Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η εθνική μας αυταρέσκεια

Posted by sarant στο 27 Απρίλιος, 2010


  Άρθρο του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, που δημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο της εφημ. ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης
Από σύστημα, αλλά και λόγω άλλων προτεραιοτήτων, είμαι αμελέστατος θεατής-ακροατής της τηλεόρασης. Ιδιαιτέρως αποφεύγω τα κανάλια που σε φλομώνουν με διαφημίσεις. Εκτός που αισθάνομαι πως με υποτιμούν, καθώς οι περισσότερες είναι φτιαγμένες ειδικά για κρετίνους, δε θέλω να μπω στη λογική τους, να συναινέσω δηλαδή στην εκστρατεία της άκριτης κατανάλωσης των προϊόντων που διαφημίζουν. Γι’ αυτό και μ’ αρέσει πολύ η Τηλεόραση της Βουλής, που δεν έχει καθόλου διαφημίσεις και επιπλέον το πρόγραμμά της είναι υψηλής ποιότητας.
Προχτές, λοιπόν, παρακολουθούσα στο κανάλι της Βουλής μια παλιά, πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του καθηγητή Δημήτρη Τσάτσου στην Έλενα Ακρίτα, που αναμεταδόθηκε με την ευκαιρία του θανάτου του. Μεταξύ των άλλων θεμάτων που έθιξαν ήταν και η αντιμετώπιση των ξένων από εμάς τους Έλληνες. Δεν είπανε πολλά πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, σ’ εμένα όμως δημιούργησαν κάποιον προβληματισμό, που σας μεταφέρω.
Η στάση που κρατάμε απέναντι στους ξένους, είτε αυτοί είναι επισκέπτες ή τουρίστες, είτε είναι οικονομικοί μετανάστες ή πρόσφυγες, προδίδει κάποιο διχασμό που μαρτυρεί τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Από τη μια κοκορευόμαστε πως: είμαστε πρώτοι στην ευστροφία, στη μαγκιά, στη λεβεντιά και βεβαίως στη δόξα των αρχαίων ημών προγόνων και από την άλλη εμείς οι ίδιοι λέμε «δεν είμαστε λαός κύριε», «τίποτα δε γίνεται σ’ αυτόν τον τόπο», αυτονομαζόμαστε «Βρωμιοί» και σε δύσκολες στιγμές αποφαινόμαστε «μωρέ, ένας Παπαδόπουλος (ή ένας Μεταξάς ή ένας Πάγκαλος – ο παππούς φυσικά) μας χρειάζεται». Άρα αναγνωρίζουμε πως δεν είμαστε ικανοί ούτε να αυτοκυβερνηθούμε.

Τώρα, πώς συμβιβάζονται οι τόσο αντίθετες αυτές απόψεις, που συχνά τις ακούμε να τις λέει (σε διαφορετικές στιγμές ψυχικής διάθεσης), το ίδιο πρόσωπο; Εθνική σχιζοφρένεια, ψυχικός διχασμός ή κρίση ταυτότητας;
Το γεγονός είναι πως κάθε μέρα ακούμε ή διαβάζουμε τέτοιες μπαρούφες, που τις ξεφουρνίζουν μάλιστα επίσημα πρόσωπα, όχι βέβαια έτσι όπως τα γράφω, αλλά κυριλέ και με σοβαροφάνεια. Οι εν λόγω επίσημοι μιλάνε για το ελληνικό δαιμόνιον, τον ελλην(οχριστιαν)ικό πολιτισμό, την πολεμική αρετή των Ελλήνων και άλλα ηχηρά παρόμοια, που λέει κι ο Καβάφης. Οι άλλοι σε σύγκριση με μας είναι κουτόφραγκοι, αμερικανάκια, χαχόλοι, τουρκαλάδες, γυφτοσκοπιανοί και δε συμμαζεύεται.
Ειδικότερα τους Ευρωπαίους τούς καταφρονούμε και τους ζηλεύουμε ταυτόχρονα. (Προσέξτε, δε λέμε «τους άλλους Ευρωπαίους» αλλά σκέτα «τους Ευρωπαίους», βγάζοντας αυτομάτως τον εαυτό μας από την παρέα τους.)
Δεν είναι μόνο «κουτόφραγκοι», δηλαδή εξ ορισμού βλάκες σε σύγκριση με μας τους ατσίδες, είναι και τσιγκούνηδες και αγέλαστοι και σκουντούφληδες, που δεν ξέρουν να ζήσουν τη ζωή τους, που δε γλεντάνε, αλλά μετράνε και τη δεκάρα και κοιτάνε μόνο τη δουλειά τους.
Μπορεί να ‘ναι κι έτσι, δε λέω, αλλά πώς να το κάνουμε βρε παιδιά. Αυτοί οι «κουτοί» καταφέρανε να κάνουν κράτη που δεν τυραννάνε τους πολίτες τους. Κανείς κουτόφραγκος δεν πάει στην Εφορία να σταθεί ώρες στην ουρά για να πληρώσει. Στέλνει με το ταχυδρομείο την επιταγή του και καθαρίζει. Κανείς δε διορίζεται με ρουσφέτι, φιλώντας κατουρημένες ποδιές και πουλώντας την ψήφο του. Δίνει εξετάσεις ή πάει με βάση την επετηρίδα. Στις χώρες των κουτόφραγκων (κοίτα να δεις μυστήρια πράματα) τα λεωφορεία και τα τρόλεϋ περνάνε πάντα στην ώρα τους από τη στάση. Αν κάποιος πολίτης θέλει μια πληροφορία από κάποια δημόσια υπηρεσία, δεν τρέχει να στριμωχτεί στα γραφεία της, την ώρα που «δέχεται το κοινό», αλλά της γράφει ή τηλεφωνεί σχετικά. Και παίρνει πάντα απάντηση.
Έχουμε ύστερα τα «αμερικανάκια», δηλαδή τους εξ ορισμού εύπιστους, τους αφελείς καταναλωτές, που έχουν θεοποιήσει το χρήμα. Μπορεί να είναι και έτσι, δε λέω, αλλά αυτά τα «αμερικανάκια» έχουν επίσης θεοποιήσει και τους θεσμούς, που εμείς δεν ξέρουμε καν τι σημαίνει η λέξη. Τα «αμερικανάκια» στείλανε στο δικαστήριο τον Νίξον, ενώ ήταν ακόμη πρόεδρός τους, πράγμα αδιανόητο σε μας, όπου ο κάθε βουλευτάκος του κυβερνώντος κόμματος θεωρεί πως υπέρκειται παντός νόμου, γιατί τα «αμερικανάκια» πιστεύουν στην ισχύ των νόμων, που σε τελική ανάλυση είναι το καταφύγιο και ο προστάτης των αδύνατων.
Ύστερα στην Αμερική, που υποτίθεται πως ο καθένας κοιτάει τη δουλειά του και κυνηγά το χρήμα, υπάρχουν ένα σωρό θεσμοθετημένες εθελοντικές οργανώσεις αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης, όπως οι «Ανώνυμοι Αλκοολικοί», αυτές που φροντίζουν τους εξαρτημένους από ουσίες και ένα σωρό άλλες. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, στην Αμερική, και όχι μόνο στις μικρές επαρχιακές πόλεις, αλλά στο Μανχάταν ή το Μπρούκλιν, υπάρχει το ενδιαφέρον για τον γείτονα, που σε μας απουσιάζει εντελώς.
Να σταματήσουμε, λοιπόν, το βιολί με τους κουτόφραγκους και τα αμερικανάκια. Άλλοι είναι οι κουτοί, οι εύπιστοι και οι ιδιοτελείς.
Advertisements

40 Σχόλια to “Η εθνική μας αυταρέσκεια”

  1. π2 said

    Άσχετο με το θέμα, αλλά θα ενδιαφέρει, υποθέτω, Σαραντάκο πατέρα και υιό: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_27/04/2010_398973

  2. Να προσθέσω στο σχόλιο του πατρός Σαραντάκου πως απ’ όλους τους «κουτόφραγκους» μόνο για τους Γερμανούς δεν έχομε ατιμωτικό υποκοριστικό· μόνο «Γερμαναράδες» τους λέμε. Γιατί τους φοβόμαστε…

  3. babis said

    Ο χαρακτηρισμός χαχόλοι είναι μειωτικός για κάποια συγκεκριμένη εθνότητα; Εγώ νόμιζα πάντα ότι σημαίνει απλά τεμπέλης.

  4. Μπάμπη, δες αυτά να σου φύγει η απορία:
    http://www.slang.gr/lemma/show/xaxolos_8169:%CF%87%CE%B1%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82
    http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=22982.0 (σχόλιο του Zazula)

  5. «Στις χώρες των κουτόφραγκων (κοίτα να δεις μυστήρια πράματα) τα λεωφορεία και τα τρόλεϋ περνάνε πάντα στην ώρα τους από τη στάση.»

    Επειδή γνωρίζω αρκετά καλά λόγω ταξιδιών από αυτά, θα σας αναφέρω ένα παράδειγμα. Πριν χρόνια που είχα πάει στην «υπανάπτυκτη» Βουδαπέστη διαπίστωσα ότι κάθε γραμμή λεωφορείου είχε τη δική της στάση καθιστώντας με αυτό τον τρόπο εντελώς περιττή την κίνηση να κάνουμε σήμα στον οδηγό που έρχεται. Στεκόμαστε στη στάση και χαλαρά ο οδηγός σταματά χωρίς να κάνουμε τίποτα από την πλευρά μας. Το καλύτερο όμως είναι ότι ΔΕΝ σου ανοίγει την πόρτα. Εσύ ως επιβάτης επιλέγεις από ποια πόρτα θα μπεις αφού δίπλα τους υπάρχουν τα κουμπιά που τις ανοίγουν! (Τα κουμπιά τα έχουμε και στα δικά μας λεωφορεία αν το καλοπροσέξετε) Εννοείται ότι μετά ο οδηγός κλείνει την πόρτα.

    Και στην Τεργέστη που όντως μπορούν να υπάρξουν πολλές γραμμές στην ίδια στάση, δεν έχει σημασία αν υπάρχει επιβάτης για μια συγκεκριμένη γραμμή, ο οδηγός είναι υποχρεωμένος να κάνει στάση!

    Αυτά όπως και κάτι άλλα παρόμοια τα αποκαλώ, κυνικά προς εμάς, με μια λέξη: «πολιτισμός».

  6. Διευκρίνιση, ο οδηγός στην Τεργέστη είναι υποχρεωμένος να κάνει στάση διότι του το υπαγορεύει αυστηρά το χρονοδιάγραμμα της διαδρομής!

  7. babis said

    @4 Ευχαριστώ

  8. Εδώ στην Αγγλία πάντως η φράση «τα τραίνα περνάνε στην ώρα τους» έχει καταντήσει ανέκδοτο. Για τα λεωφορεία δεν το συζητώ καν.

  9. Πάπιας said

    Πρώτ’απ’όλα δεν θυμάμαι πως λέγεται το φαινόμενο αλλά περιφραστικά: εμείς μπορούμε να υποτιμούμε όσο θέλουμε τους άλλους που ανήκουν μαζί μας σε μια ομάδα, αλλά δεν επιτρέπουμε την ίδια κρίση σε «ξένους» ή καλύτερα ακόμα και τότε εμείς είμαστε ανώτεροι. Το στοιχείο που κάνει την διαφορά είναι ότι αυτός που επικρίνει κάποια ελληνική συνήθεια και καταλήγει να υποτιμά το σύνολο ΔΕΝ περιλαμβάνει τον εαυτό του και τους οικείους του (για παράδειγμα όλοι μπορεί να περιφρονούν τους πολιτικούς μας, αλλά λίγο πριν τις εκλογές μια βόλτα από το γραφείο θα την κάνουν – παρ’όλ’αυτά η όποια κριτική θα ασκηθεί θα είναι στους πολιτικούς και τους ΑΛΛΟΥΣ τους κακούς έλληνες). Από αυτή την άποψη συνδυάζονται οι δύο κρίσεις.

    Επίσης ένα άλλο ανέκδοτο είναι και το «Τουλάχιστον ο Μουσολίνι έκανε τα τραίνα να περνάν στην ώρα τους»

  10. Για την Αγγλία, το παρατήρησα κι εγώ τις προάλλες που είχα πάει. Έχω την εντύπωση -διορθώστε με- ότι όταν ιδιωτικοποιήθηκαν οι σιδηρόδρομοι πήγε περίπατο η κλασική βρετανική ακρίβεια που θαυμάζουμε στις ιστορίες του Σέρλοκ Χολμς.

  11. Και στην Ελλάδα έχουμε ακρίβεια: Ένας φραπές 4 ευρόπουλα

  12. Δύτη (@ #10) όχι μόνο χάθηκε η τυπικά αγγλική ακρίβεια αλλά αυξήθηκαν πολύ και τα δυστυχήματα, λόγω της ανάθεσης της συντήρησης των γραμμών και των δικτύων επικοινωνίας σε εργολάβους. Οι οποίοι, φυσικά, είχαν μικρά συνεργεία που δεν προλάβαιναν να κάνουν όλη τη δουλειά.
    Δυστυχώς, το ίδιο θα παρατηρηθεί και εδώ, που ετοιμάζεται η πώληση του ΟΣΕ. Όταν, βέβαια, ολοκληρωθεί η απαξίωσή του…

  13. #11 😀

    Αν και έχει υπερπροβληθεί λίγο αυτό με τους ακριβούς καφέδες του Κολωνακίου -θέλω να πω, εγώ σήμερα το μεσημέρι έφαγα (αρνί-χόρτα-κούπα ήτοι νεροπότηρο κρασί) με 11,50 ευρόπουλα (μόλις πέρασα την απόδειξη στο εξέλ!). Θα μπορούσα να είχα φάει με τα διπλάσια, δεν είμαι σίγουρος ότι θα είχα φάει καλύτερα ή περισσότερο.

  14. espectador said

    Καποτε σε ενα χωριο της Γερμανιας, διορθωνα το ρολοι μου διαβαζοντας στην σταση την ωρα που θα εφθανε το λεωφορειο οταν αυτο…εφθανε.

  15. sarant said

    Άσχετο, αλλά λένε ότι οι κάτοικοι του Κένιγκσμπεργκ διόρθωναν τα ρολόγια τους όταν έβλεπαν να περνάει, στον βραδινό του περίπατο, ο Καντ.

  16. 14-15, υπάρχει και το γνωστό ανέκδοτο με τον υπεύθυνο του ρολογιού της εκκλησίας που ρύθμιζε το ρολόι του με βάση τη σειρήνα του εργοστασίου …της οποίας ο υπεύθυνος τη διόρθωνε με βάση το ρολόι της εκκλησίας.

  17. Μαρία said

    15 Εκτός απ’ τη μέρα που πληροφορήθηκε την πτώση της Βαστίλης και ανέβαλε τον περίπατο.

    «Πρέπει επίσης να καταστραφεί ο καπιταλιστικός χρόνος και δεν είναι τυχαίο που οι κομουνάροι του Παρισιού το 1871 στράφηκαν ενστικτωδώς εναντίον των ρολογιών που αντιπροσώπευαν τον καπιταλιστικό χρόνο.[…] Γαμήστε τα ρολόγια των αφεντικών και κάντε έρωτα με το γείτονά σας»
    Ντέιβιντ Κούπερ, Η πολιτική του οργασμού

  18. #17 Και αντιστρόφως:

    Έτσι που, στα μέσα του 18ου αιώνα, αν πιστέψουμε τον Στέρνε, το εκκρεμές είχε τρυπώσει και στα πιο μικρά μέρη. Ο πατέρας του Τρίσταμ Σάντυ (…)«έκανε συνήθειό του με τα χρόνια να κουρντίζει το μεγάλο ρολόι (…) Έφτασε σιγά σιγά, με τον ίδιο τρόπο, να εκτελεί την ίδια μέρα ορισμένα οικογενειακά μικροκαθήκοντα», πράγμα που επέτρεψε στον Τρίσταμ να καθορίσει με εξαιρετική ακρίβεια τη συγκεκριμένη στιγμή που τον συνέλαβε η μάνα του. Κι αυτό προκάλεσε τη Διαμαρτυρία του Ρολογά κατά του Συγγραφέα:
    «Οι παραγγελίες που είχα πάρει για πολλά ρολογια απ’ ολόκληρη τη χώρα ακυρώθηκαν, γιατί καμιά καθωσπρέπει κυρία δεν τολμάει πια να κάνει την παραμικρή νύξη για κούρντισμα του εκκρεμούς, χωρίς να εκτεθεί αμέσως στα πονηρά υπονοούμενα και στους χυδαίους υπαινιγμούς της οικογένειάς της… Οι πόρνες έφτασαν να χρησιμοποιούν για να ψαρέψουν πελάτες τη φράση: «Κύριε, θέλετε να κουρντίσω το ρολόι σας;» Ο «Ρολογάς» παραπονιέται ακόμη που οι ηθικές κυράδες σήκωσαν τα ρολόγια στο πατάρι, γιατί τα θεώρησαν «προκλήσεις για σαρκικές απολαύσεις».

    Ε. Π. Τόμσον, Χρόνος, εργασία και βιομηχανικός πολιτισμός, μετάφρ. Β. Τομανάς. Μόλις αποφάσισα να διαβάσω τον Τρίσταμ Σάντυ, επιτέλους.

  19. Nicolas said

    @9 Πεσ΄ το, Χρυσόστομε! όλα στραβά, αλλά μην τυχόν πουν τίποτα οι ξένοι. Δεν έχουν το δικαίωμα!
    (Greece: A Confederacy of Dunces?)
    @10 C’est normal pour des Anglais !
    @11 Καλόόόόόόός
    @13 Και μάλωσες με το αρνί ποιος θα φάει τα χόρτα; 😉 Τυχερέ!!! πιες μια κούπα και για μας, ωρέ κοπέλι!

    Αυτό με τα τρένα το λένε κι οι Γιαπωνέζοι: αν το τρένο δεν είναι στην ώρα του, το ρολόι σου θέλει διόρθωμα. Μου θύμισε έναν καθηγητή μου που περίμενε το λεωφορείο που είχε καμιά ώρα καθυστέρηση και διάβαζε στην εφημερίδα ότι οι Ιαπωνικοί σιδηρόδρομοι ζήτησαν δημόσια συγγνώμη από το κοινό γιατί τα τρένα τους είχαν συνολική ετήσια καθυστέρηση κάτι λεπτά! (γύρω στο 1976 πρέπει να ήτανε, πολλοί από σας δεν είχαν γεννηθεί!)

  20. Το πιο περίεργο από όλα όμως είναι το εξής:

    Παρότι όλοι τα λέμε και τα γράφουμε για τα στραβά μας, παρατηρώ ότι πάντα τα αντιμετωπίζουμε σαν πρωτόγνωρα. Λες και δεν το έχουμε πιστέψει ακόμα ότι αυτό είμαστε, λες και κάθε φορά μας κάνει εντύπωση, λες και στο βάθος πιστεύουμε ότι δεν είναι έτσι ή ότι δεν φαίνεται πια, αλλά κάθε φορά την πατάμε με τον επόμενο που θα καυτηριάσει τη συμπεριφορά μας.

    Πόσα τέτοια κείμενα δεν έχουν γραφτεί στο παρελθόν και, πόσα περισσότερα, αυτές τις μέρες. Και όμως, ένα σχόλιο τύπου «Ωχ, πάλι τα ίδια θα λέμε» δεν έχω δει πουθενά.

    Μήπως έχει δει κανένας άλλος; Οπουδήποτε; Και πως μεταφράζεται αυτό;

  21. Μαρία said

    Δύτη,όχι και τόσο αντιστρόφως.Το απόσπασμα αναφέρεται στην αναπαραγωγική σεξουαλικότητα με το ρολόι και οι καθωσπρέπει κυρίες προσπαθούν να ξορκίσουν την καταπιεστική κανονικότητα.

  22. Μαρία, η πραγματική διαφορά νομίζω είναι στην εποχή. Απο τη μια, μέσα 18ου αιώνα και χαρωπή ευφρόσυνη άνοδος του καπιταλισμού και του χρόνου του· από την άλλη, ~1970 (υποθέτω) και αμφισβήτησή του. Η Διαμαρτυρία του Ρολογά κατά του Συγγραφέα, απ’ ό,τι βλέπω, δημοσιεύτηκε ανώνυμα και υποπτεύομαι ότι ήταν έργο του ίδιου του Συγγραφέα, σατιρικής υφής. Αλλά δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για αγγλική λογοτεχνία του 18ου αιώνα.

  23. Μπουκανιέρος said

    «Όταν έγινε η επίθεση στο πρώτο εργοστάσιο -το κτίριο Σάικς στο Άκρινγκτον- το πρώτο πράγμα που μια γυναίκα χτύπησε και κομμάτιασε ήταν το τυραννικό ρολόι, το μισητό σύμβολο των δουλικών ρυθμών εργασίας του εργοστασίου».
    Τζέφρι Πίρσον, «Στις ρίζες του εργοστασιακού συστήματος: η αντίσταση στη μηχανή»
    [βρισκόμαστε στο 1826]

  24. Μπουκανιέρος said

    22
    Χαρωπή και ευφρόσυνη, ναι, αλλά για ποιους;

  25. gbaloglou said

  26. 15,
    Άσχετο κι αυτό, αλλά μια που το Κένιγκσμπεργκ ήρθε στο προσκήνιο:

    Tον 18ο αιώνα, στον δούκα της πόλης άρεσε να διασχίζει, στον περίπατό του, και τις 7 γέφυρες του ποταμού στο κέντρο της πόλης. Μόνο που δεν μπορούσε να βρεί τρόπο να διασχίζει κάθε γέφυρα μόνο μια φορά σε κάθε βόλτα του – από κάποια περνούσε δυο φορές. Μετά από πολλές προσπάθειες έδωσε το πρόβλημα στον Euler, που το έλυσε θεμελιώνοντας την θεωρία γραφημάτων και τις αρχές της τοπολογίας, τομείς με τεράστια άνθιση σήμερα.

  27. gbaloglou said

    Τις δίδαξα πάμπολλες φορές τις 7 γέφυρες … και ποτέ δεν τις βαρέθηκα!

  28. Μαρία said

    Μιχάλη, καθένας με τον πόνο του 🙂

    Δύτη, νόμισα ως ασχετότερη οτι ο Ρολογάς ήταν αφήγηση μέσα στο μυθιστόρημα του Στέρνε. Και μη λες χαρωπή, γιατί θα σε στείλω στην Κίνα να ράβεις μπλουτζήν για τους Αμερικάνους! Φαντάσου τι τράβηξε η γυναίκα που αναφέρει ο Μπουκάν, για να ξεχάσει τον ελαστικό χρόνο που βίωνε στο χωριό της.

  29. Το γεγονός επίσης ότι κανείς δεν ασχολήθηκε ούτε και με το σχόλιο της παρατήρησής μου, ενισχύει ακόμα περισσότερο την άποψη που διατυπώνει.

    Θέμα για μελέτη…

    Τώρα θα μου πεις, και με το δίκιο σου δηλαδή, δεν πας να το μελετήσεις και να μας αφήσεις ήσυχους, αλλά τέλος πάντων 🙂

  30. Μπουκανιέρος said

    18-28
    Για να μου λυθεί η απορία: κάνω λάθος που τον λέω Στερν;

  31. Μαρία said

    Μπουκάν, κι εγώ έτσι τον ήξερα αλλά επειδή είμαι τούβλο στ’ αγγλικά, σκέφτηκα οτι τον έλεγα λάθος.

  32. 24, 28, 30: Ε, εντάξει, ο Στερν δεν ανήκε ακριβώς στο προλεταριάτο. Στέρνε τον μεταφράζει ο Τομανάς κι είπα να τον αφήσω έτσι.

  33. Μαρία said

    Κι αυτοί εδώ δε λένε να το γράψουν στα ελληνικά. Τα ίδια Παντελάκη μου…, να μη τα ξαναλέμε.
    http://www.critique.gr/index.php?&page=article&id=418

  34. Μπουκανιέρος said

    Το αστείο είναι ότι (στο κείμενο του λινκ) άλλοτε τον γράφει Stern κι άλλοτε Sterne.

  35. philalethe00 said

    Βρε τι κακό μας βρήκε…

    «Ειδικότερα τους Ευρωπαίους τούς καταφρονούμε και τους ζηλεύουμε ταυτόχρονα. »
    Πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ προ- και μετά- καρλομάγνειας Ευρώπης. Δυστυχώς δε, η Διαφωτισμένη Ευρώπη μας έδειξε το πρόσωπό της στον «άθρησκό μας αιώνα», που έλεγε και ο Μπερντιάεφ, σε ορισμένες περιστάσεις, όπως αυτή του Β’ Π.Π..

    Όσο για τους Αμερικάνους, και παρά το ότι οι πατέρες του αμερικανικού έθνους έχουν θέσει σε αντιστοιχία την κυβέρνηση και τον ρόλο της με την Χριστιανοσύνη(άλλωστε, ο ίδιος ο Λίνκολν κατείργησε την δουλεία στο όνομα του χριστιανικής πόρευσης του έθνους), κατηγορούν τον Ομπάμα σε σημαντικό μέρος ως ναζιστή, επειδή, λέει, θέλει να επεκτείνει την ασφάλιση στην κοινωνία και να το κάνει όπως στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ρωμανία που πρώτη είχε δημόσια νοσοκομεία και πανεπιστήμια κτλ. και πολύ μετά στην Γερμανία του Μπίσμαρκ που ονόμασε το κράτος πρόνοιάς του στον 19ο αιώνα «Χριστιανικό σοσιαλισμό». Αυτό το(περί ευρωπαϊκοποίησης των ΗΠΑ) έλεγε και ο Πωλ Κρούγκμαν σε σχετικό άρθρο του, στο ιστολόγιο ή στους NY Times.

    Με αυτά θέλω να πω, ότι, προ του εκσυγχρονισμού της, καθώς το πιστοποιούσε και ο Καστοριάδης, η ελληνική κοινωνία είχε, αντικειμενικά, όντως απίστευτες αρετές. Το έλεγε και ο Ντοστογιέφσκυ ήδη στα 1890 κοντά συγκρίνοντας τους (ασύγκριτα λεπτότερους) «Γραικούς» με τους «χοντροκομμένους Γερμανούς». Δεν λέω, βέβαια, ότι αυτά ισχύουν και σήμερα ή ότι δεν έχει και πολλά, σημαντικά και διαχρονικά ελαττώματα.

  36. Με αφορμή 2 σχόλια που έκανα στο παρόν κείμενο και δεν έτυχαν της προσοχής κανενός, θεώρησα ότι προκύπτει σημαντικό θέμα. Έκατσα λοιπόν και ανέπτυξα ένα θέμα και για όποιον ενδιαφέρεται Ωχ, ένα χάος!.

    Το δημοσιεύσω και στο τελευταίο post, όπως και εδώ για να είμαι σίγουρος ότι θα το προσέξουν αρκετοί, ελπίζοντας πάντα ότι δεν κάνω κατάχρηση της φιλοξενίας.

  37. sarant said

    Όχι, δεν πρόκειται για κατάχρηση της φιλοξενίας αγαπητέ!

  38. Ωραία, χαίρομαι!

  39. vikar said

    μόνο για τους Γερμανούς δεν έχομε ατιμωτικό υποκοριστικό· μόνο «Γερμαναράδες» τους λέμε.Τους λέμε ωστόσο και φρίτσηδες.

  40. vikar said

    (Το παράθεμα ήταν απ’ το σχόλιο 2.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: