Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αμερικανάκια στον Παπαστράτο

Posted by sarant στο 25 Μαΐου, 2010


Σκάλιζα (ηλεκτρονικώς) παλιές εφημερίδες, ψάχνοντας κάτι άλλο, κι έπεσα τυχαία πάνω σ’ αυτή τη φωτογραφία, που μου κίνησε το ενδιαφέρον. Είναι από το Βήμα, του 1954, και παρουσιάζει τρεις εφήβους, δυο αγόρια κι ένα κορίτσι, να δοκιμάζουν τσιγάρα Παπαστράτου σε επίσκεψη στο εργοστάσιο (δείτε τη λεζάντα για περισσότερα).

Λοιπόν, δεν αποκλείεται να πρόσεξα τη φωτογραφία επειδή τα πιτσιρίκια αυτά (που τώρα βέβαια θα έχουν περάσει τα 70) έχουν πάει κάπου που εγώ δεν έχω πάει, αν και θα έπρεπε. Θα έπρεπε, διότι σε μιαν άλλη ζωή, όταν φοιτούσα στο Πολυτεχνείο, το έτος μου είχε πάει εκπαιδευτική επίσκεψη στον Παπαστράτο, αλλά για κάποιον λόγο που δεν θυμάμαι εγώ δεν πήγα. Θυμάμαι όμως ότι ο φίλος μου ο Στρατής (ο Βολιώτης, όχι ο Χιώτης), που πήγε, μου είπε μετά ότι είδε μέσα στο εργοστάσιο πινακίδα που έγραφε «Ευχαριστούμε που καπνίζετε». Μπεντροβάτο ή όχι δεν ξέρω, πάντως έμεινε να το λέμε σε παρέες.

Όταν κάναμε την εκπαιδευτική επίσκεψη εμείς (που εγώ δεν πήγα), γύρω στο 1982, η νοοτροπία για το τσιγάρο είχε αρχίσει να αλλάζει, σε σύγκριση με την εποχή της επίσκεψης των αμερικανόπουλων 28 χρόνια νωρίτερα, αλλά βέβαια σήμερα, κατά σύμπτωση 28 χρόνια αργότερα από το 1982, το κλίμα έχει μεταστραφεί ολότελα -σήμερα θα ήταν αδιανόητη μια τέτοια επίσκεψη εφήβων στο καπνεργοστάσιο και πολύ περισσότερο να διαφημιστεί από τον τύπο. Τέτοια φωτογραφία σαν του 1954, με ανήλικους αμερικανούς να καπνίζουν, σηκώνει βομβαρδισμό σήμερα.

Άλλωστε, κι εγώ, ενώ το 1982 κάπνιζα αρειμανίως (το 1954 ήμουν αγέννητος, να διευκρινίσω), σήμερα το έχω κόψει -για την ακρίβεια, τον Αύγουστο θα κλείσω οκταετία άκαπνος. Κάπνιζα άσσο σκέτο στην Ελλάδα, κι ένα άφιλτρο όταν ήμουν έξω (μόνο για σας τα έφερνα, μου είπε θλιμμένη η περιπτερού, όταν της είπα ότι δεν θα ξαναγοράσω) και το έκοψα πολύ ευκολότερα απ΄ όσο περίμενα. Τον πρώτο καιρό, με έθλιβε πολύ η ιδέα κι είχα σκεφτεί να γράψω την Απολογία ενός προδότη, αλλά μετά μου πέρασε’ άλλωστε, τον τίτλο τον έχει ήδη χρησιμοποιήσει ο Χάσεκ.

261 Σχόλια to “Αμερικανάκια στον Παπαστράτο”

  1. Παιδεύτηκα λίγο αλλά το βρήκα:

  2. Luc said

    Μου θύμισες το εξαιρετικό«Thank you for smoking». Πάντως, γνωρίζοντας τις πολιτικές των καπνοβιομηχανιων, η ύπαρξη αυτής της ταμπέλας δεν θα έπρεπε να ξενίζει ιδιαίτερα.

  3. Τα Ελλάς Σπέσιαλ για μένα θαρρώ ήταν μετά τα Κάμελ -πολύ ακριβά για φοιτητικό βαλάντιο- και πριν τα Σαντέ, τα Αγρινίου, και τελικά τον Ολντ Χόλμπορν και τον Γκόλντεν Βιρτζίνια… 29 Αυγούστου θα κλείσω δεκαετία άκαπνος.

    Εδώ πακέτα, αλλά πιο καινούρια, με όλες τις προειδοποιήσεις.

  4. Μαρία said

    Μπράβο, Δύτη. Έχω κρατήσει για ενθύμιο ένα πακέτο σπέσιαλ ελλάς. Καπνίζαμε άσσο σκέτο αλλά σε εξαιρετικές περιστάσεις, όταν είχαμε κανα φράγκο παραπάνω, αγοράζαμε απ’ αυτά. Ωραία άφιλτρα ήταν και τα κιρέτσιλερ. Ξέρει ο Εσπεκταδόρ.

    Και σου θυμίζω οτι είναι Τρίτη και έχεις υποσχεθεί κάτι για τη Σάμο.

  5. Μαρία said

    Στάζυ, συμπέσαμε στην …ακρίβια.
    Εδώ πακέτο ελλάς σπέσιαλ:
    http://cigaretteloversreviews.blogspot.com/2010/01/assos.html

  6. Εγώ Μαρία εννοούσα ότι το γύρισα σε Ελλάς Σπέσιαλ επειδή το Κάμελ έπεφτε ακριβό. Μετά όμως, ναι, χρειάστηκε κάτι ακόμη φτηνότερο και από το Ε.Σ.

  7. Τα κάπνιζα κι εγώ τα κιρέτσιλερ ένα φεγγάρι. Πήγαινα σε σκοτεινά πάρτι και με αναγνώριζαν από τη μυρωδιά.
    Κατά τα άλλα, κι εγώ το κόβω το κάπνισμα οσονούπω. Κάθε βράδυ, για την ακρίβεια.

    Μαρία, τη θυμάμαι την υπόσχεση, αλλά κάπου έχει ξεφύγει πια το νήμα, σκέφτομαι.

  8. Αγγελος said

    Ακόμα και για το 1954, το να ονομάζεται μάρκα τσιγάρων Santé ήθελε θράσος!

  9. π2 said

    Το Νο 5 είχε ωραίο ντιζάιν στη διαφήμιση πάντως. Τύφλα να’χει το Σανέλ νούμερο πέντε [κάμποσος Παπαστράτος στις ψηφιοποιημένες συλλογές του ΕΛΙΑ].

  10. Nicolas said

    Μόνο το κάπνισμα είναι επικίνδυνο;
    http://www.imdb.com/title/tt0232083/
    Όταν πήγαινα στην Ελλάδα, κάπνιζα (όταν κάπνιζα! στοπ από το 1986) Santé (πολύ όνομα!) άφιλτρα βέβαια, κι αυτό το μπουρδελί πακέτο ήταν άλλο πράγμα.
    Όντως σήμερα έχουμε αντιδράσεις της εποχής μας (λογικό;), γιατί με που το είδα τη φωτογραφία ανατρίχιασα. Στην Τουρκία βλέπεις μωρά παιδιά να καπνίζουν (ακόμη, Δύτη; ή άλλαξε;).
    Στα κάμελ η πλάκα ήταν ότι το πακέτο έγραφε στην Ελλάδα American & Domestic Βlend και εκτός Ελλάδας Turkish & American Blend (αυτά δεν εισάγονταν καθόλου στην Ελλάδα;).
    Και μένα στο σκοτάδι με αναγνώριζαν από τα άφιλτρα Gitanes.
    Μαρία, πριν κάτι χρόνια ο φίλος μου που σούλεγα από το Κορδελιό μου έφερε μπασμά για να τον καπνίσουμε σε ναργιλέ, αλλά δυστυχώς έκανε μερικά ταξίδια Ελλάδα-Γαλλία μέσα στο φορτηγό και ξεράθηκε τελείως. Κρίμα.
    Πω, πω, κάτι καπνομυρωδικές παιδικές αναμνήσεις! βαλτός είναι ο Σαραντάκος (επίτηδες το κάνεις, ε; παραδέξου το!)

  11. voulagx said

    Εκεινα τα «Ρεκορ»- τι στουκας, θεε μου! καπνιζες και το στομα σου γινοτανε τσαρουχι – κανενας δεν τα θυμαται; Το πιο φτηνο πακετο με 20 τσιγαρα, οσο και το Καρελακι με τα 10.

  12. Μαρία said

    Νικολά, για όλα φταίει ο δικός σας ο Νικό.
    Μπασμά μπούρλιαζα πιτσιρίκα για χαρτζιλίκι (1 φράγκο το σαρίκι).
    Οι περπατημένες όμως συμμαθήτριές μου κάπνιζαν χύμα Ματσάγγου.
    http://www.diki.gr/museum/EL/city/chronos.asp?year=1890

    Πιδύε, έχει βγει πολύ ωραίο τουβλοβιβλίο με όλες τις σχετικές διαφημίσεις.

  13. π2 said

    Το ξέρω. Η αλήθεια είναι πως απογοητεύτηκα λίγο από τον όγκο του υλικού που έχει ψηφιοποιηθεί.

  14. espectador said

    #4 Μαρια ειχα ενα φιλο γιατρο που οταν τα κιρετσιλερ φαινοταν πια οτι πνεουν τα λοισθια, γεμισε ενα δωματιο (κυριολεκτικα) με δαυτα και χρονια μετα καπνιζε κιρετσιλερ. Τωρα βεβαια ο καημενος μετα απο μια εγχειρηση στο λαρυγγα, μιλαει με το ζορι. Εγω το εκοψα (τον ασσο φιλτρο, αλλα ειχα ξεκινησει με αφιλτρο ) μια εβδομαδα μετα την γυναικα μου, οταν διαπιστωθηκε οτι ειναι εγκυος. Παρ ολο που ειμαι απο καπνοπαραγωγικη οικογενεια και μαζι με του πατερα μου που δουλευε στην Ενωση γεωργικων Συνεταιρισμων ειχαμε επισκεφθει τις εγκαταστασεις της ΣΕΚΕ στον Βολο δεν εχω δει πουθενα τετοια πινακιδα.οι καπνοπαραγωγοι εκεινη την εποχη ειχαν αδεια , αλλα και δωρεαν τσιγαροχαρτα γιΟ να καπνιζουν τα δικα τους καπνα. Μεχρι τελευταια (πριν 10 χρονια) καμμια φορα κανενας μερακλης ζητουσε απο Πομακους φιλους να του φερουν λιγο καπνο απο το βουνο. Τωρα πια καπνο καλλιεργουν στον καπνο μονο οσοι εχουν αδεια. Καμμια φορα ο αερας φερνει την μυρουδια του καπνου, εδω στο χωριο που βρισκομαι και ξυπναει εντονες και-μοιραια-φιλτραρισμενες απο τον χρονο αναμνησεις.

  15. AA said

    Oh my God you amateurs! 😀 (disclaimer:αστειεύομαι)

    Λοιπόν…το ανακάλυψα πρίν απο λίγο καιρό απο κάποιο link-dump αλλά δεν θυμάμαι το site :-/ Τέλος πάντων, πρόκειται για το Cigarettespedia. Το οποίο είναι θυσαυρός!

    Δεν καπνίζω, παρ’ όλα αυτά οι δικοί μου (και αρκετοί φίλοι μου) του δίνουν και καταλαβαίνει… :-/

    Stazybo @ #3, ο πατέρας μου έκανε αυτά τα sante πρίν τον Άσσο φίλτρο (μαλακό) που κάνει τώρα…που το έκοψε 😀 …Δεν ξέρω αν κυκλοφορούν ακόμα δεν τα έχω πετύχει. Τα Hellas Special, δεν τα είχα καν ακούσει :-/ (Είναι ψαγμένο το wiki 😀 ) )

  16. Μαρία said

    Την ψηφιοποίηση δεν την ξέρω. Το βιβλίο το έχει μια φίλη και μου φάνηκε ωραίο, αισθητικά.
    Εδώ το αφιέρωμα της Καθημερινής. Στη σ.27 και πορνό εποχής.
    http://wwk.kathimerini.gr/kath/7days/1997/11/16111997.pdf

  17. Ηλεφούφουτος said

    ΜΑρία 4, αρκέσου στη δικιά μου μαρτυρία.
    Για τη Σάμο μού είχε αφηγηθεί ένας ντόπιος για τον παππού του, γόνο τοπικής αστικής οικογένειας, που σαν προοδευτικό παιδί της εποχής του συμμετείχε δυναμικά στις εκδηλώσεις υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα (σήμερα η αντίστοιχη τάση θα επέβαλε να είναι αντιεθνικιστής), ενώ ο πατέρας του (ο προπάππος του αφηγητή μου) ήταν από τους «συντηρητικούς» πολιτικούς παράγοντες του νησιού, ο οποίος υποστήριζε τη διατήρηση του καθεστώτος αυτονομίας (κάτι σαν το συντηρητικό κόμμα στα Επτάνησα επί Αγγλοκρατίας).
    Κάποια στιγμή που παραπονέθηκε στον πατέρα του ότι δεν έχει μούτρα να δει τους φίλους του, εκείνος του απάντησε «Για σένα το κάνω, βρε βλάκα! Θέλεις να σε πάρουν στρατιώτη και να σε στείλουν στον πόλεμο;» Η δυσοίωνη πρόβλεψη επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά, γιατί με το που ενώθηκε η Σάμος με την Ελλάδα όντως τον πήραν φαντάρο, βρέθηκε σε διάφορα μέτωπα και δεν έβγαλε, λέει, τα χακί από πάνω του πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή.
    Ο αφηγητής μου μου είπε και κάποια πράγματα για την αντίσταση των αυτονομιστών αργότερα, οι οποίες μου φάνηκαν φουσκωμένες (κι αυτο ενδεικτικό όμως, αν τα πράγματα πήραν διαστάσεις θρύλου), 2000 νεκροί φαντάροι, λέει, απ την πλευρά του ελληνικού στρατού (κρητικάκια, αυτούς έστελνε τότε ο Βενιζέλος όπου είχε ζόρι). Κι ενώ ξέρω ότι αυτός που μου τα έλεγε δεν υπελείπετο γενικά σε πατριωτισμό από το μέσο Έλληνα, στην αφήγησή του για τα κατορθώματα του σαμιακού αντάρτικου έβλεπα μια λάμψη τοπικιστικής υπερηφάνειας.

  18. Alfred E. Newman said

    Η εξελικτική πορεία
    Stukas
    Ματσάγγου χύμα (από την κούτα των 88 τσιγάρων)
    Άρωμα
    Pall Mall (περίοδο ΗΠΑ)
    Senior Service (περίοδο Αγγλίας)
    Ξάνθη (άσπρο και μπλε πακέτο)
    Gitanes Mais (μέχρι την αναστολή)
    Ποικιλμένα με καπνό Balkan Sobranie και πούρα Αβάνας (όσο ήμουν δραστήριος επαγγελματικά).

  19. Μαρία said

    Εσπεκταδόρ, στη γειτονιά μου οι ηλικιωμένοι έστριβαν τσιγάρο σε ροζ τσιγαρόχαρτο. Ο δύτης σε σχετική συζήτηση στο δικό του μαγαζί μου είπε οτι κυκλοφορούν ακόμα.
    Όταν εγώ γεννήθηκα, οι παππούδες μου που έβαζαν καπνά είχαν πεθάνει, μόνο οι αποθήκες στο σπίτι είχαν διατηρηθεί, κι έτσι μπούρλιαζα σε ξένα σπίτια. Ήταν απ’ τους καλύτερους τρόπους κοινωνικοποίησης για μας τα παιδιά, μια και η ομάδα είχε απο παιδιά 6-7 χρονών σαν εμένα μέχρι γριές που διηγούνταν ιστορίες.

  20. Μαρία said

    Ποικιλμένα με καπνό Balkan Sobranie!!
    Έχω κι απ’ αυτό στη συλλογή μου. Ένα διάστημα είχε παρατηρηθεί έλλειψη, μου είχε πει φίλος συνάδελφός σου, που το κάπνιζε σε πίπα.

    Το στουκάρι που κυκλοφορούσε στα χρόνια μου ήταν το 3άρι.

  21. Μαρία, με πρόλαβες. Αυτά τα ροζ ήταν μέσα στο σχετικό δικαίωμα… Κάπου μπορεί να έχω ακόμη μερικά.

    Τα κιρέτσιλερ από την πρώτη στιγμή μου βρομούσαν… ποδαρίλα.

  22. sarant said

    Ελλάς Σπέσιαλ κάπνιζα κι εγώ ένα φεγγάρι, τα έκοψα (πολύ πριν καταργηθούν) επειδή μου το ζήτησε κάποια. Έχω κρατήσει ένα πακέτο, με ένα τσιγάρο και μια μπούκλα από τα μαλλιά της. Αργότερα την συνάντησα τυχαία στο Βερολίνο. Μετά μου είπαν ότι βραβεύτηκε από την εταιρεία της ως ασφαλίστρια της χρονιάς (ή κάτι τέτοιο).

  23. Alfred E. Newman said

    Οι παραγωγοί έπαιρναν ελεγχόμενο αριθμό από χαρτάκια δεδομένου ότι μπορούσαν να καπνίζουν κάποιες από τις ποσότητες της παραγωγής τους χωρίς να πληρώνουν φορολογία.
    Ως και τη δεκαετία του 70 κάποιες από τις αγγλικές εφημερίδες έφθαναν σε ειδική έκδοση με λεπτό χαρτί σχεδόν ολόιδιο με τα χαρτάκια του τσιγάρου.
    Τα τεύχη των εφημερίδων γινόντουσαν ανάρπαστα στις καπνοπαραγωγικές περιοχές γιατί συμπλήρωναν τα χαρτάκια.

  24. Μπουκανιέρος said

    Βούλαγξ, τα Ρεκόρ τα θυμάμαι εγώ. Στη φτήνια όπως και το 7άρι (φίλτρο και άφιλτρα) και τα Τέλειον. Και τα κόκκινα Σέρτικα. Οι ιστορικές μου μάρκες ήταν το Έθνος και μετά το Άρωμα, με κατάληξη στο κασετίνα φίλτρο. Όσο κάπνιζα κανονικά.
    Τώρα καίω (σε μεγάλες ποσότητες) κάτι νεο-ψευτο-τσίγαρα.
    Έξω, όπου δεν ήταν εύκολο να βρεις σόι τσιγάρα, το χοντρουλό Γκολουάζ. (Απότι φαίνεται δεν υπάρχει πια (;), δηλ. υπάρχουν μόνο ψευτοτσίγαρα με το ίδιο όνομα.) Πολύ νόστιμο, μόνο που μαύριζαν τα δόντια.
    Απροπό, ένα τσιγάρο που δεν είχε προσεχτεί όσο του άξιζε ήταν το «ελληνογαλλικό» Ετουάλ. Είχε μαύρο καποράλ ανακατεμένο με ντόπιο.
    Αλλ’ αν τα θυμηθούμε όλα θα γράψουμε εγκυκλοπαίδεια (ένα πρόσωπο, θυμήθηκα τώρα, κάπνιζε Δελφούς).

  25. Alfred E. Newman said

    Οι επιγραφές «Ευχαριστούμε που καπνίζετε» εμφανίστηκαν στην Παπαστράτος μετά την εισβολή στην εταιρεία της Philip Morris.

  26. Alfred E. Newman said

    @24 Μπουκάν
    Φίλος κάπνιζε Δελφούς ως τη διακοπή παραγωγής τους και συνέχισε με Camel ως πριν ένα χρόνο. Την Κυριακή ήταν το μνημόσυνο.

  27. Μπουκανιέρος said

    Χαρτάκια υπήρχαν και σ’άλλο χρώμα πέρα απ’ το ροζ, αν θυμάμαι καλά.
    Και, αν θυμάστε, απαγορεύονταν τα ξένα χαρτάκια.
    Μετά όταν ήρθαν νόμιμα, οι περιπτεράδες τα πουλούσαν πανάκριβα …με βάση την προηγούμενη απαγόρευση. Για μερικά χρόνια (πριν και μετά το 90, χοντρικά) ήμασταν η ακριβότερη χώρα στον κόσμο στα χαρτάκια, κι απ’ το εξωτερικό φέρναμε σακούλες για διανομή στους φίλους.
    Αργότερα καταργήθηκαν αυτές οι χαριτωμένες χμ, πολιτισμικές διαφορές.

    (Νικοκύρη, αυτό που κυρίως μ’ ανησυχούσε σήμερα, πήγε καλά.)

  28. Μπουκανιέρος said

    Αλφρέδε,
    το πρόσωπο που έχω υπόψη μου χαίρει άκρας υγείας. Και καπνίζει.

  29. #24 Τα κόκκινα σέρτικα, τα Λαμίας;

    Κι εμένα, ένας κολλητός, Δελφούς μέχρι τη διακοπή τους (του τα στέλναμε κούτες στο Ελσίνκι και τη Μπαρσελόνα) και μετά ΠαλΜαλ μέχρι που έγινε μπαμπάς (μέλλων στην αρχή) και τόκοψε.

  30. voulagx said

    Sarant,προδοτη (ακου το εκοψα ευκολα! απολογησου!) και προβοκατορα (μου θυμισες την ηλικια μου με το νημα σου, βαλτος ησουνα;) :mrgreen:
    Δυτη, κι εγω το τσιγαρο το κοβω ευκολα, τον ασο κασετινα δεν μπορω να κοψω (και δεν το θελω εδω που τα λεμε)

  31. Μαρία said

    >Τα τεύχη των εφημερίδων γινόντουσαν ανάρπαστα στις καπνοπαραγωγικές περιοχές γιατί συμπλήρωναν τα χαρτάκια.
    Φίλοι μπατίρηδες, μαθητές τη δεκαετία του 60, μάζευαν απ’ τις γόπες τον καπνό και χρησιμοποιούσαν χαρτί απο ελλην. φυσικά εφημερίδες. Απο την εφημερίδα έπαιρνε το όνομά του και το τσιγάρο, δεξιό (απο Ελλην. Βορρά), δημοκρατικό, κομμουνιστικό κλπ

    Νίκο, και το δικό μου τρίχες έχει μέσα 🙂

    Η επιλογή πάντως της μάρκας του τσιγάρου έχει και κοινωνικοπολιτικό ενδιαφέρον. Για κάποιες ομάδες νέων κυρίως ισχύει το «πες τι τσιγάρο καπνίζεις, να σου πω ποιος είσαι»

    Μπουκάν, στα γκολουάζ τα άφιλτρα πέρασα μετά τον άσσο σκέτο, μου φαινόταν το πιο κοντινό.

  32. Μαρία said

    Μέχρι τώρα οι τσιμινιέρες είμαστε ο Βουλάγξ, ο Μπουκάν, ο Δύτης, φυσικά εγώ κι ο Αλφρέδος παίζεται.

  33. espectador said

    Οι ιστοριες και τα παραμυθια που λεγονταν στο μπουρλιασμα και στο πασταλιασμα τον χειμωνα ηταν απολαυστικες, αλλα και επαναλαμβανομενες. Την ιδια ιστορια μπορει να την ακουγες 15 φορες με το ιδιο ενδιαφερον. Μερικες απ αυτες στις σκοτεινες νυχτες του χειμωνα (με λαμπα πετρελαιου) ειχαν τρομακτικο τελος (ενα ειδος γκραν γκινιολ αφηγησης), με αποτελεσμα καποιες ξαδελφες στην τελικη τρομακτικη ατακα, να πετουν απο τα χερια τους τα φυλλα, να γεμιζει το δωματιο καπνο και να καγχαζει ο θειος μου που ηταν συνηθως ο αφηγητης. Το δε καλοκαιρι καθε μεσημερι σαν τις κοτες κυτουσαμε συνεχεια τον ουρανο για να ερμηνευσουμε την προσθεση των συννεφων και την πιθανοτητα βροχης, για να μην τρεχουμε τελευταια στιγμη να μαζεψουμε τα αιναλικια η βαγονια που ειχαμε κρεμασμενα τα καπνα. Ολα αυτα στην κοιλαδα του νερου (οπως την ελεγαν οι Τουρκοι (σου γιαλεσι), Σταυρουπολη Ξανθης, που τωρα ο «Καλλικρατης» μετα απο δεκαετιες αυτονομου δημου την ενσωματωνει στην Ξανθη.

  34. argosholos said

    Τι διάολο πολύ άφιλτρο Ελλάς κυκλοφορεί εδώ…
    Πάντως αν έπαιρνες ταξί το χειμώνα και ο προηγούμενος είχε καπνίσει κάτι Ελλάς, Κιρέτσιλερ, ζιταν και τέτοια, δεν άντεχες με τίποτε τη μπόχα. Σαν ποδαρίλα ήταν…

    Θυμάμαι και τα Ρόδος ή κάτι τέτοιο, με τον Κολοσσό απέξω…

    Τέλος, το κάπνισμα φράζει ή «αποφράσσει» τις αρτηρίες που λέει το γουόρνιγκ απέξω; Συνήθως απόφραξη κάνει ο αχόρταγος όταν βουλώσει ο βόθρος…

  35. voulagx said

    Μηπως ξερει κανεις το τουτούμι (=καπνος) τι λεξη ειναι;
    Μαρια,υποψιαζομαι οτι το ξερεις.

  36. Jimakos said

    Στο φροντιστήριο, ο καθηγητής ελέυθερου σχεδίου κάπνιζε ΜΕΡΙΤ. Ο μόνος που έχω δει να κάνει τέτοιο τσιγάρο. Σαντέ κάπνιζε ο θείος μου, και θυμάμαι κάθε καλοκαίρι που τύχαινε να πάμε στο χωρίο και με έστελνε να του πάρω, ο μαγαζάτορας μου έδινε πάντοτε απο τα δικά του (που συμπτωματικά έκανε τα ίδια), επειδή δεν έφερνε στο χωρίο όλες τις μάρκες.

  37. Μαρία said

    Βουλαγξ, tütün στα τούρκικα ο καπνός και tütüncu ο καπνάς. Απο δω και τα επώνυμα Τουτούνης, Τουτουντζής κλπ

  38. voulagx said

    Θενκς, Μαρια, εισαι θησαυρος!!

  39. Μαρία said

    38 εσείς τον καπινό πώς τον λέτε;

  40. π2 said

    Κι άλλες διαφημίσεις για τσιγάρα.

  41. voulagx said

    #39 Τουτουμι το λεμε, γι’ αυτο ρωτησα, δεν μου φαινοταν για βλαχικη λεξη.

  42. Μαρία said

    Τάδε έφη Μάρκος:
    Όλα αυτά που τα συζητάμε, από το τριάντα μέχρι το σαράντα. Και στην πείνα υπήρχανε. Στην κατοχή ευρισκότανε χασίσι και μάλιστα πιο αβέρτα πουλιότανε.

    Τώρα φουμέρνουν τσιγαριλίκι, τσιγάρα, μα εμένα μ’ αρέσει ο ναργιλές. Το τουμπεκί και το χασίσι πέρναγε από νεράκι από το καλάμι, φιλτραριζότανε. Με το τσιγαριλίκι τι κάνεις; Όλες οι βρώμες μέσα. Κακό πράμα. Εμείς οι χασικλήδες οι μάγκες δε φουμέρναμε τσιγαριλίκι. Δεν είναι καλό το τσιγαριλίκι για το λαιμό.

  43. Μαρία said

    Εξαιρετικό, εύρημα, Πιδύε. «Ο άνθρωπος…» αναφέρει οτι το θυμήθηκε απ’ αυτό το ποστ. Πρόσεξες τη λεζάντα «Το καπνολίμανο στη Σαλονίκη»;

  44. π2 said

    Ίσως γιατί πρόκειται για τον τακτικό αναγνώστη Ακίνδυνο…

  45. Immortalité said

    Κιρέτσιλερ κάπνιζε ο μπαμπάς μου. Ακουγόταν από την είσοδο της πολυκατοικίας.
    Εγω Camel μαλακό πακέτο και κανά στριφτό αμα ζόριζαν τα πράματα. Μέχρι ένα Νοέμβρη πριν από 12 περίπου χρόνια. Και έτσι απλά ένα βράδυ αποφάσισα ότι δεν θα τελειώσω ούτε το πακέτο. Το είχα εκεί απέναντι να μου επιβεβαιώνει ότι μπορώ και δίχως. Ήταν φυσικά ένα αυτοξεγέλασμα γιατί αυτά από τα οποία δεν μπορώ πραγματικά δίχως, δεν προσπάθησα ποτέ να τα κόψω…

    Είχα κι ένα φίλο που κάπνιζε Gauloises σταθερά δύο πακέτα. Αυξανόταν ο αριθμός των τσιγάρων στο πακέτο, αυτός δύο πακέτα. Μέχρι που μετακόμισε σε μια πολη που ο καπνός προσφέρεται δημοσίως και δωρεάν και έκοψε το κάπνισμα…

  46. Ηλεφού (17), δες στο νήμα για τις γενοκτονίες! (σαφώς φουσκωμένος αριθμός οι 2000, απ’ την άλλη υπάρχει μια λαϊκή ηρωοποίηση, έχω όμως και την εντύπωση ότι δύσκολα θα σου μιλήσει κάποιος Σαμιώτης γιαυτή την ιστορία χωρίς να τον ρωτήσεις)

  47. Η συνεισφορά μου στα περί τσιγάρων: τελευταία ανακάλυψα ότι όλες οι περίεργες μάρκες που κάπνιζα κατά καιρούς έχουν καταργηθεί από την ελληνική αγορά. Παλ-Μαλ άφιλτρα: βαριά, αρωματικά, κατοστάρια, ό,τι πρέπει αν θες να κάνεις πέντε-έξι τη μέρα. Πλέιερ’ς άφιλτρα: ωραίο κουτί (η κασετίνα με το ναύτη), πολλή νικοτίνη/λίγη πίσσα (το όνειρο του καπνιστή). Κιρέτσιλερ (καλά, από αυτά μόνο το πακέτο τους νοσταλγώ). Έχω την εντύπωση ότι καταργήθηκαν και τα κάμελ άφιλτρα.
    Ο Άσος σκέτο έχει αλλάξει προς το χειρότερο, μου φαίνεται.
    Το κόλπο με τα Turkish/domestic blend των Κάμελ, που λέει ο Νικολά παραπάνω, ισχύει ακόμα (ποιος θα αγόραζε στην Ελλάδα τσιγάρα με Turkish blend;)

  48. Και μια ακόμα κοινωνιολογική παρατήρηση: πολύ περισσότεροι καπνίζουν στριφτό τώρα (κρίση!) [αν και το Ντραμ έχει καταβαραθρωθεί σε σχέση με τα Ολντ Χόλμπορν), αλλά κανείς σχεδόν χωρίς φιλτράκια πια. Τι κακό είν’ αυτό.

  49. ΣοφιαΟικ said

    22: Μια ιστορία-μπονσάι, Νικόλαε, εύγε!

    Εγώ με το κάπνισμα δν είχα ποτέ σχεσεις, αλλα ποιός ξεχνάει τις τηλεοπτικές διαφημίσεις; Το πρωί καταλαβαίνεις τη διαφορά. Ο άντρας του Κάμελ κλπ.

    Κάποτε στο ΚΤΕΛ Ξάνθη- Αθήνα ζήτησα από έναν ηλικιωμένο που κάπνιζε παρά την απαγόρευση να το σβήσει, κι εκείνος με κοίταξε με παράπονο και μου είπε «να πιω λίγο και θα το σβήσω».

    Και η κλασσική σκηνή είναι να έχεις κολλήσει πίσω από αραμπά με σανό στα πέριξ της Ξάνθης και να κάθονται στο σανό δυο πιτσιρίκια (μέχρι πέντε χρονών), να στρίβουν τσιγάρο και να το ανάβουν.

  50. sarant said

    Μερσί, Σοφία.

    Πίνω τσιγάρο, το λέγαν παλιά. Και στα Τρίκαλα, θηλυκό: καλό παιδί,αλλά πίνει πολλές τσιγάρες.

  51. ΣοφιαΟικ said

    47: Πλέιερς με το νάυτη κάπνιζε ο παπούς μου, ο οποίος το έκοψε μαχάιρι οταν του έιπε ενας γιατρός «να το περιορίσουμε λίγο». Είχαμε για χρόνια στο σπίτι κουτιά.
    Κι απ’ό,τι βλέπω εδώ…
    http://www.aandc.org/research/navy_cut_hero.html
    Ο νάυτης δεν ήταν τυχαιο μοτίβο.

  52. Χρηστος said

    Καλοκαιρινες διακοπες με την οικογενεια στο Νικηφορο Δραμας (μεγαλο καπνοχωριο). Τρεις τα ξημερωματα ξυπνημα για το σπασιμο. Ζεψιμο το αλογο στο καρο και επιβιβαση. Στο χωραφι αναμα τη γκαζολαμπα και ελαφρο φτιαξιμο απο το καπνο που εβγαζε. Μεχρι τις 10 με 11 αναλογα τη ζεστη που εκανε αλλα και τη δουλεια που εμενε. Τα καπνα εμπαιναν στα κοφινια και φορτωνοντουσαν στο καρο. Υπ’ οψιν καρο με σιδερενιες ροδες οχι με λαστιχα. Στο δρομο της επιστροφης κοντρα με αλλους συγχωριανους ποιος θα φτασει πρωτος στη πλατεια του χωρια. Τι φορμουλα ενα κι αηδιες μιλαμε τερμα τα γκαζια και τουλαχιστον δυο σπασμενα δοντια απο το τακα τακα στο καροδρομο. Το δικο μου εχει χαμηλωμενες σουστες και μεγαλυτερα ρουλεμαν, το δικο μου ειναι αραβικο αλογο και τραβαει στην ανηφορα. Αξεχαστες κοντρες!
    Στο σπιτι φαγητο και μετα μπουρλιασμα. Ιστοριες, ιστοριες, ατελειωτες ιστοριες. Και οταν ερχοταν η μπορα πανικος να μαζευτουν τα βαγονια και να κλεισουν οι λιαστρες.
    Τρομακτικη δουλεια με τοσο λιγο κερδος. Και να ερχεται απο βραδυς ο εμπορος να γυρναει σπιτι σπιτι και να δινει διαφορετικες τιμες για να σπασει την ενοτητα των αγροτων.
    Ο σημερινος Νικηφορος ειναι ενα φαντασμα του παλιου του εαυτου. Η καπνοκαλιεργεια εχει εκμηδενιστει στο Νομο Δραμας.
    Μακρυγορησα παλι σορυ.
    Χρηστος Κ.

  53. #48 Το κανείς σχεδόν χωρίς φιλτράκια πια επιβεβαιώνει την κρίση!

    αν και το Ντραμ έχει καταβαραθρωθεί σε σχέση με τα Ολντ Χόλμπορν
    Ντραμ και Σάμσον παραήταν ξηροί, τότε προ δεκαετίας+ Δεν ξέρω αν ισχύει ακόμη.

  54. #53 Εννοώ στην πρώτη πρόταση, ότι δεν υπάρχει κίνητρο μερακλήδικο, αλλά οικονομικό καθαρά.

  55. Μαρία said

    Νίκο,πρόσεξες και συ το χάσμα το γενεών; Πίνω λέγαν και λένε οι παλιοί, σε μας έγινε καπνίζω και τώρα εμφανίστηκε παραπάνω(15) το κάνω. [όχι «να κάνω(συνοπτικό) ένα τσιγάρο» αλλά εξακολουθητικά]
    Τα γυφτάκια κάπνιζαν απο πολύ μικρά κι οι γύφτισσες για να τα κοιμίσουν, τραβούσαν μια γερή τζούρα και μετά φυσούσαν στο στόμα του μωρού, να χαλαρώσει και ν’αποκοιμηθεί.

  56. Κλασική παιδική εικόνα Αύγουστο-Σεπτέμβρη: Δεκάδες τελάρα στη σειρά στους δρόμους, τη μισή μέρα από δω, την άλλη μισή από κει, ακολουθώντας τον ήλιο.

  57. gbaloglou said

    #49:

  58. ΣοφιαΟικ said

    55: Μαρία, είπα να μην πω ότι τα ππιτσιρίκια σοτν αραμπά ήτνα γυφτάκια, γιατί σας έχει φοβηθεί το μάτι μου τους πολιτικά ορθους, μπορεί να παρεξηγιόσασταν με τη λέξη «γύφτος». 😉

  59. Μαρία said

    >Και να ερχεται απο βραδυς ο εμπορος να γυρναει σπιτι σπιτι και να δινει διαφορετικες τιμες για να σπασει την ενοτητα των αγροτων.
    Σχετική η πρώτη ταινία του Ψαρρά που γυρίστηκε στο Άγιο Πνεύμα Σερρών.
    http://www.athinaecinema.gr/movie.asp?id=121

    Ο παππούς μου ένα διάστημα δούλεψε ως εξπέρ στα καπνομάγαζα του Αμερικάνου, όπως ήταν γνωστά, αλλά τα παράτησε, γιατί δεν άντεχε να ρίχνει τους αγρότες. (Και για να μη συνδέουν κάποιοι την εντιμότητα με τα πολιτικά φρονήματα ήταν βασιλικός.)

  60. Θέμης said

    Εσείς που μιλάτε τόσο εύκολα για κόψιμο του τσιγάρου, σκεφτήακτε ποτέ τις συνέπειες:

    http://www.antimult.ru/mults/antimult_smoke_kills.html

  61. τὸ τσιγάρο πάντα τὸ μισοῦσα καὶ τοῦ πατέρα μου τὰ τσιγάρα ὅταν κάπνιζε τὰ ἔκρυβα γιατί ὑπέφερα ἀπὸ τὸν καπνό. συμπεραίνω μὲ χαρὰ ὅτι ένίοτε πρόοδος δὲν εἶναι μόνο ἡ χαλάρωσι ἀλλὰ καὶ ἡ αὐστηροποίησι τῶν ἠθῶν!

  62. akindynos said

    Άλλες τέσσερεις, και πομάκους έχουμε.

  63. Θέμη (60), πλάκα είχε αυτό -και μου θύμισε ένα παρόμοιας υφής διηγηματάκι του Ντίνο Μπουτζάτι.

  64. Μπουκανιέρος said

    #29
    Υπήρχαν δύο Σέρτικα, σκέτο έτσι και Σέρτικα Λαμίας. Και τα δύο σε κατακόκκινο πακέτο, παρόμοιο, κασετίνα όπως ήταν όλα τα άφιλτρα τότε. Τα Λαμίας κράτησαν περισσότερο και πρόλαβαν το γύρισμα σε μαλακό πακέτο, όρθιο. Όλοι οι παλιοί στο χωριό μου Σέρτικα καπνίζανε. Κι ο παππούς μου, αλλά όταν τούπε ο γιατρός να το γυρίσει σε κάτι ελαφρότερο πέρασε στο Τέλειον. Του άρεσε να ταφήνει λίγο στον ήλιο να ξεραίνονται, τα Τέλειον, άνοιγε το πακέτο, 10 αποδώ, 10 αποκεί, και τάφηνε στο παράθυρο. Πέθανε μ’ ένα Τέλειον στο στόμα, στα εβδομήντα οχτώ. Κατάλαβαν ότι κάτι τρέχει επειδή του έπεσε το τσιγάρο απ’ τα χείλη.

  65. Μπουκανιέρος said

    #47 (και Νικολά παραπάνω)
    Τη διαφορά Turkish/American στα Κάμελ την είχαν προσέξει όλοι, τότε που πρωτοβγήκαν τα ελληνικά Κάμελ (απ’ τον Καρέλια, αν θυμάμαι καλά – αντίπραξη στο Μάλμπορο του Παπαστράτου). Γιατί προηγουμένως κυκλοφορούσαν τα ξένα, κι είχαν πιστούς φίλους αν και ακριβά.
    Δεν είχε να κάνει με εθνικό μάρκετιν, ήταν η αλήθεια. Δηλ., υποτίθεται ότι η ιδέα των (παλιών) κάμελ ήταν το ανακάτεμα αμερικάνικου με ανατολικό καπνό – και χρησιμοποιούσαν τούρκικο. Ε, η ελληνική έκδοση χρησιμοποιούσε βέβαια ελληνικό ανατολίτικο. Άλλαζε η σημασία του domestic δηλαδή.
    Εδώ που τα λέμε, έχει απομείνει τώρα ανατολικός καπνός, ανατολικές ποικιλίες στην Ελλάδα; Ελάχιστα ή καθόλου, νομίζω. Κι αν θυμάμαι σωστά, τις είχε πολεμήσει κι η ΕΟΚ.

  66. Είχα την εντύπωση ότι τα Κιρέτσιλερ είχαν αποκλειστικά μπασμά, αλλά δεν μπορώ να πω με σιγουριά ως μη καταγόμενος από καπνοπαραγωγό περιοχή.

  67. Μαρία said

    Καλλιεργείται. Υπάρχει και το σάιτ της ΣΕΚΕ.
    http://wapedia.mobi/el/%CE%9A%CE%B1%CF%80%CE%BD%CF%8C%CF%82_%28%CF%86%CF%85%CF%84%CF%8C%29

  68. Μπουκανιέρος said

    Μάλμπορο και Κάμελ ήταν οι πρώτες ξένες μάρκες που βγήκαν κι εδώ, under license ή όπως σκατά το λέγανε. Οι πρώτες μαζικές τουλάχιστον. Όσοι κάπνιζαν τα κανονικά ελληνικά (π.χ. αυτά που λέω στο 24, και βέβαια τις δυο μεγάλες δυνάμεις, Καρέλια και Άσσο κασετίνα) δεν μπορούσαν να υποφέρουν τα ξένα, τα «βραστά» όπως τα λέγαμε – ήταν δυο διαφορετικές κατηγορίες, διαφορετικά πράγματα.
    Μετά βέβαια γεμίσαμε βραστά, κι άρχισαν να γίνονται βραστές κι οι ντόπιες φίρμες.
    Όταν λέω «ξένα», εννοώ τα ξένα αυτού του τύπου – γιατί υπήρχαν και σοβαρά ξένα, όπως τα μαύρα γαλλικά, νομίζω και τα (παλιά) Πλέιερς [? – δεν μπορώ να θυμηθώ με σιγουριά τη γεύση τους]

  69. Μπουκανιέρος said

    #66
    Ναι, μάλλον.
    Υπήρχαν τα παλιά Κιρέτσιλερ (που εγώ δεν τάχα προλάβει) και μετά από χρόνια τα ξανάβγαλε η ΣΕΚΑΠ. Δεν ξέρω αν ήταν πράγματι το ίδιο πράγμα ή περίπου το ίδιο.

  70. voulagx said

    Α μπραβο Μπουκαν, βραστα τα ξενα και ξηρος καπνος τα δικα μας. Μεχρι το’80 καπνιζα Καρελια (για κανα δυο βδομαδες μονο το προδωσα για το Σαντε – μ΄αρεσε γμτ- ωσπου αρπαξα μια ξεγυρισμενη φαρυγγιτιδα και γυρισα στην προτερα αγαπη)
    αλλα εβρισκα ολο και πιο συχνα κατι κλαδακια μεσα στον καπνο, τοχε χαλασει ο Καρελιας, και το γυρισα στον Ασο κασετινα, βρηκα την … υγεια μου!! :p

  71. Μαρία said

    69 Αυτά της ΣΕΚΑΠ ήταν με φίλτρο. Το παλιό ήταν βαρύ τσιγάρο, άφιλτρο εννοείται.
    Τα φίλτρα, Μπουκάν, της Γκολουάζ βγαίνουν και σε μαύρα(brunes) και σε ξανθά. Είχα περάσει, όπως έλεγα παραπάνω, στα άφιλτρα και μετά στα μαύρα με φίλτρο απο το πιο βαρύ στο πιο ελαφρό σταδιακά. Εδώ φέρνουν μόνο τα ξανθά.

  72. Μαρία said

    Έχω καπνίσει και απ’ τα τσιγάρα του Ινδού φτωχού. Έτσι έμαθα και τη Μαγκαλόρ, όπου έγινε προχτές το αεροπορικό δυστύχημα.

  73. Μπουκανιέρος said

    Α, ναι, τα μπίντις, κατά καιρούς με μανία. Αλλά (σχεδόν) ποτέ δεν υπήρχαν σε επαρκείς ποσότητες.
    Σε κάποια σερτάρι έχω δυο (ενάμισι για την ακρίβεια) ματσάκια Γκανές, που τα ξέχασα και μου ξεράθηκαν, και τα φυλάω σαν ενθύμιο μιας εποχής.

  74. Μπουκανιέρος said

    71
    Ε, ναι. Εννοούσα ότι ο Δύτης πρέπει νάχει γνωρίσει μόνο της ΣΕΚΑΠ. Γιατί εμείς δεν είμαστε αφηρημένοι επιστήμονες, να πέφτουμε τόσο έξω στις ηλικίες! 🙂

    Όταν λέω Γκολουάζ εννοώ τα μαύρα, που παλιά τα έφερναν κι εδώ. Τα ξανθά τα θεωρώ μπάσταρδα.

  75. Μπουκανιέρος said

    #70
    Πούναι ο Αριστεροπόντιος, ρε Βουλάγξ, να δει τι εθνικό αγώνα έχουμε κάνει κι εμείς…

  76. Μαρία said

    Με μανία! Πού τα έβρισκες; Εμένα μου τα έφεραν απο Ινδία.

    Άσ’ τα. Είναι δυνατόν 25άρης να ζητάει το πασαλίκι της Ρούμελης;

  77. Nicolas said

    @52 Ρε Χρήστο, μήπως γνωριζόμαστε; πέρασα κι από τα μέρη σας.

    Μοσχομύρισε καπνά εδώ μέσα (από τα πράσινα μέχρι τα πιόσιμα).

    Άντε, όνειρα γλυκά:
    http://v.youku.com/v_show/id_XMTEwMDM0NzM2.html

    Με τα άφιλτρα Gitanes σταμάτησα (δέκα την ημέρα για ένα χρόνο και μετά στοπ), αλλά τα Αβάνια δεν τα σταμάτησα. Κάπου-κάπου, παρόλη την ενοχή και τη στενοχώρια που πάνε τα λεφτά στο τέρας. Σκέφτομαι να σταματήσω για διαμαρτυρία, αλλά τα άλλα δεν μ΄ αρέσουν. Τελικά, η πραγματική απόλαυση του καπνού είναι όταν σταματάς το κάπνισμα!

  78. voulagx said

    Αμαν, το ντουμανιασατε εδω μεσα, δεν εβλεπα τιποτα, μαστουρωσα! :mrgreen:

  79. Μαρία said

    78 Εκτός απ’ το «ανοίξτε τα παράθυρα, να φύγουν τα ντουμάνια» θυμήθηκα κι αυτό:
    http://dytistonniptiron.wordpress.com/2009/05/06/skopetea/

  80. Χρηστος Κ. said

    Νικολα μπορει και να γνωριζομαστε. Δωσε στιγμα για να δουμε. Στη φωτο ειναι το παλιο δημοτικο διπλα στην εκκλησια? Εαν ναι τωρα δεν υπαρχει.
    Χρηστος Κ.

  81. espectador said

    Καποτε δουλευα στην ΣΕΚΕ θεσσαλονικης. Υπηρχαν ειδικες αιθουσες με καταλληλη υγρασια που βαζαμε τα δεματα . Καθε τοσο επρεπε να γινετα αλαμπουρα, δηλ. νε μετακινουνται τα δεματα και να αλλαζει η πλευρα τους που πατουσε στο σανιδι. Εκει ερχονταν οι εκπροσωποι αλλων χωρων για να κανουν εκτιμηση στις ειδικες βιζιτιερες που υπηρχαν. Οι επιστατες ηταν τοσο σαινια που εβαζαν σε διαφορα σημεια επιλεγμενα δεματα , που οπως και να διαλεγαν οι επισκεπτες ΠΑΝΤΟΠΕ επεφταν πανω σε «ιδιαιτερο» και «φτιαγμενο» δεμα. Ηταν μια επιστημη αυτη η δουλεια 🙂 Ετσι εφευγαν τα διαφορα σαπακια στην Αν. γερμανια και στην -τοτε-ΕΣΣΔ.
    Οσο για τις ντοπιες καπνοβιομηχανιες επαιρναν τα φυλλοτριμματα, τριμματα καπνου δηλ. απο σπασμενες γωνιες του φυλλου που επεφταν σε εναν ιδιαιτερο χωρο, πριν ο κυριος καπνος μπει στο πατητηρι και ραφτει το δεμα απο τις γυναικες.
    Στο «δι ασημαντον αφορμην» του Τ. Ψαρρα εχει καταγραφει με πιστοτητα ολη η διαδικασια «αξιολογησης» και εκβιασμων που υπεστησαν στο παρελθον οι καπνοπαραγωγοι απο τους λεγομενους «βαθμολογητες». Στο ρολο αυτου του «βαθμολογητη» της ταινιας θυμαμαι τον φιλο μου τον Στελλιο τον Γουτη, μια ιδιαιτερη περιπτωση ανθρωπου. Εμφανισθηκε μετα απο χρονια σε ενα σηριαλ στην τηλεοραση σε ρολο παπα 🙂 μαζι με τον Βεγγο και τον Παπαδοπουλο, που διαδραμιζονταν στην Κερκυρα. Δεν θυμαμαι τον τιτλο. Συγγνωμην για την φλυαρια 🙂

  82. Με τόσους καπνιστές που τόκοψαν ενώνω κι’ εγώ την φωνή μου. Το τελευταίο που θυμάμαι ήταν τα Καρέλλια χρυσή κασετίνα, τα οποία ορέγομαι αν τα δω, αλλά είναι φαντασιακό πια, πιστεύω θα μου φέρει αναγούλα αν το βάλω στο στόμα μου. Έχω αρκετά κομπολόγια, όχι ακριβά, κέρατο, έβενο, που συνοδεύουν τους καφέδες και τις ουισκάρες και τις ρακές με μεζέδες διάφορους, να πάει στο διάλο το κωλοτσίγαρο….

    .

  83. Nicolas said

    @80 Το έμαθα ότι γκρεμίστηκε! κανονικά πρέπει να ήταν διατηρητέο [λόγω της διέλευσής μου βέβαια :-)]. Πως να σου δώσω στίγμα, είσαι άπιαστος έτσι. Τι ηλικία περίπου (άντε χρονιές, χρονιές, για να μην ντρέπεσαι). Π.χ., τον Σίμο τον Σ. τον ξέρεις; την Ελένη την Κ. ή την Αναστασία την Β.;

  84. Nicolas said

    @82 Βασίλη, το ίδιο κι εγώ, τσιγάρο δεν μπορώ να βάλω στο στόμα μου, μου φέρνει αναγούλα. Αλλά ένα πούρο με μια σαμπάνια ροζέ, μία chimay (όλα τα χρώματα), ένα armagnac, ένα marc de Bourgogne, δεν λέω όχι (ποιός είπε Metaxa, να τον αρχίσουμε με τον κόπανο του Μπογιατζή;). Επίσης κι ο Standard Mixture Medium του κυρίου Dunhill είναι ενδιαφέρων (οι διπλανοί κάνουν μούτρα για τη μυρωδιά, αλλά μ΄ αυτό το μαύρο το σέρτικο που βάζει μέσα, είναι άλλο πράγμα).

  85. marulaki said

    Ιστορίες με καπνά που παστάλιαζαν έχω ακούσει από τη μάνα μου. Η μυρωδιά στο Στρυμονικό στις αποθήκες με τα καπνά σε εκείνην την εκδρομή του ’98 μένει ακόμα στη μνήμη μου. Εξακολουθεί να μου αρέσει η μυρωδιά του σβηστού καπνού χωρίς να έχω καπνίσει ποτέ.

  86. Μπουκανιέρος said

    #76
    Μαρία κι εγώ από ινδοφερμένους τάμαθα, προφανώς. Όμως, έβρισκες (και, πιθανότατα, βρίσκεις πάντα) ν’αγοράσεις σε διάφορα παζάρια, στην Ελλάδα ή αλλού, π.χ. στο Μοναστηράκι πριν το διαλύσει ο Τρίτσης, στο Κάμντεν ή στο Πορτομπέλο στο Λονδίνο κλπ.

  87. Μισιρλού... said

    Αααα, ωραία! Είδα πως κάποιοι προφτάσανε να καπνίσουν και χύμα τσιγάρα!

    Ας κάνω τώρα και καν’ άλλο τσιγαράκι, να τελειώσει το πακέτο… και σας περιγράφω την ντουμανοϊστορία μου !
    Πρωτοκάπνισα μεγαλωμένη, όχι έφηβος, και καπνίζω 30 χρόνια σχεδόν (και μάλιστα, βαρειά καπνίστρια -δυστυχώς…).
    Το πρώτο τσιγαράκι που τράβηξα ήτανε ένα άφιλτρο, βεβαίως, Gitanes (που το ζήτησα -απαίτησα σχεδόν- από το νεαρό συνοδό μου, τον οποίον, να λέγεται!, ζαχάρωνα για υποψήφιο…).
    Και ούτε πνίγηκα, ούτε έβηξα! Το απόλαυσα σα νά’μουνα χρόνια καπνίστρια.
    Συνήθως, μόνη και νύχτες κάπνιζα. Δεν κάπνισα ποτέ μου για «επίδειξη και ανεξαρτησία», αλλά μόνο από «ηδονή»! Έχω μια περίεργη σχέση με το ταμπάκο, τον θέλει ο οργανισμός μου!!!

    Αρχικά, για κανα δίμηνο κάπνιζα Σαντέ, και μετά (έως και τώρα) το γύρισα στα θεριακλίδικα Ρόθμανς. [με μια μικρή διακοπή, κανα δίμηνο πάλι, σε Κάμελ].
    Το δυστύχημα είναι πως, από την εξάρτηση δε μπορώ να κάνω «τράκα» και κυκλοφορώ πάντα σαν …πρατηριούχος τσιγάρων !
    :mrgreen:

    (Ας ξανανάψω τώρα κι άλλο ένα, και τρέχω για μάζεμα βερύκοκων -ώστε να βγάλω το τσίπουρό μου, για σήμερα!)
    8)

    Έχω σκοπό -από την 1η Ιανουρίου του 2010 να το κόψω !!!
    [Αλλά μου φαίνεται, πως πέρασε η ημερομηνία… χοχοχοοοο]

  88. π2 said

    Εγώ πάντως ο κόσμος να χαλάσει στις 30/2/11 το κόβω με το μαχαίρι.

  89. #84 Νικόλα, κι’ εγώ στις πίπες από τα 19-20, παραλλήλως με τα τσιγάρα τον πιο πολύ καιρό. Τα τελευταία χρόνια ήταν Erinmore, αλλά και στις λατάκειες έκανα απιστίες (όπως ο Dunhill που είπες, μου φαίνεται, λατάκεια με κάτι άλλο δεν είναι;)

    #87 Μισιρλού, αποστάζεις αν κατάλαβα καλά;

  90. Χρηστος Κ. said

    Νικολα. 1968 Ετος γεννησης.
    Το σοι εχει ιστορια στο χωριο. Ο ενας θειος διορισμενος προεδρος του χωριου επι επταετιας. Ο αλλος πολυ αργοτερα με κανονικες εκλογες. Το επωνυμο εχει να κανει με καρβουνα. Τα ονοματα που αναφερεις δε μου λενε τιποτα.

  91. Ο ψευτο-Ισοκράτης ξαναχτυπά, αυτή τη φορά με τη γλαφυρή θατσερική πένα του Ανδρέα Ανδριανόπουλου.
    http://tvxs.gr/node/59043

  92. Χρηστος Κ. said

    Ας του δωσει καποιος μια απαντηση του γελοιου.

  93. Μαρία said

    91 Το έβαλε εδώ ο Head
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/05/13/isocrates2-2/#comment-34240

  94. 35,
    Τουτουμάκια λένε στην Αχαϊα (ίσως και αλλού) τις χυλοπίτες. Δεν ξέρω αν υπάρχει σχέση με το τουτούμι.

  95. Χωρίς να θέλω να χαλάσω την απόλαυση του καπνίσματος:

    Ο πατέρας μου μέχρι κοντά 30 χρονών δεν είχε αγγίξει τσιγάρο, αλλά για τα επόμενα 30 χρόνια του έδωσε και κατάλαβε: 22 Αντινικότ (ω της ειρωνείας!) άφιλτρο. Με δυο πακέτα την ημέρα, οι πνεύμονες του καλύφθηκαν από πίσσα, σε σημείο που η καρδιά του αναγκάστηκε να διογκωθεί τόσο ώστε στα 60 του σχεδόν μας άφησε με καρδιακή προσβολή. Τη γλύτωσε ως εκ θαύματος, «έζησε» άλλα 10 χρόνια με πολλά φάρμακα και τρεχάματα, μέχρι που μας άφησε οριστικά.

  96. ἐμένα ἕνας θεῖος μου 57άρης μανιώδης καπνιστὴς πέθανε πρὸ διμήνου ἀπὸ καρκίνο τοῦ πνεύμονος.

  97. Μαρία said

    Πού ήσουνα, Μιχάλη, όταν μιλούσαμε για τις χυλοπίτες; Δυο φορές ρώτησα «τι έγινε ο Μιχάλης» αλλά απάντηση δε πήρα. Ίσως να μην έγινε κατανοητή η ερώτηση, μια και ήταν στο ποστ της Μιχαλούς.
    Τούρκικα μοιάζουν κι αυτά, της αρμοδιότητας του δύτη. Μέχρι τότε, βρίσκω στο λεξικάκι μου ένα ρήμα tutmak που μεταξύ άλλων σημαίνει και διατηρώ, συντηρώ και το tutum οικονομία, αποταμίευση. Αλλά αν έχει γίνει καμιά παραφθορά, λέω τρέχα γύρευε.

  98. Μαρία said

    >Εμφανισθηκε μετα απο χρονια σε ενα σηριαλ στην τηλεοραση σε ρολο παπα

    Εσπεκταδόρ, ο Στέλιος και μετά το «Περί ανέμων και υδάτων» συνέχισε την καριέρα του παπά.

  99. καπνοπαραγωγὸς ἦτο καὶ ὁ πάππος μου, ἔχω ἀκούσει κι ἐγὼ ἀρκετά.

  100. espectador said

    #98 Τον ξερεις Μαρια? Τον ειχα γνωρισει το 70. Θα πηγαιναμε φανταροι (εγω εξ αναβολης) και καθε μερα ανεβαιναμε στο 424 ΣΝ στην Θεσσαλονικη, να περασουμε και εναν γιατρο (απο τους 11-12 περιπου). Πρωτα πιναμε εναν καφε στην παραλια. Τοτε ειχε πρωτοβγει το περιοδικο «Συγχρονος κινηματογραφος», πηγαμε στον Μολχο πηραμε ολα τα προηγουμενα τευχη (καπου τα εχω δεσει). Ο Στελλιος ξαναπηρε αναβολη αφου καταπιε κατι εληες για να φανει οτι εχει ελκος. Ξαναηλθε ενα φεγγαρι με εναν θιασο στην Ξανθη. Ειχε ανακατευτει νομιζω και σε κεινο το εργο του Μποστ (Φαυστα) που αργοτερα το κατεβασε η χουντα.

  101. Nicolas said

    @89 Χαρμάνι: Latakia, Orientals, East Carolina and Georgian, all lightly toasted. A slightly heavier companion to DUNHILL’s Standard Mixture Mild. Traditional English.
    Το Erinmore δεν το έχω δοκιμάσει. Ίσως επ΄ ευκαιρία. Δεν καπνίζω και πολύ, άντε 100-150 γρ. το χρόνο και μόνο έξω το καλοκαίρι (πέρσι δεν κάπνισα καν ταμπάκο, μόνον πούρα και φέτος 4-5 πούρα by far που λένε κι οι Εγγλέζοι).
    Με ενδιαφέρουν κυρίως τα 100 % ταμπάκο, καπνίζω για την απόλαυση (όπως η Μις Σουρλουλού) όχι για να αρωματίζω τον χώρο.
    Μία διάσημη «Μανιώδης του καπνού» μου έστειλε ένα γράμμα πριν πάμπολλα χρόνια. ακόμη και σήμερα αν το ανοίξω μυρίζει ταμπακίλα!

  102. Nicolas said

    @90 Χρήστο, έψαχνα το Κ. αλλά δεν είχε πάει ο νους μου καθόλου σ΄ αυτό. Είσαι μικρός, αλλά τα ξαδέρφια σου τα ξέρω, βέβαια (και το θειό σου, και το θειό σου). Μήπως είσαι ο αδερφός αυτού που ασχολιόταν με φωτογραφία; Ρίξε ένα μέλι στον Νικοδεσπότη να σου δώσει το στίγμα μου 😉

  103. Μαρία said

    Εσπεκταδόρ, ναι αλλά γύρω στο 72 με τον αντιδικτατορικό αγώνα.
    Δες εδώ στη σ.24 για το «θεατρικό εργαστήρι» με φωτογραφία κι απ’ τη Φαύστα.
    http://wwk.kathimerini.gr/kath/7days/1997/09/21091997.pdf
    Στο Αμαλία λειτούργησε ένα διάστημα(πάντα μέσα στη χούντα) και κινηματογραφική λέσχη «κάτω απ’ τον ασφυκτικό κλοιό της ασφάλειας» όπως λέει κι ο Παπανδρέου στο σχετικό άρθρο.

  104. 97,
    Μαρία, η συνήθης εξήγηση: Πήξιμο στη δουλειά…

  105. espectador said

    #103 Μαρια δεν ξερω πως να σ ευχαριστησω! Πολλες αναμνησεις. Διαβασα το αρθρο του Στελλιου και θυμηθηκα μια ξαδελφη μου ηθοποιο-τοτε στον θιασο Χατζηχρηστου-που προσπαθησε να προσληφθει στο ΚΘΒΕ το 1961 με την ιδρυση του τελευταιου. Την συναντησα σε εναν συγγενικο γαμο-εγω 16 αυτη καπου 23-24-και φυσικα δεν ακουσα τα καλυτερα για τον Καραντινο 🙂 Μετα παντρευτηκε τον Κωστα παπαδοπουλο τον περιφημο δεξιοτεχνη του μπουζουκιου, που μαζι με τον Λακη Καρνεζη, εκαναν εκεινο το διδυμο οργανο, που οπως στο «τραγουδι του νεκρου αδελφου» το ενα μπουζουκι «κυταζε» στην ανατολη και το αλλο στη δυση.

  106. #101 το Erinmore είχε άρωμα φυσικό ανανά, έτσι διαφημίζανε τουλάχιστον. Συνήθως το βρίσκουν γλυκερό όσοι συνηθίζουν χαρμάνια με λατάκεια.

  107. Nicolas said

    Οπότε, μάλλον δεν θα μ΄ αρέσει! Ο φίλος μου ο Δημήτρης (ο γνωστός βρασενοπαθής) κάπνιζε αυτόν κάτι φεγγάρια:
    http://www.tobaccoreviews.com/blend_detail.cfm?ALPHA=R&TID=440
    A classic English with a beautifully refined flavor. Mature Virginia and Oriental tobaccos spiced with a pinch of Latakia.
    Για μένα πολύ ελαφρύς, πολύ ξανθό μέσα.
    Ο Dunhill μ΄ αρέσει για τη μαυρίλα του. Αλλά τα τελευταία χρόνια ο κύριος Dunhill το είχε παρακάνει κι έβρισκες μέσα κάτι καδρόνια. Δεν ήταν navy cut, ήταν ξυλοκόουπ κατ! Αν σε 50 γρ. καπνό έχεις 10 γρ. καυσόξυλα, εντάξει πια…

  108. Είμαστε πολλές σειρές εδώ μέσα τελικά… Πλέιερς άφιλτρα, εννοούμε, Δύτη, την κασετίνα με τα δυο «συρταράκια» των 10. Τα έκανα μερικά φεγγάρια, που έπιανα καλά λεφτά. Και για να κλείσω ως καπνιστής, πέρασα και από Ζιτάν, Γκουλουάζ, σκέτα και σκέτα, Πρινς φίλτρο, και πίπες: σκανντινάβικ μαύρο και μερικές αμφόρες, και μάλλον δεν ξεχνάω άλλα. Ποτέ μάλμπορο, ποτέ ελληνικά άλλα από αυτά που έχω αναφέρει. Καπνιστής 1984-2000.

  109. ΣοφιαΟικ said

    94: τα τουτουμάκαι τα έιχε ψάξει ο οικοδεσπότης πριν χρόνια σε καποιο άλλο μαγαζί που τα είχα αναφέρει, και ειχάμε καταλήξει ότι υπαρχει τουρκιο φαγητό με κρέας και ζυμαρικά, λέγεται τουτμακ, άρα καποια σχέση εχουν.
    Να διευκρινίσυμε ότι τουτουμάκαι είναι οι μικρές τετράγωνες χυλοπιτες. Όχι οι ταλιατέλες.

  110. Nicolas said

    Εμένα με παράσυραν τα άτιμα τα Rothman’s International:

    Τι σου είναι το άτιμο το μάρκετινγκ! τα κουβάλησε ένας Σαλονικιός από το duty free των… Ευζώνων.
    Καπνιστής (με την κακή έννοια) από τέλη 1980 έως Μάη 1986 (86 – 68, το κόψατε;).
    Και η διάσημη που έλεγα προηγουμένως, σε ποιες εκδόσεις είχε δημοσιεύσει το βιβλίο της;
    ΣΙΓΑΡΕΤΑ, what else ?

  111. Στάζυ, και εγώ αυτά τα Πλέιερς εννοώ, δεν ξέρω άλλα.

  112. Nicolas said

    Ξυπνά ο Μπόμπος αργά το βράδυ και βλέπει τον μπαμπά να βγαίνει από το μπάνιο, να ανοίγει την ρόμπα του και να λέει στην μαμά του Μπόμπου:
    — Πάρε μου μια… (να κόψω το τσιγάρο, που λέει κι ο Μπουγάς)
    Την επόμενη μέρα βγαίνει ο Μπόμπος από το μπάνιο, πάει στην μαμά του, ανοίγει την ρόμπα του και λέει:
    — Πάρε μου ένα ποδήλατο!

  113. Alfred E. Newman said

    Και για όσους αναφέρθηκαν στα Santé:
    http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showbook&bookid=29414

    Και μια μνήμη 50 χρόνων. Σε εσωτερική πτήση των ΗΠΑ το 1959 στο δισκάκι του φαγητού υπήρχε και πακέτιο των πέντε τσιγάρων ΚΕΝΤ.

    Και άλλη μια. Στην Αθήνα στην Πλατεία Συντάγματος κυκλοφορούσαν στελέχη της δίωξης λαθρεμπορίου και οσμίζονταν για το κάπνισμα ξένων τσιγάρων. Από τους καπνίζοντες ζητούσαν να δείξουν το πακέτο ώστε να διαπιστωθεί αν είναι φορολογημένο. Από εκεί και η πρακτική αγοράς ενός νόμιμου πακέτου και η «μεταμόσχευση» των τσιγάρων από τα λαθραία.

  114. Τριάντα και δύο χρόνια πριν, τέτοια εποχή του χρόνου περίπου, γύρω στις οχτώμισι μ’ εννιά ένα βραδάκι, κατεβήκαμε στην πλατεία Ναυαρίνου να πιούμε καμια μαλαματίνα σε μια ταβέρνα που ήταν εκεί και δεν υπάρχει πια, και λεγόταν «Το Λιόπεσι» ή «Το Κορωπί», δεν θυμάμαι ποιο απ’ τα δύο.

    Είμουν μαζί με τον Αντώνη που έφτιαχνε εργάκια σούπερ οκτώ και μετά έγινε σκηνοθέτης, και τον Μιχάλη, μια καινούργια γνωριμία, που έπαιζε μαντολίνο και είχε αρχίσει κοντραμπάσσο, μου είχε προτείνει να παίξουμε τα πρώτα μου τραγούδια μαζί και είχα δεχθεί με ευγνωμοσύνη, και επιπλέον μου είχε δανείσει την «Πάθηση του Πορτνόι» του Φίλιπ Ροθ (μετάφραση του τίτλου της 1ης έκδοσης), και μου είχε υποδείξει το κομμάτι όπου ο έφηβος ήρωας αυνανίζεται μέσα στο ωμό κομμάτι μοσχαράκι με το οποίο η μητέρα του στην συνέχεια θα ετοιμάσει το σαββατιάτικο γεύμα, έχοντας έτσι «την ευκαιρία να το απολαύσω δύο φορές» (ενν. ο ήρως), και κακακακα τα γέλια, αν και ο Μιχάλης ήταν ένα είδος γίγαντα με μακριά μαλλιά και γένεια, μία γλυκύτατη φυσιογνωμία που όταν παρίστανε τον Τσαρλς Μπρόνσον βάζοντας στο σκοτάδι έναν φακό κάτω απ΄ το πηγούνι του έφερνε ανατριχίλα στην ομήγυρι λόγω του μυστηρίου που σκορπούσε παντού, ενώ συγχρόνως είχε κάποια μελαγχολία στην συμπεριφορά και τα μάτια, βάδισμα αιλουροειδούς και την πιο αυθεντική ροπή στον υπερρεαλισμό που συνάντησα ποτέ μου.

    Καθήσαμε στο τραπεζάκι μέσα γιατί έξω δεν βρήκαμε, και βγάλαμε τα πακέτα μας γιατί κινητά δεν είχαμε, εγώ Καρέλια φίλτρο κασετίνα, ο Μιχάλης τα «Αρώματα», ένα πακέτο κασετίνα επίσης σε απαλό κίτρινο με χρυσά γράμματα, ο Αντώνης νομίζω δεν κάπνιζε, και παραγγείλαμε κεφτεδάκια και σαλάτα και πατάτες και μαλαματίνα, και ανοίξαμε αργά τα πακετάκια μας, κι’ ο Μιχάλης μ’ έναν αναστεναγμό, και παραφθείροντας το γνωστό άσμα είπε:

    «Πίνανε και καπνίζανε
    και τον Ματσάγγο βρίζανε»

    Με τον Μιχάλη βρισκόμαστε πια σπανίως αν και ποτέ δεν χαθήκαμε εντελώς. Πριν μερικά χρόνια βρεθήκαμε στο θερινό σινεμά «Θησείο» -συχνάζει εκεί γύρω στις καθόδους του- κοιταζόμασταν για κάμποση ώρα στα κλεφτά σαν επίδοξοι ερασταί, τόσο είχαμε ξεσυνηθίσει ο ένας να αναγνωρίζει την φυσιογνωμία του άλλου υπό συνθήκες απρόοπτης συνάντησης, αλλά τελικώς έγινε η ταυτοποίηση και κουνούσαμε τα κεφάλια με αυτοσυμπόνεση, περπατήσαμε μαζί ως του Μακρυγιάννη, τα περίπτερα είχαν κλείσει, κι’ όπως μούχαν τελειώσει τα τσιγάρα έκανα τράκα από τα δικά του μέχρι τις τρεις και το πρωΐ που χωρίσαμε.

    Είχε δύο πακέτα που κάπνιζε εναλλάξ, ένα κάμελ σκέτο κι’ ένα ντάνχιλ.

  115. sarant said

    Ωραία ανάμνηση. Εκείνο το κομμάτι μοσχαράκι του Πορτνόι ήταν συκώτι, αν θυμάμαι καλά.

  116. Δεν πιστεύω ο Μιχάλης με το κοντραμπάσο να είναι ο Σιγανίδης;

  117. Μπουκανιέρος said

    Δεν θα γράψω και για την πίπα, ούτε και για το κοντραμπάντο, ούτε και για τα καπνικά της Κέρκυρας. [Άσκηση αυτοπειθαρχίας – μη δίνετε σημασία.]

    …ωστόσο, θυμάται κανείς το «Εγγλέζικο»; Καπνό πίπας, εννοώ, ελληνικό, απ’ τους ελάχιστους που υπήρχαν (κι αυτός που κράτησε περσότερο, ως το ογδόντα λίγο). Πορτοκαλί χάρτινο κουτάκι, τετράγωνο,* και μέσα πλαστικό σακουλάκι, 25 γραμμαρίων, μυρωδιά που θύμιζε σαπούνι, μόνο για σκληρές περιπτώσεις. Νομίζω ότι τον έβγαζε ο Κωνσταντίνου, ο ίδιος που είχε τα Σαντέ.
    Πολύ φτηνή κι εύκολη λύση, όταν το Μπόρκαμ Ριφ έμοιαζε λουξ προϊόν για παραλήδες, ενώ η μεσαία τάξη κάπνιζε Κλαν και Φλάιν Ντάτσμαν (ο Άμφορα ήρθε αργότερα, και ο Σκαντινάβικ ακόμα πιο μετά – σ’ αυτό το πιο όψιμο και το μεσαίο συμπαθούσα το Χόλαντ Χάους πάντως).

    * Εντάξει, ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο για τους εραστές της γεωμετρικής ακρίβειας. Όρθιο πάντως, δηλ. το ύψος ήταν η μεγαλύτερη διάσταση.

  118. Μπουκανιέρος said

    #115
    Σκώτι βέβαια, Νίκο, κάπου έχω γράψει γι’ αυτό.

    #114
    Λιόπεσι, αν δεν τάχω μπερδέψει εντελώς. Κορωπί πάντως αποκλείεται.
    Και το βιβλίο λεγόντανε «Νόσος του Πορτνόι» στην ελληνική μτφ.

  119. Παύλος said

    Η μόνη επίσκεψη σε εργοστάσιο που είχαμε κάνει με το γυμνάσιο (5 χρόνια πριν από τα αμερικανάκια) ήταν στου Παπαστράτου.
    Και μας έδωσαν ένα πακέτο στον καθένα προφανώς με τη συγκατάθεση των καθηγητών μας (σε παιδιά 15 χρονώ).

  120. sarant said

    Φαίνεται απίστευτο, αλλά ασφαλώς είναι αληθινό.
    (Εμάς με το γυμνάσιο μας είχαν πάει στα Λιπάσματα -δεν μας έδωσαν όμως δώρα!)

  121. Μπουκανιέρος said

    Μιχάλη (95), μου έλειψες.

    Να πούμε, προς τιμή του πατέρα σου, ότι το 22 άφιλτρο είχε ένα πολύ όμορφο κουτί, κασετίνα, σε βαθύ μπλε. Μου βρίσκονται ακόμα μερικά, κουτιά εννοώ – φυλάω μέσα παλιά νομίσματα κι άλλα ενθύμια εποχής. Ελαφρύ τσιγάρο για την εποχή, σοβαρό όμως, πολύ αξιοπρεπής λύση άμα ήσουν π.χ. κρυωμένος. Το έβγαζε ο Γεωργιάδης, ο άλλος μικρός της εποχής πλάι στον Κωνσταντίνου, και πίσω απ’ τους τρεις μεγάλους Καρέλιας-Παπαστράτος-Κεράνης.

    22 κάπνιζε κι ο πατέρας μου, φίλτρο όμως, που είχε την ιστορική διαδρομή Ρήγας-22-Παλλάς. Η τροχιά της ζωής του (στο καθοδικό τμήμα της) μοιάζει με του δικού σου, δηλ. αρρώστησε λίγο μετά τα 60 και πέθανε λίγο πριν απ’ τα 70. Όχι απ’ το τσιγάρο όμως – άλλωστε κάπνιζε λίγο, με μέτρο (αναρωτιέμαι ποιανού να έμοιασε!).

  122. Μαρία said

    Λιόπεσι και υπάρχει ακόμα στην ίδια θέση ανακαινισμένο.
    Εκεί πριν 32 χρόνια αλλά λίγες μέρες αργότερα μας βρήκε ο σεισμός. Ο βοηθός γκαρσονιού άκουγε στο παρατσούκλι Λοσάντα και τον συνάντησα μετά απο χρόνια συνιδιοκτήτη ταβέρνας στη γειτονιά μου, που δε φτούρησε όμως.

  123. #115 Σκώτι. Θα μου άρεσε, φαίνεται, πιο πολύ η ιδέα με κανένα κυλότο ή λάπα, έχει πιο πολύ «σώμα» η εμπειρία, και η μνήμη να έκανε τα δέοντα για την αντικατάσταση. Πάντως δεν δοκίμασα (αν και μ’ έχουν για καλό μάγειρο).

    #118 ναι, Λιόπεσι. Τα «Ψαρούδια» στην Τούμπα, έναντι του γηπέδου, στην παράγκα, αυτό έκλεισε γύρω στο 76-77. «Ο Αναθεωρητής» στα Κάστρα, στέκι ρηγάδων, σπεσιαλιτέ γλώσσα βραστή. Κατά την κάθοδο από κει, στάση στο πεθαμενατζίδικο του Κωνσταντινίδη, στην Αγ. Δημητρίου, να μας πάρει μέτρα για φέρετρο, (έχω μπει μέσα σ’ ένα κάποτε, να δω «αν μου πάει»), αποχώρηση εν χορδαίς, άδοντας «δεν θα πεθάνουμε ποτέ, πτωχέ Κωνσταντινίδη», γελούσε ο πτωχός Κωνσταντινίδης κι’ ας τον ξυπνούσαμε κάθε φορά με την ίδια μαλακία… Νόσος: τώρα που το λες, μου ξανάρχονται ένα-ένα.

    #116 Ήταν ο Μιχάλης «που όταν παρίστανε τον Τσαρλς Μπρόνσον βάζοντας στο σκοτάδι έναν φακό κάτω απ΄ το πηγούνι του έφερνε ανατριχίλα στην ομήγυρι λόγω του μυστηρίου που σκορπούσε παντού».

  124. Βασίλη, πώς μ’ αρέσουν τα σχόλιά σου! Σε φέρετρο δεν έχω μπει, με θυμάμαι όμως στο Ναυαρίνο να μου παίρνω τα μέτρα.

    Θυμήθηκα και αυτό:

  125. Μπουκανιέρος said

    #120
    Απίστευτο μπορεί να φαίνεται, στη μονολιθική (από μερικές απόψεις) εποχή μας. Περίεργο όμως δεν είναι, παρά μόνο για όσους δεν παίρνουν στα σοβαρά τις πολιτισμικές διαφορές – και πιστεύουν ότι αυτό που συμβαίνει στην κουλτούρα τους / στην εποχή τους / στο χωριό τους είναι το μόνο φυσιολογικό, το μόνο ανθρώπινο, το μόνο υγιεινό, το μόνο επιστημονικό κοκ. Και, κυρίως, ότι έτσι θα συμβαίνει από δω και μπρος, στον αιώνα τον άπαντα.

  126. #117 Και πάντα ξερό, σαν σβουνιά ένα πράμα.
    #122 Α, ρε συ Μαρία! Τι είναι αυτό που τόσο συγκινεί στις παρολίγο και στις ερήμην διασταυρώσεις των ανθρώπων;

  127. #124 Δύτη, τι εννοείς; ποιό Ναυαρίνο; να παίρνεις τα μέτρα για φέρετρο; μόνος σου;

  128. Και μην ξεχνάμε και αυτό.

    Ο δίσκος της Βενετσάνου που ανέφερα παραπάνω, πάντα μου έφερνε στο νου μια συγγένεια με το Σαμποτάζ της Πλάτωνος.

  129. Ε, Βασίλη, το γνωστό Ναυαρίνο της Σαλονίκης. Με φίλους, είχαμε μια μεζούρα, και παίρναμε ο ένας τα μέτρα του άλλου, για την ακρίβεια.

  130. Μπουκανιέρος said

    Βασίλη, αν καθόσουν στο Λιόπεσι και μετά το 80, ένας σκύλος που ζητιάνευε ταχτικά στα τραπέζια, καφετής, μεγάλο γκριφόν, μακρουλός, με σημαδιακή μουσούδα, ήταν δικός μου. Εμείς καθόμασταν δίπλα, στο Αστόρια, για ιστορικούς λόγους. [ωραία παρήχηση]
    Μαρία, ελπίζω να υπάρχει κι αυτό, ακόμα.

  131. Μπουκανιέρος said

    #126 (117)
    Ναι, μερικές φορές παραήταν ξερός κι ήθελε τρίψιμο και να του βάζεις φέτες πορτοκάλι ή μήλο για να συνέρθει. Αλλά τον έχω πετύχει και φρέσκο (…όχι ότι κέρδιζες πολλά πράματα).

  132. Μαρία said

    Μπουκάν, το Λιόπεσι είχε ένα τεμπελόσκυλο, τη Λίζα, που όταν μας ταρακούνησε, χρειάστηκε να την ξυπνήσουμε. Γκριφόν δεν ήταν αλλά καθαρόαιμος κόπρος.
    Για το Αστόρια δεν είμαι σίγουρη. Ενώ δεν έχει πολύ καιρό που έφαγα στο Λιόπεσι, δε φημίζομαι για την παρατηρητικότητά μου κι έπειτα στην πλατεία έχουν ανοίξει τα μύρια όσα.

    Βασίλη, οι γέροι όταν γκρεμίστηκε η παράγκα, μετακόμισαν λίγο παραπέρα στη Διογένους. Πήγαμε καναδυό φορές αλλά ο χώρος δεν είχε τη μαγεία της παράγκας. Μετά μάθαμε οτι πέθανε κι ο βιολιτζής νομίζω. Πέθανε επίσης πρόσφατα, λίγο πριν το Πάσχα, κι ο Τάκης ο Μπάγκλας, ο ιδιοκτήτης της Δόμνας.

    Δύτη, έσπαζα το κεφάλι μου να θυμηθώ πεθαμενατζήδικο στο Ναυαρίνο.

  133. #129 Ρε συ, έφαγα φλασιά πως το Ναυαρίνο ήταν η φρεγάτα, και πως εσύ υπηρετούσες εκεί δύτης ή κάτι τέτοιο, και έκανες πρόβα κανένα «κλωβό διάσωσης», που έχουν στα υποβρύχια. (Όχι, δεν πίνω και δεν σας δίνω.)

    #130 Μπουκάν, πήρα το πτυχίο Απρίλη του 80, και τον Ιούνιο κατετάγην στας τάξεις του ΠΝ. Τον πάπυρο τον πλέρωσα ένα πεντακοσάρικο τότε, και δεν τον παρέλαβα ποτέ.

  134. #132 Τους πρόλαβα εκεί. Στην Διογένους θυμάμαι έναν απίστευτο νεοελληνικό συνωστισμό. Τελικώς, αυτό που λένε για τους σκύλους πως «πιάνουν» τους σεισμούς από τους υπέρηχους, σάχλα είναι, γιατί κι’ εγώ σ’ ένα διαμέρισμα ήμουν στις 40 Εκκλησιές, στον τρίτο, και το μπόξερ -που ήταν καθαρόαιμο, αυτό- άρχισε να τρέχει μόνο όταν αρχίσαμε να τρέχουμε οι υπόλοιποι.

  135. Μπουκανιέρος said

    #124
    Δύτη, ούτε κι εγώ έχω μπει σε φέρετρο, προς το παρόν. Να δούμε αν θα το αποφύγουμε μέχρι το τέλος. Έχω ξαπλώσει όμως μέσα στις πέτρινες γούβες για νεκρούς στο Αγγελόκαστρο (αγαπημένο μέρος) – κι έχω βγάλει και φωτογραφία. Έχεις πάει; (ή, όπως λεν οι Μαντουκιώτες, «έχεις πας;»).

    Είπα Μαντουκιώτες κι έγινε βραχυκύκλωμα στη μνήμη μου. Ένας παππούς μου (όχι αυτός που λέω παραπάνω, ο άλλος) έκανε για ένα σύντομο διάστημα, κανα-δυο χρόνια, το κοράκι. Τότε λοιπόν, είχε φτιάξει μια κάσα που του άρεσε πολύ και κοιμόντανε μέσα. Έκοψε τις κακιές συνήθειες (γενικώς και ειδικώς) όταν η γυναίκα του απείλησε ότι θα τον χωρίσει. Όμως, από κάθε εμπειρία κάτι κερδίζεις. Όταν πέθανε, μέσα σε δύσκολες συνθήκες (λίγο μετά τον πόλεμο), οι πρώην συνάδερφοι τού πρόσφεραν δωρεάν κηδεία!

  136. Μπουκάν, το Αγγελόκαστρο τόχω δει μόνο από χαμηλά.

    Μου θυμήσατε το Αστόρια. Τώρα έγινε καφετέρια κι αυτό. Εμένα μου θυμίζει καλοκαιρινές μπύρες το απομεσήμερο, και ατέλειωτες παρτίδες μπουρλότ.

  137. #135 Ξέρεις τι, άμα μπεις, σου φεύγει η περιέργεια, δεν βιάζεσαι να δεις πως είναι.

  138. Μαρία said

    Βιτσιόζος μου ακούγεται ο παππούς.

  139. Μπουκανιέρος said

    #133
    Μάλιστα. Ήμασταν ενάμισι χρόνο στην ίδια πόλη (και με μερικούς κοινούς γνωστούς, απότι φαίνεται). Όμως, δεν πλέρωσα για πάπυρο και απέφυγα εντέχνως τις τάξεις του ΠΝ.
    (…αλλά γέλασα με το Δύτη των Υποβρυχίων!)
    Τη φράση «Δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη» την πρωτοείδα γραμμένη στον τοίχο της Ευαγγελίστριας, κατεβαίνοντας από Σαράντα Εκκλησιές. Εσείς την είχατε γράψει;

  140. Δύτης των υποβρυχίων όχι, παρότι του ΠΝ. Δύτης των ραντάρ της Λύμνου, ιν φακτ.

    Μια που μίλησες, Μπουκάν, για φράσεις σε τοίχους, στο πρώτο μου σπίτι στη Θεσσαλονίκη, στη Φιλικής Εταιρείας, ήταν γραμμένη η φράση του Μπρετόν από το τελείωμα της Νάντιας («Τις ει; Είσαι εσύ; Είναι αλήθεια» κλπ). Πρόπερσυ που ξαναπέρασα ήταν ακόμα εκεί.

  141. παρόραμα: Λήμνου (για να θυμηθούμε τον μόνον ίσως μικρότερο από μένα -τη εξαιρέσει της Ιμμόρ, νομίζω)

  142. Μπουκανιέρος said

    #136
    Είναι όμορφα να το βλέπεις κάτι χειμωνιάτικες μέρες, ας πούμε απ’ τη Μπελαβίστα, με τα σύννεφα να το εξαφανίζουν κι έπειτα, μαγικά, να το αφήνουν να φανεί. (Τι τα θέτε τα εφέ;)
    Αλλά πάνω είναι ακόμα πιο όμορφα.

    Για το Αστόρια, αν όχι τίποτ’ άλλο, φαίνεται ότι η παράδοση μπύρα και μπουρλότο συνεχίστηκε για κάμποσα χρόνια.

  143. Μαρία said

    Ο πιο μικρούλης είναι ο Head. και σιγά πια με τα παροράματα.

    Το «δε θα πεθάνουμε ποτέ» είναι τόσο παλιό όσο και τα γραφεία κηδειών, μάλλον όσο παλιές είναι οι τηλεφωνικές φάρσες.

  144. Μπουκανιέρος said

    #140
    Μιας κι ο λόγος για το ΠΝ, Δύτη, ξέρεις τι είναι το ΦΘ; (εγώ ξέρω, απλώς αναρωτιέμαι για την εμβέλεια κάποιων πληροφοριών).

    Όχι, αυτό δεν το γράψαμε εμείς, αν και θα μπορούσε (σημείωσε όμως ότι είμαι της σχολής Νατζά).

  145. Μπουκανιέρος said

    #137
    Αν κρίνουμε απ’ τον παππού που λέω, βιάστηκε να ξαναμπεί.

  146. #139 στην πραγματικότητα, η φράση «δεν θα πεθάνουμε ποτέ…» με τις άπειρες παραλλαγές, τις ήδη υπάρχουσες και τις μέλλουσες να γραφούν, ειπωθούν, τραγουδηθούν ή υπονοηθούν, είναι καθαυτή υποκείμενο, προυπάρχει (L’ existence precede…)και αυτοπροσδιορίζεται ως συνείδηση (…l’essence). Εμείς όλοι που την έχουμε γράψει, τραγουδήσει, ο αέρας που μετέφερε τις φωνές μας, οι τοίχοι και οι μπογιές που χησιμοποιήσαμε, η Αγ. Δημητρίου απ’ όπου πέρασαν εκείνοι που την διάβασαν, είμαστε τα αντικείμενα προς τα οποία η συνείδηση αυτή στρέφεται (intention), ή αν θες τα οχήματα με τα οποία μετακινείται στον χρόνο:
    Je ai vingt deux ans, mon vieux Corneille
    et je vous, emmerde en attendant….
    G.Brassens
    (πούναι αυτός ο υπερήλιξ με τις περισπωμένες να βάλει λίγες, γι’ αυτόν τάγραψα τα γαλλικά, για την παρέα είκοσι χιλιάδες λαμπτήρες στα Γενέθλια της Οικουμένης!)

  147. Μπουκανιέρος said

    #143
    Μαρία, για τα παροράματα, σύμφωνοι. Θυμήσου όμως ότι όχι και λίγοι τόχουν εύκολο να σε χαραχτηρίσουν απ’ την παραμικρή ορθογραφική παραδρομή (ακόμα και αμφιλεγόμενη). Καί εδώ μέσα – και μάλιστα επιμένουν στην άποψή τους, παρ’ όσα έχω γράψει εγώ και μερικοί άλλοι.
    Οπότε, καλό είναι να προσέχετε.
    (Εσείς – όχι εγώ, που είμαι τεσταντούρας!)

  148. #147 Μπουκάν, τον είδιο άνθροπο λέμαι; με τις παιρισπωμένες;

  149. Μαρία said

    Τα λάθη στο χτύπημα κάνουν μπαμ. Παρόλ’ αυτά οι περισσότεροι φοβούνται μήπως τους πουν αγράμματους, αν τους ξεφύγει κάτι.

  150. Μπουκανιέρος said

    #148
    Ώχυ, δενίχα στονούμου το πεδί με τοις παιρισπομένες.
    (τουλάχιστον αυτός το δηλώνει ξεκάθαρα, και σ’ αυτόν είναι μέρος μιας ιδεολογίας)
    Σκεφτόμουν άλλους, πολύ λογικότερους, που ωστόσο σηκώνουν ολόκληρο θέμα αν δουν μια ανορθογραφία.

    Αλλά είναι ώρα να πάω για ύπνο. Καληνύχτα Βασίλη (και σε όποιον άλλον μας παρακολουθεί).

  151. Τα παιδιά που λέγαμε σπασίκλες. buonanotte.

  152. Μαρία said

    λεκανός, Μπουκάν

  153. Μπουκανιέρος said

    Buonanotte και λεκανός (οριστικά).

  154. Μαρία said

    Σε πιστεύουμε.

  155. Χρηστος Κ. said

    Αλλα γι’ αλλα Μαντουβαλα το μηνυμα μου. Νικολα που να ριξω το μελι? Δεν εχω το ιδιο ακριβως επωνυμο με τα ξαδερφια μου.

  156. Μπουκάν (144), α) δεν έχω ιδέα (ή δεν θυμάμαι καθόλου) τι είναι το ΦΘ, β) λέω Νάντια και όχι Νατζά γιατί έτσι τη μεταφράζει ο Νάνος Βαλαωρίτης, και σημειώνει μάλιστα ότι ο ίδιος ο Μπρετόν έτσι την έλεγε. Για την ακρίβεια, λέει κάτι σαν: «απ’ όσους έχω ακούσει να το προφέρουν, μόνο ο Μπρετόν την έλεγε Νάντια».
    Καλημέρα!

  157. π2 said

    Ας προστεθεί άλλος ένας του οποίου ο πατέρας κάπνιζε 22 Αντινικότ (3 πακέτα την ημέρα).

  158. sarant said

    Χρήστο, σου έστειλα μέιλ

    Εμένα ο πατέρας μου δεν καπνίζει -ή μάλλον παλιότερα έκανε στη χάση και στη φέξη ένα τσιγάρο στα γλέντια. Ο παπούς κάπνιζε, σκέτα, αλλά μάρκα δεν θυμάμαι.

  159. #150 ρε συ Μπουκάν, έλαιος πια, το παιρισπωμένες με ωμέγα!

  160. Μπουκανιέρος said

    Καλημέρα Δύτη (και λοιποί).
    156, α) Φραγματοθετικό, αλλά στην αργκό «φαλαινοθηρικό»,
    β) Ναι, ξέρω.

  161. A, ναι, τώρα το θυμήθηκα, έπρεπε να μου είχες γράψει Φ/Θ όμως. Διαβάζω και τον «Μόμπι Ντικ» αυτές τις μέρες.

  162. #113 Κεντ, έκανε ένας θειος μου , που τάπαιρνε -του τάπαιρναν οι αμερικάνοι γι’ αυτόν- από τη βάση, όπου δούλευε.

    #131 Μήλο, ναι, καλό κόλπο. Και τις καβάτζες στο ψυγείο…

    Σπάω το κεφάλι να θυμηθώ πώς έλεγε ο μπαμπάς μου τον πεθαμενατζή, παλιό του συνάδερφο στο βυτίο που δούλευαν κι οι δυο μια εποχή…

    (Διακοπή ρεύματος 23:45-2:35, ψες, γαμώ τον πολιτισμό μου)

  163. Παύλος said

    #120, #125
    Υποθέτω ότι το απίστευτο πάει στη συγκατάθεση των καθηγητών μας και όχι στο ότι ο Παπαστράτος έκανε δώρο τσιγάρα σε 15χρονα παιδιά. Αυτό θα το έκανε και σήμερα ο κάθε Παπαστράτος αν μπορούσε. Και ίσως έτσι θα συμβαίνει στον αιώνα τον άπαντα!

  164. Και το 1978 η Β΄τάξη του Α΄Λυκείου (αρρένων) Ζωγράφου είχε επισκεφθεί τον Παπαστράτο. Τους είχαν μοιράσει και από ένα πακέτο. Αλλά μετά από μερικές εβδομάδες δημοσιεύτηκαν σε διάφορα έντυπα επιστολές διαμαρτυρίας από γονείς.
    Το Κιρέτσιλερ, εκτός από ποικιλία καπνού είναι και όνομα χωριού της Θράκης. Καπνοχωριού, προφανώς!

  165. Καπνοχωριού, προφανώς, ναι, αλλά που μάλλον παλιότερα είχε άλλα προϊόντα: σημαίνει «ασβεστάδες».

  166. Ξάνθη said

    Απ’ όσο ξέρω Κιρέτσιλερ σημαίνει αναβαθμίδες στα Τούρκικα. (τα ‘σκαλοπατάκια’ σε λοφώδεις εκτάσεις που ‘επιπεδοποιούν’ τη γη ούτως ώστε να μπορέσει να καλλιεργηθεί. Είναι επίσης γειτονιά-συνοικισμός-χωριό της Ξάνθης, η οποία σήμερα ονομάζεται Χρύσα.

  167. πεζούλες

  168. Παιδιά δεν μπορώ να βρω λέξη που να ακούγεται σαν το Κιρέτσιλερ και να σημαίνει πεζούλες στα τούρκικα. Αντίθετα, το kireççi σημαίνει σίγουρα ασβεστοποιός. Μήπως είναι λέξη από αλλού (πομάκικα ξέρω γω) που πήρε τούρκικη κατάληξη; Αυτό θα εξηγούσε και τον παράταιρο τονισμό (κανονικά θα έπρεπε να είναι Κιρετσιλέρ).

  169. Ξάνθη said

    Αν είναι από τα πομάκικα τότε μπορεί να τσκαριστεί μέσω των βουλγάρικων, καθώς τα πομάκικα είναι ίδια γλώσσα σχεδόν με τα βουλγάρικα. Εγώ έχω ακούσει την ιστορία προφορικά, αλλά δεν την έχω επιβεβαιώσει. Stabyzo, πεζούλες είναι, αλλά εγώ καθότι και μηχανικός χρησιμοποίησα τεχνική ορολογία!

  170. Δύτη, what if τις πέτρες που βαστούσαν τις πεζούλες τις ασβεστώνανε;

  171. Κοίτα, αυτό θα σήμαινε ότι η ασβεστωμένη πεζούλα, ας πούμε, ονομαζόταν κιρετσί ή κάτι τέτοιο. Τώρα α) δεν βρίσκω τέτοια λέξη στα λεξικά (που δεν έχουν βέβαια διάλεκτο Θράκης), β) αν σήμαινε «ασβεστωμένος», ας πούμε, θα ήταν κιρετσλί, γ) δεν θα είχε περάσει με κάποιο τρόπο στα ελληνικά της περιοχής, π.χ. τα κιρέτσια ή κάτι τέτοιο;
    Ενώ η λέξη κιρετσί-κιρετσιλέρ (πληθ.) υπάρχει. Λειτουργώ εδώ με το ξυράφι του Όκαμ. 🙂

  172. Α, και δ) γιατί να ασβεστώσεις τις πεζούλες;

  173. Και ε) είναι πολύ λογικό να υπήρχε κάποιος συνοικισμός ασβεστάδων αρχικά. Μετά μπορεί να το γύρισαν στα καπνά.
    Θα κοιτάξω το απόγευμα κάτι οθωμανολογικά περί Ξάνθης, μήπως βρω τίποτε.

  174. Δυστυχώς δεν εντόπισα καμία αναφορά του χωριού μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα. Το βιβλίο όμως που κοίταξα σίγουρα ενδιαφέρει τους Ξανθιώτες, και είναι πραγματικά εξαιρετικό: Φωκίων Π. Κοτζαγεώργης, Μικρές πόλεις της ελληνικής χερσονήσου κατά την πρώιμη νεότερη εποχή: Η περίπτωση της Ξάνθης (15ος-17ος αι.), Ξάνθη: Ιερά Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου 2008.

  175. Δύτη, η Χρύσα-Κιρέτσιλερ είναι 3 χλμ. δυτικά της πόλης της Ξάνθης. Διάφορα ονόματα εμφανίζονται στον Θρακικό Ηλεκτρονικό Θησαυρό. Ας μην συζητήσουμε ούτε για το περιεχόμενο, ούτε για τη διεπαφή· ποιους χαρακτήρες unicode είχε πληκτρολογήσει άραγε ο συντάκτης στο non-unicode προγραμματάκι του; KireΠΠiler (NB0020 σελ. 178, αρ. 48), KiretΠiler (NB0029), Kirecciler (NB0012), KruΏe (NB0033), KerΠed©iler (NB0108). Και που είναι ο κατάλογος με τις συγκεκριμένες βιβλιογραφικές αναφορές; Μία ή δύο μόνο εμφανίζονται στο σχετικό τμήμα.

    Στο ίδιο διάβασα ότι η Χρύσα ανήκει στο δήμο Ξάνθης απ’ το 24, έτος ίδρυσης του τελευταίου, μόνη απ’ τα ονομαστά καπνοχώρια της περιοχής αυτής του Εύμοιρου (δες σελ. 306 -310 του pdf- εδώ. Στο ίδιο δεν κατάφερα να εντοπίσω τη λέξη Κιρέτσιλερ -ή κάποια παραλλαγή της- πουθενά).

    Πεζούλες στα πομακοχώρια της Ξάνθης, εδώ:

    και Πεζούλα χωριό (άσχετο), κοντά στα Άβδηρα.

  176. σελ. 306 -310 του pdf
    Ανάποδα είναι το σωστό: 310 του βιβλίου, ή 306 στο πεντέφι.

  177. Μαρία said

    Κι εδώ στο Δήμο Ξάνθης:
    http://alex.eled.duth.gr/odigos_34/plaia_kai_nea.htm

  178. Nicolas said

    Όταν δύο θεωρίες παρέχουν εξίσου ακριβείς προβλέψεις, πάντα επιλέγουμε την απλούστερη, εκτός από το περιβάλλον Murphy όπου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
    Ιστορία αυτά τα τσιγάρα:
    http://silia.wordpress.com/2008/01/26/to-xeri-pou-fovomoun-b/

  179. Παρά (ή πόσο μάλλον μετά) την παρατήρηση του Νικολά, θα επιμείνω στο ξυράφι του Όκαμ και μάλιστα θα ενισχύσω την υπόθεσή μου από το υλικό σας:
    Μαρία, ο κατάλογος του δήμου γράφει Κιρετσιλέρ, όχι Κιρέτσιλερ.
    Στάζυ, βλέπω στον Θησαυρό τουλάχιστον μία, μάλλον δε και δύο, αναφορές ως Kireççiler.

    Στο χάρτη το βρήκα κι εγώ πού είναι, αυτό που δεν βρήκα είναι αναφορά για τον 16ο ή 17ο αιώνα. Αυτό το βιβλίο είχα, αυτό κοίταξα. Νομίζω ότι (μέχρι να πει κάποιος ότι ξερωγώ στη Ροδόπη ή κάπου κιρέτσι λένε την πεζούλα) είναι σχεδόν βέβαιο ότι το χωριό έφτιαχνε ασβέστη πριν το γυρίσει στον καπνό.

  180. ΣοφιαΟικ said

    120: Εμάς μας είχαν πάει στον Κλωνή αλλά δε φύγαμε με μαρμελάδες 😦
    130: Τώρα κατάλαβα γιατί το πήρα εγώ το πτυχίο μου γκρίνιαζε η γραμματεία ότι ένα πεντακοσάρικο ήταν πολύ λίγα λεφτά για τον πάπυρο και η τιμή έπρεπε να αναπροσαρμοστεί.
    Όσο για τα φιλοξενούμενα αμερικανάκια που βρήκαν ευκαιρία να καπνισουν μακρυά από τους γονείς, ήθελα να πω από την αρχή ότι εμείς είχαμε φιλοξενήσει τρεις συνεχόμενες χρονιές αμερικανακια συνομήλικά μου. Ενδιαφέρουσα εμπειρία. Δεν ξέρω αν συνεχίζεται η συνήθεια.

  181. sarant said

    Σου ανταπέδωσαν τη φιλοξενία;

    Εγώ τον πάπυρό μου δεν τον έχω πάρει (αν κι εμείς περγαμηνή τον λέγαμε).

  182. Alfred E. Newman said

    Τσαλαβουτώντας σε τελείως ξένα για μένα νερά, βρήκα δύο χωριά που σήμερα λέγονται Ασβεστάδες το ένα και Ασβεστοχώρι το άλλο. Και των δυο το παλιό όνομα ήταν Κιρέτσκιοϊ.
    Για αυτό που βρίσκεται στην Ξάνθη ιδού και μια αναφορά:
    http://www.vrisika.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=68:2008-10-06-18-14-12&catid=38:istoria&Itemid=69

  183. Α ΧΑ!!! 🙂

  184. sarant said

    Ο Δύτης τώρα δικαιώνεται!

  185. Οι Ασβεστάδες είναι άλλο Κιρέτσιλερ στον Έβρο, πάνω από το Διδυμότειχο.

  186. Alfred E. Newman said

    Ο Κοέν επί είκοσι χρόνια έτρωγε κάθε βράδυ στο ίδιο εστιατόριο και πάντα κοτόσουπα.
    Ένα βράδυ φωνάζει το σερβιτόρο: «Δοκίμασε τη σούπα.»
    Ο σερβιτόρος διαμαρτύρεται. «Επί είκοσι χρόνια σου σερβίρω κάθε βράδυ κοτόσουπα. Είχες ποτέ παράπονο;»
    «Δοκίμασε τη σούπα» επιμένει ο Κοέν.
    «Καλά», λέει ο σερβιτόρος, «δώσε μου το κουτάλι σου.»
    Α ΧΑ!!! είπε ο Κοέν. 😆

  187. Άργησα να το καταλάβω αυτό με τον Κοέν (είμαι αργόστροφος, τόχω ξαναπεί) αλλά νομίζω στο τέλος τόπιασα.

    Αφού λοιπόν, μετά και το σχόλιο του Στάζυ, έκανα ένα μικρό γύρο του θριάμβου από την κρεβατοκάμαρα στην κουζίνα και τούμπαλιν, θέτω το ερώτημα, πόθεν η ιστορία με τις πεζούλες. Φαντάζομαι δεν είναι τόσο δύσκολο στην Ξάνθη να μάθεις τι σημαίνει kireç και kireççi (αρκεί να ρωτήσεις στο καφεζαχαροπλαστείον Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ, των Χασάν ογλού Χασάν και Χασάν ογλού Τζεμίλ 🙂 -καλά δεν θυμάμαι;).
    Καταρχάς έχει πεζούλες στην περιοχή;

  188. Βρε Δύτη, το #170 ήταν χιούμορ, αλλά μάλλον χωρίς smily δεν γίνεται αντιληπτό παρά το what if…

    Πεζούλες υπάρχουν, δες τη φωτογραφία από το #175.

    (σιωπηρά) θα το γλυτώσουμε το ξύλο ή φάνηκε ότι τους Ασβεστάδες-Κιρέτσιλερ τους ήξερα απ’ την αρχή;

  189. ω… είπαμε, εγώ είμαι αργόστροφος… 😦

  190. Και για πιο σοβαρά· από παλιά, σε προηγούμενο ψάξιμο, μου είχε κάνει εντύπωση η αδυναμία μου να βρω πηγές για το Κιρέτσιλερ -κι όχι μόνο ελληνικές. Θέλω να πω, ΟΚ, ποικιλία μπασμά από ομώνυμο χωριό της Ξάνθης και that’s all. Τόσα άλλα χωριά με τούρκικο όνομα ξέρω και ξέρω την ιστορία τους, αυτό γιατί να αποτελεί εξαίρεση ακόμη και στις πηγές; όποιες έβρισκα τελοσπάντων. Σ’ αυτό εξαντλήθηκε η πρακτική της εθνικής υπερδιόρθωσης;

    Μερικά χρόνια, είπα να εκμεταλλευτώ τους scholars εδώ μέσα, αλλά με τα ίδια ερωτήματα παραμένω… 🙂

  191. Μερικά χρόνια = Μερικά χρόνια μετά

  192. Μαρία said

    Δύτη, τι σου φταίει ο τόνος; Στη λήγουσα δεν τονίζουμε; Κιλελέρ, Ντιρεκλέρ (καμία σχέση με το εκλέρ)

  193. Alfred E. Newman said

    Ροζικλαίρ αλλά και ζογκλέρ.

  194. Μαρία said

    193 Αυτά δε πιάνονται 🙂

  195. Μαρία, καθόλου δεν μου φταίει, ίσα-ίσα που είπα ότι ενισχύει το επιχείρημά μου. Προφανώς κάποια στιγμή αργότερα ανέβηκε στην προπαραλήγουσα.

  196. ΣοφιαΟικ said

    184: πάπυρος έγραψα, ποιος ξέρει τι σκεφτόμουν. Α, ναι, το πήρα δέκα χρόνια αργότερα που πέρασα από εκεί. Μου ζήτησαν να υπογράψω σ’ ένα κατάστιχο και είδα ότι η προηγούμενη υπογραφή, από την προηγουμένη, ήταν του μεγάλου έρωτα των φοιτητικών μου χρόνων. Κοίτα κάτι συμπτώσεις. Κι όταν είχαμε γραφτεί στο πανεπιστήμιο ήταν μπροστά μου στην ουρά κι είχαμε συνεχόμενο αριθμό μητρώου.

    ‘Όσο για τα αμερικανακια, με κανένα δεν κρατησα επαφή. Ήταν από το Λαμποκ του Τεξας (είχε μισή βαλίτσα σύνεργα για μακιγιάζ, καθε πρωί τρεις ωρες να βαφτεί, είχε θυμαμαι δεκαπεντε βερνίκια νυχιών) , από το Ινκλάιν Βιλατζ της Νεβαδας (περήφανη που ο μπαμπάς της είχε κερδίσει μια περιουσία στα χαρτιά, ζούσε σε φάρμα με άλογα) κι η τρίτη που μας δημιούργησε πολλά προβλήματα από κάποιο χωριό του Κολοράντο, δε θυμάμαι ποιο. Ήταν όλες μεταξύ 15 και 17. Κι ήταν σχολικά γκρουπ που μετά πήγαιναν Ιταλία για μια βδομάδα τουριμό και μία φιλοξενία και μετά Γαλλία και μετά πίσω. Νομίζω ότι το ταξίδι ήταν εξι βδομαδες συνολικά. Τώρα ξερω ότι οι γονείς τα ξεφορτώνονταν (με μεγάλο κόστος) για τις σχολικές διακοπές.

  197. 196 άλλη μια ωραία ιστορία μπονσάι!

  198. silia said

  199. sarant said

    Αυτό είναι προπολεμικό, έτσι Σίλια;

  200. Μαρία said

    Το πρώτο μικρό εργοστάσιο παρασκευής τσιγάρων ιδρύθηκε στην Ξάνθη το 1918, στην περίοδο της Βουλγαρικής Κατοχής, από τον Δαυΐδ Ιωσήφ Αρδίττη, γεννημένο στην Καβάλα. Στην περίοδο της Διασυμμαχικής Κατοχής της Θράκης (Ιούλιος 1919 – Μάιος 1920) ο Αρδίττης έχει το αποκλειστικό μονοπώλιο για την προμήθεια καπνού και τσιγάρων. Έτσι το εργοστάσιό του μεγαλώνει συνεχώς και τον Ιούλιο του 1924 γίνεται εργοστάσιο πρώτης τάξεως με τέσσερις σιγαροποιητικές μηχανές που παράγουν 800.000 τσιγάρα την ημέρα. Εξάγονται στο Βέλγιο, στην Γερμανία και στην Αίγυπτο και ποιοτικά θεωρούνται άριστα. Η διαφήμιση της εποχής για τα τσιγάρα πολυτελείας «ΑΡΔΙΤΤΗ ΛΟΥΞ» ανέγραφε, ότι «είναι τα ίδια σιγαρέττα τα οποία εκαπνίσθησαν εις την Συνδιάσκεψιν της Χάγης και επροκάλεσαν την γνωστήν συγχαρητήριον επιστολήν του κ. Βενιζέλου».
    Το εκπληκτικότερο όμως είναι, ότι ήδη από την εποχή εκείνη ο Αρδίττης είχε θέσει σ’ εφαρμογή ένα σύστημα παροχής δώρων, παρακινητικό προς τους καπνιστές των σιγαρέττων του. Όταν δηλαδή κάποιος προσκόμιζε έναν ορισμένο αριθμό αλουμινένιων φύλλων της συσκευασίας των πακέτων του, έπαιρνε ως δώρο διάφορα αντικείμενα. Π.χ. με 16.000 αλουμινένια φύλλα (που βέβαια αντιστοιχούσαν σε 16.000 (!) πακέτα τσιγάρων) κέρδιζε ο μανιώδης καπνιστής ή συλλέκτης «μια σιγαροθήκη χρυσή αξίας 27 λιρών Αγγλίας». Με 8.000 φύλλα κέρδιζε «μια συγαροθήκη εμαγέ», με 8.000 φύλλα επίσης «ωρολόγια χρυσά «ωμέγα» ή «Ζενίθ», με 5.000 «γραμμόφωνα διάφορα». Με μικρότερο αριθμό αλουμινένιων φύλλων μειωνόταν αναλόγως και η αξία των δώρων. Για παράδειγμα, με 1.500 φύλλα έπαιρνε κανείς «ένα επιτραπέζιο ωρολόγιο», με 800 φύλλα «χαρτοφύλακα μικρό» και με 300 μόνον φύλλα «αναπτήρα βενζίνης». (Στην σύγχρονη βέβαια εποχή οι πάντες, με διάφορους τρόπους, ακολουθούν το παράδειγμα του πανέξυπνου Αρδίττη).
    http://www.elliniko-panorama.gr/issues.php?issueId=52

  201. silia said

    Αυτή η αφίσσα , ναι θαρρώ πως είναι προπολεμική .
    Ωστόσο τα ΚΙΡΕΤΣΙΛΕΡ τσιγάρα , συνέχισαν να υπάρχουν και μετά την εποχή του Μεσοπολέμου .
    Επέτρεψέ μου να σου παραθέσω ένα κομμάτι από σχόλια σε μια παλιά μου ανάρτηση την http://silia.wordpress.com/2008/01/25 και την http://silia.wordpress.com/2008/01/26 (ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΦΟΒΟΜΟΥΝ):

    «Μα την πίστη μου , αν εύρισκα ένα ΚΙΡΕΤΣΙΛΕΡ , σαν “εκείνα” , όχι πως θα … ξανάρχιζα το κάπνισμα , αλλά ….ΕΚΕΙΝΟ το ΚΙΡΕΤΣΙΛΕΡ , θα το κάπνιζα …
    Ξέρεις τι μου θύμισες καλέ μου φίλε ; :
    Αρχές της 10ετίας του ’70 … φοιτηταριό στην Θεσσαλονίκη , είχαμε ανακαλύψει ένα (και το μοναδικό σ’όλη την Συμπρωτεύουσα) περίπτερο στον Βαρδάρη , που έφερνε ΚΙΡΕΤΣΙΛΕΡ , από εκείνα ,… τα παλιά … άφιλτρα … νόστιμα … 5,50 δραχμές το κουτί … Ποδαρόδρομος λοιπόν ως το Βαρδάρη , ρεφενέ από κανα μισόφραγκο ο καθένας , και μαζευόμασταν μετά γύρω του (από το ΚΙΡΕΤΣΙΛΕΡ) σαν τα … σπουργίτια τα ερεθισμένα από ψίχουλα ζεστού ψωμιού , και το … απολαμβάναμε , φυσώντας τον καπνό του ο ένας στα μούτρα του άλλου , σχεδιάζοντας αγώνες , κάνοντας όνειρα και … ερωτοτροπώντας με την … Φιλοσοφία ….
    Θα γράψω ίσως κάποτε για όλα αυτά …»
    .
    ===============================
    Έχω ακόμα (στο μυαλό μου … στις μνήμες μου) μια ιστορία για τα τσιγάρα ΚΙΡΕΤΣΙΛΕΡ … Εκείνα με το χρυσό επιστόμιο και τα τοποθετημένα σε αριστοκρατική συσκευασία στα κόκκινα βελούδινα κουτιά , που προορίζονταν για «σπουδαίους» επώνυμους σε … παγκόσμια κλίμακα και κατασκευάζονταν στα εργαστήρια της Ξάνθης στην 10ετία του 1950 περίπου …
    Δεν την έχω γράψει ακόμα αυτή την ιστορία , κάνω όμως μια νύξη-αναφορά στα σχόλια της ανάρτησης «ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΦΟΒΟΜΟΥΝ»
    Καλό σας βράδυ .

  202. Μαρία said

    Στο βιβλίο που έβγαλε το ΚΙΣΕ, Το ολοκαύτωμα των Ελλήνων Εβραίων, Μνημεία και Μνήμες, βλέπω οτι απο τους 550 Ξανθιώτες επέζησαν μόνο 6. Άγνωστο αν μέσα σ’ αυτούς ήταν και ο καπνέμπορος.
    Απ’ το ίδιο βιβλίο:
    «Στην Ξάνθη υπήρξαν τρεις μεγάλες εβραϊκές καπνικές εταιρίες: η Κομέρσιαλ, η Έρμαν Σπήρερ και εκείνη του Δαβίδ Αρδίτη, η οποία ασχολείτο με την παραγωγή τσιγάρων.»

  203. Nicolas said

    @201 Silia, σου έκανα διαφήμιση πιο πάνω (178).

    Και λίγο σπάσιμο (όχι καπνού):
    http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=1&articleID=9715&la=1

    Και μια ερώτηση-σφυγμομέτρηση: όλοι σπάζουν τα καπνά ή μόνο οι Βόρειοι;

  204. Μαρία said

    Νικολά, μόνο αν υπάρχει κάποιος Αγρινιώτης, μπορεί να απαντήσει. Ξέρω οτι το «μπουρλιάζω» δεν είναι πανελλήνιο. Έχω ακούσει και το «περνάω καπνό», νομίζω απο Αγριν.

  205. silia said

    @ Nicolas
    Eντυπωσιακό … σγκινητικό θα έλεγα … Δεν το είχα προσέξει . Σ’ ευχαριστώ πολύ .
    Όσο για το λινκ σου , τί να πω … Έχεις δίκιο … αλλά για ρίξε μια ματιά κι εδώ :
    http://silia.wordpress.com/2009/06/29 (Η συνέχεια στο αμάρτημα και τιμωρία Anna Silia) .

  206. @24 – χεχ.. το είχα ξεχάσει ολότελα αλλά «Δελφοί» ήταν το πρώτο τσιγάρο που κάπνισα στην ζωή μου, υπολογίζω κάπου στο Γυμνάσιο, μου φαίνεται πως τα είχαμε πάρει επειδή ήτανε πιο φθηνά. Πολλά χρόνια αργότερα κάπνιζα Άρωμα και μου άρεσε μεταξύ άλλων πως πάνω δεν είχε τίποτα στα λατινικά (πέρα από το mg τής πίσσας).. φυσικά σήμερα δεν καπνίζω..

    Τις προάλλες συζητούσαμε με την αδερφή μου γι’ αυτό το απίστευτο που γινόταν το ’80, τότε που οι ενήλικες καπνίζαν κανονικά μέσα στο σπίτι με την παρουσία παιδιών, ακόμη και βρεφών, δίχως να νοιάζονται στο ελάχιστο πού φυσούσαν τον καπνό τους!

    Για τα παιδιά που λέτε πως καπνίζαν παλιότερα, έχω δει σε ένα ντοκιμαντέρ πιτσιρίκια να καπνίζουν όπιο σε μια περιοχή όπου το παρήγαγαν. Κι ας θυμηθούμε πως έναν αιώνα πριν εταιρίες διαφήμιζαν ηρεμιστικά για παιδιά με λίγο όπιο μέσα, για να κοιμούνται σαν αγγελούδια. Τον ίδιο καιρό που η Μπάγιερ διαφήμιζε την ηρωίνη δίπλα στην ασπιρίνη.

    γλωσσολογικά σχόλια:
    Τα άφιλτρα η ευρύτερη παρέα τα έλεγε στούκας: Κάμελ στούκας κτλ. Η λέξη είχε σταθερή χρήση και δεν ξέρω αν ήταν μόνο τής παρέας.

    @50 – κι οι Ανατολικορωμυλιώτες ακριβώς ίδια έκφραση και θηλυκό γένος «πίνει πολλές τσιγάρες»

    κοινωνιολογικό σχόλιο:
    Παράγει ο καπνοπαραγωγός, ο λαός, μια δύσκολη δουλειά τα καπνά, για να πληρώνεται ψίχουλα (αυτό από ανέκαθεν, βλ. και ποντιακό τραγούδι «έρθαν οι εμπόρ’ να παίρνε τσάμπα τον καπνόν»), σκοτώνεται στην δουλειά η εργατιά, ο λαός, στο καπνομάγαζο, μια πολύ ανθυγιεινή δουλειά, για να πληρώνεται ψίχουλα. Πουλάει ακριβά τα τσιγάρα η πολυεθνική κι αγοράζει ακριβά ο λαός, ο κακοπληρωμένος λαός που λέγαμε, για να χαλάει τα πνευμόνια του βυθισμένος στο τριπάκι πως ντεμέκ διώχνει τον καημό και το σεκλέτι. Κι οι καλοταϊσμένοι καρχαρίες των πολυεθνικών κάνουνε σουλάτσες με τα γιοτ στα νησιά, ευδαίμονες και φυσικά… άκαπνοι.

    ανέκδοτο:
    για χασίσι όμως 🙂

    Το γνωστό λοιπόν, όπου ο χασικλής πεθαίνει και πάει στην κόλαση και εκεί βλέπει απέραντες φυτείες από χασίς. Βλέπει έναν διαολάκο και τον ρωτάει:
    – Ρε συ φίλε, μπορώ να μαζέψω καμιά ξερή φούντα;
    – Μα φυσικά!

    Παίρνει. Βλέπει πιο ‘κεί και μια στοίβα από ‘κείνα τα χαρτάκια των παραγωγών, που λέγατε πιο πάνω, και ρωτάει:
    – Και μπορώ να πάρω ένα χαρτάκι να στρίψω;
    – Ε, μα ναι!

    Παίρνει και στρίβει ένα καλό τσιγάρο.
    – Δε μου λες, έχεις φωτιά;
    – Τί λε’ ρε φίλε; Αν είχαμε φωτιά θα ήμασταν παράδεισος εδώ πέρα!

    ( 😀 )

  207. silia said

    @ Μαρία 204
    Αν και δεν απευθύνεσαι σε μένα , επέτρεψέ μου (έχω ζήσει αρκετά χρόνια απ’ τη ζωή μου στα καπνοπαραγωγά χωριά της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης):
    «Σπάζω καπνό» , σημαίνει μαζεύω τα χλωρά φύλλα του καπνού από το φυτό . Αυτό γίνεται συνήθως σε τρεις εκφύσεις , από κάτω προς τα πάνω . Η τελευταία έκφυση , που είναι και τα πιο μικρα φύλλα της κορυφής του φυτού και λένε , πως είναι τα πιο αρωματικά , λέγονται και «ούτσια» ή «ουτσάκια» από την λέξη üç , που στα Τούρκικα , σημαίνει «τρία» .
    «μπουρλιάζω» και «περνάω καπνό» , σημαίνει ότι περνάω τα χλωρά φύλλα του καπνού που μάζεψα σε μεγάλες πλακέ βελόνες και από εκεί , σε σπάγγους για να τα απλώσω (εκθέσω) στον ήλιο , για να ξεραθούν .
    «Πασταλιάζω» τον καπνό , σημαίνει ότι τα ξερά φύλλα του καπνού ξεχωρίζονται κατά μέγεθος και ποιότητα και τοποθετούνται το ένα πάνω στο άλλο με σκοπό την πακετοποίηση πριν από την πώληση . Αυτή ,είναι χειμωνιάτικη εργασία .
    Όλα αυτά βέβαια , γινόντουσαν παλιότερα . Τώρα με τις μηχανές , δεν ξέρω πως ακριβώς γίνονται αυτές οι εργασίες .
    Συγχωρήστε με για το «σεντόνι» .

  208. Μαρία said

    Σίλια, αυτά στα μέρη μας. Ο Νικολά όμως ρώτησε αν η έκφραση «σπάζω …» είναι πανελλήνια.

    Φαρό, ο Σπαθάρης στα απομνημονεύματά του διηγείται οτι κοιμόταν πάρα πολύ βαριά. Το κουσούρι, λέει, του έμεινε, γιατί όταν ήταν μωρό η μάνα του, που ξενοδούλευε, τον πότιζε με αφιόνι.

  209. Μπουκανιέρος said

    Μαρία, και σε μας, όταν είχαν ακόμα καπνό, έλεγαν «περνάω* καπνό» (κι όχι βέβαια μπουρλιάζω) για τη διαδικασία που περιγράφει η Σίλια.
    Είναι η μόνη καπνική εργασία που θυμάμαι στο χωριό μου (ήμουν όμως αρκετά μικρός για να θυμάμαι και πολλά-πολλά).

    *Ή, ίσως (και) «κρεμάω».

  210. silia said

    http://magiko-xanthis.blogspot.com/2007/03/blog-post_6667.html

  211. Μπουκανιέρος said

    Φαρό
    α) Πριν 90 χρόνια υπήρχαν διαφημίσεις για τσιγάρα που ήταν «κατάλληλα ακόμα και για παιδιά». Την ίδια εποχή η επιστήμη πίστευε ότι το τσιγάρο βοηθάει να καταπολεμηθεί το άσθμα. Σήμερα η επιστήμη πιστεύει κάτι άλλο. Πολιτισμικές δοξασίες.
    Μην το παίρνεις πολύ βαριά που παλιά κάπνιζαν μπροστά σε παιδιά. Ποιος ξέρει τι θα πουν κάποια εποχή γι’ αυτούς που δίνουν κινητά στα παιδιά τους; Και για τόσα άλλα σημερνά;
    Δεν είναι, θέλω να πω, απαραίτητο να νομίζουμε ότι ζούμε στην καλύτερη και την πιο συνειδητοποιημένη εποχή.
    (μια ανάμνηση από τηλεοπτική διαφήμιση στα χρόνια του 70: Η οικογένεια στο κυριακάτικο τραπέζι, Όμως -βζζζζ- τους ενοχλούν οι μύγες. Η νοικοκυρά σηκώνεται, χαμογελαστή, και ψεκάζει με εντομοκτόνο πάνω απ’ το τραπέζι. Γίνεται ησυχία κι όλοι συνεχίζουν να τρώνε, ευτυχισμένοι.)

    β) Στούκας (όπως το καταλαβαίνω εγώ) είναι τα βαριά τσιγάρα. Δεν έχει σημασία αν είναι άφιλτρα ή όχι.

    γ) Καλό το ανέκδοτο.

  212. Σίλια, άμα σύχναζες εδώ περισσότερο, θα είχες πολλά να συνεισφέρεις, και γλωσσικά, και ρωσικά, και βιωματικά…

  213. Nicolas said

    Εμένα μου θύμισε το άλλο:
    «- Χμμμ… τότε οι Παρασκευές θα είναι ζόρικες…»

    @205 Tout le plaisir est pour moi !

  214. silia said

    @ Stazybο Hοrn 212
    Ποτέ δεν είναι αργά .
    Ψιλοχαθήκαμε ;… ή μου φαίνεται ;

  215. Μαρία said

    Μπουκάν και λοιποί συγκαπνιστές και συγκαπνίστριες, βρήκα ένα σούπερ γλωσσάρι.
    (εκτός απ’ το μαξούλι, μπουρλιά, παστάλι έχει και το σαρίκι, που ανέφερα παραπάνω οτι πληρωνόμασταν με το σαρίκι) Και βέβαια μην παραλείψετε τη σ.72 🙂
    http://users.ser.sch.gr/ampatzis/wp-content/base/glossa_bergis.pdf

  216. #214 Σε διαβάζω ανελλιπώς.

  217. #215 στην 24 και την 73 είναι και το ζνίχι.

  218. Μαρία said

    Αλίμονο αν δεν ήταν το ζνίχι. Στάζυ, είδες την πολυγλωσσία των γέρων. Μέχρι και λίγα αγγλικούλια έμαθαν.

  219. Nicolas said

    Για να επανέλθουμε στον καπνό, αυτό σας το έδειξα;
    http://www.lemonde.fr/societe/article/2010/05/28/l-industrie-du-tabac-viserait-en-priorite-les-femmes-des-pays-en-voie-de-developpement_1364674_3224.html

  220. Μαρία said

    219 είσαι ένας ραμπά-ζουά. Δε θέλουμε άλλα τέτοια νυχτιάτικα.

  221. Μπουκανιέρε, πράγματι.. και μου έφερες στον νου αυτό:

    😀

  222. (σε περίπτωση που κάποιος δεν ξέρει την ταινία: ο Γούντη Άλλεν βρίσκεται στο μέλλον και από τα πρώτα πράγματα που κάνει είναι να ζητήσει υγιεινές τροφές)

  223. Νικόλα, ενώ θυμόμουν την χαρακτηριστική κατάληξη «οι Παρασκευές θα είναι ζόρικες…» δεν μπορούσα να θυμηθώ το ανέκδοτο και τώρα γκούγκλισα και το βρήκα… 😀 κλασικό και κορυφαίο..

  224. sarant said

    Φαροφύλακα (206): Το ανέκδοτό σου υπάρχει και σε παραλλαγή με αστροναύτες, όπου θα έμεναν ένα χρόνο εντελώς αποκομμένοι, οπότε ο ένας (π.χ. Γάλλος) ζήτησε βιβλία για να περνάει την ώρα, του έβαλαν λοιπόν στον θαλαμίσκο κάτι χιλιάδες τόμους, ο άλλος (π.χ. Αμερικανός) ζήτησε βιντεοπαιχνίδια, του έδωσαν λοιπόν μερικές χιλιάδες δισκέτες, κι ο τρίτος (Έλληνας, γιατί αν πω πόντιος θα στεναχωρήσω τον Μ-π) ζήτησε απλώς να έχει μαζί του τσιγάρα, πολλά τσιγάρα. Στον γυρισμό, μόλις βγάζει την κάσκα από το κεφάλι του, η πρώτη του κουβέντα είναι:
    — Μια φωτιά, ρε παιδιά!

  225. ΣοφιαΟικ said

    211: αυτή τη διαφήμιση (ή παρεμφερείς) τη θυμάμαι κι εγώ. Νομίζω όμως ότι από τότε έλεγαν στο κουτί να μην το κάνεις αυτο.

    Όσο για το πνεύμα της εποχής, σε κάποιο επεισόδιο του Mad Men βλέπουμε μια έγκυο με το τσιγάρο στο ένα χέρι και το ποτό στο άλλο. Η μητέρα μου μου λέει ότι ήταν φυσιολογική εικόνα της εποχής.

  226. Μαρία said

    Εδώ όλα τα καλά
    http://galera.gr/magazine/modules/articles/print.php?id=144

  227. voulagx said

    Μαρια, ακουσες την Τουρκαλα στην ΕΤ3;

  228. Δύτη @ 187

    Καφέ Ουζερί Η Ελλάς του Αχμέτ Ογλού Χουσεΐν

    http://valiacaldadog.blogspot.com/2007/03/blog-post_07.html

  229. Σκύλε, έτσι, αλλά εγώ θυμάμαι το πιο πλήρες καφεζαχαροπλαστείο στην κεντρική πλατεία της Ξάνθης, με τους δύο ιδιοκτήτες -δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα, τελευταία φορά το είδα γύρω στο ’95-’96.

  230. Πριν 10 μέρες ήμουν, δύτη, και όλες οι καφετέριες της κεντρικής πλατείας έχουν μετονομαστεί για να υποδέχονται το φοιτηταργιό. Γενικά, τα μαγαζιά των μειονοτικών (όπως και τα χωριά τους, άθελά τους) μετά το 1990 παύουν να σηματοδοτούν όνομα και θρησκεία…

  231. ΣοφιαΟικ said

    To μαγαζί που έλεγε ο Σκύλος ήταν ο Χασάν,κλασσικό στέκι μετά το φαγητό για σεκέρ παρέ και μπακλαβαδοειδή με παγωτό. Στην αρχη της Β. Κωνσταντίνου. Νομίζω δεν λεγόταν Η Ωραία Ελλάς, αλλά κάτι παρεμφερές, και η ταμπέλα έγραφε Χασάν Χασάν και Χουσείν Χασαν (οικογενειακή επιχείρηση).
    Επί της πλατείας είχε ανοίξει τέλη δεκαετία ’80 ένα πολυώροφο με κάτι τρισάθλιες τοιχογραφίες με αρχαίους θεούς και τους άθλους του Ηρακλή, και μπαλκονάκια γύψινα δωρικά και ιωνικά. Αυτό ήταν καφετέρια- ζαχαροπλαστείο- προχειροφαγείο. Δυστυχώς δε θυμάμαι το όνομά του και φυσικά από τότε έχει αλλάξει. Την ίδια χρονιά είχαν ανοίξει κι άλλα παρόμοια στην Ξάνθη, όπως π.χ. το Φρες (καμιά σχέση με την αλυσίδα), που δεν ήταν και τόσο καλό. Όμως η Σκύλα και η Χάρυβδη, Παπαπαρασκευάς και Νικολαΐδης, ο ένας με παραδοσιακές καριόκες και παλιομοδίτικα γλυκά, ο άλλος με τιραμισού και προφιτερόλ. Και στη μέση τους χώριζε ο δρόμος που με πήγαινε στο σχολή. Ο Νικολαΐδης το είχε γυρίσει στα σιροπιαστά πριν καμιά δεκάρια χρόνια που πέρασα από κει. Δεν άξιζε τον κόπο.
    Α, ναι, και κάτι που δεν θα υπάρχει πια: το κοντινότερο μαγαζί με τηλέφωνο με μετρητή ήταν το ξηροκαρπάδικο του Φικρέτ Σαϊτογλου. Τηλεφωνούσες κοιτάζοντας τα σουτζούκ λουκούμ. Ε, ενίοτε αγόραζες κι όλας.

  232. Ο Χασάν, στην κεντρική πλατεία ήταν αλλά της Κομοτηνής. Α, δύτη (και άλλοι) δείτε μία ωραία κατάδυση στα νερά της Ξάνθης… http://valiacaldadog.blogspot.com/2010/06/blog-post_04.html

    (Νικοδέσποτα, δείξε κατανόηση που βλογάω τα γένια μου…)

  233. ΣοφιαΟικ said

    Από Κομοτηνή δεν ξερω, μιλάω μόνο για Ξάνθη. Ωραίες οι φωτό, και νομίζω ξέρω που είναι τραβηγμένες.

  234. sarant said

    Σκύλε ΒΚ, βλόγα τα γένια σου όσο θες, αξίζουν 🙂

    Μαγαζί που να έχει τηλέφωνο με μετρητή… να το πεις σε σημερινό φοιτητή, θα σε πει παλαιολιθικό.

  235. ΣοφιαΟικ said

    234: Και τηλέφωνο με μετρητή, ή στον ΟΤΕ αλλιώς, και με τα πόδια πήγαινα στη σχολή, και υπολογιστή χρησιμοποιούσα του πανεπιστημίου άμα χρειαζόταν, και έδινα για δακτυλογράφηση έξω τις εργασίες άμα ήθελα να μην είναι χειρόγραφες.
    Και δεν είχαμε κινητά, και δεν ανησυχούσαν οι γονείς μας μήπως δεν μπορούν να μας βρίσκουν (ή ό,τι άλλες δικαιολογίες λένε)
    Όταν πέθανε ο πατέρας της πρώην συγκατοίκου μου πήραν τηλέφωνο τη γειτόνισσά μας η οποία με ξύπνησε μεσάνυχτα, πήρα τηλέφωνο από το σπίτι της έναν συμφοιτητή που είχε τηλέφωνο στο σπίτι του και μηχανάκι, και πήγε και τη βρήκε στο Ζάρα (πιτσαρία η οποία τώρα έχει γίνει Πίτσα Ρόμα). Ήταν στην επόμενη πτήση για Αθήνα. Ό,τι ακριβώς θα γινόταν δηλαδή σήμερα, που θα την έπαιρναν στο κινητό της το ίδιο αποτέλεσμα.

    Ο ΟΤΕ έκανε τέσσερα χρόνια να σου φέρει γραμμή, οπότε δεν άξιζε τον κόπο να κάνεις αίτηση.

  236. ΣοφιαΟικ said

    Και δεν είμαι τόσο μεγάλη στην ηλικία. Όλα αυτά γίνονταν πριν είκοσι χρονια.

  237. Και πριν δεκαπέντε χρόνια τα ίδια γίνονταν. Ωραία πατέντα ήταν τα άδεια τσιγαρόκουτα (και επανερχόμαστε στο αρχικό θέμα!) κολλημένα με σελοτέιπ στην πόρτα, με χαρτάκια μέσα και ένα μπικ δεμένο με σπάγγο, για να σου αφήνουν μήνυμα οι φίλοι ότι πέρασαν και δεν ήσουν εκεί.

  238. μέχρι τὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’90 ἡ γιαγιά μου στὸ χωριὸ τηλέφωνο δὲν εἶχε. τηλεφωνούσαμε στὸν μπακάλη κι ἀπὸ στόμα σὲ στόμα ἡ γιαγιά μου τὸ μάθαινε, πήγαινε ἐκεῖ καὶ μᾶς ἔπαιρνε. ὅταν ἔμενα στὸ χωριὸ τὰ καλοκαίρια τὸ ἴδιο γινόταν.

  239. Nicolas said

    @220 Γιατί, ρε Μαρία, αισθάνθηκες υπανάπτυκτη; πως το βάζουν το μαραφέτι με τη ματιά; έτσι; 😉
    @226 Μαρία, δεν δουλεύει το λίνκι (βγάζει 404)

    @223 Επίτηδες έβαλα τη φράση για να γουκλίζεται, δεν χρειάζεται τώρα να το βάζουμε όλο στα σχόλια, φιλάκι θα καταλήξει εδώ μέσα (μετά από εσπρέσο selon l’avocat(e) général(e)).

    @224 Νίκο, δεν θα μιλάμε για Πόντιους, Μόνο για Εσκιμώους: ήταν λοιπόν δυο Εσκιμώοι, ο Γιωρίκας κι ο Κωστίκας, …

  240. Μαρία said

    Νικολά, κάποιο πρόβλημα έχει η σελίδα της Γαλέρας. Ήταν ένα κείμενο του Τέο Ρόμβου που ανέφερε αφιόνια κλπ

  241. π2 said

    Έχει εδώ και καιρό πρόβλημα η σελίδα της Γαλέρας. Ελπίζω να οφείλεται σε κάποια αναβάθμιση του σέρβερ και να μη σταματήσει και η διαδικτυακή έκδοση όπως σταμάτησε η έντυπη (θα ρωτήσω να μάθω).

    Γι’ αυτό κρατάμε και snapshot πέρα από τα λινκ, μ’ ένα εργαλείο σαν το θεϊκό Zotero (από δω το έφερα, από εκεί το έφερα, την έκανα τη διαφήμιση που ήθελα).

  242. Μαρία said

    Πιδύε, όταν έβαλα το λινκ, δεν υπήρχε πρόβλημα. Δεν ήξερα οτι σταμάτησε η έντυπη.

  243. π2 said

    Δει δη χρημάτων.

  244. #235-#236 Ούτε καν αρκετά παλιά για να έχεις ζήσει τους σάτυρους στα ντουζένια τους…

    Ο Χασάν στον πλάτανο της πλατείας της Κομοτηνής, μαζί με το Χουσεΐν, τον έτερο συνιδιοκτήτη, ήταν συνηθισμένη κατάληξη για πρωϊνό ελληνικό/τούρκικο μετά τα ξίδια της βραδυνής κρεπάλης και τον πατσά, και πριν τον ύπνο. Την ίδια ώρα, που γύφτοι και λιγότεροι Τούρκοι -πολίτικαλ ξεπολίτικαλ κορέκτ, αυτός ήταν ο όρος…- περιμένανε να περάσουν οι εργολάβοι να διαλέξουν εργάτες. Οι Ρωσοπόντιοι μετά -παρόμοιο το σχόλιο για τον όρο- είχαν άλλο στέκι. Το καφενείο έσβησε σε μια από τις ανανεώσεις ενοικίων της πλατείας, ο πλάτανος ήδη είχε ακρωτηριαστεί σε προηγούμενη ανακαίνιση της πλατείας. Ο Χασάν έχει πεθάνει, ο Χουσεΐν έχει ξαναγυρίσει στην παλιά του δουλειά, του κουρέα, δίπλα στ’ Αστέρια, και το καφενείο έγινε μετά καφενείο-μεζεδάδικο-φαγάδικο με αφεντικά λαοτιανών πεποιθήσεων, κάτι που δεν στάθηκε εμπόδιο να γίνει εκλογικό κέντρο Στυλιανίδη στις πρώτες φτωχικές -για τον τελευταίο- προεκλογικές περιόδους του.

  245. #244 Υπήρχε και τρίτος ιδιοκτήτης, ο Μεμέτ, που βγήκε στη σύνταξη τότε.

  246. Άντε οι Θρακιώτες, μόνο ο espectador δεν εμφανίστηκε ακόμα. 🙂

  247. Μαρία said

    244 Τι λες, ρε παιδί! Μετά απο 25 χρόνια τι να περιμένω! Ένα τούρκικο μαγειρείο-τρύπα στην παλιά αγορά τι απέγινε;

  248. Δεν έχω πρόσφατη ενημέρωση. Αν υπάρχει, το πιθανότερο, φάε και για μένα πατσά κεφάλι, τας, ή σαρμά…

  249. Nicolas said

    Κρίμα, γ… το. Δεν το ήξερα αυτό το περιοδικό. Ευτυχώς το cache δουλεύει.
    Σταματήστε με τους πατσάδες βραδιάτικα, δεν ντρέπεστε! ή θα στείλετε κανέναν πακέτο με τηλεμενού!

  250. Νικολά, http://indictos.wordpress.com/2007/10/10/patsas/

    Πάντως, «προσεχώς ανακαίνιση» βγάζει η γαλέρα. Άμα είναι αυτόματο μήνυμα, δεν το ξέρω, αλλά αφού κόπηκε η έντυπη έκδοση, θεωρώ πιθανή την ανακαίνιση στην ηλεκτρονική…

  251. Nicolas said

    Ε, αφού επιμένεις να παίζεις με τον πόνο μου, μου χρωστάς έναν πατσά. Δεν ξέρω πότε και που, αλλά μου τον χρωστάς!
    Πάμε σιγά-σιγά και προς τις ώρες του πατσά (το Johnny Walker φεύγει, ο πατσάς πλησιάζει…)

  252. Έγινε, το χρέος καταγράφηκε. Να δούμε πού θα ξεπληρωθεί…

  253. π2 said

    #250,

    Εμένα δεν μου βγάζει προσεχώς ανακαίνιση.

    Not Found
    The requested URL /magazine/ was not found on this server.

    Additionally, a 404 Not Found error was encountered while trying to use an ErrorDocument to handle the request.

  254. sarant said

    Βγάζει για μισό δευτερόλεπτο ένα μήνυμα στα ελληνικά που λέει κάτι για ανακαίνιση και μετά βγάζει αυτό που λες εσύ.

  255. Μόλις ανακάλυψα την άλλη δραστηριότητα του φίλου μας του Πέπε: http://syllogi-apo-paketa-tsigaron.blogspot.gr/
    Εδώ, ας πούμε, για τα Κιρέτσιλερ που λέγαμε.

  256. sarant said

    255: Κι έχει και μια απορία για τουρκομαθείς, πώς το Tekel είναι μάρκα τσιγάρων ενώ σημαίνει Μονοπώλιο.

  257. Πέπε said

    256: Το απήντησε κάποιος (πρώτο σχόλιο εδώ).

  258. Βάγια said

    Αν και σιχαίνομαι το κάπνισμα, μου αρέσουν πολύ οι ιστορίες για τις εργασίες στα καπνοπαραγωγικά χωριά. Επειδή αναφέρθηκε σε προηγούμενο σχόλιο η λέξη τουτούμι για τον καπνό, να πω ότι στις «Μάγισσες της Σμύρνης», που διαδραματίζεται στη Μικρά Ασία, το καπνεργοστάσιο/καπναποθήκη είναι «τουτουνάδικο», ο καπνέμπορας «τουτουνάς» και άρα ο καπνός «τουτούνι» μάλλον. Οι δύο λέξεις, παρατηρώ, μοιάζουν πολύ. Ποια να είναι άραγε η καταγωγή τους, εσείς οι τουρκομαθείς;

  259. 258,
    Από την ηθοποιό Ρέα Τουτουνζή,
    μαντεψιά το Tütüncü = καπνοπώλης μέσω γκουγκλ.

  260. Tütün είναι ο καπνός, πράγματι.

  261. sarant said

    Και ο καπνός της φωτιάς, έτσι;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: