, πρέπει να είναι στο νήμα του μεσαίου δάχτυλου.

  71. Alfred E. Newman said

    @64 και 68
    Φοβούμαι ότι το θυμάστε λάθος, ή εγώ το ξέρω διαφορετικά.
    Όλοι ζητούσαν σπίτι και η εντολή ήταν «Γράφτε τον για σπίτι». Ο τελευταίος ζήτησε μεταμόσχευση όρχι. Η εντολή και για αυτόν ήταν «Γράψτε τον για σπίτι». Εκείνος διαμαρτύρεται λέγοντας «Συγγνώμη, οι άλλοι ζήτησαν σπίτι, εγώ απλώς ένα αρχίδι» Οπότε πήρε την απάντηση «Και οι άλλοι τι νομίζεις ότι θα πάρουν;»

  72. Ηλεφούφουτος said

    Το ανέκδοτο που λέει η Μαρία του 68 (αμφίσημο το 68) εγώ το θυμάμαι με τους σεισμούς του ’81 και το Ράλλη. Το διηγόντουσαν οι μπαρμπάδες μου κι, αν κρίνω απ τα γέλια που έκαναν, όλοι πρώτη φορά το άκουγαν. Είναι βέβαια κι η ανεκδοτική αμνησία, που αναφέρθηκε.

    Κάποια ανέκδοτα εμφανίζουν διαχρονικότητα και επανεμφανίζονται με αλλαγμένο το πλαίσιο και τα πρόσωπα, κάποια άλλα «διατοπικότητα», αλλάζει δηλαδή το γεωγραφικό πλαίσιο, η χώρα και ο λαός.

    Από το Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα:

    «παίρνω το καπελάκι μου και φέυγω» και
    «Προειδοποία, ρε Καραβάγγο!» (δεν ακούγεται έτσι ακριβώς στην ταινία, αναπληρώνει όμως χαριτωμένα το κενό που υπάρχει στη γλώσσα για την προστακτική του προειδοποιώ).

  73. Μαρία said

    Αλφρέδο, ξέρεις άλλη παραλλαγή. Μεταμοσχεύσεις το 68; Την εντολή, ναι, την έγραψα λάθος.

    Ηλεφού, το ανέκδοτο είχε Πατακό. Φαίνεται οτι κυκλοφορούσε μετά απο κάθε σεισμό και καταποντισμό.
    Το παίρνω το καπελάκι μου είναι έκφραση που προϋπήρχε.

  74. Alfred E. Newman said

    @73
    Λοιπόν Μαρία ήρθε η ώρα για ένα μάθημα ιστορίας της Ιατρικής.

    1. Η πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς έγινε από τον Μπάρναντ στις 13 Δεκεμβρίου 1967. Την ίδια μέρα που άκουγα τα του αντικινήματος του Κωνσταντίνου μεταδίδονταν και τα νέα από τη Νότια Αφρική.
    Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα.
    2. Οι πρώτες μεταμοσχεύσεις όρχεων έγιναν από τον Έλληνα γιατρό Σκεύο Ζερβό στη Σμύρνη το 1902 και το 1909 ανακοινώθηκαν σε ιατρικό συνέδριο στη Βουδαπέστη.
    Μάλιστα αυτός ήταν ο λόγος που απελάθηκε από τη Σμύρνη γιατί οι τότε πασάδες λέγεται ότι ανησύχησαν μήπως γίνουν επεμβάσεις στους ευνούχους που τους υπηρετουσαν.
    Τη μέθοδο του Σκεύου Ζερβού την αντέγραψε και καρπώθηκε οικονομικά ο περίφημος Βορονόφ.
    Ο δε Βορονόφ ήταν τόσο διάσημος που κάπου στην οδό Πειραιώς στην Αθηνα υπήρχε (έχω χρόνια να περάσω από την περιοχή) κατάστημα επισκευής κρεπ και παπουτσιών «Ο Βορονόφ».

  75. Μαρία said

    Ε άμα είχε προηγηθεί ο Μπάρναντ, πάει κουτί με το ανέκδοτο. Τον είχα για λίγο αργότερα.

    Για τ’ αρχίδια δεν είχα ιδέα. Μα τι μαθαίνουμε στα γεράματα!

  76. Μαρία said

    Και θυμήθηκα οτι ο Αλουφάνιος είχε ασχοληθεί με τον Βορονώφ
    http://afmarx.wordpress.com/2009/04/12/from-voronoff-to-novocaine/#more-1567

  77. sarant said

    Για τον Βορονώφ έχει κάνει αφιέρωμα ο Αλλουφάνιος:
    http://afmarx.wordpress.com/2009/04/12/from-voronoff-to-novocaine/

    Και άλλη μια εκτέλεση του τραγουδιού του Σκαρβέλη:

  78. ΘηταΚαππα said

    Ηλεφούτιε,(56) το σκερπανοσκοτωμένο (ή σκεπαρνοσκοτωμένο) που το θυμήθηκες; Είχα μικρός ένα βιβλιαράκι και θυμάμαι το σκίτσο της μαμάς να κλαίει γοερά και ένα ποιηματάκι για καποιο σκαντζόχοιρο Λύρη και μια χελώνα που τον «εράστη».

    Πρόσφατα είδα μια αμερικάνικη γελοιογραφία όπου ο ληστής απειλεί τον ταμία: Όλα τα λεφτά στη σακκούλα γιατί αλλιώς θα καπνίσω. Και όλοι πετάγονται πανικόβλητοι έξω. Σημεία των καιρών.

  79. Μαρία said

    77, και στα σχόλια ο Σκύλος αναφέρεται στο τσαγκαράδικο της Πειραιώς και κάποιος άλλος στο Ζερβό.

  80. Ηλεφούφουτος said

    ΘουΚου δεν το θυμήθηκα, το ξέρω έτσι, σαν έκφραση, αλλά είχα κι εγώ ένα βιβλίο σαν αυτό που λες, μόνο που η σχετική εικόνα έδειχνε όλο το σόι να κλαίει γοερά και το κρασί να χύνεται.

    Για το Βορονόφ πρώτη φορά ακούω. Μου θύμισε όμως την κυρία Ασλάν στη Ρουμανία και το ασλαβιτάλ. Στη δεκαετία του ’70, που ο μέσος (και μεσόκοπος) Έλληνας άρχισε τα ταξίδια στο οξωτερικό και η Βουλγαρία-Ρουμανία ήταν η προσιτότερη λύση, το θαυματουργό φάρμακο που ξανάνιωνε ήταν μαστ.

  81. Nicolas said

    Και μια και το ρίξαμε στην ανεκδοτολογία και στα ανδρικά… λουλούδια, το άλλο το ξέρετε;
    — Ακτίνες ποδηλάτου!
    (Και στο τέλος θα λέμε νούμερα, όπως στο άλλο γνωστό:
    23! άσε μωρέ, κρυάδα! ή 38! δεν ξέρεις να τα λες καλά)

  82. ἀπὸ τὰ ὡραιότερα θέματα τοῦ ἰστολογίου. μήπως τάχα δὲν ἔχει καὶ τοῦτο τὸ ἰστολόγιο τοὺς δικούς του παροιμιόμυθους ὅπως κάθε διαδικτυακὴ καὶ μὴ παρέα;

  83. Η παρατήρηση του Κορνήλιου ανοίγει νέους δρόμους, ίσως και μια νέα ανάρτηση! Οι θαμώνες του buzz π.χ. πρόσφατα απέκτησαν έναν δικό τους: «σκληρό, αλλά να ακουστή». Λέτε σε δέκα-είκοσι χρόνια φράσεις όπως «ο δύτης των ποτήρων» (που είχε πει για μένα η Ροδιά) να γίνουν παροιμιόμυθοι; Ω της δικαίωσης! 🙂

  84. Οἱ παροιμιόμυθοι βασίζονται σὲ ἕνα ἀπόθεμα κοινῶν ἐμπειριῶν, σίγουρα ὅσοι ἔχετε παίξει τὸ ἐπιτραπέζιο «Ταμποὺ» θὰ παρατήρασατε τὰ γεμᾶτα ἀπορία βλέμματα τῶν συμπαικτῶν ποὺ δὲν εἶναι μυημένοι στοὺς παροιμιόμυθους ποὺ χρησιμοποιοῦνται συνθηματικὰ σχεδὸν ἀπὸ ἄλλους παῖκτες. νά, ὰς ποῦμε ὅτι κάποιος πέφετι τυχαίως σὲ αύτὸ τὸ νῆμα καὶ διαβάζει γιὰ ῥαμονογόνα ἅσματα, τιπουκίτειους κοιλιακούς, κουνάδεια λερναῖα κλπ. ἐδῶ βρίσκεσαι σὲ ἕνα τουριστικὸ γκροὺπ γιὰ μιὰ βδομάδα μεταξὺ ἀγνώστων καὶ τὶς 3 πρῶτες μέρες ἔχεις ἤδη ἀπόθεμα παροιμιόμυθων.

  85. Μη φας, έχουμε γλαρόσουπα.
    Μάλλον είναι νεότερη «έμπνευση».

  86. metanastis said

    Από Χάρρυ Κλύνν το «εγώ βοσκούσα τα πρόβατα εδώ επαραπέρα…»

    Από το «Δεσποινίς διευθυντής» : Kύριε Σαμιωτάκη, απολύεστε!

    Από το «Mια τρελλή οικογένεια»: » Γυρίιιιιιιιιισατεεεεε;»
    και » Σκάσε, παίζω» (όταν η Καρέζη κάνει ότι κλαίει που δήθεν σκοτώθηκε ο Καλυβωκάς)
    και φυσικά το «Mπάααααααυυυ» του Καλυβωκά!

    Από τον Ταμτάκο (Μ. Μόσιο) σε μια επιθεώρηση – νομίζω πως ήταν η πρώτη του εμφάνιση – το κλασσικό πλέον «Χεστήκαμε»!

    Από επιθεώρηση επίσης είναι και το » …αλλά κρατιέμαι» και νομίζω ότι το είπε ο Γ. Μαρίνος.

    Και από τον Τοτό το «Υφάρχει, κυρία υφάρχει!»

  87. Πονάνε, ωρέ, τα παλικάρια;

    Πω πω, πλάτος, όμως!

    Φάγαμε ξύλο… με το τουλούμι! Αλλά μας ρίξανε κι αυτοί…

    Σιγά μην είναι κι η Μυτιλήνη!

    α λα #83: … για να σπάσει το χέρι…

  88. sarant said

    Μετανάστη, όταν ήμουνα μικρός δεν λέγαμε Τοτό, αλλά Μπόμπο. Το «Υφάρχει», βέβαια, το λέγαμε (ή: «από την Φάτρα είμαι»).

    Στάζι, αυτό με το «πω πω πλάτος» είναι το «παραλία όμως, ε;» ή άλλο;
    Το άλλο που λες πρέπει να είναι του Καραγκιόζη, που λέει «Μου ρίξανε πολλές, αλλά έφαγα κιόλας!»

    Η γλαρόσουπα, Φυσικέ, είναι παλιά -αλλά δεν ξέρω αν έχει ανέκδοτο.

    Και ερωτώ, ω λεξικογράφοι, αν παρακολουθεί κανείς: Το «μη φας, έχουμε γλαρόσουπα;» αξίζει να καταχωρηθεί (καταχωριστεί) σ’ ένα γενικό λεξικό;

  89. espectador said

    Βουλωμενο γραμμα διαβαζεις.

    Ειμαστε μια ωραια ατμοσφαιρα (Ηλιοπουλος)

    Το «ορσε μαυρογιαλουρο» δεν ξερω αν πιανεται..

    Τελευταια μπηκε στη ζωη μας και το «σκυψε ευλογημενη». Δεν ειναι απο ταινια, δεν ειναι απο ανεκδοτο, ειναι βγαλμενο απ την ζωη, που ελεγε και η μαννα μου.

  90. SophiaΟικ said

    Είμαστε μια ωραία ατιμόσφαιρα!
    (το λέει η Στυλιανοπούλου νομίζω σε μια από τις πολλές ταινίες που σκοτώνει την ελληνική γλώσσα).
    Το ανέκδορο μετο σεισμό, όλοι αναφέρεστε σ’αυτό αλλά κανένας δεν το λέει.

  91. Μαρία said

    >Από επιθεώρηση επίσης είναι και το ” …αλλά κρατιέμαι” και νομίζω ότι το είπε ο Γ. Μαρίνος.
    «Αλαλούμια» 1982, ΕΡΤ απο Παναγιωτοπούλου.
    Κυκλοφορεί μόνο αυτό με την καριόλα:

  92. Μαρία said

    Για ανέκδοτο βλ.64,68,71

  93. http://nosferatos.blogspot.com/2010/03/blog-post_7670.html

  94. Alexis said

    ‘Πες την αλήθεια, δεν έρχεσαι στο δάσος για το κυνήγι, ε;’
    ‘Πονάνε ωρέ τα παληκάρια;’
    ‘Κι εσύ για κόκα κόλα ήρθες;’

  95. sarant said

    Αλέξη, το τρίτο (με την κόκα κόλα) ποιο είναι;

  96. Νικοκύρη, το «πλάτος, όμως!» είναι με τον Πόντιο που προσγειώνει το αεροπλάνο εγκαρσίως.

  97. Μπουκανιέρος said

    «Κολώνει ο Φούντας;» (μετράει;)

    #68
    Λιγότερο εποικοδομητικά τώρα, ο σεισμός του 1968 ήταν του Άι-Στράτη. Δηλ. εκεί υπήρχαν τα περσότερα θύματα κι οι μεγαλύτερες ζημιές. Και δεν μπορούσαν καν να ειδοποιήσουν για το τι έπαθαν (η μόνη επικοινωνία ήταν ο ασύρματος, που είχε καταστραφεί).
    Υπάρχουν ακόμα χαλάσματα, ή τουλάχιστον υπήρχαν το (κάτσε να σκεφτώ…) το 1993.

  98. Μπουκανιέρος said

    «Κουράστηκα να πολεμώ, Λιάκο Μπούρνοβα!»
    (greek western)

    «Και τώρα εγώ θ’ανεβώ στα Μετέωρα!».
    (παμπάλαια ατάκα από τα πρώτα έργα του ελληνικού σινεμά)

  99. Νομίζω δεν είπαμε το «καμπανάκια και τέτοιες μαλακίες δεν έχει».

  100. «Γιατί δεν φοράς το κράνος σου»

    «Φτάνει τόσο, που γαμήσαμε γι’ απόψε»

  101. Στο πρώτο ξέχασα το ερωτηματικό

  102. Ωχ, αν χρειάζονται μπιπ για μικρούς αναγνώστες, ας μπουν…

  103. Ηλεφούφουτος said

    Μου τα μπερδέψατε. Το «γυρίιιιισατεεεεε» μαζί με το «γλύκανε τώρα!» είναι από το «Δεσποινίς Διευθυντής» και η «ωραία ατμόσφαιρα» από τον Ατσίδα, όπως επισημαίνει η Μαρία.

    Τα
    «Πω πω, πλάτος, όμως!»
    ‘Πες την αλήθεια, δεν έρχεσαι στο δάσος για το κυνήγι, ε;’
    ‘Κι εσύ για κόκα κόλα ήρθες;’

    ομολογώ πως δεν τα ξέρω.
    Αυτό με το Φούντα τι είναι πάλι;

    Εspectador, το «σκύψε» δεν είναι από ταινία του Γκουσγκού;

    Βέβαια, μιας και μιλάμε για παροιμιώδεις φράσεις από ταινίες, για μένα μετά την ενασχόληση με διδασκαλία της Ελληνικής ως ξένης γλώσσας και τις συγκρίσεις των μεθόδων διδασκαλίας ανάλογα με το πόσο είναι επικοινωνιακές, η υπέρτατη παροιμιώδης φράση είναι μία:

    «ο κήπος είναι ανθηρός»

  104. Ηλεφούφουτος said

    περίπου στο 4′

  105. aerosol said

    «Εγώ πιρόγα δεν γίνομαι!»
    «Δε γ…μ..ς που δε γ…μ…ς, δεν πας για ψάρεμα;»

    Το «σκύψε ευλογημένη» είναι Γκουσγκού δαγκωτό!

    Το «όχι άλλο κάρβουνο, μωρέ!» το είπαμε;

  106. stellap said

    Το «φύγε Στέλλα κρατάω μαχαίρι» μετράει; Γιατί εγώ το έχω ακούσει πολλές φορές, ιδίως όταν συστηνόμουν σε ξένους.

    Ποιός Θανάσης;
    ΄Οχι άλλο κάρβουνο.

  107. stellap said

    #105#

    Σχεδόν μαζί το γράψαμε το κάρβουνο

  108. SophiaΟικ said

    Η απορία μου πάντα ηταν πως λεμε αγγλικά ο κήπος είναι ανθηρός (103).

  109. » Βεντούζα».

  110. Voulagx said

    To «φύγε Στέλλα κρατάω μαχαίρι» ειναι παλιας κοπης. Η νεα βερσιον ειναι:»ελα Τζουλια, κραταω σαμπανια»

  111. Βουλάγξ ντοὺζ πουάν.

    (Πάντα ἤθελα νὰ τὸ πῶ αὐτό)

  112. Voulagx said

    «Νατα τα πουλακια μου!» Σινε-καλτ ο Γκουσγκουνης!

  113. Ξέρεις ἀπὸ Βέσπα;

  114. Voulagx said

    Μερσι, Κορνηλιε.

  115. Voulagx said

    #113: Καποτε ηξερα απο βεσπα, ή μαλλον ετσι νομιζα, ωσπου αναγκασθηκα να κατεβω απο τα βουνα της Σαμου μεχρι τον καμπο του Ηραιου με φρενο μονο και σβησμενη μηχανη, βλεπω στη διασταυρωση- ξεροκαμπιλα πια, τερμα η κατηφορα- μερικους μηχανοβιους και βαζω μια φωνη: «ρε παιδια, ξερει κανενας απο βεσπα;»

  116. Voulagx said

    #109: Το «βεντουζα» τι σημαινει; Εχει…ιστορικο υποβαθρο;

  117. Τὸ βεντούζα εἶναι γκουσγκούνειο ἂν δὲν κάνω λάθος. Πρὶν 1-2 χρόνια τὸ ἄκουγα συνέχεια.

    http://www.slang.gr/lemma/show/bentouza_348

  118. Από ανέκδοτα:
    -Σκάσε και σκάβε.
    -Ευτυχώς που δεν τα πάτησα.
    -Καλά που δεν πάθαμε και τίποτα.
    -Και τώρα φέρτε μου την αρκούδα να την χαιρετήσω.
    -Μην ξεχνιόμαστε, εγώ είμαι για τον πούτσο.
    -Ναι, αλλά θα πάω κι αύριο.

  119. sarant said

    Μαζεύτηκαν πολλά και ωραία -αν και δεν έχουν όλα αυτά γίνει παροιμιακά θαρρώ. Αναρωτιέμαι μήπως έχει ξεχαστεί κανένα από τα πολύ κλασικά.

  120. Από διαφημίσεις:
    -Μην το πιείτε, λουστείτε
    -Και σου κανε ένα μαλλί
    -Θέλει το Γερμανό του
    Από Γκουσγκούνη:
    -Βάστα καλά, θα σμπρώξω!
    Από Δήμητρα Παπαδοπούλου:
    -Εγώ πότε θα γίνω μάνα;
    Από Σπύρο Παπαδόπουλο:
    -Τί έγινε ρε παιδιά;
    Από καλτ τσόντα:
    Το παλαμάρι του βαρκάρη

  121. Ηλεφούφουτος said

    Χμμμμ, νομίζω πως το ξεχειλώσαμε.

  122. Voulagx said

    #121 ….ως συνηθως!!

  123. Μαρίδα said

    Hellooo… Ο μπαμπάς είναι άνθρωπος!

  124. Εγώ πάντως μια φράση μου λέω συχνά είναι «Αυτός είναι ο Μπόμπος με τα μυρμήγκια» (@88 στην Κύπρο ακόμα έτσι τον λέμε. Με το πρώτο μι να μην προφέρεται)

    Ταιριάζει γάντι στους πολιτικούς μας που ότι και να τους ρωτήσει ο δημοσιογράφος απαντούν σε αυτό που θέλουν οι ίδιοι.

    Πάντα στις εκθέσεις ο Μπόμπος έπαιρνε 1. (Αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο* αλλά μια φορά που διαμαρτυρήθηκε, η δασκάλα του είπε ότι δυστυχώς δεν υπάρχει χαμηλότερη βαθμολογία να του βάλει.) Μια φορά η δασκάλα τους έβαλε να γράψουν έκθεση για το αγαπημένο τους ζώο. Ο Μπόμπος ήξερα τα πάντα για τα μυρμήγκια και έγραψε μια απίστευη έκθεση που πήρε 20 με θαυμαστικό. Μπράβο Μπόμπο, να συνεχίσεις έτσι Μπομπο, κ.τ.λ. από την δασκάλα. Την άλλη βδομάδα είχανε έκθεση για το ποδόσφαιρο. Γράφει λοιπόν ο Μπόμπος: «Το ποδόσφαιρο παίζεται στο γήπεδο. Στο γήπεδο υπάρχει χορτάρι. Κάτω από το χορτάρι υπάρχει χώμα. Στο χώμα ζουν τα μυρμήγκια. Τα μυρμήγκια…» Η δασκάλα του βάζει πάλι 1 αλλά ο Μπόμπος διαμαρτύρεται. Δεν μπορεί μια σωστή έκθεση που την προηγούμενη βδομάδα πήρε 20 να πάρει τότε μονάδα. Το θέμα πάει στον διευθυντή ο οποίος συμβουλεύει την δασκάλα άλλη φορά να του βάζει θέμα που να μην έχει καμία σχέση με τα μυρμήγκια. Έτσι και γίνεται. Την άλλη βδομάδα το θέμα είναι η δικαιοσύνη. Γράφει λοιπόν ο Μπόμπος: «Η δικαιοσύνη δεν έχει καμία σχέση με τα μυρμήγκια. Τα μυρμήγκια…»

    *Νομίζω μετράει και αυτό σαν παροιμιακή φράση

  125. Με τα σκουλήκια, το ήξερα εγώ.

  126. #124 …τα οποία σκουλήκια… έτσι το ξέρω εγώ.

    Το κάντε κύκλο πιθανόν να έχει ήδη ειπωθεί σε παραλλαγή…

  127. Ηλεφούφουτος said

    «To οποίον σκουλήκι…» το ξέρω εγώ.

    Το «κάντε κύκλο» δεν μου λέει τίποτα.

  128. Alexis said

    ‘Πες την αλήθεια, δεν έρχεσαι στο δάσος για κυνήγι, ε;’ :
    Ένας κυνηγός πάει στο δάσος για κυνήγι, αλλά για κακή του τύχη πέφτει πάνω σε μία αρκούδα, που αρχίζει να τον κυνηγάει και μόλις τον πιάνει του αλλάζει τα φώτα στο γαμήσι. Εξαγριωμένος την άλλη μέρα επιστρέφει στο δάσος, βρίσκει την αρκούδα και τη σκοτώνει, αλλά την ίδια στιγμή νοιώθει κάποιον να τον σκουντάει στον ώμο. Γυρίζει και βλέπει μία ακόμα μεγαλύτερη αρκούδα, η οποία τον γραπώνει και του αλλάζει τα φώτα για δεύτερη φορά. Τρελλαμένος ο κυνηγός την άλλη μέρα ξαναπάει στο δάσος, με πολλαπλάσια πολεμοφόδια, βρίσκει και τη δεύτερη αρκούδα και τη σκοτώνει, αλλά πάνω που έχει τελειώσει πέφτει πάνω σε μία τεράστια αρκούδα, (τον πατέρα των δύο πρώτων ας πούμε), που τον γραπώνει και τον κάνει να πεί το Δεσπότη Παναγιώτη. Φεύγοντας η αρκούδα τον χτυπάει φιλικά στην πλάτη και του λέει: ‘Πες την αλήθεια δεν έρχεσαι στο δάσος για το κυνήγι, ε;’

    ‘Κι εσύ για κόκα κόλα ήρθες;’
    Ο πατέρας του Τοτού τον στέλνει στο μπακάλη να πάρει μία κόκα κόλα, αλλά αυτός πηγαίνει στο κρεοπωλείο.
    -Δεν έχουμε κόκα κόλες, εδώ είναι κρεοπωλείο, του απαντάει ο χασάπης.
    Ο Τοτός γυρίζει πίσω και λέει στον πατέρα του ότι δεν βρήκε, αλλά αυτός επιμένει και ο Τοτός ξαναπάει στο κρεοπωλείο.
    -Μικρέ με δουλεύεις; λέει ο χασάπης θυμωμένος. Σου είπα δεν έχουμε κόκα κόλες. Φύγε και μην ξανάρθεις γιατί θα κρεμάσω ανάποδα από το τσιγκέλι!
    Τρίτη φορά γίνεται το ίδιο σκηνικό, ο πατέρας τον ξαναστέλνει πίσω και ο Τοτός πηγαίνει πάλι στο κρεοπωλέιο και ζητάει κόκα κόλα. Ο χασάπης εξαγριωμένος τον αρπάζει από τα πόδια και τον κρεμάει ανάποδα από ένα τσιγκέλι. Έτσι όπως είναι κρεμασμένος ο Τοτός βλέπει ένα αρνί που κρέμεται δίπλα του, οπότε γυρίζει και του λέει:
    -Και συ για κόκα κόλα ήρθες;

    Sarant έχεις δίκιο, λίγες μόνο από τις κιμηματογραφικές ατάκες είναι παροιμιακές. Προσωπικά ξεχωρίζω σαν κορυφαίες το ‘Είναι πολλά τα λεφτά Άρη’, ‘Ξέρεις από βέσπα;’, ‘Όχι άλλο κάρβουνο’, ‘Φύγε Στέλλα κρατάω μαχαίρι’ (αυτό ενίοτε συμπληρώνεται από τον εξυπνάκια της παρέας ‘Και γω σακούλα, πάμε για χόρτα;) και μερικές ακόμα.
    Το ‘Σκύψε Ευλογημένη’ νομίζω δεν είναι Γκουσγκούνης αλλά τίτλος από ταινία του Κολλάτου όπου σατύριζε τον Άγιο Πρεβέζης.
    Το ‘βεντούζα’ δεν είναι από ανέκδοτο αλλά έκφραση του Αλέφαντου που έμεινε παροιμιώδης. Το έλεγε για τους αμυντικούς της ομάδας του όταν ήθελε να πει ότι πρέπει να παίζουν πολύ στενή άμυνα τους αντιπάλους τους. Άλλη παροιμιακή φράση του Αλέφαντου είναι ‘τα πάντα όλα’.
    Το ανέκδοτο για τους σεισμούς, εγώ το θυμάμαι από τους σεισμούς του 81, αλλά λίγο διαφορετικό:
    Ο Ράλλης επισκέπτεται το σεισμόπληκτο χωριό, οι κάτοικοι αρχίζουν και του αραδιάζουν τα αιτήματά τους, και ο γραμματέας από δίπλα σημειώνει. Αφού τελείωσαν όλοι έρχεται κι ένα γυφτάκι και του λέει ότι θέλει ένα ζευγάρι παπούτσια.
    -Γράψε παπούτσια! λέει ο Ράλλης στον γραμματέα
    -Τι νούμερο να σημειώσω; ρωτάει ο γραμματέας.
    -44, λέει το γυφτάκι
    -Σαράντα τέσσερα; ρωτάει έκπληκτος ο Ράλλης. Φοράς εσύ παιδί μου σαράντα τέσσερα νούμερο παπαούτσι;
    -Όχι, αλλά όταν θα μου τα στείλετε θα μου είναι μια χαρά!

  129. sarant said

    Το Σκύψε ευλογημένη είναι κανονική τσόντα αλλά χωρίς Γκουσγκούνη. Είχε παιχτεί όταν ήμουν φαντάρος, περί το 1985. Τη φράση του τίτλου τη λέει ένας παπάς (ή καλόγερος). Περισσότερα δεν ξέρω διότι δεν το έχω δει, έχω όμως ακούσει την υπόθεση από τις σειρούλες μου.

  130. Μαρία said

    Νίκο, η τσόντα βλέπω οτι είναι του 84
    http://www.hotstation.gr/article312.html

  131. Μαρία said

    Η τσόντα είναι του 84
    http://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%9D%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%82_%CE%A3%CF%80%CF%85%CF%81%CE%AE%CF%82_%28Berto%29

  132. Μαρία said

    Τα προηγούμενα άστα στην τσοντομαρμάγκα.
    Βλέπω οτι και το παλαμάρι του βαρκάρη επίσης παροιμιώδες είναι του ίδιου σκηνοθεταρά.

  133. Voulagx said

    «Τα πάντα όλα, τα κοάλα τίποτα». A la maniere d’ Alefantos!

  134. «Θὰ φάω τὶς κοτσίδες μου».

  135. Μαρία said

    Βουλάγξ, στο 130 υπάρχει και το εμείς οι βλάχοι όπως λάχει

  136. andreas said

    #127 Το «κάντε κύκλο» είναι παραλλαγή του «να οργανωθούμε ρε παιδιά», μόνο που διαδραματίζεται σε μοναστήρι.

    Από ανέκδοτα: «Φέρτε μου τώρα τη γριά να της βγάλω τα δόντια»
    «Δε μ’ αγαπάς πια;»
    «Όταν λέμε όλοι, όλοι!»

    Από ταινίες: «μπλα μπλα, βεβαίως βεβαίως»
    «σε πα ποσίμπλ»
    «χούφτωσ’ τη»

    Και μια και αναφέρατε Αλέφαντο: «Τα λέω καλά; Τα εξηγώ καλά; Μάθε μπαλίτσα στον άρχοντα!»

  137. andreas said

    και φυσικά το αμίμητο: «πονάνε ωρέ τα παλικάρια;»

  138. SophiaΟικ said

    Το Είναι πολλά τα λεφτά Άρη, απο ποια ταινία είναι;

  139. SophiaΟικ said

    OK, εντάξει, το βρήκα…

  140. Voulagx said

    #134 Μαρια, αυτος ο «σκηνοθετης» δεν ειχε εμπνευση! Του αξιζει το «Χρυσο Βατομουρο». Θα τον προτεινα για «Χρυση Αρκτο» αν γυριζε ταινια με τιτλο: «Σου ‘χει λαχει, σου ‘χει λαχει να σε κυνηγουν οι Βλαχοι;» :mrgreen:

  141. Μαρία said

    Βουλαγξ, θα σου αφήσω ένα λίνκι στο νήμα για το πλαστό.

  142. andreas said

    κι επίσης το μνημειακό «στάσου μύγδαλα» που το λέμε κυρίως στην παρέα μου για κάποιον τελείως γιούχου.

  143. Μαρία said

    140 Θυμάσαι που στις αρχές της δεκαετίας του 70 έπαιζε ο Γιωργίτσης σε πορνό ή ήσουν πολύ μικρός; Όπως και να ‘χει μια απ’ τις καλύτερες ατάκες που ακούστηκε κατά τη διάρκεια προβολής ήταν «Καλέ αυτή δεν είναι του Φαίδωνα!»

  144. Voulagx said

    #143 Τρομερη ατακα!! Πολυ γελιο!! 😛
    (δεν ημουν και πολυ μικρος τοτε)

  145. Voulagx said

    Συνθημα για τον Γκουσγκουνη.

    «Ενας ειν’ ο φαλακρος
    δε φτουραει ο Πατακος»

  146. Χαρτί δεν έχετε, όμως!

  147. Chris-Vom said

    «Καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα!’ και ‘Απαράδεκτον για πράκτορες!»

  148. sarant said

    147: Καλές ατάκες, συμφωνώ -αλλά από ταινίες, έτσι δεν είναι;

  149. ΑχιλλέαςΑ said

    1)Για το σκύψε ευλογημένη: Πολύ πριν το 1985, όπως αναφέρεται στο 129, παιδιά είμασταν (γύρω στο 75-76), και λέγαμε ένα σκωπτικό τετράστιχο:
    «Ένας παπάς απ΄την Καρίτσα
    γ….σε μια γομαρίτσα
    Σκύψε μωρ’ ευλογημένη,
    τώρα που ‘ναι σηκωμένη»
    Η προσφώνηση «ευλογημένε/η» συνηθίζεται πολύ από τους ιερωμένους, οπότε μου φαίνεται πολύ πιθανό να την είπε ο φανταστικός παπάς του τετράστιχου. Η Καρίτσα που αναφέρω – γιατί υπάρχουν κι άλλες – είναι χωριό στον Κίσσαβο, αλλά η κατάληξη -ίτσα είναι κοινότατη και πιθανόν αυτό το τετράστιχο να λέγεται σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Σημειωτέον, ο Γκουσγκούνης είναι από κοντινό με την Καρίτσα χωριό.
    2) «Ώσπου να γίνει το ψητό, τσίμπα ένα αρχίδι» . Νομίζω ότι παραπέμπει σε πραγματικό γεγονός: Όταν ψήνουμε στη σούβλα,το πρώτο που ψήνεται είναι ο όρχις του ζώου (αν βέβαια είναι αρσενικό) και το οποίο χρησιμοποιείται ως μεζές. Πολλές φορές το έχω κάνει. Θυμάμαι μάλιστα, προ εικοσαετίας και παραπάνω, ψήναμε στο σπίτι του πεθερού μου – μέγα μερακλή στα ψητά – , οπότε σε κάποια στιγμή μου λέει συνομωτικά: «Πιάσε το αρχίδι να το φάμε για μεζέ, μέχρι να βγουν τα άλλα, αλλά μη μας καταλάβουν», τοποθετώντας με στην προνομιακή θέση του εκλεκτικού συνδαιτημόνα του 🙂

  150. ΑχιλλέαςΑ said

    Μια απαραίτητη διευκρίνηση: Δημισίευσα το 149, μην προσέχοντας ότι έχει δημοσιεύσει συνώνυμός μου τα 9 και. Παρακαλώ, για διευκρινιστικούς λόγους, ας μπει ένα Α στο τέλος του ονόματός μου. Ευχαριστώ.
    ΥΓ: Σχετικά με το σουτ και μουτ: Υπάρχει ένα διήγημα του Σταμ Σταμ, αλλά ο απωλεσθείς ήρωας είναι εγγονός του απωλέσαντος και ονομάζεται Μήτρος

  151. sarant said

    Εντάξει η προσθήκη, καλώς ήρθες κιόλας!

  152. Πέπε said

    «Πήρι κλίσ’»
    Δεν ξέρω πόσο παροιμιώδες θεωρείται από τον γενικό πληθυσμό, αλλά εμένα μου το λέει (χωρίς το κυρίως ανέκδοτο, απλώς με ένα «το ξέρεις;») περίπου ο ένας στους δύο ανθρώπους που συστήνομαι. Κυκλοφορούν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν ότι μπορεί και να μην το ξέρω. Ή να γελάσω. Ή να το βρω συμπαθητικό.

    «Αφού σε χαλάει, γιατί το κάνεις;» Διαφορετικό από το «αφού σε ζαλίζει».

    «Γιατί μπορούν». Δεν είναι ακριβώς ανέκδοτο, δεν ξέρω τι θεωρείται.

  153. Κουνελόγατος said

    Βρήκα πρόσφατα σε βιβλίο την παλαιά;;; παροιμία-ιστορία «Αχ, τον γιο μου τον Βασίλη» και νομίζω ότι κολλάει με τα υπόλοιπα.
    Μια νέα κοπέλα είδε μια συκιά σ’ έναν γκρεμό, κι έλεγε κλαίγοντας στη μάνα της: Κι αν παντρευτώ και κάμω γιο, και τον πουν Βασίλη,και βγει πάνω στη συκιά και πέσει και σκοτωθεί; Αχ, τον γιο μου τον Βασίλη!!!
    Διάβασα ότι είναιν από την Κύπρον. Κάποιος από τους καλούς κουμπάρους αναγνώστες σου, θα μας πει αν είναι vera, ή ben trovata.
    Καλησπέρα σας.

  154. sarant said

    Ναι, υπάρχει αυτός ο παροιμιόμυθος και σε μας.

  155. Emphyrio said

    Καλη χρονια, πολυ καθυστερημενα. Ευτυχως υπαρχει και το Facebook και μαθαινουμε και τα παλαιοτερα.

    Η απαντηση στο παναρχαιο ερωτημα περι αρκουδων, αποπατησεως και δασων, δινεται στο https://www.youtube.com/watch?v=LswKizinfJY – παρακαλω μην δωσετε σημασια στον αχρηστο με τα γιαλια, που ειναι αχρηστος ετσι κι’αλλιως αλλα οταν βρισκεται διπλα στην KT εξαφανιζεται απο το συμπαν. Ναι, ειμαι κακος. Μεγαλωσα με τους Πυθωνες.

  156. Γς said

    143:

    >«Καλέ αυτή δεν είναι του Φαίδωνα!»

    ήταν…

    συχωρέθηκε κι αυτή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: