Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα απαλά νύχια ξαναχτυπούν

Posted by sarant στο 6 Μαΐου, 2010


Παρακολουθώ από το κανάλι της Βουλής (μέσω Διαδικτύου) τη συζήτηση για το νομοσχέδιο που υλοποιεί τον μηχανισμό στήριξης από το ΔΝΤ. Μέσα σε όλα, ανέκυψε και γλωσσικό θέμα και δεν μπορώ να μην το σχολιάσω. Μάλιστα, κράτησα σημειώσεις που είναι αρκετά ακριβείς.

Στη δευτερολογία του, γύρω στις 16.3ο, ο κ. Παπανδρέου λέει ότι η εισηγητική έκθεση του νομοσχεδίου «μιλάει εξ απαλών ονύχων για τις ευθύνες της προηγούμενης κυβέρνησης». Φυσικά, εννοούσε ότι ασκεί ήπια κριτική. Αμέσως μόλις λέει αυτά τα λόγια, ακούγονται έντονες φωνές από τα έδρανα της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είναι καθαρό τι λένε, αλλά είναι μάλλον βέβαιο ότι επικρίνουν το γλωσσικό λάθος του πρωθυπουργού!

Και πράγματι, στον διάλογο που ακολουθεί καθώς το Προεδρείο (ο κ. Πετσάλνικος) προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα, γίνεται φανερό ότι οι φωνές αφορούν το γλωσσικό λάθος («εξ απαλών ονύχων», ακούγεται μια φωνή). Καθώς επαναλαμβάνει ο Γ. Παπανδρέου τη φράση του, την αναδιατυπώνει «κριτική με πολύ ήπιους τόνους», λέει.

Και ύστερα, προσθέτει: «Αν θέλετε να αξιολογήσετε τη γλωσσική μου ικανότητα κάντε το, αλλά εκεί είναι η ουσία;». Κάτι του είπαν από κάτω, δεν ακούστηκε. Και συνέχισε ο κ. Γ. Παπανδρέου: «Ναι, είμαι Έλληνας της διασποράς. Και όχι επειδή το επέλεξα, αλλά επειδή δύο φορές ο πατέρας μου αναγκάστηκε να εξοριστεί, και έξι φορές ο παππούς μου…»

Πολύς κόσμος, ο περισσότερος κόσμος, χρησιμοποιεί «λάθος» (προσέξτε τα εισαγωγικά) την έκφραση «εξ απαλών ονύχων». Διότι, ναι μεν σημαίνει «από μικρή ηλικία» (από τότε που τα νύχια ήταν απαλά) αλλά αυτό σήμερα είναι εντελώς αδιαφανές κι έτσι η μεγάλη πλειοψηφία των συμπατριωτών μας την καταλαβαίνει ότι σημαίνει «ξώφαλτσα», «επιδερμικά» ή «ήπια».

Έχω ξαναγράψει για το ζήτημα αυτό, και το παλιό μου άρθρο το αντιγράφω πιο κάτω για όσους δεν το έχουν δει, ιδίως επειδή το είχα δημοσιέψει μέσα στο καλοκαίρι που πολύς κόσμος έλειπε. Όμως, να προσθέσω κάτι. Το θεωρώ εξωφρενικό να συνάγεται, από αυτό το γλωσσικό λάθος του πρωθυπουργού, το συμπέρασμα ότι δεν είναι τάχα Έλληνας ή ότι δεν είναι άξιος για τη θέση του. Μπορεί να μην είναι άξιος για τη θέση του, αλλά αυτό δεν αποδεικνύεται από τα απαλά νύχια! Ίσως για άλλα γλωσσικά λάθη, να μπορούσε κανείς να εντοπίσει κάποια σχέση ανάμεσα στην ικανότητα λόγου και την ικανότητα σκέψης, που κι αυτό συζητήσιμο είναι, αλλά για τη λαθεμένη χρήση ενός κλισέ αυτό δεν ισχύει καθόλου. Στο κάτω-κάτω, όπως θα δείτε πιο κάτω, το ίδιο λάθος, στη χρήση της φράσης «εξ απαλών ονύχων», το διέπραξε σε συνέντευξή του ο κ. Ηλίας Μαμαλάκης (όπως και άλλοι χιλιάδες Έλληνες). Κι όμως, αυτό δεν εμπόδισε τον κ. Μαμαλάκη να είναι ικανότατος και κορυφαίος στη δουλειά του -και να είναι και πούρος Έλληνας, θα πρόσθετα.

Τέλος πάντων, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τα απαλά νύχια, προχωρήστε πιο κάτω, αλλά με δική σας ευθύνη γιατί είναι σεντόνι!

(Όλο το προηγούμενο άρθρο είναι εδώ):

Το μαργαριτάρι το ψάρεψε η φίλη Αλεξάνδρα Καρανικολού, από τα επίλεκτα στελέχη του εξαιρετικού μεταφραστικού φόρουμ Λεξιλογία. Δικός της και ο σχολιασμός.

Από συνέντευξη του κ. Ηλία Μαμαλάκη στο Πρώτο Θέμα, σχετικά με το δείπνο του ΟΑΣΕ που οργάνωσε στην Κέρκυρα μετά από παραγγελία της κ. Μπακογιάννη.

-Είναι φαν σας η υπουργός;
-Δεν ξέρω! Έχω μια “εξ απαλών ονύχων” φιλία μαζί της και αυτό είναι όλο. Δεν τρώμε κάθε μέρα μαζί, αλλά έχουμε συναντηθεί ως καλεσμένοι σε διάφορα τραπέζια και έχουμε συζητήσει.

Μα τι λέτε, κύριε Μαμαλάκη μου; Έχετε φιλία εξ απαλών ονύχων και “αυτό είναι όλο”; Μα εσείς είστε φίλοι από τα γεννοφάσκια σας! Α, μήπως εννοούσατε κάτι άλλο; Μαντεύω, μάλλον θέλατε να πείτε, “δεν είμαστε πολύ φίλοι, όσο πατάει η γάτα”… Καλά, καλά, καταλάβαμε.

Πράγμα που μου θύμισε το παλιότερο άρθρο μου, που το αναδημοσιεύω εδώ:

Σε ένα «λαθολογικό» άρθρο του στον Ελεύθερο Τύπο (16.3.2008) ο Γιάννης Κακουλίδης φαντάζεται ότι κάνει ζάπινγκ (πώς το λένε αυτό στα λόγϊα; διαυλοπεριήγηση;) στην τηλεόραση και, καντεμιά να δεις, σε κάθε κανάλι που πέφτει ακούει κι από ένα γλωσσικό «ανοσιούργημα». Στο πρώτο κανάλι λένε «σφιγγομέτρηση» τη σφυγμομέτρηση (εγώ που δεν είμαι τόσο καντέμης, αυτό δεν το’ χω ακούσει ποτέ μου), στο δεύτερο λένε «αποθανατίζω» (το σωστό είναι απαθανατίζω), πιο πέρα σε περιγραφή αθλητικού αγώνα ο Τοχούρογλου «απεκρούει», μετά παίρνουν συνέντευξη από «τον προεδρεύων» του τάδε οργανισμού, μέχρι που έρχεται η χαριστική βολή, όταν χτυπάει το τηλέφωνο και μια φωνή ρωτάει από τον αρθρογράφο αν είναι ο κ. Κακουλίδης ιδιοχείρως. Όλα αυτά κάνουν τον αρθρογράφο να τιτλοφορήσει το σημείωμά του: «Γλωσσικό: Η εθνική μας τραγωδία», και να θεωρήσει ότι πρόκειται για πρόβλημα σοβαρότερο από το ασφαλιστικό ή το μακεδονικό (που το λέει σκοπιανό) και να κλείσει το σημείωμά του λέγοντας (όχι χωρίς υπερβολή αλλά και όχι χωρίς χιούμορ, ευτυχώς) ότι όλα αυτά θα τον έκαναν να μεταναστεύσει από τη χώρα, αλλά «έλα που στην αλλοδαπή δεν έχω πού την κεφαλήν… πλύναι!!!»

Δεν θα ασχοληθώ με τα άλλα γλωσσικά ανοσιουργήματα τα οποία επισημαίνει ο κ. Γ.Κ., παρά μόνο για να παρατηρήσω με χαρά μου ότι δεν φαίνεται να είναι χαρντκόρ λαθολόγος, γιατί δεν φαίνεται να θεωρεί λάθος το «πού την κεφαλήν κλίναι» -ως γνωστόν, οι πούροι λαθολόγοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να λέμε «πού την κεφαλήν κλίνη» (και να προφέρνουμε και την υπογεγραμμένη στο ήτα του κλίνη για να μην τη μπερδέψουμε με την κλίνη του ξενοδοχείου ή του νοσοκομείου).

Όμως θα σταθώ σε ένα «ανοσιούργημα» που καταγγέλλει ο Γ.Κ. και που δεν το ανέφερα παραπάνω. Παραθέτω εδώ ολόκληρο το σχετικό απόσπασμα του Γ. Κακουλίδη:

Αναλύει ο φωστήρας και λέει: “Έκανε μεν κριτική, αλλά … εξ απαλών ονύχων!”. Εξ απαλών ονύχων, άσχετε, θα πει ότι από τότε που είχε μαλακά νύχια, που ήτανε μωρό δηλαδή, και όχι “ηπίως” όπως νομίζεις και νομίζουνε πολλοί. Ξαναλλάζω κανάλι.

Πράγματι, είναι πάρα πολλοί εκείνοι που χρησιμοποιούν την έκφραση «εξ απαλών ονύχων» θεωρώντας ότι σημαίνει «με το γάντι, χωρίς οξύτητα» (όταν λένε «έκανε κριτική εξ απαλών ονύχων») ή «επιδερμικά, πρόχειρα» (όταν λένε ότι «εξετάσαμε το θέμα εξ απαλών ονύχων»). Και η λανθασμένη χρήση της φράσης δεν είναι κάτι το εντελώς καινούργιο –εγώ προσωπικά τη θυμάμαι… εξ απαλών ονύχων να λέγεται «λαθεμένα», μάλιστα θυμάμαι καλά ότι είχα κάνει και σχετική παρατήρηση πριν από καμιά εικοσπενταριά χρόνια σε νέο τότε ποιητή, που την είχε χρησιμοποιήσει με την έννοια της επιδερμικής προσέγγισης ενός ζητήματος. Στο βιβλίο μου για τις ιδιωματικές εκφράσεις, που έβγαλα το 1997, παρέθετα ένα απόσπασμα με λανθασμένη χρήση «Κριτική εξ απαλών ονύχων στην εισήγηση της Μ. Δαμανάκη αναμένεται να ασκήσουν και στελέχη όπως…» (εφημ. Εποχή, 20.9.92, σ. 3) και ένα παράδειγμα σωστής χρήσης από τον άγιο Παπαδιαμάντη: «Εντούτοις, με όλον αυτό το ρόδινον κάλλος της, αύτη ειργάζετο καθημερινώς εις το εργαστήριον υποδηματοποιού τής πολυτελείας παρά την οδόν Σταδίου. Ήτο βιοπαλαίστρια εξ απαλών ονύχων, η πτωχή κόρη» (Παπαδιαμάντης, “Ποία εκ των δύο”, Άπαντα, 4.107) και σημείωνα ότι η έκφραση έχει παλιώσει.

Εδώ πρέπει να εξομολογηθώ μιαν αμαρτία μου· στο βιβλίο μου για τις ιδιωματικές εκφράσεις, αντιγράφοντας κάποιαν άλλη πηγή, έγραψα ότι η έκφραση «εξ απαλών ονύχων» απαντά στην Παλατινή ανθολογία· δυστυχώς δεν είχα κάνει αυτοψία, όπως έπρεπε, όπως πάντα πρέπει να κάνουμε όταν αντιγράφουμε μη πρωτογενείς πηγές· αν είχα κάνει, θα έβλεπα ότι στο σχετικό ποίημα του Αυτομέδοντα (5.129 στην Ανθολογία) στο οποίο παρέπεμπε η άλλη πηγή, η έκφραση δεν χρησιμοποιείται μεταφορικά (με τη σημασία ‘παιδιόθεν’) αλλά κυριολεκτικά για τα απαλά νύχια μιας ασιάτισσας ορχηστρίδας, που εν πάση περιπτώσει με πολλή τέχνη και νεκρόν ανασταίνουν (το ποίημα, όπως καταλάβατε, είναι άσεμνο και επειδή μπορεί να μας διαβάσουν και παιδιά δεν επεκτείνομαι· οι μερακλήδες ας πάνε στην Παλατινή και επιτέλους μία είναι η γλώσσα, η τρισχιλιόχρονη, θα καταλάβουν).

Ωστόσο, η έκφραση «εξ απαλών ονύχων» με τη σημασία ‘παιδιόθεν’ είναι αρχαία, αν και όχι της κλασικής αρχαιότητας. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, υπάρχει στον Πλούταρχο, ή μάλλον στον ψευδοΠλούταρχο του «Περί παίδων αγωγής». Πέρα από τον Πλούταρχο, τη βρίσκω μόνο σε χριστιανούς, πατέρες της εκκλησίας (Για παράδειγμα: η μακαρία Σουσάννα ευγενής τω γένει τυγχάνουσα, εξ  απαλών ονύχων εν οικίσκω θαλαμευομένη, στον Χρυσόστομο). Υπάρχει επίσης στα λατινικά, στις ωδές του Ορατίου, όπου διαβάζουμε για κάποια κοπέλα που ακόμα δεν σκλήρυναν τα νύχια της, αλλά σκέφτεται το κρεβάτι (φιρί φιρί πάνε να μας κολάσουν σήμερα!)· πιο καθαρά, ο Κικέρωνας, σε μια από τις επιστολές του που σώθηκαν, παροτρύνει τον φίλο του να σταθεί στο ύψος του, «έτσι όπως σε ξέρω από τότε που τα νύχια σου ήταν απαλά, για να χρησιμοποιήσω μια ελληνική έκφραση».

Η έκφραση δεν φαίνεται να πέρασε στη νεότερη γλώσσα, ούτε καν να διατηρήθηκε η εικόνα. Βέβαια, στο λεξικό του Σταματάκου (και στο Αντιλεξικό του Βοσταντζόγλου, μπορεί να υπάρχει και στον Δημητράκο) βρίσκω την έκφραση «από τα μικρά μου νύχια», συνώνυμη της «εξ απαλών ονύχων», αλλά επειδή δεν την έχω συναντήσει σε κανένα κείμενο δεν ξέρω αν είναι γνήσια λαϊκή έκφραση ή λόγια μετάφραση του αρχαίου.

Λοιπόν, το ‘εξ απαλών ονύχων’ σημαίνει «από τότε που τα νύχια μου ήταν απαλά», δηλαδή από τότε που ήμουν μικρό παιδάκι, μια και τα μωρά έχουν νύχια απαλά. Λειτουργεί άραγε αυτή η φράση σήμερα; Θα έλεγα όχι· νομίζω ότι η εικόνα έχει χάσει την παραστατική της δύναμη και η έκφραση «απαλά νύχια» δεν ανακαλεί στο νου την παιδική ηλικία. Βρίσκω υγιές το γλωσσικό αισθητήριο όσων αγνοούν την έκφραση και σκέφτονται την ήπια κριτική (με το γάντι) ή την επιδερμική, ακροθιγή προσέγγιση ενός ζητήματος. Το ένα υγιές, αλλά λαθεμένο. Το άλλο σωστό, αλλά παλιωμένο.

Προσοχή, στη γλώσσα μας έχουμε εκατοντάδες αρχαίες ή αρχαΐζουσες ή αρχαϊστικές εκφράσεις (λέω αρχαΐζουσες, γιατί πολλές δεν είναι αυθεντικές αρχαίες αλλά πλάστηκαν μετά το 1800). Όλες αυτές οι εκφράσεις είναι απολιθώματα, χρησιμοποιούνται ως στερεότυπες και κακό δεν κάνουν αρκεί να τις χρησιμοποιεί κανείς ελληνοπρεπώς, δηλαδή με μέτρο. Και για τις περισσότερες από αυτές τις εκφράσεις, καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι εννοούν: πέρασε τις εξετάσεις αβρόχοις ποσί –χωρίς να βραχούν τα πόδια του, άρα εύκολα· τελειώσαμε εν ριπή οφθαλμού, παναπεί αμέσως, ώσπου ν’ ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου. Όταν λοιπόν χρησιμοποιούνται με μέτρο (αν και συνήθως δεν) οι στερεότυπες αυτές εκφράσεις κακό δεν κάνουν (όχι ότι κάνουν και πολύ καλό, όμως).

Αλλά το «εξ απαλών ονύχων» δεν το θεωρώ απλό απολίθωμα. Θέλω να πω, η έκφραση «εξ απαλών ονύχων» είναι κατά τη γνώμη μου ένας ζωντανός νεκρός. Διατηρείται, όσο διατηρείται, με διασωλήνωση και μηχανική υποστήριξη και έχει ανάγκη από σαράντα λαθολόγους να γράφουν σε εφημερίδες και περιοδικά, χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει, και να στηλιτεύουν όσους τη χρησιμοποιούν λανθασμένα, αλλά και πάλι δεν μαθαίνεται.

Ωστόσο, για νεκροζώντανος, είναι ακίνδυνος. Εννοώ ότι συνήθως, ή μάλλον σχεδόν πάντα, όταν ο συνομιλητής μας πει «εξ απαλών ονύχων», από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνουμε αν εννοεί «από παιδί» ή «ακροθιγώς». Χίλιες φορές πιο φαρμακερός νεκροζώντανος είναι ο ‘ευάριθμος’, που, αν δεν ξέρατε, σημαίνει ‘ολιγάριθμος’ (διότι είναι αυτός που εύκολα αριθμείται) αλλά με βάση το σημερινό μας γλωσσικό αισθητήριο μας φαίνεται ότι σημαίνει ‘πολυάριθμος’. Όταν ο άλλος γράφει «ευάριθμος», πολλές φορές τα συμφραζόμενα δεν βοηθάνε και ομολογώ ότι σηκώνω τα χέρια ψηλά. Ξέρει άραγε ο ερίφης τι σημαίνει  η λέξη; Κι αν το ξέρει, ξέρει ότι το ξέρω; Και ξέρει ότι το ξέρω ότι το ξέρει; Μύλος η υπόθεση, γι’ αυτό και η λέξη ευάριθμος στα δικά μου τα κιτάπια είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Με τα απαλά τα νύχια, τέτοιο πρόβλημα δεν υπάρχει. Συνήθως καταλαβαίνουμε τι εννοεί ο ποιητής.

Προσοχή όμως, δεν συστήνω σε κανέναν να χρησιμοποιεί την έκφραση λανθασμένα, με τη σημασία «ακροθιγώς» ή «επιδερμικά». Αν το κάνει, κινδυνεύει να δεχτεί μύδρους από λαθολόγους, καθαρολόγους αλλά και από εντελώς καλοπροαίρετους αναγνώστες. Και τους δικούς μου μύδρους θα δεχτεί, διότι, βρε κύριε, τα τρισχιλιετή βρακιά θέλουν επιδέξια σκέλια. Αν θέλεις να πεις ότι κάποιος έκανε κριτική σε κάποιον άλλο ήπια και προσεχτικά, πες «με το γάντι». Παραστατική εικόνα, που θα την καταλάβουν όλοι, είτε έχουν απαλά νύχια είτε σκληρά, είτε τα βάφουν, είτε όχι. Αν θέλεις να πεις ότι εξέτασες ένα θέμα ακροθιγώς, πες ‘επιδερμικά’, πες ‘ξώφαλτσα’ βρε παιδί μου. Κι αν θες να πεις ότι κάποιον τον ξέρεις από μικρό παιδί, πάλι δεν είναι ανάγκη να χρησιμοποιήσεις (σωστά) την έκφραση εξ απαλών ονύχων, σε πολλές φράσεις φαίνεται κωμικό. Αυτό το τελευταίο όμως, είναι προσωπικό γούστο. Δεν λέω, είναι και φορές που ταιριάζει στο ύφος μας η φράση, λογουχάρη αν θέλουμε να πούμε πως τα παιδιά πρέπει εξ απαλών ονύχων να διδάσκονται κάτι. Είναι όμως λίγες αυτές οι περιπτώσεις.

Κάπου εκεί πήγαινα να κλείσω το σημείωμα, όταν έψαξα λίγο βαθύτερα το θέμα, δηλαδή ανάτρεξα στον Πλούταρχο. Στην αρχή δεν είχα ανατρέξει, διότι σε μια ηλεκτρονική πηγή είχα βρει να παρατίθεται όλο το απόσπασμα: το δη λεγόμενον, εξ ονύχων απαλών αγαπώσαι τα τέκνα (Περί παίδων αγωγής), και μου φάνηκε εύλογο. Επειδή όμως η συγκεκριμένη πηγή δεν είναι εγγυημένης καθαρότητας, είπα να το ψάξω το θέμα. Καταρχάς (ή καταρχήν) επαναλαμβάνω πως δεν είναι ο Πλούταρχος που τα γράφει αυτά αλλά κάποιος άλλος που συμβατικά τον λέμε «Ψευδοπλούταρχο». Δεύτερον, στο δικό μου το κιτάπι, στην έκδοση Loeb των Ηθικών, διαβάζω: Περί δε τροφής εχόμενον αν είη λέγειν. δει δε, ως εγώ αν φαίην, αυτάς τας μητέρας τα τέκνα τρέφειν και τούτοις τους μαστούς υπέχειν·  συμπαθέστερόν τε γαρ θρέψουσι και διά πλείονος επιμελείας, ως αν ένδοθεν και το δη λεγόμενον εξ ονύχων αγαπώσαι τα τέκνα. αι τίτθαι δε και αι τροφοί την εύνοιαν υποβολιμαίαν και παρέγγραπτον έχουσιν, άτε μισθού φιλούσαι. (Περί παίδων αγωγής, 3C). Εδώ ο Πλούταρχος λέει ότι οι μανάδες πρέπει μόνες τους να θηλάζουν το παιδί τους αντί να το παραδίδουν σε τροφούς και παραμάνες, διότι έτσι θα αγαπήσουν το παιδί «από τα μέσα» και, όπως λέει η παροιμία…. οοπς, τι λέει η παροιμία; Εξ ονύχων σκέτο βρίσκω στην πηγή μου, όχι εξ ονύχων απαλών. Και στο κριτικό υπόμνημα που υπάρχει από κάτω (που όμως δεν είναι πλήρες) δεν βρίσκω σημείωση, ότι ο τάδε εκδότης προτείνει να συμπληρωθεί με το «απαλών». Και το «εξ ονύχων» ο Babbitt το μεταφράζει «έως τα ακροδάχτυλά τους» (according to the proverb, to their finger-tips). Κι ένας γερός φιλόλογος που είδε το κείμενο, έχει τη βεβαιότητα ότι η ερμηνεία «παιδιόθεν» δεν ταιριάζει, ότι οι μανάδες, κατά τον Ψ-Πλούταρχο, θ’ αγαπήσουν τα παιδιά τους με όλο τους το είναι, πράγμα που μου θυμίζει το «να έχεις την ευχή μου από τα είκοσί μου τα νύχια», που μου έλεγε η συχωρεμένη η γιαγιά μου.

Βέβαια, η έκδοση του Loeb είναι κάπως παλιά (από το 1927 θαρρώ), αν και αυτήν δέχεται και το TLG που έχω. Δεν ξέρω αν υπάρχουν νεότερες εκδόσεις που να αποκαθιστούν το «απαλών», χωρίς το οποίο δεν έχουμε μη χριστιανική πηγή που να παραδίδει την έκφραση –θα ένιωθα μάλιστα τον πειρασμό να σκεφτώ λατινική αρχή της φράσης, υπάρχει όμως κι ο Κικέρωνας που λέει ρητά ότι η παροιμία είναι ελληνική. Μπλεγμένα πράγματα! Ίσως θα έπρεπε να θίξω το θέμα… εξ απαλών ονύχων και να μην το εξετάσω σε βάθος!

72 Σχόλια to “Τα απαλά νύχια ξαναχτυπούν”

  1. Μακάρι να ήταν όλοι οι όνυχες απαλοί, φίλε μου!
    Γιατί χτες είδα κάτι πολύ σκληρά νύχια.

  2. Βέβαια ξέχασε νὰ μᾶς πῇ ὁ ΓΑΠ καὶ πόσοι ἐξωρίσθησαν ἐπὶ τοῦ πάππου του.

  3. Δέσποτα, μιὰ ἄσχετη ἐρώτησι ποὺ ἤθελα νὰ κάνω ἀπὸ καιρό: τί στὸ καλὸ συμβαίνει στὸ Βέλγιο μὲ τὸ γλωσσικό;

  4. Σκεπτικιστής said

    Αναρωτιέμαι τι νόημα έχει όλο αυτό το σεντόνι. Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια. Μήπως θα ήταν προτιμότερο να προσγειωθείτε κύριε Σαραντάκο; Ο κόσμος μας δεν είναι μάλλον και δικός σας κόσμος, κι ας δηλώνετε αριστερός…

  5. sarant said

    Σκύλε ΒΚ, χτες ήταν σκληρά μόνο ή και γαμψά τα νύχια;

    Κορνήλιε, τα γλωσσικά του Βελγίου αξίζουν χωριστό σημείωμα. Πολύ σύντομα, ο τωρινός καβγάς έχει θαρρώ να κάνει με το ότι, κατά τη γνώμη των φλαμανδόφωνων, όλο και περισσότεροι γαλλόφωνοι εγκαθίστανται στα φλαμανδόφωνα προάστια των Βρυξελλών και αλλοιώνουν τους συσχετισμούς.

    Σκεπτικιστή, το σεντόνι έχει νόημα να διερευνήσει την ιστορία μιας φράσης. Το έγραψα παλιότερα, επειδή με ενδιαφέρει. Το αναδημοσίευσα σήμερα επειδή έγινε θόρυβος στη Βουλή για τη φράση αυτή. Απ’ όσο ξέρω, τα κείμενα του ιστολογίου δεν έχουν συμπεριληφθεί στην εξεταστέα ύλη κάποιας σχολής, οπότε δεν είστε υποχρεωμένος να τα διαβάζετε αν δεν σας κινούν το ενδιαφέρον. Ο κόσμος ο δικός σας δεν έχει ανθρώπους που να ενδιαφέρονται για πράγματα μη παραδεδεγμένης χρησιμότητας;

  6. Πάπιας said

    Για το Βέλγιο βασικά αυτό είναι που γράφει ο οικοδεσπότης – οι συσχετισμοί φυσικά αφορούν στην εκπροσώπηση στην εξουσία. Ωστόσο το πρόβλημα είναι παμπάλαιο και περισσότερο αφορά τον διαχωρισμό στα 2 του βέλγικου λαού, τους φλαμανδούς και τους βαλόνους.

    Σχετικά με την φράση και την χρήση της εγώ μόνο μια ένσταση έχω: αφού είναι έλληνας της διασποράς, γιατί δεν μιλάει όπως ξέρει? Δεν πιστεύω να είχε κανείς αντίρηση να πει «ήπια κριτική».

  7. gbaloglou said

    Όταν κάτι το βρίσκουμε μόνο σε Χριστιανούς ή μεταγενέστερους ψευδοτέτοιους, άντε και κανέναν Πολύβιο, τότε δεν ψάχνουμε για Σημιτικές ρίζες, Αλεξανδρινούς Εβραίους, και όλα τα τοιαύτα; («Θα πάω εκεί, στην Αραπιά, που μ’ έχουνε μιλήσει, για μια μεγάλη μάγισσα»…)

    [Για το «ζάπινγκ» προτείνω, επηρεασμένος ίσως και από το άσεμνο περιεχόμενο της ανάρτησης, την «καναλότσαρκα» 🙂 ]

  8. Ηλεφούφουτος said

    Γιώργο, σε πρόλαβα δυο μέρες πριν.

  9. #5, #6 Όπως είπε κι ένας πρώην Βέλγος το Βέλγιο είναι ακόμη σε beta έκδοση, οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να το αποσύρουν…

  10. Και είναι απίθανο σε πόσα κανάλια -εφημερίδες δεν είδα ακόμη- πέτυχα την «οργή» ΓΑΠ και την επίκληση από τον ίδιο της ιδιότητας του Έλληνα της Διασποράς, χωρίς κανένα να εξηγήσει το περιστατικό. Αν δεν είχες γράψει, νικοκύρη, εσύ, θα ανήκουν στα εκατομμύρια Ελλήνων που θα ήξερα απλώς ότι «κάποιοι τον ειρωνεύτηκαν για τις επιδόσεις του στα ελληνικά».

  11. sarant said

    Ο σ. Μπογιόπουλος στον σημερινό Ριζοσπάστη σχολιάζει σύντομα το θέμα:
    http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=7/5/2010&id=12086&pageNo=47&direction=-1

    Δεν γνωρίζει τι σημαίνει η φράση «εξ’ απαλών ονύχων» – την οποία χρησιμοποίησε αδόκιμα χτες στη Βουλή – επειδή είναι Ελληνας της διασποράς ένεκα της «εξορίας» της οικογένειάς του, ισχυρίστηκε ο κ. Παπανδρέου…

    Μάλλον θα πρέπει να υποθέσουμε ότι και κείνο το προεκλογικό «όλοι στις… κάλτσες» (!), στις «εξορίες» θα οφείλεται…

    Μόνο που αν είναι να επικρίνουμε λάθη καλό είναι να μην κάνουμε κι εμείς οι ίδιοι. Η απόστροφος στο «εξ απαλών» είναι περιττή και κάποιοι παλιοί τη θεωρούσανε χοντρό λάθος.

  12. καὶ εἶναι χοντρὀ λάθος, διότι δὲν ἐκθλίβεται τίποτε!

  13. Κι εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ἀπάντησι στὰ περὶ Βελγίου.

  14. Στάζυβε μοῦ θυμίζεις τὸ παλιὸ ἀνέκδοτο γιὰ τὴν Σερβία. Τί κοινὸ ἔχει μὲ τὰ κινητὰ Nokya; Κάθε χρόνο κυκλοφορεῖ σὲ μικρότερο μοντέλο.

  15. Immortalité said

    @ 9 🙂 🙂 🙂

    Σε παρέα τριαντάρηδων, το Βέλγιο είναι συνώνυμο του «δεν υπάρχει». είναι η ανύπαρκτη χώρα…

  16. @15: Ιμμόρ, για δώσε ένα παράδειγμα με το «Βέλγιο» σ’ αυτή τη σημασία. Επειδή είμαι σχεδόν πρώην τριαντάρης, δεν την έχω ξανακούσει… 😉

  17. sarant said

    Ναι, κι εγώ ενδιαφέρομαι για παράδειγμα χρήσης, αν και οι σχέσεις μου με τον αριθμό τριάντα είναι πλέον πλατωνικές.

    (Αλήθεια, Τιπούκειτε, chez toi η λέξη τριαντάρης σημαίνει «30 χρονών», «30 και κάτι ή παρά κάτι» ή «in his thirties, παναπεί 30 με 39»;)

  18. echthrosofer said

    @
    Τη σημασια αυτη για το Βελγιο την εντοπισα πρωτη φορα στην εκπομπη φαητ κλαμπ του σπορεφεμ,γυρο στο 2004.Δεν αποκλειω να ηταν εσωτερικο αστειο,καθως η εκπομπη εχει αρκετα τετοια,ορισμενα απο τα οποια εχουν ξεφυγει απο το στενο ραδιοφονικο πλαισιο.

  19. echthrosofer said

    Σορρυ για το φονικο

  20. ἐμένα τὸ Βέλγιο μοῦ φέρνει 3 πράγματα στὸ μυαλό:

    σοκολάτες (πέρυσι τέτοιες μέρες ἤμουν στὴν Ἑλβετία…)

    τὸν Ἡρακλῆ Πουαρὼ

    τὴν ἀρχὴ τοῦ de bello Gallico

  21. @17: Νικοκύρη, πολλά καλή αρώτηση! Προφανώς η καθιερωμένη σημασία του τριαντάρης είναι «τριάντα και κάτι, τριάντα παρά κάτι». Αλλά πώς αλλιώς να πεις το «in his thirties»;

    @20: Κορνήλιε, γιατί σνομπάρεις τον επιθεωρητή Μαιγκρέ; Τον Ζακ Μπρελ; Τον Σεζάρ Φρανκ;

  22. sarant said

    Μην πούμε και τον ΤενΤεν.

    Τιπούκειτε, κάποτε ήθελα να μάθω αν κάποιος 49 ετών λέγεται in his fifties και έβαλα την ερώτηση σε ένα φόρουμ αγγλικής γλώσσας -και μου απάντησε κάποιος «είμαι 49 χρονών, κι αν πεις in his fifties για μένα θα τσακωθούμε». Οπότε, αν και πλουσιότερη όλων η γλώσσα μας δεν έχει αντίστοιχο του in his fifties/thirties/οτιδήποτε.

  23. Alfred E. Newman said

    Αντίθετα με τις φράσεις για τους αιώνες (και τις χιλιετίες) έχω την αίσθηση που αγγίει τα όρια της βεβαιότητας ότι thirties είναι από 30 ως 39, forties από 40 ως 49 κοκ.

    Παράλληλα βέβαια υπάρχουν και εναλλακτικές μετρήσεις όπως π.χ. στη φράση:¨Η ωραιότερη δεκαετία στη ζωή μιας γυναίκας είναι από τα 29 στα 30¨.
    Επίσης υπήρχε και μητέρα ενός φίλου που έλεγε ότι ήταν «ογδομήντα» (με χαμηλόφωνη και γρήγορη άρθρωση). 😆

  24. Alfred E. Newman said

    Α! και το γνωστό άσμα «βρε πως μπατιρίσαμε» αναφερόταν σε όσους είχαν πάψει να έχουν ηλικία που να αρχίσει από 3.

    Βέβαια είκοσι χρόνια μετά ο Ζαμπέτας τόνιζε ότι ο σαραντάρης κλπ.

    Και καμιά δεκαριά χρόνια μετά η Ρίτα Σακελλαρίου καθόριζε και την ισοτιμία «μια σαραντάρα= δύο εικοσάρες»

  25. Immortalité said

    Μολις είχα μια ξεκαρδιστική συζήτηση για την ύπαρξη του… Βελγίου. 🙂 Τιπούκειτε μπορεί να είσαι τριανταπεντάρης, αλλά ούτε ακούς τις εκπομπές που ακούει ο Espectador (@ 18) ούτε κάνεις παρέα αυτούς που τις ακούν γιαυτό δεν το ξέρεις. 🙂 Στην κουβέντα λοιπόν απάνω έμαθα ότι ούτε ο Καναδάς υπάρχει και οτι και οι δύο χώρες είναι προιόν συνομωσιολογίας. Δεν είναι τυχαίο, ανέφερε ο συνομιλητής μου, που δεν υπάρχει τιποτα για το οποίο να είναι διασημες αυτές οι χώρες. Οταν του ανέφερα τον Πουαρώ μου απάντησε ότι κάθομαι και πιστεύω μια αγγλίδα που έγραφε αστυνομικά. Μου ανέφερε και ένα αγγλικό ανέκδοτο των αρχών του αιώνα (ή μάλλον αυτός το διάβασε σε εφημερίδα των αρχών του αιώνα) σχετικά με την Κίνα. Ειχε αρχίσει η προσπάθεια εξερεύνησης της Κινας και πολλοί άνθρωποι πήγαιναν, αλλά επειδή ήταν πολύ μακρινό και δύσκολο ταξιδι το οποίο επιβεβαιωνόταν δυσκολα, αποτέλεσε και δικαιολογία για όσους αναγκάζονταν να εξαφανιστούν απο την κοινωνική ζωή (φυλακή, χρεωκοπία, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες), όλοι αυτοί είχαν πάει στην Κίνα. Οποτε οι Αγγλοι έλεγαν: «China. They tell you it’s there. Do you really believe them?»
    Για να συνεχίσω το σεντονάκι να πω οτι η κουβέντα μου θύμισε ένα μυθιστόρημα του Antoine Bello «Les Falsificateurs» που έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδοσεις Πόλις με τον τίτλο «οι παραχαράκτες» σε μετάφραση Ευγενίας Γραμματικοπούλου. Είναι ένα καταπληκτικό μυθιστορημα, σχεδον δεν υπάρχει :-). Αν το διαβάσει κανείς μπορεί και να αρχίσει να πιστευει οτι το Βέλγιο μπορεί και να είναι προιον συνομωσιολογιας…

    Σχετικά με τις ηλικίες τώρα, νόμιζα ότι από 30-35 είσαι τριαντάρης και από 35-40 τριανταπεντάρης. Αντε αμα είσαι τριαντα οχτώ-εννιά, να σε πουν «τριανταπεντάρη και». Και ούτω καθεξής.

  26. sarant said

    Αλφρέδο, Να μου επιτρέψεις, ως Σαραντάκος που είμαι να σε διορθώσω:
    ο Ζαμπέτας δεν έλεγε για σαραντάρη αλλά για πενηντάρη (είναι ο νέος της εποχής).
    Για σαραντάρη έλεγε ο Πάριος (μην κοιτάς που είμαι σαραντάρης κι όλο διστάζεις να με φλερτάρεις και πιο κάτω ‘μην κοιτάς τα χρόνια μου λοιπόν, ο άντρας πρέπει να’χει παρελθόν).

    Αντίθετα, ο Ναπολέοντας ήθελε άντρες με μέλλον και γυναίκες με παρελθόν.

  27. επιχαρμος said

    @24 Αν θυμαμαι καλά ο Ζαμπέτας για πενηντάρηδες έλεγε. Ήδη το άκουσα απο χορωδία ΚΑΠΗ διασκευασμένο σε ογδοντάρη
    @25 Το σαρανταπλην πως σου φαίνεται; Ή το σαρανταέλα σε αντίστιξη του τριανταφεύγα;

  28. Alfred E. Newman said

    @ 26-27
    lapsus πληκτρολογίου.
    Εσείς ως έχοντες έννομο συμφέρον το εντοπίσατε αμέσως. 😈

  29. περὶ ὕψους

    Η θέα είναι υπέροχη από τα πενήντα.
    Τα βλέπεις όλα μέσα από άλλα σύννεφα,
    κόκκινα, ροζ, μαβί ( αρκεί να μην τα
    μπερδέψεις με γαρύφαλλα και κρίνα
    όπως εκείνοι που σκέπτονται ασύνετα ).

    Λίγο πιο πάνω αρχίζουν τα σκότη
    που χύνει κρουνηδόν η Χίμαιρα,
    καθώς ο γύπας σκαλίζει το συκώτι
    κι αισθάνεσαι επιτέλους ότι
    χωνεύονται τα αιώνια με τα εφήμερα.

    Με συναρπάζουν ετούτα τα ύψη,
    όπου τίποτε δεν φαίνεται αδύνατο,
    σαν κάποιο χέρι να έχει εξαλείψει
    τον γκρίζο βράχο, κι όπου η θλίψη
    μοσχοβολάει σαν μήλο αγίνωτο.

    (τὸ μονοτονικὸν λόγῳ ἐπικολλήσεως)

  30. ἂ ξέχασα νὰ γράψω ὅτι εἶναι τοῦ Νάσου Βαγενᾶ

    (ἐγὼ μόνο γιὰ τὰ 25 ἔγραψα κι ὁ Κοροπούλης γιὰ τὰ τριάντα)

  31. Μαρία said

    Και ο αγαπημένος του Νικοκύρη Λαπαθιώτης, για τον πενηνταπεντάρη Στέφανο Μαρτζώκη: «το αγαθό εκείνο γεροντάκι, με την επτανησιώτικη τραγουδιστή προφορά του…»

  32. sarant said

    Μαρία, καλώς επανήλθες

  33. @27: Επίχαρμε, το σαρανταέλα είναι εξαιρετικό! Θα το υιοθετήσω, καθότι βρίσκομαι και στην κρίσιμη ηλικία.

    @25: Ιμμόρ, μακάρι να ήμανε τριανταπεντάρης, τζάνουμ.

  34. Μαρία said

    32, μερσί. Τη φάση με τα νύχια την έχασα αλλά απο την αγόρευση Σαμαρά σημείωσα το «ανεξαρτήτων όλων των άλλων …» μια … γενική απόλυτη που χρησιμοποιείται φαίνεται «ανεξαρτήτου» ηλικίας, μορφωτικού επιπέδου και οικογενειακής παράδοσης.

    Τιπούκειτε, εξαιρετικό, μόνο που εμένα το εξηνταέλα μου στερεί 2 μισθουλάκια.

  35. Immortalité said

    @ 33 Τριανταπέντε με σαρανταέλα σιγά τη μεγάλη διαφορά! 😉

    Πάντως προτιμώ το «τριανταπεντάρης και», και ένα και δύο και τρία και τέσσερα, τί σημασία εχει; Αμα αλλάξεις δεκαετία το συζητάμε…

    Καλώς τη Μαρία…

  36. απ’ την τριανταμία υπάρχει το τριανταφεύγα…

  37. Σαρανταέλα μάστοροι κι ἐξήντα μαθητᾶδες
    γιοφύρι θεμελιώνανε στὸ μπλὸγκ τοῦ σαραντάκου
    χαμπάρι δὲν τοὺς πήρανε οἱ πρωινὲς φυλλάδες
    γι’αὐτὸ καὶ γλύτωσαν φτηνὰ τὴν Πόπη Διαμαντάκου.

    Μὰ ἐγὼ τοὺς γράφω τοῦτα δῶ γιατὶ τὰ πήγαιν’-ἔλα
    τοὺς φάγανε καὶ νιώθουνε τὰ χρόνια τους σὰν βάρος
    ὁ τζόβενος Τιπούκειτος κι ἡ Μάρω ἡ κοπέλλα,
    χρειάζονται ἄφότεροι μιὰ ἔνεσι μὲ θάρρος.

    Τὸ ἴναδλαμά σας στὸ μυαλὸ νὰ ἔχετε γιὰ πάντα
    τὸν Κριαρᾶ ποὺ νίκησε τὸν Χάροντα στ’ ἀλώνια
    καὶ τότε ἀστεῖα θὰ φανοῦν τὰ ήντα καὶ τὰ άντα
    γιατὶ μπροστά σας βρίσκονται τὰ πιὸ ὡραῖα χρόνια.

  38. Μαρία said

    36, ε ναι. Κι έτσι έχει δίκιο η Ιμόρ. Τι 32 τι 39. Έτσι κι αλλιώς καμένος είσαι.

  39. brainwashed said

    Μα καλά, τόση ώρα μιλάτε για το Βέλγιο και κανείς δεν έχει αναφερθεί στις κολασμένες βελγικές μπύρες! Όλοι του κατηχητικού πια; 🙂

  40. #39 Έχεις άδικο. Τις καλύτερες στα μοναστήρια τις φτιάχνουν 😉

  41. sarant said

    37: αριστούργημα!

    39: πράγματι, πάμπολλες και πολύ καλές μπίρες -ίσως όμως να μην είμαστε του κατηχητικού, αλλά να έχουμε περάσει σε παραπάνω τάξη 🙂

  42. brainwashed said

    @40 Μα αυτό ακριβώς είπα κι εγώ 🙂

  43. Immortalité said

    @ 40 Του διαβολου οι καλογέροι 😉

    @ 37 Κορνήλιε έγραψες πάλι!!!

    (Να ρωτήσω κάτι άσχετο; Διαβάζω ένα άρθρο στη Monde και έπεσα πάνω σε μια φράση που δεν την έχω ξαναδεί: «Toute l’affaire est cousue de fil blanc». Νομίζω οτι εννοεί ότι η υπόθεση είναι καλυμένη από μυστήριο, δεν είναι ξεκάθαρη, ότι υπάρχουν αδιευκρίνιστα και σκοτεινά σημεία. Την έχει υπόψη του κανείς; )

  44. ppan said

    το αντιθετο σημαινει, νομιζω, η ασπρη κλωστη φαινεται, αρα η αποπειρα να συγκαλυφθει ειναι απτυχημενη

  45. Immortalité said

    Αρα εννοεί ότι ειναι χονδροειδώς/εμφανώς κατασκευασμένη…

  46. Μαρία said

    Όπως λέει κι η Ππαν πρόκειται για το αντίθετο: λέγεται για κάτι χοντροκομμένο π.χ. ψέμα.

  47. Μαρία said

    Ιμόρ, δες κι εδώ
    http://www.cnrtl.fr/definition/cousu

  48. Nicolas said

    Cousu de fil blanc : très visible, où la supercherie est vite découverte.
    Πως λέμε « ça se voit comme le nez au milieu de la figure ».

    Το Βέλγιο είναι μια τεχνητή χώρα, όπως ο Λίβανος, όπως η… Ελλάδα. Για την ώρα μόνον η Ελλάδα κρατάει, γιατί ο Λίβανος εντάξει ξέρετε και το Βέλγιο φιρί-φιρί το πάνε, αλλά στο τέλος θα το καταφέρουν. Ίσως έτσι να αρχίσουμε να φτιάχνουμε από χώρες επαρχίες στην Ευρώπη και να καταλήξουμε από την Αυτοκρατορία στα Φέουδα!

  49. Immortalité said

    Merci à tous. Νικολά αυτή η έκφραση με τη μύτη είναι από τις αγαπημένες μου.:-) Παντως το κείμενο είναι λίγο αμφίσημο γιατί αμεσως πριν αναφέρεται σε μια υπόθεση συγκάλυψης (αποτυχημένης όπως αποδεικνύεται).

  50. Μαρία said

    48 Φέουδο Κορσικής θα έχουμε;

  51. @34: Καλώς τη Μαρία! Πώς ήταν το ταξιδάκι;

  52. Μαρία said

    51, Τιπού, ωραίο και περιλάμβανε αναγκαστικά Βόλο και μάλιστα μια μέρα παραπάνω λόγω της πρωτομαγιάτικης απεργίας. Άκουσα κι ένα ωραίο το μεσημέρι πρωτομαγιάς. Το τσιπουράδικο είναι φίσκα. Κάποια στιγμή εμφανίζεται φωτορεπόρτερ, οπότε θαμώνας που καθόταν δίπλα μου: «Ελπίζω να μη δουλεύεις για γερμανικό περιοδικό»

  53. @52: Χε χε, καλό! Και χρεωκοπημένος ο Έλλην θα το χτυπήσει το τσίπουρο.

  54. sarant said

    52: Πολύ καλό, πράγματι!

    (Αχ, τα τσιπουράδικα…)

  55. Alfred E. Newman said

    Cousu de fil blanc = κακότεχνο

  56. ΕΠΙΧΑΡΜΟΣ said

    @33. Μερσί. Και μια λεπτομέρεια: Ως δημοκράτες άνθρωποι δεν μετράμε τα χρόνια της χούντας. Έτσι, κερδίζεις κατηγορία. Κόλπο που μου έμαθε ο ενενηντάρης πατέρας μιας φίλης μου, που δεν μετράει τα χρόνια της εξορίας και των φυλακών και πασάρεται για εβδομηντάρης (βοηθάει και η εμφάνιση βεβαίως)
    @37. Ωραίο !!!
    @39, 52. Αντε πάλι μας κολάσατε. Τα εξαρτημένα ανακλαστικά με οδήγησαν πρώτα στο ψυγείο για μια chimay και κατόπιν στην έξοδο για τσίπουρα. Ούτε απόψε θα ξεκινήσω το Finnegan’s wake.

  57. Immortalité said

    @ 55 Ευχαριστώ Αλφρεντ.

  58. Γενικά αυτή η έκφραση μού φαίνεται κάπως χαζή. Από μικρή ηλικία τα νύχια είναι κάμποσο σκληρά κι αυτό το διαπιστώνεις όταν σε γρατζουνάει ένα παιδί.

    Εδώ που τα λέμε τα νύχια μαλακώνουν με το νερό κι έτσι για εμένα προσωπικά η έκφραση «εξ απαλών ονύχων» σημαίνει «από το τελευταίο του μπάνιο!» (ή από την τευλευταία φορά που έπλυνε τα πιάτα…)

    😛

  59. sarant said

    Φαροφύλακα, δεν έχεις άδικο!

  60. μήπως ἐννοούνται τὰ νύχια τῶν ποδιῶν; εἶδα νύχια ποδιῶν ἀνθρώπων πάρα πολὺ σκληρά. δὲν κόβονται χωρὶς μούλιασμα. ἰδιαίτερα σὲ ἀγροτικὲς κοινωνίες σκληραγωγημένων ἀνθρώπων ὅπου ζοῦσαν οἱ περισσότερροι ἄνθρωποι στὴν ἀρχαιότητα μέχρι καὶ ττὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰῶνος.

  61. MrWindUpBird said

    Το Βελγιο φυσικα και δεν υπαρχει.
    Ουτε οι Βελγοι υπαρχουν. Εκτος αν καποιος πιστευει οτι ο Τεν Τεν ή ο Πουαρω υπαρχουν οποτε δεν μπορω να επιχειρηματολογησω.

    Και δεν το λεμε μονο εμεις οι 20αρηδες – 30αρηδες. Το λενε και οι ευρωβουλευτες:

    πιο σοβαρα τωρα, αν και δεν ξερω απο που προεκυψε αυτο το αστειο ειμαι σχεδον βεβαιος οτι μας ηρθε απο τα ξενα (βλ. http://uncyclopedia.wikia.com/wiki/Belgium) και παει χερακι χερακι με τα αστεια με τον τσακ νορις (επισης αλλοδαπα). οσο για τη χρηση Βελγιο = δεν υπαρχει δεν την εχω ακουσει πουθενα παρα μονο αν ακολουθειται απο επεξηγηση (πχ. «Ο γκομενος της ειναι απο το Βελγιο, δηλαδη δεν υπαρχει»). Αυτο ισως οφειλεται στο οτι το αστειο αυτο δεν ειναι και τοοσο διαδεδομενο.

  62. babis said

    Στο σημερινό του άρθρο στην Καθημερινή, ο Παντελής Μπουκάλας χρησιμοποίησε τα απαλά νύχια με την αρχική τους σημασία και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που να μη δημιουργηθεί καθόλου σύγχυση ως προς το νόημα της έκφρασης. Εύγε!

    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_23/06/2010_1291997

  63. Εξ απαλών ονύχων πέρασε ο Ξενοφώντας από την Ήπειρο, μας είπε μόλις τώρα ο ανταποκριτής της ΕΡΤ στα Γιάννενα, και κανείς δεν κατάλαβε τι εννοούσε…

  64. sarant said

    Από τότε που ήταν απλό αεράκι 🙂

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    64 θου κύριε 🙂 🙂 (προερχόμενο απο φασολάδα-δεν άντεξα! )

  66. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Α προπό, άκουσα πριν τον μετεωρολόγο Κολλιδά στο 24.7 να λέει ότι πληρώνεις και δίνεις όνομα στους ευρωπαϊκούς κυκλώνες. Εμείς ως χώρα ανήκουμε στον Ευρωπαϊκο Μετεωρολογικό Οργανισμό κι έτσι υιοθετούμε την ονοματολογία που δίνει ο Γαλλικός Οργανισμός(από κει ονοαμτίστηκε ο Ζορμπάς) ενώ με την Ιταλία διαφέρουμε και μια προηγούμενη φορά οι Ιταλοί τον είπαν Νούμα (Νουμμά;;) αυτόν που εμείς είπαμε Ζήνωνα.

  67. sarant said

    66 Νουμά μάλλον.

  68. Ενώ ο αντιπεριφερειάρχης Κεφαλλονιάς μας είπε μόλις ότι με την βοήθεια του Αγίου τους, και χάριν στις υπεράνθρωπες προσπάθειες Πυροσβεστικής κλπ., οι φωτιές σήμερα είναι σε ύφεση… Μνημόνια χίλια χρόνια, που λένε.

  69. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αυτό φαντάστηκα όπως τον άκουσα να λέει Νιούμα 🙂 (άσχετα που το έγραψα λάθος 🙂 )

    Να βάλουμε ρεφενέ, όσοι θέμε να κάνουμε σεϊρι, (γύρω στα 300 ευρώ είπε στοιχίζει) να ονοματίσουμε έναν επόμενο κυκλώνα- με έμπνευση εννοείται-τί στο καλό λεξιδίφηδες είμεθα εδώ 🙂 αλλά είπε ότι περιμένουν ουρά οι επίδοξοι νονοί 🙂
    Ήθελα να ξερα πχοιοι ελληνόλοξοι κάτσανε καραούλι στην αράδα για το Φώντα και το …συρτάκι! 🙂

    Σε άλλα νέα, ακούω από το Σιχλετίδη Στο Κόκκινο ότι η Μπέτη θα φορέσει/φόρεσε; στην Αμερική το ίδιο φόρεμα με αυτό που υποδέχτηκε την Καμήλα. Πάει ξεχάστηκε η Γλαδστωνος, αυτό θα απασχολήσει τώρα τα πρωινομεσημεριανά σοβαρά μμμε να δείτε. Βλάχα η Περιστέρα κλπ.

  70. nirevess said

    Υπάρχει άρθρο στο jstor (Pierre Brind’Amour, De tenero ungui) που εξετάζει όλη τη σχετική γραμματεία και με στέρεα επιχειρήματα καταλήγει 1) ότι το «εξ απαλών ονύχων» είναι απλή εξειδίκευση του «εξ ονύχων», όταν ήθελαν να τονίσουν πως το περί ου ο λόγος άτομο ήταν νεαρό (όχι παιδί), και 2) ότι το αρχικό νόημα ήταν «με όλο του/της/τους το είναι», όπως έγραψες στο τέλος, Νίκο. Έχει δε ωραίες πληροφορίες για το τι σήμαιναν τα νύχια ως μέρος του σώματος για τους αρχαίους.

  71. ΣΠ said

    70
    https://sci-hub.tw/https://www.jstor.org/stable/41525231?seq=1

  72. Μαρία said

    Τι νεκρανάσταση είν’ αυτή, ρε παιδιά!
    Ευχαριστούμε, Σταύρο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: