Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η μολυβένια χτένα και ο Μίχαελ Κόλχαας

Posted by sarant στο 6 Ιουνίου, 2010


Υπάρχουν μολυβένιες χτένες; Δεν ξέρω αν υπάρχουν στις μέρες μας, φαίνεται όμως πως τον Μεσαίωνα υπήρχαν, τουλάχιστο στη Γερμανία. Σ’ ένα βιβλίο που διάβασα τις προάλλες στο αεροπλάνο γίνεται αναφορά σε μια μολυβένια χτένα, και στην υποσημείωση ο μεταφραστής μάς πληροφορεί ότι χρησιμοποιούσαν χτένες από μολύβι για να σκουραίνουν τα μαλλιά. Αναφέρει μάλιστα και μια παροιμία της εποχής: Ein Bleikamm schwerzt die Haare, doch jüngt er nicht die Jahre, που θα πεί ότι «Η μολυβένια χτένα μαυρίζει τα μαλλιά, μα δεν μικραίνει τα χρόνια». Στο βιβλίο τη χτένα τη χρησιμοποιεί άντρας, αλλά δεν ξέρω αν οι μολυβένιες χτένες ήταν σύνεργο αποκλειστικά αντρικού καλλωπισμού.

Το βιβλίο είναι η νουβέλα Μίχαελ Κόλχαας του Χάινριχ φον Κλάιστ, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ερατώ. Το έργο γράφτηκε το 1810, ένα χρόνο πριν αυτοκτονήσει ο φον Κλάιστ, αλλά η υπόθεσή του εκτυλίσσεται τον 16ο αιώνα -άλλωστε έχει τον υπότιτλο «Από ένα παλιό χρονικό».

Ο έμπορος αλόγων Μίχαελ Κόλχαας, νομοταγής και ευκατάστατος πολίτης, ξεκινάει από την πόλη του να πάει να πουλήσει τα άλογά του στη Λειψία. Στο δρόμο, περνάει από τον πύργο ενός νεαρού άρχοντα, ο οποίος του ζητάει άδεια διέλευσης από τα εδάφη του, οπότε ο έμπορος αφήνει αμανάτι τα δυο καλύτερα άλογά του ώσπου να βγάλει. Στη Λειψία, μαθαίνει πως τέτοια άδεια δεν υφίσταται, ήταν ένα αστείο των ανθρώπων του άρχοντα. Γυρίζοντας στον πύργο, βρίσκει τα άλογά του σε άθλια κατάσταση, ξεθεωμένα στη δουλειά και νηστικά. Πάει στα δικαστήρια να βρει το δίκιο του, αλλά μάταια, αφού ο άρχοντας έχει παντού γνωριμίες. Ο Κόλχαας επιμένει, γιατί ξέρει ότι έχει δίκιο. Προσπαθώντας να δει τον πρίγκιπα-εκλέκτορα, η γυναίκα του τραυματίζεται και πεθαίνει.

Τότε ο Κόλχαας γίνεται αντάρτης -μόνος του, μαζί με τους λίγους έμπιστους δουλευτάδες του. Κυριεύουν τον πύργο του νεαρού άρχοντα και τον καίνε, όμως ο άρχοντας ξεφεύγει στη γειτονική πόλη, τη Βιρτεμβέργη. Ο αντάρτικος στρατός πληθαίνει καθώς όλο και περισσότεροι χωρικοί προσχωρούν στις γραμμές του. Βάζουν φωτιά σε γειτονιές της πόλης, ζητώντας να τους παραδοθεί ο άρχοντας. Το αίτημα του Κόλχαας είναι να αναγκαστεί ο νεαρός άρχοντας να παχύνει ξανά τα δυο μαύρα άλογά του και να του τα παραδώσει σε άριστη κατάσταση όπως ήταν!

Τελικά, επεμβαίνει ο Λούθηρος και καταφέρνει να δοθεί αμνηστία στον Κόλχαας για να εξεταστεί η υπόθεσή του από τα δικαστήρια. Όπως θα καταλάβατε, τελικά ο Κόλχαας καταλήγει στο ικρίωμα, αν και δικαιώνεται στην υπόθεση με τα άλογα. Αυτή η μανιακή επιδίωξη της δικαιοσύνης είναι θέμα πολύ μοντέρνο, όπως πολύ μοντέρνο είναι και το στυλ του συγγραφέα, π.χ. δεν έχει καθόλου περιγραφές τοπίων.Το βιβλίο διαβάζεται μονορούφι.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Κόλχαας ήταν υπαρκτό πρόσωπο -αν και λεγόταν Κόλχαζε (Kohlhase) και πράγματι ήταν αλογέμπορος, που αδικήθηκε από έναν ευγενή για δυο άλογα, και πράγματι ξεκίνησε αντάρτικο, όλα αυτά γύρω στο 1534, και έκαψε σπίτια στη Βιρτεμβέργη παρά τις παραινέσεις του Λούθηρου. Κατέληξε στον τροχό το 1540 -χωρίς να προηγηθεί αμνηστία όμως και συνεννόηση με τις αρχές του κράτους όπως στο μυθιστόρημα. Ο φιλέρευνος αναγνώστης θα βρει σε επίμετρο του  βιβλίου όσα λένε οι πηγές για τον υπαρκτό Κόλχαζε.

34 Σχόλια to “Η μολυβένια χτένα και ο Μίχαελ Κόλχαας”

  1. Αναρωτιέμαι αν μας διαβάζει ο ναύτης εκείνος που του δάνεισα πριν από δέκα ακριβώς χρόνια στον Πόρο, τις μέρες της προπαίδευσης, ένα βιβλίο με νουβέλες του Κλάιστ, και δεν μου το επέστρεψε ποτέ.

    Συνεχίζω περί Κλάιστ: εδώ ήταν που κουβεντιάζαμε για τον υποτιτλισμό -σε καθαρεύουσα- της ταινίας του Ρομέρ από την «Μαρκησία του Ο»; (θυμείστε μου ότι θέλω να γράψω για τον Μπρούνο Γκαντς κάποτε)

    Αφήνω κατά μέρος την αυτοαναφορικότητα, τώρα, για να πω ότι ψάχνοντας για τις μολυβένιες χτένες (γιατί μου κίνησε το ενδιαφέρον η ιστορία) βρήκα και αυτό το βιβλίο, που φαίνεται ενδιαφέρον.

  2. Civis Europeus said

    Ενδιαφέρουσα η νουβέλα, εξίσου ενδιαφέρουσα η «Εγκυκλοπαίδεια των Μαλλιών» στο πρώτο σχόλιο. Ομολογώ πάντως ότι στην ανάρτηση μού έκανε εντύπωση όχι μόνο η κριτική της κοινωνικής αδικίας που πραγματεύεται η νουβέλα, αλλά και η χρησιμοποίηση μολυβιού/μολύβδου για την κατασκευή χτενών. Ο μόλυβδος είναι χαρακτηριστικά γνωστός για την τοξικότητά του και η Βικιπαίδεια πληροφορεί ότι η δηλητηρίαση από μόλυβδο (μολυβδίαση) ήταν ήδη γνωστή από την αρχαιότητα:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Lead_poisoning#History

  3. Civis Europeus said

    Ερευνώντας λίγο περισσότερο, παύει να προξενεί οποιαδήποτε εντύπωση η κατασκευή χτενών από μόλυβδο, παρά τους γνωστούς από τότε κινδύνους.. Εδώ ακόμα πεθαίνουν παιδιά, εν έτει 2010, από μολυβδίαση, στο Μεσαίωνα και αργότερα δεν θα χρησιμοποιούνταν ευρύτατα ο μόλυβδος;

    http://en.wikipedia.org/wiki/Zamfara_State_lead_poisoning_epidemic

  4. Rogerios said

    Συγχαρητήρια για μια ακόμη εξαιρετική ανάρτηση (τις τελευταίες μέρες ήταν πράγματι πολλές).
    Ωστόσο, ως κλασικός γκρινιάρης, θα σταθώ σε κάτι που με προβλημάτισε και συγκεκριμένα στην αναφορά που γίνεται στην πόλη «Βιρτεμβέργη», η οποία πρέπει να βρίσκεται κοντά στη Λειψία, άρα κάπου στη Σαξονία.
    Όμως, η ονομασία «Βιρτεμβέργη» παραπέμπει καταρχήν στο σημερινό ομόσπανδο κράτος της Βάδης-Βυρτεμβέργης, που βρίσκεται στην άλλη άκρη της Γερμανίας από τη Σαξονία και περιλαμβάνει την ιστορική περιοχή της Βυρτεμβέργης/ Württemberg (http://fr.wikipedia.org/wiki/Wurtemberg), με κύρια πόλη τη Στουτγάρδη. Η δικιά μας πόλη, όμως, δεν μπορεί να είναι άλλη από τη γνωστή από τη δράση του Λούθηρου Βιτεμβέργη/Wittemberg (http://fr.wikipedia.org/wiki/Wittenberg), η οποία σήμερα βρίσκεται στο ομόσπονδο κράτος της Σαξονίας-Άνχαλτ. Συνεπώς, υποθέτω ότι το «ρ» στην ονομασία της πόλης μάλλον τέθηκε εκ παραδρομής.
    Και πάλι σόρρυ για τη γκρίνια και καλό υπόλοιπο Κυριακής!

  5. ιων said

    Μεταφραστής της υπέροχης αυτής νουβέλας είναι ο Θόδωρος Παρασκευόπουλος, και έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, άξια θαυμασμού και επαίνων. Επειδή είμαι μεταφράστρια, θέλω να σχολιάσω ότι από μια παρουσίαση ή κριτική μεταφρασμένου έργου δεν επιτρέπεται να λείπει η αναφορά στον μεταφραστή και ο σχολιασμός της δουλειάς του. Είναι ένα σημείο στο οποίο πάσχει η παρουσίαση (επίτηδες δεν λέω η κριτική) βιβλίων στην Ελλάδα, και οι συντάκτες σφυρίζουν αδιάφορα όταν ερωτώνται γιατί άραγε αφιερώνουν τόσο λίγο χώρο και μελάνι σε μια τόσο σημαντική δουλειά όπως η μετάφραση. Το επιχείρημα «μα δεν ξέρω τη γλώσσα του πρωτοτύπου, πώς να κρίνω τη μετάφραση» είναι απλή υπεκφυγή. Γι’ αυτό ακριβώς μεταφράζονται τα βιβλία, για όσους δεν ξέρουν την εκάστοτε γλώσσα. Άρα κριτές της ελληνικής έκδοσης είναι και οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τη γλώσσα του πρωτοτύπου. Θεώρησα σημαντικό να θίξω αυτό το ζήτημα και να ανοίξω αυτή τη μεγάλη κουβέντα σε ένα μπλογκ που κύριο ενδιαφέρον του είναι η γλώσσα, με την ελπίδα να αλλάξει σιγά σιγά η κατάσταση αυτή και να βγουν οι μεταφραστές από την αφάνεια.

  6. ΣοφιαΟικ said

    Αφού η μολυβδίαση ήταν γνωστή από την αρχαιότητα, τότε γιατί οι Αγγλίδες, βλ. Ελισάβετ η Α’ χρησιμοποιούσαν μόλυβδο για να ασπρίσουν το πρόσωπό τους (με αποτέλεσμα να χαλάει το δέρμα και μετά να βάζουν πιο πολύ μόλυβδο για να κρύψουν τις ατέλειες;)

    Όσο για τη μετάφραση αγαπητέ Ίωνα, μπορεί μια μετάφραση να είναι υπέροχη, αριστούργημα της λογοτεχνίας που στέκει μόνο του κλπ, αλλά να μην είναι καθόλου πιστή μετάφραση, και να αλλάζει το νόημα του πρωτότυπου.

  7. Σοφία, εκεί στο ΗΒ, βλέπεις το Horrible histories; Το είδα τα χριστούγεννα και πέθανα στα γέλια. Εκεί και τα καρκινογόνα καλλυντικά. 😀

  8. LandS said

    Υπάρχουν οι αλουμινένιες χτένες! Τουλάχιστον υπάρχουν αν αναφερόμαστε στις δικές μου ημέρες και συγκεκριμένα τόοοοοοτε όταν σπούδαζα. Είχα αγοράσει και εγώ μία από τα καταστήματα Boots (αυτό της γειτονιάς μου δηλ.) και είχε χαραγμένο το σχετικό λογότυπο.
    Φαντάζομαι ότι αυτό απαντάει στο ερώτημα με την έννοια που η ύπαρξη πλαστικής χτένας απαντάει στο ερώτημα αν υπάρχουν κοκάλινες χτένες, και όχι αν υπάρχουν χτένες που με την χρήση τους σκουραίνουν τα μαλλιά.

    #2,3,6…
    Κάτι που ήταν γνωστό στην Αρχαιότητα δεν σημαίνει πάντα ότι είναι γνωστό από την Αρχαιότητα.
    Αν όλη η γνώση που ήταν γνωστή στην Αρχαιότητα, ήταν γνωστή και τον Μεσαίωνα, εκτός από τρισχιλιετή και βάλε γλώσσα, θα είχαμε και τρισχιλιετή και βάλε «επιστήμη» 🙂

  9. Αγγλική μετάφραση στο Γκούτενμπεργκ αλλά και η σελίδα της γερμανικής Βικιπεδίας έχουν Wittenberg

  10. Δηλαδή με n

  11. Rogerios said

    Το m αντί του n (όχι σχόλια για την αλληλουχία των συμφώνων) μπήκε κατά λάθος (άλλωστε κι ο σύνδεσμος που παραθέτω n έχει). Η μετατροπή του σε «μ» κατά τη μεταγραφή στα ελληνικά νομίζω ότι είναι σύμφωνη με την παράδοση (βλ. και το παράδειγμα της Νυρεμβέργης/ Nürnberg).

  12. sarant said

    Ευχαριστώ όλους.

    Δύτη, για τον καθαρευουσιάνικο υποτιτλισμό είχε γράψει ο ΓΧάρης.

    Ρογήρε, ευχαριστώ για τη διόρθωση.

    Ίωνα, έχεις δίκιο ότι πρέπει να αναφέρεται ο μεταφραστής, ιδίως όταν (όπως εδώ) η μετάφραση είναι καλή. Ο λόγος που δεν το ανέφερα είναι ότι η έκδοση είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Νίκης Ζερβού, που ο απροσδόκητος χαμός της δεν της επέτρεψε να ολοκληρώσει τη μετάφραση, οπότε δεν ήξερα τι έπρεπε να αποδώσω σε ποιον.

    Βιτενβέργη; Όπως Εδινβούργο; Προς τα εκεί θα πάμε, αλλά προς το παρόν δεν συμφωνείς ότι κρατάει ακόμα ο ευφωνικός κανόνας που θέλει «μβ»;

  13. ΣοφιαΟικ said

    7: αυτό το έδειχνε το CBBC δηλαδή το παιδικό κανάλι, που δεν το βλέπω για ευνόητους λόγους (δεν έχω τίποτα με τα παιδικά προγράμματα,απλά το κανάλι κλείνει νωρίς). Ξέρω τα βιβλία της σειράς.

    Υπήρχε κι ο ψευδάργυρος,όμως:
    http://www.sciencedaily.com/releases/2004/12/041219170614.htm
    Και φυσικά, η απόλυτη Ελισάβετ, με το άσπρο μακιγιάζ που ιστορικά είναι ακριβές, είναι η Γκλέντα Τζάκσον (1971):

  14. Δεν βρήκα αυτό με το μολύβδινο μακιγιάζ, να όμως ένα άλλο αγαπημένο μου. Αθηναίοι και Σπαρτιάτες:

  15. Ηλεφούφουτος said

    Περί μολυβδίασης, μα και άλλα πράγματα κάνανε για την ομορφιά, ενώ ήσαν ολοφάνερα επικίνδυνα, π.χ. μπελαντόνα στα μάτια, για να διαστέλλονται οι κόρες με καταστροφικά αποτελέσματα για την όραση.

    Γιατί να πάμε όμως μακριά; Και σήμερα ο κόσμος δεν ξέρει για τις επιπτώσεις του σολάριουμ (π΄ς αλλάζουν όμως οι καιροί! άσπρισμα τότε, μαύρισμα σήμερα) της σιλικόνης κλπ;

  16. Μαρία said

    Ηλεφού, μπρος στα κάλλη τι είν’ ο πόνος. Για να θυμηθείς και τα παλιά:
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/03/12/farmakiaskones/

  17. Nicolas said

    Μπρος στα κάλλη… bis
    Παρόλο που ήταν γνωστά τα αποτελέσματα, τα χρησιμοποιούσαν. Δύο κλασικά παραδείγματα, το khôl:
    http://fr.wikipedia.org/wiki/Kh%C3%B4l
    και ο κερουσίτης:
    http://fr.wikipedia.org/wiki/C%C3%A9ruse
    Εδώ γενικά για το μακιγιάζ:
    http://www.e-scoala.ro/Franceza/maquillage.html
    Νίκο, για κοίταξε ποιος υπογράφει αυτό:
    http://iate.europa.eu/iatediff/SearchByQuery.do?method=searchDetail&lilId=1489772&langId=&query=c%C3%A9ruse&sourceLanguage=fr&domain=0&matching=&start=0&next=1&targetLanguages=el
    Την περασμένη εβδομάδα άκουσα για μια δίκη που αφορούσε ένα φάρμακο που έπαιρνε μία γνωστή μου το 1988-1989 και ήξερα ότι ήταν επικίνδυνο και της το είχα πει. Η δίκη έγινε τόσα χρόνια μετά και τα «θύματα» βγαίνουν τώρα και φωνάζουν. Ωστόσο, ακόμη και τα περιοδικά γενικού περιεχομένου (όχι μόνον τα ιατρικά) το ανέφεραν.
    Αλλά, περί καλλωπισμού… σιλικόνη! (κατά το «περί ορέξεως»).

  18. Μπουκανιέρος said

    #8 κ.ά.

    Η μολυβδίαση μπορεί να ήταν γνωστή στην αρχαιότητα, πάντως το μόλυβδο τον χρησιμοποιούσαν αβέρτα-κουβέρτα οι αρχαίοι. Και οι μοντέρνοι άλλωστε, σε μερικά πράγματα και ως το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Οπότε, ως προς αυτό τουλάχιστον, δεν υπάρχει λόγος να σας ενοχλεί ειδικά ο μεσαίωνας.

    (Καλά για το παραμύθιασμα με τους αρχαίους έγραψα αλλού)

  19. Qq said

    Ο μόλυβδος μόνος του δεν βοηθά, αλλά ο συνδυασμός με ξύδι. Ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείτε αυτή η μέθοδος. Ενώ το ξύδι μόνο του ξανθαίνει τα μαλλιά, αν μετά το λούσιμο τα χτενίσεις με μολυβδαίνια χτένα, σκουραίνουν. Ελλοχεύει όμως ο κίνδυνος τα μαλλιά μετά να μυρίζουν ξύδι, ειδικά αν έχετε λιπαρά μαλλιά, και αυτή η μυρωδιά είναι έντονη και επίμονη. Θα χρειαστούν πολλές μέρες και πολλά λουσίματα και να σταματήσουν να μυρίζουν.

  20. Μισιρλού... said

    Πολύ ενδιαφέρον φαίνεται το βιβλίο! Βλέπω το αίμα του Kohlhase κόχλαζε !!!
    Αν ήμουν πάντως εγώ η μεταφράστρια, θα τον έλεγα : Μιχαλιό Μολυβιάτη…
    😆

    Νικόλα(ς), για το kohl θυμάμαι πως είχαμε ξανακάνει κουβέντα, σχετικά πρόσφατα, στο: Η μάσκαρα που σκότωνε καλόγερους (που πιάσαμε λόγο για σουρμέδες και μολύβια περιγράμματος).

    Στο βιβλίο τη χτένα τη χρησιμοποιεί άντρας, αλλά δεν ξέρω αν οι μολυβένιες χτένες ήταν σύνεργο αποκλειστικά αντρικού καλλωπισμού.

    Νίκο, πολλή ενδιαφέρουσα και αποτελεσματική λοιπόν για τους άντρες η χρήση τής χτένας, αντί για καραμπογιά !!!

    Για την τοξικότητα του μόλυβδου ήξερα, αλλά δεν είχα γνώση πως τον 18ο αι. το χρησιμοποιούσαν και για φάρμακο… ή πως ο Ιπποκράτης περιγράφει χαρακτηριστικό κοιλιακό κωλικό σε εργάτη μεταλλείου και ο Νίκανδρος, τον 2ο αιώνα π.Χ., παρατήρησε τη σχέση μεταξύ της έκθεσης στο μέταλλο και της παρουσίας ωχρότητας, δυσκοιλιότητας, κωλικών και παράλυσης.
    (όλα αυτά τα ωραία τα λέει, κείμενο γιατρού, στο : ιατροnet).

    ***

    Τώρα που λέμε για χτένες, θυμήθηκα το θυμό μου, όταν έμαθα πως κάποια εποχή καταστρέφανε τους δίσκους γραμμοφώνου (78 στροφών) που ήταν από βακελίτη (ένα παράγωγο της φορμαλδεΰδης -με σχετική τοξικότητα και αυτή), για να τους πουλάνε με το τσουβάλι για χτένες!
    [μη σου πω πως έκανα να χτενιστώ 3 μέρες…]
    8)

  21. Μισιρλού... said

    @19
    Qq… Μυθεύματα! Ούτε ξίδια, ούτε χαμομήλια, ούτε λεμόνια…
    Σου μιλάει η πείρα!!!
    (Μη σου πω με βεβαιότητα πως, το ξίδι πως σκουραίνει…)

  22. Nicolas said

    @20 Μισιρλού (μαγική, ξωτική ομορφιά), ευχαριστώ, το είχα χάσει αυτό το επεισόδιο (ήμουν στο καθαρτήριο, για να μην πω στην κόλαση, του διαδικτύου).

  23. sarant said

    Μισιρλού, δεν έχει άδικο ο Qq: τις μολυβένιες χτένες τις χρησιμοποιούσαν με ξίδι.

    Π.χ.
    12) Was das Färben der Haare anbetrifft, so rät Orfila bei rotem Haar an, dasselbe täglich mit einem, in Alkohol getauchten Kamm zu kämmen. Ein altes Mittel unter dem Volk ist ein in Essig getauchter Bleikamm, womit jeden Morgen das Haar durchkämmt wird.

  24. Μισιρλού... said

    Νίκο, η απάντησή μου ήταν στο : «Ενώ το ξύδι μόνο του ξανθαίνει τα μαλλιά».

    Όσο και να θέλετε, δεν τα ξανθαίνει, δεν τα ξανθαίνει !!!
    😥 😥 😥

    ***

    Αφιερωμένο (για τις ξανθηστικές προσπάθειές σας):
    ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΟΣ ΤΟΛΗΣ – Μεγάλη χαμένη μου ξανθή Παναγιά….

  25. Μαρία said

    Το οξυζενέ τα ξανθαίνει.

  26. Και η πολλή τηλεόραση· ειδικά η μεσημεριανή…

  27. Qq said

    Όταν λέω ξανθαίνει, όχι σαν το οξυζενέ, αλλά σχετικά μία νότα πιο ανοιχτόχρωμο, και με το μόλυβδο μία νότα πιο σκουρόχρωμο. Αν αυτή η διαδικασία γίνετε καθημερινά, ποιος ξέρει, μπορεί κάποιος να καταντήσει Σουηδός, ή Αιθίοπας.

  28. Μπουκανιέρος said

    Απορώ πάντως που κανείς δεν έβαλε κάνα λινκ για την καλοζωισμένη σάρκα της Βιτεμβέργης κλπ.

  29. Άλλο να ξέρεις για την τοξικότητα και άλλο να αποφεύγεις τη χρήση. Στις οθόνες Η/Υ μόλις τα τελευταία χρόνια απαγορεύτηκε η χρήση στους κατασκευαστές. Το ίδιο και στα υγρά καύσιμα (αμόλυβδη βενζίνη). Μην ξεχνάμε επίσης τα μολυβένια στρατιωτάκια, τους μολύβδινους σωλήνες κλπ.
    Μας παίρνει αρκετό χρόνο μεταξύ του εντοπισμού ενός κινδύνου και της απομάκρυνσης του, συνήθως τον υποτιμάμε. Ποιος ξέρει τι ακόμη μας βλάπτει και δεν μας το λένε. Κάποτε θα γελάνε με εμάς όπως γελάμε εμείς με το μακιγιάζ των παλαιών Αγγλίδων.
    Ο μόλυβδος επίσης χρησιμοποιούταν λόγο του αυξημένου βάρους του για την νόθευση του χρυσού από επιτηδείους. Αυτό οδήγησε στην τυποποίηση των νομισμάτων και των διαχωρισμό τους σε επίσημα και άσημα, ίσως και χάρη στο «Εύρηκα» του φίλου μας του Αρχιμήδη.

    Παρεμπίπτοντος το λεξικό μου λέει ότι η λέξη είναι πιθανό δάνειο χωρίς να το διευκρινίζει.

  30. Μισιρλού... said

    @25. Εμ, καλά σας λέει η Μαρία! Μόνο το καυστικό οξυζενέ κάνει δουλειά…

    @26. Στάζι, τώρα αρχίζω να υποπτέυομαι γιατί έχω σκουρήνει επικίνδυνα! Πρέπει να έχω να δω μεσημεριανάδικο πάνω από 6-7 χρόνια…
    Να σκεφτείς, δεν πήρα είδηση ούτε το χωρισμό της Μενεγού! Το έμαθα κανα 10ήμερο μετά, αλλά ευτυχώς είχα τη φαεινή ιδέα και άκουσα βραδινές ειδήσεις του ΣΤΑΡ και έτσι τα έμαθα όλα με το Νι και με το Σίγμα !!!
    😆

    @27. OK Κιουκιού!
    Το θέμα είναι όμως, μη γίνει καμια οδείδωση και απ’ το βραχυκύκλωμα καταντήσει Αιθίοπας που να μιλάει απταίστως σουηδικά!
    😛

    Σας καληνυχτίζω, γιατί αύριο έχω μεγάλο «γύρισμα»!
    (Θα κάνω τον Βέγγο…)

  31. ΣοφιαΟικ said

    Εγώ θα τον έλεγα τον ήρωα Μιχαήλ Κάλχα, όπως τον μάντη.

    Όσο για το τι ξανθαίνει τα μαλλιά, δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα αλλά υπήρχε ένα σπρέι ονόματι Sun-In, που σου έκανε τα μαλλιά ας μην πω πως και διαβάζουν κι μικρά παιδιά (και βλέπω υπάρχει ακόμα και εξακολουθεί να απευθύνεται σε εφήβους). Το ψέκαζες και καθόσουν στον ήλιο ή αν δεν είχε ήλιο, κάτω από σεσουάρ. Και μετά έκλαιγες για μιa βδομάδα ασταμάτητα. Ή κλειδωνόσουν μέσα.

  32. 7 Ιουνίου, 2010 στο 08:56
    Εγώ πάντως θυμάμαι πολύ καλά πως στη Μυτιλήνη, τουλάχιστον,χρησιμοποιούσαν μολυβένιες χτένες… για ξεψείριασμα. Η γιαγιά μου πάντως είχε μία.

  33. Το Ragtime του Doctorow έχει μια ιστορία που θυμίζει αυτήν που γράφετε: με πρόφαση ότι πρόκειται για ιδιωτική οδό οι εθελοντές πυροσβέστες ζητούν διόδια από τον μαύρο μουσικό Coalhouse όταν περνάει από μπροστά τους με την απαστράπτουσα T-Ford του. Εκείνος αρνείται, φεύγει για να διαμαρτυρηθεί στις αρχές, επιστρέφει και βρίσκει κατεστραμμένο το αυτοκίνητο και η ιστορία εξελίσσεται με παρόμοιο τρόπο. Καθώς έγραφα το σχόλιο συνειδητοποίησα την ομοιότητα των ονομάτων των ηρώων και γκουγκλίζοντας καταλήγω ότι ο Doctorow όντως εμπνεύστηκε μάλλον από τον Κλάιστ.

  34. sarant said

    Καλημέρα, έχετε δίκιο: κάπου διάβασα ότι το έχει αναγνωρίσει ρητά -και φυσικά η ομοιότητα των ονομάτων δεν είναι τυχαία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: