Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άνθρωπος του ντουλαπιού -ή του καμπινέ

Posted by sarant στο 1 Ιουνίου, 2010


Η μεταφραστική γκάφα είναι πολύ διασκεδαστική, η πολιτική γκάφα είναι για κλάματα –αλλά πρώτα θα σας διηγηθώ μιαν ιστορία που μπορεί να είναι αληθινή, μπορεί να είναι απλώς μπεντροβάτη.

Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια, μια Ελληνίδα είχε προσληφθεί στο ιδιαίτερο γραφείο ενός επιτρόπου της Κομισιόν, το οποίο λέγεται cabinet στα γαλλικά και αποκαλείται «καμπινέ» στην καθομιλουμένη των Ελλήνων ευρωϋπαλλήλων, όχι χωρίς μια δόση ειρωνείας, αν σκεφτούμε ότι ο προϊστάμενος του ιδιαίτερου γραφείου λέγεται καμπινεδάρχης. Όταν με το καλό η κοπέλα γύρισε όλο καμάρι το καλοκαίρι στο χωριό της, τη ρώτησαν οι γυναίκες του μαχαλά πού δουλεύει, κι αυτή απάντησε, χωρίς να το σκεφτεί, «στο καμπινέ». Όπως καταλαβαίνετε, βούιξε το χωριό για την κόρη του τάδε που γύρισε με μια μύτη μέχρι κειπάνω ενώ καθαρίζει καμπινέδες εκεί στην Ευρώπη που την έστειλε ο πατέρας της –σαν δεν ντρέπεται κι αυτός, να τη σπουδάσει δικηγορίνα για να καθαρίζει τους απόπατους των Βέλγων.

Είπαμε, η ιστορία μπορεί να μην είναι αληθινή αλλά απλώς γουστόζικη, πάντως το γεγονός είναι ότι η λέξη cabinet στα γαλλικά σημαίνει ένα σωρό πράγματα: ένα μικρό δωμάτιο πλάι σ’ ένα μεγαλύτερο, έναν χώρο όπου αποσυρόμαστε για να μελετήσουμε, ένα δωμάτιο-γραφείο, αλλά και το γραφείο μελετών ή το δικηγορικό γραφείο, ή το σύνολο των συμβούλων μιας εξέχουσας πολιτικής προσωπικότητας, άρα και το υπουργικό συμβούλιο· σημαίνει επίσης έναν χώρο ή ένα έπιπλο όπου φυλάμε πολύτιμα αντικείμενα· σημαίνει, τέλος, ένα δωματιάκι ή έναν χώρο όπου αποσύρεται κανείς για να καλλωπιστεί, ή για να ανακουφιστεί από τις σωματικές του ανάγκες, αυτό που εμείς λέμε καμπινέ: το αποχωρητήριο, τον απόπατο, την τουαλέτα, το βεσέ, το μέρος.

Στα γαλλικά όλες αυτές οι σημασίες συνυπάρχουν. Στα αγγλικά, η λέξη γράφεται όμοια, cabinet, αλλά προφέρεται διαφορετικά. Μερικές από τις σημασίες των γαλλικών διατηρούνται, άλλες λείπουν. Βασικά, στα σημερινά αγγλικά cabinet είναι αφενός κάποιο έπιπλο: ντουλάπι ή αυτό που λέμε βιτρίνα ή το κουβούκλιο της τηλεόρασης και αφετέρου το υπουργικό συμβούλιο, η κυβέρνηση. Οι άλλες σημασίες, όπως του γραφείου μελετών δεν φαίνεται να υπάρχουν σήμερα και δεν ξέρω αν υπήρξαν ποτέ· και, απ’ όσο μπόρεσα να ψάξω, το cabinet δεν έχει σήμερα τη σημασία του αποχωρητηρίου και μάλλον δεν την είχε ποτέ. Η σημασία του υπουργικού συμβουλίου γεννήθηκε στα αγγλικά και από εκεί πέρασε στα γαλλικά.

Παρεμπιπτόντως, να πούμε ότι η ετυμολογία της λέξης δεν είναι ξεκαθαρισμένη· το γαλλικό cabinet από το cabine φαίνεται να ανάγεται σε ένα υστερολατινικό capanna, το οποίο δεν έχει σαφή ετυμολογία, ούτε ξέρουμε με βεβαιότητα αν το γαλλικό είναι παλιότερο ή το ιτ. gabinetto. Σε μας πάντως η λέξη έφτασε από τα γαλλικά, αλλά, αν εξαιρέσουμε την αργκό των βρυξελλιωτών, δεν έχει άλλη σημασία πέρα από του αποχωρητηρίου. Και άλλοι το κρατούν άκλιτο και ουδέτερο (το καμπινέ) αλλά οι περισσότεροι το έχουμε κάνει αρσενικό, ο καμπινές. Δεν είναι βέβαια λέξη που θα τη δούμε συχνά γραμμένη.

Αλλά είπα πολλά και δεν είπα για τη μεταφραστική γκάφα. Διάβασα το σαββατοκύριακο ότι στην εξεταστική επιτροπή για τη Μίζενς έγινε λόγος και για έναν υπουργό της ΝΔ που λαδώθηκε. Ύστερα, διευκρινίστηκε ότι το κείμενο δεν έκανε λόγο για υπουργό αλλά για «άνθρωπο του υπουργικού συμβουλίου». Φαίνεται όμως ότι επρόκειτο για έναν επιπλοποιό, και μάλιστα για εμπορική επωνυμία.

Τι συνέβη; Χωρίς να έχω διάθεση να μπω στις λεπτομέρειες, φαίνεται πως μέσα στη δικογραφία βρέθηκε -και αφέθηκε να διαρρεύσει- και ένα ηλεμήνυμα στο οποίο καλείται κάποιος να πληρώσει το υπόλοιπο 50% στον «άνθρωπο του υπουργικού συμβουλίου». Το πρωτότυπο ήταν αγγλικό, η μετάφραση φαίνεται πως είχε γίνει από τη μεταφραστική υπηρεσία του ΥΠΕΞ. Όπως διαβάζω σε ένα ρεπορτάζ (που δεν ξέρω αν είναι αξιόπιστο, αλλά έτσι δείχνει) το πρωτότυπο γράφει:

Please see the information required to give the balance of the 50% deposit for the cabinet man.

Το ελληνικό κείμενο:

Παρακαλώ να ρίξεις μια ματιά στις πληροφορίες που χρειάζονται για να δωθεί (sic) το υπόλοιπο της 50% κατάθεσης για τον άνθρωπο του Υπουργικού Συμβουλίου.

Μόνο που, όπως φαίνεται, ο cabinet man δεν ήταν ο άνθρωπος του Υπουργικού Συμβουλίου αλλά ο επιπλοποιός, πολύ περισσότερο που υπάρχει και εταιρεία Cabinet Man, που είχε φτιάξει τα έπιπλα στο νιουγιορκέζικο σπίτι του παραλήπτη ή του αποστολέα.

Αν πράγματι η μετάφραση έχει γίνει από την Υπηρεσία του ΥΠΕΞ, είναι να τραβάμε τα μαλλιά μας –δείτε το ορθογραφικό λάθος στο «δωθεί» και το απερίγραπτο «της 50% κατάθεσης». Θα τολμούσα να πω ότι από μεταφραστική άποψη περισσότερα ελαφρυντικά βρίσκω στο βασικό μαργαριτάρι που δημιούργησε την όλη φασαρία, διότι αν δεν έχεις συμφραζόμενα (και εδώ δεν υπάρχουν) δεν είναι πρόδηλο ότι πρέπει να προκρίνεις τη μια επιλογή (επιπλοποιός) έναντι της άλλης (άνθρωπος του Υπουργικού Συμβουλίου). Αν ξέρεις ότι έχεις δυο φίλους που ο ένας επιπλώνει το σπίτι του, θα διαλέξεις τον επιπλοποιό· αν ξέρεις ότι πέφτουν οι μίζες σαν χαλάζι, δεν θέλει και πολύ να προτιμήσεις το Υπουργικό Συμβούλιο.

Θα μου πείτε, γκουγκλίζοντας «Cabinet man», βγαίνει αμέσως η εταιρεία, οπότε ίσως να έμπαιναν ψύλλοι στ’ αυτιά και να αποφευγόταν το λάθος –προσέξτε όμως ότι στην πρώτη δεκάδα αποτελεσμάτων του γκουγκλ, τουλάχιστο στο δικό μου μηχάνημα, υπάρχει και ένα όπου ο cabinet man είναι πολιτικός και όχι επιπλοποιός.

Αλλά οι παγίδες συνεχίζονται: Αν πάτε στην ιστοσελίδα της εταιρείας The Cabinet Man, θα δείτε ότι κάποιες κουζίνες της εταιρείας διαφημίζονται σε «αθηναϊκά περιοδικά». Αθηναϊκά; Όχι ακριβώς –δηλαδή όχι της Αθήνας, αλλά της Άθενς, Τζόρτζια!

Οπότε, πάλι καλά που δεν έκαναν «άνθρωπο του καμπινέ» τον cabinet man. Αν και, κρίνοντας από την αφόρητη δυσωδία που αναδίδει η δικομματική μας χαβούζα, αυτή θα ήταν η πιο εύστοχη απόδοση.

Advertisements

230 Σχόλια to “Ο άνθρωπος του ντουλαπιού -ή του καμπινέ”

  1. π2 said

    Η εργαζόμενη στο καμπινέ μου θυμίζει το άλλο που μου έχουν μεταφέρει ως αληθινό αλλά μπορεί να είναι μπεντροβάτο: ηλικιωμένη από την επαρχία αναρωτιόταν γιατί οι τουαλέτες που της είπαν ότι είναι οι γυναικείες έγραφαν απ’ έξω ότι έχουν μέσα «Λαδιές».

  2. 😀 😀 😀

  3. Χαμένοι στην… μετάφραση και στις μίζες!

  4. ὁλόκληρο ἀστυνομικὸ μυθιστόρημα θὰ μποροῦσε νὰ γράψῃ κανείς!

  5. Κάπου είχα διαβάσει – και η πείρα το επιβεβαιώνει – ότι η αστική τάξη στην Ελλάδα απέφευγε να χρησιμοποιεί λέξεις του «χύδην» όχλου για να εκφράσει το αποχωρητήριο. (Με την ευκαιρία: τι καίρια λέξη είναι αυτή!) Έτσι αντί να λέει αποχωρητήριο ή απόπατος, εισήγαγε την εκλεπτυσμένη γαλλική «καμπινέ». Η λέξη με τον καιρό γενικεύτηκε και απέχτησε και κατάληξη ( καμπινές) και μάλιστα άρχισε και να κλίνεται κανονικά. Μετα τον «εκχυδαϊσμό» της λέξης έγινε νέα εισαγωγή εκ του εξωτερικού: τουαλέτα.
    Τώρα κάπου έχει πάρει το μάτι μου και μια αγγλική λέξη, repose ή κάτι τέτοιο.

  6. Μαρία said

    Κωμικοτραγική κατάσταση.
    Καμπινεδάρχη ή λεκανιέρο έλεγαν το Μητσοτάκη, επειδή, λέει, οργάνωσε την αποστασία στους καμπινέδες της βουλής.

    Βλέπω οτι στο Μπιντέ ο Χάκκας χρησιμοποιεί τον καμπινέ εναλλακτικά με την τουαλέτα.

    >το αποχωρητήριο, τον απόπατο, την τουαλέτα, το βεσέ, το μέρος.
    Η γιαγιά μου τον έλεγε αγκαίο (< αναγκαίος). Η μάνα μου αποχωρητήριο και μέρος, μετά ήρθε το καμπινέ/ο καμπινές και στο τέλος μάθαμε την τουαλέτα. Άλλο μπέρδεμα και μ' αυτή.

  7. π2 said

    Είναι το καχύποπτο μυαλό μου που με κάνει να διαβάζω this cabinet man και όχι the cabinet man στο επίμαχο ηλεμήνυμα;

  8. sarant said

    Εγώ the διαβάζω, αλλά το e είναι κάπως ταλαιπωρημένο.

    Μαρία (6) νόμιζα ότι καμπινεδάρχη τον Μητσό. τον είχε βγάλει το Ποντίκι το 1978 επειδή είχε διαδοθεί ευρέως ότι η βίλα του στα Χανιά είχε 7 καμπινέδες.

  9. Νομίζω παραπάνω από 7. Δεκαεφτά ίσως;

  10. π2 said

    Εννιά αχνοθυμάμαι εγώ.

  11. Dr Kazos said

    Στο Ακρωτήρι ο Μητοtack έχει βίλα με 14 καμπινέδες. Η «ροζ βίλα» είχε 17.

    Πάντως, ο κόσμος ψήφισε ΓΑΠ για τα Αγγλικά του και το γυμνασμνένο του κορμί. Τελικά μας τα έκανε μαντάρα. Εμ απ’ το ποδήλατο πέφτει και γκρεμοτσακίζεται, εμ το e-mail το πατσαβούριασαν.

    Χάλια.

  12. Dr Kazos said

    Να με ζμπαθάτε. Λάθος.
    Ο οικοδεσπότης είχε δίκιο:
    http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=03.05.2003,id=32170928

  13. Sky said

    Αυτό είναι το καλύτερο λεξικό. Το προηγούμενο είναι λάθος και αν θέλετε το σβήνετε.

  14. Ηλεφούφουτος said

    Αδημονώ να ιδώ το πρώτο αστυνομικό-ετυμολογικό μυθιστόρημα (μετά τα ιστορικά, επιστημονικά, ψυχολογικά τοιαύτα).

    Από το capanna βγαίνει και η καμπάνα το τουριστικό κατάλυμα, που συζητούσαμε τις προάλλες για την προφορά του (προσωπικά το προφέρω ακριβώς όπως και την καμπάνα του Άγιου Θωμά, ενερυθριάστως).

  15. Civis Europeus said

    Σπεύδω να δώσω υλικό για το αστυνομικό-ετυμολογικό μυθιστόρημα 🙂

    Το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό όσο έσπευσαν να το παρουσιάσουν ήδη πάρα πολλά ιστολόγια και μέσα, κάνοντας λόγο για γκάφα τεραστίων διαστάσεων.

    Καταρχάς, μια έρευνα στο google περισσότερο συσκοτίζει παρά διαφωτίζει, από τη στιγμή που το 90% των αποτελεσμάτων είναι πλέον ιστοσελίδες και ιστολόγια που αναπαράγουν τη λεγόμενη γκάφα..

    Από την άλλη πλευρά, είναι γεγονός ότι μια έρευνα βρίσκει όχι μία, αλλά δύο εταιρείς που δραστηριοπούνται στο χώρο του επίπλου, με σχεδόν ταυτόσημο όνομα: η πρώτη λέγεται «Cabinet Man» και έχει έδρα το Οντάριο του Καναδά και η άλλη λέγεται «The Cabinet Man» και έχει έδρα τη Αθήνα της Γεωργίας. Είναι αμφότερες μικρές μάλλον επιχειρήσεις. Εφόσον μιλάμε πάντως για εταιρεία και όχι για υπουργό, πρόκειται σίγουρα για τη δεύτερη.

    Ένα συναφές ερώτημα που προκύπτει είναι, γιατί να μη χρησιμοποιηθούν κεφαλαία αρχικά γράμματα στο cabinet και στο man από το συντάκτη του ηλεμηνύματος, όπως είναι και η γραφή της πρωτότυπης ονομασίας της εταιρείας, προκειμένου να μην υπάρξει σύγχυση με ενδεχόμενες άλλες χρησεις των λέξεων; Αμέλεια, θα μου πείτε, ή…;

  16. ΣοφιαΟικ said

    Εμείς, ίσως επηρεασμένοι από τα αμερικάνικα, πάντα λέγαμε «στο μπάνιο». Πάντως εχει ενδιαφέρον η ποικιλία των λέξεων για το ίδιο δωμάτιο, και το τι υπονοεί για το χρήστη. Όχι μόνο στα ελληνικά, αλλα΄και σε άλλες γλώσσες.

    Σχετικά με τη μετάφραση από το ΥΠΕΞ τώρα, και λίγα βλέπουμε, αν κρίνω από παλιότερες μεταφράσεις «επίσημες» που έχω δει.
    Από την άλλη, θα περίμενα σε εξεταστική επιτροπή της Βουλής να μη γίνεται η μετάφραση από το ΥΠΕΞ αλλά να γίνεται απόσπαση του μεταφραστή στη Βουλή για όσο χρειάζονται τις υπηρεσίες του. Ώστε να λιγοστεύουν οι διαρροές.
    Από την άλλη, αναρωτιέμαι πως βρέθηκε αυτό το ημέιλ στην επιτροπή. Έκανε η αστυνομία έρευνα στον υπολογιστή του επιχειρηματία (με ένταλμα κλπ); Το έδωσε κάποιος από το γραφείο του επιχειρηματία; Το’πιασε το echelon;

  17. xyz said

    To deposit δέν είναι η προκαταβολή; (Αναφέρεται ως κατάθεση, στην μετάφραση του ηλεμηνύματος)

  18. xyz said

    #7 . Συμφωνώ με τον Π2. Λές και είχε δοσοληψίες με πολλούς ντουλαπάδες;

  19. Dr.Kazos said

    Αξίζει πάντως να επισημανθεί ότι «cabinet man», αν και λίγο άκομψο, πάει να πει «ντουλαπάς». Εγώ έτσι το ξέρω. Γιαυτό πιο πάνω γράφω ότι δεν ξέρουν ούτε καν λίγα αγγλικούλια.

    Αυτό που οι του Βαλυράκη θα ήθελαν να σημαίνει «μέλος υπουργικού συμβουλίου», έπρεπε να το βρουν ως «cabinet MEMBER» και όχι «man».

    Το ενδιαφέρον ειναι ότι, μετά από αυτό το φιάσκο, τις επόμενες «αποκαλύψεις» της εξεταστικής επιτροπής ο κόσμος θα τις βλέπει πίσω από ένα παχύ μωβ πέπλο δυσπιστίας.

  20. Μαρία said

    >Από την άλλη, αναρωτιέμαι πως βρέθηκε αυτό το ημέιλ στην επιτροπή.
    Οι Γερμανοί το περιέλαβαν στη δικογραφία, γι’αυτό και η μετάφραση απ’ το ΥΠΕΞ.

    Νίκο, μόνο ο Αλφρέδος μπορεί να μας διαφωτίσει. Το χαρακτηρισμό τον χρησιμοποιούσε γνωστός μου, που καμπινεδάρχη τον ανέβαζε, λεκανιέρο τον κατέβαζε, κι όταν τον ρώτησα -οι 7 καμπινέδες μας ήταν άγνωστοι, μου έδωσε αυτή την εξήγηση.

  21. Alfred E. Newman said

    Πολύ πρόσφατο είναι το «πολυκατόρθωμα» της Μεταφραστικής Υπηρεσίας του ΥΠΕΞ σχετικά με τη προσφυγή του Τριανταφυλλόπουλου στη Γουγλ:

  22. Alfred E. Newman said

    Μαρία ο αριθμόν των καμπινέδων παρατέθηκε ήδη.
    Με αυτούς συνδέεται ο τίτλος του καμπινεδάρχη.

  23. Αγγελος said

    Εγώ θυμάμαι ότι μικρός (γύρω στο 1958) «τουαλέτα» ήξερα μόνο το έπιπλο όπου κάθονταν να φτιασιδωθούν οι κυρίες, και με έκπληξη έμαθα ότι στα γαλλικά θα πει αποχωρητήριο. Τώρα, μισόν αιώνα (Χριστέ μου!) αργότερα, η κόρη μου (13 ετών) παραξενεύεται που το λέω «μέρος»…

  24. nickel said

    Τροφή:
    Αν επρόκειτο για εταιρεία, θα έλεγε «for Cabinet Man», δηλαδή κεφαλαία αρχικά και μάλλον χωρίς άρθρο.
    Cabinetmaker είναι ο επιπλοποιός γενικώς (και μάλιστα για ποιοτικά έπιπλα) και πιστεύω ότι με αυτή τη σημασία χρησιμοποιεί το cabinet man.
    Το περίεργο είναι ότι ζητά να μπουν τα λεφτά στο λογαριασμό αγγλικής εταιρείας, της Build-It Ltd.
    The plot thickens.

  25. Μαρία said

    Άγγελε, όπως θα ξέρεις, για τους Γάλλους σημαίνει μέρος μόνο στον πληθυντικό.
    Την ίδια χρονολογία πρωτάκουσα κι εγώ τη λέξη κι αποτέλεσε το ανέκδοτο της γειτονιάς. Μας τη μετέφερε η μπακάλισσα. Ήταν σ’ ένα χοντρέμπορο στο κέντρο της πόλης, όπου εμφανίστηκε πελάτης Αθηναίος που ζήτησε την τουαλέτα. Ακολούθησε πλήρης ασυνεννοησία μέχρι που χρησιμοποίησε κάποιο συνώνυμο.

    Νικέλ, στο ρεπορτάζ της ΝΕΤ επισημάνθηκε σαν αξιοπερίεργο οτι τα ψιλικοκά πέρασαν απο διάφορες τράπεζες μέχρι να φτάσουν στον ντουλαπά.

  26. Alfred E. Newman said

    Άγγελε
    Όταν ακουγόταν η επιτυχία της τότε εποχής με τους στίχους «οι τρεις καμπαλέρος στο ίδιο το μέρος» τα μάτια μας αποκτούσαν πονηρή έκφραση. 😀

    Πάντως αν δεν υπάρχει κάτι πίσω η υπόθεση μου θυμίζει το ανέκδοτο με την παρεξήγηση των αρχικών WC το οποίο οδήγησε το 1959 στην αποπομπή του Jack Paar από την εκπομπή Tonight του NBC. (βαριέμαι να το γράψω πάντως ο ερωτών Amerik;anow ήθελε να μάθει αν κάποιο διαμέρισμα είχε wc και ο ερωτώμενος Άγγλος ιερωμένος από μετάφραση (ίσως του ΥΠΕξ 😆 ) κατάλαβε wayside chapel.

  27. …και στην πιο ανεβασμένη έκδοση: Λουτροκαμπινές

  28. Περί γαλλοελληνικών ανταλλαγών λέξεων, φίλος Γάλλος με πατέρα ελληνιστή μας διηγήθηκε ότι κάνοντας διακοπές στην Ελλάδα ο πατέρας του προσπαθούσε να συννενοηθεί στα ελληνικά. Κάποια στιγμή λοιπόν που θέλησε να πάει στην τουαλέτα της ψαροταβέρνας που έτρωγαν ρώτησε τον ταβερνιάρη πού ευρίσκεται το σκατοδρόμιο κι έγινε το σώσε από τα γέλια.

    Κατά τα άλλα, κι εγώ μικρός μέρος το άκουγα από τη γιαγιά μου και αποχωρητήριο ή πιο συχνά μπάνιο από τους γοννείς μου ενώ τουαλέτα ήξερα κυρίως το φόρεμα και δεύτερο το έπιπλο με τον καθρέφτη.

    Όσο για εδώ στη Γαλλία, θα έλεγα ότι η συνηθέστερη χρήση του cabinet είναι για ιατρείο ή για δικηγορρικό γραφείο και μετά για υπουργείο.

  29. TAK said

    Εμένα πάλι η σμυρνιά γιαγιά μου το έλεγε χρεία (που θυμίζει το αγκαίο<αναγκαίο της Μαρίας).
    Ο Βοσταντζόγλου στο Αντιλεξικό του έχει:
    απόπατος, αποχωρητήριον, ανακουφιστήριον, αφοοδευτήριον, αφεδρών, κοπρών (οπότε, μια χαρά το σκατοδρόμιο του Γιάννη), χρεία, αναγκαίο(ς), καμπινές (προσέξτε, χωρίς το -ς σε παρένθεση), μέρος, τα τρία μηδενικά, το νούμερο εκατό, τουαλέτα, χαλές, water closet, WC
    Για τα τρία μηδενικά δεν ξέρω (να υποθέσω κάτι σχετικό με γραφεία σε υπηρεσίες;), αλλά για το νούμερο εκατό ξέρω από την Ολλανδία, όπου κυκλοφορεί ως ανέκδοτο ότι κάποιος ήθελε να πάει στο "νούμερο 100" και όταν τον ρώτησαν τι είναι αυτό και τους εξήγησε ότι εννοούσε την τουαλέτα κατάλαβαν ότι διάβαζε το βρετανικό loo ως "νούμερο 100"! Μου κάνει εντύπωση όμως που αυτό είχε περάσει στα ελληνικά (προφανώς θα ήταν σε εποχές που η αστυνομία δεν είχε νούμερο κλήσης το 100 – γιατί κατά τα άλλα το 100 στα ελληνικά, όσο ξέρω, την αστυνομία δηλώνει μόνο).

  30. espectador said

    Στα «Γραμματα απο την Γερμανια» (θυμαστε το τραγουδι του Μαρκοπουλου «μιλω για τα παιδια μου και ιδρωνω»), ο Β.Βασιλικος γραφει καπου για τις γυναικες που δουλευαν καθαριστριες και μαλιστα στις τουαλεττες, οτι ελεγαν μεταξυ τους, «δουλευουμε στις πουτσες». (Απο το putzen προφανως).
    Με ολα αυτα θυμηθηκα μια ιστορια. Το 1978 η 1979 επισκεφτηκε την Ξανθη ενα κλιμακιο υπουργων με επικεφαλης τον Μητσοτακη (υπουργος συντονισμου ηταν τοτε η κατι τετοιο). Εκατσαν ενα σ/κ και συνοδευονταν και απο τις κυριες τους. Ετυχε εκεινη την Κυριακη το πρωι να δινει διαλεξη ο Παπανουτσος και ειχα παει να παρακολουθησω. Θυμαμαι εξω εριχνε καποια στιγμη καρεκλοποδαρα. Ειμουν τοτε προεδρος σε εναν πολιτιστικο συλλογο στην ιδιοκτησια του οποιου ηταν-και ειναι-το Λαογραφικο Μουσειο Ξανθης, παλιο σπιτι καπνεμπορων (της οικογενειας Κουγιουμτζογλου). Με ειδοποιουν λοιπον ξαφνικα οτι οι κυριες των υπουργων θελουν να επισκεφθουν το λ.μ. (η φιλη που ειχαμε υπευθυνη στον συλλογο για το μουσειο ετυχε να εχει αλλες δουλειες). Αφηνω λοιπον τον Παπανουτσο και πηγαινω να ανοιξω το Μουσειο και να ξεναγησω τις κυριες Στον δευτερο οροφο του κτιριου υπαρχει ενας καμπινες με λεκανη αποχωρητηριου ιδαιτερα στολισμενη και διακοσμημενη. Οπως ισως καταλαβατε ηδη η κ. Μητσοτακη εδειξε ιδιαιτερο ενδιαφερον για την λεκανη αυτη, την ωρα που εγω προσπαθουσα να της εξηγησω τις αναγκες που ειχαμε τοτε για την αναβαθμιση του κτιριου αυτου κ.λ.π. Οταν στην συνεχεια χωρισαμε και γυριζα με την ελπιδα κατι να προλαβω απο Παπανουτσο, οσοι κυκλοφορουσαν εκεινη την ωρα στους δρομους της πολης εβλεπαν εναν ηλιθιο να γελαει μονος του, του σκασμου.

  31. espectador said

  32. […] Χτες ο φίλος Νίκος Σαραντάκος σε ένα σπαρταριστό του κείμενο αναφέρει: «…όπως φαίνεται, ο cabinet man δεν ήταν ο άνθρωπος του Υπουργικού Συμβουλίου αλλά ο επιπλοποιός, πολύ περισσότερο που υπάρχει και εταιρεία Cabinet Man, που είχε φτιάξει τα έπιπλα στο νιουγιορκέζικο σπίτι του παραλήπτη ή του αποστολέα. Αν πράγματι η μετάφραση έχει γίνει από την Υπηρεσία του ΥΠΕΞ, είναι να τραβάμε τα μαλλιά μας –δείτε το ορθογραφικό λάθος στο «δωθεί» και το απερίγραπτο «της 50% κατάθεσης». Θα τολμούσα να πω ότι από μεταφραστική άποψη περισσότερα ελαφρυντικά βρίσκω στο βασικό μαργαριτάρι που δημιούργησε την όλη φασαρία, διότι αν δεν έχεις συμφραζόμενα (και εδώ δεν υπάρχουν) δεν είναι πρόδηλο ότι πρέπει να προκρίνεις τη μια επιλογή (επιπλοποιός) έναντι της άλλης (άνθρωπος του Υπουργικού Συμβουλίου). Αν ξέρεις ότι έχεις δυο φίλους που ο ένας επιπλώνει το σπίτι του, θα διαλέξεις τον επιπλοποιό• αν ξέρεις ότι πέφτουν οι μίζες σαν χαλάζι, δεν θέλει και πολύ να προτιμήσεις το Υπουργικό Συμβούλιο…» […] «… πάλι καλά που δεν έκαναν «άνθρωπο του καμπινέ» τον cabinet man. Αν και, κρίνοντας από την αφόρητη δυσωδία που αναδίδει η δικομματική μας χαβούζα, αυτή θα ήταν η πιο εύστοχη απόδοση.» […]

  33. cyrus said

    @Xyz (#17): Από τη στιγμή που ο μεταφραστής αποφάσισε να κάνει τον ντουλαπά μέλος του υπουργικού συμβουλίου, η απόδοση του deposit ως κατάθεση ήταν μονόδρομος. Αν είχε κατανοήσει τον ντουλαπά, η προκαταβολή θα αναδυόταν από μόνη της ως πιθανότερη και προτιμότερη λύση.

  34. sarant said

    Τάσο, ευχαριστώ για τα συνώνυμα -λείπει μόνο η φανταρίστικη Καλλιόπη!

    Μην ξεχνάμε ότι μέχρι πρόσφατα το αναγκαίο/χρεία/απόπατος κτλ. ήταν συνήθως έξω από το σπίτι.

  35. PM said

    Το «Πρώτο Θέμα» που πρωτοστάτησε στην «αποκάλυψη», δεν λέει τίποτα τώρα στο site του για τη γκάφα του. Κλασική τακτική του χειρότερου Αυριανιστή της εποχής μας. Και δεν είναι η πρώτη φορά που ο αλήτης αυτός την πατάει και μετά σφυρίζει αδιάφορα.

  36. Nicolas said

    Άντε να συμμετάσχω κι εγώ λίγο στην αποπατολογία!
    Στα γαλλικά, άλλο cabinet de toilette κι άλλο cabinet de toilettes: στο πρώτο οι κυρίες (κυρίως) καλλωπίζονται, ενώ στο δεύτερο… πηγαίνουν όλοι (όχι δεν λείπει γράμμα!).
    Στα γαλλικά «Γαλλίας» λέμε συνήθως «les toilettes» (στο Βέλγιο la toilette), γι΄ αυτό οι Έλληνες που πρωτομαθαίνουν γαλλικά ρωτάνε που είναι η τουαλέτα και τους απαντάμε… στη μοδίστρα.
    Το άρθρο της Βίκις αρκετά εκτενές:
    http://fr.wikipedia.org/wiki/Toilette
    Συγγνώμη τώρα, πρέπει να πάω στο… μέρος (κι ύστερα σου λένε ότι το politically correct είναι σημερινή εφεύρεση!).

  37. TAK said

    Επίσης, λείπει το χεστήριο (το οποίο βρίσκω και στο Γούγλη, αλλά κατά κανόνα ως επίθετο αντί του -ορθότερου, αν μπορεί να το πει κανείς σε αυτά τα συμφραζόμενα!- ξεχεστήριο). Και βέβαια λείπουν και ωραιότατες περιφράσεις, όπως το «εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος του».

  38. sarant said

    Τάσο, το χεστήριο ομολογώ ότι το έχω ακούσει μόνο ως επίθετο. Υπάρχει όμως διαδεδομένη η χέστρα, που είναι ειδικότερα η λεκάνη της τουαλέτας. Εύοσμη συζήτηση!

  39. Ηλεφούφουτος said

    Στο σπίτι μου κι εγώ παιδί είχα μάθει μέρος, μπάνιο, καμπινέ και λουτρό το ένα και τουαλέτα το έπιπλο (ήταν κι αυτό στο σετ επίπλων της κρεβατοκάμαρας που πήραν οι γονείς μου νιόπαντροι).
    Αργότερα έμαθα ότι τουαλέτα είναι κι ο καμπινές.
    Μάλλον τα πονηρά χαμόγελα του Άλφρεντ 26 θα είχε υπόψη του κι ο διαφημιστής που σκαρφίστηκε το τραγουδάκι «Οι τρεις καμπαλέρος ετρέξαν να βάλουν στο μέρος Αρίμπα Φρες» (ένα είδος αποσμητικού λεκάνης).

    Αυτό με το αγκαίο που λέτε, να έχει σχέση με το αγγειό, το καθοίκι; Να μη βγαίνει δηλαδή το αγγειό από το αγγείο(ν); Το λέω γιατί άλλη επιβίωση, πιο ευπαρουσίαστη, του αγγείου δεν ξέρω στη Δημοτική αναρωτιέμαι γιατί να περιορίστηκε σ αυτή μόνο τη σημασία.

  40. espectador said

    Στα ποντιακα θυμηθηκα οτι λεγαμε «στο χεσειο».

  41. sarant said

    Πού το τονίζατε;

  42. sarant said

    Απροπό, το θέμα συζητιέται και στο αρμόδιο, καθό μεταφραστικό, φόρουμ της Λεξιλογίας:
    http://www.lexilogia.gr/forum/showthread.php?t=6242

  43. π2 said

    Και για να μην ξεχνάμε και την τρισχιλιετή, υπάρχουν κι οι βεσπασιανές.

  44. Συμβαίνουν και στην Εσπερία

  45. sarant said

    Καλά λες.

    Ο Σταματάκος δίνει αρχαία συνώνυμα του αποχωρητηρίου (και) τα άφοδος και αποσκευή, αλλά στο LSJ λέει ότι είναι (σε μία από τις σημασίες τους) συνώνυμα του excrement, filth.

    Παρέμπ, κοιτάζοντας το ογκώδες λεξικό ρημάτων της κόρης μου είδα ότι λείπει το ρήμα «χέζω» με τον αόριστο β’ «κέχοδα» (και το αριστοφανικό χέσαιτο ει μαχέσαιτο), που υπήρχε στο πολύ ισχνότερο λεξικό ρημάτων που είχα εγώ στην ηλικία της. Οπότε, εδώ η σεμνοτυφία είχε ένα θύμα.

  46. 29: To 000 το θυμάμαι γαλανόλευκη εμαγιέ ταμπελίτσα στο κοινόχρηστο αποχωρητήριο του (ήδη παμπάλαιου τότε) ξενοδοχείου «Ακτή» της Αιδηψού το 1962. Και σε μια ελληνική ταινία της εποχής, από την οποία δεν θυμάμαι τίποτε άλλο, κάποιον ηθοποιό να γυρεύει επειγόντως «το τρία ζερό».

  47. TAK said

    Ηλεφού: το αγγειό είναι από το αγγείο, αλλά μου φαίνεται ότι το αγκαίο της Μαρίας είναι από το αναγκαίο, που το έχει και ο Βοσταντζόγλου για τον καμπινέ. Το αγγείο με τη σημασία του καθικιού υπάρχει ήδη στις Ασσίζες σύμφωνα με τον Κριαρά, αλλά και το αγγειό επιβιώνει στη δημοτική: και πάλι η σμυρνιά γιαγιά μου έλεγε την πολύ παραστατική παροιμιώδη φράση «(έγιναν) τα αγγειά θυμιατά και τα σκατά λιβάνια», που δε νομίζω ότι χρειάζεται επεξήγηση (μου αρέσει πολύ και τη χρησιμοποιώ κι εγώ).
    Νίκο: το χεστήριο το λέμε περιπαικτικά στο σπίτι μου, αλλά το βρίσκω και στο Γούγλη (λ.χ. το μέρος είναι σήμερα «χεστήριο κυνηγών»), οπότε υποθέτω το λένε κι άλλοι. Το χεσιό που ανέφερε ο Espectador ο Γούγλης μου το δίνει στη φράση «ο γέρος θα πάει ή από πεσιό ή από χεσιό», οπότε υποθέτω ότι δεν είναι το ίδιο με το χεστήριο, αλλά με το χέσιμο!
    Ωραία συζήτηση σήμερα, εύοσμη που λες κι εσύ!

  48. TAK said

    Πιδύε, τις βεσπασιανές τις έχει και ο Βοσταντζόγλου (μόνο για τα δημόσια αποχωρητήρια).
    Άγγελε, αυτό με τα τρία ζερό από ταινία του Βέγγου είναι; Κάτι μου θυμίζει. Ενδιαφέρον αυτό που λες για το ξενοδοχείο. Η υπόθεσή μου είναι ότι πρόκειται για αρίθμηση που δόθηκε στο συγκεκριμένο δωμάτιο σε χώρους όπου τα άλλα δωμάτια ή γραφεία αριθμούνται (για αυτό έγραψα για γραφεία σε υπηρεσίες, αλλά και τα ξενοδοχεία μια χαρά βολεύουν :P).
    Το νούμερο 100 το ξέρω όπως είπα από την Ολλανδία. Τα τρία ζερό άραγε τα λένε/λέγανε σε άλλες χώρες;
    Πάω να δω το σύνδεσμο του Στάζυ.

  49. Χρηστος Κ. said

    Το σεξιστικο που λενε στο στρατο εχει αναφερθει? «Μ’ εβαλε αγγαρεια στην Καλλιοπη» Μεγαλες στιγμες του ενδοξου ελληνικου στρατου.

  50. espectador said

    Να που χρειαζονται και οι τονοι καμμια φορα….λυριως στα σκατα 🙂 Στο χεσείο…εχεις δικηο Νικο. Παραλειψη μου.

  51. Costas Z said

    Μιας και περί τουαλέτας ο λόγος, ιδού απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο του Bill Bryson, At Home . Η λέξη καμπινές δεν αναφέρεται, αλλά η όλη ιστορία ενδιαφέρουσα, ελπίζω.

    Από προδημοσίευση στον Guardian

    The toilet

    Perhaps no word in English has undergone more transformations in its lifetime than «toilet». Originally, in about 1540, it was a kind of cloth, a diminutive form of «toile», a word still used to describe a type of linen.

    Then it became a cloth for use on dressing tables. Then it became the items on the dressing table (whence «toiletries»). Then it became the dressing table itself, then the act of dressing, then the act of receiving visitors while dressing, then the dressing room itself, then any kind of private room near a bedroom, then a room used lavatorially, and finally the lavatory itself. Which explains why «toilet water» in English can describe something you would gladly daub on your face or, simultaneously, «water in a toilet».

    Garderobe, a word now extinct, went through a similar but slightly more compacted transformation. A combination of «guard» and «robe», it first signified a storeroom, then any private room, then (briefly) a bedchamber and finally a privy. However, the last thing privies often were was private. The Romans were particularly attached to the combining of evacuation and conversation. Their public latrines generally had 20 seats or more in intimate proximity, and people used them as unselfconsciously as modern people ride a bus.

    «Water closet» dates from 1755 and originally signified the place where royal enemas were administered. The French from 1770 called an indoor toilet «un lieu à l»anglaise» or «an English place», which would seem a potential explanation for where the English term «loo» comes from. The Reverend Henry Moule, a vicar in Dorset, invented the earth closet in the mid-19th century. The earth closet was essentially a commode that incorporated a storage tank filled with dry earth that, with the pull of a handle, released a measured dose of soil into the receptacle, masking the smell and sight of one’s leavings.

    Most sewage still went into cesspits, but these were commonly neglected and the contents often seeped into neighbouring water supplies. In the worst cases they overflowed. The people who cleaned cesspits were known as nightsoil men, and if there has ever been a less enviable way to make a living I believe it has yet to be described. They worked in teams of three or four. One man – the most junior, we may assume – was lowered into the pit itself to scoop waste into buckets. A second stood by the pit to raise and lower the buckets, and the third and fourth carried the buckets to a waiting cart. Workers ran the risk of asphyxiation and even of explosions since they worked by the light of a lantern in powerfully gaseous environments.

    In St Giles, the worst of London»s rookeries – scene of Hogarth’s Gin Lane – 54,000 people were crowded into just a few streets. Such masses of humanity naturally produced enormous volumes of waste – far more than any system of cesspits could cope with. In one report, an inspector recorded visiting two houses in St Giles where the cellars were filled with human waste to a depth of three feet. The river was a perpetual «flood of liquid manure», as one observer put it. The streams that fed into the Thames were often even worse than the Thames itself. The river Fleet was in 1831 «almost motionless with solidifying filth».

    Into this morass came something that proved, unexpectedly, to be a disaster: the flush toilet. Flush toilets of a type had been around for some time. The very first was built by John Harington, godson to Queen Elizabeth I. When Harington demonstrated his invention to her in 1597, she expressed great delight and had it immediately installed in Richmond Palace. But it was a novelty well ahead of its time and almost 200 years passed before Joseph Bramah, a cabinet maker and locksmith, patented the first modern flush toilet in 1778. It caught on in a modest way. Many others followed. But early toilets often didn’t work well. Sometimes they backfired, filling the room with even more of what the horrified owner had very much hoped to be rid of. Until the development of the U-bend and water trap – that little reservoir of water that returns to the bottom of the bowl after each flush – every toilet bowl acted as a conduit to the smells of cesspit and sewer. The backwaft of odours, particularly in hot weather, could be unbearable.

    This problem was resolved by one of the great and surely most extraordinarily appropriate names in history, that of Thomas Crapper (1837–1910), who was born into a poor family in Yorkshire and reputedly walked to London at the age of 11. There he became an apprentice plumber in Chelsea. Crapper invented the classic and still familiar toilet with an elevated cistern activated by the pull of a chain. Called the Marlboro Silent Water Waste Preventer, it was clean, leak-proof, odour-free and wonderfully reliable, and their manufacture made Crapper very rich and so famous that it is often assumed that he gave his name to the slang term «crap» and its many derivatives.

    In fact, «crap» in the lavatorial sense is very ancient and «crapper» for a toilet is an Americanism not recorded by the Oxford English Dictionary before 1922. Crapper’s name, it seems, was just a happy accident.»

  52. Μαρία said

    Η γιαγιά μου το καθίκι το έλεγε αγγείο. Α, ο αγκαίος, αρσενικό.
    Τη λέξη χρεία και μάλιστα «χρεία του ισκί τζαμί» τη χρησιμοποιούσαν μόνο μεταφορικά για βρωμόστομους και κακούς κουτσομπόληδες.
    Πολύ ωραία η σμυρνέικη παροιμία.
    Εσπεκταδόρ, εννοείς το σύλλογο που στη δεκαετία του 60 πάλεψε για τη διατήρηση της παλιάς πόλης;

  53. TAK said

    Κώστα Ζ, πολύ ενδιαφέροντα όλα! Ειδικά, η ιστορία στο τέλος με το crap και τον Crapper θα αρέσει πολύ και στο Νικοδεσπότη, αν κρίνω από την τρελοκαμπέρω.
    Μαρία, ωραία η χρεία του εσκί τζαμί.
    Χαλές/έδες λέμε και σήμερα για τις τούρκικες τουαλέτες (ή μήπως όχι;).
    Εμείς πάντως στο στρατό είχαμε «ραντεβού με την Καλλιόπη». Ήταν πιο ρομαντικό έτσι. Και όταν βούλωναν οι βόθροι, πηγαίναμε να πολεμήσουμε «το θηρίο»!

  54. Μαρία said

    ΛΚΝ χαλές ο [xalés] Ο13 : 1.(λαϊκότρ., παρωχ.) αποχωρητήριο. 2. (μτφ.) άνθρωπος χυδαίος, κυρίως στα λόγια του.
    [τουρκ. halâ (από τα αραβ.), διαλεκτ. hale -ς]

    ΤΑΚ ναι ρε συ κι ο χαλές. Κι αυτόν μόνο μεταφορικά τον άκουγα, ταυτόσημο της χρείας. Δεν περίμενα οτι θα τον βρω στο λεξικό!

    Λέω να δούμε και ποιοι γεννήθηκαν πριν απ’ την επινόηση του χαρτιού υγείας 🙂

  55. Ηλεφούφουτος said

    ТАК πράγματι πειστικό το λήμμα του Κριαρά.

    «Τ’ αγγειά γενήκαν θυμιατά και τα σκατά λιβάνι» εγώ το ξέρω από την άλλη πλευρά του Ελληνισμού, την Κεφαλλονιά, με σημασία ανάλογη με το «οι μούτσοι που πηδούσαμε γίναν καπεταναίοι».

    Μήπως κάνεις σύμφυρση της ελληνικής ταινίας όπου κάποιος ζητάει τα τρία ζερό (ούτ εγώ μπορώ να θυμηθώ ποια είναι) με το «Θου-Βου Φαλακρός Πράκτωρ» όπου ο Βέγγος είναι ο πράκτωρ 000;

    Φαίνεται ότι το κραπ ως όνομα είναι πολύ εμπνευστικό. Ο Μπέκετ το έχει χρησιμοποιήσει ως (υπονομευτικό) όνομα για δύο ήρωές του εδώ και εδώ

  56. sarant said

    Πολύ ωραία συζήτηση, αν και μυρωδάτη, Κώστα Ζ. ευχαριστώ για το αγγλικό κείμενο!

  57. espectador said

    #52 Μαρια εννοω την Φιλοπροοδη Ενωση Ξανθης(Φ.Ε.Ξ.) που κυριως απο το 1974, οταν ολη η Ξανθη ηταν κατα της διατηρησης της παλιας πολης, κοντρα στο -τοτε-ρευμα (το τι ακουσαμε δεν περιγραφεται) και παροτι αριστεροι ειχαμε την βοηθεια του τοτε Υπουργειου Πολιτισμου της ΕΡΕ που προς τιμην του, καθιερωσε τα ορια της παλιας πολης που ισχυουν μεχρι και σημερα και παρα τις οποιες παρασπονδιες το ιδιαιτερο χρωμα της παλιας πολη διατηρειται. Μεγαλη και πολυ πονεμενη ιστορια!

  58. TAK said

    @Μαρία (54): να τι γράφει η Βίκυ για την ιστορία του χαρτιού υγείας. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης δεν πρόλαβα υπαίθριους καμπινέδες και εφημερίδες. Όμως το 1992 πέρασα αρκετούς μήνες στη μετατσαουσεσκική ρουμανική ύπαιθρο και εκεί για πρώτη φορά χρειάστηκε να τα χρησιμοποιήσω και τα δύο. Υποθέτω ότι το χαρτί υγείας διαδόθηκε στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο (δεκαετία 1950 το κόβω) ή κάνω λάθος;

  59. TAK said

    Νίκο, μου έφαγε το λίνκι στη Βίκυ Toilet_paper

  60. Μαρία said

    Εσπεκταδόρ, στον ΦΕΞ συμμετείχε μια φίλη μου, φυσικός που δίδαξε στο αρρένων της Ξάνθης απ’ το 64; μέχρι το 76. Απ’ αυτήν και η ενημέρωσή μου. Πρέπει να συμμετείχε κι ο Χρήστος ο Χούχος, κι ο Μουσόπουλος.

    ΤΑΚ, για το ομαδικό υπαίθριο χέσιμο χρησιμοποιούσαμε φύλλα.

  61. Ηλεφούφουτος said

    Να αλλάξω λίγο θέμα:
    Το «Καλημέρα Μάριο» της μετάφρασης δεν είδα να σχολιάζεται καθόλου. Δεν ξενίζει κανέναν αυτή η κλητική σε τρισύλλαβο όνομα;

  62. sarant said

    Το σχολίασα εγώ… αλλά στη Λεξιλογία. Τι σε παραξενεύει; Ο μτφραστής είδε kalimera Mario και το μτφρασε «καλημέρα Μάριο» -τι ήθελες, να προδώσει το πνεύμα του πρωτοτύπου;

    (Για να μη γίνει παρεξήγηση: ειρωνικό!)

  63. Ηλεφούφουτος said

    Πλάκα πλάκα, κι εγώ αυτή την εξήγηση έδωσα όταν το είδα αλλά απ την άλλη αναρωτιέμαι μήπως όντως έχει αρχίσει να λέγεται.

  64. Μαρία said

    63, Μπα. Και τον Μάριο Βίττι Μάριε θυμάμαι να τον προσφωνούσαν.

  65. Μπουκανιέρος said

    #39 (+47)
    Υπάρχει επιβίωση. Στο χωριό μου λένε «τα γκια» (ή σε πιο σικ ορθογραφία: «τ’ αγγειά») εννοώντας τα πιατικά. Δεν έχει ενικό κι είναι πολύ κοινό στη φράση «να πλύνω τα γκια» κλπ.
    Υποθέτω ότι θα υπάρχει κι αλλού.

  66. Μπουκανιέρος said

    #58
    Για το χαρτί υγείας μού έχουν πει ότι διαδόθηκε τη δεκαετία του ’50, αλλά δεν έχω κάνει ανεξάρτητη έρευνα.
    Για να παραμείνω στο χωριό μου πάντως, οι μπαρμπάδες μου δεν το είχαν συνηθίσει και συνέχιζαν με τις εφημερίδες. Η διαδικασία ήταν να κόβουν τα (μεγάλου μεγέθους τότε) φύλλα στα δύο και να τ’αφήνουν κάπου, σε πάκο και ίσως πατικωμένα, για ν’αφρατέψουν. Μετά πέρναγαν το μάτσο σε σύρμα, απ’ όπου μπορούσες εύκολα να κόψεις κομμάτι προς χρήση.
    Ήταν βολικό, δηλ. δεν είχε διαφορά απ’ το έτοιμο χαρτί. ΟΜΩΣ, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν διαφορετικό χαρτί απ’ αυτό που έχουν τώρα οι εφημερίδες, γενικά πιο χοντρό και πιο εύκαμπτο.
    (Γενικώς, ο τύπος είναι λιγότερο χρήσιμος σήμερα.)

  67. Μπουκανιέρος said

    …για να ολοκληρώσω την τριλογία του χωριού μου, στο σπίτι υπήρχε ξύλινος καμπινές, τετράγωνος, που έμοιαζε κάπως με θρόνο. Σίγουρα μπορούσες να κάτσεις πιο άνετα απ’ τους σημερνούς. Μέσα, η λεκάνη, ήταν φυσικά πήλινη.
    (Υποθέτω βέβαια ότι θα ήταν πιο δύσκολος στο καθάρισμα, αλλά τότε δεν είχα τέτοιες έγνοιες.)

  68. Μαρία said

    66
    Του 50 προς το τέλος, αλλά είδος λαϊκής χρήσης τη δεκαετία του 60. Για πολλά χρόνια κυκλοφορούσε κι ένας είδος φτηνού κωλόχαρτου όχι σε ρολό αλλά σε μάτσο χαρτιά.
    Τις εφημερίδες στα 4 τις κόβαμε εμείς, δεν ήταν όπως είπες και ταμπλόιντ.

  69. Μπουκανιέρος said

    68
    Ίσως να το θυμάμαι λάθος (στα 2 ή στα 4) ή ίσως νάμαστε πιο σπάταλοι.
    Θυμάσαι όμως πότε άλλαξε το χαρτί στις εφημερίδες; Κάπου πλησιάζοντας το 1980 νομίζω, και σε συνδυασμό με την αλλαγή στον τρόπο εκτύπωσης, αλλά δεν είμαι σίγουρος.

  70. Μπουκανιέρος said

    68 (πάλι)
    Το αστείο είναι ότι στα χρόνια του ΄70 (όχι πολύ μετά, δηλ.), οι δεξιοί λέγανε ότι στην ΕΣΣΔ δεν υπάρχει (ή είναι σε έλλειψη) το χαρτί υγείας – σαν ένδειξη έσχατης ένδειας ή πρωτογονισμού.
    Λες και στην Ελλάδα το κολόχαρτο ήταν τρισχιλιετές (κι αυτό).

  71. TAK said

    Μπουκαν, είναι εντυπωσιακό το πόσο μοιάζουν οι πρακτικές του χωριού σου με τις πρακτικές που ακολουθούσαν στα χωριά στη Ρουμανία του 1990: και σε ξύλινο καμπινέ-θρόνο έχω κάτσει και με και χωρίς λεκάνη μέσα (το χωρίς ήταν απλώς μια τρύπα και από κάτω έχασκε βαθύ και βρομερό χαντάκι – το καλοκαίρι με τις μύγες δεν ήταν και πολύ ευχάριστη εμπειρία…) και αυτά τα μάτσα με τις εφημερίδες τις κομμένες στα 4 και δεμένες με σύρμα τις θυμάμαι από εκεί. Το φτηνό χαρτί σε ματσάκια που λέει η Μαρία επίσης το έχω χρησιμοποιήσει σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Ομολογώ όμως ότι δεν ήταν και πολύ απαλά στη χρήση, ειδικά αν τα συγκρίνουμε με κάτι τριπλά και τετραπλά έξτρα σοφτ χαρτιά υγείας που κυκλοφορούν (πρώτη φορά χρησιμοποίησα τέτοια στην Αγγλία στα τέλη της δεκαετίας του 90 και μου είχαν φανεί άλλο πράγμα!).

  72. Μπουκανιέρος said

    61-63
    Ηλεφού & Νίκο:
    1) Το Μάριος δεν προφέρεται πάντα τρισύλλαβο, πολλοί τουλάχιστον το λένε δισύλλαβο.
    2) Στην Κέρκυρα ήταν και είναι κοινό όνομα, είχα και κολλητό συμμαθητή, και θυμάμαι ότι λέγαμε άλλοτε «Μάριε» κι άλλοτε «Μάριο» (όχι βέβαια από ιταλική επίδραση αλλά από αναλογία με το «Σπύρο» κλπ.)
    3) Σήμερα, στην Αθήνα (και αλλού υποθέτω, όπου το Μάριος δεν ήταν πολύ συχνό), οι περισσότεροι Μάριοι είναι αλβανάκια (φαίνεται ότι στους Αλβανούς είναι συνηθισμένο όνομα) και σας ενημερώνω ότι, τα παιδιά μεταξύ τους τουλάχιστον, το αφήνουν πάντα άκλιτο (π.χ. του Μάριο). Νομίζω ότι και οι δάσκαλοι κλπ. το αφήνουν άκλιτο.

  73. Μπουκανιέρος said

    (συμπλήρωμα στο 65, μέσω 72)
    …και μιας και πιάσαμε την ακλισία, χρειάζεται άραγε να πω ότι τα γκια δεν είχαν γενική;

  74. Alfred E. Newman said

    Με αφετηρία το κωλόχαρτο ο πειρασμός να εξελίξουμε τη συζήτηση σε γενικότερη γλωσσολογική σκατολογική πραγματεία είναι μεγάλος.
    Μπορεί κάποια στιγμή ο Νικοκύρης να ξεκινήσει κάποιο νήμα.
    Εδώ λοιπόν θα περιοριστώ στο χαρτί.

    Προφανέστατα οι αναμνήσεις όλων για τις κομμένες εφημερίδες είναι απόλυτα σωστές μόνο που μπορώ να τεκμηριώσω χρήση σε μεγάλο αστικό κέντρο ως την αρχή της δεκαετίας του 80.
    Στο σπίτι μας είμαστε «προνομιούχοι». Τη δεκαετία του 40 και του 50 φυσικά χρησιμοποιούσαμε χαρτί εφημερίδας με μια μεγάλη ποιοτική διαφορά: Το δικό μας το χαρτί ήταν άσπρο, ατύπωτο, δεδομένου του επαγγέλματος του πατέρα μου. Έτσι αποφεύγαμε την «μεταφορά» ειδήσεων . 😆

    Δεύτερη πληροφορία. Στην πρώτη μου επίσκεψη στην Αγγλία τα τέλη της δεκαετίας του 50 διαπίστωσα ότι το κωλόχαρτο ήταν σε φύλλο και γυαλιστερό. Τέτοιο γυαλιστερό χαρτί κυκλοφορούσε σίγουρα ως και τη δεκαετία του 80.

    Τρίτη (εσωτερική) πληροφορία. Το 1982 ανέλαβα τη διαχείριση της εφημερίδας μετά το θάνατο του πατέρα μου. Τότε διαπίστωσα ότι στη χέστρα δεν υπήρχε κωλόχαρτο αλλά κομμάτια εφημερίδας. Ζήτησα λοιπόν από το διαχειριστή να αγοράσει χαρτί υγείας αμέσως. Τότε λοιπόν εισέπραξα τη ακόλουθη φράση «Με το χαρτί που μας έβαλε θα βγάλει σπυριά ο κώλος μας». 😈

  75. Μπουκανιέρος said

    ΤΑΚ (71), ήμασταν λοιπόν 30 χρόνια πιο μπροστά. Αλλά το χωρίς λεκάνη δεν τόχω γνωρίσει, και δυσκολεύομαι λιγάκι να το φανταστώ.

  76. sarant said

    Μπουκάν, τα γκια δεν είχαν γενική όπως δεν έχουν και οι σακουλίτσες; Ή λέγατε «των γκια»; (Θαρρώ το πρώτο)

  77. sarant said

    Χμ, θρόνο χωρίς λεκάνη είχε και το πατρογονικό μας στη Μάνη -στο ύπαιθρο.

  78. espectador said

    Παροραμα (που λεει και ο Κορνηλιος), οχι της ΕΡΕ αλλα της ΝΔ (δυστυχως δεν θυμαμαι το ονομα του υπουργου). Συμμετειχαν κι αυτοι που λες Μαρια, αλλα δεν ειναι ο καταλληλος χωρος εδω να σου πω για τον καθενα (ο Χρηστος ο Χουχος οχι τοσο ενεργα), ο αλλος ομως επαιξε ρολο οχι και τοσο θετικο για την ιστορια που λεμε. Την φιλη σου σιγουρα θα την ξερω…

  79. TAK said

    Μπουκάν (75), σκέψου ξύλινο κουβούκλιο και μέσα ξύλινο πάγκο στον οποίο έχει ανοιχτεί με πριόνι μια τρύπα. Από κάτω βαθύ χαντάκι το οποίο φτάνει μέχρι το λαχανόκηπο! Ναι, ναι, εκεί κατέληγαν και ήταν και χρήσιμα ως λίπασμα. Αυτό και εγώ μία φορά το είδα στο Târgu Mureș, αν δε με απατά η μνήμη μου (μπορεί όμως να ήταν και σε κάποιο κοντινό ορεινό χωριό της Τρανσυλβανίας).
    Αλφρέδο, με το τελευταίο σου σχόλιο μου θύμισες το ρατσιστικό «ο γύφτος έμαθε γυμνός και δεν μπορεί ντυμένος»!

  80. Alfred E. Newman said

    Ο θρόνος χωρίς λεκάνη ήταν σχεδόν προϋπόθεση στις χέστρες στους υπαίθριους χώρους.
    Η λεκάνη προϋποθέτει αποχέτευση.

    Στο έδαφος έσκαβαν ένα λάκκο, τοποθετούσε πάνω το θρόνο και ένα παραβάν (τρόπος του λέγειν).
    Όταν γέμιζε ο λάκκος, τον έκλειναν με το χώμα που υπήρχε από το αρχικό σκάψιμο και άνοιγαν άλλο λάκκο παραδίπλα.

    Παντελώς άσχετο. Στο Καλπάκι υποχρέωναν τους φαντάρους να ανοίγουν ένα λάκκο αρκετά βαθύ και στη συνέχεια έναν άλλο λάκκο για να βάλλουν μέσα το χώμα από τον πρώτο, ad nauseam.

  81. Alfred E. Newman said

    ΤΑΚ @79

    Και εμένα μου θύμισες την εποχή που πήγαινα στο Δημοτικό. Υπήρχαν συμμαθητές οι οποίοι περπατούσαν από το σπίτι ξυπόλητοι και φορούσαν τα παπούτσια μόλις έμπαιναν στο σχολείο.
    Ένας λόγος φυσικά ήταν η συνήθεια, αλλά τότε υπήρχε και δεύτερος: η οικονομία. Δηλαδή να μη φθείρονται τα παπούτσια (παρά το γεγονός ότι ήσαν «πεταλωμένα»).

  82. Μαρία said

    Είδα Αλφρέδο και μπήκα. Σκέφτηκα οτι θα μας πει πότε άλλαξε το χαρτί στις εφημερίδες αλλά δε βλέπω τίποτα.

    Η περιγραφή που κάνει ο ΤΑΚ για τη ρουμάνικη μπορεί να βελτιωθεί με μερικές τούρτες απέξω σε καμπινέ που βρισκόταν στο χώρο του Ηρώου όπου μας πήγαιναν εκδρομή με το δημοτικό. Εννοείται οτι σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν υπήρχαν γκιρίζια, κοινώς υπόνομοι, ούτε καν βόθροι.
    Στο πατρικό σπίτι της μάνας μου, όπου μεγάλωσα, ήμασταν επίσης προνομιούχες γιατί είχαμε τον καμπινέ μέσα, μαρμάρινο και φυσικά αλα τούρκα. Τα περισσότερα σπίτια τον είχαν έξω, οι πιο εύποροι με κανονική πόρτα, οι υπόλοιποι με μπερντέ απο τσουβάλι.
    Τα παιδιά σπάνια χρησιμοποιούσαμε καμπινέδες κι απο τότε μου έχει μείνει το κουσούρι για υπαίθριο.
    Πάντως φίλοι μηχανικοί ακόμα και τη δεκαετία του 80 προσπαθούσαν να πείσουν τον κόσμο στα χωριά να κτίσει την τουαλέτα μέσα στο σπίτι.

  83. Μπουκανιέρος said

    …πάμε πιο πίσω. Παλιότερα, στα σπίτια της Πόλης, υπήρχε κάτι σαν εντοιχισμένη τρύπα αποχέτευσης, που έκλεινε με πορτάκι, σαν τα ντουλάπια, κι εκεί μέσα άδειαζαν το καθίκι.
    Δεν το έχω δει και το ξέρω μόνο από περιγραφές, γιατί κάπου γύρω στη γέννησή μου ή λίγο πιο πριν, γενικεύτηκε η χρήση της «νεοτερικής» λεκάνης. (Μόνο που στα σπίτια μας υπήρχε πρόβλημα χώρου, οπότε όλοι οι καμπινέδες ήταν στενόχωροι.*) Στο σπίτι που μεγάλωσα αυτό συνέβηκε το 1958, όταν εγκαταστάθηκαν οι γονείς μου.
    Λοιπόν, το πράγμα αυτό το έλεγαν «το οβρέικο» – που πολύ φοβάμαι ότι ήταν αντονομασία για «το βρωμερό», και κάτι λέει για τις παλιές νοοτροπίες. Αναρωτιέμαι όμως πώς να το έλεγαν οι Εβραίοι, στα δικά τους σπίτια.

    * Όσο για το μπάνιο, συνέχισε να δουλεύει το μαστέλο. Αλλά σ’ ένα μεταγενέστερο κύμα εκσυγχρονισμού προστέθηκαν και μπανιέρες ή ντουζιέρες, με επέκταση του καμπινέ και δημιουργώντας νέα προβλήματα στη χωροταξία.

  84. Μαρία said

    Τώρα βλέπω οτι επιβεβαιώνω την παροιμία του ΤΑΚ.

    Και με τα παπούτσια είχα πρόβλημα το καλοκαίρι.

  85. Μπουκανιέρος said

    #76
    Σαφώς το πρώτο βέβαια!
    Είναι εντυπωσιακό το πόσο εύκολα μπορείς να μιλάς χωρίς γενική (γιατί υπάρχουν πολλές σακουλίτσες) και μάλιστα χωρίς να το συνειδητοποιείς – δηλ. χωρίς να νιώθεις κάποια έλλειψη ή δυσκολία στο να εκφράσεις οτιδήποτε. Τουλάχιστον εγώ άργησα να το συνειδητοποιήσω (ξέρω γω, κάπου ανάμεσα στα 12 με τα 14). Γι’ αυτό είχα κάποια διαφωνία με τον Ηλεφού, σε κάποιο παμπάλαιο νήμα (κάπου στις απαρχές του μπλογκ).

  86. Η ινδική παραλλαγή:

  87. Ο καμπινές εκρός σπιτιού για τους μουσουλμάνους, τουλάχιστον της Θράκης, ήταν υποχρέωση. Παρότι πρακτικοί λόγοι το επέβαλαν στο παρελθόν, ακόμη και σήμερα, με την τεχνολογία της υγιεινής, αρκετοί θεωρούν βρωμιά την τουαλέτα μέσα στο σπίτι…

  88. Μπουκανιέρος said

    (τι θα γίνει, θα μαφήκετε να ξεκολλήσω; έχουμε και δουγιές)

    Ο καμπινές που λέω στο 67 ήταν στο πάνω πάτωμα, και υπήρχε βόθρος. Στα φτωχά σπίτια ισχύει αυτό που λέει, η Μαρία, δηλ. κάποιο είδους «τούρκικης» κατασκευής σε ξεχωριστή καμπίνα, όχι πολύ καλοφτιαγμένη.

  89. TAK said

    Και εδώ η ιταλική παραλλαγή από την κινηματογραφική μεταφορά του Δεκαημέρου από τον Παζολίνι (στο 8:38 πέφτει μέσα!):

  90. TAK said

    Μπουκάν, νομίζω κάτι σαν το ιταλικό θα είχατε και στην Πόλη.

  91. Alfred E. Newman said

    Κάνω ό,τι μπορώ Μαρία!
    Η εφημερίδα ΕΘΝΟΣ είναι η πρώτη εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας που εμφανίστηκε στο μικρό σχήμα που ονομάζεται tabloid το 1981. Μετά την επιτυχία της ακολούθησαν οι περισσότερες από τις άλλες. Διευθυντής της εφημερίδας ήταν ο Αλέκος Φιλιππόπουλος.

  92. Μπουκανιέρος said

    #81-84
    Ο πατέρας μου, έλεγε, φύλαγε τα παπούτσια όταν έκλεινε το σκολειό και τα ξανάβγαζε όταν ξανάνοιγε.
    Εγώ έμαθα να περπατώ ξυπόλητος κάπως τεχνητά, τα καλοκαίρια στο χωριό, για να μη με θεωρούν τα χωριατόπαιδα μαμόθρεφτο απ’ τη χώρα… Σε συνδυασμό με μετέπειτα εφηβικές κλπ. περιπέτειες (αλλά εδώ μπαίνουμε σε άλλες κουλτούρες) απόχτησα αρκετά σκληρόπετσες πατούσες.

  93. Μπουκανιέρος said

    Αλφρέδε (91) δε λέμε για το σχήμα αλλά για την ποιότητα του χαρτιού που (νομίζω εγώ, αλλά με επιφυλάξεις) άλλαξε ταυτόχρονα με τον τρόπο εκτύπωσης.

  94. Ηλεφούφουτος said

    Τη θυμάμαι τη διαφωνία, Μπουκάν. Βέβαια με τα γκια τα πράγματα είναι εύκολα αλλά για να σε δω πώς θα δηλώσεις την κτήση, συγγένεια κλπ. Και μην ξεχνάμε βέβαια ότι μιλάμε πάντα για περιπτώσεις όπου η γενική απειλεί να κάνει τη λέξη αγνώριστη (να χαλάσει την ετυμολογική της διαφάνεια, γλωσσολογιστί), όχι για τη γενική γενικά!
    Το «Είναι εντυπωσιακό το πόσο εύκολα μπορείς να μιλάς χωρίς γενική » δείχνει συνειδητή προσπάθεια, κάτι σαν άσκηση; 😈

    Πάντως όταν κάποιος λέει «έδωσα των σκυλιών να φάνε», ή «πες της αδερφής σου να ‘ρθει» (χρησιμοποιώ επίτηδες παραδείγματα όπου υπάρχει γερή και καθιερωμένη εναλλακτική σύνταξη αντί της γενικής) το κάνει αβίαστα κι όχι επειδή πρέπει ντε και καλά να χρησιμοποιήσει γενική για να αποδείξει κάτι.

    Ως προς τις πτώσεις στη γλώσσα μας πάντως κι εγώ ψυχανεμίζομαι κάτι, σαν οι αρμοί που δημιουργούσαν οι πτώσεις μεταξύ των ομοιόπτωτων συντακτικών όρων να χαλαρώνουν και η ονομαστικη να διεκδικεί μεγαλύτερο ρόλο αλλά δεν είναι του παρόντος ούτε μπορώ να μιλήσω τεκμηριωμένα.

  95. Ηλεφούφουτος said

    Και η γιαγιά μου δεν άφηνε τον πατέρα μου να φορέσει παπούτσια για να μην τα χαλάσει, μάλιστα όταν παίζανε μπάλα φορούσαν αυτός και τα άλλα παιδιά κάτι κονσερβοκούτια από συσίτιο, νομίζω, αφού τυλίγανε τα πόδια τους με κουρέλια για να μην πληγωθούν.

  96. Alfred E. Newman said

    Μπουκάν
    Η αλλαγή του σχήματος συνοδεύτηκε με αλλαγή μεθόδων εκτύπωσης και εισαγωγή περισσότερου χρώματος έτσι χρειαζόταν διαφορετική ποιότητα χαρτιού.
    Παράλληλα με το τέλος της δεκαετίας του 70 καταργήθηκε το λεγόμενο δημοσιογραφικό χαρτί το οποίο διακρινόταν από την υδατογράφηση με άσπρες γραμμές.
    Έτσι οι εκδότες -κυρίως εκείνοι με εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας- απέκτησαν μεγαλύτερη ευελιξία στην προμήθεια χαρτιού και έτσι εμφανίστηκαν στην αγορά καλύτερες ποιότητες χαρτιού.
    Το καλύτερο συνίστατο αφενός στη δυνατότητα καλύτερης εμφάνισης μετά την εκτύπωση και αφετέρου σε χαρτιά με λιγότερα γραμμάρια -δηλαδή λεπτότερα- τα οποία όμως είχαν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα από τα παλιά. Και βέβαια επειδή το χαρτί πωλείται με το κιλό κατέβηκε το κόστος των εφημερίδων και των περιοδικών.

  97. Μπουκανιέρος said

    ΤΑΚ (90),
    Χάρι στο αντίστοιχο διήγημα του Βοκάκιου, χάρι στα σχόλια δηλ., έμαθα πώς ήταν το πράμα στις παλιές ιταλικές πόλεις.
    Φαντάζομαι ότι παλιά θάτανε κάπως έτσι και σε μας. Αλλά, μην ξεχνάς ότι ήρθαν μετά οι Εγγλέζοι, και φέρανε το νερό στα σπίτια και φτιάξανε κι αποχετεύσεις.

  98. Μπουκανιέρος said

    96
    …καλύτερη ποιότητα ως προς όλα τα άλλα, αλλά όχι ως προς αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ!
    (μερσί για τις πληροφορίες)

  99. Μαρία said

    Μπουκάν, μη τα θες όλα δικά σου. Δε σου φτάνει που γλιτώσαμε απ’ τη μουντζούρα;
    92
    Όταν ένας ξάδερφός μου απο Σαλονίκη προσπάθησε να με μιμηθεί, γέμισαν οι πατούσες του φουσκάλες.

  100. espectador said

    Ξυπολισια το καλοκαιρι ηταν κανονας στα χρονια (λενε οτι γι αυτο δεν παθαινε πλατυποδια κανεις τοτε). Με το κελσιμο του σχολειου πεταμα τα παπουτσια. Ακομη ανατριχιαζω οταν θυμαμαι τα γυαλια και τα αγκαθια που πατουσαμε.
    Εφημεριδα εμαθα να διαβαζω στον αποπατο. Η «Μακεδονια» της εποχης πηρε και εδοσε. Με την μετακομιση στην θεσσαλονικη νομιζω , μπηκε η τουαλεττα στο σπιτι (που εγινε μπανιο πια-αυτα το 1961) και ενα χοντρο και αγριο χαρτι τουαλεττας που μας εγδερνε τον…πωπο 🙂
    Οσο γα το υπαιθριο Μαρια ηταν η απολαυση μας. Το πιο θα την παει πιο μακρυα αρχισε απο κατουρημα και αργοτερα εξελιχθηκε σε…..θου κυριε φυλακην τω στοματι μου 🙂

  101. Μπουκανιέρος said

    #94
    Ναι, Ηλεφού, δεν είναι τση στιγμής.
    Αλλά για να μη σου μείνουν εσφαλμένες εντυπώσεις (ενόψει της μελλοντικής συζήτησης), εννοούσα χωρίς γενική σε μερικές λέξεις, όχι σε όλες. Κι αφού αυτό δε γίνεται συνειδητό, σημαίνει ότι δεν κολλάει ούτε σε κτήση, συγγένεια κλπ. (Φυσικά, εξίσου αβίαστες είναι κι οι γενικές που δίνεις και πολλές άλλες.)
    Απεναντίας, δημιουργείται «πρόβλημα γενικής» όταν π.χ. μεταφράζεις στο χαρτί. Που σημαίνει απλώς ότι υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα λόγου… εντάξει, μπάστα!
    ΥΓ Η «ετυμολογική διαφάνεια» δε μου φαίνεται και πολύ γλωσσολογικός όρος, αλλά ας είναι…

  102. Alfred E. Newman said

    @101

    Μου είναι αδύνατο να εντοπίσω τώρα το σχετικό κείμενο.
    Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος είχε γράψει ένα άρθρο εξηγώντας τον τρόπο που χειριζόταν τη δημοτική στα βιβλία του.
    Εκεί λοιπόν θυμάμαι ότι τόνιζε ότι πρέπει να αποφεύγεται στη δημοτική η γενική του πληθυντικού. Δεν έγραφε για τον ενκό. Στη συνέχεια περιέγραφε τρόπους αποφυγής αυτής της πτώσης.

  103. Μαρία said

    102 Είσαι σίγουρος οτι αναφερόταν γενικά στον πληθυντικό; Μήπως είχε τη ρύθμιση της γραμματικής για κάποια θηλυκά, υποκοριστικά,κλπ, και για τον ενικό βέβαια;

  104. Για τη Μεταφραστική Υπηρεσία του Υπουργείου.
    Σας ορκίζομαι είναι πέρα για πέρα αληθινό.
    Μία κυρία μου είχε ζητήσει να της επικυρώσω αντίγραφα από την επίσημη μετάφραση του πτυχίου της από το UNIVERSITY OF WALES, δηλαδή το Πανεπιστήμιο της Ουαλίας.
    Φανταστείτε τι έπαθε όταν πήγε να παραλάβει τη μετάφραση από την Υπηρεσία και έμαθε ότι είχε λάβει πτυχίο από το «ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΦΑΛΑΙΝΩΝ» γραμμένο με μεγάλα γράμματα, σφραγισμένο και υπογεγραμμέμο. Ως γνωστόν, whales, είναι οι φάλαινες στα Αγγλικά.
    Και, εντάξει,οι φάλαινες, λένε, ότι είναι από τα πλέον αρχέγονα όντα, πιο παλιά και από τον άνθρωπο. Αλλά να έχουν ιδρύσει και Πανεπιστήμιο?

  105. #104 Σύμφωνα με τον Χέρμαν Μέλβιλ, που διαβάζω τώρα, δεν αποκλείεται. 🙂

  106. Alfred E. Newman said

    Για το μόνο πράγμα που είμαι σίγουρος είναι ότι η μνήμη μου μού παίζει περίεργα παιχνίδια…
    Η μνήμη είναι όμως εντονότατη ότι αναφερόταν στις γενικές του πληθυντικού και θυμάμαι ότι ανέφερε και παραδείγματα για την αποφυγή.
    Το κείμενο αυτό θα πρέπει να δημοσιεύτηκε στη δεκαετία του 60.

  107. gbaloglou said

    Η λέξη «ντουλαπάς» = «επιπλοποιός με ειδίκευση στις ντουλάπες» ήταν άραγε δόκιμη … τον περασμένο μήνα; Ρωτάω γιατί μέχρι να την ακούσω απόψε από τον Αϊβαλιώτη την αγνοούσα, ενώ μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο την βγάζει μόνο σε σχέση με τον όρο «cabinet man» και την υπόθεση της Siemens!

  108. Μαρία said

    106, οκ, σαν κάτι των προβών αντί των δοκιμών, που έχουν καθιερώσει οι ηθοποιοί αλλά μετά θάνατον Κανελλό. 🙂
    Και το βιβλίο ασκήσεων που συνόδευε τη σχολική εκδοχή της γραμματικής Τριανταφυλλίδη είχε παρόμοιες ασκήσεις.

  109. Μαρία said

    Μπαλό, κι εγώ μόνο τον ντουλαπάτο λέω.

  110. gbaloglou said

    Ούτε αυτό(ν) τον είχα ακουστά, ενώ στο γκουγκλ βγαίνει μόνον ως ουδέτερο 🙂

  111. Μαρία said

    110 Το μυαλό σου στο κεχρί. Βγαίνουν και 2-3 σε αρσενικό,(περισσότερα για την ακρίβεια αλλά με την έννοια της κρυφής) αλλά πιο πολύ χρησιμοποιείται η ντουλάπα μεταφορικά.

  112. ΣοφιαΟικ said

    Πω, πω, πρέπει να είσαστε πολύ μεγάλοι ορισμένοι εδώ μέσα γιατί εγώ δε θυμάμαι ποτέ τίποτα διαφορετικό από ό,τι έχουμε και σήμερα. Και την τουαλέτα- έπιπλο την ήξερα μαζί με την τουαλέτα- δωμάτιο και την τουαλέτα- φόρεμα.

    Εντούτοις, τουαλέτα με χάσμα από κάτω βρήκα στην Καλιφόρνια το 2007, σε μια λίμνη δίπλα, σε ένα σημείο με ωραία φυσική ομορφιά που σταματήσαμε να βγάλουμε φωτογραφίες και είδα το ξύλινο σπιτάκι από μακρυά, λέω ωραία πάω εκεί και μέσα ήταν ένα μεγάλο δωμάτιο με μια λεκάνη μεταλλική η οποία ήταν τοποθετημένη πάνω από ένα τεράστιο κενό, μια λακκούβα πολλά μέτρα. Νερό δεν υπήρχε δείγμα.

    Α, Νικολά, εγώ στα γαλλικά έμαθα ου σον λε τουαλέτ, δεν έμαθα ποτέ ενικό. Άλλωστε τις τουαλέτες ζητάμε, δε λέιντιζ κλπ

    Εντούτοις υπάρχει και το ανέκδοτο (υποθέτω) της Ελληνίδας φοιτήτριας στο Λονδίνο που ρωτάει την αγγλίδα συμφοιτήτρια της πως πάει κανείς ντυμένος στο χορό των αποφοίτων: are you going to wear a toilet?
    Οι Αμερικανοί λένε και comfort room (ανακουφιστήριο;). Το loo το λένε οι Άγγλοι με καλή ανατροφή, οι άλλοι λένε toilet. Εννοείται ότι επειδή είχα καλές δασκάλες και στα αγγλικά, όπως είχα και στα γαλλικά, κι εγώ λου το λέω, μη μας περνάνε για πλέμπα. Άλλος αγγλικός ευφημισμός είναι cloakroom, βεστιάριο, γιατί οι τουαλέτες είναι συνήθως δίπλα στο βεστιάριο. Με αποτέλεσμα μια φοβερή παρεξήγηση μια φορά στο ελληνικό κέντρο που το βεστιάριο ήταν στο ισόγειο κι οι τουαλέτες στο υπόγειο, με μια αγγλίδα που ζητούσε το βεστιάριο εννοώντας την τουαλέτα. Οι απάνω την έστειλαν κατω, οι κάτω απάνω κλπ.

  113. sarant said

    Κι εγώ τον ντουλαπά τον αγνοούσα.

    Σοφία, πολύ καλό. Δεν ήξερα ότι το loo είναι του καλού κόσμου. Έχει και μυστήρια ετυμολογία ή όχι;

  114. ἐγὼ θυμᾶμαι τὴν ἡμιανάπηρη θεία καὶ νονὰ τοῦ πατέρα μου ποὺ πέθανε ὑπερενενηκοντούτις καὶ τὴν καρέκλα της μὲ ἐνσωματωμένο καθοίκι.

  115. Μαρία said

    113 Γιατί οι παλιοί έλεγαν ντουλαπτσής. Μ’ αυτό το επώνυμο υπάρχει στη Λάρσα, όνομα και πράμα, επιπλοποιός.

  116. Alfred E. Newman said

    @113
    >Δεν ήξερα ότι το loo είναι του καλού κόσμου.<
    Νίκο και εγώ ανάποδα τα ήξερα ως σήμερα. Το ίδιο με εμένα και το Shorter Oxford που αναφέρει το loo ως colloquialism.
    Επίσης μετά 51 χρόνια από την εποχή που πήγα σχολείο στις ΗΠΑ σήμερα έμαθα τη φράση "comfort room". Απλώς σε παλιό λεξικό αμερικάνικης slang είχα βρει το "comfort station". Οι συνήθεις εκφράσεις τα παλιά -τα δικά μας- χρόνια ήσαν rest room ή ευπρεπέστερα powder room Γιαυτό και οι κυρίες έλεγαν (λένε;) I want to powder my nose.
    Γηράσκω αεί εκπλησσόμενος.

  117. Alfred E. Newman said

    Είχα ένα φίλο που επέμενε ότι η σωστή προφορά της πλατείας Leicester είναι Λάιστερ. Αυτό εξαιτίας του γεγονότος ότι Cockney ταξιτζής έτσι του την είχε πει στην πρώτη του άφιξη στο Λονδίνο.

  118. Μαρία said

    114
    http://tinyurl.com/2uhyyy4
    Η δικιά μου παιδική ήταν ψηλή, ο λεγόμενος θρόνος.

    116 Οι γριές Γαλλίδες πάνε στη γωνίτσα.

  119. ΣοφιαΟικ said

    Colloqualism των ανώτερων τάξεων, Αλφρέδε.
    Τις ταξικές διαφορές της αγγλικής γλώσσας τις έχει η Βίκι εδώ:
    http://en.wikipedia.org/wiki/U_and_non-U_English
    Ομολογώ ότι χρησιμοποιώ κυρίως λέξεις της αριστερής στήλης, όχι όλες γιατί μερικές είναι απαρχαιωμένες. Και όταν δεν καταλαβαίνω τι μου λένε λέω εξιούζ μι, όχι «τι;» ούτε «με το μπαρδόν;». Το «τι;» πάντως το λένε λόρδοι, πανεπιστημιακοί και πρίγκιπες.
    Κλασσικό μπέρδεμα στην αγγλική γλώσσα είναι το βεστιάριο-τουαλέτα και το γεύμα- δείπνο. Και φυσικά το τσάι, γιατί οι κάτω τάξεις λένε τσάι το βραδινό φαγητό, οπότε μια φορά μια καλή κυριούλα σε ένα ξενοδοχείο με ρώτησε τι θέλω για τσάι και της είπα ευχαριστώ πολύ, προτιμώ καφέ.

  120. Alfred E. Newman said

    @119
    >Ομολογώ ότι χρησιμοποιώ κυρίως λέξεις της αριστερής στήλης, όχι όλες γιατί μερικές είναι απαρχαιωμένες.<

    Είναι χρήσιμο να έχει κανείς μια τέτοια λίστα ταξικών λέξεων πάντα μαζί του. Δεν το είχα σκεφτεί ως τώρα και είναι αργά να αρχίσω.
    η παραπομπή αυτή με βοήθησε να ταξινομήσω κοινωνικά κάποιους φίλους ή γνωστούς.
    Μου μένει μόνο μια απορία. Γιατί το Oxford το οποίο νόμιζα ως εγκυρότερο δεν κάνει αυτή τη διάκριση; Δεν ξέρω την απάντηση και μπερδεύομαι ιδιαίτερα με μια φράση που υπάρχει στην παραπομπή: The U and non-U issue could have been taken lightheartedly, but at the time many took it very seriously. This was a reflection of the anxieties of the middle class in 1950s Britain, recently emerged from post-war austerities. In particular the media used it as a launch pad for many stories, making much more out of it than was first intended. In the meantime, the idea that one might “improve oneself” by adopting the culture and manner of one's "betters", instinctively assented to before World War II, was now greeted with resentment.

    Ξαναλέω χαίρομαι να εκπλήσσομαι.

  121. Alfred E. Newman said

    Α! Σοφία μου λύθηκε και μια απορία γιατί τόσα χρόνια που παρακολουθούσα Eastenders και Coronation Street δεν άκουσα ποτέ τη λέξη loo. 😳

  122. voulagx said

    #66 «(Γενικώς, ο τύπος είναι λιγότερο χρήσιμος σήμερα.)»
    Μπουκαν, θελεις να πεις οτι δεν κανει ουτε για τα «Σκ…» ;
    Τωρα θυμηθηκα την θεατρικη παρασταση «Σκ..» της Μαριετας Ριαλδη… ή μηπως κανω λαθος;

  123. 66,122

    νὰ πῶ κανένα λατινικὸ νὰ μὲ μαλώσῃ ὁ Nicolas;

    Annales Volusi, cacata carta

    (Catulli Carmina 36,1)

  124. Μπουκανιέρος said

    #122
    …που είχε εξευγενιστεί στην τηλεόραση σε «Σίγμα Κάππα».

    Για τον Κορνήλιο, ε τον Κάτουλλο ήθελα να πω, δεν ξέρω πώς μπορεί να εξευγενιστεί στη μετάφραση.

  125. voulagx said

    Αφου επιβεβαιωσω τα σχολια #71 του ΤΑΚ και #82 της Μαριας – πλην του θρονου, τον οποιο δεν ηξερα και ουδεποτε εχω χρησιμοποιησει- θα ηθελα να κανω μια ερωτηση στην ομηγυρη:
    Σε μια ταινια που ειχα δει προ ετων, ενας καρδιναλιος ή υπουργος,της Γαλλιας νομιζω,ειχε τον περι ου ο λογος θρονο στο γραφειο του, οπου δεχοταν τους επισκεπτες του ενω αποπατουσε.Μηπως θυμαται κανεις ποια ηταν η ταινια και ποιος ο καρδιναλιος ή υπουργος; Νομιζω ειναι πραγματικη ιστορια.

  126. Μαρία said

    «το χαρτί για κωλοσφούγγι» με τίποτα.

  127. voulagx said

    #123 Κορνηλιε, αν και απογονος Ρωμαιων δεν κατεχω πραμα- εκτος ισως απο το cacata! Ριξε καμια μεταφραση. 🙂

  128. voulagx said

    Κορνηλιε, κανω μια προσπαθεια: annales = χρονικα, cacata=σκατωμενα, carta=χαρτης, volusi=?
    Περναω στα λατινικα ή κοβομαι;

  129. Μαρία said

    Βουλάγξ, στο 126 έχεις τη μισή μετάφραση. Το πρώτο μισό : Χρονικό του Βολούσιου

    Ρε συ σπάω κι εγώ το κεφάλι μου για την ίδια σκηνή.
    Είναι πιθανόν Ροσελίνι, http://www.imdb.com/title/tt0060860/,
    έχω το ντιβιντί αλλά βαρέθηκα να το δω.
    Θυμάσαι και τον υπηρέτη που τον σκουπίζει και αδειάζει μετά το καθίκι; Η συνήθεια ήταν πραγματική. Λέγεται οτι κι ο Λουδοβίκος 14ος δεχόταν επισκέπτες καθισμένος σε τέτοια χεστροκαρέκλα. Πέρσι στη Γαλλία έγινε μια έκθεση με σούπερ πορσελάνινα καθίκια. Υπάρχουν και συλλέκτες.

  130. Μαρία said

    Περνάς, περνάς. Είχα συμφοιτητές Βλάχους απ’ τη Βέροια που έσχιζαν.

  131. Μπουκανιέρος said

    μια απόπειρα:
    Τα χρονικά του Βολούσιου, σκατωμένα χαρτιά

    Έψαχνα στον Rose τώρα, που μάλλον υπονοεί ότι δεν ξέρουμε τίποτ’ άλλο γι’ αυτόν τον Β.
    «τα ποιήματα του χειρότερου ποιητή που γνώρισε ποτέ: τον ποιητή αυτόν ο Κ. τον ονομάζει Volusius».

  132. Μπουκανιέρος said

    Είδες όμως Βουλάγξιε, τι έχασες που δε διδάχτηκες στο γυμνάσιο τη γλώσσα των προγόνων σου;

  133. voulagx said

    Μαρια, ναι, θυμαμαι και την σκηνη με τον υπηρετη που λες, μαλλον αυτο πρεπει να ‘ναι.
    Το #126 σου που παει; (αν δεν ειμαι αδιακριτος)
    ΥΓ. Σου εχω αφησει τσικουδια, την ειδες;

  134. Μπουκανιέρος said

    Κι ο Παπαγγελής:
    Εσύ, στο μεταξύ, πρόσελθε στην πυρά,
    χοντροκομμένη κι άνοστη
    χρονογραφία του Βολούστιου, σκατοφυλλάδα.

  135. voulagx said

    #132 Μπουκαν, τι να πω, τοσα χρονια υποδουλοι! Παλι με χρονια με καιρους παλι δικα μας θα ‘ναι.( Πρωτα η Νεα Ρωμη και μετα η παλια!) 😀

  136. Μπουκανιέρος said

    Σβήστε το παραπανίσιο ταυ που μου ξέφυγε.

  137. Μαρία said

    Ο Λ.Τρομάρας μεταφράζει: χρονικό του Βολούσιου, χαρτί για κωλοσφούγγι.

    Το είδα, αλλά ο δικός μου βιβλιοπώλης δεν το βρήκε.
    Δεν είναι τελικά Ροσελίνι. Μπορεί να είναι με τον 15ο στα γεράματα. Τέτοιες chaise percee είχαν μπόλικες στις Βερσαλίες.
    Μπουκάν, γι’ αυτόν έχουν γίνει διάφορες υποθέσεις, το σίγουρο είναι οτι ήταν ποιητάκος.

  138. Μαρία said

    134 Αυτό είναι το τέλος. Το έχεις ολόκληρο μεταφρασμένο απο Παπαγγ. ;

  139. Μαρία said

    Το 126 πήγαινε εδώ:
    >δεν ξέρω πώς μπορεί να εξευγενιστεί στη μετάφραση.

  140. 137 ὁ Τρομάρας τὸ μεταφράζει σκατοφυλλάδα. ἐκτὸς ἂν ὑπάρχῃ κάποια παλιότερη ἔκδοσι. διεσκατωμένος χάρτης στὴν καθαρεύουσα.

  141. voulagx said

    Μπουκαν, στα σοβαρα, θα ηθελα να μαθω και λιγα λατινικα, καλο θα ηταν αν και,γενικα, προτιμω το περιεχομενο, την ουσια απο το περιτυλιγμα, το αμπαλαζ.Θυμαμαι οτι μικρος, στο δημοτικο πηγαινα, προσπαθουσα να μαθω λατινικα απο το βιβλιο του θειου μου, που πηγαινε στο Γυμνασιο( Regina rosas amat, και κατι τετοια). Οταν πηγα στο Γυμνασιο (6ταξιο) τα λατινικα ειχαν καταργηθει.

  142. Μπουκανιέρος said

    Τέρμα η εσχατολογία (hommage στον Σαΐντ), πάω για ύπνο.

  143. Μπουκανιέρος said

    Άντε, να το ξανακατεβάσω απ’ το ράφι και να τ’αντιγράψω. Μινούτο.

  144. Μαρία said

    Δες την καρέκλα των Βερσαλιών. Βουλαγξ, τη δείχνει στα πρώτα λεπτά. Ο γιατρός περιγράφει και το τελετουργικό που είδαμε στην ταινία: ο υπηρέτης δείχνει το δοχείο στο γιατρό του βασιλιά και μετά την εξέταση, μπορεί να το αδειάσει. Θυμίζει επίσης οτι δεν ήταν επινόηση του 14ου, ο Ερίκος ο 3ος δολοφονήθηκε επάνω σε τέτοια καρέκλα.

  145. Μπουκανιέρος said

    Τώρα, θεά που αναδύθηκες από το μπλάβο πέλαγος,
    εσύ που εδρεύεις στο σεπτό Ιδάλιο, στους Ούριους των ανέμων,
    στην Κνίδο με τους καλαμιώνες, στην Αγκώνα,
    στην Αμαθούντα, στους Γολγούς
    και στο Δυρράχιο, της Αδριατικής το χάνι,
    δέξου το τάμα και λογάριασ’ το ξεπληρωμένο-
    εχτός κι αν είναι άκομψο και δίχως γούστο.
    Εσύ, στο μεταξύ, πρόσελθε στην πυρά,
    χοντροκομμένη κι άνοστη
    χρονογραφία του Βολούσιου, σκατοφυλλάδα.
    (11-20)

  146. #141 ὅμως μέρος τοῦ περιεχομένου τῆς ποιήσεως δὲν εἶναι καὶ τὸ περιτύλιγμα;

    πολλὲς οἱ μεταφράσεις τοῦ στίχου «τυφλὸς τὰ τ’ὦτα τόν τε νοῦν τὰ τ’ὄμματ’εἶ» ἀλλὰ χωρὶς τὸ περιτύλιγμα εἶναι ἄλλος στίχος ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε.

    ἄντε, καληνύχτα.

  147. Μπουκανιέρος said

    Έχει το μισό δηλ. Και περιγράφει συνοπτικά σε πεζό το πρώτο μισό.

  148. Μαρία said

    Είναι ιστορικός της ιατρικής, Βουλάγξ, ο καλεσμένος.

  149. Μαρία said

    Μερσί, Μπουκάν, ήθελα να τη συγκρίνω με του Τρομάρα.

  150. Μπουκανιέρος said

    Καληνύχτα λοιπόν.
    (Οι Κουκουπέτροι θάχουν φύγει για Σταυροφορία τώρα. Στον ύπνο τους.)

  151. Μαρία said

    150 Νηστικός κομμάτια ονειρεύεται.

  152. voulagx said

    #144 Μωρε μπραβο βασιλικο χεσιμο! Τον προσεχαν τον κωλο τους οι βασιλιαδες!
    Κι οσο θυμαμαι κατι κωλοχαρτα της δεκαετιας του ’70 που ηταν σαν γυαλοχαρτα! 🙂

  153. Μαρία said

    152 Αλίμονο! Κι η ταινία του Ροσελίνι, την έδειξε πρόσφατα κι η ΕΤ1, έχει καταπληκτικές σκηνές. Τη σκηνή του γεύματος μπορείς να τη δεις στο γιουτέτοιο, αν γουγλίσεις τον τίτλο της ταινίας βλ.129

    Ε όχι και γυαλόχαρτο.
    Στα πλούσια μουσουλμάνικα σπίτια αντί χαρτί έχουν πετσετούλες, καθότι προηγείται πλύσιμο.

  154. Μαρία said

    Ας βάλουμε και το μπιντέ.
    http://sarantakos.com/kibwtos/xakkas_mpintes.html

  155. voulagx said

    Για το γυαλοχαρτο, ξερω τι λεω, μου ετυχε μια φορα στα φοιτητικα χρονια.
    Μια και ο λογος, ξερεις πως σκουπιζονται οι Ινδοι; (Μου τοπανε δεν εχω παει και μου ειναι καπως δυσκολο να το περιγραψω))

  156. Μαρία said

    Δεν έχω ιδέα. Θα εξηγήσεις αύριο,πάω για τούφες.

  157. espectador said

    Καποτε στο τρενο απο Μοναχο για Στουτγαρδη ανεβαινουν 2 Ιταλοι και σε λιγο-οταν καταλαβαν οτι ειμαι Ελληνας-με ρωτησαν τι θα πει «σκατα πατημενα». Ετυμολογικα περα απο ενα seisse durcheinander δεν μπορεσα να βρω (ας με συγχωτ=ρησουν οι γερμανομαθεις). Οσο για την σημασια του…εκει τα μπλεξαμε. Σημερα νομιζω ταιριαζει αυτη η εκφραση για πολλες καταστασεις.

  158. TAK said

    Λυπάμαι που αποχώρησα από τη συζήτηση λόγω δουλειάς, ωραία συνεχίστηκε!
    Πολλοί Άραβες και Ασιάτες γενικά δε σκουπίζονται, πλένονται. Για αυτό και συχνά, ακόμη και σε μεγάλα και δυτικοποιημένα μέρη (όπως διεθνή αεροδρόμια, ας πούμε στο Ντουμπάι), στις τουαλέτες δεν έχει χαρτί, αλλά ένα λάστιχο! Σχετική εμπειρία που είχα από εστία ξένων φοιτητών στη Βουδαπέστη: οι καθαρίστριες ήταν έξαλλες με όλους τους Ασιάτες φοιτητές (κυρίως από Ταϋλάνδη, Κορέα, κλπ.), γιατί αφενός δεν κάθονταν στην τουαλέτα αλλά πατούσαν στη λεκάνη (είχαν συνηθίσει σε χαλέδες βλέπετε) και αφετέρου όταν τελείωναν τη δουλειά, ξεπλένονταν ρίχνοντας νερό που κουβαλούσαν σε πλαστικά μπουκάλια (δεν είχε φυσικά λάστιχο στις δυτικές τουαλέτες) πλημμυρίζοντας τον τόπο με νερά και κόπρανα!

  159. sarant said

    Καλημέρα!

    Και στο αεροδρόμιο της Δαμασκού έχει τέτοιο λάστιχο στις τουαλέτες (ρουξούνι δεν το λένε;)

  160. TAK said

    Δεν το ξέρω το ρουξούνι, Νίκο, αλλά ο Γούγλης λέει ότι μάλλον έχεις δίκιο.

  161. marulaki said

    @145 Καταπληκτικό!

  162. voulagx said

    Ο πολιτισμος του WC: http://www.iospress.gr/ios1995/ios19951015a.htm

  163. Ηλεφούφουτος said

    Τσ τσ τσ, κοπρολογική ολονυχτία και την περίφημη σκηνή από το Φάντασμα της Ελευθερίας του Μπουνιουέλ δεν τη θυμήθηκε κανείς!

    Μόνο για κάτρουλλους ξέρετε να λέτε, τρομάρα σας 🙂

  164. Μαρία said

    Μπράβο, Ηλεφού, εμάς βλέπεις μας έφαγαν τα μεγαλεία.

  165. γιατί κάτρουλλος καὶ ὄχι σκάτουλλος;

  166. gbaloglou said

    #163:

    Να και μια Τούρκικη παροιμία να χαρείτε λίγο (μερικοί μερικοί): «φοβούνται να χέσουν γιατί θα ξαναφάνε»!

  167. Μαρία said

    Ηλεφού, boktan muhabbet, αφού ο Μπαλό θέλει τούρκικα. Μπαλό, γράψ’ την στα τούρκικα.

  168. gbaloglou said

    Ου δύναμαι 🙂

  169. TAK said

    Γιώργο, από τον Κοροβίνη την ξεσήκωσες;
    Τι κρίμα αυτό το βιβλίο να μην έχει και τις πρωτότυπες παροιμίες στα τούρκικα…

  170. gbaloglou said

    Όχι, απλώς την θυμάμαι από τον πατέρα μου — εκείνος την ήξερε και Τούρκικα (που πάντως δεν μπορούσε να τα μιλήσει).

    [Τόσοι Τουρκόφιλοι εδώ μέσα, ούτε ένας δεν έχει κάποιον Τούρκο γνωστό να ρωτήσει;! Περιμένω…]

  171. Δεν τη βρήκα, παιδιά, βρήκα όμως μια παρόμοια:
    bok yiyen kaşığını yanında taşır, κατά λέξη: «όποιος τρώει σκατά, έχει δίπλα και το κουτάλι του». Παναπεί, όποιος έχει τα γένια έχει και τα χτένια, λέει το λεξικό του φίλου μου του Φαρούκ.

  172. Συμπληρώνω: το λεξικό του Redhouse έχει μια πιο αρχαϊκή μορφή, με τάσι (δερβίση ζητιάνου, keşkül) αντί για κουτάλι. Το μεταφράζει: He who wishes to do as he pleases must provide for himself.

  173. @129 «Πέρσι στη Γαλλία έγινε μια έκθεση με σούπερ πορσελάνινα καθίκια. Υπάρχουν και συλλέκτες».
    Γιατί αυτή η φράση με οδηγεί συνειρμικά στον Ζάχο Χατζηφωτίου;
    Πρέπει νομίζω σε κάποια συνέντευξή του ή σε αυτοβιογραφικό κείμενό του να αναφέρεται στην παιδική του ηλικία και στα ακριβά καθίκια όπου έκανε χρήση… Δεν έχει και πολλή σημασία να ψάξουμε στο google για αναφορές… Τα παιχνίδια της εξασθενημένης μνήμης είναι πιο γοητευτικά!!! Θυμάται κανείς κάτι επί του θέματος;

  174. Μαρία said

    ΤΑΚ, ο Θωμάς δεν την έχει. Μου είχε δώσει κάποτε κάποιες μεταφρασμένες αλλά έχασα το χαρτί, η μαλάκω.
    Από πρόχειρο κοίταγμα έχει αυτή: όταν κλάνει ο χότζας πορδές, οι πιστοί ξεκωλώνονται στο χέσιμο.

    Την έκφραση «τσόκια μπόκια» τη συνήθιζαν συγγενείς μου Εβρίτες.

  175. TAK said

    Δύτη, αυτό στο Redhouse το βρήκα κι εγώ, αλλά ήλπιζα ότι εσύ τουλάχιστον θα κατάφερνες να εντοπίσεις την παροιμία…
    Η μόνη κάπως σχετική που βρίσκω στο Γούγλη είναι sıçmak için ye, ama yemek için sıçma
    που θα πει «για να χέσεις, φάε, αλλά για να φας, μη χέσεις», αλλά δεν είναι αυτή του Γιώργου.
    Μαρία, ωραία τα «τσόκια μπόκια»! Δυστυχώς, δεν έχω εδώ το βιβλίο του Θωμά, εικασία έκανα.

  176. Την εποχή του Κατούλλου δεν ήταν ακριβό το χαρτί; Μου φαίνεται απίθανο να το χρησιμοποιούσαν συχνά γι’αυτή τη χρήση!
    Εικάζω μάλλον ότι ο ποιητής ήθελε να πει πως τέτοιος άθλιος συγγραφέας που ήταν ο V., είτε έγραφε είτε αποπατούσε στο χαρτί, το ίδιο έκανε…

  177. Και κάτι άλλο για το ίδιο θέμα:

    Ο Ραμπελαί αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο του Γαργαντούα στο ποιο είναι το καλύτερο κωλοσφούγγι, και αφού δοκιμάζει χίλια δυο πράματα, μεταξύ των οποίων και χαρτι, που το απορρίπτει λέγοντας
    «Toujours laisse aux couillons émorche
    Qui son ord cul de papier torche»
    (όχι, δεν ξέρω τι σημαίνουν οι δύο απαρχαιωμένες λέξεις, αλλά το νόημα είναι σαφές). καταλήγει διά στόματος Πανταγκρυέλ ότι «il n’y a tel torchecul que d’un oison bien duveté, pourvu qu’on lui tienne la tête entre les jambes. Et m’en croyez sur mon honneur, car vous sentez au trou du cul une volupté mirifique, tant par la douceur d’icelui duvet que par la chaleur tempérée de l’oison, laquelle facilement est communiquée au boyau culier et autres intestins, jusques à venir à la région du cœur et du cerveau.»

    Δεν πιστεύω όμως να βγήκε από κει η έκφραση «το πουλί του γίγαντα»…

  178. Λάθος: διά στόματος Γαργαντούα

  179. sarant said

    177: Υπάρχει και σχετικό ανέκδοτο (πέρα από το «μαδάς λαγέ;») με πουλάκια που χρησιμοποιούνται κατ’ αυτό τον απαράδεκτο τρόπο αλλά το έχω μισοξεχάσει. Αν ήξερα ότι έχει ραμπελεσιανές περγαμηνές…

  180. voulagx said

    #140 «διεσκατωμένος χάρτης στὴν καθαρεύουσα». Αρα, Κορνηλιε, η χθεσινη μας συζητηση ηταν περι εσκατολογιας.
    Μπουκαν, στο #142 παροραμα: «Τερμα η εσκατολογια»

  181. gbaloglou said

    # 175:

    Το «φοβούνται να χέσουν για να μην ξαναφάνε» το καταλαβαίνω (ως αναφορά είτε σε τσιγγουνιά είτε σε φτώχεια), το δεύτερο μέρος του «για να χέσεις, φάε, αλλά για να φας, μη χέσεις» μάλλον όχι! [Αν εννοεί πως το χέσιμο δεν συνεπάγεται τάϊσμα το καταλαβαίνω, αλλά η πρώτη ανάγνωση μάλλον προς το «θα φας μόνον αν δεν χέσεις» γέρνει, σωστά;]

  182. Μαρία said

    Νίκο, πριν καταλήξει στο χηνάκι, διηγείται στον πατέρα του οτι δοκίμασε μεταξύ άλλων και λαγό.
    esmorche είναι παλιά μορφή του amorce λένε τα σχόλια και τα γλωσσάρια, εδώ τα υπολείμματα σκατού.
    Το ord(hord), βρομερός υπάρχει στο λεξικό:
    http://www.cnrtl.fr/definition/ord

    #140 Η έκδοσή μου είναι του 1980.

  183. #176 πιθανώτατα, ἀλλὰ παλιοὺς παπύρους ἄχρηστευμένους τοὺς χρησιμοποιοῦσαν καὶ γι’αὐτὸν τὸν σκοπό. γι’αὐτὸ καὶ πολλοὶ βρέθηκαν σὲ κοπρῶνες.

    Καὶ οἱ πρῶτοι στίχοι ποὺ παρέλειψε ὁ Μπουκανιέρος:

    Χρονικὸ τοῦ Βαλούσιου, σκατοφυλλάδα,
    λύσε τὸ τάμα γιὰ τὸ κέφι τῆς καλῆς μου:
    στὴν ἱερὴ ἔταξε Ἀφροδίτη καὶ στὸν Πόθο,
    πὼς ἂν ἐγὼ δικός της ξαναγίνω
    καὶ πάψω στίχους τσουχτεροὺς νὰ τῆς πετάω,
    στὸν κουτσοπόδαρο θεὸ θὲ νὰ προσφέρῃ
    τοῦ πιὸ πανάσχετου ποιητῆ τὰ μαργαριτάρια
    καίγοντάς τα στὴ φωτιὰ καταραμένου ξύλου.

  184. ἀπὸ τὴν ἔκδοσι τοῦ 2001 (ἀνατύπωσι 2001). ἡ πρῶην τοῦ Κατούλλου (ἡ γνωστὴ ὡς Λεσβία) ὑποσχέθηκε πὼς ἂν ὁ Κ. γυρνοῦσε σὲ αὐτὴν καὶ σταματοῦσε νὰ γράφη ποιήματα ἐναντίον της θὰ πετοῦσε στὴν φωτιὰ τὰ καλύτερα ποιήματα τοῦ χειρότερου ποιτῆ (ἐννοοῦσε τὸν Κάτουλλο), κι ὁ Κάτουλλος παίρνει ἀφορμὴ γιὰ νὰ πῇ ὅτι χειρότερος τῶν ποιητῶν εἶναι ὁ Βαλούσιος.

    Ἐδῶ θυμᾶμαι αὐτὸ ποὺ περιλαμβάνει ὁ Μανδραβέλης στὸ «Λεξικὸ τοῦ Ἔξυπνου λόγου» κι ἔγραψε ὁ Max Reger σὲ ἕνα κριτικὸ τέχνης:
    «Κάθομαι στὸ μικρότερο δωμάτιο τοῦ σπιτιοῦ μου. ἕχω μπροστά μου τὴν κριτική σου. Σὲ λίγο θὰ βρίσκεται πίσω μου».

  185. παρόραμα: πρώην

  186. #184 ἀνατύπωσι 2004

  187. Μπουκανιέρος said

    Αφού περάσατε στις (σκατολογικές) παροιμίες, να γράψω και μια δικιά μας:

    Αν δε χέσει ο χωριάτης
    δε θα φάει ο Κορφιάτης.

    (Ο Κορφιάτης εδώ με την παλιά έννοια, δηλ. ο κάτοικος της Πόλης. Και, προφανώς, είναι χωριάτικη παροιμία, η οποία επισημαίνει -με πάθος αντάξιο ενός Μάο- την εξάρτηση των πόλεων από την ύπαιθρο.)

  188. sarant said

    Με κάποια καθυστέρηση, να προσθέσω στον κατάλογο των συνωνύμων του αποχωρητηρίου τη λέξη κενέφι, τουρκικής αρχής. Ο Δαγκίτσης στο λεξικό της λαϊκής έχει και τη λέξη κενέφης, για κάποιον βρομόστομο. Στα Κορακιστικά, ο Ιακωβάκης Ρίζος Νερουλός βάζει κάποιον λογιότατο να ετυμολογεί το κενέφι από το κενόν + φως, τάχα διότι οι απόπατοι είναι μέρη σκοτεινά.

  189. Από το αραβικό κενίφ (είπε ο τουρκολόγος υπηρεσίας που πετάγεται σαν φίτσουλας -αλήθεια, αυτό το τελευταίο πώς το ετυμολογούμε;)

  190. sarant said

    Ομολογώ ότι δεν ξέρω πώς ετυμολογείται ο φίτσουλας, ούτε άλλωστε ο χλιμίντζουρας. Επιπλέον, από σένα μαθαίνω ότι ίδιον του φίτσουλα είναι να πετάγεται. Στο slang.gr βρίσκω ορισμό που σε δικαιώνει, αλλά και άλλον που δεν, οπότε υπάρχουν δύο σχολές:
    http://www.slang.gr/lemma/show/fitsoulas_887

    Εγώ ξέρω για κάποιον ότι πετάγεται σαν πορδή ή σαν την πούτσα. Οπότε ο φίτσουλας είναι ίσως ευφημισμός.

  191. TAK said

    Γιώργο (181), υποθέτω ότι είναι το αντίστοιχο στα ελληνικά θα ήταν «δε χέζουμε εκεί που τρώμε» (καμία σχέση με την παροιμία του πατέρα σου φυσικά).

  192. ΣοφιαΟικ said

    Ωχ, πιάσαμε και τα πτηνά… Εγώ είχα ακούσει σε επίσκεψη σε κάποιο κάστρο εδώ στο ΗΒ ότι θεωρούσαν οι ΑΑΠ (αρχαίοι αυτών πρόγονοι) ότι το καλύτερο χαρτί τουαλέτας ήταν ο κύκνος.
    Ίσως αυτό εξηγεί το ακόλουθο προϊόν:

    που ελπίζω να περάσει.

  193. Μαρία, ποιος είχε αναφέρει σε άλλο νήμα -στους αγγλισμούς;- ότι εξαιτίας μιας συχνής ερώτησης του τύπου «μπορώ να εξέλθω;», δεν θυμάμαι ακριβώς, στη σχολική αίθουσα, για χρόνια νόμιζε ότι «εξέρχομαι» σημαίνει «πηγαίνω τουαλέτα»;

  194. sarant said

    Θαρρώ ο Μπουκάν το είχε πει αυτό, για κάποιον συμμαθητή του

  195. Εγώ πάλι κάποιον πιο νέο :-p θυμάμαι…

  196. Εγώ πάντως δεν ήμουνα -μια και μείναμε εμείς κι εμείς Παρασκευή βράδυ.
    Το θυμάμαι όμως το σχόλιο.

  197. Μαρία said

    Ο Κορνή, πρέπει να ήταν.

  198. Μπα, δεν θα το μάθαινε ο Στάζυ. 😉

  199. gbaloglou said

    #191:

    «don’t put the cart before the horse»;;;

  200. Μπουκανιέρος said

    Διαψεύδω μετά βδελυγμίας το 194.
    Καμία σχέση.

  201. Καλώς τονα κι ας άργησε!
    Τέτοια μέρα και ώρα, μόνον εμείς τα φαντάσματα βγαίνουμε. 🙂

  202. sarant said

    Καλά ντε, έτσι θυμόμουνα!

  203. οὔτε ἐγὼ εἶπα τέτοιο πρᾶμα.

  204. #193 Ο espectador ήταν

  205. Μαρία said

    Στραβομάρα μου. Αυτό το κοίταξα χτες λόγω μπήκε-βγήκε, αλλά τον προσπέρασα.

  206. Nicolas said

    … το φελέκι μου! Έψαξα με οξείες, με βαρείες, με αγγαρείες… τους ατονιστές τους ξέχασα! Όλα τάχει ο μπαχτσές!!!

  207. sarant said

    Νικόλα, δεν φταις εσύ, το γκουγκλ φταίει που άλλαξε πάλι ταχτική και τα άτονα τα λογαριάζει για διαφορετικά από τα τονούμενα.

  208. Μισιρλού... said

    Ααααα! Τούτες τις «σκατούλες» δεν τις είχα δει!

    Απορώ όμως… Όλοι με χαρτιά καταπιανόσασταν για να «καθαρίσετε» τα εν υπαίθρω;
    Δεν σας είχε μιλήσει κανείς για … πετραδάκια ;!
    :mrgreen:

    ***

    Ωραιότατο Νίκο κι αυτό το «μέρος» σου!
    Ή θα μου πεις: «Ξερά σκατά στον τοίχο δεν κολλάν»;
    (για τον άχρονο, πλην εύοσμο σχολιασμό μου…)

    Με αφορμή την παραπάνω @171 τουρκική παροιμία, θυμήθηκα τη δικιά μας έκφραση : Τα σκατά του τρώει.
    Ψιλοέριξα μια γρήγορη ματιά, στα γκουγκλοβιβλία, και βλέπω :

    Κοραής: Τα σκατά του τρώγει / Σκατά εις τα γένια σου! / Σκατοψυχίζω / Κωράδιον (και άλλα σκατά κι απόσκατα…)

    Σκαρλάτος Βυζάντιος : Τρώγει τα σκατά του (Σπέλεθον κατέδει, Αριστοφάνης) & Σκατοχούλιαρον = ανακατωσούρης, φιλοτάραχος

    ή θα σκεφτόσαστε τώρα, όπως λέει και ο Αραβαντινός (στο 310):
    Είχαμε τόσα σκατά, κ’ ήρθε κι η σκατομαρία…
    😛

    Ωραία η ιδέα να μαζευτούν όλες οι «σκατουλιάρικες» εκφράσεις.

    ***

    @166
    Μπαλο, το : “φοβούνται να χέσουν γιατί θα ξαναφάνε”!
    Μου θυμίζει αυτή που έλεγε μια πολίτισσα γερόντισσα :
    «Φοβάται να χέσει, μην ξαναπεινάσει» !!!

  209. sarant said

    Μισιρλού, δεν το περίμενα ο Κοραής και ο Βυζάντιος να έχουν ασχοληθεί τόσο με τις σκατολέξεις -ειλικρινά εκπλήσσομαι!

    Και η παροιμία που δίνεις στο τέλος είναι σαφέστερη από την παραλλαγή του Μπαλό.

  210. […] Χτες ο φίλος Νίκος Σαραντάκος σε ένα σπαρταριστό του κείμενο αναφέρει: «…όπως φαίνεται, ο cabinet man δεν ήταν ο άνθρωπος του Υπουργικού Συμβουλίου αλλά ο επιπλοποιός, πολύ περισσότερο που υπάρχει και εταιρεία Cabinet Man, που είχε φτιάξει τα έπιπλα στο νιουγιορκέζικο σπίτι του παραλήπτη ή του αποστολέα. Αν πράγματι η μετάφραση έχει γίνει από την Υπηρεσία του ΥΠΕΞ, είναι να τραβάμε τα μαλλιά μας –δείτε το ορθογραφικό λάθος στο «δωθεί» και το απερίγραπτο «της 50% κατάθεσης». Θα τολμούσα να πω ότι από μεταφραστική άποψη περισσότερα ελαφρυντικά βρίσκω στο βασικό μαργαριτάρι που δημιούργησε την όλη φασαρία, διότι αν δεν έχεις συμφραζόμενα (και εδώ δεν υπάρχουν) δεν είναι πρόδηλο ότι πρέπει να προκρίνεις τη μια επιλογή (επιπλοποιός) έναντι της άλλης (άνθρωπος του Υπουργικού Συμβουλίου). Αν ξέρεις ότι έχεις δυο φίλους που ο ένας επιπλώνει το σπίτι του, θα διαλέξεις τον επιπλοποιό• αν ξέρεις ότι πέφτουν οι μίζες σαν χαλάζι, δεν θέλει και πολύ να προτιμήσεις το Υπουργικό Συμβούλιο…» […] «… πάλι καλά που δεν έκαναν «άνθρωπο του καμπινέ» τον cabinet man. Αν και, κρίνοντας από την αφόρητη δυσωδία που αναδίδει η δικομματική μας χαβούζα, αυτή θα ήταν η πιο εύστοχη απόδοση.» […]

  211. π2 said

    Η μακρά σκατολογική συζήτηση εδώ φαίνεται πως κέντρισε το ενδιαφέρον των χαρτογράφων του Monde diplomatique.

  212. #209 καὶ οἱ Δυτικοὶ δὲν κορόιδαυαν τὸν Φώτιο ποὺ εἶχε λημματογραφήσει ἀρκετεὲς λέξεις γιὰ τὸ ἀνδρικὸ μόριο;

  213. sarant said

    Κορνήλιε, για δώσε πληροφορίες για αυτό με τον Φώτιο!

    (Άσχετο: ο Σουητώνιος, αυτός των 12 Καισάρων, έχει γράψει μικρή πραγματεία, ελληνιστί, όπου αποδελτιώνει μπινελίκια των αρχαίων)

  214. 213 β’ σὰν τὸν Χαρίτωνα Χαριτωνίδη ἕνα πρᾶγμα;

    α’ ὁ Ὁλλανδὸς ἐκδότης τοῦ Λεξικοῦ τοῦ Φωτίου Naber στὸ λῆμμα «σάραβον» γράφει σχολιάζοντας: » Τalia curasse patriarcham!» = μὲ τἰ ἀσχολεῖται ὁ πατριάρχης!

  215. Μαρία said

    213 Ούτε το περί δυσφήμων λέξεων … ούτε άλλο ελληνικό σώζεται.

  216. 214 καὶ φυσικὰ ὁ Φώτιος ὅταν ἔγραψε τὸ λεξικό του ἦταν θαρρῶ νεώτερός μου. δὲν ἦταν ἀκόμη Πατριάρχης.

  217. κι ἕνα λάθος μου: τὸ σάραβον εἶναι γυναικεῖο. http://books.google.gr/books?id=IdkqAAAAYAAJ&pg=PA500&lpg=PA500&dq=%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%BF%CE%BD&source=bl&ots=irXk1DQOYo&sig=LAAzqDrrcmJhrbxBn6QoIAo7wVk&hl=el&ei=jjURTLe2NZDbsAbFvIXiBw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=2&ved=0CCUQ6AEwAQ#v=onepage&q=%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%BF%CE%BD&f=false

  218. Ηλεφούφουτος said

    http://www.enet.gr/?i=news.el.gallery&id=36&m=78554

    Η λεπτομέρεια πάνω δεξιά.

  219. sarant said

    Ηλεφού, το έχω δει πρόσφατα και σε άλλη γελοιογραφία του Καλαϊτζή, φαίνεται πως πάει να το καθιερώσει σαν το παρδαλό κατσίκι ή την κότα του Τσάτσου.

  220. socyaclist said

    Στα λαϊκά Γερμανικά υπάρχει η λέξη Klo (προφέρεται κλω, δηλαδή μακρό!) και συντροφεύεται με το ρήμα πάω και την χρησιμοποιούμε με την πρόθεση auf (auf Wiedersehen)…. http://www.linguee.de/deutsch-englisch/uebersetzung/aufs+klo+gehen.html Μήπως έχει σχέση με το loo ?

  221. Κοσμάς Θέμελης said

    Εγω παντως την πρωτη φορα που χρησιμοποιησα την φραση, ειπα Ich gehe INS Klo! Αντι για το ορθο «auf’s…». Που σημαινει για τους γερμανοφωνους «μεσα», κυριολεκτικως, στην λεκανη (της τουαλετας).

  222. Μαρία said

    221 Απάνω που ετοιμαζόμουνα να σου πω οτι η καλύτερη θέση για το ταμπόν είναι αυτή.
    Πρωτοάκουσα το Klo στη λέξη Klopapier και συνδύασα το κλο με το κωλό-

    Τι νήμα κι αυτό τώρα που το ξαναβλέπω!

  223. Κοσμάς Θέμελης said

    #78: Ο υπουργος Πολιτισμου της ΝΔ που λες, νομιζω πρέπει να ηταν ο Νιανιας.

    Επι τη ευκαιρια νομιζω οτι τον πολιτισμο σε επιπεδο υπουργειου αναβιβασε η Χουντα. Προηγουμενως (παλι: νομιζω) τα αντιστοιχα καθηκοντα ασκουσε ο γγ του υπουργειου Προεδριας. Προς μεγίστη μου εκπληξη σε σχετικη αλληλογραφια που ερευνουσα για μιαν υποθεση, διαβασα την απαντηση ενος γγ Προεδριας της χουντας που απερριψε το αιτημα του γνωστου εστιατοριου ΔΙΟΝΥΣΟΣ (Φιλοπαππου) για κοπη ενος δενυτρου. Επι χουντας! Διοτι θα αλλοιωνε το φυσικο περιβαλλον ή καποια παρομοια αιτιολογια. Σημειωτεον οτι το εν λογω εστιατοριο που εγκαινιασε ο Καραμανλης (περι το 58; 62;) κτισθηκε χωρις οικοδομικη αδεια! Θα ηταν αλλωστε καραμπινατη παρανομια αφου βρισκεται ταυτοχρονως εντος δασους και αρχαιολογικου χωρου-συνεπως και το εστιατοριο θα πρεπει να λειτουργει χωρις την σχετικη αδεια. Κατι δειχνει αυτο για την απεραντη «υποκρισια» του πονηρου ελληνικου Δημοσιου…

  224. Κοσμάς Θέμελης said

    Τι λες βρε Μαρια…χαχαχα….ΑΛΛΟΥ θα μου ελεγες για το ταμπον…

  225. Μαρία said

    224 Τώρα όμως έκανα άλλο συνειρμό και πάω να τον καταθέσω στη θέση του.

  226. Κοσμάς Θέμελης said

    …με τοσα σχολια που κανουμε σημερα, μαλλον η αστεια ιστορια με το ταμπον θα παει άπατη!

  227. Μαρία said

    226 Τώρα άμα σου πω οτι στο άκουσμα της λέξης το μυαλό μου πάει πρώτα στις σφραγίδες…

  228. Κοσμάς Θέμελης said

    αν ειχες ομως κορες και ησουν καλος μπαμπας και ανοιχτομυαλος, οπως ειμαι εγω (!), μαλλον θα πηγαινε εκει που λεω.
    Εν παση περιπτωσει μια που μιλησαμε γι’αυτο την επαναφερω εδω.
    Σε παντοπωλειο ορεινου χωριου του Πηλιου η μεγαλη κορη μου ρωταει διαστακτικα «μηπως εχετε ταμπον;», «ντεπον κορη μου;», «οχι ρε μανα, ζαμπον θελει η κοπελια!»…Οι μικρες και γω κοκκινοι απο τα γελια που συγκρατουσαμε.

  229. sarant said

    228: Πολύ ωραίο!

    220: Το klo είναι σύντμηση του Klosett, λένε τα λεξικά. Το loo μάλλον προέρχεται από το γαλλ. lieu (μέρος), lieu d’aisance, όπως το άκουσαν οι φαντάροι του πρώτου πολέμου.

  230. spiros said

    η γιαγια μου ακουγε τους γυφτους οπως τους ελεγε, να λενε χαλε, το »μερος» την τουαλετα, που λεμε σημερα, συγκεκριμενα στην Βησσανη Πωγωνίου, αναφεροταν δε συχνα ποσο καθαροι και νοικοκυρηδες ηταν οι τσιγκανοι σε πολυ υπερβολικο βαθμο. πρεπει να πω πως χρονολογικα ολα αυτα ανηκουν
    πριν και λιγο μετα τον πολεμο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: