Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία για το καλοκαίρι

Posted by sarant στο 3 Ιουλίου, 2010


Μπήκε ο Ιούλιος, και όσο κι αν κρέμεται η κρίση από πάνω μας, το καλοκαίρι ήρθε αναπόδραστα, μαζί του και οι διακοπές. Διακοπές θα πει βιβλία, για μένα και για πολλούς άλλους. Βέβαια, σε καιρούς κρίσης το βιβλίο είναι που χτυπιέται από τα πρώτα, μια και αποτελεί είδος «μη παραδεδεγμένης χρησιμότητος». Μου έλεγε κάποιος ότι μεγαλομεσαίο βιβλιοπωλείο του κέντρου (δηλαδή, όχι από τα πολύ μεγάλα) μια Τρίτη του Ιούνη κατέγραψε τον χειρότερο τζίρο της ιστορίας του, με 21 ευρώ όλα κι όλα.

Από την άλλη, ακόμα κι αν έχει ακριβήνει, το βιβλίο είναι φτηνή διασκέδαση. Οπότε ίσως η κρίση το ευνοήσει, ποτέ δεν ξέρει κανείς. Όμως εγώ δεν έχω τα φόντα να αναλύσω τα οικονομικά της βιβλιοπαραγωγής, αν θέλετε το κάνετε εσείς στα σχόλια. Αυτό που θέλω εγώ είναι να ανταλλάξουμε ιδέες σχετικά με βιβλία για τις διακοπές.

Να το περιορίσω λίγο. Αναφέρομαι σε βιβλία μυθοπλασίας, και θα επιθυμούσα βιβλία που να έχουν κάποια σχέση το ένα με το άλλο. Να εξηγήσω τι εννοώ. Πριν από μερικά καλοκαίρια, διάβασα, τη μία μετά την άλλη, όλες τις Φιντέλμες, δηλαδή τα αστυνομικά βιβλία του Τρεμέιν (Tremayne) στα οποία πρωταγωνιστεί η αδελφή Φιντέλμα, η ιρλανδέζα ντετέκτιβ-καλόγρια. Ένα άλλο καλοκαίρι, πιο κοντινό, ήταν αφιερωμένο στον Καμιλέρι, τόσο στα αστυνομικά του Μονταλμπάνο όσο και τα άλλα (τι ωραία η Άλωση του Μακαλλέ!) Παναπεί, μ’ αρέσει να υπάρχει ένα κοινό στοιχείο στα βιβλία που διαβάζω  το καλοκαίρι. Το κόλπο δεν πιάνει κάθε χρόνο’ πέρσι, το πρώτο βιβλίο που έπιασα με απογοήτευσε, το δεύτερο επίσης, οπότε πέρασε το καλοκαίρι με τυχαία διαβάσματα.

Οπότε, θα με ενδιέφερε να ακούσω προτάσεις στο ίδιο πνεύμα, για 3 έως πολλά βιβλία, όχι απαραιτήτως αστυνομικά αλλά πάντως λογοτεχνικά, που να έχουν  κάποιο κοινό στοιχείο (ίδιον ήρωα, ίδιο συγγραφέα, ίδια εποχή, ό,τι σκεφτείτε). Στα ελληνικά, παρακαλώ, είτε γραμμένα είτε μεταφρασμένα, και κατά προτίμηση καλομεταφρασμένα.

Λοιπόν; Ποια βιβλία για το καλοκαίρι;

Advertisements

160 Σχόλια to “Βιβλία για το καλοκαίρι”

  1. Εχμμ… γκουχ… γκουχ… Ίαν Ράνκιν, ίσως;

  2. Λευτέρης said

    Εγώ πάντως μόλις αγόρασα για να ξαναδιαβάσω το ΤΟΥΜΠΕΚΙ

  3. silia said

    Καλοκαίρι , ίσον ήλιος , θάλασσα , μεσημεριάτικη ραστώνη και το μυαλό να φεύγει σε κάτι … ερωτικό (ως επί το πλείστον). Είναι επόχή ερωτική (κι ας έχει την φήμη η Άνοιξη) . Γι αυτό έχω να σου προτείνω μια τριλογία … ερωτική (παλιές εκδόσεις , αλλά στο θέμα «βιβλίο’ , θαρρώ πως αυτό δεν παίζει σπουδαίο ρόλο) :
    1. ΤΟ ΠΑΘΟΣ της Αννί Ερνώ ΕΚΔ. Χατζηνικολή
    2. ΑΠΑΤΗ του Philip Roth EKΔ. Χατζηνικολή
    3. ΕΡΩΤΙΚΟΝ του Γεωργίου Γιατρομανωλάκη ΕΚΔ. Κέδρος
    Και … επειδή το θυμήθηκα την τελευταία στιγμή , ας γίνει η τριλογία … τετραλογία .
    4. ΑΝΝΑ , ΤΩΡΑ ΚΟΙΜΗΣΟΥ του Κώστα Παπαγεωργίου ΕΚΔ. Γνώση (ίσως δεν είναι και τόσο σχετικό , αλλά εγώ τουλάχιστον , όταν το διάβασα , το βρήκα πολύ ερωτικό .
    Ακόμη θα μπορούσα να προτείνω , το … επαναδιάβασμα κάποιων βιβλίων (το επαναδιάβασμα , έχει την … γοητεία του) . Όπως πχ. δοκίμασε να ξαναδιαβάσεις (γιατί πιστεύω ότι έχεις διαβάσει) Γιάννη Ξανθούλη (Το ροζ που δεν ξέχασα , Η εποχή των καφέδων , το τραίνο με τις φράουλες) .
    Ό, τι πρέπει για την παραλία είναι και κάτι … γελαστικό όπως ΤΑ ΦΛΟΥ της Έλενας Ακρίτα και ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΕΞ … ΣΕ ΛΙΓΟ του Φρέντυ Γερμανού , ΕΚΔ. Κάκτος αμφότερα .
    ————————–
    Καλό Καλοκαίρι εύχομαι σε όλους .

  4. ΣοφίαΟικ said

    Εγώ διαβάζω όλο το χρόνο, και αυτή τη στιγμή έχω μια στοίβα (κυριολεκτικά, το ένα πάνω στο άλλο) που μετακομίζει από δωμάτιο σε δωμάτιο εδώ και μήνες κι αντί να μικραίνει προσθέτω κάθε τόσο.
    Όμως, όσο κι αν συμπαθώ τους βιβλιοπώλες στην Ελλάδα μαι συνηθισμένη φαντασίωση είναι να βγουν στη σύνταξη και να ανοίξουν βιβλιοπωλείο. Αυτό δε σημαίνει ότι το κάνουν, αλλά δείχνει πόσο λίγο εκτιμούμε τις δανειστικές βιβλιοθήκες.

    Εγώ ανακάλυψα τη βιβλιοθήκη της Ξάνθης πολύ αργά, στο πέμπτο έτος, αλλιώς θα είχα ξεσκονίσει όλη την ελληνική λογοτεχνία του 20ου αιώνα.
    Ευτυχώς, έχει πολύ καλές δημοτικές βιβλιοθήκες στο ΗΒ, και δουλεύουν με το σύστημα «αν θέλετε κάποιο βιβλίο βάλτε το στο κυτίο προτάσεων και θα το αγοράσουμε».

    Στη βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου (που στεγάζεται σε εντυπωσιακό κτήριο του ’20), έχει δωρεάν ιντερνέτ (και μαθήματα χρησης ιντερνέτ για όλους), πληροφορίες για κάθε δημοτική υπηρεσία με φυλλάδια κλπ, εφημερίδες και περιοδικά, τραπέζια για να διαβάσει κανείς (και πολλοί βλέπω μελετούν σχολικά κλπ), μερικά ξενόγλωσσα βιβλία, βιβλία σε Μπράιγ ή σε κασέτες, δανειστικό τμήμα για μουσική και ταινίες (πολύ καλής ποιότητας ντιβιντι, φτηνότερα απο τα βιντεοκλαμπ), δυνατότητα δανεισμού από άλλες βιβλιοθήκες και αναζήτηση- παραγγελία εξειδικευμένων εκδόσεων (π.χ. επιστημονικές δημοσιεύσεις) και φυσικά βιβλία, βιβλία, βιβλία. Τα βιβλία είναι δωρεάν, οι άλλες υπηρεσίες με μικρή χρέωση και χαμηλόμισθοί, φοιτητές κλπ πληρώνουν ακόμα λιγότερα. Και έρχονται που και που συγγραφείς να μιλήσουν για τη δουλειά τους και οργανώνουν κάθε τόσο εκθέσεις τοπικού ενδιαφέροντος, και κανουν αφιερώματα (που σου εχουν έτοιμο ράφι με βιβλία σχετικά με το αφιέρωμα) κλπκλπκλπ. Το μόνο που δεν έχουν σε σχεση με τα μοντέρνα βιβλιοπωλεία έιναι το καφενείο.

    Και παρόλα αυτά, υπαρχουν ακόμα βιβλιοπωλεία, άρα δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για τους βιβλιοπώλες.

    Αυτά τα γράφω γιατί στην Ελλάδα έιμαστε βιβλιοθηκοφοβικοί.
    Και, ναι, ξέρω ότι δεν υπάρχουν λεφτά κλπκλπ, Αλλά δεν υπαρχει κι ενδιαφέρον.

  5. TAK said

    Αν δεν τα έχεις διαβάσει ήδη, προτείνω τη -μέχρι στιγμής- τριλογία του Αγαπητού:
    1. Εβένινο λαούτο, 2. Χάλκινος οφθαλμός, 3. Μέδουσα από σμάλτο.
    Και με τον ίδιο ήρωα, και από τον ίδιο συγγραφέα και στην ίδια εποχή και αστυνομικά!

  6. Ευκαιρία να διαφημίσω ένα -από τα πολλά που θα υπάρχουν- ιστολόγιο (μου το θύμησε κι ο ΤΑΚ):
    http://motive-and-opportunity.blogspot.com/

  7. Όπως θα περιμένατε, εγώ θα προτείνω τον τελευταίο Πύντσον.

    Για κάτι πιο ελαφρύ, διαβάζω τώρα τον «Βελισσάριο» του Ρόμπερτ Γκρέιβς, ίσως το προλαβαίνετε ακόμα στα περίπτερα. Θυμίζω περί Γκρέιβς: «Εγώ ο Κλαύδιος» (συν τα περί μυθολογίας και ανθρωπολογίας του).

  8. sarant said

    Ευχαριστώ για τις πρώτες προτάσεις. Βελισσάριος, καλή ιδέα! Και τον Κλαύδιο, δεν τον έχω διαβάσει, μόνο τον έχω δει.

  9. «Ανήκουστος Βλάβη» τοῦ Ντέιβιντ Λότζ. ὁ τίτλος προσπαθεῖ ν’ ἀποτυπώσῃ τὸν ἀγγλικὸ τίτλο-λογοπαίγνιο «Deaf Sentence» . Ὁ συγγραφέας εἶναι καθηγητὴς λογοτεχνίας κι ὁ πρωταγωνιστὴς καθηγητὴς γλωσσολογίας. ἡ βαρηκοΐα τοῦ πρωταγωνιστῆ ἀποτελεῖ δομικὸ στοιχεῖο τῆς μυθοπλασίας κι ὄχι ἁπλὸ ντεκόρ. τὸ βιβλίο εἶναι καὶ μεταφραστικὰ ἐνδιαφέρον (ὁ συγγραφέας τὸ ἀφιερώνει στοὺς μεταφραστές του). στὸν ἀνυποψίαστο ἀναγνώστη ἀνοίγεται ἕνας ὁλόκληρος κόσμος μὲ τὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουν στὴν ζωή τους οἱ κωφοί, προβλήματα ποὺ οὔτε εἶχα φανταστῆ.

    http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/325663

    ὰπὸ τὰ βιβλία τοῦ ΤΑΚ δὲν ἔχω διαβάσει μόνο τὸ τρίτο.

  10. Νίκο, ο Κλαύδιος είναι πολύ πιο απολαυστικός στο βιβλίο απ’ ό,τι στη σειρά. Κατά περίεργο τρόπο το BBC κατάφερε να χάσει όλο το χιούμορ της γραφής.

  11. EmilofCrete said

    «Χαλκεύοντας την ιστορία»

    http://www.perizitito.gr/product.php?productid=183965&page=1

    http://snipurl.com/yvtqv

  12. #10 Δύτη, ἀκόμη ψάχνω μιὰ σειρὰ ἢ μιὰ ταινία βασισμένη σὲ βιβλίο κι ἀνώτερη ἀπὸ τὸ βιβλίο.

  13. @5: TAK, διακρίνω ένα συντεχνιακό πνεύμα οξά εν ιδέα μου; 🙂 🙂 🙂

  14. @9: Μια και ο Κορνήλιος έπιασε τον Ντέιβιντ Λοτζ, προτείνω την κλασική «ακαδημαϊκή» τριλογία του: Αλλάζοντας Θέσεις, Μικρός που Είναι ο Κόσμος και Ούτε Γάτα ούτε Ζημιά. Συντεχνιακό κι εμένα το πνεύμα μου…

  15. @12: Κορνήλιε, δοκίμασες τον Νονό του Κόπολα; Το βιβλίο είναι της αράδας, η ταινία (ως γνωστόν) αριστούργημα.

  16. Τιπούκειτε, ἀκομη σχεδιάζω μὲ ἕνα φίλο μου βραδιὰ «Νονοῦ». Αὐτὸς ἔχει δεῖ τὴν τριλογία ὲγὼ τίποτε. Ὁπότε θὰ τὸ ἐπισπεύσω.

  17. ΥΓ Τρέμε,τηλε- Ἄδωνι, σ’ ἔφαγε ὁ ἠλε-Τιπούκειτος! 😛

  18. sarant said

    Κορνήλιε, εγώ από τα βιβλία που πρότεινε ο ΤΑΚ έχω διαβάσει το τρίτο και έχω αγοράσει το πρώτο. Οπότε, μπορεί να το διαβάσω αλλά σειρά δεν είναι (αν και γεματούτσικα).

    Λοτζ, άλλη καλή ιδέα…

  19. ΣοφίαΟικ said

    12: Σολάρις, Κορνήλιε. Του Ταρκόφσκι εννοείται.
    Για τον Νονό δεν έχω ιδέα πως είναι το βιβλίο, αφού μάλλον ήταν από αυτά που χάθηκαν στο χρόνο, αλλά οι ταινίες στηρίζονται στη φοβερή ερμηνεία του Αλ Πατσίνο, όχι τη φοβερή πλοκή (μάλιστα το Νο 2 είναι καλύτερο από το Νο 1, κι άλλη πρωτοτυπία γιατί συνήθως η συνέχεια δε βλέπεται).
    Αλλά γενικά για ταινίες καλύτερες από το βιβλίο θα έλεγα να κοιτάξεις περισσότερο στις μετά το ’60 και μετά το ’70, γιατί παλιότερα τα βιβλία στο Χόλυγουντ και αλλού μεταφέρονταν εντελώς τυποποιημένα και πανομοιότυπα.
    Έγω για το καλοκαίρι θα ξαναδιαβάσω το Logicomix και έχω ήδη ξεκινήσει ένα περί αρχαιοκαπηλίας ονόματι The Lost Chalice. Όχι μυθοπλασίας, παρόλες τις προσπάθειες του συγγραφέα, που νομίζω είναι το διδακτορικό του. Η καλύτερη μεταφορά διατριβής σε κανονικό βιβλίο που έχω δει. Έχει απ’όλα, σασπένς, αγωνία, μυστήριο. Μέχρι στιγμής, βεβαίως, που είμαι στη σελίδα 45. Μετά μπορεί να χαλάσει.

  20. Μαζί με άλλα, λέω να πάρω μαζί μου και τα Άπαντα του Χάκκα, στην παλιά έδοση του Κέδρου για ξαναδιάβασμα…

  21. hominous said

    Προτείνω τη σειρά με τον Ripley της Highsmith. Ταξίδια, διακοπές, φόνος, μηχανορραφία.
    Καλύτερα από το πρωτότυπο, αν όχι, υπάρχουν μεταφρασμένα από τις εκδόσεις Άγρα.
    Ξεκινούν από το «Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλευ».

  22. TAK said

    @Κορνήλιος (9): Η Μέδουσα είναι κατά τη γνώμη μου το καλύτερο μέχρι τώρα, ως συνολικό δημιούργημα (αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι πολλές και οι σκηνές από το Χάλκινο Οφθαλμό που μου έχουν μείνει, χωρίς να το έχω επιδιώξει).
    @Τιπού (13): Όι, γιέ μου. Εν ιδέα σου! :))) Ο Λότζ εν πολλά καλός, αλλά βαρκούμαι να θκιαβάζω για τον ακαδημαϊκό κόσμο τσιαι το καλοτσιαίριν….
    @Ν.Σ. (18): Τι εννοείς δεν είναι σειρά; Τριλογία είναι (και εν καιρώ θα γίνει πενταλογία). Φυσικά, διαβάζεται και το κάθε βιβλίο ξεχωριστά.

  23. Μαρία said

    Μια τριλογία κι εδώ: (11.12.13) Το τρίτο το διαβάζω τώρα.
    http://tinyurl.com/33858fz

  24. 22 τριλογία ποὺ πάει γιὰ πενταλογία; γιατί δὲν πιάνουμε τὸν Ντάγκλας Ἄνταμς;

  25. sarant said

    22: ΤΑΚ, δεν εκφράστηκα καλά’ εννοώ ότι αφού έχω ήδη διαβάσει το ένα από τα τρία της τριλογίας, τα δύο που απομένουν δεν φτάνουν για να γεμίσουν ένα μήνα 🙂

    Hominous, καλή ιδέα ο Ρίπλεϊ. Βέβαια, εγώ τα έχω διαβάσει πριν από πολύ καιρό, αλλά στο πρωτότυπο.

  26. ΑΠ said

    Καμιλέρι ναιεεεε, Lodge ναιεεε (εκτός από το «το βρετανικό μουσείο πέφτει»).
    Να προτείνω ακόμα τα : «Η ακολουθία της Οξφόρδης» του Guillermo Martinez (αριστούργημα!) και το «Παλιά, πολύ παλιά» του Μάρκαρη.
    Και για όσους αγαπούν τα μαθηματικά : το «Φλάτερλαντ» του Ίαν Στιούαρτ.

  27. TAK said

    Α, και για όσες/ους αγαπούν τα εικονομυθιστορήματα (ή εικονογραφημένα μυθιστορήματα σε συνέχειες ή όπως τέλος πάντων λέμε στα ελληνικά τα graphic novels) και διαβάζουν αγγλικά, προτείνω ανεπιφύλακτα:
    1. τους αριστουργηματικούς, μεταμοντέρνους Fables του Bill Willingham (όπου η Χιονάτη τα φτιάχνει με τον Κακό Λύκο, η Σταχτοπούτα δουλεύει ως μυστική πρακτόρισσα, ο Πινόκιο είναι ένα κακομαθημένο παιδάκι που θέλει, αλλά δεν μπορεί να μεγαλώσει, και ο Τζεπέτο εμφανίζεται σε ρόλο έκπληξη!). 13 τόμοι μέχρι τώρα και έπεται συνέχεια (στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει μόνο ο πρώτος από τις εκδόσεις Anubis)
    2. το πολύ ενδιαφέρον Y – The Last Man του Brian Vaughan (σε 10 τόμους, ολοκληρωμένο).

  28. surfmadpig said

    Αν μετανιώσεις και προτιμήσεις το αγγλικό, The Eyre Affair, ημι-αστυνομικό, ημι-σάι-φάι, αλλά κυρίως ελαφρύ και ευχάριστο βιβλίο για ανθρώπους που αγαπούν τα βιβλία. http://www.amazon.com/Eyre-Affair-Thursday-Novels-Penguin/dp/0142001805
    α, και είανι το πρώτο μιας σειράς 6 νομίζω βιβλίων, οπότε αν σ’αρέσει…

  29. ΣοφίαΟικ (19), θα διαφωνήσω. Ωραίος ο Ταρκόφσκι, αλλά και το βιβλίο του Λεμ είναι εξαιρετικό. Παρομοίως, το Στάλκερ και το αντίστοιχο βιβλίο των Στρουγκάτσκι (Πικνίκ στην άκρη του δρόμου).

  30. Διορθώνω: Πικνίκ δίπλα στο δρόμο, εκδ. ΑΩ.

    Και, συνυπογράφω για τη Χάισμιθ, φυσικά (21). Και όχι μόνο τη σειρά του Ρίπλεϊ. Πολύ ωραίο, για παράδειγμα (και παινεμένο από το μακαρίτη Χρήστο Βακαλόπουλο) τα «Δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου». Νόμιζα ότι ήταν μεταφραστικό λάθος αντί για Ιανού, αλλά και ο αγγλικός τίτλος έχει January, λάθος της Χάισμιθ λοιπόν. Έχει και Ελλάδα, Αθήνα του ’60-’70, και Κρήτη.

  31. ισλανδός τέκης said

    χμμμ θα προτείνω λίγη ΕΦ για φέτος το καλοκαίρι (μιας κι είδα να προτείνεται και το Σολάρις παραπάνω).

    Ασίμοφ λοιπόν κι εγώ, τη σειρά Foundation. Γαλαξιακή Αυτοκρατορία στα ελληνικά, εκδόσεις Κάκτος. Αν κι εγώ το χω διαβάσει στο πρωτότυπο οπότε δε μπορώ να εγγυηθώ για τις ικανότητες του μεταφραστή.

    Αν κρίνω από τον τίτλο που του δώσανε πάντως…. Galactic Empire είναι μια άλλη τριλογία του Ασίμοφ που διαδραματίζεται στο ίδιο μέλλον με αυτό του Foundation. Τώρα γιατί μεταφράσανε το Foundation ως Γαλαξιακή Αυτοκρατορία μόνο ο Κάκτος ξέρει. Ίσα για να μπερδευόμαστε.

    Eγκεφαλική ΕΦ στα καλύτερά της.

  32. @26: ΑΠ, η αξία του «Βρετανικού Μουσείου» (The British Museum is Falling Down) δεν βρίσκεται τόσο στην πλοκή του, όσο στο ότι κάθε κεφάλαιο παρωδεί το ύφος κάποιου γνωστού συγγραφέα, από τη Βιρτζίνια Γουλφ ώς τον Χέμινγκουέι. Τη μεγαλύτερη πλάκα έχει το κεφάλαιο «Χέμινγκουέι», που είναι γραμμένο σαν από παιδί της πρώτης δημοτικού, με περιόδους τριών-τεσσάρων λέξεων χωρίς δευτερεύουσα πρόταση. Εννοείται ότι πρέπει να το διαβάσει κανείς στα αγγλικά για να το απολαύσει.

  33. ο Μήτσος said

    …Όσο για τον Θεό, δεν ξέρω τίποτα – μου λείπουν οι λέξεις. Τη μια μέρα πιστεύω ότι υπάρχει και την άλλη πως δεν υπάρχει. Στην πρώτη περίπτωση με βασανίζει μια μεγάλη απορία: Γιατί δούλεψε μόνο έξι μέρες και μετά τα παράτησε κι έφυγε; Για το πού πήγε δεν με απασχολεί – άμα το σκέφτομαι μου φέρνει ζάλη. Οι κακοτεχνίες Του με εξοργίζουν και η πρόωρη συνταξιοδότησή Του.

    Από το βιβλίο «Ποιούς θα δαγκώσω άμα λυσσάξω» του Παντελή Καλιότσου.
    Αυτό θέλω να διαβάσω αυτή τη βδομάδα!

  34. #32 κάτι σὰν τὴν σούπα τοῦ Κάφκα.

    http://www.lovecooking.gr/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=85&Itemid=178

  35. ολα του Ροθ … και φυσικάτην ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

    ολα του Εκο.. Την Μυστηριωδη Φλογα της βασιλισσας Λοάνα
    και θυμαμαι παλια ενα Καλοκαιρι με το Μπαουντολίνο ..

    .. ενα πολύ ωραιο Βιβλιο που ειχα διαβασει παλιοτερα ενα καλοκαιρι : ΑΡΧΑΙΑ ΔΕΙΛΙΝΑ του Ν Μέιλερ

    Νομιζω οτι τογραψε στα ..ογδοντα του

  36. doctor said

    Προτείνω την τριλογία του Στιγκ Λάρσον:

    1. Το κορίτσι με το τατουάζ:
    http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=22508

    2.Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά:
    http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=22661

    3. Το κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας:
    http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=22662

  37. ἀλήθεια γιατί τῆς σφήγκας καὶ ὄχι τῆς σφίγγας ἢ τῆς σφήκας; εἶναι κάποιο λογοπαίγνιο στὰ σουηδικά ἢ κάτι ἄλλο στὸ ὁποῖο εἶμαι ἀδιάβαστος;

  38. Μαρία said

    Τη σφήκα τη λέμε και σφήγκα. Και σφηγκοφωλιά.

  39. ἀχά! τὸ ΛΚΝΕ βλέπω ὅτι τὸ ἀποδίδει σὲ παρετυμολογία ἀπὸ τὸ σφίγγω.

  40. Abravanel said

    Να προτείνω τα εξής βιβλία με κεντρικό θέμα τη γλώσσα, (οι σύνδεσμοι περιέχουν spoilers οπότε follow at your own risk):
    1. Ο Αναρχικός των Δύο Κόσμων http://en.wikipedia.org/wiki/The_Dispossessed
    2. Βαβέλ 17 http://en.wikipedia.org/wiki/Babel-17
    3. The Nine Billions names of God http://en.wikipedia.org/wiki/The_Nine_Billion_Names_of_God

    Αλλά το κάνω μόνο γιατί ήδη πρόλαβαν τον Ασίμωφ.

  41. «Ὁ Ἀναρχικὸς τῶν 2 κόσμων»; τὸ ἔχω (ἐν εὐρείᾳ ἐννοίᾳ), ἀλλὰ δὲν τὸ ἔχω διαβάσει. ἂν εἶναι καλὸ νὰ τὸ βάλω στὴν λίστα ἀναμονῆς.

  42. Για το «Νονό» που γράφτηκε παραπάνω, επειδή έχω δει άπειρες φορές την τριλογία σερί, έχω να πω ότι ακόμα και στο τρία, η ερμηνεία του Μπράντο δεσπόζει. Το 1 είναι μακράν το καλύτερο.

    Όσο για βιβλία εγώ θα πρότεινα όλο τον Τομ Ρόμπινς, που μπορείς να το δεις σαν ελαφρύτατο ανάγνωσμα ή μπορείς να αρχίσεις να ψάχνεσαι με κάποια από τις αφορμές που δίνει. Τώρα που το σκέφτομαι, έχω διαβάσει 5 ή έξι βιβλία του, αλλά κανένα εδώ και πέντε περίπου χρόνια. Μου ‘λειψε…

    Ότι και να διαβάσει κανείς πάντως, κερδισμένος θα είναι. Προσωπικά λέω να το ρίξω στην ελληνική λογοτεχνία, που είμαι τελείως στραβάδι, γιατί του χρόνου έχω Γράμματα Ι και ΙΙ στο ΕΑΠ.

    Καλό καλοκαίρι σε όλους!

  43. Μπουκανιέρος said

    #40-41
    Όχι πολύ πετυχημένος ο ελληνικός τίτλος (Ο Αναρχικός των Δύο Κόσμων) και εντελώς παραπλανητική η εισαγωγή του Πανώριου (που εκείνη την εποχή έβλεπε στα πάντα ένα δικής του κατασκευής «δυισμό»). Κατά τη γνώμη μου, φυσικά.
    Η Ούρσουλα καλή, πάντως.

  44. Μπουκανιέρος said

    #38-39
    Αυτό το -γκ- μου προκάλεσε αρχικά μεγάλη ενόχληση, όταν το πρωτάκουσα, και στη συνέχεια μεγάλη περιέργεια. Το θεωρώ «νεοαθηναϊκό» αλλά ίσως να μην έχω δίκιο. Νομίζω ότι άρχισε να γράφεται έτσι σχετικά πρόσφατα.

  45. Μαρία said

    44 Αν σου πω οτι δεν έχω πει ποτέ σφήκα; Και στα φορέματά μας σφηγκοφωλιές είχαμε.
    Οπότε εγώ τη σφήκα τη θεωρούσα νότια και μου έκανε εντύπωση που την είδα σε τίτλο βιβλίου.
    Ο τύπος με το γκ έχει το πλεονέκτημα οτι στον προφορικό λόγο τις λες όλες σφίγγ/ηγκες και δεν πρόκειται να πεις οι σφήκες της Γκίζας, όπως μερικοί μερικοί όνομα και μη χωριό.

  46. 40-43 Ωραία η Ούρσουλα, αλλά, Αμπραβανέλ, γιατί «με κεντρικό θέμα τη γλώσσα»;

    edit: πήγα στο λινκ της βίκι και φρέσκαρα τη μνήμη μου. Εντάξει, είναι ένα θέμα, αλλά κεντρικό δεν θα τόλεγα.

  47. sarant said

    Παιδιά, ευχαριστώ.
    Μαρία, κι εμείς στο νότο σφήγκες προφέραμε όταν ήμασταν μικροί και φοβόμασταν μη μας τσιμπήσουν. Είναι «λαϊκός τύπος μειωμένου κύρους» σαν το σμπρώχνω ή το Οκτώμβριος;

  48. ο Μήτσος said

    Το Οκτώμβριος δεν κάνει κάπως σαν Ιστιντούτο ή πρενς-κόνφερανς;

  49. sarant said

    Είναι όμως αιώνες παλαιότερο:
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/10/29/oktomber/

  50. ο Μήτσος said

    Καλό! Δεν το είχα ανακαλύψει αυτό το άρθρο!

  51. Μπουκανιέρος said

    Ένα άλλο πρόβλημα είναι ποιες είναι οι σφήκες…
    Στην Αθήνα (ή στο νότο γενικότερα;) φαίνεται ότι ονομάζουν έτσι δύο πολύ διαφορετικά έντομα (ένα μικρό κιτρινόμαυρο που μοιάζει με μέλισσα κι ένα μεγαλύτερο κιτρινοκαφέ).
    Στην Κέρκυρα, λέμε σφήκες μόνο τις καφεκίτρινες, οι άλλες (σαφώς κοινότερες) είναι κεντρίνες.
    Στα νησιά του Αιγαίου (τουλάχιστον), οι καφεκίτρινες λέγονται σκούρκοι.
    Αλλού;

  52. Κι εγώ ξέρω τους σκούρκους, αν και Αθηναίος. Αλίμονο αν σε τσιμπήσουν.

  53. ο Μήτσος said

    γιατί τους λέγαμε εμείς σβούρους και μπάμπουρες; (ακόμα και ξανθομπάμπουρες)

  54. Μήτσο, μπάμπουρες δεν είναι οι αγριομέλισσες; Άλλο πράγμα, δηλαδή;

  55. ΑΠ said

    Τιπούκειτε (32), ευχαριστώ για το σχόλιο. Μου έλυσε την απορία γιατί ο Lodge έγραψε κάτι τόσο άνισο με την τριλογία του. Δυστυχώς τα αγγλικά μου δεν είναι τόσο καλά, ώστε να μπορέσω να το διαβάσω στο πρωτότυπο, πόσο μάλλον να αντιληφθώ το χιούμορ του.

    Κορνήλιε (41), διάβασέ το (όπως και άλλα της Le Guin).

    Τι καλά που μου θυμίσατε την ΕΦ! Πολλά χρόνια έχω να διαβάσω και μάλλον θα ψάξω πάλι για Ασίμωφ, Άρθουρ Κλαρκ και Φίλιπ Ντικ.

    Μπουκανιέρε, Δύτη εγώ ξέρω σαν σφήκες τα μικρά (σε μέγεθος περίπου μέλισσας) και σκούρκους τα (πολύ) μεγαλύτερα.

  56. espectador said

    Εγω θα προτεινα τον μακαριτη Μονταλμπαν. Αστυνομικη πλοκη, πολιτικη παρελθοντολογια (ενιοτε με ακρατο συναισθηματισμο), μαγειρικη και διατροφικες συνηθειες εγκληματικες (γι αυτο πηγε ο καημενος σε ενα αεροδρομιο στα 60 του) και κυριως-αν και καλοκαιρι-παντα εκαιγε ενα βιβλιο για να αναψει το τζακι του. Υπαρχει και ολιγη απο ποδοσφαιρο μεσα (κυριως Μπαρτσελονα). Και βεβαια μια νοητη περιηγηση σε ολα τα στενα της Βαρκελωνης.

    Με τα βιβλιοπωλεια να κλεινουν το ενα μετα το αλλο (στην πολη μου) χρησιμοποιω εδω και καιρο ηλεκτρονικο βιβλιοπωλειο,(πρωτοπορια κυριως).

    Νομιζω οτι σας το εχω ξαναπει, αλλα μια και μιλαμε για βιβλια και κειμενα ριξτε μια ματια στο http://chessnewsgr.blogspot.com/ εχει ενδιαφερουσες ιστοριες οχι μονο σκακιστικου ενδιαφεροντος.

  57. ισλανδός τέκης said

    Μπουκανιέρε, εμείς έξω απ το βόλο σφήκες λέμε μόνο τις κιτρινόμαυρες. Οτιδήποτε άλλο (καφεκίτρινο, καφεμαύρο κτλ) που τσιμπάει το λέμε μπιμπίκι.

  58. ο Μήτσος said

    http://www.digital-camera.gr/index.php?option=photos&action=browse&search_str=%CF%83%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82

    αλλά και εδώ

    http://www.slang.gr/lemma/show/sbouros_3071

    Βέβαια έχουμε ξεφύγει λίγο από το θέμα, αλλά πρόκειται για επισκέπτες του θερινού αναγνώστη αν τρώει το καρπούζι του στον κήπο διαβάζοντας…

  59. Ε, αυτό είναι που εγώ ξέρω μπάμπουρας ή αγριομέλισσα. Ο σκούρκος είναι αλλιώς, κιτρινοκαφέ, μεγάλο και μάλλον μακρόστενο, τσιμπάει άσχημα και μαζεύεται ξέρω γω σε κρέατα, ψάρια και τα παρόμοια.

  60. ΣοφίαΟικ said

    Κι οι νότιοι λέμε σφήγκες, αλλά οι σφήγκες είναι τα κιτρινόμαυρα, λίγο μεγαλύτερα από μέλισσες, που τσιμπάνε. Τα άλλα, τα μεγάλα, χνουδωτά, σφαιρικά ιπτάμενα έντομα που δεν πειράζουν αλλά κάνουν βουουουου όπως πετάνε τα λέμε κάπως αλλιώς, που σίγουρα περιλαμβάνει συλλαβή -μπου- αλλά ΄δε θυμάμαι τώρα πως.

  61. Σκούρκος, τέλος πάντων, είναι αυτό:
    http://www.bees.gr/blog/2006/01/vespa-crabro-vs.html
    Βλέπω και τις ονομασίες σερσένι/σερσέκι εδώ.

  62. ο Μήτσος said

    τρομερή φωτογραφία με τη σαύρα. Αυτούς λέγαμε μπάμπουρες και ξανθομπάμπουρες!

  63. ο Μήτσος said

    Τελικά η σωστή ονομασία δείχνει να είναι σκούρκος ή σερσένι. Τι μαθαίνει κανείς…

  64. ΣοφίαΟικ said

    Τσετσέκι ή σεσέκι, όντως.

  65. Στην ανατολική Αχαΐα και σερσέγκι ή σέρσεγκας

  66. Γκχμ, μάλλον να συστήσουμε κάποιο σύγγραμμα εντομολογίας για καλοκαιρινό ανάγνωσμα. 😉

  67. φόουλς; ναμπόκοφ;

  68. doctor said

    374, Κορνήλιε, η μετάφραση στον τίτλο και η απόδοσή της στα ελληνικά είναι για μένα ακατανόητη, μιας και γνωρίζω σουηδικά.

    Ο τίτλος στα σουηδικά είναι «luftslottet som sprändes».

    luft= αέρας
    slott= ανάκτορο, πύργος, παλάτι

    Η σύνθετη λέξη luftslott σημαίνει «όνειρο θερινής νυκτός» στην ελληνική του απόδοση και η ίδια έκφραση υπάρχει στα αγγλικά (και σίγουρα και σε άλλες γλώσσες): «castles in the air».
    Το sprändes είναι παθητικός αόριστος του ρήματος spränger- αορ: sprängde που σημαίνει ανατινάσσω, εκρηγνύω, προκαλώ έκρηξη, σκάζω, σπάζω, διαλύω.

    Άρα, ο τίτλος του βιβλίου σε πιστή μετάφραση (ή σε καλύτερη απόδοση στα ελληνικά) θα μπορούσε να είναι «το όνειρο θερινής νυκτός που διαλύθηκε» ή σε πιο ελεύθερη απόδοση το «η διέψευση ενός τρελού ονείρου».

    Η μετάφραση όμως στα ελληνικά δεν έγινε από τον σουηδικό αλλά από τον αγγλικό τίτλο του βιβλίου που είναι «The Girl Who Kicked the Hornets’ Nest».

    Όσο για την σφήγκα, προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «σφήξ», και δεν γνωρίζω αν το «σφήγκα» ή το «σφήκα» είναι το σωστό, αλλά νομίζω ότι σε όλα τα λεξκά παρατίθενται και τα δύο ως εξίσου σωστά, αν και στην νεοελληνική έχει επικρατήσει -νομίζω- το σφήκα. Το «σφίγγα» είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και προέρχεται εκ της λέξεως «Σφιγξ» που ήταν τέρας της μυθολογίας (από τη διασταύρωση της Σφιγγός με τον Δράκουλα των Καρπαθίων προέκυψε η οικογένεια Μητσοτάκη ή το σόι του απέθαντου)…!

  69. Στάζυ, και ο Φόουλς εντομολόγος; (θα μου πεις, ο Μάγος έχει κάτι το εντομολογικό όσο νάναι)

  70. ο ίδιος ίσως όχι, αλλά για τον συλλέκτης μπορείς να το εκτείνεις…

  71. Μαρία said

    >“The Girl Who Kicked the Hornets’ Nest
    Βλέπω οτι στην ταινία προτίμησαν τον τύπο σφήκα http://tinyurl.com/35zulzt ενώ στα αγγλικά τον σκούρκο.

  72. Εντομολογία και ετυμολογία διαφέρουν μόνο σε μία νότα 😉

  73. ΣοφίαΟικ said

    68: Δεν είναι σπάνιο να αποφασίζουν οι εκδότες την αλλα΄γη του τίτλου ενός μυθιστορήματος όταν μεταφ΄ραζεται για το διεθνε΄ς κοινό, κι έιναι προφανε΄ς ότι οι αγγλόφωνοι εκδότες βλε΄ποντας ότι ήταν τριλογία έιπαν να παίξουν με το πιο παιχνιδιαρικο κορίτσι και τις ζαβολιές του, τραβάει τον αναγνώστη καλύτερα, βάζεις τρεις τίτλους παρόμοιους και καταλαβαίνει ο μεσος αδιαφορος αναγνώστης ότι πρόκειται για τριλογία κλπκλπ. Αφού δεν μπορούν να φέρουν τον συγγραφέα αν υπογράψει αντίτυπα, κανουν ό,τι μπορούν οι άνθρωποι!
    Αφού και το τρέιλερ της πρώτης ταινίας εδώ στο ΗΒ ήταν κομμενο ετσι που να μην έχει διαλογο, για να μην υποψιαστεί ο θεατής που δεν τα ψάχνει πολύ τα πράματα ότι πρόκειται για υποτιτλισμενη ταινία (το ίδιο κανανε και με γαλλόφωνες ταινίες).

  74. echthrosofer said

    Ολο το έργο του Λοκ και μεγαλο μέρος του έργου του Χαγιεκ(τα περισσοτερα στα αγγλικά),εστιαζοντας στην εννοια της ελευθερίας και τις διαφορές της έννοιας αυτής ανάμεσα στους δύο.

    (Αυτο επειδη ειμαι πολυ κακος ανθρωπος και ζηλεύω αυτους που το καλοκαιρι θα διαβαζουν μυθιστορηματα στην παραλια)

  75. sarant said

    Ευχαριστώ και για τις νέες προτάσεις -στο εντομολογικό δεν έχω να προσθέσω κάτι 🙂

    Μιχάλη, καλό 🙂

    74: Πολύ κακός, όντως!

  76. doctor said

    Σοφία, αν κρίνουμε από ευφάνταστες μεταφράσεις ταινιών στα ελληνικά (πολλές φορές παντελώς άστοχες και άσχετες) δεν πρέπει να εκπλήσσει και αυτό το παιχνίδι με τα καμώματα της Lisbeth.
    O Larsson δυστυχώς πέθανε και δεν μπορεί να υπογράψει κανένα αντίτυπό του. Δυστυχώς διότι θα μπορούσε να γράψει κι άλλο:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Stieg_Larsson

    Και η μεταφορά της τριλογίας στην μεγάλη οθόνη ήταν εξίσου καλή.

  77. doctor said

    Σφήγκα, σφήκα ή σφίγγα στην εντομολογική διαμάχη ο οικοδεσπότης!

  78. Liarak said

    Στο ελαφρύ αλλά έξυπνο αστυνομικό 5-6 βιβλία του Πέτρου Μαρτινίδη, καθ. Αρχιτεκτονικής στο Αριστοτέλειο. Ξεκινάνε με το ‘κατα συρροήν’ συνεχίζουν με το ‘Σε περιπτωση πυρκαγιας’ και αν σας αρέσουν βρίσκετε και τα υπόλοιπα.

  79. Doctor, εὐχαριστῶ γιὰ τὴν σουηδικὴ συνδρομή (τἆλλα πάνω κάτω εἶναι γνωστά). Ἐλπίζω νὰ παρατήρησες ὅτι σὲ εὐχαριστῶ σὲ πεζὸ λόγο καὶ συνεπῶς οὐχὶ ὑπὸ τὴν ἐπήρεια ψυχοτρόπων, παραισθησιογόνων κλπ κλπ. 😛

  80. Immortalité said

    @ 67 Στάζυμπε το τελευταίο του Φώουλς «το καπρίτσιο» σ’ άρεσε;

    Να πω και γω; Πρώτα το «παιδί 44» του Tom Rob Smith εκδόσεις Πατάκη. Εξαιρετική πλοκή, καταιγιστική δράση, αξιέπαινη μετάφραση, αριστουργηματικό βιβλίο, καμία υπερβολή. Από τα ελάχιστα λογοτεχνικά με βιβλιογραφία. Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα. Παίζει να μη κάνεις τίποτα άλλο μόνο να διαβάζεις. Αναρωτιέμαι πως η Πολις και η Αγρα το άφησαν να τους ξεφύγει…

    το Μαύρο Αλγέρι του Maurice Attia εκδόσεις Πόλις. Συνεχίζεται με την Κόκκινη Μασσαλία πάλι Πολις (το οποίο είναι ίσως μια ιδέα λιγότερο σφιχτό αλλά ίσως και όχι γιατί το Αλγέρι είναι καταιγιστικό και λόγω των ιστορικών γεγονότων ενώ στην Μασσαλία τα πάντα είναι πιο εσωτερικά )και το Paris Blues το οποίο είναι υπό μετάφραση (το διαβάζω τώρα στα γαλλικά και είναι πολύ καλό). Με αφορμή ένα έγκλημα ξεδιπλώνει όλες τις πλευρές του πολέμου της Αλγερίας μέχρι τον «επαναπατρισμό» των pied noir και εκτός όλων των άλλων είναι πάρα πολύ καλά τεκμηριωμένο.

    «Οι παραχαράκτες» του Antoine Bello το οποίο συνεχίζεται με το «Les éclaireurs» (είναι υπο μετάφραση και δεν ρισκάρω να αποδώσω τον τίτλο. Καταπληκτική ιδέα, πολύ καλά αναπτυγμένη, δεν σε αφήνει ούτε λεπτό να σκεφτείς κάτι άλλο. Δεν θα ξαναδιαβάσεις ποτέ πια εφημερίδες με τον ίδιο τρόπο. Προχτές τέλειωσα και το δεύτερο το οποίο είναι στο ίδιο επίπεδο. Διάβαζα ότι ο συγγραφέας πήρε μέρος σε ένα λογοτεχνικό διαγωνισμό με δύο κείμενα ένα στο όνομά του και ένα στο όνομα του αδερφού του τα οποία μοιράστηκαν το πρώτο βραβείο. Και τα τέσσερα βιβλία είναι εξαιρετικά.

    Επίσης αν σου αρέσουν τα αστυνομικά ή μάλλον τα λογοτεχνικά με αστυνομική πλοκή, ένας καθηγητής βυζαντινολογίας ο παναγιώτης Αγαπητός έχει γράψει μια σειρά αστυνομικών με ήρωα τον Πρωτοσπαθάριο Λέοντα τα οποία είναι πολύ ενδιαφέροντα, εκδόσεις Αγρα. «Το Εβένινο Λαούτο», «ο Χάλκινος Οφθαλμός» και το «Μέδουσα από Σμάλτο». Το ένα είναι καλύτερο από το άλλο.

    Να υποθέσω ότι έχεις διαβάσει του Μωρίς Λεμπλάν τη σειρά του Αρσεν Λουπέν (τα περισσότερα είναι εκδόσεις Ερατώ εκτός από την «Κούφια Βελόνα» που είναι Αγρα και εκτός από κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό αστυνομικό διαβάζεται και εκτός σειράς)

    Ουφ! Αυτά προς το παρόν. Αμα θυμηθώ κάτι άλλο θα επανέλθω 🙂

    @ 37 Νοσφεράτε λέγοντας «όλα του Εκο» εννοείς ότι το «εκκρεμές του Φουκώ» και κυρίως «το νησί της προηγούμενης μέρας» σ’ άρεσαν;

  81. JohnyQ said

    Λεονέλο Αβέγιο Μέσα, «Μαϊάμι και πάλι»

    μιας και σας αρέσουν τα αστυνομικά;)

  82. @ 37 Νοσφεράτε λέγοντας “όλα του Εκο” εννοείς ότι το “εκκρεμές του Φουκώ” και κυρίως “το νησί της προηγούμενης μέρας” σ’ άρεσαν;

    Γιὰ τὸ νησὶ δὲν ξέρω, ἀλλὰ τὸ ἐκκρεμὲς στὴν βιβλιοθήκη μου εἶναι στὸ ἴδιο ῥάφι μὲ τὴν «Λολίτα». Δὲν μπαίνεις ἐκεῖ τυχαῖα.

  83. Immortalité said

    @ 81 Μας αρέσουν! Μερσί για την παραπομπή 🙂

    @ 82 Κορνήλιε τί να πω. De gustibus et de coloribus… Πάντως αν ήμουνα η «Λολίτα» δεν θα μου άρεσε καθόλου η παρέα που της επιφύλαξες.

    Α! και το «Ομπλόμοβα ή οι κακοί πεθαίνουν νέοι» του Jerome Charyn εκδ. Αγρα. Μικρό αλλά απολαυστικό. http://www.agra.gr/books/0500_0599/book589.html

  84. Πάντως αν ήμουνα η “Λολίτα” δεν θα μου άρεσε καθόλου η παρέα που της επιφύλαξες.

    ἂν ἤσουν ἐσὺ ἡ Λολίτα θὰ τὰ βρίσκαμε στὴν παρέα… 😛

  85. Μιάς και πιάσαμε και τα αστυνομικά (αφού ξεμπλέξαμε με τις σφήγκες) να σας υπενθυμίσω και τη ρωσίδα συγγραφέα Αλεξάντρα Μαρίνινα. Γράφει με πρωταγωνίστρια μία ντετέκτιβ στη μετασοσιαλιστική Μόσχα. Και η ίδια η συγγραφέας, άλλωστε, με πτυχίο Νομικής, έφτασε στο βαθμό της συνταγματάρχη της KGB…

  86. ΚΑΛΗΜΕΡΑ!! ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΛΟΓΗΣΩ ΤΑ ΓΕΝΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΓΚΑΓΚΑΒΟΥΖΗΔΕΣ»!! ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ!!

  87. Immortalité said

    @ 84 Αν ήμουν η Λολίτα που εννοείς εσύ ως πιτσιρίκι δεν θα είχες καμία τύχη 😉

  88. #80 ωχ, μη μου βάζεις κι άλλα στη στοίβα…

    Για την Αγγέλα, σαν τον καραγκιόζη χειροκροτάει· σα να είναι το δεξί της χέρι πιο μακρύ, και το κρατάει ο αόρατος καραγκιοζοπαίχτης, και κάνει μια άγαρμπη κίνηση, να συναντήσει το αριστερό (καλά τάπα Μαρία, το διπλοτσέκαρα) που κάνει μια ελάχιστη διαδρομή, περισσότερο με τον καρπό…

  89. sarant said

    Άσε, Στάζιμπε, βάλατε όλοι σας πολλά στη στοίβα… αλλά επειδή εγώ το καλοκαίρι, άμα τύχει και μπω στο ρυθμό, διαβάζω πολύ, όλο και κάτι θα ξεπετάξω.

  90. Immortalité said

    @ 88 Αξίζουν τον κόπο, πίστεψέ με… 🙂

  91. μήτσκος said

    Το Αλεξανδρινό κουαρτέτο.

    Συνδυάζεται θαυμάσια με Καβάφη, αλλά και με την απευθείας πτήση της Ολυμπιακής Αθήνα-Αλεξάνδρεια.

  92. Τα βιβλία είναι σαν τις ταινίες. Μπορείς να πάρεις συμβουλή μονάχα από κάποιον που διαπιστωμένα έχει γούστο σαν το δικό σου κι ακόμα κι έτσι μπορεί να πέσεις έξω.

    Πράγματι τα αστυνομικά ταιριάζουν στο καλοκαίρι οπότε θα πρότεινα:

    *) Την κλασικότατη «Δολοφονία τού Ρότζερ Άκροιντ» από Αγκάθα Κρίστη, για όποιον δεν το έχει διαβάσει,
    ή
    *) «Tο Μελαγχολικό Κομμάτι της Δυτικής Ακτής» των Manchette & Tardi για όσους τους αρέσουν οι εικονιστορίες (τα γκράφικ νόβελς δηλαδή, αν και δεν μπορέσαμε να τα βρούμε ακόμα με τον ΤΑΚ 😛 ) αν και το συγκεκριμένο πρώτα κυκλοφόρησε σε βιβλίο.. δίχως εικόνες.

    Άλλες εικονιστορίες που νομίζω πως θα ικανοποιήσουν τα πιο λογοτεχνικά γούστα είναι:
    *) το «Blankets» τού Craig Thompson
    αλλά και το πολύ λογοτεχνικό
    *) «Θανατάδικο» (Fun Home) τής Άλισον Μπέχντελ (Alison Bechdel)

    Αληθινά καλοκαιρινών προδιαγραφών είναι και το
    «Replay-Ζωή σε Επανάληψη» τού Κεν Γκρίμγουντ (Ken Grimwood)που έχει να κάνει με κάποιον που ζει την ζωή του ξανά και ξανά (πάντα λάθος, θε μου.. η ζωή είναι κάτι που το κάνεις πάντα λάθος..)

    Εγώ έχω πλακωθεί να διαβάζω κλασικούς τίτλους που μου έχουν ξεφύγει κι πρόσφατα έπαθα πλάκα με το πόσο φτωχό και άτεχνο είναι το τόσο γνωστό «θα Φτύσω στους Τάφους σας».

    ( για να δω, θα εμφανιστούν οι σύνδεσμοι όπως τους θέλω; μια προεπισκόπηση, ωρε παλικάρια τού γουόρντπρες! 😛 )

  93. Α μπράβο, πώς μου ξέφυγε! Αλλά με τίποτα δεν χωράει στην πτήση Αθήνα-Αλεξάνδρεια (πόσο είναι, μια-δυο ώρες; μιλάμε για πρώην τέσσερις τόμους, νυν ένα -επ’ ευκαιρία, καμία άποψη για την καινούργια μετάφραση;)

  94. Μαρία said

    Δύτη, κυκλοφορεί ακόμη η παλιά έκδοση.

  95. *) Την κλασικότατη “Δολοφονία τού Ρότζερ Άκροιντ” από Αγκάθα Κρίστη, για όποιον δεν το έχει διαβάσει,

    μὲ πρόλαβες! τὸ σύστησα ἐσχάτως σὲ μία ἄγνωστή μου νεάνιδα ποὺ στεκόταν ἀμήχανη μπροστὰ σὲ καμιὰ 80αριὰ τίτλους ἀστυνομικῶν τῆς Ἀγκάθα.

  96. Ηλεφούφουτος said

    Μιας και αναφέρθηκαν οι τριλογίες, νομίζω ότι και τα αστυνομικο-ιστορικά του Σάνσομ με ήρωα τον Σάρντλεϊκ ως τριλογία ξεκίνησαν. Από άποψη ιστορικού ρεαλισμού είναι από τα καλύτερα στο είδος τους που έχω διαβάσει. Αστυνομική πλοκή, από καλή έως μέτρια (το δεύτερο της σειράς μού φάνηκε προβλέψιμο – μια λεπτομέρεια που πρόδιδε τι παίζεται ήδη πριν απ τα μισά του βιβλίου δεν ήταν καλά κρυμμένη). Τα προτείνω με μισή καρδιά, γιατί η εξέλιξη του ήρωα με απογοήτευσε, τόσο που αποφάσισα να μη συνεχίσω πέρα απ τα 3 πρώτα.

    Προτείνω σαφώς Μπ. Ακούνιν. Τα αστυνομικο-ιστορικά στην τσαρική Ρωσία με ήρωα τον Φαντόριν και την Πελαγία. Πολλά ταξίδια, διαπολιτισμικές παρατηρήσεις (ο συγγραφέας αγαπά να παίζει με την ιστορία πολιτισμών), χιούμορ και κομψή στιλιζαρισμένη γραφή (δεν ξέρω πόσο περνά αυτό στη μετάφραση).

    Επίσης, τι καλύτερο για να σπάσει η κάψα του καλοκαιριού από ένα από τα καινούργια ισλανδικά αστυνομικά, τα γεμάτα κρύο και μουντάδα! Μόλις διάβασα δύο χαρακτηριστικά Islandkrimis του Άρναλντουρ Ιντριδασον http://de.wikipedia.org/wiki/Arnaldur_Indri%C3%B0ason
    Ο πρωταγωνιστής του, επιθεωρητής Έρλεντουρ Σβέινσον, έχει πολλά κοινά με τον αστυνόμο Μπέκα ή εκείνον του Μάρκαρη, η δε πλοκή διανθίζεται με πάμπολλα στοιχεία της κοινωνικής πραγματικότητας στην Ισλανδία μετά την άγρια επέλαση του χρηματοπιστωτικού τομέα και του εξαμερικανισμού.

    Ο Ράνκιν είναι στα υπόψη αλλά τον θέλω με χειμώνα, κρύο και χουχούλιασμα.

    Κορνήλιος είπε
    «ἀκόμη ψάχνω μιὰ σειρὰ ἢ μιὰ ταινία βασισμένη σὲ βιβλίο κι ἀνώτερη ἀπὸ τὸ βιβλίο.»
    Είναι πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε, απλώς επειδή ακριβώς πρόκειται για βιβλία ήσσονα που απλώς έδωσαν μια καλή ιδέα σε έναν σπουδαίο σκηνοθέτη δεν τα ξέρουμε και δεν πάει το μυαλό μας σε αυτά.
    Πρόχειρα θα ανέφερα κι εγώ τον Αποτεφρωτή Πτωμάτων
    http://www.imdb.com/title/tt0063633/
    μάυρο μαργαριτάρι του τσεχοσλοβακικού κινηματογράφου, που βασίζεται σε ένα βιβλίο απλά βαρετό.

    Όσο για τη σφήγκα, είχα προσέξει μικρός τη διαφορά με την ορθογραφία αλλά ούτε που υποψιαζόμουν ότι υπήρχαν μέρη στην Ελλάδα που το προφέρουν όπως το γράφουν, μέχρι που είδα την ταινία «Το δέντρο που πληγώναμε» και άκουσα το παιδάκι να λέει με απόλυτη φυσικότητα «σφήΚες». Τόσο αθηνοκεντρικός!

  97. StellaP said

    Αφού σας αρέσει όπως φαίνεται να διαβάζετε στη σειρά βιβλία του ίδου συγγραφέα σας προτείνω τα βιβλία (αστυν.λογοτεχνία) του Henning Mankel που είναι πάρα πολλά, με ήρωα τον επιθεωρητή Βαλάντερ -΄Ενα Βήμα πίσω, Τα σκυλιά της Ρίγα, Η πέμπτη γυναίκα,Εντολές Θανάτου κλπ. και πιστεύω ότι θα σας αρέσουν αφού σας αρέσει και ο Καμιλέρι (έχουμε τα ίδια, γούστα γιαυτό το λέω).
    Διαβάζονται απνευστί.

  98. Τριλογίες; Είπατε τριλογίες;
    Ε, τότε ας θυμίσουμε τον Κάρλο Λουκαρέλι και την τριλογία με τον αστυνομικό Ντε Λούκα κατά τη διάρκεια (και την πτώση) του φασιστικού καθεστώτος «Εν λευκώ», «Ένα μουντό καλοκαίρι» και «Το μπουρδέλο της οδού Όκε», από τις εκδόσεις Κέδρος.

    Οπότε, δεν πρέπει να απουσιάσει και η άλλη συγγενής τριλογία, του Εγγλέζου Φίλιπ Κερρ, το Berlin Noir, με τις «Βιολέττες του Μάρτη», τον «Ωχρό Εγκληματία» και το «Γερμανικό Ρέκβιεμ». Πάλι ναζιστική Γερμανία, κυνικός μπάτσος, χαμός στο ίσωμα, πτώση και επιβίωση. Κι αυτά από τις εκδόσεις Κέδρος.
    Σόρυ για τη διαφήμιση, ε; Μην με θεωρήσετε Κεδροσκόπο.

  99. sarant said

    Όπως καταλαβαίνετε, αγαπητοί, με κάνετε να νιώθω σαν παιδί μπροστά σε βιτρίνα ζαχαροπλαστείου. Τέλος πάντων, συνεχίστε τις προτάσεις -κι αν εγώ δεν τις αξιοποιήσω, όλο και κάποιος άλλος μπορεί να πάρει έμπνευση.

    Σκύλε ΒΚ, τον Λουκαρέλι νομίζω (αλλά μπορεί να θυμάμαι λάθος) τον έχει η Πρωτοπορία σε έκπτωση.

    Αγαπητή Στέλλα, να πω την αμαρτία μου, για τον Βαλάντερ με προδιαθέτει άσχημα ο ακλισιάρικος τίτλος «Τα σκυλιά της Ρίγα», αλλά βλέπω ότι είναι μετάφραση Καλοβυρνά, οπότε το χρεώνω στον εκδότη (οι τίτλοι συνήθως είναι δική του απόφαση) και όχι στον αγαπητό Λύο.

  100. A certain crazed alien penguin said

    Μη συστήνετε ΛεΓκέν στον Κορνήλιο, θα πονέσει ο σωβινισμός του.
    Καλά που δεν του προτείνατε το «Left Hand of Darkness» – ο διεθνισμός μου μου επιβάλλει να σας συστήσω να το διαβάσετε στο πρωτότυπο.

  101. Τριλογία ε; Για γερά νεύρα: Χέρμαν Μπροχ, Υπνοβάτες – Τζον Λε Καρέ, η τριλογία του Κάρλα (είναι δηλαδή τα: «Ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι» – «Ο εντιμότατος μαθητής» – «Οι άνθρωποι του Σμάιλι»).

    Μαρία, κυκλοφορεί ίσως η παλιά, αλλά την καινούρια την πέτυχα σε σουπερμάρκετ 30 ευρώ ολόκληρη. Συμφέρει, ας πούμε.

  102. sarant said

    Θα μου κάνετε μια σύντομη συγκριτική ανάλυση των μεταφράσεων του Κουαρτέτου, παρακαλώ;

    Ζητάω πολλά;

  103. Νομίζω αυτό το είχε ζητήσει από μενα ο Μπουκάν, κάποτε. 🙂 Το πρόβλημα είναι, ότι δεν έχω ούτε την παλιά ούτε την καινούρια. Δανεικό το είχα διαβάσει, και τώρα που είδα την καινούρια έκδοση δεν μου περισσεύαν τα τριάντα ευρώ (κρίση!!). Άλλος;

  104. #35
    «Η Μυστηριώδης Φλόγα τής Βασίλισσας Λοάνα(ς)» θα ήταν τέλεια εάν αναφερόταν στην ελληνική πραγματικότητα κι αν αντί για όλα αυτά τα ιταλικά περιοδικά κτλ. αναφερόταν στο Μπλεκ, το Αγόρι, την Μανίνα κι είχε μέσα εικόνες από τις δικές μας διαφημίσεις, τα δικά μας περιοδικά κτλ. Πάντοτε πίστευα πως η Λοάνα δεν ήθελε μετάφραση αλλά μεταγραφή. Ως έχει, για έναν Έλληνα, πιστεύω πως ψιλοείναι μέτρια.

    Ένας αληθινά βιβλιόφιλος από Έκο ας προτιμήσει το Εκκρεμές, από άποψη θεματολογίας περισσότερο, το οποίο είναι αριστούργημα αλλά φαντάζομαι πως εδώ το έχουμε διαβάσει σχεδόν όλοι.

  105. Παρεμπιπτόντως, εμένα τα βιβλία μού φαίνονται ακριβά. Τα θεωρώ είδος βασικής ανάγκης (σαν το ψωμί, για παράδειγμα) και πιστεύω πως θα έπρεπε να έχουν μια πολύ πιο χαμηλή τιμή.

    Το κράτος δείχνει συμμερίζεται αυτήν την άποψη και τους βάζει τον χαμηλό φιπϊά, καιρός να κάνουν κάτι και οι οίκοι.

  106. #100 δὲν φοβᾶμαι νὰ διαβάσω κάτι ἀντίθετο στὴν ἰδεολογία μου, δὲν εἶμαι ἰδεολογικὰ ἀνασφαλής.

    104 παρ. 2. πές τα χρυσόστομε!

  107. τώρα ποὺ τὸ σκέπτομαι:

    Ἀλεξάνδρεια + Τριλογία + Κέδρος = Τσίρκας.

  108. Αυτό όμως σίγουρα θα τόχει διαβάσει ο νικοδεσπότης.

  109. ΣοφίαΟικ said

    105: Γι’αυτό θα πρέπει να ενισχύσουμε τις δανειστικές βιβλιοθήκες, το είπα και πιο πάνω.

    Μου λύσατε την απορία μου ποιος διαβάζει αστυνομικά, πάντως. Εγώ με το είδος δεν τα πάω καλά γιατί όσες φορές διάβασα από κάπου στη μέση είχα προβλέψει το τέλος, δεν υπήρχε μυστηριο (και στο Θάνατο του Ρότζερ Ακρόιντ μου το είπε κάποιος). Τα αστυνομικά προτιμώ να τα βλέπω στην τηλεόραση ή στο σινεμά, άμα καταλάβεις το τέλος, τουλάχιστον δεν περνάει πολλή ώρα μέχρι να επαληθευτείς.

  110. Immortalité said

    108 Δύτη από το στόμα μου το πήρες. Και γω στοιχηματίζω ότι το χει διαβάσει. Εγώ το χω δει και σε τηλεοπτική σειρά συμπαραγωγή ΕΡΤ TF1 και έβαζα το ξυπνητήρι στις 03.50 γιατί το έπαιζε 4 τα ξημερώματα. Αν και καμιά φορά δεν είχα καν κοιμηθεί. Πολύ καλή παραγωγή…

  111. ΣοφίαΟικ said

    110: Εννοείς ότι το επανέλαβαν πρόσφατα, γιατί η συμπαραγωγή ηταν της δεκαετίας του ’80 και τότε είχαν πει ότι στην Ελλαδα παίχτηκε σε περισσότερα επεισόδια, ενώ στη Γαλλια είχε πεσει μοντάζ που το έκανε λίγο πιο γρηγορο και λίγο πιο ενδιαφέρον (γενικά, ένα καλό ψαλίδισμα δεν κάνει κακό).

  112. Immortalité said

    @ 104 και 106 παρ. 2. Συγγνώμη μόνο εμένα δεν αρέσει το «Εκκρεμές»;

    Και μια και το θυμήθηκα (ένα ένα μου ρχονται) Eric Ambler, Αγρα, Η μάσκα του Δημητρίου. Old time classic…

  113. Immortalité said

    @ 111 Εννοώ ότι το είδα κάποτε στη Γαλλία σε πολλά επεισόδια. Φυσικά όχι τη δεκαετία του 80.

  114. Ακυβέρνητες Πολιτείες

  115. #109
    Σοφία, το αστυνομικό-κατασκοπευτικό θρίλερ είναι από τα πολύ αγαπημένα μου κινηματογραφικά είδη με ταινίες όπως «Οι Τρεις Μέρες τού Κόνδορα», «The Parallax View», «The Conversation» ή και το «Ζ» αλλά και κατοπινές ταινίες όπως το «The Pelican Brief», «η Μεταφράστρια» και φυσικά το κορυφαίο «Μεμέντο».

    Όσο για τις βιβλιοθήκες, που λες, ενώ μέσα σε αυτές μεγάλωσα, πάνε χρόνια που τις έκοψα. Ξέρεις, ιδιοτροπίες: μού αρέσει να είναι δικό μου το βιβλίο. Βεβαίως να ενισχυθούν κι αυτές, να ενισχυθούν και οι δικές μας, να γεμίσει ο τόπος βιβλία που να πάρει.

    Προσωπικά χαίρομαι που έχουν ξεκινήσει όλες αυτές οι προσφορές βιβλίων από τις εφημερίδες κτλ. και μπορείς να πάρεις ένα βιβλίο από 3 μέχρι 6 ευρό (σκληρόδετο!)

    Γίνεται ν’ αρχίσουν να τα δίνουν και δώρο με τις συσκευασίες τα γαριδάκια;

  116. #112 Εγώ ως ερασιτέχνης συνομωσιολόγος λατρεύω το Εκκρεμές. Ωραίος ο Άμπλερ, όχι μόνο η Μάσκα -αλλά ναι, είναι από τα βιβλία που μπορώ να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω.

  117. Ηλεφούφουτος said

    Σοφία, κι εγώ απογοητεύομαι με το προβλέψιμο της πλοκής αλλά μόνο όταν οφείλεται στην έλλειψη επιδεξιότητας του συγγραφέα.
    Αυτό μου συνέβη π.χ. με το Εβένινο Λαούτο, όπου ο συγγραφέας ενώ κάνει ωραία δουλειά με τα ιστορικά δεν κρύβει τις ενδείξεις με μαστοριά. Ορίζει αυθαίρετα τον κύκλο των υπόπτων του, ενώ τίποτα δεν θα απέκλειε θεωρητικά το φόνο να τον έχει διαπράξει οποιοσδήποτε κάτοικος της πόλης, κάνει μια χοντροκομμένη προσπαθεια παραπλάνησης στην αρχή για να σε οδηγήσει σε λάθος πρόσωπο και λίγο πριν το τέλος δίνει μια ένδειξη νααααα με το συμπάθειο σαν να δείχνει με βελάκι το δολοφόνο. Παρ’ όλα αυτά είμαι αποφασισμένος να του δώσω κι άλλη ευκαιρία.

    Η αλήθεια είναι ότι κάποιες ευρωπαϊκές χώρες μ έχουν αφήσει έκπληκτο με το πόσο ανεπτυγμένες έχουν τις τοπικές δανειστικές βιβλιοθήκες τους.
    Εκείνο που λες “αν θέλετε κάποιο βιβλίο βάλτε το στο κυτίο προτάσεων και θα το αγοράσουμε” ισχύει και για βιβλία σε εξωτικές γλώσσες;

    σχ. 107, 108, α βέβαια, τι απογοητευτικά όμως τα σχόλια στην καινούργια έκδοση!
    Σου εξηγούν όλα όσα μπορείς να βρεις και μόνο σου σε μια εγκυκλοπαίδεια ή με ένα απλό διαδικτυακό κλικ και σε αφήνει να αναρωτιέσαι για ένα σωρό άλλα.

  118. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 110 Ιμορ, αν είχες υπομονή λίγα χρόνια θα το είχες στην ώρα που προτιμάς σε 6 ντιβιντόπουλα από τη Ραδιοτηλεόραση. Τα πήρα την περασμένη εβδομάδα.

  119. sarant said

    Την Τριλογία του Τσίρκα την έχω διαβάσει, βέβαια (την έχω αποδελτιώσει κιόλας) αν και δεν είναι κακή ιδέα ένα ξαναδιάβασμα. Όμως μου κινεί το ενδιαφέρον αυτό που υπαινίσσεται ο Ηλεφού για καινούργια έκδοση και σχόλια -αγνοώ όμως περί τίνος πρόκειται.

  120. Ηλεφούφουτος said

    Ο Κέδρος έχει βγάλει καινούργια έκδοση με επεξηγηματικά σχόλια και διάφορα άλλα εξτρά, τα σχόλια όμως αυτά δίνουν ως επί το πλείστον πληροφορίες που αν δεν τις ξέρεις κι από μόνος σου χωρίς να είσαι και ο φωτεινός παντογνώστης πάντως είναι εύκολο να τις βρεις.
    Αντίθετα, πολλά άλλα σκοτεινά σημεία του κειμένου που θα ήσαν αληθινή πρόκληση για τον ερευνητή περνάνε στο ντούκου.

  121. Immortalité said

    @ 118 Τα έχω Ηλεφου 🙂 και το έχω ήδη ξαναδει τις ατέλειωτες ώρες του σιδερώματος. Ξημερώματα πάλι….
    Για το εβένινο λαούτο έχεις δίκιο και στην κριτική σου και στο ότι θα ξαναδώσεις μια ευκαιρία. Σε κάθε βιβλίο του βελτιώνεται. Το τελευταίο, η μέδουσα από σμάλτο είναι καλό. Το κλείνεις ευχαριστημένος. Οχι εντυπωσιασμένος ή καθηλωμένος αλλά ευχαριστημένος…

    Δύτη το Εκκρεμές ήταν το τελευταίο βιβλίο στη ζωή μου που πιέστηκα να διαβάσω μέχρι τέλους. Κλείνοντάς το, ορκίστηκα να μην το ξανακάνω ποτέ…

  122. sarant said

    Ιμόρ, έχω προσπαθήσει δυο φορές να διαβάσω το Εκκρεμές…

  123. Immortalité said

    Επιτέλους δεν είμαι μόνη μου! 🙂
    Πάω για μια μπύρα..

  124. ΣοφίαΟικ said

    117: Στις εξωτικές γλώσσες ισχύει κάτι άλλο: πρώτα αποφασίζουν αν υπάρχει κοινοτικό ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη γλώσσα στο δήμο και αποφασίζεται πόσα λεφτά θα διαθέσουν για βιβλία σε αυτή τη γλώσσα. Έτσι π.χ. τα τελευταία χρόνια έχουν γεμίσει βιβλία στα Πολωνέζικα και στα Ρώσικα. Έπειτα γίνεται η επιλογή των βιβλίων με κάποια κριτήρια. Για παράδειγμα, που τους είχα ρωτήσει για τα ελληνικά βιβλία (παλιότερη γλώσσα ενδιαφέροντος στο Δήμο, άρα είχαν παλιότερα βιβλία, έκδοσης μέχρι το ’95 περίπου που αποφάσισαν ότι οι Έλληνες που δανείζονταν ήταν ελάχιστοι), επιλέχτηκαν τα μυθιστορήματα που ήταν μπεστ-σέλερ στην Ελλάδα την προηγούμενη χρονιά. Που σημαίνει ότι δεν υπήρχε περίπτωση να συγκινήσουν τους ηλικιωμένους μετανάστες (υπήρχε πάντως όλη η σειρά του Ξενόπουλου και κάμποσα Άρλεκιν), ούτε τους Έλληνες φοιτητομετανάστες που τους έχω δει να αγοράζουν το Hello, OK, και ορισμένα ακόμα χειρότερα αγγλικά συναφή- και δεν άντεξα, της είπα μίας στο σουπερμάρκετ που ρώταγε το γκόμενό της ποιό να πάρει «μα ζείτε σε πόλη που η κουλτούρα είναι πολύ πιο προσιτή από την Ελλάδα, κι επιλέγετε να ψυχαγωγηθείτε με κουτσομπολιά;» (έγινα ρεζίλι δηλαδή).

    Για τις μεγάλες ευρωπαϊκές γλώσσες νομίζω παίζει ρόλο το ενδιαφέρον των ντόπιων για την εκμάθηση της γλώσσας, και έχουν σίγουρα π.χ. τα βιβλία που πρέπει να διαβάσει κανείς για τις εξετάσεις Γαλλικών. Παίζει λίγο και η προσωπική προτίμηση στις επιλογές, για παράδειγμα στην τοπική βιβλιοθήκη εργάζονται δυο- τρεις Ιταλοί βιβλιοθηκάριοι, κι έχουν φέρει πρόσφατα ιταλικά βιβλία, παρόλο που δεν σκάνε οι Άγγλοι να μάθουν ιταλικά, ούτε υπάρχει ιταλόφωνη μεταναστευτική κοινότητα. Έτσι επιχείρησα να διαβάσω τον Μπαουντολίνο στα ιταλικά. 🙂
    Νομίζω αν ζητήσεις κάτι συγκεκριμένο θα το φέρουν πάντως, και μια εποχή ένας βιβλιοθηκάριος πήγε και μου βρήκε από άλλη βιβλιοθήκη ή από την αποθήκη κι άλλα βιβλία στα ελληνικά. Δυστυχώς με τα ελληνικά έχουμε το πρόβλημα της μεταγραφής, πολλά τα βρίσκεις στη λίστα της βιβλιοθήκης αλλά θέλει φαντασία να καταλάβεις ποιά είναι, ειδικά τα παλιότερα, που μάλλον δεν είχαν υπάλληλο πολύγλωσσο. Επειδή τώρα έχει ξεκινήσει μια νέα εκστρατεία «μιλήστε στα παιδιά σας τη μητρική σας γλώσσα» (γιατί λέει οι έρευνες δείχνουν ότι αποδίδουν καλύτερα στο αγγλόφωνο σχολείο από το να έχουν μάθει στραβά άγγλικά από το σπίτι), μπορεί να φέρουν ελληνικά παιδικά.

  125. ΣοφίαΟικ said

    Και κάτι άλλο που παρατηρώ είναι ότι όλοι προτείνουν είτε αγγλόφωνα βιβλία είτε κάποια που έκαναν καριέρα σαν αγγλόφωνα (όπως τα σκανδιναβικά αστυνομικά). Να υποθέσω ότι οι Έλληνες εκδότες έχουν τεμπελιάσει και έχουν στραφεί στην εύκολη λύση τη μετάφρασης από τα αγγλικά; Τι γίνεται με τα βιβλία που είναι αξιόλογα αλλάακόμα δεν τα έχουν πάρει χαμπάρι οι αγγλόφωνοι;

  126. #125 Ωραία, ας προτείνω και κάτι γερμανόφωνο (μετά τον Μπροχ στο #101) που είναι και τετραλογία: Τόμας Μαν, Ο Ιωσήφ και τα αδέλφια του. Δεν έχω δει τη μετάφραση (το είχα διαβάσει στα αγγλικά, οπότε επιβεβαιώνεται η Σοφία!) αλλά μάλλον είναι καλή.

  127. ΣοφίαΟικ said

    Επιπλέον, μια που είπα για αγγλόφωνα και μεταφράσεις, τελευταία εδώ στο ΗΒ μας έχουν ελαφρώς πρήξει με τον Θαφόν. Εμφανίσεις σε βιβλιοπωλεία, συνεντεύξεις και παρουσιάσεις στο ραδιόφωνο κλπκλπ. Πριν μερικά χρόνια στην Ισπανία αγόρασα τη Σκιά του Ανέμου στα ισπανικά, αλλά ακόμα δεν το έχω επιχειρήσει. Μου άρεσε ότι στην πρώτη σελίδα δεν είχα άγνωστες λέξεις.

  128. ΣοφίαΟικ said

    Δύτη, κι εγώ του Μάρκαρη μεταφρασμένα στα αγγλικά τα έχω διαβάσει- από την τοπική βιβλιοθήκη.

  129. Ηλεφούφουτος said

    Σοφία, απ αυτά που λες στο 124 καταλαβαίνω ότι η βιβλιοθήκη φροντίζει και από μόνη της να έχει βιβλία σε διάφορες γλώσσες. Παράλληλα όμως μπορείς κι εσύ να πηγαίνεις και να ζητάς να σου φέρουν το τάδε ή το δείνα βιβλίο;

    «Και κάτι άλλο που παρατηρώ είναι ότι όλοι προτείνουν είτε αγγλόφωνα βιβλία είτε κάποια που έκαναν καριέρα σαν αγγλόφωνα (όπως τα σκανδιναβικά αστυνομικά).»
    Ωραία, να ξαναπροτείνω λοιπόν Μπ. ΑΚΟΥΝΙΝ, και πιο φωναχτά αυτή τη φορά, γιατί η πρόθεσή μου για αντίβαρο στη λαίλαπα της πολιτισμικής ισοπέδωσης δεν έγινε αντιληπτή.
    Επίσης όλα τα βιβλία της Φρεντ Βάργκας, ιδιαιτέρως όμως αυτό
    http://fr.wikipedia.org/wiki/Debout_les_morts,
    που έχει και ελληνικό ενδιαφέρον. Λέει π.χ. σε κάποιο σημείο ότι όταν Έλληνας βρίσκει Ελληνίδα γίνεται το έλα να δεις.

    Πάντως τους Σκανδιναβούς εγώ από γερμανική μετάφραση τους διαβάζω, και μάλιστα καθ υπόδειξιν Σκωτσέζου συναδέλφου, ο οποίος αν και αγγλόφωνος πράττει το ίδιο, γιατί βρήκε τις αγγλικές μεταφράσεις πολύ κακές. Ο ίδιος μού συνέστησε και τον Μάνκελ, που είδα να συστήνει και η ΣτέλλαΠ.
    Σοφία Μπαουντολίνο εσύ, «Εκκρεμές» εγώ, το πρώτο βιβλίο που διάβασα στα Ιταλικά. Η Ιμόρ πήγε για την μπίρα; 🙂

  130. ΣοφίαΟικ said

    129: Δεν δοκίμασα να ζητήσω βιβλίο στα ελληνικά, και νομίζω ότι δεν θα το αγόραζαν. Αν ήταν στα Γαλλικά΄ίσως το αγόραζαν πιο εύκολα, βλέπεις τους ενδιαφέρει να το δανειστεί πολύς κόσμος.

    Τον Μπαουντολίνο δεν τον τελείωσα, κατάληξα ότι τα ιταλικά μου φταίγανε.

  131. StellaP said

    ΄Εχετε δίκιο για τον τίτλο «Τα σκυλιά της Ρίγα» αλλά εκτός αυτού και οι τίτλοι γενικώς του εν λόγω συγγραφέα δεν είναι και πολύ τραβηκτικοί. Ο Λύο Καλοβυρνάς έχει μεταφράσει όλα τα βιβλία του Μάνκελ, η μετάφραση είναι εξαιρετική και σας διαβεβαιώ ότι και ο Βαλάντερ(ένας Μονταλμπάνο ή ένας Rebus του Βορρά) θα σας αρέσει όσο και οι υποθέσεις που λύνει.

    Υ.Γ. Σας συνιστώ όμως να διαβάσετε έστω και ένα και μετά είμαι σίγουρη ότι θα αναζητήσετε και τα υπόλοιπα μεταφρασμένα ή μη.

  132. νὰ προτείνω ἕνα ἀστυνομικὸ ἢ ἔστω ἀστυνομικίζον ποὺ εἶναι καὶ κλασσικό; τὸ Φάντασμα τῆς Ὄπερας.

    καὶ μιἀ ἐρώτησι: ἔχει διαβάσει κανεὶς Τζὸν Μάντοξ Ῥόμπερτς; μοῦ βρίσκονται τὰ Ι ἕως ΙV μὲ τοὺς φόνους στὴν ἀρχαία Ῥώμη κλπ. μοῦ ἀρέσουν τ’ ἀστυνομικὰ ἀλλὰ αὐτὰ δὲν τἄχω ἀνοίξει. εἶναι καλά;

    Καὶ μιὰ ἀκόμη πρότασι, κάπως ἐκκεντρική: «Σπίτι ἀπὸ φύλλα». ὄχι γιὰ τὴν παραλία βέβαια.

  133. Immortalité said

    @ 129 Πήγε και γύρισε μια και αυριο δεν ειναι διακοπές… Και μια και πιασατε τους σκανδιναβούς, από τις Πολις έχουν βγει δύο βιβλία του Γκουνάρ Στολεσεν μεταφρασμένα από τα νορβηγικά απευθείας αν δεν με απατά η μνήμη μου το «Δικος σου ως το θάνατο» και το «Στο σκοτάδι όλοι οι λύκοι είναι γκρι» Ηρωας ο Βάργκ Βεουμ, φέρνει κάτι απο Μάρλοου αλλά στο πιο μοναχικό (αν υποτεθεί ότι μπορεί καποιος να είναι πιο μοναχικός απο τον Μάρλοου). Μ’αρέσει που δεν πρωταγωνιστεί το αστυνομικό σκέλος αν και διαφημίζεται ως τέτοιο. Νουαρ με αξιώσεις.

    Και μια διευκρίνιση: Στο 123 το «επιτέλους δεν είμαι μόνη μου» αναφερόταν στο 122 και όφειλε να συνεχίζεται από το «που δεν μ’αρέσει το Εκκρεμές» 😉

  134. Immortalité said

    Είπε ο Κορνήλιος «Σπίτι από φύλλα» και θυμήθηκα το «Χάρτινο σπίτι» Carlos Maria Dominguez
    Μετάφραση: Λένα Φραγκοπούλου, εκδόσεις Πατάκη
    Μικρό, πρωτότυπο, αφιερωμένο σε όσους ζουν για ή μέσα από τα βιβλία τα οποία σύμφωνα με τον συγγραφέα «αλλάζουν το πεπρωμένο των ανθρώπων». Διαβάζεται σχεδόν απνευστί σε κανά δίωρο…

    (αυτή η ανάρτηση θα με καταστρέψει πολλώ λογιώ…)

  135. Κορνήλιε (132), ναι και είναι καλά!
    Και σε αντίθεση με τα βιβλία του αγαπητού Αγαπητού, ο ήρωάς του ούτε τέλειος είναι ούτε θεϊκά δίκαιος.

  136. xasodikis said

    Ωραία, εδώ παίρνουμε ιδέες 🙂

    Να προτείνω κι εγώ: Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε, ιδίως «Η βασίλισσα του Νότου», αλλά και η σειρά των περιπετειών του λοχαγού Αλατρίστε (ιστορικό μυθιστόρημα σε δόσεις, κάτι σε Τρεις Σωματοφύλακες αλά Ισπανικά). Πάκο Ιγνάσιο Ταΐμπο ΙΙ, «Το ποδήλατο του Λεονάρντο», «Με τέσσερα χέρια», «Η σκιά της σκιάς». Όλιβερ Μπανκς, «Η μανία με τον Καραβάτζο» και «Ο χαμένος πίνακας του Ρέμπραντ». Τέλος, τα βιβλία του Τζορτζ Πελεκάνος από τις εκδόσεις Οξύ, που αποτελούν κατά κάποιον τρόπο σειρά (υπάρχουν και δύο από τις εκδόσεις Πατάκη, εξίσου αξιόλογα αλλά εκτός «σειράς»).

    Σκύλε ΒΚ, η τριλογία του Λουκαρέλλι μου είχε αρέσει, αλλά οι Βιολέτες του Μάρτη του Κερ μου είχαν σπάσει λίγο τα νεύρα με τις απανωτές παρομοιώσεις…

  137. Ηλεφούφουτος said

    O Mάντοξ είναι ένας ακόμα που θέλω να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Το Ι που διάβασα μόνο κατ επίφαση μπορείς να το πεις αστυνομικό, αφού στην πραγματικότητα απλώς ξαναφηγείται τη συνομωσία του Κατιλίνα. Στα πραγματολογικά όμως της αρχαίας Ρώμης είναι σπουδαίος.
    Και συμφωνώ και με την παρατήρηση του Σκύλου. Για τον ίδιο λόγο με απογοήτευσε ο Σάρντλεικ του Σάνσομ. Ξεκίνησε θνητός και καταλήγει πολιτίκαλι κορεκτίσιμος.

  138. Χασοδίκη, μόλις περιέγραψες το ένα ράφι της βιβλιοθήκης μου…

  139. Immortalité said

    @ 136 Ο Αρτούρο Περέθ Ρεβέρτε με εντυπωσίασε κάποτε με τον «Δάσκαλο της Ξιφασκίας» Εντυπωσιακό, μεστό, με ανατρεπτική πλοκή, το διαβάζεις με κομμένη την ανάσα. Είναι νομίζω το πρώτο του βιβλίο που κυκλοφόρησε όμως στην Ελλάδα μετά την επιτυχία του «Πίνακα της Φλάνδρας» ο οποίος ήταν καλός αλλά θα ήταν ακόμα καλύτερος αμα του έκοβες 100 και βάλε σελίδες στο μοντάζ. Μετά νομίζω ότι πήρε την κάτω βόλτα. Πολύ μπλα μπλα. Σαν να έγραφε κατευθείαν σενάριο για ταινία. Τη » βασίλισσα του Νότου» δεν την έχω διαβάσει αλλά η «Λέσχη Δουμάς ή η Σκιά του Ρισελιέ» ήταν μια απογοήτευση…

    Ο Πάκο Ιγνάσιο Ταΐμπο ΙΙ νομίζω ότι δεν ξεπέρασε ποτέ τη «Σκια της σκιάς» που είναι όντως καταπληκτικό. Τα υπόλοιπα ήταν κάτω των προσδοκιών(των δικών μου τουλάχιστον). Ολιβερ Μπανκς, προσυπογράφω.

    Εδώ να πουμε ότι (μιας και αναφέρθηκε παραπάνω) οτι η σειρά «Εγώ ο Κλαυδιος» είναι πάρα πολύ καλή.

    @ 135 Βρε Σκύλε ο πρωτοσπαθάριος δεν είναι τέλειος. Ενα σωρό θέματα κουβαλάει ο έρμος…

  140. Ναι, δεν έχω αντίρρηση ότι τραβάει ζόρια αλλά κάπως μου φαίνεται: πολύ θεληματικό πηγούνι, γκρίζοι κρόταφοι και τετράγωνοι ώμοι. Πάντως, γενικά, τα βιβλία του αγαπητού Αγαπητού μας λένε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα για την καθημερνή ζωή στο Βυζάντιο
    Η «βασίλισσα του Νότου» του Ρεβέρτε είναι όντως άπαιχτη.

  141. Immortalité said

    Σκύλε υπερβάλλεις λίγο. 🙂 Τι πειράζει να είναι κανείς ωραίος; Αν και δεν τον είχα φανταστεί έτσι που τον περιγράφεις. Νομίζω ότι αυτοί οι τετράγωνοι ώμοι που περιγράφεις βαραίνουν από τη μοναξιά που επιβάλει η θέση και η καταγωγή του…

    Για τη Βασίλισσα του Νότου πάτε να με πάρετε στο λαιμό σας μου φαίνεται…

  142. xasodikis said

    Immortalite, να σου πω, εγώ πίνω νερό στο όνομα του ΠΙΤ ΙΙ, αλλά ΟΚ γούστα είναι αυτά 🙂

    Σκύλε, σου χωράνε όλα αυτά σε ένα ράφι;;; Εμένα πιάνουν τρία-τέσσερα (εντάξει, είναι λίγο μικρά τα ράφια βέβαια…)

  143. μήτσκος said

    #102
    «Θα μου κάνετε μια σύντομη συγκριτική ανάλυση των μεταφράσεων του Κουαρτέτου, παρακαλώ;»

    Δυστυχώς δε μπορώ να βοηθήσω, το έχω μόνο στο πρωτότυπο.

    Αναζητήστε το άρθρο της Κατερίνας Σχινά στο 3ο τεύχος του Άθενς ριβιού οφ μπούκς (πώς να το γράψω αυτό το ρημάδι;) με τίτλο «Η δεύτερη ζωή του Αλεξανδρινού Κουαρτέτου».

  144. ἕ τότε νὰ δοκιμάσω τὴν βασίλισσα τοῦ Νότου. ὁ πίναξ τῆς Φλάνδρας καὶ τὸ αἴνιγμα τῆς Σεβίλλης μοῦ εἶχαν φανῆ ἀρκετά, δὲν εἶχα σκοπὸ νὰ ξαναπάρω κάτι τοῦ ἰδίου, ἀλλὰ ὅλοι δικαιοῦνται μία τρίτη εὐκαιρία.

  145. Immortalité said

    @142 Ισως φταίει που διάβασα πρώτα τη «Σκια» και μετά τα άλλα…

  146. Ηλεφούφουτος said

    Τι σύμπτωση όμως! Μόλις το Σάββατο έψαχνα για κάποιον από τους επόμενους Μάντοξ, μετά το Ι, των εκδόσεων Περίπλου (υπάρχει λόγος που δεν θέλω τα άλλα) και ήσαν εξαφανισμένοι, και από την Πολιτεία και από την Πρωτοπορεία.

  147. Για το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο, πάντως, σκεφτόμουν το μεσημέρι ότι το διάβασα, το απόλαυσα, το βρήκα γεμάτο ατμόσφαιρα και αξιομνημόνευτες φράσεις, αλλά δεν νομίζω πως μού έμεινε κάτι παραπάνω. Στην πραγματικότητα τώρα, πάνω από δεκαπέντε χρόνια μετά βέβαια, δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα.

  148. Alfred E. Newman said

    Έχω πειρασμό να προτείνω κάποια βιβλία αλλά δεν θα υποκύψω δεδομένου ότι αναφέρθηκαν αρκετά ώστε να καλύψουν όλες τις «ανάγκες» για το καλοκαίρι.
    Θα κάνω μόνο μια μικρή παρέμβαση. Σήμερα στην Καθημερινή υπάρχει βιβλιοκριτική του νέου βιβλίου της Σοφίας Νικολαίδου από τη Χουζούρη. Πέρα από τις διάφορες «ενστάσεις» της κριτικού το κείμενο τελειώνει με την ακόλουθη φράση:

    >Η Νικολαΐδου βάζει πολύ ψηλά τον πήχυ σ’ αυτό της το μυθιστόρημα. Λογοτεχνικά, όμως, δεν τον πετυχαίνει πάντα. Δεν είναι λίγες οι φορές που παρά την ταχύτητα και την οξύτητα του μυθιστορηματικού λόγου, παρά τις καλοδουλεμένες και σφιχτές εναλλαγές των επεισοδίων, δίνεται η εντύπωση ότι από το μυθιστόρημα απουσιάζουν οι χυμοί, απουσιάζει μια εσωτερική θερμότητα, με αποτέλεσμα κάποιοι από τους ήρωες ή τα επεισόδια να μοιάζουν επιφανειακά, επίπεδα και προσχηματικά. Ωστόσο, παρά τις όποιες αδυναμίες του, το μυθιστόρημα δεν παύει να είναι αναμφισβήτητα ενδιαφέρον.<

    Ζητώ λοιπόν τη συμπαράστασή σας. Μόνο εγώ βρίσκω οξύμωρη και δήθεν αυτή τη φράση; Πώς κάποιο κείμενο μπορεί να έχει τις επισημαινόμενες αδυναμίες και ταυτόχρονα να είναι "αναμφισβήτητα" ενδιαφέρον;

    Και με την ευκαιρία. Η Χουζούρη χρησιμοποιεί τη φράση "το ευεπίφορο 1980". Μπορεί κανείς να μου εξηγήσει τι σημαίνει αυτό;

    Και για το "χαριτωμένο του πράγματος. Στην κριτική εμφανίζεται το όνομα του κεντρικού ήρωα μέ πολλαπλές εκδοχές "Σουκούρογλου" Σουκιούρογλου" και "Σιουκιούρογλου" ❗

  149. #147 Κι αυτό, προερχόμενο από το γνωστό ελέφαντα, κάτι παραπάνω σημαίνει…

  150. Alfred E. Newman said

    Και για να με κατατάξετε οριστικά εκεί που μου αξίζει, να η προσωπική μου εμπειρία από δύο πολύτομα βιβλία που αναφέρθηκαν.

    Το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο το απαλλοτριώσαμε από ένα βιβλιοπωλείο το 1964. Επιχείρησα να το διαβάσω και το σκυλοβαρέθηκα. Ξαναπροσπάθησα πριν δέκα χρόνια με το ίδιο αποτέλεσμα.

    Τις Πολιτείες του Τσίρκα τις έχω και στις δύο εκδόσεις
    Τις σκυλοβαρέθηκα επίσης.
    Το μόνο που εισσέπραξα ήταν το κίνητρο να διαβάσω περισσότερα για τους τόπους και την εποχή.
    Τη «φροντισμένη» έκδοση με τις σημειώσεις την αγόρασα για να έχουν τα παιδιά μου «βοήθεια». Με την ευκαιρία διάβασα μόνο τις σημειώσεις και θαύμασα την ελαφρότητα και το ρηχό τους περιεχόμενο.

  151. 149 😀

    148 Καλώστον! τόπα εγώ ότι θα εμφανιζόταν και πάλι (πού τόπα όμως; μάλλον σε άλλο νήμα, εκεί που επανεμφανίστηκε η Ιμόρ). Μηπως η συγγραφέας τον γράφει Şüküroğlu; (κατά το πρότυπο του να γράφεις τα ξένα ονόματα με λατινικούς χαρακτήρες -που ποτέ μα ποτέ δεν χώνεψα-, πρώτη διδάξασα νομίζω η Μαργαρίτα Καραπάνου)

  152. Alfred E. Newman said

    I @148
    H φράση της Χουχούρη για την οποία αναζητώ ερμηνεία είναι: >στα ευεπίφορα χρόνια του 1980<

    ΙΙ @151
    Ε! δεν έλειψα και πολύ. Καραδοκούσα απλώς. Δέχομαι το χαριτωμένο σχόλιο και απαντώ σε δύο επίπεδα (το ένα ατομική ιστορία).
    Ακόμα και αν το έγραφε με λατινικό αλφάβητο, η απόδοση σε ένα κείμενο 500 λέξεων θα έπρeπε σε επτά περίπου εμφανίσεις να μην υπάρχουν τρεις διαφορετικές μορφές.

    Τώρα το προσωπικό.
    Σε ηλικία γύρω στα όκτώ αποφάσισα να στείλω κάρτες για το Πάσχα σε διάφορους συγγενείς. Οι κάρτες που μου αγόρασε ο πατέρας μου δεν είχαν μέσα κείμενο και έπρεπε να γράψω εγώ τις ευχές.
    Είχα όμως ένα μικρό πρόβλημα. Δεν είμουν βέβαιος για το πώς τονίζονται οι λέξεις "Καλο Πασχα". Έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω σε κάθε κάρτα και άλλη προσέγγιση.

    Μια θεία έδειξε στον πατέρα μου με "περιέργεια" την κάρτα που είχε λάβει η οποία έγραφε:
    Κάλο Πασχά. :mrgreen:

  153. sarant said

    Αλφρέδο, δίκαιη η απορία σου.
    Αλήθεια, όταν λέει «το ευεπίφορο 1980» εννοεί τη χρονιά ή τη δεκαετία; (όχι ότι γίνεται πιο κατανοητό)

  154. sarant said

    Ωπ, γράφαμε ταυτόχρονα.

  155. Μαρία said

    Δύτη, δε πρόκειται για ξένο αλλά για Έλληνα φοιτητή.

    Μεγάλη πατάτα τα ευεπίφορα. Σε τι άραγε; Το επίθετο δεν χρησιμοποιείται ποτέ απόλυτα.
    Νίκο «στα ευεπίφορα χρόνια του 1980» γράφει.
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_06/07/2010_406998

  156. sarant said

    Και, όπως λες, ευεπίφορα σε τι, καλή μου κυρία;

  157. Προλαβαίνω να βάλω και μία διαφήμιση;
    Του Κώστα Μουζουράκη, «Φίδια στο Σκορπιό». Εχει και ωραία τοπία! Και πανέξυπνους κομπάρσους, ιδιαίτερα από τη σελίδα 159 μέχρι και την 162!

  158. BOOKNIGHTS said

    Αγαπητέ κύριε Σαραντάko,

    To http://www.booknights.gr σας προτείνει 3 ιστορικά μυθιστορήματα που ξεχωρίσαμε εμείς και οι αναγνώστες του BLOG μας.

    1. Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή, Βασίλης Γκουρογιάννης, http://www.booknights.gr/?p=554
    2. Από δρυ παλιά κι από πέτρα, Νόελ Μπάξερ,http://www.booknights.gr/?p=235
    3. Θεανώ η Λύκαινα της Πόλης, Λένα Μαντά, http://www.booknights.gr/?p=127

    Κοινό τους στοιχείο οι ιστορικές αναφορές είτε στην Σμύρνη είτε στην Κύπρο..

  159. ElenaRondo said

    ένα ωραίο βιβλίο για το καλοκαίρι είναι κάτα τη γνώμη μου «η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» του Κούντερα.

  160. Elias said

    Δεν αφήνετε τα θολοκουλτουριάρικα, λέω γω, και ν’ ανοίξετε κανένα ψυχωφελές βιβλίο; Καταπιάνεστε με όλα τα αλειτούργητα, αλιβάνιστα και μπερδεμένα αναγνώσματα, χωρίς να ‘χετε εντρυφήσει στα βασικά:
    Το Ευαγγέλιο το ‘χετε διαβάσει;
    Τους Βίους των Αγίωνhttps://www.perizitito.gr/product.php?productid=82890&page=1 τους έχετε διαβάσει;
    Τον Συναξαριστή τον έχετε διαβάσει;
    Τη Φιλοκαλία την έχετε διαβάσει;
    Το Υμνολόγιο το έχετε διαβάσει;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: