Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βηζαντιναί ανωμαλίαι εις το κράτος του ταμ-ταμ (Μποστ)

Posted by sarant στο 13 Απρίλιος, 2010


Σκίτσο που δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 20 Σεπτεμβρίου 1964, δυο μέρες μετά τους γάμους του βασιλιά Κωνσταντίνου με την Άννα-Μαρία. Η μαμά-Ελλάς, ανεβασμένη σε ένα βαρέλι μαζί με την Ανεργίτσα (με το αιώνιο ‘Βιβλιάριο απόρων κορασίδων’ στο χέρι) θαυμάζει τους ξένους εστεμμένους που πηγαίνουν στο γάμο. Με τα κυάλια στο χέρι, ο Πειναλέων την ειδοποιεί ότι στη Βιοχάλκο ο στρατός δέρνει εργάτες.

Πράγματι, στις 15 Σεπτεμβρίου 1964 οι απεργοί της Βιοχάλκο που είχαν κλείσει την οδό Πειραιώς δέχτηκαν επίθεση της αστυνομίας· ωστόσο, το υπουργείο Εσωτερικών διέψευσε τις καταγγελίες του τύπου της αριστεράς ότι κακοποιήθηκαν εργάτες. Η επιμονή της μαμάς-Ελλάς να επαναλαμβάνει τα της «διάπσευσης» δείχνει την ειρωνική δυσπιστία του Μποστ.

Τις μέρες εκείνες η Αθήνα είχε πλημμυρίσει με εστεμμένους, βασιλείς εν ενεργεία ή έκπτωτους, που είχαν συρρεύσει για τους γάμους του Κωνσταντίνου. Η φράση-καραμέλα στις εφημερίδες ήταν «βυζαντινή μεγαλοπρέπεια», και την εκμεταλλεύεται δεόντως ο Μποστ γράφοντας για βυζαντινό στρατό που δέρνει βυζαντινούς εργάτες. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μεγάλο μέρος του λαού συμπαθούσε τον νεαρό βασιλιά, πολύ περισσότερο που έλπιζαν ότι μετά τον γάμο του θα απαγκιστρωνόταν από την επιρροή της μητέρας του. Όπως ξέρουμε, ο Κωνσταντίνος σπατάλησε πολύ γρήγορα το κεφάλαιο συμπάθειας που είχε συγκεντρώσει και κατέκτησε το δικαίωμα να αποκαλείται Κοκός.

Ο Συμεών είναι ο έκπτωτος τσάρος της Βουλγαρίας (που έμελλε να γίνει πρωθυπουργός της χώρας του το 2000), η επίσκεψη του οποίου είχε ενοχλήσει, μια και εμφανιζόταν ως εκπρόσωπος του μοναρχικού καθεστώτος που είχε αιματοκυλήσει την ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη στην κατοχή. Ο Συμεών είχε μούσι στις φωτογραφίες της εποχής, αλλά δεν είναι ο εικονιζόμενος στο σκίτσο, αφού τότε ήταν 27 χρονών. Το «τέκνον της Σοφίας» είναι η ινφάντα Έλενα, γεννημένη τον Δεκέμβριο του 1963 και η αναφορά στη «ρινοφώνηση» του βρέφους ίσως είναι υπαινιγμός για τις βυζαντινές ψαλμωδίες.

Η γλώσσα του Μποστ μας δίνει τη συνήθη δόση από ξεκάρφωτες γενικές, το ξεκαρδιστικό «σμήνος πρινκίπων», λες και είναι βλαβερά έντομα ή πουλιά, και το θαυμάσιο «ιππέους με λοφίας». Η «φωνή που ρίπτει» το βρέφος μπορεί να είναι προχωρημένο λογοπαίγνιο, αφού στην αρχαΐζουσα καθαρεύουσα θα έγραφε κανείς «έρρηξε φωνήν» (από το ρήμα ρηγνύω), που μπορεί να παρεξηγηθεί για «έριξε φωνή».

Ήθελα να σας προσφέρω και οπτικοακουστικό υλικό από τους γάμους του Κοκού, ώστε να θαυμάσετε το σμήνος των πριγκίπων, αλλά περιέργως ο ιστότοπος με τα επίκαιρα δεν έχει κανένα στιγμιότυπο από τους γάμους, εκτός κι αν δεν ξέρω να ψάχνω. Αν βρείτε, βάλτε το λινκ. Επίσης αναρωτιέμαι τι σημαίνει το «κράτος του ταμ-ταμ» στον τίτλο. Δεν μπόρεσα να το ξεδιαλύνω, εικασίες έχω βέβαια πολλές.

Advertisements

139 Σχόλια to “Βηζαντιναί ανωμαλίαι εις το κράτος του ταμ-ταμ (Μποστ)”

  1. Χωρίς να είμαι σίγουρη, το «κράτος του Ταμ-Ταμ» ήταν ειρωνική έκφραση της εποχής που υποδήλωνε κράτος υπανάπτυκτο, όπως κάποια αφρικανικά κράτη.

  2. Σαν νεώτερος δεν πρόλαβα αυτές τις στιγμές βυζαντινής μεγαλοπρέπειας. Δεν στερήθηκα όμως άλλες εξίσου μεγαλοπρεπείς που το κράτος μας ξεδιπλώνει, την μεγαλοπρέπεια του προς τους πολίτες.
    Πολύ καλό το post με τον Mπόστ κ. Σαραντάκο μας.
    Επιτρέψτε μου να επισυνάψω και σχετικό link http://www.youtube.com/watch?v=OtZMb_SHPww&NR=1

  3. Immortalité said

    Και μένα αυτό μου φαίνεται γιατί τη φράση την έχω ακούσει από τον κύκλο των γονιών μου. Αναρρωτιέμαι μόνο αν έχει σχέση το τραγούδι του Τσάντα και του Ζαμπέτα «ο Αράπης» που ηχογραφήθηκε πρώτη φορά το ’61 και το ’64 που είναι η γελοιογραφεία, ξαναηχογραφήθηκε με ερμηνευτή τον ίδιο τον Ζαμπέτα και με το σκωπτικό στυλάκι που το ξέρουμε. Αλλά μπορεί να λέω χαζαμάρες…

  4. Immortalité said

    Το «και μένα αυτό μου φαίνεται» γράφτηκε γιατί νόμιζα ότι θα είμαι κάτω από το σχόλιο 1. Αλλά όπως σχεδόν πάντα, κάποιος με πρόλαβε 🙂

  5. nikos10 said

    «Γιατή σε μιαν κατέφθηνσιν τοσούτον διαπσεφθήσαν ση επιμένης να κητάς με μίαν τόσην λήσαν;»

    Εκπληκτικός και διαχρονικός Μποστ.

    Πόση έμπνευση θα μπορούσε άραγε να αντλήσει από όσα συμβαίνουν στις μέρες μας;

  6. Νέος Τιπούκειτος said

    @3: Ιμμορ, το χαζΑμάρες το λέτε και στην Κρήτη; Κι εγώ που το’χα για αναντάμ μπαμπαντάμ θεσσαλικόν…

  7. Μαρία said

    Ταμ ταμ, αμφίσημο: παραπέμπει και στο αναψυκτικό που έβγαζε ο ΦΙΞ.

  8. Έξοχη γελοιογραφία και πάρα πολύ ωραίος ο σχολιασμός της -ιστορικός και λογοτεχνικός. Είμαι κι’ εγώ της γνώμης πως το ταμ ταμ σημαίνει προσέγγιση προς κράτος αφρικανικό και υποανάπτυκτο. Αν και ο αράπης του Ζαμπέτα είναι -μου φαίνεται- παραλλήλως και παραπληρωματικώς η αλληγορία του λαϊκού καλλιτέχνη. Αυτό έχω συμπεράνει από το φινάλε του τραγουδιού: «γουστάρει τον αράπη, τον μαύρο. τον σκύλο, τον Μπιθικώτση, την Μαρινέλλα, τον Αγγελόπουλο, τον Γαβαλά, τη Ρία Κούρτη, τον Τσιτσάνη, κλπ…. τον αράααααπηηηηη» που τραγουδούσε ο κύριος Γιώργος. Επίσης, θυμίζω στους νεότερους την εμφάνιση εκείνα τα χρόνια του αναψυκτικού ταμ-ταμ, ενός υποκατάστατου της κόκα-κόλας (απαγορευμένης τότε προς διάθεσιν εν Ελλάδι, προς προστασίαν της νεολαίας από τον «αμερικανικόν τρόπον ζωής» και της ντόπιας βιομηχανίας από τον εξοντωτικό ανταγωνισμό). Μόνο όσοι είχαν συγγενείς εργαζόμενους στην αμερικάνικη βάση μπορούσαν να απολαμβάνουν την δροσιά και το κοινωνικό στάτους που συνδεόταν με την κοκα-κόλα, αφήνοντας για τον λαουτζίκο την κατανάλωση των εγχωρίων προϊόντων της «Ήβης», του «ΦΙΞ», του «Καραντάνη», της βολιώτικης ΕΨΑ, κοκ, στα οποία προστέθηκε το ταμ-ταμ (του Καραντάνη, αν δεν απατώμαι, που έκλεισε μετά από λίγο), εκεί κάπου στις αρχές με τα μέσα των ’60. Οπότε η χρήση της λέξης από τον Μποστ μπορεί να έχει περαιτέρω συνδηλώσεις: κράτος του δήθεν, της δυτικόφερνης απομίμησης, ήγουν του τρόπου της κατά Μποστ Ψωροκοστάνεβας, κλπ

  9. Να, με πρόλαβε η Μαρία! Και μάλλον έχει δίκιο για τον παραγωγό.

  10. Μπουκανιέρος said

    #7
    Η διαφήμιση της εποχής:
    «Πίνω, πίνεις, πίνει, πίνουν
    κι όλοι πίνουμε ταμ-ταμ»

    Και το ανέκδοτο της εποχής:
    Ο πελάτης στο γκαρσόνι:
    – Ταμ-ταμ έχετε;
    – Όχι, βάλαμε τηλέφωνο.

  11. Μπουκανιέρος said

    Για τη σημασία του ταμ-ταμ κλπ. με πρόλαβε ο Βασίλης. Νομίζω ότι έβγαινε ως το 1969-1970.
    Η κόκα-κόλα ήρθε μέσα στη δεκαετία του ’70 (αρχές).
    Ήταν τέτοια η εξωτική φήμη της (συν τα διάφορα μαυλιστικά αμερικάνικα) που υπήρχαν άνθρωποι που πίστευαν ότι αν πιεις αρκετές κοκα-κόλες φτιάχνεσαι!

  12. SophiaΟικ said

    Η κοκα-κόλα ήταν όντως απαγορευμενη ή απλά η εταιρέια δεν είχε ακόαμ κάνει ανοίγματα στην ταπεινή μας αγορά;
    Η μεγαλύτερη αναπτυξη της κοκακόλας ηταν την περίοδο 40-70 (πιο πολυ 60-70).

  13. Immortalité said

    @6 Τιπούκειτε εδώ χάμω λέμε χαζομάρες. Αλλά εγώ έχω κάνει πολλές κακές παρέες στα νιάτα μου 🙂 Βασικά εδώ τον να λεει κανείς χαζομάρες δεν είναι και το καλύτερο. Ενώ άμα λέει «χαζαμάρες», «χαζαμαρούλες», «χαζά και μισά» μας ακούγεται λιγότερο βαρύ 😉

    @8 Πολύ ενδιαφέροντα αυτά για την κοκα κολα και τα λοιπά εγχώρια. Το τραγούδι του Ζαμπέτα το ανέφερα μόνο και μόνο γιατί χρησιμοποιεί τον ανατριπλασιαμό 🙂 ταμ ταμ ταμ σε συνδιασμό με την καταγωγή και το χρώμα του κεντρικού ήρωα και επειδή συνέπιπτε και χρονικα είπα μήπως έχει καμία σχέση 🙂

    Πραγματική ιστορία ανεκδοτολογικού ενδιαφέροντος σχετική με τα αναψυκτικά:

    Καλοκαιρινό απομεσήμερο σε ταβερνάκι κάτω από την κληματαριά, μας έχουν χτυπήσει και λιγουλάκι οι ρακές, βλέπουμε μια παρέα πιτσιρίκες 17-20, αλλοδαπές, μάλλον φοιτήτριες ή από σχολική εκδρομή στο εξωτερικό, ξανθές και νοστιμες, να κατευθύνονται στο απεναντινό τραπέζι. Εμείς τις κοιτούσαμε και αναπολούσαμε τα νιάτα μας και τα φοιτητικά μας χρόνια και αυτές διαβάζαν τον κατάλογο. Το γκαρσόνι έχει πάει και έχει έρθει για παραγγελία πάνω από πέντε φορές, αυτές εκεί προσηλωμένες στον κατάλογο. Στο τέλος (κανα μισάωρο μετά) τον βλέπουμε να έρχεται με το δίσκο γεμάτο αναψυκτικά ΕΨΑ. Τα οποία και βλέπαμε πρώτη φορά μια και στον καταλογο έγραφε μόνο σοδα, πορτοκαλάδα κτλ. Οπόταν τον φωνάζω και του λέω:
    -“Δε μου λέτε; ‘ΕΨΕΣ ήταν αυτές; ”
    -“Που να ξέρω από που στο δαίμονα είναι, μια ώρα περιμένω και αυτές επήρανε μόνο σόδες!” 🙂

  14. Γεωργίου said

    Σταθερή πάνω απ’όλα η υπαξία της φυλλάδας και αρθρογράφων της την οποία, δυστυχώς, καρπώνεται το σύνολο των ανθρώπων αυτής της χώρας!
    «Εύγε».

  15. καὶ μὴ ξεχνιόμαστε, Τρίτη 13 Απριλίου 1204. Ὑπομονή, τὸ 1261 δὲν ἀργεῖ.

  16. Τελικώς τα αναψυκτικά βοηθούν την μνήμη και δρουν προληπτικώς κατά της άνοιας και του αλσχάιμερ.

  17. π2 said

    Στο διαδίκτυο βρίσκω σε διάφορους ιστοτόπους χωρίς πηγές (π.χ.), ότι η Coca Cola πήρε έγκριση από το Γενικό Χημείο στις 11/2/1964 και έκανε την εμφάνισή της στα ράφια στις 10/8/1969. Οι χρονολογίες πρέπει να είναι σωστές, αφού η Ελληνική Εταιρεία Εμφιαλώσεως A.E. ιδρύθηκε το 1969.

  18. Alfred E. Newman said

    @ 11
    Μπουκανιέρος >που υπήρχαν άνθρωποι που πίστευαν ότι αν πιεις αρκετές κοκα-κόλες φτιάχνεσαι!<

    Τώρα μου το λες; Αδίκως ήπια λοιπον όλες τις κοκακόλες;

    Τώρα στο κυρίως θέμα. Οι μνήμες μου λένε ότι η αναφορά στο ταμ ταμ από τον Μποστ ξεκινούσε από την εμφάνιση του Ταμ Ταμ και η σύνδεση με αφρικανικές χώρες ήταν το υπονοούμενο.
    Δεύτερον η απαγόρευση της Κόκα Κόλα δεν εμφανίστηκε σαν προστασία αμερικανικού τρόπου ζωής, αλλά των ελληνικών βιομηχανιών. Την ίδια εποχή υπήρχε και το Μπυράλ με παρεμφερή γεύση και χρώμα.
    Η δική μου ερμηνεία δεν συμβαδίζει με αυτή του Βασίλη Νικολαίδη. Η αναφορά των ονομάτων άλλων τραγουδιστών ή οργανοπαιακτών είναι παλιά παράδοση, πολύ πριν από το Γιώργο Ζαμπέτα. Εκείνος απλώς "τέντωσε" λίγο το θέμα. Γενικότερα τα περιπαικτικά σχόλια στο λαικό πάλκο ήσαν συχνότατα και πολλές φορές αναμενόμενα από τους θαμώνες. Έχω παρακολουθήσει -ακόμα και τον Ζαμπέτα (αν θυμάμαι καλά στην οδό Βουλής) να αναφέρεται περιπαικτικά σε συναδέλφους του ή και φίλους που ήσαν στο ακροατήριο εκείνο το βράδι.

    Τέλος ημι-άσχετο. Ο Μίτια Καραγάτσης ως γνωστόν ήταν κάποια χρόνια κειμενογράφος σε διαφημιστική εταιρία. Μια από τις διαφημίσεις του ήταν για το Cinzano. Στους κινηματογράφους λοιπόν στο τέλος της δεκαετίας του 50 γινόταν χαμός στο ακροατήριο όταν ακουγόταν με ιδιαίτερα ένρινη φωνή η αποφώνηση: Το πίνει όλη η καλύτερη κοινωνία. (με την προσθήκη ενός "ν" θα γίνει περισσότερο κατανοητή η προφορά).

  19. Alfred E. Newman said

    @17
    Πιδυε
    Αν σσυνδυάσεις τις ημερτομηνίες με τις πολιτικές εξελίξεις και αν προσθέσεις και το όνομα Τομ Πάπας θα γίνει σαφέστερο για το πότε και πως τα υποτιθέμενα συμφέροντα των βιομηχανιών αναψυκτικών έπαψαν να έχουν ιδιαίτερη σημασια.

    Ιμορ: Διάλογος τον οποίον μπορεί και να έχεις ακούσει:ΕΨΑ! Χτύψες;

  20. Immortalité said

    @ 18 Αλφρεντ ο Μίτια Καραγάτσης ποιος είναι;

  21. Νέος Τιπούκειτος said

    @8: Κύριε Νικολαΐδη, μη μου κακολογείτε τη βολιώτικη ΕΨΑ, μ’ αυτή μεγάλωσα! 🙂

    @13: Ιμμόρ, Ελλάς-Κρήτη Ένωσις! Εμπρός για το νέο Θέρισο.

  22. Immortalité said

    @19 Μπα… Δεν είχα πολλά πάρε δώσε με Λαρισα 🙂

  23. LandS said

    @8 Vassilis Nicolaidis

    Φευ, ούτε οι συγγενείς των εργαζομένων στην Αμερικάνικη Βάση, ούτε οι σχετιζόμενοι με το προσωπικό της βάσης (κυρίως αυτοί που νοίκιαζαν τα σπίτια τους στους «Αμερικάνους») είχαν το προνόμιο να πίνουν coca-cola.

    Το «Πι-Εξ» είχε pepsi.

  24. Νέος Τιπούκειτος said

    @15: Κορνήλιε, είπαμε: εσύ, μέχρι να φτάσει το 1261, απαγορεύεται να γράφεις σε πολυτονικό.

    @20: Ιμμόρ, τι εννοείς «ποιος είναι ο Μ. Καραγάτσης»;

  25. Νέος Τιπούκειτος said

    @19: Μικρή διόρθωση: «ΕΨΑ — Χτύψις;» 🙂

    Αλφρέδε, αν δεν είσαι δημοσιογράφος, αλλά είσαι/ήσουν παρόλα αυτά άνθρωπος της νύχτας, μήπως έπαιζες σε τίποτα ορχήστρες;

  26. Alfred E. Newman said

    @25

    (Ως έχω κατακτήσει) Κητάκι,
    Δεκάδες βράδια είχα συμμετάσχει στο παλκο στο Περιβόλι του Ουρανού στην πρώτη του περίοδο, με ιδιαίτερο «σουξέ» τον Μπουφετζή.

  27. Immortalité said

    @ 21 Mon cher Tipou δεν αισθάνθηκα ποτέ χωρισμένη με τους αποπάνω μας, ίσα – ίσα που τους έχω μεγάλη αδυναμία 🙂

    @ 24 Τιπούκειτε με στεναχωρείς! Δεν προσέχεις αυτά που γράφω! 🙂 Δεν έγραψα ποιος είναι ο Μ. Καραγάτσης αλλά ο Μιτια Καραγάτσης. Αν θυμάμαι καλά από τα διαβάσματά μου, ο ίδιος δεν έλυσε ποτέ το μυστήριο του Μ. και ήταν μπηχτή για τον Αλφρεντ που διαδίδει πάλι ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες 🙂

    Εγω το δηλώνω δημοσίως και με γνώση όλων των συνεπειών του νόμου ότι τον Καραγάτση όχι μόνο τον ξέρω, αλλά τον λατρεύω point finale.

  28. Alfred E. Newman said

    Συμπληρωματικό στο 19.

    Για την κατανόηση του τίτλου «Στο κράτος του ταμ ταμ» θα πρέπει ξανά να συνεκτιμηθεί το γεγονός ότι το Ταμ ταμ κυκλοφορούσε από τη ΦΙΞ στην οποία ήταν συνιδιοκτήτης (λόγω της συζύγου του) ο Πέτρος Γαρουφαλιάς κοκ.

  29. Εξ ου και η γελοιογραφία του Μητρόπουλου το ’65: «ΦΙΞ, κάνει καλό!» (το σλόγκαν της μπύρας. Απορεί η Δημοκρατία: ) «Σε ποιον;»

  30. Μαρία said

    Διαφημίσεις tam tam
    http://www.retromaniax.gr/vb/showthread.php?p=212943

    Η ΕΨΑ Βόλου είναι η καλύτερη λεμονάδα.

  31. Alfred E. Newman said

    @ 27 Immortalité

    ‘Νταξ είναι ωραίο να αναγκάζεις τελικά τους άλλους να παραδέχονται ότι έχεις δίκιο και είναι ακόμα ωραιότερο να το παραδέχονται δημόσια μετά, αλλά τέτοια αμφισβήτηση πια (για τον Αλφρεντ που διαδίδει πάλι ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες);
    Είναι απόλυτα καταγεγραμμένο ότι οι φίλοι του κατ’ επιθυμία του, τον αποκαλούσαν Μίτια το οποίο είναι η ρώσικη χαιδευτική εκδοχή του Δημήτρης (Αν θυμάσαι καλά Δημήτρης Ροδόπουλος).
    Αυτό βέβαια το γνωρίζω και από πρώτο αυτί δεδομένου ότι συνεργάστηκα με τη διαφημιστική εταιρεία που ανέφερα ελάχιστα χρόνια μετά το θάνατό του και μίλησα με όλους τους συνεργάτες και τους φίλους του.

    Μα τι κακό είναι αυτό πρωί πρωί να πρέπει να ανατρέχω στα κιτάπια χρόνων ξεχασμένων (ευτυχώς) και τόσο μακρυνών (δυστυχώς).

  32. Immortalité said

    @ 31 Μια χαρά θυμάμαι Αλφ, εγώ δεν ευτύχησα να τον κάνω παρέα, αλλά τα ‘χω διαβάσει όλα όσα αναφέρονται σε αυτόν, εκτός φυσικά από το βιβλίο της κόρης του, το οποίο αρνούμαι να το διαβάσω για ιδεολογικούς λόγους που δεν είναι της παρούσης. Αλλά από τη στιγμή κατά την οποία δεν είναι επιβεβαιωμένο, αλλά υπάρχουν μόνο ενδείξεις, έστω και ισχυρές, η πληροφορία παραμένει τυπικά ανεπιβεβαίωτη. Και το πάλι ξέρεις πολύ καλά γιατί το είπα 🙂

  33. Προς θεού! Δεν είπα κακό λόγο για την ΕΨΑ, το αντίθετο μάλιστα. Και στο τραγούδι του Ζαμπέτα ο αράπης δεν είναι ο καθ’ ού το πείραγμα, το ερωτικό αντικείμενο της μπουμπούς απ’ τ΄Αλγέρι είναι.

  34. Νέος Τιπούκειτος said

    @27: Αλίμονον, δεν είχα πρόθεσιν να σας στενοχωρήσω! Αλλά το Μίτια(ς) νομίζω ότι το είχε δανειστεί ο μακαρίτης από τον Μίτια (=Δημήτρη) Καραμάζοφ. Τι Καραμάζοφ τι Καραγάτσης, δηλαδή.

  35. Νέος Τιπούκειτος said

    @30: Μαρία, σε ανακηρύσσω αιώνια φίλη μου και επίτιμη δημότισσα Βόλου!

  36. Μαρία said

    Τιπού, μέχρι σχετικά πρόσφατα δεν έβρισκες ΕΨΑ και νόμιζα οτι είχε κλείσει. Ίσως όμως να είχαν μικρή παραγωγή. Ξέρεις κάτι;

    Για το Μίτια έτσι λέγεται.

  37. Immortalité said

    @34 & 36 κανείς δεν αντιλέγει ότι για το Μίτια έτσι λέγεται. Λέγεται όμως μόνο.

    @35 Στις βουλευτικές ήμουν στο Βόλο. Λες να ψήφισες στο τμήμα μου; 😉

  38. Μαρία said

    Για να φύγουμε απ’ το ταμ ταμ
    Αυτό το αιώνιο ‘Βιβλιάριο απόρων κορασίδων’ όταν βγήκαν στη μόδα τα ελληνοτουρκικά, το ονομάζαμε «φουκαρά χανούμ ντεφτέρ».

  39. SophiaΟικ said

    Εγώ την ΕΨΑ τα τελευταία χρόνια τη γνώρισα, εμείς είχαμε άλλες τοπικές μαρκες, Αύρα νομίζω λεγόταν, με νερό Κρυονερίου (Αχαϊας), που τις καταβρόχθησε όλες η 3Ε (μαζί με το ποταμακι του χωριού μας που το καταβρόχθησε κι αυτό, σνιφ, κλαψ) για να πλενουν τα γυάλινα μπουκάλια.

    Το Ταμταμ που λέτε βλεπω στις φωτό ότι ειχε σήμα σαν της Άμστελ και μπουκαλι σαν της κοκακόλας. Τυπική ελληνική πατέντα επομένως.

    Εγώ δεν πίνω ποτά με ανθρακικό, οπότε δεν μπορώ να πω και πολλά για τη γεύση τους, αν κι η μητέρα μου επιμενει ότι η κοκακόλα της δεκαετίας του ’50, από μηχάνημα, όχι έτοιμη, είχε την καλύτερη γέυση. Οι τωρινες έιναι λεει νερωμενες.

    Για να πειράξουμε εναν συμφοιτητή που είχε κάποια οικογενειακή σχέση με την 3Ε, κάναμε παντα μεγάλη προσπάθεα να έχουμε Πεπσι στο ψυγείο στο εργαστηριο. Δυσεύρετη έχει γίνει κι αυτή!

    Παλι στα αναψυκτικά το γυρίσαμε…

  40. Νομίζω πως η ΕΨΑ εξαγοράστηκε κι’ αυτή από κάποιαν πολυεθνική, αλλά δεν είμαι βέβαιος.

  41. Μαρία said

    Εδώ το ιστορικό της ΕΨΑ
    http://www.lemonada.gr/

  42. espectador said

    «Λεμοναααδες, πορτοκαλααδες,λουκανικα, ροξ»…ιαχη που ακουγονταν μολις κατεβαινε ο διακοπτης του μηχανικου προβολης σε θερινους κινηματογραφους.
    Με τοσα…αναψυκτικα..εχω φουσκωμα 🙂

  43. Δελλαγραμμάτικας said

    Ως φαίνεται, αι Βηζαντιναί ανωμαλίαι συνεχίζονται εν τω κράτει του ταμ-ταμ. Γνωστός (αλλ’ ουχί πολύ γνωστός) φρενοβλαβής μεγαλοξενοδόχος φέρεται δηλώσας ότι η κυβέρνησις δεν διαθέτει δημοκρατικήν νομιμοποίησιν:
    http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=150662
    Προφανώς, κατά τον προαναφερθέντα φρενοβλαβή, την τοιαύτην νομιμοποίησιν έχει ο ίδιος, ο Ρούδι Ρινάλδι και η Ομάς «Ρόζα». Ως ευστόχως λέγει ο λαός μας, «ό,τι του φανει του Λωλοστεφανή.»

  44. nikiplos said

    καλησπέρα… Αναλυτικότατα επίκαιρα από τους γάμους υπάρχουν σε μια ταινία της Ρένας Βλαχοπούλου με τους Γιάννη Βογιατζή, Ζωή Λάσκαρη Κώστα Βουτσά, κα. Θα την θυμηθείτα εύκολα καθώς ο Βογιατζής δίνει την κλασσική ατάκα-ξεκάρφωμα: «Και στο κεφαλάκι μας!» υπονοώντας ότι ευχόταν να παντρευτούν και αυτοί. Πάντως η ταινία αφιερώνει αρκετό μεγαλοπρεπή φιλμικό χρόνο με πλάνα τόσο από τους βλοσυρούς πρίγκηπες, όσο και από τους χαρούμενους και σημαιοστολισμένους αθηναϊκούς γυναικωνίτες…

    Επίσης από το ανωτέρω κείμενο του Μπόστ με άφησε άναυδο το «κατέφθηνσην» που αντικατοπτρίζει γλαφυρότατα τη τότε φθήνια μας (γιατί υπάρχει και η σημερινή)

  45. Μαρία said

    γυναικωνίτες… ;

  46. sarant said

    Σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλια.

    Μαύρα Μεσάνυχτα, ευχαριστώ για το γιουτουμπάκι. Έχει γούστο το σχόλιο του νοσταλγού που το ανέβασε, ότι εμείς οι έλληνες δεν είμαστε ώριμοι να συζητήσουμε για τον Κοκό χωρίς να εκτραπούμε σε ύβρεις.

    Βασίλη Νικολαΐδη, υπήρχε (στα σινεμά) και το μπιράλ. Τελικά κλίνω προς την εκδοχή του Αλφρέδου (στο 29) αλλά μπορεί να είναι και όλα μαζί (και υπαινιγμός για Γαρουφαλιά και παραπομπή σε αφρικάνικη χώρα). Πάντως, ΕΨΑ θυμάμαι πως δοκίμασα το καλοκαίρι -και όχι στον Βόλο.

    Αλφρέδο, πέρα από το μυστήριο του Μ στον Καραγάτση, αν θυμάμαι καλά τις περισσότερες φορές που γινόταν λόγος γι’ αυτόν έβαζαν σκέτο το επώνυμο.

  47. #42 τώρα με προκαλείς να πω το σπόρια, φυστίκια, πατλάκια των χειμερινών…

  48. sarant said

    Πατλάκια ο πασατέμπος ή τα λιόσπορα;

  49. τι κάνει πατ-πατ στην κατσαρόλα, όταν ετοιμάζεται;
    Τα δε λιόσπορα είναι τα μαύρα σπόρια, και ο πασατέμπος τα άσπρα…

  50. sarant said

    Μάλιστα, πατλάκια το ποπκόρν!

  51. Ωραίος και πάλι ο Μποστ κι οι επεξηγήσεις της ανάρτησης. Εδώ η γελοιογραφία ελαφρώς επεξεργασμένη για καλύτερη αντίθεση:

  52. Immortalité said

    Ακου πατλάκια!!! πολύ αστείο! 🙂
    Που το λένε έτσι;

  53. Μαρία said

    > πατλάκια το ποπκόρν Παπαλούτσες σε μας. Στο Βόλο νομίζω παπαδούλες.

    >Τα δε λιόσπορα είναι τα μαύρα σπόρια Μπατιρόσπορα σε μας.

  54. sarant said

    Headcharge, σ’ ευχαριστώ πολύ για την επεξεργασία του σκίτσου!

  55. Ἡ γιαγιά μου τὸ ποπκὸρν τὸ λέει ποῦφκες.

    ΥΓ Σκέφτηκα γιὰ τὸ facebook τὸ μετάφρασμα «προσωπόβιβλος» καὶ θὰ ἤθελα τὴν γνώμη σας. Ὅμως ἐνστάσεις περὶ νεοκαθαρευουσιανισμοῦ θὰ ληφθοῦν μόνο ὑπὲρ τὴς εἰσηγήσεώς μου! 🙂

  56. Immortalité said

    @ 55 «τὸ μετάφρασμα»

    το ποιο;;;;;;

  57. Alfred E. Newman said

    @ 46 >Αλφρέδο, πέρα από το μυστήριο του Μ στον Καραγάτση, αν θυμάμαι καλά τις περισσότερες φορές που γινόταν λόγος γι’ αυτόν έβαζαν σκέτο το επώνυμο.<

    Αγααπητέ μου Νικοκύρη ενώ είναι σωστή η παρατήρησή σου δεν ήταν -όπως τουλάχιστον το έχω εκλάβει- αυτό το θέμα. Στη δική μου ανάρτηση αναφέρθηκα στο Μίτια και στη συνέχεια προσπάθησα να τεκμηριώσω πώς και από πού το γνώριζα αυτό. Έτσι επικαλέστηκα προσωπικές εμπειρίες από συναναστροφές με φίλους και συνεργάτες του για το πως τον φώναζαν. Τελεία. Βεβαίως δημοσίως ο ίδιος διατηρούσε το "μυστήριο".
    Και εσύ και η Immortalité θα είχατε απόλυτο δικαίωμα να με εγκαλέσετε -τι λέω ακόμα και να με αποκλείσετε από το ιστολόγιο!- αν τον είχα αποκαλέσει "Μιχάλη" πράγμα που είχαν κάνει πολλοί πολλές φορές.

  58. Μαρία said

    Ιμόρ
    http://tinyurl.com/y6dn8df

  59. Immortalité said

    @ 57 Αμα τον είχες πει «Μιχάλη» δεν θα ήσουν ο Αλφρεντ. Τα υπόλποιπα, περί εγκλήσεων και ποινών, δεν χρήζουν απάντησης…

  60. Ἀθανασία παιδί μου, τί ἔχεις πάθει; ποῦ πῆγε ἐκεῖνο τὸ γλυκὸ καὶ μελιστάλαχτο σὰν ἀττικὸ κείμενο ὕφος σου;τόσο σὲ ἀλλοτρίωσε ἡ δικηγορία; τόσο σὲ καταβρόχθισε τὸ ἀδηφάγο καὶ ἄσπλαγχνο καφκικὸ τέρας τῆς δικονομίας; τόσο σὲ διέφθειραν τὰ πρόστυχα τεχνάσματα τοῦ Τιπούκειτου; δὲν ἔχει μείνει πιὰ τίποτε ἀπὸ τὴν ἀγάπη μας;

  61. Immortalité said

    @ 58 Πάσο…

  62. Μαρία said

    «Το ένα ήταν η σκιά του πατέρα μου, του Μιχάλη Καραγάτση. Το άλλο ήταν πάλι ο πατέρας μου που έλεγε ότι δεν έχω ταλέντο και φαντασία. Βέβαια αυτό το έλεγε για όλες τις γυναίκες συγγραφείς, ότι δηλαδή γράφουν ένα βιβλίο με τα αυτοβιογραφικά τους και μετά δεν μπορούν να γράψουν δεύτερο».
    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4515518

  63. Immortalité said

    @ 60 Γιατί το λες αυτό Κορνήλιε; τί έκανα; δεν ήξερα μία λέξη… 😦

  64. Nicolas said

    @55 Μουρολόγιο ή μουτρολόγιο, δεν θάταν καλύτερα; άντε, και μουτροτεφτέρι…

  65. Immortalité said

    @ 62 Αν όντως το είπε και δεν είναι προσθήκη/λάθος του δημοσιογράφου τί να πω. ‘Η τον ήξερε τελικά πάρα πολύ πιο καλά από όλους ή καλά κάνω και δεν διαβάζω το βιβλίο της…

    Πάντως Μαρία μ’έντυπωσιάζεις καθημερινά…

  66. Μαρία said

    Ιμόρ κι εγώ έτσι νομίζω, οτι έβαλε χέρι ο δημοσιογράφος. «Στην οικογένεια ήταν πάντα ο Δημητράκης» λέει ο εγγονός στο 20:24
    http://www.greektube.org/content/view/55671/2/

  67. Μαρία, μη μου πεις ότι απέκτησες ήχο! «ένα-δύο! ένα-δύο! ένα, δύο, τρία, τέσσερα!»

  68. Nicolas said

    Κακό-καλό πρέπει να ήπια στην Ελλάδα το 68 του περασμένου αιώνα. Και από λεμονάδες, πορτοκαλάδες, Ήβη (ξέρεις τι πίνεις…). Θυμάμαι μια αρκτική λεμονάδα κάπου στην Αθήνα, κοιμόμουν στο αυτοκίνητο και σταμάτησαν μεσημεριάτικα και δεν ξέρω που στο διάολο τη βρήκαν τόσο παγωμένη, το θυμάμαι ακόμη, απ΄ τη μια το ξινό του λεμονιού κι απ΄ την άλλη το κρύο (αυτό ήταν το 69, έχω και μια φωτογραφία μπροστά στον Παρθενώνα, αλλά δεν σας τη δείχνω!).
    Με το κακό-καλό είχε πλάκα στην Ελλάδα με τα λεπτά τα καλαμάκια σας: φυσούσαμε για να αφρίσει! και από γεύση, πρέπει να είχε διαφορά από τη σημερινή (γιατί αυτές οι γευσαναμνήσεις δεν ξεχνιούνται). Εκτός του ό,τι « avant c’était mieux » χωρίς αμφιβολία!

  69. Μαρία said

    Απίστευτο, Στάζυ. Έχω ήχο εδώ και καιρό, αλλιώς πώς θα σας έβαζα τραγουδάκια.

  70. Nicolas said

    @67 Πολύ καλό το κόλπο! (πάει θα πεθάνουν από την πείνα και οι βοϊσόβεροι, μετά τους μεταφραστές,,,). Ό,τι πρέπει για πλακίτσες!
    Μαρία, πολύ ταλέντο, μωρέ. Μπράβο φωνή! (όχι σαν την σαχλή την Πηνελόπη!)

  71. Νέος Τιπούκειτος said

    @36: Μαρία, δεν ξέρω τίποτα για μειωμένη παραγωγή της ΕΨΑ. Αφού να φανταστείς τη βρίσκουμε πλέον και στην Κύπρο (παντού, ακόμα και στα περίπτερα).

    @37: Ιμμόρ, σίγουρα στο δικό σου τμήμα ψήφισα! Εσύ δεν ήσουνα η εκθαμβωτική μελαχρινή δικαστική αντιπρόσωπος που χαλούσε κόσμο;

    @53: Μαρία, με συντριβή ομολογώ ότι τις παπαδούλες δεν τις έχω ξανακούσει, ούτε στον Βόλο ούτε αλλού. Με ακόμα μεγαλύτερη συντριβή ομολογώ επίσης ότι το ποπκόρν το ξέρω μονάχα ποπκόρν και τίποτ’ άλλο. Είμαι τελείως αγεωγράφητος; 🙂

    @60: Ποια πρόστυχα τεχνάσματα, κάθαρμα Κορνήλιε; Άμα σε πετύχω πουθενά, θα σε καρυδώσω. 🙂

  72. Μαρία said

    Τιπού, Βόλος γενικώς ειπείν. Ζαγορά για την ακρίβεια απ’ όπου και οι δημιουργοί της ΕΨΑ. Δες στο σάιτ του 41. Υπάρχει και μια διαφήμιση με το φιλόλογο Λεμονίδη που ετυμολογεί την εψάρτηση κα. Σε υποψιάζομαι.

  73. Μαρία said

    Τιπού, Βόλος γενικώς ειπείν. Ζαγορά για την ακρίβεια απ’ όπου και οι δημιουργοί της ΕΨΑ. Δες στο σάιτ του 41. Υπάρχει και μια διαφήμιση με το φιλόλογο Λεμονίδη που ετυμολογεί την εψάρτηση κα. Σε υποψιάζομαι.

    Νικολά, η πλάκα είναι οτι πλησιάζει πολύ την πραγματική μου.

  74. π2 said

    Μαρία, ωραία φωνή έχεις. 😛 (Stazy, εξαιρετικό).

  75. Μαρία said

    Μερσί, Πιδύε.

  76. Immortalité said

    @ 71 al 2 Εχει γούστο! 🙂 🙂 🙂

  77. espectador said

    55 Φατσοββλιο…πως σου φαινεται. Ξερω ανατριχιασες..αλλα υπομονη 🙂

  78. espectador said

    φτου…φατσοβιβλιο ηθελα να γραψω.

  79. Νηπιακή μου ανάμνηση, από την πρώτη μου ανάβαση στο Λυκαβηττό (1959;), είναι μία Sinalco που ήπια ή στο κυλικείο (αν υπήρχε τότε) ή από κάποιον πλανόδιο. Ελάχιστες φορές ξαναείδα αυτό το αναψυκτικό έκτοτε, αν και νομίζω πως υπάρχει ακόμα.

    Όσο για το Ταμ-Ταμ, θυμάμαι ότι διαφημιζόταν μεταξύ άλλων ως «δεν είναι Κόκα-Κόλα, δεν είναι Πέπσι-Κόλα, μόνο είναι το Ταμ-Ταμ» – βάζοντας τα λογότυπα των δύο άλλων αντί για τα ονόματά τους. Επίσης ότι είχε προφανώς πληρώσει διάφορους κινηματογράφους ώστε να προβάλλουν στην οθόνη στο διάλειμμα τη φράση «Διάλειμμα – για να πιείτε Ταμ-Ταμ». Αλλά ότι ήταν της Φιξ του Γαρουφαλιά δεν το ήξερα.

    Τις υπανάπτυκτες χώρες τέλος εγώ τις ήξερα Ταμ-Τουμ.

  80. Nicolas said

    Κι από τότε που οι Τζούλιες το ρίξανε στο Dom Perignon, οι άλλοι γυρίζουν στο κακό-καλό νέκταρ:
    http://mode.blog.lemonde.fr/2010/04/05/karl-et-sa-boisson-cafeinee-sans-sucre/
    Και με τους παράδες του ταμ-ταμ, η Ντέλλα τα περνάει τρέλα, … μούρλια ήθελα να πω (παρόραμα που λέει κι ο σαλονικιός – ο ιός των σαλονιών).

  81. dokiskaki said

    Για να κάνω μια μικρή παρέμβαση στην αρχική ανάρτηση, ο γενειοφόρος στην καρότσα είναι πιθανότατα ο Συμεών, που διατηρούσε γενειάδα από πολύ μικρή ηλικία, όπως φαίνεται από το οικογενειακό του άλμπουμ:
    http://www.kingsimeon.bg/index.php/media/viewgallery/gallery/102

    (Και τρία ωά Τουρκίας, το ξέρω, αλλά οι μικρές λεπτομέρειες που λένε)…

  82. N said

    Κι έχουμε και τα ίδια αρχικά, να τον πάρει ο διάλος! βάσανο στο Ιντερνέτι.

  83. Μαρία said

    Σκάκη, μάλλον σιγουρότατο, αφού απ’ τους αρσενικούς γαλαζοαίματους μόνο αυτόν μνημονεύει ο Μποστ.

  84. sarant said

    Αυτά που λέτε, Σκάκη και Μαρία, σωστά -αλλά 27 χρονών ο εικονιζόμενος;

  85. sarant said

    Από την άλλη, μάλλον το μούσι είναι το δικό του -και θυμάμαι σ’ ένα χρονογράφημα της εποχής τον είχαν αποκαλέσει ‘ο μουσάκιας’

  86. Μαρία said

    84, νομίζω οτι ήρθε η ώρα να δω το γάμο στο … βιου μάστερ.

  87. μα πού είναι ο δύτης να ονοματίσει το φατσοκιτάπι…

  88. Μαρία said

    Νίκο, κι όμως σε φωτό του 64 και 65 έχει κοντό μούσι (στο άλμπουμ Σκάκη).

  89. Επίχαρμος said

    @55. Μουροτέφτερο μήπως; Διάφοροι το χρησιμοποιούν για να πουλήσουν μούρη (οι παρόντες αυτονοήτως εξαιρούνται) άσε που γνωρίζεις έτσι διάφορες μούρες ή μουρίτσες. Αποτίεις και φόρο τιμής στο μπακαλοτέφτερο, που επιστρέφει δριμύτερο μαζί με τα βαρεσέδια
    @ 53 Παπαδούλες: όρος σε ευρεία χρήση στην Κ/Δ Μακεδονία τις δεκαετίες 1970-80. Απο κει και μετά κερδίζει έδαφος το ποπκόρν

  90. Μπουκανιέρος said

    Η άποψη ότι το καπάκι του ταμ-ταμ ήταν απομίμηση της άμστελ προσκρούει στο γεγονός ότι τότε δεν υπήρχε άμστελ – όχι στην Ελλάδα τουλάχιστον. Οι συνηθισμένες μπύρες ήταν η Άλφα («η μεγάλη σας φίλη», με το τυπικό στρουμπουλό μπουκαλάκι – νεκραναστήθηκε η φίρμα κάποια στιγμή, αλλά χωρίς το μπουκαλάκι) και η Φιξ. Θυμάμαι ακόμα τη Skoll και την Κορώνα (καμία σχέση με το Μεξικό – σε κείνη μάζευες τα καπάκια για να πάρεις δώρα), ενώ λίγο παλιότερη ήταν η Ολύμπια («η μπύρα των θεών»).

    Η ΕΨΑ του Τιπού, έχω την εντύπωση ότι μέσα στην τελευταία δεκαετία «κατέκτησε τις αγορές», διαδόθηκε στην υπόλοιπη Ελλάδα τέλος πάντων.
    Στην προ-3Ε κλπ. εποχή, υπήρχαν σε όλα τα μέρη διάφορες τοπικές μάρκες αναψυκτικών. Στην Κέρκυρα πίναμε Νέκταρ και Καπρίς, κι αργότερα Βέλκα (ή κάπως έτσι). Η Ήβη ήταν τυπικά αθηναϊκή – ή τουλάχιστον εγώ την έβλεπα/έπινα μόνο όταν ερχόμουνα Αθήνα.
    Αφού το επιτρέπει το θέμα (;), ας δηλώσω και την αντιπάθειά μου για το δίδυμο Sprite-7up, που εξαφάνισε τις παλιές γαζόζες (ή γκαζόζες).

    ΥΓ. Νικοκύρη, όπως βλέπεις επέζησα. Προς το παρόν.

  91. 87 Ο Δύτης χαζεύει τους Μάγια του Μελ Γκίμπσον στην τηλεόραση. Νομίζω όμως ότι το φατσοκιτάπι είναι πια μπορεί και τετριμμένο, τουλάχιστον εδώ μέσα, ε;

  92. Μπουκανιέρος said

    Αν σας καίει το κυρίως θέμα, πάντως, έχω φυλαγμένες δύο εφημερίδες απ’ το γάμο του Κοκού.
    Όχι σ’ αυτό το σπίτι όμως – δηλ. δε μπορώ να σκανάρω άμεσα.

  93. Immortalité said

    @ 55 Κορνήλιε το «βιβλίου προσωπείο» σου κάνει; ή το «βιβλιοπροσωπείο» ή το «φωτοφακέλωμα» ή το «φωτοβιβλίο» – «φωτοτετράδιο»; Εν παση περιπτώσει εσύ τινι τρόπω εμπλέκεσαι με το άθλημα;

  94. Μαρία said

    Στάζυ, η τούρκικη φάτσα είναι surat Την ξέρω απ’ την έκφραση maymun suratι(πιθημομούρης), άρα το φατσομπούκι γίνεται surat kitabι

    Μπουκάν, στο ΥΓ. παίζει κάτι συνθηματικό;

  95. Μαρία said

    92, εφημερίδες ή τις Εικόνες;

  96. Immortalité said

    Ζελίτα μπανάνα έπινε κανείς; 🙂

    (@90 Μπουκάν υπάρχει περίπτωση για κάποιο λόγο στο μέλλον να μην επιζήσεις; ανησυχητικό ακούγεται…)

  97. Μπουκανιέρος said

    95
    ‘φημερίδες, «Ημέρα» και «Βραδυνή».

    ΥΓ. Ε, ναι. Κάτι δικό μας.

  98. Μπουκανιέρος said

    96
    Όσο μου μιλάει η Ιμορταλιτέ, κανένα πρόβλημα!

    Θυμήθηκα όμως τώρα εκείνο το χαριτωμένο του Βεσπασιανού: «Αρχίζω να νιώθω θεός»!

  99. Μπουκανιέρος said

    Ή μάλλον: «Αρχίζω να γίνομαι θεός».

  100. Μαρία said

    Ημέρα! Πού τη θυμήθηκες! Εγώ τον έχω σε δισκάκια του βιου μάστερ.

  101. Μπουκανιέρος said

    #93
    Φωτοφασκέλωμα

  102. Μπουκανιέρος said

    Σε βιου-μάστερ, μόνο κάτι ταρζάν, ζορό κλπ.

  103. Μαρία said

    102 μεταξύ άλλων βλέπω οτι έχω και Κέρκυρα.

  104. Immortalité said

    @ 98 Γιατί βρε Μπουκάν το λες έτσι; πότε δε σου μιλούσα;

  105. Μαρία said

    Ιμόρ, λογοπαίζει με το ψευδώνυμό σου. Νομίζω.

  106. Immortalité said

    @ 105 Το κατάλαβα Μαρία, απλά είπα να τον πειράξω λίγο..

    Λοιπόν παραδίδω τη σκυτάλη σε όσους αντέχουν ακόμα και πάω να θέσω.

    Λεκανος les enfants…

  107. Μπουκανιέρος said

    Λεκανός, λοιπόν.
    (ο άρρωστος παραδίπλα έχει αϋπνίες -πάντα στο ίδιο παραλήρημα. Κάτι πρέπει να γίνει με την περίπτωσή του, έστω γι’ ανθρωπιστικούς λόγους)

  108. Voulagx said

    107 ανιατη περιπτωση μαλλον!

  109. Μαρία said

    Αυτοί φτιάχνονται έτσι. Οι ανθρωπιστικοί λόγοι μάλλον αφορούν εμάς.

  110. Voulagx said

    #109 Πεστο ψεμματα!

  111. Μαρία said

    Βουλάγξ, κάτι παλιά τηλεφωνικά βίτσια(με εννοείς) έχουν μεταλλαχθεί και προσαρμόστηκαν στο περιβάλλον του ιντερνέτ.

  112. Voulagx said

    #111 😛 !! Ειδες εξελιξη!
    Εψαχνα για το κερκος, δεν ηξερα οτι ειναι η ουρα.

  113. Voulagx said

    και ακουω angelo!!

  114. Voulagx said

    Alfonso ηθελα να πω, δεν ειμαι καλα μου φαινεται.

  115. Μαρία said

    Εψαχνα για το κερκος, δεν ηξερα οτι ειναι η ουρα

    Έχει και πονηρή σημασία.

    Αλφόνσο, ωραία. Με την κυρία που σου είπα;

  116. Voulagx said

    Δεν κυκλοφορει στη πιατσα! 😛
    Ενα δωρακι: http://www.youtube.com/watch?v=XHhH1XMV_-c

  117. Voulagx said

    Χαζεψα με την Αζερικη μουσικη, την Ταϊλανδικη (σε ποιο μπαρακι τη βρηκα; δε θυμαμαι τωρα), τωρα μου κολλησε η Κελτικη, πιστευω κατι θα βρω αν το ψαξω

  118. Μαρία said

    Κοίτα σύμπτωση. Το ίδιο δώρο έκανα σε άλλο μπαράκι.
    Την έχω ακούσει ζωντανά δύο φορές, όπως και μία Αζέρα. Έχουν και ενδιαφέρουσα όπερα. Το κέλτικο σιντί μου δε κυκλοφορεί, θα σου ψάξω κι εγώ αύριο. Η Γεωργία Συλαίου έβγαλε πριν απο χρόνια ένα σιντί με μουσική απ’ τις Εβρίδες.

  119. Voulagx said

    Τους Chieftains, του ξερεις;

  120. Μαρία said

    Όχι, ιρλανδέζικα είναι;

  121. Voulagx said

    Ναι,τους βρηκα τωρα, να δουμε τι ψαρια θα πιασω!!

  122. Voulagx said

    Μπορεις να μου πεις τον τιτλο απο το κελτικο σι-ντι σου;

  123. Voulagx said

    Κοιτα εδω: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=149382
    Αλλα, βασιλεψα, τα λεμe αυριο!

  124. Μαρία said

    Είναι βρετόνικα ψαράδικα τραγούδια. Εγγυημένα μη τουριστικό, γιατί το έμαθα απο βρετόνικο μαγαζί.
    Taran Kost’ ar mor

  125. gbaloglou said

    Από άηχος … υπέρηχος! 🙂 🙂

  126. έλα να φεύγει για ύπνο το γερμανικό…

  127. espectador said

    Chieftains με Van Morrisson….χαρμα. Καπου εχω το σιντι αλλα πρεπει να ψαξω.

  128. espectador said

    Chieftains με Van Morrisson….χαρμα. Καπου εχω το σιντι αλλα πρεπει να ψαξω.

  129. Μπουκανιέρος said

    119-124
    Οι Τσίφτε(ν)ς είναι καλοί, αλλά υπερβολικά «κατεστημένοι». Θυμάμαι ότι το 1991 τους κατηγορούσαν ήδη για κλασικισμό στο είδος…
    «κοστ αρ μορ» πρέπει να σημαίνει «αχτή (;) της θάλασσας» και «ταράν» σημαίνει κεραυνός, απόσο θυμάμαι.

  130. Μαρία said

    129, καλά θυμάσαι. Κεραυνός είναι το όνομα του συγκροτήματος. Το άλλο είναι προφανές αλλά είναι ο τίτλος του δίσκου και όχι ο ομώνυμος νομός ούτε όλη η Αρμορική. Αυτοί τραγουδάνε τα παραδοσιακά των ψαράδων και εργατών κονσεβοποιίας της περιοχής Vro Vigoudenn (Bigouden για τους Γάλλους).
    Αλλά γενικά τέτοια δεν πολυακούω. Μετά την Καμπύλα 116 να ακούσεις Τσίφτες, δύσκολο.

  131. #69 Μαρία, νόμιζα ότι διάβαζες χείλη… 🙂

  132. Στην αναγέννηση της κέλτικης μουσικής την δεκαετία του ’70, μην ξεχάσετε και τον Alan Stivell από την Βρετάνη. Έχω καιρό βέβαια ν’ ακούσω γι’ αυτόν.

  133. Α, τον βρήκα εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=Z593IhlhR4s

  134. Μπουκανιέρος said

    132
    Ο Στιβέλ ήταν για μένα (και για πολλούς άλλους βέβαια) το πρώτο άκουσμα από κείνα τα μέρη, σ’ εκείνη τη μακρινή δεκαετία που ανάφερες. Τη δεκαετία του ’90 συνέχιζε να βγάζει δίσκους, ενώ, φατσικά, η ηλικία τον είχε αλλάξει αρκετά. Έλεγαν, τότε, ότι το είχε παρακάνει με το πιοτό.
    Εκεί έχω μείνει (ca. 1997 δηλαδή).

  135. Τελικὰ θὰ ἐμμείνω στὸ «προσωπόβιβλος». Πιστεύω ὅτι ἀπὸ ὅλες τὶς προτάσεις αὐτὴ θὰ ἐνέκρινε καὶ ὁ Κοραῆς.

    Ζελίντα μπυράλ, Ἀθανασία, ὅλα τὰ λεφτά.

  136. #134 Ναι, έψαξα λίγο και το είδα, κοντά 40 χρόνια πάνε, άλλαξε…

  137. gbaloglou said

    #66:

    ‘Μεγάλο φραμπαλικό’ γύρω στο 1:12 — πολύ μου άρεσε αυτό 🙂

  138. – Να παρει ευχή ημουν αλλου κι αλλου και δεν πηρα χαμπαρι αυτή την εξαισια αναρτηση

    – Το Ταμ ταμ πρεπει να το πρωτοηπια εκει στα 65 -66.. Τοτε διαβαζα Γκιαουρ Ταρζαν , Υπερανθρωπο και Μικρο Ηρωα …Τοτε καπου βγηκε και το πρωτο τευχος του Μικυ Μαους .(Δεν ειχε βγει ακομα ο Μπλεκ …
    – Ο Μποστ παραμένει παντα το μεγαλο μου προτυπο .Ανυπερβλητος.
    – Εκεινο που θυμαμαι αο την εποχή της Χουντας -αμυδρα -ειναι το »ΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΛΟΧ -ΝΑΙ» …Τοτε με το »ΝΑΙ » στο Συνταγμα ..Αραγε τοχει κανεις; Μπορουμε να το ξαναδουμε;

  139. sarant said

    Νοσφεράτε, σε είχε πιάσει η σπαμοπαγίδα όλη τη νύχτα, συγνώμη.

    Για το σκίτσο που λες, υπάρχει μεν στο βιβλίο «Σκίτσα 73-74» που ακόμα κυκλοφορεί από τον Καστανιώτη, αλλά είναι εξαιρετικά πίζουλο γιατί δημοσιεύεται σε δυο αντικριστές σελίδες και δεν σκανάρεται εξόν κι αν καταστρέψεις το βιβλίο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: