Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πώς το πιάνουν το στασίδι;

Posted by sarant στο 2 Ιουλίου, 2010


Τις προάλλες, συζητώντας σε άλλο ποστ για μια τηλεοπτική εκπομπή, λέγαμε σε κάποια σχόλια ότι ο τάδε παρουσιαστής «έχει στασίδι τον Γιανναρά», εννοώντας ότι ο Γιανναράς είναι συχνός καλεσμένος στις εκπομπές αυτού του παρουσιαστή. Πιο κοινό είναι το αντίστροφο, ότι ο Τάδε έχει στασίδι ή έχει πιάσει στασίδι στην τάδε εκπομπή. Πρόσφατα μάλιστα, ο Αλέξης Τσίπρας είπε για τον Υπουργό Εργασίας κ. Λοβέρδο ότι «έχει πιάσει στασίδι στα κανάλια και πότε κλαψουρίζει, πότε λεονταρίζει». Λοιπόν, τις περισσότερες φορές, η φράση λέγεται για καλεσμένους σε τηλεοπτικές εκπομπές, αλλά μπορείτε να τη βρείτε και σε άλλες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, στο slang.gr διαβάζω για ηλικιωμένους οδηγούς που «έχουν πιάσει στασίδι με 50 στην αριστερή λωρίδα»

Λοιπόν, η έκφραση «έχει πιάσει στασίδι» λέγεται (με υπόρρητη υποτιμητική διάθεση) για κάποιον που είναι συχνός θαμώνας τηλεοπτικής εκπομπής ή που συνηθίζει να κάνει συχνά κάτι, και ολοφάνερα έχει προέλθει από τα στασίδια της εκκλησίας, όπου οι συχνά εκκλησιαζόμενοι έχουν το δικό τους στασίδι ο καθένας, είτε αυτό είναι επίσημα κατοχυρωμένο είτε εθιμικά. Τον παλιό καιρό, που ο εκκλησιασμός ήταν στο κέντρο της κοινωνικής ζωής, οι νοικοκυραίοι είχαν το στασίδι τους, κι αλίμονο σ’ όποιον τολμούσε να τους το αμφισβητήσει. Παραθέτω ένα εξαιρετικό απόσπασμα από τον Παπαδιαμάντη, από το διήγημα «Ντελησυφέρω». Η Ντελησυφέρω, γριά σκιαθίτισσα κερά, «είχε δίκαιον να ανησυχεί δια το στασίδι, διότι οι περισσότερες, οι τωρινές, είναι βιλάνες, σούσες-μαρούσες, αναφάνταλες, αστάνευτες. Δεν ξέρει καθεμιά την αράδα της». Κι από τότε θα έχουν περάσει καμιά εκατονπενηνταριά χρόνια, βάλε με το νου σου τι θα έλεγαν οι τοτινές βιλάνες κι αναφάνταλες για τις κατοπινές και τις επόμενες, ίσαμε με τις σημερινές. Αλλά επιστρέφω στο στασίδι.

Τι το περίεργο έχει άραγε η έκφραση «έχει πιάσει στασίδι» και ξεσηκώθηκα να γράψω για δαύτην; Το μόνο περίεργο είναι που δεν τη βρίσκω σε κανένα από τα δυο μεγάλα σύγχρονα λεξικά, ΛΚΝ και Μπαμπινιώτη δηλαδή, ούτε στον παλιότερο Δημητράκο, ούτε στον Πάπυρο, ούτε στο κιτάπι μου όπου έχω μέσα καταγράψει κάτι παραπάνω από 10.000 εκφράσεις. Μάλιστα, η έκφραση δεν υπάρχει, ως ιδιαίτερο λήμμα, ούτε καν στο slang.gr, όσο κι αν, όπως είδαμε, χρησιμοποιείται στον ορισμό άλλου λήμματος! Βέβαια, για να πω την αμαρτία μου, επειδή δεν έχω όλα μου τα κιτάπια, δεν μπορώ να αποκλείσω να υπάρχει η έκφραση αυτή σε κανένα «φρασεολόγιο», ιδίως από τα νεότερα (αν και, κανονικά, τα έχω αποδελτιώσει). Και λέω από τα νεότερα, επειδή μου φαίνεται ότι, ως έκφραση, είναι νεότερη, ας πούμε της τελευταίας 25ετίας, αλλά εδώ μπορεί να πέφτω έξω (έως και πολύ έξω). Τέλος πάντων, όποιος έχει γερό μνημονικό και τη θυμάται θετικά από παλιότερα, ας το πει.

Να κλείσω εδώ το σημείωμα αυτό, που βγήκε λιγάκι μικρό. Ή μάλλον, να συμπληρώσω επισημαίνοντας ότι σε τούτο το άρθρο υπάρχει, πέρα από την έκφραση «έχει πιάσει στασίδι», και μια λέξη που δεν την έχουν τα λεξικά. Και δεν εννοώ τις παπαδιαμαντικές βιλάνες, τις σούσες-μαρούσες, τις αστάνευτες, τις αναφάνταλες, λέξεις δηλαδή που έχουμε συνηθίσει να μην τις βλέπουμε στα λεξικά, διότι είναι λαϊκές, μειωμένου κύρους, δεν είναι αναφανδόν και ασκαρδαμυκτί να τις κοιτάμε χάσκοντας, δεν χάθηκε ο κόσμος κι αν χαθούν [ειρωνικά το λέω].

Εννοώ το ρήμα «λεονταρίζω» που χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας, το οποίο, εκτός λάθους, δεν υπάρχει σε κανένα ελληνικό λεξικό. Καταλαβαίνουμε φυσικά τι σημαίνει, «επιδίδεται σε λεονταρισμούς», και το βρίσκω πετυχημένο πλάι στο «κλαψουρίζει», αλλά πάντως σε λεξικό δεν το βρίσκω, και επειδή ελάχιστες γκουγκλιές έχει θα μπορούσαμε να χρεώσουμε τον πρωτολογισμό στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Προσθήκη: Με αφορμή το παραπάνω άρθρο, ο Νίκος ο Λίγγρης έγραψε στη Λεξιλογία ένα απολαυστικό σημείωμα για την ιστορία των λέξεων λεονταρίζω και λεονταρισμός, να πάτε να το διαβάσετε. Όμως, όπως στο Μουντιάλ παίζουν το ένα-δύο, έτσι και το άρθρο του Λίγγρη μού δίνει την αφορμή να συμπληρώσω την ιστορία της λέξης «λεονταρισμός». Για το λεονταρίζω, δεν χωράει αμφιβολία, είναι νεολογισμός. Για τον λεονταρισμό, ο Λίγγρης υποθέτει ότι είναι λέξη «πρόσφατης κοπής», επειδή δεν τη βρίσκει στα παλιότερα λεξικά (Δημητράκο, ας πούμε) αλλά μόνο στα μετα-μεταπολιτευτικά.

Είναι όμως έτσι; Όχι ακριβώς. Με τη βοήθεια του Διαδικτύου και με βάση τα όσα θυμόμουν από παλιά διαβάσματά μου, μπόρεσα μέσα σε λίγη ώρα να βρω -σχεδόν με βεβαιότητα- την ιστορία της λέξης «λεονταρισμός» και σας την παρουσιάζω εδώ -ως προς την ετυμολογία, τούκα προ, που λέγαμε: εννοώ ότι τα λεξικά μας δεν δίνουν ετυμολογία.

Λοιπόν, το 1910 ή 1911 παίχτηκε το κωμειδύλλιο «Τζιώτικο ραβαΐσι» του Δεπάστα, που άφησε εποχή, μια και παιζόταν επί χρόνια και χρόνια όπου υπήρχε ελληνισμός. Δυστυχώς δεν έχω μπροστά μου το βιβλίο του Ερμή με το κείμενο της παράστασης, οπότε όσα θα διαβάσετε είναι συνδυασμός αλτσχαημεροπαθούς μνήμης και γκουγκλιστικών ευρημάτων. Ένας από τους ήρωες στο Τζιώτικο ραβαΐσι ήταν ο Λεονταρής ή Λιονταρής, ένας χαρακτηριστικός τύπος κουτσαβάκη ψευτοπαλικαρά που πηγαίνει πίσω στον miles gloriosus της ρωμαϊκής κωμωδίας. Χαρακτηριστικό απόσπασμα που το βρίσκω σε εφημερίδα του 2000: ο Λιονταρής βγαίνει στη σκηνή με μαυρισμένο μάτι. «Τι έπαθες ορέ, Λιονταρή, σε χτυπήσανε;». «Ποιος να χτυπήσει, ρε; Του ‘δωσα μια με το μάτι μου στην μπουνιά του και τον κούλανα».

Το Τζιώτικο Ραβαΐσι άφησε εποχή, είπαμε, και ιδίως ο Λεονταρής. Σε εφημερίδα του Μαρτίου 1912 βρίσκω ότι δόθηκε στο Δημοτικό θέατρο Πειραιώς έκτακτη παράσταση με το «αθάνατο» Τζιώτικο ραβαΐσι για 200ή φορά, με Λεονταρή τον κ. Μουστάκα. Να θυμόμαστε ότι ακολούθησαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι, οπότε ο τύπος του καυχησιάτη στρατιώτη που στην πραγματικότητα ήταν απόλεμος κουραμπιές ήταν σε πρώτη ζήτηση -για παράδειγμα, τον τίτλο «Ο Λεονταρής» δίνει και ο Σπ. Μελάς σε «βινιέτα» του από το μέτωπο, που θα τη βρείτε στο Ημερολόγιο Σκόκου του 1915. Η λέξη «λεονταρής» με τη σημασία «ψευτοπαλικαράς, καυχησιάρης» πέρασε στο θεατρικό λεξιλόγιο, αφού τη βρίσκουμε π.χ. σε θεατρική κριτική του 1928 για άλλο έργο, όχι το Ραβαΐσι.

Όμως, πέρασε και στην πολιτική. Παραθέτω άρθρο του 1914, που περιέχει την παλιότερη μέχρι στιγμής εμφάνιση της λέξης «λεονταρισμός» και που δείχνει πολύ καθαρά πώς γεννήθηκε η λέξη από τον Λεονταρή και τον λεονταρή. Είναι από την εφημ. Σκριπ και το βρίσκω ενδιαφέρον δείγμα του πώς οι δεξιοί του 1915 προτιμούσαν να παινέψουν τους Τούρκους παρά τον ξορκισμένο τον Βενιζέλο (όσα είναι με πλάγια, γράφονται στην εφημερίδα με αραιούς χαρακτήρες):

Αφού απεκαλύφθησαν τέλειοι τύποι Λεονταρή με τα τελευταία «ίφι» κατά της Τουρκίας, έμπροσθεν της απαντήσεως της οποίας –επεχούσης θέσιν ραπίσματος– εγονυπέτησαν αναφωνήσαντες περίτρομοι ότι έχουν τας διαλλακτικωτέρας διαθέσεις, εξακολουθούν ακόμη πολιτικήν κουτσαβακίστικην. Και λέγουν τα εμπνευσμένα Κυβερνητικά όργανα επαναλαμβάνοντα τους αυτούς Λεονταρισμούς, τους οποίους έκαμαν προ εβδομάδος και τους οποίους ελησμόνησαν ότι εξηυτέλισεν η Τουρκική απάντησις· — Ή θα επέμβητε αι Δυνάμεις να μας κρατήσετε, ή θα μας εγγυηθεί η Τουρκία την ειρήνην, ή… θα κυρήξωμεν τον πόλεμον! Γελά δε ο αναγιγνώσκων κόσμος με την απλοϊκότητά των του να νομίζουν ότι αι Δυνάμεις ή η Τουρκία είνε η… Βουλή η οποία χαύτει χειροκροτούσα και τας μεγαλειτέρας ανοησίας!
Τώρα ένας ακόμη Λεονταρισμός υπολείπεται. Να είπη η Κυβέρνησις εις τας Δυνάμεις ότι είνε ετοίμη να κηρύξη και κατ’ αυτών τον πόλεμον. Όλους τους άλλους λεονταρισμούς τους μετήλθε. Εμπρός οι πτωχοπρόδρομοι. Ας αρχίσουν να γράφουν εις αυτόν τον τόνον. Ποίος ξεύρει; Αν η Τουρκία δεν εφοβήθη ίσως φοβηθούν αι Δυνάμεις! Παίζεις με την αποφασιστικότητα της Κυβερνήσεως;

Σκριπ 11.6.1914, σελ. 2

Για το κουτσαβάκικο επιφώνημα «Ιφ» ή «Ίφι» (ουδεμία σχέση με τον Κίπλινγκ) θα πούμε άλλη φορά. Προς το παρόν, ας μείνουμε στους λεονταρισμούς. Θα παραθέσω ένα ακόμα απόσπασμα από την ίδια εφημερίδα, του 1916:  «Ο αντιβουλγαρισμός, τον οποίον τώρα εσχάτως περιεβλήθη ο γελοιοποιηθείς Λεονταρής της αστειοτέρας των επαναστάσεων…»  -τον Βενιζέλο εννοεί ο  τσανακογλείφτης του βασιλιά.  Αλλά η ίδια λέξη είχε  χρησιμοποιηθεί και παλιότερα. Σε εφημ. του 1912 βρήκα τίτλο «Τελωνοφύλαξ  Λεονταρής»,  και ακολουθεί  περιγραφή της κακής συμπεριφοράς  ενός τελωνοφύλακα.

Θα μπορούσα να παραθέσω κι άλλες ανευρέσεις της λέξης «λεονταρισμός» από τη δεκ. του 1920, αλλά δεν έχει και πολύ νόημα. Νομίζω ότι πειστικά απέδειξα ότι η λέξη γεννήθηκε από τον θρυλικό Λεονταρή, τον ψευτοπαλικαρά του Τζιώτικου Ραβαϊσιού, πριν από 100 σχεδόν χρόνια.

Advertisements

109 Σχόλια to “Πώς το πιάνουν το στασίδι;”

  1. Καλημέρα Νικοδέσποτα,

    Χάρη στο καινούργιο εργαλείο του Γκούγκλη, που μας επιτρέπει να ψάχνουμε και με ημερομηνιες, βρίσκω δύο χρήσεις του λεονταρίζειν από το 2005:

    Το παλαιότερο πρέπει να είναι μία αποδελτίωση του 1998 από τους 2 Τροχούς (που εμφανίζεται να προέρχεται από τεύχους του Αυγούστου 1998):
    O κινητήρας του Nevada είναι γλυκός στο δούλεμα με ροπές από αρκετά χαμηλά, χωρίς να παρουσιάζει εξάρσεις ή «πυρετώδεις» φάσεις παρά την αερόψυξη. Κλασικά ιταλικός V-2 στον ήχο και στην απόκριση, χωρίς να λεονταρίζει για
    ιπποδύναμη.

    http://library.techlink.gr/2t/article.asp?mag=3&issue=242&article=5886

    Επόμενο, από το Βήμα (του A. Καρπετόπουλου) στις 31/5:
    Υπάρχουν μετοχές της ΠΑΕ Ολυμπιακός στην κατοχή του Γιώργου Κοσκωτά; Μπορεί ο μέχρι πρότινος έγκλειστος των φυλακών Κορυδαλλού να δημιουργήσει προβλήματα στον Ολυμπιακό και στην τωρινή διοίκησή του ή απλώς λεονταρίζει βάζοντας τους ανθρώπους του να διαδίδουν ότι ετοιμάζεται για δικαστικούς αγώνες;
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=131832&ct=5&dt=24/03/2001#ixzz0sVERChCF

    Αλλά και ο Ριζοσπάστης έχει χρησιμοποιήσει το «λεονταρίζω» το 2007 (σε άρθρο για τη δημοπρασία της βασλικής περιουσίας). Όμως το έχει σε εισαγωγικά:
    Αλλά και το ΠΑΣΟΚ δε «λεονταρίζει» μόνο τώρα για το θέμα, αλλά και το 1991, «ξεχνώντας» την απραξία των κυβερνήσεών του τη 10ετία του ’80.
    http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=3889560&publDate=24/1/2007

  2. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Καλημέρα. Έχω την εντύπωση ότι στασίδια, όπως τα ξέρουμε σήμερα, δεν υπήρχαν παλαιότερα [ακόμα δεν μπορώ να το προσδιορίσω με ακρίβεια χρονικά, πιθανόν πριν τις αρχές του 19ου αιώνα;] στους ενοριακούς ναούς, παρά μόνο στα μοναστήρια. Αυτό, γιατί μόνο οι μοναχοί, που έμεναν πολλές ώρες στο ναό για τις ακολουθίες, είχαν την ανάγκη να κάθονται ή να ακουμπούν που και που, ιδίως οι γεροντότεροι, για να ξεκουράζονται. Γι’ αυτό και τα στασίδια τα σημερινά τα λένε ενίοτε οι κατασκευαστές και «αγιορείτικου τύπου».
    Αλλώστε, σε όλους τους παλιούς ενοριακούς ναούς με τοιχογραφίες μεχρί και το 19ο αιώνα, αυτές δεν φαίνεται να διακόπτονται από κάποιου είδους κατασκευή, όπως γίνεται στα τέμπλα, ή τους δεσποτικούς θρόνους π.χ..Υπήρχαν βέβαια παλιότερα τα λεγόμενα «σκαμνιά», τα οποία ήταν κινητά και των οποίων δείγμα σώζεται στη Μονή Βατοπεδίου. Μάλλον δηλαδή και τα σκαμνιά ξεκίνησαν από τα μοναστήρια. Τέλος υπάρχει σε εκκλησία της Ηπείρου χάραγμα σε κίονα που αναφέρει ότι τούτο το σκαμνί είναι του τάδε και μην τολμήσει κάποιος να καθήσει κλπ.

  3. gbaloglou said

    Και εμένα μου φαίνεται νεώτερη η έκφραση, και είχα την τύχη να την ακούσω ζωντανή πρόσφατα: «η Τζούλια πιάνει στασίδι» (σε εκπομπή για τα προς την Εφορία χρέη του Τόλη Βοσκόπουλου, και με αφορμή τον ισχυρισμό του ότι τα λεφτά τα έφαγε η πρώην σύζυγος του, Τζούλια Παπαδημητρίου).

  4. Κρίνοντας από τις παλιές εκκλησίες, που έχω δει, τα στασίδια ήταν παραταγμένα περιμετρικά των τοίχων, άρα ήταν πολύ λιγότερα από το χριστεπώνυμο πλήθος, που γέμιζε το ναό. Οι πρώτοι, που έρχονταν, και που συνήθως ήταν οι γηραιότεροι, έπιαναν νωρίς-νωρίς τα στασίδια, οι υπόλοιποι στέκονταν όρθιοι στο μέσο της αίθουσας. Αλλά τα στασίδια είχαν και ιεραρχία: τα ανατολικότερα, δηλαδή τα πιο κοντινά στο ιερό και τους ψάλτες, προορίζονταν για τους πιο αναμεμειγμένους στη λειτουργία, ψάλτες, παραψάλτες και λοιπούς ευλαβείς. Εντύπωση μου προκαλεί το απόσπαζμα του Παπαδιαμάντη, καθώς νόμιζα ότι στους γυναικωνίτες, όπου στέκονταν οι γυναίκες, δεν είχε στασίδια. Εκτός, βέβαια, εάν επρόκειτο για γυναικωνίτες όχι σε πατάρια αλλά στο πίσω μέρος του ίδιου του ναού, κάτι μάλλον αναμενόμενο σε φτωχικές, νησιώτικες εκκλησίες.

    ΥΓ Νικοδέσποτα, δλδ, εμείς έχουμε πιάσει στασίδι στο μπλόγκ σου;-))

  5. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια.

    Δόκτορ7, ποιο είναι το εργαλείο του Γκούγκλη;

    Σκύλε ΒΚ, πολύ σωστή παρατήρηση: ο Παπαδιαμάντης διευκρινίζει στο διήγημα ότι υπήρχε ιδιαίτερο διαμέρισμα για τις γηραιότερες γυναίκες, όχι στον γυναικωνίτη αλλά στο επίπεδο του ναού.

    Κι αυτή οπού τις άλλες χρονιές ήτον επί ποδός μίαν ώραν αρχύτερα, πριν σημάνη, στολισμένη κ’ έτοιμη, δια να πάη με την ώραν της να πιάση και το στασίδι της, εις το διαμέρισμα των ηλικιωμένων γυναικών -το οποίον ευρίσκετο χωριστά από τον ανώγειον γυναικωνίτην, εις το επίπεδον του ναού, κατά την βορειοδυτικήν γωνίαν-, τώρα μόλις θα πρόφθανε να ενδυθή και να ετοιμασθή και θα έτρεχε με βίαν, μήπως προλάβη καμμία άλλη, από εκείνας που πηγαίνουν εις την εκκλησίαν δύο φορές τον χρόνον, δια να δείξουν τα στολίδία τους, και της πάρη με αδιακρισίαν το στασίδι της.

  6. Προσωπικά, το «πιάνω στασίδι» δεν το θεωρώ αρκετά διαδεδομένο, ώστε να αξίζει λεξικογραφική καταγραφή. Νομίζω η χρήση του είναι πολύ περιορισμένη σε αυτά ακριβώς που παρέθεσες. Τις τελευταίες μέρες στασίδι έχει πιάσει στο μέγκα κι αλλούθε ο Κουβέλης, και μιλάει, μιλάει, μιλάει… για την ανανέωση των 75άρηδων. Τυχαίο;

  7. ΣοφίαΟικ said

    Στον ορθόδοξο μητροπολιτικό ναό του Λονδίνου (τέλη 19ου αιώνα), ο οποίος περιλαμβάνει επίπλωση από παλαιότερη ΧΟ εκκλησία του τέλους του 18ου αιώνα, τα στασίδια είναι όπως τα ξέρουμε εμφανισιακά, αλλά παραταγμένα σε σειρές, κοιτάζοντας προς το ιερό, κι όχι κατά μήκος του τοίχου. Είναι κι αυτά διατηρητέα, όπως κι η εκκλησία, οπότε δεν έχουν υποστεί τροποποιήσεις. Η εκκλησία έχει ελάχιστες καρέκλες για τους επίσημους, όλοι οι άλλοι στα στασίδια, τα οποία αν θυμάμαι καλά είναι από την Κωνσταντινούπολη, παραγγελία της εποχής, άρα δεν είναι αγγλικό έθιμο η εμφάνισή τους.
    Φωτογραφίες έχει εδώ:
    http://www.stsophia.org.uk/Pictures.html
    Γυναικωνίτης υπάρχει αλλά τον χρησιμοποιεί η χορωδία, επομένως έχει αχρηστευτεί, και όπως γίνεται πλέον σε πολλές εκκλησίες, οι οικογένειες κάθονται μαζί. Υπάρχει σίγουρα κάποια ιεραρχία στα στασίδια, αλλά στις ελάχιστες επισκέψεις μου δεν κατάλαβα πως δουλεύει το σύστημα, το μόνο σίγουρο είναι ότι άμα είσαι απόγονος των κτητόρων, των μεγάλων δωρητών και των καλών οικογενειών έχεις δικό σου στασίδι.

  8. τώρα θα βγει ο nickel κι άλλοι αντιγκουγκλικοί και θα πουν ότι αυτό το κάνει το αλταβίστα γιάχου εξ απανέκαθεν…

    Κι έχεις και το πρόβλημα, ποια ημερομηνία; πρωτοδημοσίευσης της σελίδας, τελευταίας αλλαγής, ενημέρωσης του αρχείου; κι αν είναι μέσα σε άλλη σελίδα, ή έχει ενσωματωμένα νεότερα στοιχεία; μύλος…

    Νίκο, είναι εδώ, για περισσότερο από ενάμισι χρόνο. Τώρα το βάζουνε στη διεπαφή του.
    http://googleblog.blogspot.com/2010/05/spring-metamorphosis-googles-new-look.html

  9. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Οι γυναικωνίτες («γυναίκειο» λέγεται στην Ήπειρο), είτε στους νάρθηκες είτε σε εξώστες στο δυτικό τμήμα των ναών, άρχισαν να διαμορφώνονται τον 18ο και 19ο αιώνα, κατά μίμηση του διαχωρισμού των φύλων στα τζαμιά. Προτύτερα, οι γυναίκες στέκονταν στη βόρειοδυτική γωνία των ναών, όπου το εικονογραφικό πρόγραμμα διαμορφωνόταν ανάλογα, δηλαδή απεικονίζονταν εκεί αγίες, οσίες και μάρτυρες (Αικατερίνη, Μαρίνα, Βαρβάρα, Ειρήνη κλπ). Και σήμερα, στα χωριά ιδίως, οι γυναίκες στέκονται στο βόρειο τμήμα του ναού.

  10. Στην Κύπρο δεν έχουμε στασίδια αλλά σκάμνους οι οποίοι όμως δεν είναι κινητοί όπως τα σκαμνιά του Βατοπεδίου. Η ιεραρχία στέκει και εδώ όπως περιγράφουν οι προηγούμενοι. Όταν επισκέφτηκα την Σερβία μου έκανε εντύπωση η σχεδόν παντελής έλλειψη στασιδιών, περίπου όπως περιγράφει ο Σκύλος ΒΚ τις παλιές εκκλησίες.

  11. Χρηστος Κ. said

    Στην ενορια μου, της αγιας τριαδας, στη Δραμα η εκκλησια ηταν τζαμι. Μετα την απελευθερωση το 1913 αφου γκρεμιστηκε το τζαμι κι εγινε καμπαναριο διαμορφωθηκε αναλογα και ο εσωτερικος χωρος. Τα στασιδια ειναι περιμετρικα του ναου και στο κεντρο υπαρχουν καρεκλες. Στο βορειο τμημα οπως λεει ο Γρηγορης καθονται οι γηραιοτερες γυναικες και στο νοτιο οι αντρες. Οι νεοτερες παλιοτερα ανεβαιναν στο γυναικωνιτη. Απο τα 9 τζαμια που ειχε η πολη δε διασωζεται κανενα. Καποια εγιναν εκκλησιες και καποια αλλα εξαφανισθηκαν.

  12. Νικοκύρη, το βιλάνες υποψιάζομαι ότι σημαίνει «χωριάτισσες», υποτιμητικά. Το σούσες μαρούσες μάλλον για κάτι σαν «σεινάμενες κουνάμενες» το κόβω (το μαρούσα προφανώς από το κύριο όνομα;). Για την αστάνευτη θα διακινδύνευα την ερμηνεία «ανοικοκύρευτη», αλλά αν καταλαβαίνω καλά η λ. βγαίνει από τη στάνη, που μάλλον δεν έχει μεγάλη σχέση με το νοικοκυριό. Για τις αναφάνταλες σηκώνω τα χέρια ψηλά: Νικοκύρη, βοήθα (δεν έχω πρόχειρο και τον ΝΔΤ με το γλωσσάρι του, ρε γμτ).

  13. Κι αφού έχουμε πιάσει στασίδι και κουτσομπολεύουμε τις αστάνευτες και τις αναφάνταλες, δείτε και μία ωραία ιστορία: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100018_02/07/2010_406535

  14. ἡ ἐνορία μου ἐμένα ἔχει ναὸ βυζαντινό, παλαιολόγειας περιόδου. κάθε γριὰ ἔχει καὶ τὸ στασίδι της. ὅταν δῇς νὰ κάθεται ἄλλος σὲ τέτοιο στασίδι σημαίνει πὼς ἡ γριὰ τώρα ἔχει πιάσει στασίδι στὸν ἄλλον κόσμο.

  15. Χότζας said

    Έχω την εντύπωση, οτι τα λαδικά «έπιαναν στασίδι» στην εκκλησία και με ένα φορητό σπαστό σκαμνάκι, όπου κάθονταν σε συγκεκριμένο σημείο, διατηρώντας τη θέση τους επι χρόνια.

    Όσο για τους «λεονταρισμούς», μάλλον είναι νεολογισμός απο την κοινή έκφραση «κάνω το λιοντάρι» = μαγκίζω, κάνω τον κουτσαβάκη, κάνω τον κάργα (Κονδυλάκης) κλπ-κλπ.

    Σχετικό το άσμα του Λοΐζου «Ο Κουταλιανός» στην «Ευδοκία», που λέει […] «κι αν μασάει σίδερα και κάνει το λιοντάρι, στο τσαρδί του ο Κουταλιανός, τρέμει σαν το ψάρι στην κυρά του μπρος» […]

  16. Άσχετο, αλλά ελπίζω ότι θα το δείτε όλοι εδώ.

    Πολύτιμο αρχειακό οπτικό υλικό 8mm από ταξίδια στην Ελλάδα του 60:
    http://www.hellenicvisualarchives.info/
    http://www.youtube.com/user/HellenicArchives

  17. Πολύ ενδιαφέροντα βιντεάκια, Στάζυμπε. Αλλά πώς μπορούμε να τα δούμε χωρίς τον αναποδομετρητή στο πλάνο;

  18. Έτσι φαίνεται να έχουν ανέβει, δυστυχώς…

  19. sarant said

    Ξαναευχαριστώ για τα εξαιρετικά σχόλια.
    Τιπούκειτε, το «αναφάνταλες» το εξηγεί το γλωσσάρι του ΔΝΤ,αλλά δεν το έχω πρόχειρο.

    Χότζα, το «λεονταρισμός» δεν είναι νεολογισμός, υπάρχει περίπου έναν αιώνα. Νεολογισμός είναι το «λεονταρίζω». Αλλά θα συμπληρώσω το κυρίως άρθρο.

  20. Τα «στασίδια» στο χώρο του ναού, και όχι περιμετρικά στον τοίχο, νομίζω είναι ίδιον των δυτικών εκκλησιών. Σε παμπάλαιες και νεώτερες ορθόδοξες εκκλησίες περιμετρικά είναι η θέσης τους, και στη μέση καρέκλες. Απο το «σοφία, ορθοί», μπορώ να υποθέσω ότι το εκκλησίασμα καθόταν ανέκαθεν· βέβαια ένα ξύλινο κάθισμα σώζεται δυσκολότερα από το κτίσμα που το περιείχε. Τέλος, κι εγώ ξέρω ότι κοιτώντας το ιερό, δεξιά είναι οι γυναίκες (βόρεια, δηλ.) και αριστερά οι άντρες (εξ ου και το τεχνικό πρόβλημα με τις γυναίκες στον δεξιό ψάλτη τη Μ. Παρασκευή).

  21. σημ (για Τιπού): έβαλα τα στασίδια σε εισαγωγικά, γιατί δεν είναι ακριβώς τέτοια. Καθίσματα δεμένα μεταξύ τους τα λες περισσότερο, με χώρο να στέκεσαι, και υποπόδιο ή «υπογονάτιο», στον μπροστινό σου (έχει παραλλαγές).

  22. Μαρία said

    Αφού εγώ το έχω πρόχειρο, ενώ εσείς βλέπετε το ματς..
    αναφάνταλος «αναφάdαλους. Ελαφρόμυαλος, που λέει διαρκώς ανοησίες και χαζουμάρες» (Ρήγ. Γ’ 271)
    σούσες, μαρούσες, ούλες κοκκινοφουστανούσες στο Πνίξιμο του παιδιού. Γυναίκες κατώτερης κοινωνικής στάθμης. «Όσο για τη σημασία των γυναικείων αυτών χαρακτηρισμών εγώ θα σημειώσω τ’ ακόλουθα. Η πρώτη δείχνει καθαρά οτι σημαίνει τη σειστή κι ακκιζόμενη γυναίκα (πβ.σουσού, σουσουράδα). Η δεύτερη χαρακτηρίζει την ανόητη, την αλαφρόμυαλη. Δεν έχει σχέση με το κύριο όνομα Μαρία-Μαρουσώ-Μαρούσα, αλλά είναι αρβανίτικη λέξη marruch= αγαθός, τρελούτσικος» Σκουβ.32
    αντάνευτος «αστάνιφτους. Άτακτος στη ζωή και άσωτος. Αστανιφτιά: ασωτεία» (Ρήγ.Γ’)

  23. Μαρία said

    τέλος, κι εγώ ξέρω ότι κοιτώντας το ιερό, δεξιά είναι οι γυναίκες (βόρεια, δηλ.)
    Βόρεια, δηλαδή αριστερά. Αυτό με το δεξιό ψάλτη δε το κατάλαβα. Οι γυναίκες κάθονται απ’ τη μεριά του αριστερού.
    Βρε, αντίχριστοι, τι μπερδεύεστε με τα βόρεια, νότια κλπ. Παραδοσιακά οι γυναίκες στο αριστερό κλίτος και οι άνδρες στο δεξιό.

    >(“γυναίκειο” λέγεται στην Ήπειρο)
    Κι εμείς «τα γυναικεία» λέγαμε.

  24. Μαρία, ναι, αριστερά κάθονται (βγαίνοντας -από το ιερό 🙂 ). Ενώ κανονικά, αυτά που ψέλνουν ταιριάζουν να είναι του δεξιού ψάλτη την Μ.Π.

  25. ΣοφίαΟικ said

    Είχα την εντύπωση ότι λέει «σοφία ορθή», σωστη σοφία, όχι «σοφία ορθοί», δηλαδή όλοι όρθιοι. Πάλι λάθος καταλάβαινα τόσα χρόνια;.

  26. Α, μπορεί. Ούτε καν το κοίταξα. Χρόνια εντύπωση αντίστοιχη δική μου… Δεν ήμουν και του κατηχητικού, μας τάλεγαν και σε μια ξένη γλώσσα, ιδού τα αποτελέσματα 🙂

  27. Μαρία said

    Πρόοοσχωμεν.
    http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/prayers/service_litourgy_translation.htm

    ΣοφίαΟικ. Ορθοί.

  28. Alfred E. Newman said

    Η φράση όπως περιλαμβάνεται στη λειτουργία του Χρυσοστόμου είναι με την ακόλουθη ορθογραφία και στίξη:
    Σοφία, ορθοί, κλπ.
    Μια που είσαι στο Λονδίνο Σοφία καιρός είναι να ξεκαθαρίσεις δύο πράγματα. Πρώτον ότι ο παπάς δεν απευθύνεται σε σένα προσωπικά 😀 και δεύτερον μπορείς να δεις και την αγγλική απόδοση στο ελληνοαγγλικό βιβλίο με τη λειτουργία: Wisdom, Upright, κλπ.

  29. Alfred E. Newman said

    Γειά σου Μaρία θεούσα 😆 με πρόλαβες και στα δύο σημεία. :mrgreen:

  30. Μαρία said

    Αλφρέδο, στην Ε’ Γυμνασίου είχαμε επανάληψη όλη τη λειτουργία του Χρυσοστόμου. Επειδή μυριστήκαμε διαγώνισμα, συνεννοηθήκαμε και δώσαμε άσπρες κόλλες. Το αποτέλεσμα: ομαδική αποβολή σε δύο δόσεις, για να μπορούν οι καθηγητές να κάνουν μάθημα και μείωση της διαγωγής σε κοσμία, οπότε χάναμε και τη σημαία. Αποτέλεσε σκάνδαλο το γεγονός οτι διασκεδάσαμε το περιστατικό παρωδώντας το «μ’ ένα όνειρο τρελλό» του Κόκοτα.

    Αφού λύσαμε το ορθοί να δούμε πώς θα μάθει ο Στάζυ να ξεχωρίζει το δεξιά απ’ τ’ αριστερά. Υποψιάζομαι οτι είναι αριστερόχειρας 🙂

    Πάει κι η Βραζιλία!

  31. Alfred E. Newman said

    >Αφού λύσαμε το ορθοί να δούμε πώς θα μάθει ο Στάζυ να ξεχωρίζει το δεξιά απ’ τ’ αριστερά. Υποψιάζομαι οτι είναι αριστερόχειρας <

    Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει δύσκολο να διακρίνεις το δεξιό από το αριστερό στην κοινωνία. Εμ να μην έχει και ο Στάζι δυσκολία να τα ξεχωρίσει στην εκκλησία ❓
    Άλλωστε τα τελευταία χρόνια έχω την εντύπωση ότι δεν τηρείται και πολύ η ταξιθέτηση.

    Και μια που αναφερθήκαμε σε αριστερά και δεξιά νομίζω ότι ταιριάει η ιστορία ενός ο οποίος άλλαζε απόψεις στα πολιτικά με κάθε πολιτική αλλαγή. Όταν του επισημάνθηκε αυτή του η τάση εκείνος φέρεται να απάντησε:
    Εγώ πάντα ψάλτης είμουν. Άλλοτε αριστερός και άλλοτε δεξιός.

  32. akindynos said

    @28, υπάρχει και το ανέκδοτο με τον παπά που για να αποκρούσει τις κατηγορίες μεροληψίας προσαρμόζει την αίτηση, «υπέρ της άνωθεν ειρήνης και της κάτωθεν κατερίνης».

  33. Δεν έχω κάνει κάποιο λάθος με το αριστερό και το δεξί. Επιπλέον έχω διευκρινίσει, όπου χρειάστηκε, τον προσανατολισμό, για να μην μπερδευτεί ο αναγνώστης.

  34. Μαρία said

    33 Πλάκα μας κάνεις; Βγαίνοντας απ’ το ιερό ο παπάς έχει τις γυναίκες στα δεξιά. Μπαίνοντας στην εκκλησία αριστερά, στο αριστερό κλίτος είπαμε. Στ’ αριστερά ήταν κι η σκαλίτσα για τα γυναικεία.

  35. #20 Τέλος, κι εγώ ξέρω ότι κοιτώντας το ιερό, δεξιά είναι οι γυναίκες (βόρεια, δηλ.) και αριστερά οι άντρες (εξ ου και το τεχνικό πρόβλημα με τις γυναίκες στον δεξιό ψάλτη τη Μ. Παρασκευή).

    το τεχνικό πρόβλημα: μια φορά όλο το χρόνο, οι γυναίκες έχουν τη δυνατότητα για πρωταγωνιστικό ρόλο στις ψαλμωδίες -όπως τον έχει ο δεξιός ψάλτης, κι όχι δευτεράντζες, όπως είναι ο αριστερός ψάλτης, κι όμως, πάλι εκεί, στην πλέμπα…

    #24 ναι, αριστερά κάθονται (βγαίνοντας -από το ιερό 🙂 ). Ενώ κανονικά, αυτά που ψέλνουν ταιριάζουν να είναι του δεξιού ψάλτη την Μ.Π.

    Για διακρίσεις, μιλάω…

  36. οκ, κατοπτρικά… 😆 😳 😳 😆

  37. άμα μπω, ξέρω να πάω 😳 😳 😳 😳 😳 😳

  38. Μαρία said

    Συμπέρασμα: μπαινοβγαίνεις με την όπισθεν.

  39. Το «σοφία, ορθοί» πριν την ανάγνωση του ευαγγελίου και το «τας θύρας, τας θύρας, εν σοφία πρόσχωμεν», έχουν να κάνουν, πέρα από τη δογματική διάσταση, και με μια «θεατρικότητα» που υπήρχε αρχικά στη θεία λειτουργία. Δηλαδή, ο ιερέας, ως άλλος ηθοποιός αρχαίου δράματος, συνδιαλέγεται με τους πιστούς, που παίζουν το ρόλο του χορού (με κορυφαίο τον πρωτοψάλτη;). Έτσι, τους λέει πότε να σηκωθούν για το ευαγγέλιο, ενώ στο «τας θύρας» πρέπει να φανταστούμε τους παλιούς ‘ευταξίες’ να κλείνουν τις πόρτες του ναού, ωστέ να μην ακούσουν οι κατηχούμενοι ή οι αβάπτιστοι από τους ναρθηκες το ‘Πιστεύω’, που ακολουθεί αμέσως μετά. Υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις «θεατρικότητας», η μικρή και μεγάλη είσοδος κλπ, αλλά και πολλά παραδείγματα ‘διαλόγου’ του ιερέα με τους πιστούς (π.χ. στο «τας κεφαλάς ημών το Κυρίω κλίνωμεν» όλοι οι πιστοί σκύβουν το κεφάλι μέχρι νατελειώσει ο ιερέας τη σχετική ευχή). Με όλα τα παραπάνω εξηγηείται γιατί η εκκλησία ευθύς μόλις μπόρεσε, φρόντισε να εξαφανίσει το αρχαίο δράμα: ήταν ανταγωνιστές! 🙂

  40. sadebeg said

    Λίγο άσχετο με την συγκεκριμένη ανάρτηση… θυμάμαι ωστόσο ότι κάπου εδώ μέσα είχα δει την ιστορία με το κατά πόσο περνά η καμήλα από μια βελόνα…

    πρόσφατη ανάρτηση λοιπόν για αυτό στα γαλλικά
    http://correcteurs.blog.lemonde.fr/2010/07/01/la-corde-et-le-chasmeau/

  41. sarant said

    Πολύ ενδιαφέρον ποστάκι το γαλλικό!

  42. Μαρία said

    41 Έτσι κι αλλιώς δεν μας είχε απασχολήσει η κάμηλος, που της έχει αδυναμία ο ελληνικός Ματθαίος, αλλά η τρύπα της βελόνας 🙂

  43. #39 αὐτὸ ποὺ ἀγγίζει τὰ ὅρια τῆς βλασφημίας εἶναι ἡ τηλεμετάδοσι τῆς Θείας Λειτουργίας. Οὔτε οἱ κατηχούμενοι πρέπει νὰ παρακολουθοῦν τὸ κύριο μέρος της, πολλῷ δὲ μᾶλλον ὁ κάθε ἄσχετος.

  44. Μπουκανιέρος said

    #40-42
    Για το θέμα αυτό, αν εννοούσε καμήλα ή παλαμάρι, υπήρξε πατερικός καβγάς ήδη από τον 4ο αιώνα τουλάχιστον.

    Όμως, στις αρχές του 5ου, παρατηρούσε πολύ εύστοχα ο Πελάγιος (ή ίσως ένας ανώνυμος πελαγιανός):
    «Οι πλούσιοι προτιμούν την ερμηνεία ‘παλαμάρι’, με τη σκέψη ότι θα περνάει ευκολότερα απότι η καμήλα. Αλλά, πάλι, δεν είναι τυχεροί αφού ούτε το παλαμάρι μπορεί να περάσει από την τρύπα της βελόνας. Πρέπει λοιπόν να αναζητήσουν κάποια άλλη γλώσσα ή κάποια άλλα αρχαία κείμενα όπου η λέξη ‘κάμηλος’ να σημαίνει τη λεπτή κλωστίτσα. [Άρα, παρατηρώ αν-πασάν, τα βίτσια των ετυμολόγων ήταν ήδη γνωστά.] Έτσι κι αλλιώς όμως, ο πλούσιος δε θέλει να περάσει στον παράδεισο μόνο με τις καμήλες του, αλλά και με τα μουλάρια του, τ’ άλογά του, τα χτήματά του, τα καράβια του, τις βίλλες του, τους δούλους του κλπ. – κι όλ’ αυτά είναι κομμάτι δύσκολο να περάσουν μέσα από την τρύπα της βελόνας».

    (παραθέτω το κείμενο από μνήμης, πάντως καταλαβαίνουμε γιατί η αυτοκρατορική διοίκηση -και η ανατολικοδυτική εκκλησία- απαγόρεψε τα κείμενα των πελαγιανών και προτίμησε τον καλό και ιερό επίσκοπο της Ιππώνας)

  45. Tὸ ἄρθρο ἀναπαράγει τὸν μῦθο περὶ ἀραμαϊκοῦ εὐαγγελίου τοῦ Ματαθίου ἢ εἶναι ἡ ἰδέα μου;

  46. ΣοφίαΟικ said

    Η ιστορία με τους ορθούς και τις ορθές σοφίες μου θυμίζει που όταν πριν μερικά χρόνια μετά από σθεναρή αντίσταση πολλών ετών για ιδεολογικούς λόγους, βάφτισα ένα παιδάκι. Και διάβασα το Πιστεύω με φρέσκο μυαλό και διαπίστωσα ότι ετσι όπως είχα ακούσει να το λένε στην εκκλησία παπαγαλία είχα παρεξηγήσει τελείως κάποια σημεία. Π.χ. ομολογώ εν βάπτισμα, όπου το εν σημαίνει ένα κι όχι εντός/ μέσω ή ξέρω ‘γω τι άλλο καταλάβαινα.

    Παρεμπιπτόντως, τζάμπα η σθεναρή αντίσταση, όλοι εκεί μέσα, μαζί κι ο παπάς, είχαν πάρει το μυστήριο πολύ ελαφρά, λάιτ κι έτσι. Άμα ήξερα ότι είναι τέτοιο καρναβάλι η υπόθεση, θα έιχα βαφτίσει και πιο παλιά.

  47. gbaloglou said

    Αν ήταν «εντός» και όχι «ένα» θα ήταν «εν βαπτίσματι».

  48. #46-47
    Αν ήταν «ομολογώ ότι υπάρχει μόνο ένα βάπτισμα για την συγχώρεση των αμαρτιών*», δεν θα ήταν όλα πιο απλά;

    * ή όποια τελοσπάντων μετάφραση ενέκρινε ως δογματικά ορθή η Σύνοδος

  49. ΣοφίαΟικ said

    47: έχεις δίκιο, αλλά δεν μου έκοψε ποτέ ότι θα ήταν δοτική, και φυσικά μπερδεύει έτσι που το λένε στην εκκλησία που το εν δεν τονίζεται καθόλου κι είναι κολλημένο στο βάπτισμα. Ενώ κανονικά στην ανάγνωση θα πρέπει να τονίζεται. Έχει σημασία η απαγγελία, όπως π.χ Σαίξπηρ ανάγνωση, πολλές άγνωστες λέξεις, Σαίξπηρ απαγγελία, κατανοητότατο.

    48: Το έχουμε συζητήσει κι άλλοτε, για μένα δεν υπάρχει καλύτερα ή χειρότερα. Όπως είπα πιο πάνω, πιο πολύ τους ένοιαζε όλους (και τον παπά μαζί) η κοινωνική εκδήλωση παρά το μυστήριο. Επομένως αυτά είναι ψιλά γράμματα. Και εν τέλει κωμικό το ότι μπήκα στον κόπο να μάθω το Πιστέυω (να το φρεσκάρω δηλαδή) για να μην το διαβάζω συλλαβιστά, το ότι πίστεψα έστω και για λίγο ότι αναλαμβάνω κάποια ευθύνη για το βαφτιστήρι μου και που είχα ενδοιασμούς γιατί δεν είμαι ιδιαίτερα θρησκευόμενη.

  50. Μαρία said

    Μπουκάν, έχεις καμιά πρόχειρη παραπομπή για τους πλούσιους και το παλαμάρι του βαρκάρη;
    Βάζω στη γούγλη όλες τις λατινικούρες αλλά τζίφος. Θυμάσαι πού το διάβασες;

  51. Μπουκανιέρος said

    Μαρία, είναι από το κείμενο De divitiis, που υπάρχει λέει στο Supplementum της PL, τόμος Ι, 1380-1418.* Στην πτωχή βιβλιοθήκη μου υπάρχει αγγλική και ιταλική μετάφραση του κειμένου, όχι όμως το λατινικό πρωτότυπο.
    Δεν είναι σίγουρο ότι είναι του ίδιου του Πελάγιου (νομίζω ωστόσο ότι αυτή είναι η επικρατέστερη άποψη, σήμερα), κατά καιρούς έχει αποδοθεί σε διάφορες δευτερεύουσες φιγούρες του κινήματος όπως ο Φαστίδιος ή ένας υποθετικός ανώνυμος που ονομάζεται συμβατικά «Βρετανός της Σικελίας».

    *εκδόθηκε επίσης από τον C.-P. Caspari (Χριστιανία 1890) σ’ ένα τόμο με μακρόσυρτο γερμανικό τίτλο που βαριέμαι ν’αντιγράψω (σελ. 25-67).

  52. Μαρία said

    Ευχαριστώ. Ο Sicilian Briton έχει αρκετές αναφορές. Βρετόνος πρέπει να είναι όπως κι ο Πελάγιος.
    Το «περί πλούτου» μάλλον δε θα το βρω, ίσως καμιά μετάφραση.

  53. Μπουκανιέρος said

    Όχι, όχι Βρετόνος, Βρετανός της Βρετανίας. Το Briton χρησιμοποιείται μερικές φορές με τη σημασία του «αρχαίου» Βρετανού («κέλτη», ας πούμε), σε αντιπαράθεση με τους νεότερους Βρετανούς.
    Άσε που τότε δεν υπήρχαν ακόμα Βρετόνοι, δηλ. δεν είχε γίνει ακόμα η μετανάστευση στην Αρμορική.

  54. Μαρία said

    53 Ναι, ρε συ. Το ανακάλυψα, αφού το έγραψα. Είδα αρχικά η χαζή για το Σικελό Βretagne αλλά αυτή ήταν η ρωμαϊκή. Άσε που νόμιζα οτι ο Πελάγιος έμενε σε γαλλικά εδάφη.

  55. Μπουκανιέρος said

    Να προσθέσουμε στον κατάλογο των πιθανών συγγραφέων του κειμένου και τον Κελέστιο (άλλος συνήθης ύποπτος). Που αυτός ήταν, απότι φαίνεται, Ιρλανδός.
    Έχει πλάκα πως όλοι αυτοί οι μακρινοί νησιώτες έκαναν καριέρα στη Μεσόγειο, με λίγο-πολύ ανάλογες θέσεις. Διασκεδαστικό είναι επίσης το παιγνίδι των ονομάτων (ο Ουρανός και η Θάλασσα).

  56. Μαρία said

    55 Έχεις εντρυφήσει στον πελαγιανισμό και τους ξέρεις όλους αυτούς;
    Απόσπασμα του «περί πλούτου» βρήκα και σε ένα άρθρο για το θρησκευτικό αναρχισμό.

  57. Μπουκανιέρος said

    Ε, ναι, μπορείς να το πεις, μολονότι τα κίνητρά μου δεν ήταν αμιγώς θεολογικά…

  58. gbaloglou said

    #3:

    Μας διαβάζουν και λογοκριτές ή πρόκειται για σύμπτωση;! Το κλασσικό βίντεο με τον Βοσκόπουλο και την Δούκισσα που έστειλα πριν λίγες μέρες δεν υπάρχει πια — όχι επειδή το απέσυρε ο χρήστης (όπως έχει ανακοινωθεί) αλλά επειδή καταργήθηκε το κανάλι (alexpapacrits)!!!

    Ιδού το επίμαχο βίντεο (από άλλο χρήστη και, παραδόξως, σε ελαφρά διαφορετική εκτέλεση):

  59. Πέπε said

    > > Λοιπόν, το 1910 ή 1911 παίχτηκε το κωμειδύλλιο «Τζιώτικο ραβαΐσι» του Δεπάστα, που άφησε εποχή, μια και παιζόταν επί χρόνια και χρόνια όπου υπήρχε ελληνισμός.

    Τώρα μες στην Τζια, μες στο Μικρό Παρίσι
    δε θα μείνει πια ελεύθερο κορίτσι

    Δε θα μείνει κόρη
    κόρη, γεροντοκόρη

    Και θα παντρευτεί κάθε λιμοκοντόρος
    τότε θα γενεί πολύ μεγάλος ντόρος

    Θα γίνει ραβαΐσι
    π’ ανάμνηση θ’ αφήσει

    Και θα παντρευτεί καθείς με την αράδα
    κι έτσι θα ‘χουμε χαρές κάθε βδομάδα

    Δε θα μείνει κόρη
    κόρη, γεροντοκόρη

    Πάνω από έναν αιώνα μετά, αυτό το τραγούδι από το έργο είναι ακόμη σουξέ στην Τζια. Έχει περάσει στο δημοτικό ρεπερτόριο του νησιού (το οποίο είναι αξιοσημείωτα ισχυρό, αν σκεφτεί κανείς ότι η Τζια είναι σχεδόν προάστειο της Αθήνας – κι όμως, είναι από τα πιο παρθένα Κυκλαδονήσια), παίζεται τακτικά τόσο από τα βιολιά όσο και από τις τσαμπούνες, και πάντα ξεσηκώνει ενθουσιασμό. Ο σκοπός είναι βασισμένος στο «Κάτω στο γιαλό».

  60. sarant said

    59 Πολύ ενδιαφέρον αυτό!

  61. Πέπε said

    Mόνο που δεν έχω βρει ποιος είναι ο συνθέτης του έργου. Ο Δεπάστας θα ήταν συγγραφέας (λιμπρετίστας – το λέμε άραγε εδώ;), υποθέτω.

  62. sarant said

    Μήπως δεν είχε πρωτότυπη μουσική αλλά μόνο γνωστές μελωδίες;

  63. Πέπε said

    Τι να πω… Δεν ξέρω τίποτε περί του όλου είδους (πόσο μέρος καταλαμβάνει η μουσική: σαν όπερα, σαν μιούζικαλ, μόνο μερικά τραγούδια σπάρδην…; Ίσως να μη χρειάζεται καν κατ’ ανάγκην συνθέτης.)

  64. Εδώ λέει Συνθέτης: Μεταξάς, Γεώργιος, αλλά 1941
    http://eliaserver.elia.org.gr/elia/site/content.php?sel=31&showimg=true&alt_srch=31&firstDt=0&present=382954

    εδώ, 1976: http://eliaserver.elia.org.gr/elia/site/content.php?sel=29&showimg=true&alt_srch=29&firstDt=0&present=330792

  65. Πέπε said

    Πάντως αν κάποιος είχε ασχοληθεί έστω και λίγο με διασκευές-προσαρμογές, έστω και πριν καθιερωθούν τα πνευματικά δικαιώματα, θα πρέπει να είχε κάποιο ποσοστό από τις εισπράξεις ή αμοιβή, αλλιώς γιατί να το κάνει, τζάμπα; Άρα θα ήταν κάποιος άνθρωπος με ονοματεπώνυμο. Κάποιος αν μη τι άλλο πρέπει να γράψει τις παρτιτούρες για τους μουσικούς. Αν βέβαια έκανε μόνο αυτό και όχι τίποτε δημιουργικότερο, μπορεί να μη θεωρήθηκε ότι η συμβολή του αξίζει να μείνει γνωστή για πάντα. Σήμερα πάντως θα αναφερόταν, πιο μπροστά από τον αντικαταστάτη βοηθού αντικαταστάτη μπούμαν.

    Βασικά αυτό που διερωτώμαι είναι αν την προσαρμογή του Κάτω στο γιαλό σε Τζιώτικο Ραβαΐσι (γιατί υπάρχει προσαρμογή, δεν είναι 100% η ίδια μελωδία) την έχει υπογράψει κάποιος.

  66. Πέπε said

    @64: Ω!! Ευχαριστώ.

    (Δεν το πρόλαβα πριν γράψω το 65)

    > > Εδώ λέει […] 1941, εδώ, 1976.

    Καλά, οι χρονολογίες μπορεί να αφορούν τα συγκεκριμένα τεκμήρια, όχι το πότε γράφτηκε ή πρωτοπαίχτηκε το έργο.

    Παρατηρώ ότι στο πρώτο η τεκμηρίωση του ιστοτόπου λέει «Συνθέτης Γ, Μεταξάς», αλλά στο ίδιο το χ/φ διαβάζω «Κτήμα Γ. Μεταξά», μάλλον δηλαδή ότι το τετράδιο με τις παρτιτούρες είναι δικό του.

  67. sarant said

    65 Aυτό θέλε ψάξιμο σε εφημερίδες εποχής.

  68. Μαρία said

    63
    Ανδρέας Μαστρακίνης https://books.google.gr/books?id=lgBlAAAAMAAJ&q=%CE%A4%CE%B6%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF+%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B1%CF%8A%CF%83%CE%B9&dq=%CE%A4%CE%B6%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF+%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B1%CF%8A%CF%83%CE%B9&hl=en&sa=X&ei=0dgyVe-GG9D5aoDWgNAG&ved=0CB4Q6AEwAA

  69. Μαρία said

    Τον Μαστρακίνη τον αναφέρει κι ο Χατζηπανταζής στους συνθέτες μουσικής για επιθεωρήσεις την ίδια εποχή με το ραβαΐσι.

  70. Μαρία said

    Κι αν τον γράψουμε Μαστρεκίνη βγαίνουν πολλά και διάφορα https://www.google.gr/search?q=%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82+%CE%9C%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82&ie=utf-8&oe=utf-8&gws_rd=cr&ei=eNwyVcLmFIj3asrigMAL#q=%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82+%CE%9C%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B5%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82

  71. sarant said

    Μωρέ μπράβο -το βρήκε η Μαρία!

  72. Μαρία said

    71
    Μα βγαίνει πρώτη πρώτη στα γουγλοβιβλία η ιστορία του Σιδέρη -που κάποτε την είχα.

  73. Γς said

    46:

    >Και διάβασα το Πιστεύω με φρέσκο μυαλό

    Εγώ πάλι μπορώ να το πω το Πιστεύω από στήθους. Παρ κερ, που λέμε εμείς οι πολυγκλότ.

    Μόνο που πρέπει να είμαι ξαπλωτός. Και όχι όρθιος.
    Αν δεν κατάλαβες Σοφία [ορθή, ακούσουμε του Αγίου Ευαγγελίου], διάβασε εδώ

  74. Γς said

    73:
    Από το λίκνο μου:

    >Τι φταίει; Που είμαι καθιστός και όχι ξαπλωτός;

    Πλησιάζει [η μεταπτυχιακιά] και μου λέει ναζιάρικα:

    -Να το κάνουμε καθιστώς;

  75. Πέπε said

    Μπράβο Μαρία! Ευχαριστώ.

    > > γουγλοβιβλία…

    Κάποια στιγμή πρέπει να το γράψω κι εγώ στο μυαλό μου ότι ψάχνουμε κι εκεί πριν αρχίσουμε να ρωτάμε σαν αγράμματοι…

  76. Μαρία said

    75
    Και ο κάποιος Λαλαούνης που αναφέρει ο Σιδέρης πρέπει να είναι ο ένας απ’ τα δυο αδέρφια που βρίσκω στον Χατζηπανταζή απ’ όπου και αντιγράφω:
    Οι αδερφοί Λαλαούνη δεν στάθηκαν σημαντικοί ηθοποιοί. Υπήρξαν όμως πρωτοπόροι της ελληνικής μελοδραματικής σκηνής και αγωνίστηκαν για τη δημιουργία ντόπιου μελοδραματικού θιάσου. Ο Βασίλειος ήταν βαρύτονος και ο Εμμανουήλ βαθύφωνος. Ο Βασίλειος μάλιστα πρωταγωνίστησε στην πρώτη παράσταση του πρώτου μελοδραματικού έργου «Ο υποψήφιος βουλευτής» του Σπ. Ξύνδα στα 1888. Ο ίδιος ήταν ακόμη και τυπογράφος στοιχειοθέτης – «ο μόνος που ήξερε να στοιχειοθετεί μουσικό κείμενο» την εποχή εκείνη σύμφωνα με πληροφορία του Αντ. Χατζηαποστόλου (Ιστορία του ελληνικού μελοδράματος, Αθήναι 1949, σ. 16, όπου υπάρχουν και άλλες πληροφορίες για τα δύο αδέρφια).

  77. spatholouro said

    Ωραία τα περί λεονταρισμών και προέλευσης από τον Λεονταρή του έργου.

    Κάποια σχόλια:
    Το «Τζιώτικο ραβαϊσι» πρέπει να παίχτηκε τον Ιούλιο του 1911, όπως βλέπω σε εφημερίδες. Ωστόσο, 2 χρόνια πριν, στις 14/7/1909 (ΕΜΠΡΟΣ) διαβάζουμε ότι ο Δεπάστας έδωσε το έργο του στον «θίασο της Νεαπόλεως» για να παιχθεί προσεχώς. Στο κείμενο λοιπόν αυτό που λέγονται κάποια πράγματα για το έργο, διαβάζουμε ότι αυτό έχει και «τύπους ζώντας», όπως τον «αλησμόνητον Λεονταρή». Οπότε, η παλαιότερη ανεύρεση «Λεονταρή» χρονολογείται στα 1909.

    Ως προς τη χρήση του «λεονταρή» στην πολιτική, ήδη τη χρονιά που πρωτοπαίζεται (1911) σε πρωτοσέλιδο στο ΕΜΠΡΟΣ (3/12/1911) το προσωνύμιο προσδίδεται στον Βενιζέλο.

    Τέλος ως προς τους «λεονταρισμούς», βλέπω ότι η πρωιμότερη ανεύρεση είναι στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (14/9/1913: σελ. 1): «εις περίπτωσιν καθ’ ήν ήθελον εξακολουθήσει τους λεονταρισμούς».

  78. spatholouro said

    Και εδώ εξαιρετικό κείμενο του Ζ. Παπαντωνίου («Λεονταρής», ΕΜΠΡΟΣ, 22/11/1911)

    http://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=9764680

  79. 78: Δεν θα ήταν πιο χρήσιμο να περιγράψεις τη μέθοδο αναζήτησης; ή έχεις κάποιο είδος προνομιούχου πρόσβασης;

  80. spatholouro said

    Για να κάνεις τέτοιου είδους -μάλλον άκομψη- ερώτηση, υποθέτω ότι δεν γνωρίζεις το παραμικρό, τόσο για την ψηφιακή βιβλιοθήκη της Εθνικής Βιβλιοθήκης (http://efimeris.nlg.gr/ns/main.html) όσο και για την ψηφιακή βιβλιοθήκη της Βουλής (http://catalog.parliament.gr/hipres/help/null/horizon/digital.pdf)

    Η ψηφιακή της ΕΒΕ λοιπόν έχει μόνο 5 εφημερίδες, αλλά το καλό με αυτήν είναι ότι μπορείς με λέξη-κλειδί να βρεις αυτό που ψάχνεις (ίσως δεν είναι τόσο καλά φτιαγμένο το πράγμα, αλλά κατά 95% σου βρίσκει ό,τι του δώσεις)

    Η ψηφιακή της Βουλής είναι ο μεγάλος θησαυρός (έχει όλες τις εφημερίδες έως το 1940 –για τις μετά το 1940 πας επί τόπου σε κομπιούτερ, είτε Λένορμαν είτε Σύνταγμα) αλλά το μεγάλο μειονέκτημα είναι ότι δεν υπάρχει δυνατότητα αναζήτησης με λέξη-κλειδί. Οπότε ξεφυλλίζεις στην τύχη και στα τυφλά.

    Το πιθανότερο είναι ότι αυτά που γράφω αποτελούν κοινοτοπίες για τους περισσότερους φίλους εδώ, αλλά τι να γίνει…

    Και για να γυρίσουμε στις πληροφορίες των #77 και 78, αυτές αντλήθηκαν εντός δεκαλέπτου από την ψηφιακή της ΕΒΕ…

    Όσα «προνόμια» έχεις εσύ, άλλα τόσα έχω κι εγώ…

  81. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @spatholouro (#80). Γιὰ μένα πάντως ἀποτελεῖ πραγματικὸ προνόμιο ἡ συμμετοχή μου σ’ αὐτὸ τὸ ἱστολόγιο. Ὅσα ἐρωτήματα ἔχω θέσει ἔχουν ἀπαντηθεῖ, ἀπὸ σένα καὶ ἄλλους ἄξιους συνταξιδιῶτες, σχεδὸν ἀμέσως.

  82. sarant said

    80 Βρίσκω λίγο αισιόδοξο το 95% αν και εξαρτάται και από τη λέξη που αναζητάς.
    Η δική μου πείρα πάντως δείχνει χαμηλότερα ποσοστά. Θέλω να πω, αν σε ενδιαφέρει κάτι σοβαρά, τίποτα δεν αντικαθιστά το φυλλομέτρημα.
    Τα ψαχτήρια του ΔΟΛ (συνδρομητικό), της Καθημερινής (απρόσιτο) και του ΕΚΕΒΙ για περιοδικά (ελεύθερο) τα έχω βρει πιο αξιόπιστα.

  83. 80: Άκομψη ερώτηση, από πού κι ως πού; Προνομιούχα πρόσβαση σημαίνει κάτι συγκεκριμένο. Αν ισχυρίζεσαι ότι στην τύχη ανοίγεις πεντέφια της Ψηφιακής Βιβλιοθήκης της Βουλής, μπράβο στην τύχη σου! Κατά τα λοιπά, αν τα βρίσκεις από τα 5 αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης και μετά πας στης Βουλής για να μας δώσεις τα αντίστοιχα πεντέφια -κι όχι αυτά της ΕΒΕ- οκ, πάσο.

  84. spatholouro said

    #81
    Ε, μην κοιτάς εσύ Δημήτρη. Εσύ έχεις προνομιούχο πρόσβαση στην αγάπη μας! ( στη δική μου πάντως είναι δεδομένο)

  85. spatholouro said

    #83
    Θα τα βρούμε και θα τα πούμε, κατά δύναμιν, και τα από πού έως πού.

    Αλλά για την ώρα προέέχει το «μάλλον» να μπει στη θέση που το έβαλα («μάλλον άκομψη») καθώς προτιμώ την ακριβολογία όταν μεταφέρονται αξιολογικές μου κρίσεις.

    Το δεύτερο που επίσης προέχει είναι μία ειλικρινής απάντηση: γνώριζες για τις ψηφιακές ΕΒΕ και Βουλής πριν από το #80;

  86. #85α: https://en.wikipedia.org/wiki/Privilege_(computing)
    #85 κατακλείδα: Κι ο νικοκύρης και πολλοί άλλοι μπορούν να σε διαβεβαιώσουν ότι γνώριζα και γνωρίζω 🙂

  87. spatholouro said

    #86
    Μου αρκεί η δική σου διαβεβαίωση, που επιβεβαιώνει αυτό που υπέθετα και εγώ απεξαρχής, για αυτό και χαρακτήρισα έτσι τις απορίες σου: αφού λοιπόν ξέρεις και βλέπεις ότι οι παραπομπές μου είναι από ΕΜΠΡΟΣ και ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (λέγε με ΕΒΕ), τι τα ήθελες τα περί «μεθόδου αναζήτησης» (κι ένας 12χρονος άνετα σερφάρει στην ΕΒΕ με λέξεις-κλειδιά) που τάχα σας αποκρύπτω ή τα περί «προνομιούχας πρόσβασης», πού; στην ΕΒΕ;;;

    Όσο για την ψηφιακή της Βουλής, να λύσω και αυτή την απορία σου για την «τύχη» μου: ε, αυτή την έρμη τύχη, όσο μπόρεσα τη δημιούργησα ο ίδιος, μια και «ξεφυλλίζω» σώματα (χαρτώα κάποτε και ψηφιακά νυν) από το 1999.

  88. 87: Με μπέρδεψες που προτίμησες τα λινκ προς τη Βουλή, κι όχι στην ΕΒΕ. Προσωπικά, ό,τι μπορώ να μοιραστώ, το μοιράζομαι, οπότε για την περίπτωση που υπήρχε κάτι παραπάνω από το υπομονετικό ξεφύλλισμα, το ζήτησα ευθαρσώς 🙂

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εδώ η καλή τροφή για κυβερνοπόντικες. Λάβετε,φάγετε όσοι πιστοί. Για ΕΒΕ ο Stazy σχ.11
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/08/27/cyberpontix/#comment-415047

  90. sarant said

    88 Μπα, ξεφύλλισμα και πάλι ξεφύλλισμα. Βέβαια, πρέπει να ζήσει κανεις πεντέξι ζωές.

  91. Μαρία said

    Έλα παππού, να σου δείξω τα χωράφια σ’.

  92. Ε, να το ξαναγράψω:

    ψηφιοποίηση ≠ φωτοτύπηση

  93. Πέπε (55), μόλις τώρα διάβασα το σχόλιό σου, και μου έλυσες μια απορία δεκαετιών: αυτό με το μικρό Παρίσι το τραγουδούσε η γιαγιά μου, προσθέτοντας στην ίδια μελωδία και στίχους είτε από επιθεώρηση της εποχής είτε από παραγεμίσματα συγκεκριμένης παράστασης:
    Βρε σαλιάρηδες, για κάντε μου τη χάρη
    κι από τη Βουλή για πάρτε το ποδάρί
    γιατ´ ήρθ´ ο Βενιζέλος \
    κι αυτός θα φέρει τέλος!\ (δις)
    Ευχαριστώ.

  94. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μιὰ καὶ ξαναζωντάνεψε τὸ νῆμα νὰ ποῦμε κάτι καὶ γιὰ τὸ στασίδι.

    Στὰ Θερμιὰ παλιότερα κάποιοι ποὺ ἔκαναν τάμα συνήθιζαν νὰ πληρώνουν γιὰ τὴν ἀγορὰ ἑνὸς στασιδιοῦ. Συνήθως στὴν πλάτη ἔγραφαν «Δωρεὰ τοῦ ….». Φυσικὰ εἶχαν τὴ χρήση του ὅσο ζοῦσαν. (Μεταξύ μας, ὄχι γιὰ πολὺ. Τοὺς ἔπιαναν τὰ κουβαρνταλίκια μόλις καταλάβαιναν πὼς ζυγώνει ὁ μπαρμπα-Μιχάλης).

    Στὸ ναυτικὸ ποὺ ὑπηρέτησα ἦταν ἕνας πολιτικὸς ὑπάλληλος φανατικὸς τσοντόβιος. Τακτικό του στέκι τὸ σινεμὰ «Λίνα» στοὺς Ἀμπελοκήπους. Μάλιστα ἔλεγε μὲ καμάρι:
    «Ἐγὼ στὸ «Λίνα» ἔχω στασίδι.»

  95. Γς said

    93:

    Και γμτ μου θύμισες άθελα σου το φίλο μου το Μάκη το Σαλιάρη, την Αυτοκίνηση τους Stormies. Ντάξει το συμμαθητή μου Μάκη.

    Κι ο Γιώργος Πολυχρονίου ήταν φιλαράκι μου και συμμαθητής μου επίσης. Και μ αυτόν κάναμε πλακούλες.

    Βρε γμτ τι είναι η ζωή…

    Και μετά μου λες για τη γιαγιά σου.

    >Βρε σαλιάρηδες, για κάντε μου τη χάρη

  96. sarant said

    94 Αυτό με τον μπαρμπαΜιχάλη, το αναπτύσσεις λίγο αν θες;

  97. Γς said

    96:

    Ο Χαρος

  98. Μαρία said

    Για το κουτσαβάκικο επιφώνημα «Ιφ» ή «Ίφι» (ουδεμία σχέση με τον Κίπλινγκ) θα πούμε άλλη φορά. Δηλαδή στις 20/2/1917 🙂

  99. sarant said

    97 Προφανώς, αλλά πώς έφτασε να πάρει αυτή τη σημασία;

    98 Έναν αιώνα πίσω μας πήγε η Μαρία!

  100. 96,
    Εννοεί μάλλον τον κακό Αρχάγγελο.
    Ο καλός ήταν ο Γαβριήλ.

  101. Κουτρούφι said

    99α. Αρχάγγελος Μιχαήλ

  102. sarant said

    Ωχ, ναι!

  103. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @96=>94. Συνηθίζεται αὐτὴ ἡ ἔκφραση στὰ Θερμιά. Ὅπως εἶπαν καὶ οἱ προλαλήσαντες (97, 100, 101) ἐννοοῦν τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ.
    Ἡ γιαγιά μου ἔλεγε πὼς εἶχε ἕτοιμο τὸ «νυφικὸ» (ἐννοῦσε τὸ σάβανο) ἐπειδὴ περίμενε τὸν μπαρμπα-Μιχάλη. Βέβαια τὸν περίμενε πολύ. Πέθανε στὰ ἐνεννηντατέσσερά της.

  104. Γς said

    103:

    >Πέθανε στὰ ἐνεννηντατέσσερά της.

    Κι οι δικές μου γιαγιάδες, Στα 94. Αμφότερες

  105. Γς said

    104:

    Κι ίσως ζούσαν περισσότερο αλλά ταλαιπωρήθηκαν από πτώσεις. Αμφότερες.

    Η μία από ελιά στο εξοχικό της στη Μάνη.
    Η άλλη από σκάλα στο σπίτι της στο τέρμα Ιπποκράτους.

  106. Γς said

    97:

    Α, κι ο φίλος μου ο Γιάννης.

    Στο ίδιο δωμάτιο που παλεύαμε με την επάρατο.

    Γύρισε τσουλώντας το στατώ με τους ορούς. Είχε κάνει την πρώτη του βόλτα στους διαδρόμους του Νοσοκομείου μετά την εγχείρηση στο πάγκρεας.

    -Με ζήτησε κανείς;

    -Ναι. Να δεις πως τον λέγανε, Χάρη; Χάρο;

    Πέθανε ο φουκαράς μετά από μερικές μέρες

    Κι ο Κοσμάς που γέλαγε με το χωρατό μου, πέθανε κι αυτός αργότερα.

    Τα φιλαράκια μου.

    Πλακούλες που θα κάνουμε πάλι…

  107. Βρε γάϊδαρε Γς, αστεία ήταν αυτά;
    Κι ο Φιλιππόπουλος της Ελευθεροτυπίας, που στα τελευταία του είχε πέσει σε (ηπατικό, νομίζω) κόμμα αλλά απροσδοκήτως ανένηψε, τηλεφώνησε στον πατέρα μου λέγοντας «Γιάννη, σου τηλεφωνώ από το υπερπέραν» — αλλά τον εαυτό του σάρκαζε, όχι τον συνομιλητή του (που επρόκειτο να τον ακολουθήσει σε τρεις μήνες, αλλά δεν το ήξερε ακόμα…)

  108. Ριβαλντίνιο said

    Διότι ότι και να κάνεις στη ζωή, όσο και να ζήσεις, θα’ρθει μια μέρα ο καπετάν Μιχάλης και θα σου πει «Μουσιού γκελμπουρντά»

  109. sarant said

    103 Το ενδιαφέρον είναι που χρησιμοποιείται λαϊκά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: