Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τόπλες και Κυπριακό, πριν από 46 χρόνια (Μποστ)

Posted by sarant στο 28 Ιουνίου, 2010


Πριν από 46 χρόνια, στα τέλη Ιουνίου του 1964, ο Γεώργιος Παπανδρέου, πρωθυπουργός της Ελλάδας, παππούς του σημερινού, βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες για επίσημη επίσκεψη. Αντικείμενο των συνομιλιών με τον Πρόεδρο Τζόνσον, το Κυπριακό· οι Αμερικανοί πιέζουν τις δυο σύμμαχες χώρες, Ελλάδα και Τουρκία, να τα βρουν και ειδικότερα ο Τζόνσον πιέζει τον Παπανδρέου να δεχτεί απευθείας συνομιλίες, ίσως στο Καμπ Ντέιβιντ, με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ινονού, ο οποίος επίσης βρίσκεται στις ΗΠΑ (η δική του επίσημη επίσκεψη έχει προηγηθεί κατά μερικές ημέρες).

Ταυτόχρονα, στις στήλες των εφημερίδων φιγουράρει ένα σκανδαλιστικό μικροσυμβάν: μια δεκαεννιάχρονη αμερικανίδα, η ταξιθέτρια Τόνι Λι Σέλεϊ, επιχειρεί να κάνει μπάνιο φορώντας τόπλες στη λίμνη του Μίσιγκαν και αμέσως συλλαμβάνεται για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Το κατόρθωμά της έδωσε τροφή σε περισπούδαστες αναλύσεις στον διεθνή και ελληνικό τύπο. Πολύ γρήγορα καταφθάνουν και στην Αθήνα τα πρώτα μοντέλα και πωλούνται προς 200 δρχ. το τεμάχιο. Από τότε λέγονται τόπλες, αν και σε πολλά άρθρα εμφανίζεται η ελληνική λέξη, «γυμνόστηθο».

Φυσικά, καλούνται να εκφράσουν τη γνώμη τους οι διανοούμενοι, και ο Στρ. Μυριβήλης επικροτεί τη νέα μόδα, θυμίζοντας ότι στη Μινωική εποχή οι γυναίκες επιδείκνυαν το στήθος τους. Πάντα συντηρητικός, ο Ψαθάς στα Νέα θυμίζει ότι τότε ζούσε και ο Μινώταυρος, «στο στόμα του οποίου ασφαλώς θα ρίχναν τους ακαδημαϊκούς που έλεγαν ελαφρότητες». Ο ίδιος Ψαθάς περιγράφει τη φωτογραφία που είδατε ως εξής: «Έξω όλα η κοπέλα, μ’ ένα βρακάκι μόνο, δυο τιράντες απ’ τους ώμους κι ένθεν και ένθεν των τιραντών να προβάλλουν τα ολοστρόγγυλα συμπράγκαλα».

Ο Μποστ στην Αυγή, στο καθημερινό χρονογράφημα που διατηρούσε, τις «Πρωινές σκέψεις», αφιερώνει ένα ολόκληρο άρθρο στο θέμα, όπου με τον γνωστό σουρεαλιστικό του τρόπο φαντάζεται την πλήρη επικράτηση της μόδας του γυμνόστηθου και ζητάει να κατοχυρώσει ευρεσιτεχνία για την φωσφορίζουσα βαφή Λάιτ-Ρωγ «για να βρίσκουμε τις γυναίκες μας τη νύχτα». Αλλά και στο φύλλο της ίδιας μέρας με τη γελοιογραφία, ξεκινάει ως εξής: «Σήμερον όσοι μεταβώμεν διά θαλάσσια λουτρά πρέπει να έχωμεν τα μάτια μας δεκατέσσερα διά να μην εμφανισθή καμία γυμνόστηθος νέα 18 έως 20 ετών εις τας ακτάς».

Ωστόσο, στο σκίτσο του, που δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 28 Ιουνίου 1964, πριν από 46 ακριβώς χρόνια, ο Μποστ παραλληλίζει το γυμνόστηθο μοντέλο μαγιό με το μοντέλο κρατικής διευθέτησης που προωθούσε ο Τζόνσον για την Κύπρο, το οποίο διατηρούσε την Κυπριακή δημοκρατία δεμένη στο νατοϊκό άρμα και με αδύνατη κεντρική κρατική εξουσία. Έτσι, το σουτιέν του «οίκου Τζόνσον» φιμώνει  όποιαν το φοράει, οπότε είναι λογικό ότι καμιά πελάτισσα, από Φάληρο έως Βιετνάμ, δεν έχει εκφράσει παράπονα!

Φυσικά, τονίζεται η Κρητική καταγωγή του τόπλες

Αν πιστέψουμε τις εφημερίδες, το Σάββατο 27 Ιουνίου το απόγευμα εμφανίστηκε η πρώτη θαρραλέα Ελληνίδα που φόρεσε τόπλες στα Αστέρια της Γλυφάδας –και καταδικάστηκε σε τρεις μήνες φυλακή το ίδιο βράδυ από το αυτόφωρο (την εποχή εκείνη δούλευαν και Σάββατο τα δικαστήρια, και μάλιστα βράδυ, όπως φαίνεται). Η Αμερικανίδα πρωτοπόρα, απ’ ό,τι διάβασα, δεν κατάφερε να κάνει καριέρα, μόνο κάτι ρολάκια σε ταινίες βήτα διαλογής πήρε, ούτε καν σελίδα στη Βικιπαίδεια δεν έχει αξιωθεί, σε αντίθεση με τον σχεδιαστή του μαγιό, που τον ξέρουμε, λεγόταν Ρούντι Γκερνράιχ (αν και ίσως προφερόταν διαφορετικά, πάντως Gernreich γραφόταν) και ο ίδιος αργότερα σχεδίασε και το στρινγκ και κάμποσα άλλα πιο μυστήρια που δεν έπιασαν.

Όσο για την Κύπρο, ο Παπανδρέου αντιστάθηκε με επιτυχία στην πρόταση για απευθείας συνομιλίες με τον Ινονού (ή Ίνονου όπως τον βρίσκω στις εφημερίδες της εποχής) –αν και δεν ξέρω γιατί ήταν τόσο κακή ιδέα οι συνομιλίες. Πάντως, επαφές σε πρεσβευτικό επίπεδο ξεκίνησαν στη Γενεύη, που έδωσαν, λίγο αργότερα, το πρώτο και στη συνέχεια το δεύτερο σχέδιο Άτσεσον, που μπορούμε να συζητάμε χίλιες ώρες αν καλά κάνανε και τα απορρίψανε οι ηγέτες μας.

44 Σχόλια προς “Τόπλες και Κυπριακό, πριν από 46 χρόνια (Μποστ)”

  1. SKY said

    Τελικά πιο επιτυχημένο μοντέλο και από το topless και από το string, ήταν το Johnson. Διαχρονικές αξίες 46 (όχι 66) χρόνια μετά

  2. cortlinux said

    ε ναι άμα νιώθεις καλά με το σώμα σου είναι ντροπή αν το δείχνεις επί πληρωμή στο κινκι όπερα είναι μια χαρά. συνήθως αρκετοί συντηρητικοί συχνάζουν σε τέτοια μέρη. ελπίζω να περάσουμε κάποια στιγμή σε μία εποχή όπου όπως μας φαίνεται γελοίο να σκανδαλιζόμαστε από την αποκάλυψη ενός γυναικείου αστραγάλου άλλο τόσο να μας φαίνεται ότι φάνηκαν τα στήθη μιας γυναίκας ή τα γεννητικά όργανα (γυναίκας , άνδρα) λες και είναι κάτι αφύσικο.

  3. silia said


    Είναι σελίδα από το … μαθητικό μου Λεύκωμα , που φτιάχτηκε (το Λεύκωμα) το Καλοκαίρι του 1964 .
    Τις πληροφορίες για το τόπλες (ήμουν 15 ετών τότε) τις πήρα από την εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» που έφερνε ο πατέρας μου στο σπίτι , και το σκίτσο με την κοπέλα που φορά το τόπλες από γελοιογραφία του Αρχέλαου στην εφημερίδα «Μακεδονία» που έρριχνα κλεφτές ματιές στο σπίτι της «κολλητής» μου .
    Όσο για το «…ο Παπανδρέου αντιστάθηκε με επιτυχία στην πρόταση για απευθείας συνομιλίες με τον Ινονού (ή Ίνονου όπως τον βρίσκω στις εφημερίδες της εποχής) –αν και δεν ξέρω γιατί ήταν τόσο κακή ιδέα οι συνομιλίες» , έχω να πω , πως νομίζω ότι ήταν παγιωμένη συνήθεια ή τακτική της Ελληνικής πολιτικής , να μην συζητούν απ’ ευθείας με τους Τούρκους , αλλά να το κάνουν έμμεσα πάντα μέσω τρίτων . Μου έχει δημιουργηθεί αυτή η εντύπωση χρόνια τώρα , και ειλικρινά κι εγώ , δεν μπορώ να δώσω ένα «διότι» σ’ αυτό .

  4. sarant said

    Εξαιρετικό το δωράκι, Σίλια, ευχαριστούμε πολύ! Και ο Μπαγκς Μπάνι να αναφωνεί «Φσσστ μπόινγκ»!

  5. silia said


    .
    Από την ταινία «Κάτι να καίει» επίσης του 1964
    ————————
    Πάσχω χρόνια τώρα , από την «νόσο» της … παρελθοντολαγνείας .

  6. Θυμάμαι την περίπτωση της νέας στα Αστέρια της Γλυφάδας που γαργάλισε τις εφημερίδες και τους αναγνώστες της εποχής. Πολύ αργότερα άκουσα ότι ήταν trans.

  7. Ακόμη και σήμερα η Ελληνοκυπριακή πλευρά αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο διεθνούς διάσκεψης με μεγάλη καχυποψία και αρνητική διάθεση. Το γιατί ούτε και σήμερα το αντιλαμβάνομαι…
    Από την άλλη: πλήθος οι τιτσιροβύζες στην Αγιάνναπα!

  8. ΣοφίαΟικ said

    Έχω την εντύπωση ότι η γυμνόστηθη εμφάνιση στη θάλασσα έχει φύγει από τη μόδα σε σχέση με τη δεκαετία του ’80, για παράδειγμα. Φυσικά χρησιμοποιώ υποκειμενικά κριτήρια, τι γίνεται στη φοβερή παραλία που πάω κάθε χρόνο από πέντε χρονών, τότε δηλαδή που δεν πήγαινε εκεί κανένας. Κάποια εποχή υπήρχαν δυο-τρεις γυμνόστηθες σε καθημερινή βάση.
    Πλέον όλες είναι απασχολημένες να δείξουν όχι τα φυσικά (ή τεχνητά) προσόντα τους αλλά το τελευταίο μαγιώ, σετάκι με τσαντα, πετσέτα, σανδάλι με μπιχλιμπίδια και διαφορα ημιδιαφανή μαντήλια και λοιπά ρούχα που τα φοράς απο πάνω (εγώ είμαι της εποχής που όταν έφευγες από τη θάλασσα φόραγες φαρδύ, τεράστιο μακώ, σορτς, και τσόκαρα Σολ). Η μόνη σταθερή αξία είναι το τηγάνισμα στον ήλιο, τελικά.

    α, κι εδώ θα πω το παραπονό μου, ότι έχουμε γεμίσει «πλαζ» γεμάτες ομπρέλες, μεγάφωνα με δυνατή μουσική (αίσχος!!!!!) και κόσμο που δεν πάει να κολυμπήσει -κανένας μέσα στη θάλασσα. Οπότε, χωριο και παλι χωριό, εκεί που είπα πιο πάνω. Μετά το μπάνιο, άμα υπάρχει διάθεση, πετάγομαστε μέχρι το χωράφι για νερό και πλύσιμο με το λάστιχο, και κόβουμε και κανένα φρούτο απο κανα δέντρο.

  9. Μαρία said

    Η Έφη Μελά η «πρώτη Ελληνίς» με τόπλες
    http://tinyurl.com/2dnzd34

    Ένα μήνα μετά διαβάζω στο ΕΜΠΡΟΣ οτι ο δήμαρχος του Σάο Πάολο απέρριψε αίτηση λουόμενης που ήθελε να κολυμπήσει με τόπλες σε δημοτική πισίνα, γιατί ήταν σιτεμένη (51 χρονώ)!

    Σίλια, γέλασα με το λόγο για τον οποίο δεν σου άρεσε 🙂

  10. sarant said

    Μαρία, η Καίτη Βασιλάκου θυμάται σωστά. Η πρώτη που έκανε μπάνιο σε δημόσια πλαζ, μαζί με άλλο κόσμο, ήταν η Θέμις Πολυκράτη, που είχε κάνει αλλαγή φύλου (από Θεμιστοκλής).

    Παύλο, τσιτσιΡοβύζες; όχι τσιτσιδο-;

  11. Μαρία said

    Απ’ ότι φαίνεται η Μελά το φόρεσε για επαγγελματικούς λόγους.
    Πολύ φυσικό και λογικό για τη Θέμη. Την πρώτη γυναίκα με πολύ τολμηρό ντεκολτέ, σαν αυτό που φοριέται τα τελευταία χρόνια, την γνώρισα στο Μεταγωγών το 73, όπου την είχαν φέρει, επειδή ήταν … ανυπότακτος.

  12. Μαρία said

    Εδώ το ρεπορτάζ για τη Θέμη.
    http://tinyurl.com/25zbrnm

  13. Νίκο: τιτσιροβύζες, με ρ και χωρίς σ στην αρχή. Γυμνός ο τίτσιρος και γυμνή η τιτσίρα.

  14. silia said

    @ 9 Μαρία
    Α , την καημένη την … αιτούσα λουομένη του Σάο Πάολο …
    Μα , κι αυτός ο Δήμαρχος … τί ρατσιστής Θεέ μου !…
    ————————
    Άσχετο : Αυτό το «σιτεμένη» , είναι του δημοσιογράφου του ΕΜΠΡΟΣ , ή δική σου προσθήκη ;

  15. Μαρία said

    Σίλια, η δήλωση του δημάρχου μιλάει για σεβαστή ηλικία και οτι ως εκ τούτου το θέμα παύει να παρουσιάζει δημόσιο ενδιαφέρον. Αναρωτιέμαι μήπως ο δαίμονας του τυπογραφείου μετέτρεψε το θέαμα σε θέμα.
    http://tinyurl.com/24bqt7t

    Το σιτεμένη πάντως το χρησιμοποιώ και για τον εαυτό μου. Είμαστε περίπου συνομήλικες.

  16. @10, 13: Και για να μπαμπινιωτίσω λίγο, μάλλον «τίτσυρος» είναι η ετυμολογική ορθογραφία — από το αρχαίο τίτυρος, που σήμαινε στη δωρική διάλεκτο «σάτυρος». Πώς από τον σάτυρο φτάνουμε στον τσίτσιδο είναι προφανές, νομίζω.

    Απροπό, δεν ξέρω αν η ομοιότητα με το κοινολεκτούμενο τσίτσιδος είναι συμπτωματική. Τι λέει η παρέα;

  17. gbaloglou said

    #9:

    Μπορεί κάποιος ή μάλλον κάποια να ερμηνεύσει τον όρο «βαρβαρόστηθη»;

  18. silia said

    @ 15 Μαρία
    🙂

  19. gbaloglou said

    #15:

    «Στην Αυστρία η υποδοχή του θέματος και του θεάματος είναι χλιαρά.»

  20. Μαρία said

    Μονοκίνι σε δημοπρασία.
    http://www.christies.com/lotfinder/lot_details.aspx?intObjectID=5131025

    Μπαλό, μήπως μαρμαρόστηθη; Πού το άκουσες;

  21. gbaloglou said

    Δεν το άκουσα, το διάβασα σ’ αυτό που μας έστειλες στο #9 (Η μόδα των ‘τόπλες» — συνέχεια εκ της 1ης σελίδος):

    Και το αποτέλεσμα, αν τυχόν επικρατήση η μόδα του «τόπλες», θα είναι τραγικό: Διότι μαζί με τις «περδικόστηθες», θα είναι υποχρεωμένος κανείς να βλέπη και τις … «πιπτόστηθες», «σακκουλόστηθες», «σανιδόστηθες», «τουλουμόστηθες», «βαρβαρόστηθες», «ελεφαντόστηθες» και δεν συμμαζεύεται.

  22. Ginger said

    Απολύτως σωστό ότι η Κρήτη υπήρξε πρωτοπόρος στο «topless» είτε γυμνόστηθο είτε όπως ήθελε κανείς να το αποκαλέσει. Και γιά του λόγου το αληθές (αφού δεν βρίσκω τρόπο να κάνω επικόλληση της εικόνας εδώ) όποιος ενδιαφέρετε ας ερευνήσει μέσω όποιας μηχανής αναζήτησης «Θεά όφεων Κρήτη 1600 π.χ.».

    Γιά παράδειγμα
    http://www.de.sch.gr/~anpapad/deigmatikes/minoan/dianoia1.htm

    Ευχαριστούμε για την ανάρτηση κε Σαραντάκο.

  23. Ασχετο…. αλλά δεν ξέρω που αλλού να ρωτήσω!
    ———————————————————–

    Νικο, έγινε κάποια συζήτηση στο μπλογκ για την ιστορία της κατάληξης «ις» σε επίθετα, όπως π.χ. Χατζηδάκις, Βούλγαρις;;;

    Μ-π

  24. sarant said

    Όχι, δεν θυμάμαι να έχει γίνει εδώ τέτοια συζήτηση και δεν ξέρω αν τα δυο επώνυμα που αναφέρεις είναι ίδια περίπτωση.

  25. Που άραγε υπάρχουν πληροφορίες για τις συνθήκες και την ιδεολογία, που οδήγησαν στην μετατροπή του «η» σε «ι»;

    Μ-π

  26. @25 Μ-π, το Χατζιδάκις προκύπτει από ακραία προσήλωση στην ετυμολογική ορθογραφία: Χατζής > Χατζίδης· υποκορ. Χατζιδάκι (το)· μεταπλασμ. σε αρσεν., Χατζιδάκις. Το γιώτα επειδή ετυμολογικός πρόγονος της κατάληξης -ις είναι το -ιος (όπως και της -ι το -ιον, π.χ. παιδί < παιδίον). Πρόκειται για την ίδια εμμονή που οδήγησε άλλοτε σε ορθογραφήσεις του τύπου Δημήτρις, Γιώργις, Βασίλεις.

    Το Βούλγαρις, αντιθέτως, νομίζω ότι είναι απλός εξαρχαϊσμός — και καλά για να του βγει η γενική «Βουλγάρεως», αφού το «Βούλγαρη» τού έπεφτε πολλά λαϊκό.

  27. Τιπούκειτε, ευχαριστώ!

    Μ-π

  28. Για το Μάνο Χατζιδάκι πάντως είχα ακούσει ότι προτίμησε την κατάληξη σε -ακις, επειδή την εύρισκε πιο κομψή οπτικά.

  29. «Επειδή με αδυνατίζει» είχα ακούσει ότι είπε κάποτε 🙂

  30. ΣοφίαΟικ said

    Στη Βαρκελώνη είχα την τύχη να βρεθώ στη θάλασσα δίπλα σε δύο γυμνόστηθες ηλικιωμένες, που είχαν τα τριπλά μου χρόνια. Τους άρεσαν μάλιστα τα παπούτσια μου και με είχαν ρωτήσει που τα πήρα. Τότε δεν ήξερα ισπανικά, αλλά συνεννοηθήκαμε. Μετά σκεφτόμουν ότι ήταν το θέαμα σπάνιο, αλλά γιατί όχι; Όπως κολυμπάγανε στα νιάτα τους, έτσι και στα γεράματα.

  31. cortlinux said

    Σοφία νομίζω ότι έχουμε δυστυχώς μπερδέψεις τους γυμνιστές με τους επιδειξίες στο μυαλό μας. Οι πρώτοι απλά αισθάνονται άνετα με το σώμα τους οι δεύτεροι το ακριβώς αντίθετο.

  32. «Σήμερον όσοι μεταβώμεν διά θαλάσσια λουτρά πρέπει να έχωμεν τα μάτια μας δεκατέσσερα διά να μην εμφανισθή καμία γυμνόστηθος νέα 18 έως 20 ετών εις τας ακτάς».

    😀 😀 Σήμερα μόλις το πρόσεξα..

  33. cortlinux said

    ναι μπορεί να τους ανέβαινε η πίεση γιατί το άλλο μάλλον είχε ξεχαστεί για καιρό.

  34. Αγγελος said

    Για τον Ευγένειο Βούλγαρι ίσως να παίζει και ο αρχαίος κανόνας ότι «όταν η λήγουσα είναι μακρά, η προπαραλήγουσα δεν τονίζεται». Γράφοντάς το με Ι και κλίνοντας «του Βουλγάρεως» το ενέτασσε ωραιότατα στην αρχαία γραμματική! – Κάπως έτσι κι ο Ζαμπέλιος έγραφε «Ο Βόσσαρις, του Βοσσάρεως» για το Μάρκο Μπότσαρη!
    Η ίδια εξήγηση έχει προταθεί για την ευρύτατα διαδεδομένη το 18ο αιώνα γραφή ΤΖ αντί ΤΣ. «Οδοντικόν προ του Σ αποβάλλεται»!

  35. ΣοφίαΟικ said

    31: Σωστό.
    Αυτός που πραγματικά είναι άνετος δεν γδύνεται για να επιδειχθεί αλλά γιατί έτσι θέλει. Εντούτοις δε νομίζω ότι την εποχή που το τοπλες ήταν της μόδας (όχι αυτό της φωτογραφίας, το μεταγενέστερο γδύσιμο), οι νεαρές που φόραγαν το μισό μαγιώ το έκαναν από αγάπη για τη φύση, ούτε οι κύριοι που τις χάζευαν στις παραλίες το έκαναν από αγνό θαυμασμό προς το ωραίο (άλλωστε γιατί να τις χαζεύουν;).

    Το οποίο μου θυμίζει εδώ μια ιστορία ενός Γερμανού που μας έλεγε ότι στη Γερμανία είχε έρθει επίσκεψη μια παλιά του φίλη Αγγλίδα με μια φίλη της, επίσης Αγγλίδα, και η πρώτη του φόρτωσε τη δεύτερη να την ξεναγήσει στην πόλη κλπ κλπ. Και μια μέρα είχε ωραίο καλοκαιρινό καιρό και ο Γερμανός αποφάσισε να πάει στο πάρκο να κάνει ηλιοθεραπεία, κι η επισκέπτρια αποφάσισε να έρθει μαζί του, αγνοώντας ότι στη Γερμανία όταν πας για ηλιοθεραπεία στο πάρκο γδύνεσαι τελείως. Οπότε πάνε στο πάρκο, κι ο τύπος άνετος γδύνεται και ξαπλώνει στην πετσέτα του. Και μετά από λίγο παρατηρεί ότι η φιλοξενούμενη του έχει γυρίσει ελαφρώς την πλάτη και ενώ κουβεντιάζουν, του μιλάει με το κεφάλι στραμμένο στο υπερπέραν. Και αντιλαμβάνεται την αιτία της αμηχανίας ο Γερμανός, και έγιναν μια ωραία ατιμόσφαιρα….

  36. […] Δημοσιεύθηκε από sarant […]

  37. cortlinux said

    @35
    ναι βασικά στην γερμανία υπήρξε κι ένα νατουραλιστικό ρεύμα από το οποίο προέρχεται και ο γυμνισμός. είναι λεπτά τα όρια σίγουρα.

  38. gbaloglou said

    #35:

    Δεν μας είπες τι έγινε τελικά, ξεντύθηκε η Αγγλίδα ή ντύθηκε ο Γερμανός;

    [Κάτι που θυμάμαι από το προ εικοσαετίας ταξίδι μου στο Ρίο είναι η ευκολία με την οποία κάποιες συνταξιδιώτισσες αντικατέστησαν το μαγιό τους με στριγκ 🙂 Αρκετούς μήνες αργότερα μια φοιτήτρια μου μου είπε για το ‘πολύ στενό’ μαγιό που της έστειλε φίλη της, φοιτήτρια ανταλλαγής στην Βραζιλία: αφού το μελέτησε αρκετά το ζήτημα (με την βοήθεια και του καθρέφτη) «αποφάσισε ότι δεν επρόκειτο να το φορέσει» («I decided I wasn’t going to wear it») 🙂 🙂 ]

    …Συνεχίζω, τώρα που πήρα φόρα, με την καθιέρωση των ‘εκ των άνωθεν βραχέων’ πανταλονιών… Υποθέτω πως έκαναν την εμφάνιση τους το καλοκαίρι του 2001, που το πέρασα ολόκληρο στις ΗΠΑ, απορροφημένος με το τελείωμα του βιβλίου μου και μη δίνοντας προσοχή σε τέτοιου είδους εξελίξεις. Με την έναρξη των μαθημάτων όμως παρατήρησα πως μια φοιτήτρια στην πρώτη σειρά φορούσε ένα ‘περίεργο’ πανταλόνι: θεώρησα πως επρόκειτο για προσωπική επιλογή ή και κατασκευή, και απορούσα και λίγο μια και η υπόλοιπη συμπεριφορά της στην τάξη ήταν πολύ φυσιολογική, ώσπου το θέ(α)μα εξέλιπε αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου (η φοιτήτρια αποσύρθηκε από το μάθημα ή ίσως και από το πανεπιστήμιο για δικούς της λόγους). Ύστερα όμως από κάποια μαθήματα παρατήρησα και άλλη φοιτήτρια με παρόμοιο πανταλόνι — αυτή μάλιστα ανήκε στην μειοψηφία (ακόμη και στις πολύ νεαρές ηλικίες) που μπορεί να φορέσει επιτυχώς αυτό το ολέθριο για το γυναικείο σώμα (αλλά και το ανδρικό μυαλό) ρούχο — και ύστερα και άλλη, κοκ [Νικνικ ένας ακόμη λόγος να θυμάμαι την τελειόσωμη φοιτήτρια ήταν ότι σπούδαζε Γλωσσολογία και ήταν (επομένως) πολύ έξυπνη (σε αντίθεση με την κολλητή της, που χτύπησε και το κινητό της στις δύο ώρες παρά κάτι στην τελική εξέταση ενώ τους είχα πει εκ των προτέρων «σας δίνω δυόμισυ ώρες και θα τις χρειαστείτε») 🙂 🙂 ]

  39. Μαρία said

    Μπαλό, για το 21 εκτιμώ οτι είναι τυπογραφικό αντί του …βαρβατόστηθη. Έτσι κι αλλιώς και τα υπόλοιπα σύνθετα τα έπλασε ο δημοσιογράφος.
    Παρατήρησα επίσης οτι αντί για τα συμπράγκαλα του Ψαθά αυτός προτιμάει τα «κουμπούρια».

    Καλά, ρε συ, οι φοιτήτριες σου μιλούσαν και για το μαγιό τους;
    Προς στιγμήν νόμισα οτι εννοείς το Ρίο της Πάτρας. Το πρώτο ξέκωλο μαγιό, που είδα γύρω στο 85, το φορούσε νεαρός Γερμανός σε κάμπινγκ στη Σάνη.

  40. cortlinux said

    επειδή δεν κατάλαβα για ποιο παντελόνι μιλάτε; 😕 εγώ το μόνο περίεργο παντελόνι που έχω δει τελευταία είναι αυτό που αφήνει να φανεί το στρινγκ ή μάλλον το στρινγκ ανεβαίνει μάλλον μέχρι τον αφαλό αλλά τέσπα.

    ή μάλλον αναφέρεστε στην βράκα; ναι αυτό είναι ολίγον τι τρισάθλιο γιατί μοιάζει με γεμιστή πάνα. σαν μωρά προς αλλαγήν πάνας είναι.

  41. gbaloglou said

    #40:

    Μιλάμε για το πολύ στενό παντελόνι που τελειώνει αρκετά κάτω από τον ομφαλό και, ναι, αφήνει να φανούν πολλά και διάφορα. Δεν ξέρω πότε πρωτοεμφανίστηκαν στην Ελλάδα, αλλά στις ΗΠΑ υποθέτω ότι πρωτοεμφανίστηκαν το καλοκαίρι του 2001 — που να το φανταζόταν ο Κιούμπρικ όταν τοποθετούσε εκεί την «Οδύσσεια του Διαστήματος», ε; 🙂 Νόμιζα πως ήταν γνωστά ως «hipster» («γοφικά»), αλλά το διαδίκτυο παραπέμπει αλλού γι αυτήν την λέξη και με διαψεύδει.

  42. Μαρία said

    41 χαμηλοκάβαλα τα λένε, παρόλο που το καβάλο δεν είναι χαμηλά

  43. gbaloglou said

    #39:

    Εγώ θυμάμαι μια Ιταλίδα στο Βαθύ — για δες σύμπτωση, ε; — της Καλύμνου το 1982: καθένας ότι θυμάται χαίρεται (ή και αντίστροφα) 🙂

    Ιστορίες επί παντός επιστητού έχω ακούσει πολλές από φοιτητές και φοιτήτριες — μικρές οι τάξεις, πολλές οι ώρες γραφείου, χασομέρης και φλύαρος (αλλά και καλός ακροατής) ο διδάσκων, οπότε… Το πιο εντυπωσιακό περιστατικό αφορά φοιτητή μου που μου έφερε κάποιο homework στο γραφείο Παρασκευή απόγευμα (που όλοι αρχίζουν να εξαφανίζονται για Σαββατοκύριακο): αντί για δύο λεπτά έμεινε δύο ώρες μιλώντας μου για την 11η Σεπτεμβρίου — δούλευε σερβιτόρος σε εστιατόριο (Applebees ή κάτι παρόμοιο) πολύ κοντά στους Δίδυμους Πύργους που έκλεισε μετά την επίθεση, και μου έλεγε πως είναι σίγουρος ότι κάποιοι από τους τακτικούς του(ς) πελάτες, χρηματιστές της Wall Street οι περισσότεροι, σκοτώθηκαν στην επίθεση, αλλά δεν μπορεί να ξέρει ποιοί!

    Η φοιτήτρια με το ‘Βραζιλιάνικο’ μαγιό ήταν ντόπια, οπότε ίσως η σχετική συζήτηση να έλαβε χώρα στην παραλία (της Λίμνης Οντάριο) κάποιο καλοκαίρι (ακόμη και μετά την αποφοίτηση της ενδεχομένως), πάντως σίγουρα είχε σχέση με το ταξίδι μου στο Ρίο.

  44. silia said

    Τελικά , την απόλαυσα αυτή την ανάρτηση , μαζί με τα σχόλια και τις συζητήσεις που έγιναν . Φοβερά ευχάριστες και ενδιαφέρουσες . Όμως …
    Όμως , έχω να παρατηρήσω , ότι η κουβέντα , επικεντρώθηκε , ως επί το πολύ στο ένα σκέλος της ανάρτησης . Στο «τόπλες» … Για το θέμα «Κυπριακό» , και γιατί δεν συνηθίζουμε να συζητάμε πρόσωπο με πρόσωπο με τους Τούρκους , δεν είδα να πολυσυζητιέται , δεν είδα να μας ενδιαφέρει και τόσο …
    Τέλος πάντων … Ήταν ένα πολύ όμορφο ποστ .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: