Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Να κεράσει ένα κεράσι;

Posted by sarant στο 7 Ιουνίου, 2010


Σε προηγούμενο σημείωμα μιλήσαμε για τα φρούτα γενικώς, οπότε τώρα ταιριάζει να περάσουμε στο ειδικό, στην εξέταση επιμέρους φρούτων. Και αφού είναι η εποχή τους, ξεκινάω από ένα φρούτο που μ’ αρέσει πολύ, το κεράσι, αν και φέτος καλά και φτηνά κεράσια δεν έχω ακόμα βρει. Όσο ήμουνα στην Ελλάδα, στο τέλος του Μάη, έβρισκα ή κάτι ωραία αλλά ακριβά ή κάτι κακομοιριασμένα (δεν θα πω από ποια περιοχή, να μην έχουμε παρεξηγήσεις) που κάναν δυόμισι το κιλό. Ίσως τώρα να έφτιαξε η κατάσταση, αλλά εδώ που βρίσκομαι τώρα τα κεράσια πάνε από εξάρι και πάνω –αν και είναι πολύ καλά, γαλλικά. Τέλος πάντων, το κεράσι ποτέ δεν ήταν πολύ φτηνό φρούτο.

Η λέξη κεράσι έχει αρχαία ελληνική προέλευση, από το ελληνιστικό κεράσιον, υποκοριστικό του κέρασος, που σήμαινε την κερασιά. Το δέντρο φαίνεται πως ήρθε από τη Μικρασία, αν σκεφτούμε και το τοπωνύμιο Κερασούς, οπότε η ελληνική λέξη θα είναι δάνειο από κάποια μικρασιατική γλώσσα, πανάρχαιο μάλιστα.

Στη Ρώμη, την καλλιεργούμενη κερασιά την έφερε από τον Πόντο ο Λούκουλλος  και ονομάστηκε cerasus. Ο καρπός της κερασιάς, το κεράσι, ονομάστηκε cerasium, στα μεταγενέστερα λατινικά ceresium, και στα λαϊκά λατινικά ο τύπος του πληθυντικού ceresia θεωρήθηκε εσφαλμένα ως ενικός θηλυκού γένους. Από αυτόν παράγεται το γαλλικό cerise και το αγγλονορμανδικό cherise, και επειδή η κατάληξη θεωρήθηκε κατά λάθος ότι δηλώνει πληθυντικό, στα αγγλικά το τελικό –s εξέπεσε κι έχουμε το μεσαιωνικό αγγλικό chery, σημερινό cherry,  που σημαίνει κεράσι. Μέσω των λατινικών πέρασε η λέξη στις πιο πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες (ή και όχι μέσω των λατινικών, π.χ. κιράζ στα τούρκικα,) και από τα αγγλικά επανήλθε ως αντιδάνειο το τσέρι, που είναι σύντμηση του cherry brandy. Να σημειωθεί ότι το σέρι (sherry) είναι και αυτό αγγλικής προελεύσεως και ηδύποτο, αλλά ετυμολογικά δεν έχει καμιά σχέση με το τσέρι, αφού πήρε την ονομασία του από την ισπανική πόλη Xeres απ’ όπου το προμηθεύονταν οι Άγγλοι. Αντιδάνειο και από κεράσια, αλλά λιγότερο διαδομένο είναι το γερμανικό κιρς.

Είπαμε ότι το κεράσι γεννήθηκε στη Μικρασία, αλλά και σήμερα η πρώτη κερασοπαραγωγός χώρα είναι η Τουρκία. Πάντως και η Ελλάδα έχει μεγάλη παραγωγή, ιδίως η βόρεια ή στα βουνά γιατί το κεράσι είναι φρούτο που ευδοκιμεί σε ημιορεινές περιοχές. Φημισμένα είναι τα κεράσια Βοδενών («πήρα κάτι πεντανόστιμα κεράσια, τεράστια, τα λένε βοδινά επειδή είναι πολύ μεγάλα, σαν βόδια», εξηγούσε κάποιος αποδεικνύοντας ότι με την ετυμολογία πλησιάζουμε την αλήθεια των λέξεων). Ξεχωριστή ποικιλία είναι τα πετροκέρασα, που αξιώθηκαν και τραγούδι: χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερίκοκο.

Σε πολλά ορεινά χωριά καλλιεργούσαν την κερασιά, που είναι συχνότατη σε τοπωνύμια. Πέρα από την Κερασούντα που ήδη αναφέραμε (σήμερα λέγεται Giresun), υπάρχουν ένα σωρό μικρά χωριά Κερασιά, ενώ Κερασίτσα είναι το χωριό του Γρηγόρη Λαμπράκη στην Αρκαδία –πιο πέρα υπάρχει και η Βλαχοκερασιά.

Η γνωστότερη παροιμία με τα κεράσια είναι όπου ακούς πολλά κεράσια να βαστάς μικρό καλάθι, που δεν ξέρω αν υπάρχει σε άλλες γλώσσες –έχει άραγε τούρκικο ανάλογο; Μάλλον όχι, γιατί δεν βρίσκω τίποτα στον Ρεντχάουζ. Πάντως είναι παροιμία ευεξήγητη, με εικόνα εύληπτη και παραστατική.

Άλλη γνωστή φράση με το κεράσι είναι το «κερασάκι στην τούρτα», που τη λέμε για μια λεπτομέρεια που έρχεται σαν επιστέγασμα μιας κατάστασης. Αρχικά η έκφραση είχε θετική χροιά, για το επιστέγασμα μιας ευχάριστης κατάστασης, αλλά σιγά-σιγά όλο και περισσότερο τη βρίσκω να λέγεται για αρνητικές καταστάσεις, για τη σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι της αγανάκτησης σε μια κατάσταση που ήδη πήγαινε στραβά· για παράδειγμα, πριν από μερικές εβδομάδες, είχα διαβάσει σε ρεπορτάζ ότι τα ελληνικά ομόλογα δέχτηκαν σφυροκόπημα, τα σπρεντ εκτινάχθηκαν στα ύψη, και το κερασάκι στην τούρτα ήταν η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας. Καθόλου εύγευστο κερασάκι, θα συμφωνήσετε. Πάντως η φράση είναι σίγουρα δάνειο από τα γαλλικά (le cerise sur le gâteau) ή από τα αγγλικά (cherry on the cake), διότι για να γεννηθεί προϋποθέτει αστική ανάπτυξη· στην αγροτική Ελλάδα που γέννησε τις περισσότερες εκφράσεις της γλώσσας μας δεν έφτιαχναν τούρτες. Υπάρχει πάντως και η φράση «βαστάει απ’ τα κουκιά ως τα κεράσια» που τη λένε σε μερικά μέρη για κάτι που διαρκεί λίγο ή για ρούχα μικρής αντοχής.

Μια και πιάσαμε τη γαλλική έκφραση, να πω ότι σε γαλλικό φρασεολόγιο βρίσκω κάμποσες εκφράσεις με τα κεράσια, όπως κόκκινος σαν κεράσι (rouge comme une cerise, εμείς λέμε σαν παντζάρι ή σαν αστακός) ή avoir la cerise (που σημαίνει έχω γκίνια). Η μαμά μου δεν μ’ αφήνει να σας πω ότι στα αγγλικά cherry είναι η παρθενιά. Οπότε, θα εστιαστώ στο cherry-picking, που χρησιμοποιείται όταν διαλέγουμε κατά προτίμηση (και όχι αντιπροσωπευτικά) μόνο αυτά τα δείγματα που μας συμφέρουν. Π.χ. είσαι ερευνητής και μνημονεύεις μόνο τις κλινικές δοκιμές που υποστηρίζουν τη θεωρία σου και τις άλλες τις αποσιωπάς. Αυτό το είχα μεταφράσει «κορφολόγημα» κάποτε.

Σαν ήμασταν μικρά, τα κεράσια σε ζευγάρι με το κοτσάνι τους, όπως στην εικόνα, τα κρεμούσαμε στ’ αυτιά μας. Τα δυο κεράσια είναι το έμβλημα του ΚΚ Τσεχίας –μπήκαν το 1990 στη θέση του σφυροδρέπανου. Με κουκούτσια από κεράσια είχε πυροβολήσει, αν θυμάμαι καλά, ο βαρόνος Μινχάουζεν ένα ελάφι στο κεφάλι, αλλά χωρίς να το σκοτώσει –το συνάντησε ένα χρόνο αργότερα και είχε φυτρώσει μια μεγάλη κερασιά με νόστιμα φρούτα!

Το κεράσι έχει ξαδερφάκι του το βύσσινο, που συνήθως το χρησιμοποιούμε σε γλυκά και μόνο κάτι φανατικοί σαν κι εμένα το τρώνε ωμό. Ετυμολογείται από το βύσσινος δηλ. φτιαγμένος από βύσσο κι έτσι λέγονταν τα ενδύματα των βασιλιάδων που ήταν φτιαγμένα από εκλεκτό λινό· κι επειδή αυτά ήταν πορφυρά, η λέξη βύσσινος πήρε τη σημασία πορφυρός και μετά χρησιμοποιήθηκε και για το πορφυρό αυτό φρούτο. Σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες, το βύσσινο ονοματίζεται σαν παραλλαγή του κερασιού. Η ελληνική λέξη έχει περάσει και στα τούρκικα, στις βαλκανικές γλώσσες –στα ρουμάνικα, visinata είναι η βυσσινάδα– αλλά και στις σλάβικες· θυμόμαστε και τον Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ. Τη βυσσινάδα, που είναι ένα κι ένα μετά την καλοκαιρινή σιέστα, τη θεωρώ πολιτισμικό επίτευγμα πρώτης γραμμής. Ίσως όμως είμαι προκατειλημμένος 🙂

Συμπλήρωση: Όπως επισήμανε ο αγαπητός Αλφρέδος, λείπει η αναφορά στην παροιμιακή φράση «να λείπει το βύσσινο» ή «να μένει το βύσσινο», που τη λέει κάποιος όταν αρνείται πρόταση ή προσφορά που του έγινε, επειδή συνοδεύεται από υποχρεώσεις που δεν θέλει να αναδεχθεί ή επειδή τη βρίσκει ασύμφορη ή επικίνδυνη. Σύμφωνα με το ανέκδοτο (που μπορεί βέβαια να είναι μπεντροβάτο), η φράση γεννήθηκε όταν ένας ψηφοφόρος παράγγειλε γλυκό βύσσινο στο καφενείο για τον κομματάρχη του, ζητώντας του παράλληλα ένα ρουσφέτι· ο κομματάρχης, που δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να το ικανοποιήσει, είπε τη φράση αυτή στο σερβιτόρο.

172 Σχόλια to “Να κεράσει ένα κεράσι;”

  1. aerosol said

    Tο να πάρεις την παρθενιά είναι to pop the/that cherry.
    [Παρολαυτά, τα ωμά βύσσινα τα βρίσκω πολύ πιο εθιστικά από τα κεράσια!]

  2. π2 said

    Όταν μικρός άκουγα για κεράσια Βοδενών ήμουν βέβαιος ότι ένα τόσο νόστιμο φρούτο δεν μπορεί παρά να το φέρνουν από κάποιο εξωτικό μέρος, κι αναρωτιόμουν πού να βρίσκονται τα μακρινά Βοδενά…

    Κάνουν πλέον και διεθνές συνέδριο.

  3. Μην ξεχνάμε και τον «Καιρό των κερασιών» (Le temps des cerises), τον ύμνο της Κομμούνας του Παρισιού του 1871.

  4. Immortalité said

    «βαστάει απ’ τα κουκιά ως τα κεράσια» Για ότι δεν κρατά πολύ εμείς χρησιμοποιούμε μόνο φρούτα: «απ’ τα σύκα μέχρι τα σταφύλια» 🙂

  5. espectador said

    Τα κερασια Κολινδρου επισης ειναι διασημα (γινεται και σχετικο πανηγυρι) και φυσικα της Κομοτηνης εδω διπλα.

  6. chris-vom said

    Παροιμία με κεράσια από τα Τούρκικα: Armudun önü, kirazın sonu (που σημαίνει επί λέξει ότι τα αχλάδια πρέπει να τα τρώει κανείς όταν πρωτοβγαίνουν, ενώ τα κεράσια προς το τέλος. Κάτι σαν το ‘κάθε πράμα στον καιρό του’).

  7. lawgic said

    Κεράσια: 12 points!!!
    Το ίδιο και η ανθισμένη κερασιά, η οποία εκτιμάται και γιορτάζεται δεόντως στην Αμερικανική πρωτεύουσα:

    http://www.nationalcherryblossomfestival.org/cms/index.php?id=390

    Αξίζει να βρεθεί κανείς στην Washington D.C. εκείνη την εποχή (τέλη Μαρτίου-αρχές Απριλίου), το θέαμα είναι μοναδικό: σειρές από ανθισμένες κερασιές κατά μήκος του ποταμού Ποτόμακ και…τα πάντα είναι ροζ. Το έθιμο πέρασε στις Η.Π.Α. από την Ιαπωνία, στις αρχές του 20ου αιώνα:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Cherry_blossom

  8. Η συγκομιδή του κερασιού γίνεται τον Ιούνιο γιαυτό και στα ποντιακά ο μήνας λέγεται «ο Κερασινόν».
    Το καλύτερο κεράσι στην Ελλάδα παράγεται σε ένα χωριό της Β.Ελλάδος που βρίσκεται μεταξύ Ημαθίας και Εδέσσης ή Πέλλης ή Βοδενών (προτιμώ το δεύτερο) το οποίο ονομάζεται Ροδοχώρι. Πρόκειται για χωριό ποντίων προσφύγων από την περιοχή της Ματσούκας του Πόντου. Η ποικιλία τραγανά (ή κατά κόσμο πετροκέρασα) έχει Π.Ο.Π. (Πιστοποιημένη Ονομασία Προέλευσης) το Ροδοχώρι Ημαθίας. http://www.cookipedia.co.uk/wiki/index.php/Category:Greek_recipes

    Το κεράσι είναι πολύ ευαίσθητο στις καιρικές μεταβολές, ιδιαίτερα στη βροχή και λόγω της εποχής της συγκομιδής κατά την οποία και έχουμε αυξημένη πιθανότητα βροχόπτωσης, είναι πολύ πιθανόν μια παραγωγή να χαθεί. Είναι επομένως λογική η επαυξημένη τιμή του λόγω του παραπάνω κινδύνου.
    Άλλοι παράγοντεςς της επαυξημένης τιμής του κερασιού είναι η μη δυνατότητα αποθήκευσης του. Το κεράσι πηγαίνει από το χωράφι απευθείας στην αγορά.

    Μια φορά και έναν καιρό, ο νομός Ημαθίας ήταν από τους πλουσιότερους στην Ελλάδα, με τεράστιο όγκο εξαγωγών φρούτων προς την Κεντρική Ευρώπη. Η κακοδιαχείριση όμως των συνεταιρισμών μαζί με την νέα τάση των καταναλωτών να προτιμούν τα εντυπωσιακά σε εμφάνιση προϊόντα οδήγησε μεταξύ άλλων σε νέες ποικιλίες κερασιού όπως Βαν, Σάμπα κλπ με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να χαθεί το συγκριτικό πλεονέκτημα των Ελληνικών κερασιών που ήταν μοναδικά στον κόσμο. Η παγκοσμιοποίηση της παραγωγής επέφερε οικονομικό πλήγμα στα προϊόντα μας.

    Κάθε καλοκαίρι γίνεται γιορτή κερασιού στο Ροδοχώρι Ημαθίας, χωριό στο οποίο βρίσκεται η τρίτη στην τάξη ποντιακή εκκλησία, ο Άγιος Γεώργιος ο περιστερεώτας.

    Ετυμολογικά δεν ξέρω αν θα πρέπει να σκεφτούμε ως ρίζα το κέρας, αφού το φρούτο διακρίνεται για το μεγάλο κοτσάνι.

  9. «Κόκκινος σαν αστακός», δεν έχω ξανακούσει· μόνο «οπλισμένος». Εκτός από τοπωνύμιο για ένα χωριό, είναι και για περισσότερα, τα κερασοχώρια στους γιακάδες της Ροδόπης, τουρκοχώρια κατά κύριο λόγο, που ανέφερε κι o espectador, και φαντάζομαι θάχει κι αλλού…

    Τέλος, το κερασό, θαρρώ τόκανε με βύσσινα η γιαγιά μου…

  10. chris-vom said

    Επίσης, να σημειώσουμε ότι η ρουμάνικη vişinată είναι αλκοολούχο ποτό που φτιάχνεται με βύσσινα -δεν είναι κάτι που θα έδινε κανείς στα παιδιά του 🙂

  11. Στάζυ, εγώ το «κόκκινος σαν αστακός» το ακούω συχνά, πάντως.

  12. ΣοφιαΟικ said

    Εμένα τα κεράσια της παιδικής μου ηλικίας ήταν όλα πετροκέρασα, από το Άνω Καστρίτσι,όπου κάθε χρόνο γίνεται γιορτή κερασιού (αν και πλέον είναι άλλου είδους γιορτή).
    Μια χρονιά πήγαμε στη γιορτή και μετά καθίσαμε σε ένα εστιατόριο του χωριού που είχε τζουκμποξ και για να μας ξεφορτωθούν οι μεγάλοι μας έδωσαν κέρματα. Το κακό ήταν ότι εγώ δεν ήξερα τίτλους τραγουδιών, ούτε διάβαζα γρήγορα ακόμα και τα άλλα παιδιά ανυπομονούσαν οπότε πάτησα ένα κουμπί στην τύχη και βγήκε το ακόλουθο άσμα.

    Θυμάμαι ακόμα που μια ξαδέρφη μου με στραβοκοίταξε ότι δήθεν η επιλογή μου δεν ήταν καλή. Ίσως γι’ αυτό για πολλά χρόνια το είχα πάρει στραβά το τραγούδι.

    Τα κεράσια Βοδενών ήταν η σπεσιαλιτέ, τα πετροκέρασα ήταν τα κοινότερα (πως αλλάζουν οι καιροί).

    FFW Ξάνθη, ένα βράδυ περασμένα μεσάνυχτα περάσαμε μια παρέα δίπλα από μια κερασιά γεμάτη κεράσια που προκλητικά κρεμόταν έξω από μια αυλή. Ένας συμφοιτητής μου ανέβηκε στα κάγκελα και άρχισε να κόβει, ενώ εμείς του φωνάζαμε θα σκοτωθεί, θα μας κλείσουν φυλακή κλπ κλπ. Τα κεράσια ήταν άγουρα και ξινά και δέκα- είκοσι κομμάτια όλα κι όλα. Ίσα για την (ξινο)γεύση.

  13. #12 Παρακαλώ μην αναπαράγετε λανθασμένες πληροφορίες. Μόλις σας γνωστοποίησα ποιος τόπος έχει το trademark των συγκεκριμένων κερασιών.
    Δεύτερον, δεν υπάρχουν Βοδενά. Η επίσημη ονομασία είναι Έδεσσα (η πόλη) και Πέλλης (ο νομός).

  14. Alfred E. Newman said

  15. π2 said

    Δεύτερον, δεν υπάρχουν Βοδενά. Η επίσημη ονομασία είναι Έδεσσα (η πόλη) και Πέλλης (ο νομός).

    Ωραίο αυτό, πολύ χαριτωμένο το βρήκα. Μου θύμισε τους Γαλάτες του Αστερίξ: «Αλεσία; Ποια Αλεσία;».

    Οι παραγωγοί στη λαϊκή έχουν διαφορετική άποψη βέβαια…

  16. Alfred E. Newman said

    Και έτερο άσμα με κερασο-αναφορά αλλά χρήσιμο και για μελλοντικές παροιμιακές αναρτήσεις. 😀

  17. π2 said

    Εγώ βρήκα ένα για τον Voulagx πάντως (αν είναι ακριβής η μετάφραση των στίχων):

  18. #15 Καλά αν θέλεις να αναπαράγεις την Σλαβική προπαγάνδα καν’ το. Η επίσημη πάντων ονομασία είναι Έδεσσα. Το βοδενά δεν έχει καμία σχέση με το «βόδι» αλλά προέρχεται από τη λέξη βόντα που σημαίνει νερό. Η πόλη ανήκει στην Ελλάδα από τους βαλκανικούς πολέμους και λέγεται Έδεσσα.
    Εκτός αν θέλεις να αποκαλούμε και τους δήμους της Αθήνας με τις τούρκικες ονομασίες και να επιστρέψουμε στο 1800. Εγώ ως πολίτης της Ελλάδας χρησιμοποιώ τους Ελληνικούς όρους και ονομασίες.

  19. Nicolas said

    Ωραίο το βλάχικο.
    Τα γαλλικά κεράσια:

    Το κεράσι τρώγεται πάνω στο δέντρο (και η ποικιλία κλεψιμαίικο είναι η πιο νόστιμη). Έχουμε την τύχη να γνωρίζουμε κάποιον που έχει πολλές κερασιές, ίσως από βδομάδα να είναι ώριμα (έχουν αργήσει λίγο φέτος). Με το ταχυδρομείο στέλνονται;

  20. Μια που τόφερε η κουβέντα, τη ζημιά στα τοπωνύμια και μικροτοπωνύμια (τι να κάνουμε, Στράβωνα, ιστορία είναι αυτή) που έκαναν οι ειδικές επιτροπές στο μεσοπόλεμο, την κάνει τώρα στην Αθήνα το μετρό. Έχω την εντύπωση ότι ο κόσμος έχει ξεχάσει, για παράδειγμα, τι και ποι εστί το Μπραχάμι. Σε μια γενιά από τώρα, θα υπάρχει μόνον Άγιος Δημήτριος, βοήθειά μας.

  21. Γιατί αυτοί που το ονόμασαν Μπραχάμι σεβάστηκαν το παλαιότερο τοπωνύμιο; Έτσι είναι η ιστορία, ο έχων την κυριότητα ονοματίζει όπως θέλει.

  22. π2 said

    Στράβωνα, Στράβωνα, έχεις και ψευδώνυμο γεωγράφου. Την Έδεσσα Έδεσσα θα την πω. Αλλά η πρόταση «Δεν υπάρχουν Βοδενά» είναι αστεία, πώς να το κάνουμε. Κι αν ψάξεις στη λαϊκή για κεράσια Εδέσσης, ξαναλέω, σφύρα μου.

  23. Η εξαφάνιση του Μπραχαμίου (ή Μπραχαμιού;) με ενοχλεί γιατί επιβάλλεται εκ των άνω, όπως ας πούμε η πάλαι ποτέ Πλατεία Ελευθερίας έγινε Μέγαρο Μουσικής. Αντίθετα, βέβαια, η Πανεπιστημίου δεν έγινε Ελευθερίου Βενιζέλου, ούτε η Πατησίων 28ης Οκτωβρίου. Κατά τα άλλα, φυσικά, είναι μια ιστορική διαδικασία.
    Κι εγώ για κεράσια Βοδενών ξέρω, βέβαια.

  24. π2 said

    Επ’ ευκαιρία, Δύτη, η επιτροπή του μεσοπολέμου εμένα άλλη δυσκολία μου δημιουργεί: το να πρέπει να γράφω προτάσεις του τύπου «Στην (αρχαία) Σκύδρα (το σημερινό Αρσένι) ανακαλύφθηκε […]. Αντιθέτως, στη (σύγχρονη) Σκύδρα […]» Όταν πρέπει να βάζεις τρεις παρενθέσεις σε μια πρόταση, κάτι δεν πάει καλά. 🙂

  25. Immortalité said

    ορίστε και το τραγούδι του τίτλου

    @19 Νικολά στην κερασιά είχε ανέβει και ο Καζαντζάκης και την έφαγε όλη και δεν ξανάφαγε ποτέ μετά κεράσια. Γιαυτό πρόσεχε 😉

  26. Άκου να δεις πως είναι η ιστορία. Το Ροδοχώρι Νάουσας παρήγαγε παλαιόθεν τα καλύτερα κεράσια στην Ελλάδα. Το χωριό υπάγεται διοικητικά στην Νάουσα αλλά μέχρι πριν από κάποια χρόνια (άνω των 30) ανήκε στον νομό Πέλλης. Ακόμη και σήμερα υπάγεται εκκλησιαστικά στο νομό Πέλλης.
    Για όσο διάστημα ο συνεταιρισμός ήταν ισχυρός κανένας δεν τολμούσε να μιλήσει για άλλα κεράσια εκτός από αυτά. Δες τα τελαράκια στην αγορά και θα με θυμηθείς. Με την πτώση όμως του συνεταιρισμού βρέθηκαν διάφοροι που εκμεταλλεύτηκαν το κενό για να δημιουργήσουν δικές τους «ταμπέλες».
    Αυτά είναι τα δεδομένα. Βαλ’ τα στη σειρά και θα βγάλεις νόημα.
    Όσο για κεράσια Εδέσσης, ευτυχώς έχω την πρόσβαση να μαζέψω από το ίδιο το δέντρο κεράσια Ροδοχωρίου.

  27. Immortalité said

    Στράβωνα όλοι κεράσια Βοδενών τα ξέρουμε…

  28. Σου λέω το σωστό. Πίστεψε ότι θέλεις.

  29. marulaki said

    @23: Η Πανεπιστημίου δεν έγινε Ελευθερίου Βενιζέλου για πρακτικούς λόγους (φαντάζομαι τώρα εγώ), διότι κάθε δήμαρχος στην Αττική έχει ονομάσει τον κεντρικό δρόμο του ‘Ελευθερίου Βενιζέλου’. Καλλιθέα, Αθήνα, Πειραιάς, παντού!
    Σκέψου ένα διάλογο με ταξιτζή και να ξεκινάω από Μικρολίμανο:
    Εγώ: Στην Ελευθευρίου Βενιζέλου παρακαλώ.
    Ταξιτζής: Ποια απ’όλες;
    Εγώ: Στην Πατησίων.

    QED 😀

  30. marulaki said

    Όσο για την αλλαγή τοπωνυμίων στην Αθήνα, κάποτε είχα διαβάσει ότι η περιοχή πίσω απο το Χίλτον λεγόταν παλιά ‘Βατραχονήσι’ και η Νέα Ιωνία ‘Ποδονίφτης’ λόγω του ρέματος.

  31. Όσο για τις ονομασίες, είναι καθαρά ζήτημα κυριαρχίας. Οι Τούρκοι μετονόμασαν την Κωνσταντινούπολη και εκατοντάδες άλλες πόλεις και χωριά. Βέβαια επειδή έπρεπε να κρατήσουν και Ελληνικά στοιχεία της έδωσαν το Ελληνικότατο όνομα «Istabul» για το οποίο οι φανατικοί ισχυρίζονται ότι προέρχεται από το Islambul ή κάτι τέτοιο. Θα τολμούσε όμως κάποιος να μιλήσει για Κωνσταντινούπολη μέσα στην Τουρκία ή για Μοναστήρι στα Σκόπια;
    Εμείς τι είμαστε; Οι καλοί των Βαλκανίων; Έτσι είναι τα Βαλκάνια, έτσι πάμε και εμείς. Εκτός αν ακολουθήσουμε το δόγμα «σφάξε με πασά να αγιάσω».

  32. Alfred E. Newman said

    @30 Μαρουλάκι
    Ποδονίφτης ονομαζόταν η σημερινή Νέα Φιλαδέλφεια. Η Νέα Ιωνία ονομαζόταν Ποδαράδες.

    Τώρα, η ονομασία βατραχονήσι παρέμεινε τουλάχιστον ως τη δεκαετία του 60. Μετά όμως από τα εγκαίνια του Χίλτον τον Απρίλιο του 1963 το Βατραχονήσι άρχισε να αποκαλείται «πίσω από το Χίλτον».
    Η γεωγραφική κάλυψη του χώρου ήταν αρκετά ασαφής δεδομένου ότι πολλοί ήθελαν να χρησιμοποιούν το Χίλτον σαν τοπόσημο.
    Κάποτε μάλιστα είχαμε αποφανθεί ότι η περιοχή «πίσω από το Χίλτον» αρχίζει από την οδό Μιχαλακοπούλου και τερματίζει στις πάμπες της Αργεντινής.

  33. marulaki said

    Ω, μερσί! Μπέρδεψα τα… πόδια!! Βέβαια, το Χίλτον είναι πιο ενδιαφέρον από το Βατραχονήσι. Αν μπορούσαν ορισμένοι να λένε ότι γεννήθηκαν μέσα στο Χίλτον, θα το έκαναν!

  34. sarant said

    Ευχαριστώ όλους.

    Αλφρέδο, ευχαριστώ για τα βιντεάκια. Το τραγούδι του Βιολάρη δεν το θυμάμαι, παρόλο που αυτόν το δίσκο τον είχα ακούσει. Κάλλιο αργά.

    Κρις, ωραία παροιμία.

    Στράβωνα, το νεοελληνικό κράτος έχει μετονομάσει χιλιάδες τοπωνύμια, επομένως δεν πάει με το σταυρό στο χέρι όπως λες. Αλλά γιατί τόσο γινάτι; Στο κάτω-κάτω η λέξη Βοδενά έχει ετυμολογική διαφάνεια και άμεση σχέση με την ιδιαιτερότητα της περιοχής, τα πολλά νερά, ενώ η προελληνική λέξη Έδεσσα κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει. Με τον καιρό, βέβαια, η ονομασία η παλιά μπορεί να ξεχαστεί, αλλά ακόμα -σαν ονομασία προελεύσεως των κερασιών- αντέχει.

  35. Nicolas said

    Ναι, αλλά η Paris θα ήταν αδελφή τους και δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα! (ουδέν καλόν… και βουκέφαλα)

  36. π2 said

    Νίκος από την -σημασιολογικά- ίδια ρίζα είναι και η Έδεσσα (το φρυγικό βέδυ = νερό, που το έχει κι ο Κλήμης στο παντόγραμμα που έλεγα τις προάλλες).

  37. #34 Sarant πέρα από τα Βοδενά το κυρίαρχο θέμα είναι τα κεράσια. Στα προηγούμενα σχόλια μου αιτιολογώ ότι τα διάσημα κεράσια δεν είναι έτσι όπως νομίζει ο πολύς κόσμος. Στοιχειοθέτησα ότι η Π.Ο.Π. των τραγανών κερασιών (τα οποία είναι γνωστά και ως πετροκέρασα λόγω της σκληρότητας τους) είναι συγκεκριμένη. Όπως δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Μεταξάς κάνει το καλύτερο κονιάκ αφού η Π.Ο.Π. ανήκει αλλού, έτσι υπάρχει συγκεκριμένος περιορισμός στα κεράσια και τις ποικιλίες τους.
    Αιτιολόγησα που οφείλεται η λανθασμένη φήμη, στο γεγονός δηλαδή της παλαιάς υπαγωγής του συγκεκριμένου χωριού στη διοικητική εξουσία της Εδέσσης. Νομίζω ότι έδωσα όλα τα στοιχεία προς αποκατάσταση της παρερμηνείας. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο γινάτι και κατανοώ ότι δεν μπορούμε όλοι οι Έλληνες να γνωρίζουμε τα πάντα για όλη την Ελλάδα, άλλο όμως η φήμη και άλλο το γεγονός.

  38. Ἔχουμε ἀκόμη πολλὲς ὄνομασίες νὰ ἐξελληνίσουμε. Καὶ πολὺ καλὰ θὰ κάναμε νὰ τὸ ἐπισπεύδαμε κιόλας.

  39. Γιὰ τὴν βυσσινάδα, Δέσποτα, θὰ συμφωνήσω μαζί σου.

  40. π2 said

    Στράβωνα, μην επιμένεις. Τι σχέση έχει η οροθεσία του νομού Πέλλας; Τα κεράσια Βοδενών λέγονται κεράσια Βοδενών γιατί οι βασικές περιοχές παραγωγής τους είναι στην ευρύτερη περιοχή της Έδεσσας (κυρίως στα ορεινά χωριά βορειοδυτικά της πόλης: Άγρας, Νησί, Καρυδιά, Κερασιά κλπ.) ήδη την εποχή που αυτή λεγόταν Βοδενά. Η Κερασιά λεγόταν Κερασιά ήδη πριν το ’13.

  41. Ηλεφούφουτος said

    Το τραγούδι που μου θύμισες εμένα, Νικοκύρη, ήταν το «Ναύτης βγήκε στη στεριά» γιατί κάπου λέει «θέλει να κεράσει, μια βανίλια παγωτό και γλυκό κεράσι» όθεν και ένα είδος ραμονιού, διότι εγώ μικρός που το άκουγα δεν το καταλάβαινα γιατί μου φαινόταν σαν να έλεγε το «κεράσει» δύο φορές. Δεν έίναι ακριβώς ραμόνι, γιατί ακουστικά το αντιλαμβανόμουν σωστά, απλώς δεν ήμουν εξοιειωμένος με «γλυκό κεράσι». Μόνο το βύσσινο ήξερα, άντε και το νεραντζάκι, το σταφύλι και τις πορτοκαλόφλουδες.

    Η βυσσινάδα και η βανίλια υποβρύχιο ξυπνούν και σε μένα παιδικε΄ς αναμνήσεις από καλοκαιρινά απογεύματα, όταν η μάνα μου πήγαινε επισκέψεις σε θειάδες και κουμπάρες κι έπαιρνε και μένα μαζί.

    череша (τσερέσα) στα Βουλγάρικα η κερασιά και το κεράσι, και πολύ μέσα στα λαογραφικά της χώρας αυτής. Π.χ. στεφάνια κερασιάς· επίσης το έθιμο που συνδέεται με τις μαρτινίτσες (τους μάρτηδες) παλιά ήθελε το ζευγάρι να δένει τις μαρτινίτσες, με τον πρώτο πελαργό που θα εμφανιστεί, σε κλαδί κερασιάς. Το έθιμο έχω να δει να τηρείται και τώρα, απλώς χωρίς πελαργό και χωρίς το δέντρο να είναι υποχρεωτικά κερασιά.
    Μετά δε την τελευταια διεύρυνση της ΕΕ, βλέπεις μαρτινίτσες δεμένες την άνοιξη και σε αγριοκερασιές, ή ό,τι παρόμοιο, των Βρυξελλών και του Λουξεμβούργου !!

    Στη Ρωσία πάλι το βύσσινο έχει τόσο πολύ την πρωτοκαθεδρία που και το λεξικό του Όζεγκοφ (κάτι σαν το ρωσικό Πτι Ρομπέρ, μαζί με το λεξικό του Ουσακόφ) ορίζει την κερασιά σαν είδος βυσσινιάς 🙂 (βοτανικά δεν στέκει ίσως αλλά στα γενικά λεξικά προέχει η κατανόηση του αναγνώστη). Βύσσινα κάποτε έβλεπες στη Ρωσία να πουλιούνται παντού σε χωνιά από χαρτί, στο δρόμο, σε σταθμούς τρένου (κατέβαινε ο επιβάτης στα γρήγορα ή το έπαιρνε απ το παράθυρο – κόβουν και τη δίψα, ξινά όπως είναι).

    Στα Ιταλικά Ιταλίας το κεράσι έγινε αγνώριστο: ciliegia , οι Σικελοί όμως έμειναν πιο πιστοί στο πρωτότυπο. Τσιράσα το λένε.

  42. sarant said

    Ηλεφού, μερσί για τις προσθήκες εξ Ανατολών.

    Τελικά, αντίστοιχο της παροιμίας «όπου ακούς πολλά κεράσια…» δεν βρέθηκε ακόμα σε άλλη γλώσσα (εννοώ, αντίστοιχο που να χρησιμοποιεί τα κεράσια). Να προσθέσω ότι καμιά φορά το β’ σκέλος έχει αυτονομηθεί, π.χ. ο πρόεδρος λέει ότι θα φέρει παιχτούρες, αλλά εγώ κρατάω μικρό καλάθι.

  43. Αφού έκανε ο Νικοδεσπότης μια μικρή μνεία στο Kirsch απο τα γερμανικά, ας προσθέσω δύο γερμανικές κερασοπαροιμίες:

    Die Kirschen in Nachbars Garten schmecken immer ein bisschen süßer (κατά λέξη: τα κεράσια στον κήπο του γείτονα είναι πιο γλυκά), εμείς δεν περιορισζόμαστε σε κεράσια, και

    Mit ihm ist nicht gut Kirschen essen (κατά λέξη: Δεν είναι καλό να τρως μαζί με αυτόν κεράσια), που θα πει ότι είναι δύσκολος άνθρωπος, μη συνεργάσιμος.

  44. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #31 Η επίσημη ονομασία της Ιστανμπούλ (στα νομίσματα και τα φιρμάνια) ήταν Konstantiniye! Άμα δεν ξέρεις άστο…
    #39 Βέβαια. Και γι αρχή να πιάσουμε την Άρτα, την Πρέβεζα, τη(ν) (Η)γουμενίτσα και τα… Γιάννενα. Τι? Δεν ήξερες ότι είναι ξενικής αρχής και τα 4? Τυχαίο? Δε νομίζω…

  45. Alfred E. Newman said

    @43 Νίκο

    Ο Μιχαήλ Γκέκας το 1926 στο βιβλίο του «Παροιμίαι Ελληνο-Γαλλικαί» είχε αποδώσει την παροιμία για τα πολλά κεράσια ως:

    Les grands diseurs ne sont pas les grands faiseurs.
    Grand vanteur, petit faiseur.

  46. Alfred E. Newman said

    Κατά τη διάρκεια της συζήτησης εμφανίστηκε κάπου-κάπου και το βύσσινο.
    Όμως ο Νικοδεσπότης έμμεσα αλλά εμφατικά δήλωσε:
    Να λείπει το βύσσινο. 😆

  47. Jimakos said

    Και για το μαρασκίνο, έχουμε αντίστοιχο ελληνικό ή οχι?

    Ωραίο λαογραφικό: Έχω ακούσει μπαρμπάδες να αναφέρουν »κερασάκια» τα μαλακά αξεσουάρ των (αρσενικών) γάτων! Οπτική ομοιότητα, προφανώς….

  48. sarant said

    Αλφρέδο, καλά να πάθω που συμπλήρωσα βιαστικά τα περί βύσσινου! Φυσικά είναι τεράστια παράλειψή μου που δεν ανέφερα τη φράση αυτή! Θα επανορθώσω.

    Για το μαρασκίνο, δεν ξέρω κάτι -αν και ο μοναχός Αγάπιος Λάνδος στο Γεωπονικόν (1647) λέει «τα μαρασκιά». Το έχει και ο Κοραής στα Άτακτα, αν και τα θεωρεί συνών. των βυσσίνων.

  49. sarant said

    Πρόσθεσα το εξής για τη φράση «να λείπει/να μένει το βύσσινο»:

    Όπως επισήμανε ο αγαπητός Αλφρέδος, λείπει η αναφορά στην παροιμιακή φράση «να λείπει το βύσσινο» ή «να μένει το βύσσινο», που τη λέει κάποιος όταν αρνείται πρόταση ή προσφορά που του έγινε, επειδή συνοδεύεται από υποχρεώσεις που δεν θέλει να αναδεχθεί ή επειδή τη βρίσκει ασύμφορη ή επικίνδυνη. Σύμφωνα με το ανέκδοτο (που μπορεί βέβαια να είναι μπεντροβάτο), η φράση γεννήθηκε όταν ένας ψηφοφόρος παράγγειλε γλυκό βύσσινο στο καφενείο για τον κομματάρχη του, ζητώντας του παράλληλα ένα ρουσφέτι· ο κομματάρχης, που δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να το ικανοποιήσει, είπε τη φράση αυτή στο σερβιτόρο.

  50. Μαρία said

    Μαράσκα είναι μια ποικιλία κερασιών των Δαλματικών ακτών.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Marasca_cherry

    Το δικό μας λιαστό λικεράκι, το κερασό, το ανέφερε παραπάνω ο Στάζυ.

    Τα χρόνια που έμεινα στη Νάουσα φιλοξενούσα φοιτήτριες, που τον καιρό των κερασιών έκαναν μεροκάματα στο Ροδοχώρι, πρώην Μέγα Ρεύμα, πρώην Γκολέμα Ρέκα.
    Αλλά έχουμε κι εμείς τα κεράσια Γαζώρου, πρώην Πόρνα, που έγινε και ντοκυμαντέρ και παίχτηκε στο φεστιβάλ το 74 μαζί με το «Δι’ ασήμαντον αφορμήν» που αναφέραμε στο ποστ για τον καπνό.

  51. π2 said

    Για την οποία Πόρνα (σλαβικής ετυμολογίας αν δεν κάνω λάθος), ο τοπικός urban myth ήταν ότι πήρε τ’ όνομά της από πορνείο που είχαν ιδρύσει στρατηγοί του Αλεξάνδρου / οι Ρωμαίοι / οι Βυζαντινοί.

  52. sarant said

    urban ή rural legend; (πλάκα κάνω, πολύ καλό!)

  53. Immortalité said

    @ 49 Νίκο το «να λείπει το βύσσινο» μπορεί και να προέρχεται από νοικοκυρά που αρνήθηκε να το ξεκουκουτσίσει για να το κάνει γλυκό. Όποιος έχει καθαρίσει με την παραμάνα 7 κιλά βύσσινο για γλυκό ξέρει τί εννοώ… 😉

    @ 42 Ηλεφού το τραγουδάκι αυτό το βάλαμε στο στο 25 🙂

    @ 46 Τις γαλλικές παροιμίες τις προσυπογράφω και με τα δύο χέρια…

    Επίσης εχουμε και εδώ μια ποικιλία κερασιών τα λεγόμενα «γερακαριανά» από το χωριό Γερακάρι της επαρχίας Αμαρίου στο Ρέθυμνο που είναι ροζ με σφιχτή και τραγανή σάρκα. Σπάνια τα πετυχαίνεις…

  54. Μαρία said

    Δεν έχω ιδέα Πιδύε. Θυμάμαι αμυδρά μια ιστορία που άκουγα μικρή, που διαδραματιζόταν το τρένο και κάποιον που φώναζε Πόρνα, Πόρνα, αλλά τίποτα παραπάνω.
    Για την ετυμολογία θα μας μιλήσει ο Ηλεφού 🙂 Πάντως Πόρναλης δεν είναι ο μπουρδελιάρης.

    >Πάντως η φράση είναι σίγουρα δάνειο από τα γαλλικά (la cerise sur le gâteau)

    Νικοκύρη, επeιδή την έκφραση την πρωτοάκουσα στα μέσα της δεκαετίας του 80, μου μπήκαν ψύλλοι στ’ αυτιά. Και στα γαλλικά πρέπει να είναι μετάφραση απ’ το αγγλικά (the cherry on the cake/on the top)

  55. #41 Π2 Ένας χρήσιμος σύνδεσμος http://ec.europa.eu/agriculture/quality/door/registeredName.html?denominationId=821
    Κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι το κεράσι αποτελεί μονοπώλιο κάποιας περιοχής και δεν ευδοκιμεί αλλού. Αυτό συνέβαινε μόνο κατά την αρχαιότητα όπου η Κερασούς ήταν ο μοναδικός κερασώνας της γης. Όταν όμως μιλάμε για «τα περίφημα κεράσια των Βοδενών» θεωρώ ότι αυτός ο τίτλος ανήκει στο Ροδοχώρι Ημαθίας, που τυγχάνει να βρίσκεται στην ίδια περιοχή αλλά όπως λέει και η ρήση: άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας.
    Αν δεις τη διακύμανση της βιοποικιλότητας βάση υψομέτρου, θα πάθεις πλάκα με το τι διαφορές υπάρχουν στη φύση μέσα σε λίγα μόλις μέτρα υψομετρικής διαφοράς. Για κάθε είδος του φυτικού βασιλείου υπάρχει μια περιοχή που αγαπά ιδιαίτερα. Το μικροκλίμα επομένως της περιοχής καθώς ίσως και η από αιώνες παραδοσιακή ενασχόληση του ποντιακού πληθυσμού με το κεράσι έκαναν το Ροδοχώρι βασιλιά του κερασιού. Αν δεν το γνωρίζετε εσείς, το γνωρίζουν σίγουρα οι Γερμανοί που επί δεκαετίες έτρωγαν το καλύτερο κεράσι καθώς όλη η παραγωγή εξάγονταν, με αποτέλεσμα να τρώτε εσείς τα κεράσια των 2 ευρώ που λέει και ο οικοδεσπότης στο κεντρικό κείμενο και οι ξένοι των 10€. Αυτό λοιπόν το καλύτερο και πιο γευστικό κεράσι του γνωστού κόσμου είναι το Τραγανό Ροδοχωρίου.
    Φυσικά η πιστοποίηση που βλέπεις στο σύνδεσμο δεν έγινε για τους Έλληνες καταναλωτές των οποίων το γευστικό και γευσιγνωστικό κριτήριο, δυστυχώς, είναι πολύ χαμηλό σε όλα τα επίπεδα, από το κρασί, τα φρούτα, τα φαγητά κλπ. Δυστυχώς για εμάς η αναζήτηση της αξίας της λεπτομέρειας απουσιάζει γιαυτό και έχουμε αιώνες να παράξουμε υψηλή τέχνη και πολιτισμό.
    (πως το γύρισα πάλι έτσι ο … 🙂 )

  56. sarant said

    Μαρία, το cherry on the cake των Άγγλων είναι κατά πάσα πιθ. δάνειο από τα γαλλικά. Η καθαυτό αγγλική έκφρ. είναι icing on the cake.

  57. π2 said

    Για το rural 🙂 myth είμαι βέβαιος· είπαμε, το πατρικό μου σόι ήταν ευφάνταστο. Για το τοπωνύμιο δεν είμαι απολύτως βέβαιος, αλλά τοπική αρχαιολόγος μου είχε πει ότι είναι σλάβικο και το ίδιο πιστεύει κι ένα βουλγαρομακεδόνικο ιστολόγιο που μπορείς να βρεις αν γκουγκλίσεις Πόρνα – Γάζωρος. Πάντως, υπάρχουν κι άλλες παρετυμολογήσεις της Πόρνας.

  58. gbaloglou said

    Να λοξοδρομήσω λίγο; Έτσι όπως τα παρουσίασε τα δίδυμα κερασάκια ο οικοδεσπότης … εμένα το μυαλό μου πήγε στο ιστορικό τάκα-τάκα! [Αλήθεια, πόσοι το θυμούνται; Μιλάμε μάλλον για το πρώτο μισό της δεκαετίας του 70…]

  59. Alfred E. Newman said

    @55 και 57

    Κάποιοι δίνουν δίκιο στη Μαρία (http://www.linternaute.com).

    C’est la cerise sur le gâteau
    Signification
    C’est le clou, l’avantage supplémentaire.
    Origine
    Cette expression serait la traduction littérale de l’équivalent anglais «the cherry on the cake».

  60. sarant said

    Τώρα που κοιτάζω το λεξικό του Alain Rey, θεωρεί κι αυτός τη γαλλική έκφραση δάνειο από τα αγγλικά. Περίεργο…. οπότε σαν να έχει δίκιο η Μαρία.

  61. Μαρία said

    Νίκο, δεν είναι περίεργο. Μόνο το αναθεωρημένο Ρομπέρ έχει την έκφραση.
    Το http://www.cnrtl.fr/definition/cerise δεν την έχει ενώ θα βρεις τα αργκοτικά, την παρθενιά στον Καναδά κλπ, πράγμα που δείχνει οτι είναι και πρόσφατη η αγγλικούρα. Ούτε και το βιβλίο που έχω με εκφράσεις και την ιστορία τους την καταγράφει.

  62. Μαρία said

    Αφού με βάλατε στον πειρασμό του γουγλίσματος:
    http://expre.fr/expression/titre/la-cerise-sur-le-gateau

  63. Alfred E. Newman said

    Μαρία,
    Υποθέτω ότι η έκφραση ικανοποίησης για την υποστήριξη που σου πρόσφερα θα εκδηλωθεί κάποτε στο μέλλον. 😈

  64. #45
    τὸ στοίχημα θὰ κερδηθῇ ἂν μιὰ γενιὰ ὁλόκληρη μάθῃ τὶς νέες ὀνομασίες. Ποιός λέει σήμερα Δεδέαγατς; Τὰ προελληνικὰ μποροῦν νὰ μείνουν π.χ. Πίνδος, Λυκαβηττός, κλπ.

  65. Μαρία said

    Αλφρέδο, θα σου στείλω πεσκέσι κεράσια Γαζώρου.

    Πιδύε, είδες ο κύριος Τρυφερούλης! Ελληνικό να ‘ναι κι ότι να ΄ναι.

  66. Όπως βλέπουμε στην παραπομπή που δίνει ο Στράβων (56), αυτό που είναι προστατευμένη ονομασία προελεύσεως (ΠΟΠ) είναι η ονομασία «κεράσια τραγανά Ροδοχωρίου», και το νόημα είναι ότι μόνον αν έχουν καλλιεργηθεί στο συγκεκριμένο τόπο μπορούν να λέγονται έτσι, ότι δεν είναι δηλαδή απλώς όνομα μιας συγκεκριμένης ποικιλίας που συμβαίνει να ευδοκιμεί εκεί. Με την ίδια έννοια δηλαδή που δεν είναι επιτρεπτό να ονομάσουμε «μέλι Υμηττού» το μέλι που προέρχεται από μελίσσια άλλου βουνού. Δεν βλέπω όμως τι σχέση έχει αυτό με τα «κεράσια Βοδενών» που πουλούν οι πλανόδιοι μανάβηδες. Δεν ξέρω – δεν είχα ποτέ καμία σχέση με το κύκλωμα των οπωροκηπευτικών – αν η ονομασία «κεράσια Βοδενών» είναι τυπικά προστατευμένη με κάποιον τρόπο, είτε σε εθνικό (ελλαδικό) είτε σε ενωσιακό επίπεδο, ώστε να είναι αγορανομική παράβαση να διαφημίζεις μ’αυτό το χαρακτηρισμό κεράσια άλλης περιοχής. Πάντως δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι όλοι οι Έλληνες τα έχουν ακουστά, έστω και αν μερικοί – ίσως περισσότεροι από όσους νομίζουμε – τα λένε «βοδινά», ενώ τα «κεράσια τραγανά Ροδοχωρίου», όσο εκλεκτά κι αν είναι, πρώτη φορά τώρα τα άκουσα (ίσως ακριβώς γιατι όπως λέει ο Στράβων, εξάγονταν όλα στη Γερμανία και δεν έφταναν μέχρι την Παλιά Ελλάδα…)

  67. Alfred E. Newman said

    @66

    Μη τάξεις άγιου κερί και του… Αλφρέδου οτιδήποτε… 😀

  68. π2 said

    Κορνήλιε, μπόσικο σε βρίσκω, γιατί να μείνουν τα προελληνικά, στην πυρά και αυτά.

    Πρέπει να πω πάντως ότι οι κατάλογοι των σλαβικών τοπωνυμίων που κυκλοφορούν στις λεωφόρους του διαδικτύου έχουν και ορισμένα προβληματικά λήμματα. Από πού κι ως πού το Ποστόλ (Άγιοι Απόστολοι, που ήταν το εν χρήσει ελληνικό τοπωνύμιο για τη σημερινή Πέλλα) είναι σλαβικό;

  69. Αγκαλιά εγώ κι εσύ
    Στ’αμπαζούρ το θαλασσί
    Από κάτω,
    Μ’ένα απλό μαρασκινό
    Κι ένα τσιγαράκι αγνό
    Μυρωδάτο…

    Θολή νηπιακή μου ανάμνηση. Ο Αλφρέδος θα το θυμάται καλύτερα…

    (Το σχόλιο θα ταίριαζε και στο περί Παπαστράτου!)

  70. Μαρία said

    69 Ε τι ψάχνεις τώρα! Δεν είδες τι έγινε προχτές με την παραφθορά της Δραβησκού σε Ζδραβίκ’ ;

  71. Μαρία said

    Άγγελε

  72. π2 said

    A, και μια άσχετη ερώτηση. Ο Θεόφραστος λέει ότι το κεράσι μοιάζει στη γεύση με την μεσπίλη, και μεσπίλη, λέει το LSJ, είναι medlar-tree, το οποίο, λένε τα αγγλοελληνικά λεξικά (είμαι σκράπας στη φυτολογία), είναι η μουσμουλιά. Επειδή τα μούσμουλα αλλιώς τα θυμάμαι, έκανα κάποιο λάθος στη μεταφραστική διαδρομή ή ήταν πολύ άγευστα τα αρχαία κεράσια;

  73. sarant said

    Μέσπιλα είναι σαφώς τα μούσμουλα. Άλλωστε από εκεί βγαίνει και η λέξη.

  74. Να σας δώσω ένα ακόμη στοιχείο, ίσως χρήσιμο στην ετυμολόγηση, αν πληγωθεί ο κορμός της κερασιάς, εκκρίνει ρητίνη. Μου φαίνεται μάλλον απίθανο να έχει σχέση με το «κήρος» (κερί) αλλά το αναφέρω μήπως βοηθήσει. Πιθανότερη ρίζα βρίσκω το κέρας.

  75. κατερίνα said

    Και κάτι θεατρικού ενδιαφέροντος: Ο «Βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ είναι στο original «κερασόκηπος»! Το «Βυσσινόκπηπος» είναι έμπνευση του πρώτου μεταφραστή.

  76. Nicolas said

    Αρχίζουμε τη σβάρνα.
    @42 Ήλεφ, το άλλο το διάσημο «ραμόνι» για το οποίο κάναμε λόγο ήταν αυτό:

    Μιλάει για κεράσια επίσης. Τη δικιά μου την κερασιά/τζεμιλέ την λένε Λεμονιά.
    Ομολογώ ότι πήγα στου Γούγλη για το ραμόνι κι έπεσα στου… Σαρνατάκου. Νίκο, είσαι référence πια!!! το χαίρομαι.
    Βυσσινάδα και βανίλια υποβρύχιο: ΟΙ γεύσεις. Τι τζατζίκια και μ…κίες (και ταραμάς, και ταραμάς, δεν είμαι του γλυκού).

    @44 Εμείς μιλάμε για χόρτα: « l’herbe est toujours plus verte chez le voisin » ή « c’est mieux chez les autres » (και μου θυμίζει το ανέκδοτο:
    Δυο τύποι στο γραφείο. Ο ένας κάνει μούτρα. Τι έπαθες, τι σου συμβαίνει, κλπ…
    Άσε δεν είμαι καλά, το ηθικό μηδέν.
    Α, εγώ όταν είμαι έτσι, γυρνάω στο σπίτι, παίρνω τη γυναίκα μου, πάμε στο κρεβάτι και μετά… όλα ρόδινα.
    Την άλλη μέρα, ο συνάδελφος είναι με ένα χαμόγελο μέχρι τ΄ αυτιά.
    Α, βλέπω ότι ακολούθησες τη συνταγή μου;
    Ναι. Ευχαριστώ πάρα πολύ. Και για να σου πω. Ωραία διακοσμημένο το σπίτι σου!

    @46 Δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Αυτό σημαίνει ότι άλλα τα λόγια κι άλλα οι πράξεις.
    Ενώ για υποσχέσεις που δεν πραγματοποιούνται, λέμε μεταξύ άλλων:
    « Une offr/ promesse de Gascon »
    http://www.expressio.fr/expressions/une-offre-promesse-de-gascon.php
    Attendez-moi sous l’orme.
    Origine et source: Livre des proverbes françois de 1710.
    Explication: Signifie que l’on ne croit pas au discours ou aux promesses d’une personne.
    Ή μια άλλη:
    Demain on rase gratis – Faire des promesses que l’on ne tient pas. Cette expression viendrait de l’échoppe d’un barbier où un panneau indiquant cette phrase restait accroché. Le barbier répondait alors à ceux qui demandaient leur rasage gratuit que c’était pour « demain »

    @53 Νίκο, αυτό το rural legend άπιαστο. Εύγε!

    @54 Έχουμε γαργαλεία σήμερα:
    http://shopping.cherchons.com/dossier/denoyauteur-a-cerises.html

    @55 Όντως, όντως:
    http://www.expressio.fr/expressions/la-cerise-sur-le-gateau.php
    Ε, να μας δώσουν και κάτι αυτοί οι Άγγλοι (εκτός από τις γυναίκες τους), όλα εμείς τους τα δώσαμε (κατά το έβριθινκ ιζ γκριικ, έβριθινκ ιζ φρεντςς)

    Λίγα για την Κερασούντα, ε; μη γίνουμε από δυο χωριά (έμαθα πράγματα τελευταία, οπότε προσοχή!).

    @59 Εγώ τα θυμάμαι. Επάνω στα καλώδια της ΔΕΗ ένα. Πως το ανέβασε εκεί πάνω! (οι κακές οι γλώσσες λένε ότι ο πατέρας του το πέταξε γιατί του είχε σπάσει τα βερίκοκα, αλλά αυτά πρέπει να είναι — ως συνήθως — διαδόσεις των «κομονιστών»). Εκείνη την εποχή, μόνον οι αλήτες είχαν τάκα-τάκα και μπορούσαν να αφοριστούν από το Πατριαρχείο (λείπει μια συλλαβή από την προηγούμενη λέξη).
    Ήταν κι αυτός:

    και σήμερα αυτοί:
    http://www.myspace.com/takkatakka
    που — λόγω Αστόρια μεριά — μάλλον Πορτοκάλοι είναι.

    Ουφ, δεν είναι σχόλιο πια, σχεδόν πόστι το κανα.

  77. Την υγειά σου νά’χεις, Μαρία! Ευχαριστώ!

  78. Από πού κι ως πού, Κατερίνα; Вишнёвый сад είναι ο πρωτότυπος τίτλος, που και να μην ξέρεις ρωσικά (αρκεί να διαβάζεις το αλφάβητο), για βύσσινα μιλάει!

  79. Sky said

    @73, 74
    http://www.pfaf.org/database/plants.php?Eriobotrya+japonica

    Mespillus japonica ή Eryobotrya j. είναι το δέντρο που βγάζει τα φρούτα «από την Καλαμάτα».

    Ερώτηση: Αλήθεια, γιατί τα σύκα και τα μούσμουλα συνδέθηκαν με τη συγκεκριμένη ερωτική συμπεριφορά;
    Ή αποτελεί αντικείμενο επόμενης ανάρτησης;

  80. gbaloglou said

    Η έκφραση «the cherry on top» είναι κοινότατη στις ΗΠΑ, και την χρησιμοποιούσα πολύ (ίσως και λόγω ιδιοσυγκρασίας).

  81. gbaloglou said

    #76:

    Γιατί άραγε;

  82. sarant said

    Sky, για τα μούσμουλα δεν το είχα προσέξει ότι έχουν τέτοια σημασία όπως τα σύκα -αν και, τώρα που το λες, κάτι θυμάμαι…

    Για τα σύκα θα είχε κανείς πολλά να γράψει, είναι στα υπόψη.

  83. Και για την αχλαδιά κάτι παίζει. Γνωστή εξάλλου η φράση: «την κουνάει την αχλαδιά»

  84. Nicolas said

    Έχουμε μούσμουλα και μούσμουλα.
    Τα χειμωνιάτικα:
    http://fr.wikipedia.org/wiki/N%C3%A8fle
    Mespilus Germanica
    το μέσπιλον το δικό σας
    Και τα ανοιξιάτικα(της Ιαπωνίας):
    http://fr.wikipedia.org/wiki/N%C3%A8fle
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%AC
    Eriobotrya japonica
    Τα χειμωνιάτικα θέλουν παγωνιά πριν την κατανάλωση για να μαλακώσει η σάρκα τους και να αναπτυχθεί η γεύση τους.
    Το ανοιξιάτικο ανήκει στην ίδια οικογένεια με την κερασιά (Rosaceae). Τα άνθη είναι εξαιρετικά αρωματικά.
    Και τα δυο έχουν ωραία γεύση που συναγωνίζεται αυτή των κερασιών (αν και είναι πιο ξινά), αν βεβαίως τα αφήσουμε να ωριμάσουν όπως πρέπει κι όχι μέσα σε ψυγεία και φορτηγά (τα φρούτα δεν τρώγονται από το σουπερμάρκετ, τρώγονται από το δέντρο*).

    * Και τα πιο νόστιμα είναι… το είπαμε έτσι; να μην τα ξαναλέμε.

  85. Παλιὰ στὸ χωριὸ εἴχαμε μιὰ κερασιά, ἄνθιζε τὴν ἄνοιξι καὶ ἦταν πανέμορφη, ἀλλὰ ἀπὸ κεράσια μέτρια πράματα. Ἀντίθετα, ἡ ἐξ ἴσου πανέμορφη βερυκοκιὰ δίπλα ἔβγαζε λουκούμια. Γιὰ σῦκα δὲν τὸ συζητῶ. Τρώγονται ὅσα καὶ νἆναι!

  86. Nicolas said

    Ως συνήθως από την φρουτολογία, φιρίκι-φιρίκι, το πάμε στην παπαρολογία. Μάλλον μούσμουλα και σύκα μαραμένα οδηγούν σε — δήθεν — ανώμαλες καταστάσεις. Το σύκο βέβαια έχει τα πρωτεία, λόγω και του πλήθους σπόρων που περιέχει. Αλλά οι εκφράσεις που αναφέρονται σ΄ αυτό είναι πιο… αντρίκειες. Δεν θέλω τώρα να σας πρήξω παραπάνω… το συκώτι. Τα σύκα θέλουν ολόκληρο πόστι (Νίκο, αν θέλεις, μπορώ να συνεισφέρω από τη γαλατική πλευρά).

  87. Nicolas said

    Μπλιάχ! τα βερίκοκα μόνον άγουρα μ΄ αρέσουν. Ώριμα, αναγουλιάζω. Αλλά τα σύκα… Κι επειδή τα σύκα (λόγω ετυμολογίας) ταιριάζουν με το συκώτι, φτιάχνω κάτι συνταγές με φρέσκο ή όχι φουαγκρά και σύκα, μούρλια (να τρώει η μάνα…). Ήπαρ συκωτόν που σε ανεβάζει (ηθικά, ηθικά, αμέσως ο νους σας!).

  88. Μήπως αν μετατρέπαμε την Ελλάδα σε ένα απέραντο περιβόλι θα περνούσαμε καλύτερα; Τι τα θέλουμε τα τσιμέντα και τα σίδερα; Ραχάτι, φιλοσοφία και όλα τα καλά της πλάσης. Μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε; 🙂

  89. Alfred E. Newman said

    @77
    Nicolas
    Απλώς είπα πως είχε αποδοθεί η παροιμία. Δεν είπα ότι η σημασία είναι ταυτόσημη.
    Παρεμφερώς ❗ με το ξύρισμα είμαι βέβαιος ότι θα θυμάσαι την αντίστοιχη φράση του Lewis Carrol στο Through the looking glass:
    «The rule is, jam to-morrow and jam yesterday – but never jam to-day.»

  90. Νίκο για την τιμή φέτος έχει να κάνει με το ζεστό Απρίλιο και τον παγωμένο Μάϊο. Τα δέντρα πήραν γρήγορα μπρος και μετά κάηκαν.

    Να αναφέρουμε και τη γκίνια, την κακοτυχία που σχετίζεται έμμεσα με τα κεράσια. Σε κάπως παλιά γαλλική argot «avoir la cérise» σήμαινε κακοτυχία επειδή guigne είναι ποικιλία κερασιών και υπήρχε και η ισοδύναμη έκφραση «avoir la guigne» η οποία ναι μεν δε χρησιμοποιείται σχεδόν καθόλου πια στα γαλλικά αλλά έχει περάσει στα ελληνικα ως γκίνια.

    Τα βύσσινα κι εγώ τα τρώω σκέτα. Είχα δει συνέντευξη με έναν Αλσατό που έφτιαχνε «griottes au sirop» (βυσσινάκια σιροπιαστά κοντά στο δικό μας γλυκό αλλά με πιο ρευστό και λιγότερο γλυκό σιρόπι) που έλεγε ότι τα φέρνει από τη Σερβία που έχει τα καλύτερα βύσσινα της Ευρώπης. Δεν ξέρω βέβαια αν ισχύει.

    Τα πετροκέρασα που μ’αρέσουν γιατί τα λένε έτσι; Επειδή είναι σκληρά; Και στα γαλλικά γιατί λέγονται Napoléon;

  91. Nicolas said

    @90 Alfreδ, μην παρεξηγιέσαι, απλή διευκρίνηση ήταν για τους μη γαλατομαθείς (ξέρεις αυτοί οι άνθρωποι των λέξεων είναι λίγο παράξενοι, είναι άρρωστοι με την ακριβολογία).

    Και με το τάκα-τάκα, μου θυμήσατε το ντρίκι-ντρίκι:

    Και το ντρίκι-ντρίκι, το τρίκι-τρίκι της γιαγιάς:

    Διαβάζω ταυτόχρονα και μία συνέντευξη του Ρουμπίνι για την οικονομική κρίση και μου θυμίζει το ανέκδοτο:
    Ένας πιλότος πετάει με το αεροπλάνο του πάνω από μια ζούγκλα με άγριους. Κάποια στιγμή παθαίνει το αεροπλάνο κάποια βλάβη και αναγκάζεται να προσγειωθεί. Τον βλέπουν όμως οι ιθαγενείς και αρχίζουν να τον κυνηγούν. Τι να κάνει αυτός ο κακομοίρης, τρέχει ώσπου φτάνει μπροστά σε έναν γκρεμό. Μπροστά ο γκρεμός, πίσω οι ιθαγενείς, λέει αυτός:
    «Ωχ, τώρα την πού…..!»
    Σαν από θαύμα όμως ανοίγουν οι ουρανοί και ακούγεται η φωνή του Θεού:
    «Όχι, τέκνο μου, δεν την πού……. Άσου προσεκτικά. Πάρε από κάτω μια πέτρα.»
    Σκύβει αυτός, παίρνει μια πέτρα.
    «Πέτα την στο κεφάλι του αρχηγού.»
    Σημαδεύει αυτός, την πετάει στον αρχηγό, τον πετυχαίνει στο δόξα πατρί και πάρτον κάτω ο αρχηγός. Και ακούγεται πάλι ο Θεός:
    «ΤΩΡΑ την πού..….!!!»

    Τέλος πάντων, ευχαριστώ, Νίκο, για αυτό το δροσιστικό πόστι με τα κεράσια… un peu de douceur dans ce monde de brutes !

  92. Ηλεφούφουτος said

    да порна στα Βουλγάρικα σημαίνει «να διατρυπήσω», να μπήξω το μαχαίρι σε κάτι. Μήπως έχει φαράγγι ή πέρασμα η περί ής ο λόγος περιοχή;

    Κατερίνα, πράγματι ο Τσέχοφ Βυσσινόκηπο έγραψε. Μήπως είχες υπόψη σου την αγγλική απόδοση, που όντως είναι cherry orchard;

    Ιμόρ, δεν το είδα, συγγνώμη!

  93. Μπουκανιέρος said

    #73-74
    «Μέσπιλα είναι σαφώς τα μούσμουλα.»

    Ασφαλώς εννοείται τις νέσπολες.
    Π2, μάλλον δεν έχεις πετύχει καλές νέσπολες.

    #83
    Νικοκύρη, σε κάποια παλιά ελληνική ταινία ήταν, όπου το ένα φρούτο σήμαινε στρέιτ και το άλλο γκέι. Το γιατί και το πώς δεν το ξέρω, πολύ παράξενο μου είχε φανεί.

  94. Ηλεφούφουτος said

    Κορνήλιε, η Ντελαγκράτσια στη Σύρο γλιτώνει ή δεν θα της κάνεις τη χάρη ούτε αυτηνής να την αφήσεις στη χάρη της;

  95. Μπουκανιέρος said

    Και ως προς τα Βοδενά, βυζαντινοί καθυστερημένοι, μη σας ξανακούσω να χρησιμοποιείτε μεσαιωνικές ελληνικές λέξεις γιατί θα φωνάξω τον Καστοριάδη!
    Εμ, αδιάσπαστη συνέχεια είν’ αυτή (με τρύπα διαμέτρου χιλιετίας και βάλε), δεν είναι παίξε-γέλασε.

  96. Μπουκανιέρος said

    #95
    Ηλεφού, νομίζω την έχουν κάνει Ποσειδωνία ή κάτι τέτοιο τρισχιλιετές.

  97. Alfred E. Newman said

    Στις αρχές της δεκαετίας του 60 ο περίφημος Μπάμπης, σερβιτόρος στο πάλαι ποτέ Βυζάντιο, ως γνωστόν «ονομάτιζε» τα διάφορα του καταστήματος.
    Μεταξύ αυτών ήταν και το γλυκό συκαλάκι το οποίο ονομαζόταν «Χατζηδάκις».

  98. κατερίνα said

    @79
    «Από πού κι ως πού, Κατερίνα; Вишнёвый сад είναι ο πρωτότυπος τίτλος, που και να μην ξέρεις ρωσικά (αρκεί να διαβάζεις το αλφάβητο), για βύσσινα μιλάει!»

    Μα τότε πρόκειται περί θεατρολογικού αστικού (ή μήπως να πω υπαίθριου;) μύθου! Μας το λέγαν στο πανεπιστήμιο. Ευχαριστώ που μου άνοιξες τα μάτια!

    Πάντως, στα αγγλικά ο τίτλος που έχει επικρατήσει είναι «The Cherry Orchard». Ξέρει κανείς για άλλες γλώσσες;

  99. sarant said

    Μπουκάν, αν είναι να αναφέρουμε όλες τις νησιώτικες παραλλαγές, μέσπολες, νέσπολες και δέσπολες, δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Βάζουμε την πανελλήνια λέξη.
    (Μέσπολες στην Κεφαλονιά, νέσπολες στους Παξούς και σε ένα άλλο νησί εκεί κοντά, δέσπολες στην Κρήτη, στο Τζάντε και στο Τσιρίγο αγνοώ πώς τις λένε).

  100. sarant said

    99:

    Κατερίνα, αν κρίνω από τη Βικιπαίδεια, όλες οι δυτικές χώρες έχουν κερασόκηπο και όλες οι βαλκανικές βυσσινόκηπο:
    http://en.wikipedia.org/wiki/The_Cherry_Orchard

  101. sarant said

    Και συμπληρώνω το 101

    Και τώρα που το ξανασκέφτομαι, ο λόγος ίσως είναι ότι σε πολλές δυτικές γλώσσες δεν υπάρχει εδραιωμένη λέξη για το βύσσινο ή δεν υπάρχουν βυσσινόκηποι στις χώρες αυτές.

  102. Nicolas said

    Η παραγωγή — και οι τιμές — εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Συνήθως τα δέντρα δίνουν μια χρονιά στις δύο (εκτός αν είναι πειραγμένα όπως την σήμερον ημέρα). Φέτος δεν ξέρω πως είναι και δεν έχω δοκιμάσει ακόμη (6 € το κιλό, ίσον 40 αρχαία φράγκα, ίσον 2.000 μακαρίτισσες δραχμούλες, μάγκες και μάγκισσες!). Από βδομάδα που θα ωριμάσουν θα πάμε στη Γαλλία να μαζέψουμε.

    Οι γεύσεις φέρνουν τις αναμνήσεις. Μια γκινιά πριν από πολλά χρόνια υπήρχε εδώ )κοντά στο άσπρο το αυτοκίνητο):
    http://maps.google.fr/maps?t=h&hl=fr&ie=UTF8&ll=43.579285,1.484444&spn=0.000493,0.000862&z=20
    Αξέχαστα!
    Κι άλλα ωραία κερασάκια είναι και τα αγρικέρασα του Prunus avium (σας αφήνω να μου πείτε πως λέγονται στα ελληνικά).
    Λίγα για όλα εδώ:
    http://isaisons.free.fr/cerisier.htm
    Για τα βύσσινα τώρα, ούτε λόγος: ο παράδεισος τέτοια γεύση θα πρέπει να είχε αν υπήρχε.
    Εδώ πολλές λεπτομέρειες:
    http://www.pommiers.com/cerise/cerisier.htm
    Για τα Napoléon δεν ξέρω από που προέρχεται (άραγε προς τιμή του Αυτοκράτορα;) αλλά συχνά χρησιμοποιούνται για γονιμοποίηση με τη γύρη τους. Αυτά δεν λέτε πετροκέρασα, εσείς;
    Άντε, σταματάω τις κερασουντολογίες, δίψασα!
    Και μια που μιλάμε για δίψα, ας μην ξεχάσουμε την περίφημη Kriek
    http://www.guidedesbieres.com/biere1032/belle-vue-kriek.html
    Άλλο kriek κι άλλο cric:

  103. sarant said

    Ο λίκνος της Kriek δεν βγαίνει αυτή τη στιγμή, αν και είναι σωστός.
    Για όσους δεν ξέρουν, είναι βέλγικη κερασομπίρα. Κατά συμπτωση, έχω στο ψυγείο -αν και σπανίως πίνω, έτυχε.

  104. πάντως καὶ ἡ σπιτικὴ μαρμελάδα σῦκο εἶναι all the money!

  105. Μια ιστορία που όσο τη θυμάμαι πεθαίνω στα γέλια. Η γιαγιά μου (εμπορικότατο δαιμόνιο) πουλούσε τα αγριοκέρασα για βύσσινα, πανάκριβα φυσικά. Τα πάντα εξάλλου είναι στο μυαλό.

    #103 Το πρώτο δεν είναι σωστό. Δίνουν κάθε χρόνο αλλά δεν εγγυάται ο θεός για τη συγκομιδή.

    Τα παλιά δέντρα ήταν τεράστια, μπορούσαν να κατεβάσουν και 300-400 οκάδες/δέντρο. Αυτό ανέβαζε το κόστος καθώς το μάζεμα ήταν δύσκολο.
    Το κανονικό τραγανό κεράσι είναι τόσο κόκκινο που αν λεκιαστείς δε βγαίνει από τα ρούχα.
    Οι νέοι γεωργοί όμως, πειθαναγκασμένοι από τις καταστάσεις άλλαξαν τις ποικιλίες προς το αποδοτικότερο αλλά είμαι σίγουρος ότι κάποτε θα επιστρέψουν καθώς οι παλιές παραγωγές συνδυάζονταν με την κτηνοτροφία και τη φυσική λίπανση της γης.
    Η επιστήμη έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να υποκαταστήσει τις λειτουργίες της φύσης αλλά φυσικά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Εκτιμώ ότι οι σύγχρονες καλλιέργειες θα πιάσουν οροφή σύντομα και θα αναγκαστούμε να επιστρέψουμε στο παραδοσιακότερο. Δεν μπορούμε να ντοπάρουμε τη φύση με χημικά λιπάσματα ες αεί.
    Εγώ μια φορά προσπαθώ να σώζω παλιές ποικιλίες που πιστεύω ότι κάποτε θα αποκτήσουν αξία. Κατά διαβολική σύμπτωση το ίδιο πιστεύουν και οι Νορβηγοί που έκαναν το μουσείο των σπόρων. http://www.haef.gr/libraries/find_out/seed.php

  106. Μαρία said

    102 Σωστός. Κι αυτά τα griottes au sirop που αναφέρει ο Γιάννης, δεν ξέρω πώς τα έφτιαχνε ο Αλσατός, αλλά αυτά που εγώ αγόραζα σε κονσέρβα, για να κάνω το κέικ μου΄και που τρόμαζα να τα βρω, ήταν όπως η δικιά μας κομπόστα.

    Νικολά, ο Νικοκύρης δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα οτι κι οι Γάλλοι ζουν με αμερικάνικα δανεικά.

  107. κατερίνα said

    101 & 102.
    ευχαριστω!

  108. Στράβων, άσχετο, αλλά θυμάμαι μια απονενοημένη εκδρομή στο Ροδοχώρι ψάχνοντας για κάποια σπηλιά, η οποία κατέληξε σε ένα παράξενο, σεληνιακό τοπίο κάπου εκεί πέρα -τη σπηλιά πάντως δεν τη βρήκαμε. Ούτε κεράσια, αλλά ήταν χειμώνας και νύχτα.

  109. Μαρία said

    106 Αφού είσαι και Πόντιος να συνεργαστείς με το πελίτι. Εγώ το έμαθα απ’ την ΕΤ3.
    http://www.peliti.gr/

  110. Ευχαριστώ Μαρία, αν και νομίζω ότι η μόλυνση της γύρης είναι τόσο μεγάλη που πλέον η πορεία είναι μη αναστρέψιμη. Ελπίζω και εύχομαι να μεριμνήσει η Νέμεσις για αυτούς που με τα βιοπειράματα τους κατέστρεψαν τη φύση.
    Ο ποντιακός πολιτισμός μπορεί να φαίνεται άγριος ίσως και πρωτόγονος αλλά βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τη φύση. Δυστυχώς όμως καταφέραμε από την 3η γενιά και μετά να μπούμε μέσα στο σύστημα του άγχους και των ψευδαισθήσεων και τελικά να διαλυθούμε.

    Αν ίσως να σχολεία άλλαζαν και πλησίαζαν ως κτίσματα το φυσικό περιβάλλον και πλησίαζαν την σχέση με το φως όπως την περιγράφει ο Γραμματικάκης στο «Η αυτοβιογραφία του φωτός», τότε ίσως να παρήγαγαν μαθητές συμβατούς με το οικοσύστημα και όχι ιούς και παράσιτα του οικοσυστήματος. Το αυτό βέβαια ισχύει και για τα πανεπιστήμια που απορώ με αυτόν που σκέφθηκε ότι αυτά τα τσιμεντένια εκτρώματα μπορούν να παράξουν ισορροπημένους ανθρώπους και επιστήμονες. η Φ.Μ.Σ. δε στο Αριστοτέλειο είναι και τσιμενταρισμένη και σιδεροχτισμένη. Απίστευτο!!!
    Η Γεωπονική και η Δασολογική σχολή (η δεύτερη είναι η μοναδική στην Ελλάδα) εδράζονται στη Θεσσαλονίκη αντί να είναι κοντά στο αντικείμενο τους. Νομίζω ότι έχουμε παρεξηγήσει πολλά.

  111. Μισιρλού... said

    Μιας και σέρνομαι απ’ την κούραση, ας καθίσω αναπαυτικά για ένα κερασό… (δυο δάχτυλα, όρθια όμως).

    Και επειδή όλα ειπώθηκαν, ας σας θυμίσω και το χαμαικέρασο δλδ την αγριοφραουλίτσα !

    Είδα στο : Μέγα Ετυμολογικόν, από τον Friedrich Wilhelm Sturz (1818):
    Κεράσιον, δια το είναι κηρρόν ήγουν πυρρόν ή δια το εν τω ιδίω καιρώ σαίνειν* ή σείνεσθαι*
    * [αυτά -μάλλον- με σπορά έχουν σχέση, όπως είδα στα πεταχτά; Ή μέσα τους, κρυφοβόσκει το… σαννίον του Ησύχιου; (στο Fragmenta comicorum graecorum). Για βοηθείστε!]

    Αμάν βρε Στραβοπόντιε! (Ούτε να πιω το κερασούλι μου ήρεμα, δε μπόρεσα!) Τι να κάνουμε; Έτσι τα λέει το εμπόριο και ο λαός…
    Κεράσια Βοδενών
    Ροδάκινα Βελβεντού
    Αργείτικα πεπόνια
    Κρεμμύδια βατικιώτικα
    Αγγούρια καλυβιώτικα
    έως κι @ρχίδια Καλαβρέζικα ! (με το συμπάθειο…)
    -που υπάρχουν όλα παντού, αλλά βλέπεις, το καπέλωμα της ονομασίας προέλευσης!

    @98 Αλφ…
    !!!!!!! Αλήθεια; ή δικό σου το εύρημα;!!!!!!!

    @103
    Πολύ ευχάριστα όλα σου, Nicolas! Και ειδικά για τη θύμηση της Kriek.
    Πριν μπόλικα χρονάκια, θυμάμαι τώρα, να κάνω απομεσήμερα σε συγκεκριμένο συντεχνιακό οικοδόμημα, στην μοναδική Γκραν Πλας, ρουφώντας ασταμάτητα κερασόμπυρα…

    ***
    💡
    Πάω τάχιστα να βάλω -στ’ αλήθεια- ένα σπέσιαλ κερασό με κονιάκ, από το Ηγουμενείο τού Πλάτανου (Αρκαδίας).
    Στην υγειά μας !!!

  112. Μαρία said

    111 Και στην Ικαρία η τράπεζα σπόρων Αιγαίου.
    http://old.eyploia.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1127

  113. Μισιρλού... said

    Κάθε Μάιο, στον Πλάτανο, τα κεράσια έχουν την τιμητική τους!
    «Γιορτές των Κερασιών – των Νερών – των Φεγγαριών και των Ερώτων» από τον Πατριωτικό Σύλλογο του Πλατάνου, με την υποστήριξη και πλήρη συμπαράσταση, της Αυτόνομης Ερωτικής Δημοκρατίας του Πλατάνου.

    (Το ‘χασα φέτος… φτου!)

  114. #112 ὁ Hofmann στὸ ἐτυμολογικό του θεωρεῖ τὴν λέξι κέρασος δάνειο ἐκ τὴς φρυγικῆς ἢ τῆς θρᾳκικῆς. γιὰ τὸ σαίνω ὁ Ἡσύχιος δίνει «κολακεύει, προσηνεύεται, τινάσσει ἀσπάζεται, θωπεύει». καὶ τὸ μεθεπόμενο λῆμμα «σαίνουροι: καὶ σαινουρίδες: οἱ τὰς οὐρὰς συνεχῶς κινοῦντες ἵπποι καὶ κύνες». τὸ «σαίνομαι» περιλαμβάνει καὶ στὸ «Σύντομο Λεξικὸ τῆς Καινῆς Διαθήκης» ὁ Σιαμάκης ποὺ δίνει: «σείομαι, ταράσσομαι, κλονίζομαι».

  115. Alfred E. Newman said

    @112 Μισιρλού ρωτάς:
    >@98 Αλφ…
    !!!!!!! Αλήθεια; ή δικό σου το εύρημα;!!!!!!!<

    Με έχεις εντοπίσει είτε ψευδόμενο είτε μετατρέποντα τις ιδέες μου σε ψευδογεγονότα; 😥

    Και επειδή αναφέρεσαι σε ποτά συνεχώς, υποθέτω πως ξέρεις πώς αποκαλούσε το κονιάκ και ιδιαίτερα το Μεταξά. ❓
    Και φυσικά όλοι γνωρίζουν τη φράση που επακολουθούσε μετά την εξόφληση του λογαριασμού.

  116. Μισιρλού... said

    Μας κάνει αυτό, λέει τίποτα;
    Kerasos (1764)

    @116
    Ma Aλφ… Είπαμε γρέα, αλλά όχι και πότισσα απ’ της αρχές του ’60 !
    Για λέγε, για λέγε…
    (δεν πρόκαμα το Βυζάντιον και τον θρυλικό Μπάμπη. Μόνο από Βυζαντινόν έχω γνώση!):P

  117. Μισιρλού... said

    Ιιιιιιι !!! Κορνηλοπαρόραμα !!!
    (τις αρχές ή την αρχή μάλλον θα ‘θελα να γράψω…)

  118. ΣοφιαΟικ said

    Η ταινία είναι η Παριζιανα, η απάντησή του νομίζω δε σημαίνει τίποτα, απλά δεν είναι η αναμενόμενη απάντηση.

  119. Μισιρλού... said

    Τη γραία μου μέσα… (τώρα το είδα τούτο το μαργαριτάρι!)
    Μα τι έπαθα;! Ήρθε ο Αλφ και ταράχτηκα;!
    😆
    (Συγγνώμη Νικοκύρη, για τα ακατάπαυστα…)

  120. Alfred E. Newman said

    Συνήλθες θεία ❓

    Λοιπόν το κονιάκ ονομαζόταν «σφαίρα».
    Το δε κονιάκ Μεταξά -το βρήκατε;- Μεταξόσφαιρα.

    Και φυσικά αφού είχε εισπράξει το οφειλόμενα ανέκραζε εις επήκοον όλης της Πλατείας Κολωνακίου (είναι απαραίτητο να θυμίσω ότι το Βυζάντιο βρισκόταν εκεί που είναι το σημερινό JK; : Ο αντικειμενικός σκοπός επετεύχθη. Το χρήμα συνελήφθη.

  121. Μισιρλού... said

    Ουπς! Ξέρω εξαίρετους πότες και αλητήριους της νύχτας (ήδη απ’ τη δεκαετία του ’50, δλδ 75άχρονους πια) που ακόμα και τώρα παραγγέλνουν «σφαίρα» το ουίσκι.

    (Και ασ’ τα θεία… Μη τα ‘ξας, για΄τι μι τα ‘ξας!!!)
    😛

  122. Alfred E. Newman said

    Είδες κάτι έμαθες -έστω και ετεροχρονισμένα- απόψε ❗

    ΥΓ Κάποιες λέξεις -όπως ξέρεις- έχουν διπλή σημασία.

    Ώρα να κλείσουμε το μαγαζί. Το κλειδί άστο στη γλάστρα με το βασιλικό…

  123. voulagx said

    Κι αλλη γιορτη κερασιου: http://www.kosmoslarissa.gr/article/1357/

  124. Μισιρλού... said

    Κώστας Ταχτσής – ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟ «ΒΥΖΑΝΤΙΟ» (1956)
    (απόσπασμα)

    …τι ησυχία που ακολουθεί
    τι ησυχία

    και μόνο το «Βυζάντιο» ξαγρυπνεί
    σαν ένοχη συνείδηση

    αυτή η φοβερή μανία της αυτοκρατορικής –
    θέλω να πω: AY – TO – KA – TA – ΣΤΡΟ – ΦΗΣ

    θα βγάλω μια φωτογραφία της στιγμής

    καρδιά!
    ποτέ δεν είχες φωτογένεια

    μα τώρα πια δεν έχει σημασία
    λίγο νεράκι φέρε μου βρε Μπάμπη – όχι υγεία

    μάθετε ν’ αποφεύγετε τους διανοούμενους

    αυτός εδώ είν’ ανδροπρεπής και μουσικοσυνθέτης
    του λόγου του πρώην ποιητής
    νυν χαρτοκλέπτης

    α, λεονταράκι μου, ήσουνα, λέει, κομμουνιστής
    μα υπέγραψες τη δήλωση

    ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΜΕΝΟΥΣ

    μ’ έπιασε πάλι εκείνη η ζάλη

    κάτι στο χέρι δώστε μου, κάτι στο χέρι
    να μην αρπάξω την καρέκλα απ’ το ποδάρι
    και του τη φέρω στο κεφάλι

    μη με κοιτάτε

    ΣΑΣ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ

    τίποτα πια μη με ρωτάτε
    δεν ξέρω αν θα ξαναβγεί το φεγγάρι

    έχω κομάρα – κι είν’ αργά

    θα φύγουν ένα ένα τα γκαρσόνια
    ο ιδιοκτήτης έμεινε να κατεβάσει τα ρολά

    τι ησυχία που ακολουθεί
    τι ησυχία… κι αυτό το Σύνταγμα
    σαν να μην είναι πια πλατεία….

    ***
    (όλο το ποίημα στο : Ποιείν.gr)

  125. sarant said

    Και δυο γελοιογραφίες του Μητρόπουλου από την αποστασία, με το Βυζάντιον:

    και

  126. marulaki said

    54 Κι εμένα πιο νορμάλ μου ακούγεται να ζητά καμιά νεαρή νοικοκυρά τη συνταγή και όταν της λένε ότι πρέπει να ξεκουκουτσιάσει ένα-ένα τα μικρούλικα βύσσινα να αναφωνεί, ‘να λείπει το βύσσινο..!’ Ίσως αρχικά να λεγόταν για χρονοβόρο και επιπονο έργο που θέλει κανείς να αποφύγει. Πάντως εγώ όταν χρησιμοποιώ την έκφραση, αυτήν την έρμη τη νιόπαντρη νοικοκυρά σκέφτομαι… 🙂

  127. π2 said

    Μπουκανιέρε (#94), τι να πω, δίκιο θα έχετε όλοι οι υπερασπιστές του μούσμουλου. Όποτε έχω φάει δεν μου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, ενώ τρελαίνομαι για κεράσια.

    Μισιρλού (#112), το Βελβεντό δεν είναι ακριβώς στην ίδια κατηγορία με τα Βοδενά. Δεν άλλαξε όνομα, απλώς ευπρεπίστηκε (Βελβενδός). Επ’ ευκαιρία τι σημαίνει βατικιώτικα; Ρωτάω γιατί, εκτός από τη Λακωνία, έχω την εντύπωση ότι χρησιμοποιείται και αλλού ως περιγραφικό μικροτοπωνύμιο; Ή το έχουμε ξανασυζητήσει αυτό;

  128. Μαρία said

    Πιδύε, δε θυμάσαι στον Υμνούμενο το Βατικιώτη κρεμμυδά;

  129. π2 said

    Μαρία, τη βοήθεια των ευρετηρίων σου εμμέσως αποζητούσα. Ρωτούσα για το μικροτοπωνύμιο εκτός Λακωνίας, αλλά τελικά θυμόμουν λάθος. Είχα μια αμυδρή ανάμνηση ότι στο χωριό του πατέρα μου βατικιώτικα ονόμαζαν το μέρος του χωριού όπου ήταν συγκεντρωμένος ο προπροσφυγικός πληθυσμός (προς τον οποίο υπήρχε η συνήθης περιφρόνηση από τους νεήλυδες). Μετά όμως θυμήθηκα ότι τα έλεγαν κατοικιώτικα (η ορθογραφία μου εξαρτάται από το αν η προφανής ετυμολογία είναι η ορθή).

  130. Αγγελος said

    Στράβων (111), «εδρεύει». Αλλο πράμα η έδραση.

    Επί της ουσίας όμως, δεν νομίζω πως θα διαφωνήσει κανείς μαζί σου, άμα δει τα τέρατα του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων και τα συγκρίνει με οποιοδήποτε σχολείο της εποχής λ.χ. του Παπανδρέου παππού!

  131. Εμ, Άγγελε, άλλο Πικιώνης κι άλλη η εποχή των Βωβών.

  132. Μαρία said

    131 Μπορεί να παρασύρθηκε απ’ το ποστ για τους καμπνινέδες. Υπάρχει λέξη έδραση;

  133. είναι το ανάκλιντρον επί του οποίου εδράζεται

    Νικοκύρη, αναγνωρίζεις το απόσπασμα; Τελικά έχω φοβερή μνήμη ο άτιμος, όμως.

  134. sarant said

    Η τριμελής συμμορία!

  135. Μαρία said

    Καλέ πείτε και σε μένα!

  136. Να θυμίσω και τον στίχο του Ελύτη «Με δυο κεράσια ιππαστί στ’ αυτιά»
    (αν δεν έχει αναφερθεί ήδη δηλαδή… Πού να το ελέγξεις με τόσα σχόλια)

  137. Τα βλέπω διπλά ή διπλανέβηκε το σχόλιο;
    🙂

  138. Μαρία, είναι από την άλλη ζωή του Νίκου. 🙂 Φανταρίστικο διήγημα, «Μετά την αποψίλωση».

  139. Μαρία (133), είναι γνωστή εταιρία γεωτεχνικών έργων. Κατά πόσον υπάρχει κατά τα άλλα η λέξη, ας μας το πουν οι Πολυτεχνίτες!

  140. Στο ΛΚΝ πάντως δεν υπάρχει.

  141. #137 Με F3 κάνεις αναζήτηση.

  142. Immortalité said

    @ 77 Νικολά μου φαίνεται ότι δεν έχεις ξεκουκουτσίσει ποτέ βύσσινο. 🙂 Αυτά τα εργαλεία είναι μόνο για κρουστά κεράσια. Το βυσσινάκι το καημένο είναι μικρούτσικο και πολύ πιο ευάλωτο. Αν χρησιμοποιήσεις τα προαναφερόμενα εργαλεία το ρήμαξες.

    @ 127 Μαρουλάκι γιατί μόνο τη νιόπαντρη; 😉

    Παρεμπιπ, ξέρει κανείς τί κάνει ο Τιπούκειτος;

  143. Βρε Ιμόρ, στο μυαλό μου είσαι. Ακριβώς αυτό σκεφτόμουν τώρα.
    (για τον Τιπού, λέω)

  144. Immortalité said

    Δύτη τυχαίο; Δε νομίζω… 🙂

  145. Μαρία said

    Άγγελε οκ για την Έδραση-Ψαλλίδας, για κανονική λέξη μιλάμε.

    Πες τα, Ιμόρ, ένα είναι το εργαλείο, η φουρκέτα.

    Μας είχε πει οτι πνίγεται.

  146. marulaki said

    Ιμμόρ, η νιόπαντρη υποτίθεται ότι δεν ξέρει ακόμα να μαγειρεύει, είναι νέα νοικοκυρά, κάπως έτσι μου έρχεται.

  147. Dr Moshe said

    Η λέξη υπάρχει, αγαπητή Μαρία, και είναι σωστά σχηματισμένη, αλλά ανήκει σε εκείνους τους σπάνιους όρους που δεν διαδόθηκαν.

    Πρόκειται για μεσαιωνικό όρο, ο οποίος συναντάται τουλάχιστον στον Ψελλό: ἔχει δέ τινα καὶ ἰδίαν ἔννοιαν ἡ περὶ τῶν ὀρῶν ἕδρασις καὶ τῶν βουνῶν γέννησις (Θεολ. 10.82).

    Ευχαριστώ.

  148. Immortalité said

    @ 147 Μα Μαρουλάκι μου αμα δεν ξέρει ακόμα να μαγειρεύει/πλένει/σιδερώνει/σκουπίζει/σφουγγαρίζει, πως θα παντρευτεί; ε; 😉

    Μαρία σωστά ενίοτε και η παραμάνα.

    Ολοι πνίγονται αυτό τον καιρό…

  149. marulaki said

    149 εμένα η μάνα μου δεν με αφήνει (το εννοω) να κάνω δουλειές, γιατί λέει δεν ξέρει σε τι χέρια θα πέσω, οπότε στα δικά της να καλοπεράσω τουλάχιστον… καταλαβαίνεις…

    😀 στο ράφι θα μείνω… 😀

  150. Μαρία said

    Εγώ ευχαριστώ.

  151. sarant said

    Για την έδραση, είμαι βέβαιος ότι τη χρησιμοποιούσαν οι πολμηχανικοί και οι αρχιτέκτονες και στα google books βρίσκω άφθονες αναφορές και από αρχαιολόγους.

  152. Μπουκανιέρος said

    Μετά από αυτοψία σε μεγάλη λαϊκή, έλαβον (κατά δήλωσή τους): Νάουσας 11, Βοδενών 9, Αγιάς 8, Εδέσσης 1, Ράχης Ολύμπου 1. (Προφανώς το Εδέσσης είναι διάσπαση, κάτι σαν την Ανανεωτική Πτέρυγα.)
    Οι τιμές στα 2-3 ευρώ, έφταναν και τα 4.
    Από πετροκέρασα ελάχιστα: Αιγίου (3 ευρώ) και Διακοφτού (6,5!).

  153. Αιγίου; Τη Βοστίτζα εννοείτε;;-)

  154. Και κάτι ενδιαφέρον από τα «μουσικά κείμενα» περί φρούτων, κεράσει/κεράσι και νυφιάτικων τραγουδιώνεδώ
    Άσπρη σταπίδα ραζακιά και κόκκινο κεράσι,
    τ' αντρόγυνο που στέριωσε ν' ασπρίση, να γεράση.
    …..
    Το φρούτο αυτό (το κεράσι)συμβολίζει την κοκκινάδα των χειλιών, η παρουσία του όμως σε πολλά γαμήλια δίστιχα, και πάντοτε στο τέλος του πρώτου δε­καπεντασύλλαβου, έχει γίνει απαραίτητη, επειδή, από άποψη ομοιοκαταλη­ξίας, επιτρέπει άνετα ν' ακολουθήση αμέσως ένας β' δεκαπεντασύλλαβος, ευχετικός για τ' αντρόγυνο πού έγινε «να ζήση να γεράση». Η ανάγκη της ομοιοκαταληξίας (κεράσι-να γεράση) έχει καταστήσει το «κεράσι» αναντικα­τάστατη λέξη των τραγουδιών του γάμου Στην Κρήτη μάλιστα, όπως έχει παρατηρηθή, έχει γίνει και σχετική μεταπήδηση σημασιών. Εκεί σε γαμήλια δίστιχα λέγεται; «"Ένα τραγούδι θέ να πω απάνου στο κεράσει(ν)» και εννοεί­ται στο να κεράσουν, δηλ. στο κέρασμα του κρασιού και στη σχετική πρόποση.

    Αργότερα, με τη μετάπτωση της σημασίας στο ομώνυμο «κεράσι» («απάνου στο κεράσι»), άρχισαν να φτιάνουν δίστιχα όπου έβαναν και ονόματα άλλων συγγενικών καρπών, π χ. «ένα τραγούδι θε να πω απάνου στο λεμόνι» κλπ.

  155. #152 Πρέπει να σημαίνει την εφαπτόμενη επιφάνεια στήριξης μιας κατασκευής.

  156. voulagx said

    #152 Sarant, ναι, όπως και εφέδραση( αλλιώς απλή έδραση)

  157. sarant said

    Βουλάγξ, Αλλουφάνιε, ευχαριστούμε!

  158. Μαρία said

    155 Το ίδιο και στα αθυρόστομα δίστιχα:
    Βλέπεις εκείνο το βουνό που βγάζει το κεράσι/Κάτω απο την κερασιά κρέμετ’ ένα κεράσι
    ………… κοντεύει να γεράσει.

    Στο αποκριάτικο όμως άσεμνο του Δρυμού Ελασσόνας, που τραγουδάει κι η Σαμίου, στη θέση της κερασιάς πηγαίνει κι η αχλαδιά. (Ένα, μωρέ, ένα, ένα … στην κερασιά)

  159. ΣοφιαΟικ said

    111: Όπως ειπαν κι αλλοι, άλλο Πικιώνης κι άλλο ο μηχανικός της γειτονιάς. Εγώ είχα την τυχη να πηγάινω γυμνάσιο σε ένα κτηριο το οποίο έιναι πιστή εφαρμογή των αρχών του Μπαουχάους.
    Δυστυχώς κάποιος «αρχιτέκτονας» το περιέλαβε τη δεκαετία του ’90 και χάλασε την πυλωτή και τώρα το σχολείο έχει χάσει τη συμμμετρία του και την απλότητα του. Και βαψανε τους νέους τοίχους σε ώχρα, για να βγάζουν μάτι ενώ το υπολοιπο σχολείο είναι άσπρο με μπλε παράθυρα.

  160. #160 Αυτή η μανία με την ώχρα είναι απίστευτη. Ίσως γίνεται επίτηδες για να μοιάζουν τα στρατόπεδα με σχολεία ή/και το αντίστροφο.

    Όταν πάντως αναφέρομαι σε σχολεία κοντά στη φύση δεν μιλάω για τα σχολεία όπως τα γνωρίσαμε. Για μένα η εγκαταστάσεις πρέπει να είναι τέτοιες που να μη θέλεις να φύγεις από αυτές, μέσα σε δέντρα κλπ, ακόμη και με μαθήματα μέσα στη φύση. Ίσως δε να είναι καλύτερα ακόμη και η αλλαγή του χρόνου των διακοπών. Γιατί πχ να χάνεται το καλοκαίρι που είναι μια πανέμορφη εποχή και όχι ίσως ο χειμώνας; Αν με καταλαβαίνεις μιλάω για επανασχεδιασμό από το μηδέν, για ένα σχολείο που θα μπορεί ο μαθητής να το ερωτευτεί και να μαθαίνει σχεδόν τα πάντα, χωρίς άγχος και γεμάτος δημιουργικότητα. Αναφέρομαι με λίγα λόγια σε έναν άλλον πολιτισμό.

  161. @160 οι πυλωτέςε αποδείχτηκαν προβληματικές για το σωστό αντισεισμικό σχεδιασμό μια και είναι «μαλακός όροφος».
    Με τον όρο «μαλακός όροφος» νοείται ο όροφος που παρουσιάζει σημαντικά μειωμένη ακαμψία ή αντοχή σε οριζόντια φορτία σε σχέση με τους υπόλοιπους ορόφους του κτιρίου. Οριοζόντια φορία είναι αυτά του σεισμο΄θυ (όχι ακριβώς, αλλά δεν μιλάμε για μηχανική εδώ, έστω για πιο σωστάνα συμπληρώσουμε με πρποσομοίωση με την ισοδύναμη στατική ανάλυση)
    Οι συνηθέστερες περιπτώσεις μαλακού ορόφου είναι οι πυλωτές. Ωστόσο μαλακός όροφος θεωρείται και το ισόγειο κατάστημα χωρίς τοιχοποιίες.
    Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που είναι δυσχερής ο εντοπισμός της ύπαρξης μαλακού ορόφου.

    @160 @161Κάποιος αρχιτέςκτονας που του έφτιαχνα το κτίριο για να στεγάσει το γραφέιο μου είχε πει ότι το κίτρινο της ώχρας (ίσως και ένα τόνοι πιο σκούρο) έχει αποδειχτεί από μελέτες ότι βοηθά την αυτοσυγκέντρωση.

    Πάντως οι μελέτες των σχολέιων γίνονται συνήθως πάνω σε τυποποιημένες προμελέτες που μπορέιθτε να δείτε εδώ http://www.osk.gr/page.asp?pageID=410 χρειάζεται AutoCAD ελπίζω να υπάρχει κάπιο δωρεάν προσάρτημα(πλθγιν) ώστε να τα δει κάποοιος που δεν το έχει. Οι βσικές προδιαγραφές; σχεδιαμού είναι στα πεντεφια στην αρχή της σελίδας.

  162. Μαρία said

    162 οι πιλοτές (>pilotis)

  163. #162 Νόμιζα πως η τοιχοποιία δεν προσφέρει στη στατική. Υπάρχει προτιμώμενο υλικό με μέγιστη οριζόντια ακαμψία; Ίτονγκ, τούβλο, κλπ; Υπερβολική ακαμψία δεν οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα;
    Πως θα πετύχουμε την αποσυμφόρηση από τα αυτοκίνητα χωρίς πιλοτές;

    Η αυτοσυγκέντρωση χρειάζεται όταν το αντικείμενο είναι αδιάφορο. Η καλύτερη αυτοσυγκέντρωση επιτυγχάνεται με το κίνητρο και το ενδιαφέρον. (για δες που μας έφτασε το κεράσι!!!)

  164. ΣοφιαΟικ said

    Το σχολείο στο οποίο αναφερόμουν χτίστηκε τη δεκαετία του ’50, στην Πάτρα, πάνω στο γνωστό ρήγμα. Ο κύριος όγκος του στηρίζεται σε τοίχους, αλλά έχει και μια κιονοστοιχία στη μία μεριά, που στηρίζει το μισό σχολείο, γι’άυτο είπα πιλοτή.
    Από τότε που χτίστηκε έχει φάει ΤΟΥ΅σεισμούς, με σημαντικότερο για την περιοχή έναν που έγινε τη δεκαετία του ’60 (δεν θυμάμαι πότε ακριβώς), στον οποίο δοκιμάστηκαν όλα τα νέα κτήρια των Πατρών, όλα χτισμένα με τις αρχές του μοντερνισμού, όπως π.χ. το κτήριο του ΙΚΑ. Κανενα δεν έπαθε τίποτα, ούτε το σχολείο. Οπότε το κλεισιμο του υπόστεγου δεν έγινε για αντισεισμικούς λόγους. Αντιθέτως, το διπλανό κτήριο που είναι κι αυτό σχολείο αλλά χτίστηκε τη δεκαετία του ’70 έπαθε σοβαρές ζημιές από το σεισμό πρόπερσι (και δεν είναι πρώτη φορά).
    Όσο για την ώχρα, δεν ξέρω πως βοηθάει στην αυτοσυγκέντρωση όταν είναι σε εξωτερικό τοίχο. Εκτός αν δημιουργεί κανένα φράγμα στον τοίχο και δεν φεύγουν οι σκέψεις.

  165. Μισιρλού... said

    Ξεχαστήκαμε καλέ !!! Έχουμε και τις Ανθισμένες κερασιές…

    ***

    Διονύσης Σαββόπουλος – Το περιβόλι του τρελού
    (Οκτώβριος 1969)

    Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ
    κάτι μυστικό,
    κάτι πλούσιο και παράξενο
    σαν τοπίο τού βυθού.

    Ανθισμένες κερασιές
    κι απόγευμα ζεστό
    και πολύχρωμο χορτάρι -ναι
    για ν’ αποκοιμηθώ…

    Καθώς, και :

    Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε
    Μενέλαος Λουντέμης
    (από τη συλλογή: Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος 1956)
    Σε μουσική Σπύρου Σαμοΐλη.
    1η εκτ. Ισιδώρα Σιδέρη, στο δίσκο «ΚΡΑΥΓΗ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ»
    [Εδώ η εκτέλεση με την Ελένη Βιτάλη]

    Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε και φέτος στην αυλή
    και θα γεμίσουνε με άνθη το παρτέρι
    μικρή που ’ναι η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι
    πικρή που είν’ η ζωή.

    Άνοιξε το παράθυρο στην πρωινή γιορτή
    για να ’μπουν οι μοσχοβολιές απ’ το περβόλι
    αχ, κάθε του τριαντάφυλλο και μια πληγή από βόλι
    αχ, κάθε του τριαντάφυλλο, είναι και μια πληγή.

    Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε και φέτος στην αυλή…

    Γέρασα να σε καρτερώ, έρωτα, και να λιώνω
    πα’ στο βιβλίο της ζωής, σκυμμένος μια ζωή
    μ’ αν ήτανε να ’ρχόσουνα για ’να πρωί και μόνο
    χίλια θε να ’δινα πρωινά να ζούσα κείνο μόνο.

    ***

    ΙΑΠΩΝΙΑ – Sakura & Hanami

    Το άνθος της κερασιάς είναι στην Ιαπωνία το εθνικό λουλούδι. Ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα της χώρας και της ιαπωνικής κουλτούρας κι έχει μια πολλή εξέχουσα θέση στον πολιτισμό της.
    Την εποχή τής ανθοφορίας τής κερασιάς (Sakura-Οι ανθισμένες κερασιές), την άνοιξη -που κρατάει μόλις λίγες μέρες- είναι η ονομαστή γιορτή Hanami, και γιορτάζεται εδώ και πολλούς αιώνες (η παράδοση είναι φερμένη από την Κίνα), με τους Ιάπωνες να περπατούν (για να ευλογηθούν απ’ το πνεύμα τής καλής νεράιδας), να τραγουδούν και να χορεύουν κάτω από τα ανθισμένα δέντρα.
    Το Hanami συμβολίζει την άνθιση της ζωής. Οι ανθισμένες κερασιές είναι η γιορτή της ομορφιάς, του προσωρινού, της αναγέννησης και κάθε νέας αρχής. Συνδέεται όχι μόνο με την αφύπνιση, αλλά και με την ιδέα ότι η ζωή αποτελείται από διάφορα στάδια και ότι είναι παροδική.
    (Cherry Blossom Festivals)

    Sakura – Japanese (Τόκιο, 2005)

    Κι οι πανέμορφες και ποιητικές σκηνές με τη γιορτή ανθοφορίας, στα «Όνειρα» (1990) του Akira Kurosawa.

    [Μόλις είδα πως το 2008 βγήκε στις αίθουσες και η ταινία ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΚΕΡΑΣΙΕΣ (KIRSCHBLUTEN – HANAMI – CHERRY BLOSSOMS) της Ντόρις Ντόρι].

    ***

    Εδώ, να και κάποιες άλλες ελληνικές ανθισμένες κερασιές :

    ΣΤΙΣ ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΚΕΡΑΣΙΕΣ – Άννα και Μαρία Καλουτά (1949)

    Και μια άλλη χαριτωμένη… Ανθισμένη Κερασιά (Καϊ σε κα) με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα (από την ταινία «Πίσω μου σ’ έχω σατανά» – 1971)

    ***

    [Σας χρωστάω για ακρόαση, ένα σπάνιο τραγούδι : ΤΟ ΚΕΡΑΣΙ, με τη Μαίρη Λίντα, στα πρώτα της βήματα, σύνθεση του Κώστα Καπλάνη]

  166. Μισιρλού... said

    Ααααα… με το εργαλείο του Στάζυ, δε μου βγαίνουν οι λίκνοι-λίνκοι !!!

    Sakura – Japanese (Τόκιο, 2005)

    Κι οι πανέμορφες και ποιητικές σκηνές με τη γιορτή ανθοφορίας, στα «Όνειρα» (1990) του Akira Kurosawa.

  167. sarant said

    Μισιρλού, να είσαι καλά, αυτά που πρόσφερες πράγματι έλειπαν -ε, αν βρεις και το κεράσι της Μαίρης Λίντα θα είναι… το κερασάκι στην τούρτα!

  168. Μισιρλού... said

    Κερασιάτικες ακροάσεις :

    – Δόμνα Σαμίου (Αποκριάτικα) – ΕΝΑ ΜΟΥΝΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΣΙΑ
    – Μαίρη Λίντα -ΤΟ ΚΕΡΑΣΙ (του Κώστα Καπλάνη – 1953)
    – Ισιδώρα Σιδέρη – ΟΙ ΚΕΡΑΣΙΕΣ Θ’ ΑΝΘΙΣΟΥΝΕ (Σπ. Σαμοΐλη-Μεν. Λουντέμη)
    – Αντώνης Καλογιάννης – ΟΙ ΚΕΡΑΣΙΕΣ Θ’ ΑΝΘΙΣΟΥΝΕ (Αν. Παπαδημητρίου-Μεν. Λουντέμη)
    (τελικά αυτή η εκτέλεση δεν είναι σύνθεση του Σαμοΐλη, όπως αναφέρω παραπάνω…)

    _____________________________________

    (Τεστ, για να εμφανιστούν εδώ όλα – Νίκο, αν δεν βγει το σχεδιάκι σβήσε τον κώδικα που θα εμφανιστεί παρακάτω)

  169. […] που διάβασα πρόσφατα – και ιδού το λινκ- λέγεται “Να κεράσει ένα κεράσι”, με …“κερασάκι” στο τέλος, τα απολαυστικά του […]

  170. […] κοσμογονία απόπρωτοφανήσιμα φρούτα. Βέβαια, για το κεράσι και για το βερίκοκο έχουμε συζητήσει από πέρυσι και […]

  171. […] άρθρο που διάβασα πρόσφατα – και ιδού το λινκ- λέγεται “Να κεράσει ένα κεράσι”, με …“κερασάκι” στο τέλος, τα απολαυστικά του […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: