Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τo πνεύμα και η πρακτική της αντίστασης

Posted by sarant στο 7 Ιουλίου, 2010


Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημ. Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε χτες, 6.7.2010, στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης. Παρεμπιπτόντως, αν κανείς έχει περισσότερα στοιχεία για τη γέννηση της φράσης «Δεξιότερα, Κουροπάτκιν!» (δηλ. π.χ. σε ποια εφημερίδα δημοσιεύτηκε κύριο άρθρο με τέτοιο τίτλο), ας το αναφέρει στα σχόλια!


Σε παλαιότερα σημειώματά μου στο «Εμπρός» είχα γράψει πως το πρώτο μέλημα όσων πλήττονται από την κρίση, δηλαδή της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, είναι να αντισταθούν σ’ αυτήν και σε εκείνους που την προκάλεσαν. Το είπα μέλημα και όχι «καθήκον», γιατί δε θέλω να μεταχειριστώ έναν όρο που παραπέμπει σε άλλους καιρούς. Είχα μάλιστα προτείνει πως το πρώτο βήμα σ’ αυτήν την πορεία αντίστασης θα έπρεπε να αρχίζει με την αποδοκιμασία, την πρόγκα και το ξεφώνημα των πρωταιτίων.

Φυσικά δεν έχω την πετριά πως θα μπορούσα, εγώ ο ελάχιστος, αρθρογραφώντας σε μιαν επαρχιακή εφημερίδα να καθοδηγήσω τα πλήθη σε όλη την Ελλάδα. Εκτός του ότι έχω, εδώ και δεκαετίες, απαρνηθεί κάθε είδους καθοδήγηση, δεν φιλοδοξώ τις δάφνες εκείνου του αρθρογράφου της αθηναϊκής εφημερίδας του 1904, που σε μνημειώδες άρθρο του επιγραφόμενο «δεξιότερα Κουροπάτκιν», έκανε υποδείξεις και έδινε συμβουλές… στον αρχιστράτηγο του ρωσικού στρατού για το πώς έπρεπε να αντιμετωπίσει τους Ιάπωνες, στον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο. Εκτός αυτού λοιπόν, βλέπω πως αυτό το πρώτο βήμα άρχισε να γίνεται.


Φαίνεται πως, γράφοντας αυτά, τα περί πρόγκας και ξεφωνήματος, έπιασα το πνεύμα του κόσμου, γιατί με ικανοποίηση βλέπω αυτές τις μέρες πως παντού: σε εγκαίνια έργων, σε τελετές έναρξης ή λήξης συνεδρίων, σε αίθουσες διδασκαλίας, γενικώς όπου εμφανίζονται εκπρόσωποι των νυν ή των τέως κυβερνώντων, να αποδοκιμάζονται έντονα από το κοινό, σε σημείο να έχουν ματαιώσει πολλές εμφανίσεις τους. Καλό σημάδι αυτό. Πριν τους κλείσει η Δικαιοσύνη στη φυλακή, που κι αυτό θα γίνει κάποτε, θα κλειστούν μόνοι τους στο σπίτι τους.
Το δεύτερο βήμα στην πορεία της αντίστασης είναι η προσφυγή στους νόμους. Ήδη διαπρεπείς νομομαθείς και έγκυροι συνταγματολόγοι έχουν επισημάνει πως όλα σχεδόν τα νομοθετήματα, που ψηφίστηκαν ή ετοιμάζονται να ψηφιστούν από την Βουλή, έχουν καταρτιστεί με τόση προχειρότητα, τσαπατσουλιά και άγνοια της νομολογίας, που θα μπορούσαν εύκολα να ακυρωθούν με κατάλληλες προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το Ελεγκτικό Συνέδριο ή άλλα ανώτατα Δικαστήρια.
Να μην υποτιμούμε την προσφυγή στους νόμους. Μπορεί η Δικαιοσύνη έτσι που λειτουργεί να είναι απελπιστικά αργοκούνητη, όταν όμως ο τροχός της αρχίζει να γυρίζει, τίποτα δεν τον σταματά. Υπάρχουν άλλωστε πολλά ιστορικά προηγούμενα. Ξέρετε πώς καταργήθηκαν, επί ΕΡΕ, τα στρατόπεδα εξορίστων στον Άι-Στράτη και αλλού; Με προσφυγή των εξορίστων στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Διαπιστώθηκε πως η παράταση του χρόνου εξορίας κάθε ατόμου, που κατά κανόνα γινόταν με απλές αποφάσεις των αρμοδίων τοπικών Επιτροπών Ασφαλείας, πριν ακόμα λήξει και πριν ο εξόριστος επιστρέψει στον τόπο του, ήταν πράξη παράνομη, γιατί σκοπός της εξορίας, που δεν ήταν ποινικό αλλά διοικητικό μέτρο, ήταν να απομακρυνθεί προσωρινά από τον τόπο του κάποιος που με τη δράση του ήταν επικίνδυνος. Πώς όμως θα ήταν επικίνδυνος, εφόσον δεν είχε καν επιστρέψει στον τόπο του; Έτσι μέσα σε ένα μήνα με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, άδειασαν οι τόποι εξορίας.
Το τρίτο, και το δυσκολότερο, βήμα στην πορεία της αντίστασης, είναι να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Ευτύχημα θα ήταν να μιμηθούμε τους Ισλανδούς, που αντικατέστησαν το αυτοκίνητο με το ποδήλατο και σταμάτησαν τις αγορές εισαγομένων πολυτελών αγαθών, αλλά το βλέπω λίγο χλωμό, έτσι κακομαθημένοι που γίναμε. Θα μπορούσαμε όμως να κάνουμε πολλά άλλα προς αυτή την κατεύθυνση:
Πρώτα-πρώτα να θυμηθούμε την κοινωνική αλληλεγγύη. Όχι την επίσημη, που δυστυχώς μεταφράζεται σε ψίχουλα προς τους έχοντες ανάγκη και σε γερές κονόμες στους αρμόδιους, αλλά στην πραγματική, αυθόρμητη και οργανωμένη αρωγή προς τους ανήμπορους. Να δημιουργηθούν σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χωριό, σε κάθε υπηρεσία, σε κάθε χώρο δουλειάς, κοινότητες αντίστασης και επιβίωσης, στη βάση της αγάπης και της αλληλοβοήθειας.

Κατόπιν να ιεραρχήσουμε τις ανάγκες μας. Δεν προτείνω να μιμηθούμε τον Σωκράτη, που έμπαινε ταχτικά στα μαγαζιά της Αθήνας χωρίς ποτέ να αγοράζει τίποτα, καταγράφοντας απλώς τα τόσα πολλά πράγματα που δεν είχε την ανάγκη τους, αλλά να παρακολουθήσουμε για μια ή δυο φορές τις διαφημίσεις της τηλεόρασης, για να δούμε πως τα 90% των διαφημιζομένων αγαθών μάς είναι τελείως άχρηστα. Να καταργήσουμε τις πιστωτικές κάρτες και τα άσκοπα τραπεζικά δάνεια, αφού μάλιστα διαβάσουμε, με μεγεθυντικό φακό, τα «ψιλά γράμματα» που είναι τυπωμένα στο πίσω μέρος των σχετικών συμβολαίων.

Γενικά να τους «γράψουμε» κανονικά και αυτούς και τα παπαγαλάκια τους. Να κάνουμε παρέες για τις δύσκολες μέρες. Να συζητάμε πολύ και να βλέπουμε τηλεόραση λίγο. Να περπατάμε περισσότερο και να τρώμε λιγότερο, ξαναγυρνώντας μάλιστα στην πατροπαράδοτη φασολάδα, την ντοματοσαλάτα και το ψωμοτύρι. Εκτός των άλλων, κάνουν καλό στην υγεία μας.

Να μου το θυμάστε: και καλύτερα θα περάσουμε, και τα σχέδιά τους θα χαλάσουμε.

27 Σχόλια to “Τo πνεύμα και η πρακτική της αντίστασης”

  1. Και κράξιμο πέφτει (όπως πρόσφατα στο Βενιζέλο και τη Διαμαντοπούλου στη Θεσσαλονίκη ή στον Άκη στο αεροπλάνο από Γερμανία) και μείωση της κατανάλωσης έχει παρατηρηθεί. Το πρόβλημα, όμως, με τη μείωση της κατανάλωσης είναι ότι πλήττει άμεσα και πολλούς εργαζόμενους.

  2. Alfred E. Newman said

    Το «Δεξιώτερα Κουροπάτκιν» περιλαμβανόταν σε κύριο άρθρο του Πέτρου Κανελλίδη (1846-1911) στην εφημερίδα «Καιροί».
    Ας προσθέσω άσχετη πληροφορία ότι σε αυτή την εφημερίδα δημοσιεύθηκε και το άρθρο του Τρικούπη «Τις πταίει».

  3. ΣοφίαΟικ said

    Δυστυχώς, μας λένε ότι η μείωση της κατανάλωσης είναι επιβλαβής για την οικονομία, και λογικό είναι, αν κρίνουμε από το ότι ο μόνος κλάδος με ανάπτυξη την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα ήταν το λιανικό εμπόριο. Χρειάζεται επομένως κάτι άλλο που θα αντικαταστήσει την εξάρτηση της οικονομίας απο τα ψώνια. Αλλά τί;

  4. Qq said

    “…. Αλλά τί;”
    Αισιοδοξία. Αυτό μας μένει, και αυτό θα είναι η κινητήρια δύναμη για κάποια ανόρθωση της οικονομίας στο μέλλον. Διαβάζοντας αυτά τα άρθρα τελευταία έχεις την εντύπωση ότι βρισκόμαστε σε χειρότερη κατάσταση από των παππούδων μας επί κατοχής. Εδώ διαφωνώ. Αν κοιτώ το ευρύτερο περιβάλλον μου η κρίση είναι μόνο στις εφημερίδες και στα δελτία ειδήσεων των οκτώ. Ίσως να πάψουμε να βλέπουμε τηλεόραση. Στο κάτω-κάτω, η κρίση είναι ακόμα μία κρίση δανεισμού, αν προσέξουμε θα καταφέρουμε να μείνει έτχσι και να μην επεκταθεί στην παραγωγή.

  5. μήτσκος said

    Σοφία,

    πιστεύω αυτό που εννοεί ο κος Σαραντάκος είναι: Αντί να μειώσουμε την εξάρτηση της οικονομίας από την κατανάλωση, να μειώσουμε τη δική μας εξάρτηση και από τα δύο.

  6. ΣοφίαΟικ said

    Όμως, αυτό που λένε έιναι ότι μείωση της εξάρτησής μας από την κατανάλωση, παρόλο που είναι ευχής έργο, θα οδηγήσει σε χειρότερη κατάσταση την οικονομία, που εξαρτάται από την κατανάλωση, κι έτσι, ό,τι προσωπικό όφελος έχουμε με το ένα χέρι, θα φύγει στο άλλο.

    Παράλληλα με την απεξάρτηση της οικονομίας από την κατανάλωση, χρειάζεται κάτι που θα αντικαταστήσει την εξάρτηση αυτή. Τι, όμως; Στην Ελλάδα έχουμε ένα πλεονέκτημα, ότι ήμασταν αγρότες μέχρι πρόσφατα, ίσως η επιστροφή στα παραδοσιακα επαγγέλματα βοηθήσει καπως.
    Φυσικά, θα βοηθήσει κι η επένδυση στην τεχνολογία, αλλα αυτό είναι τρένο που χάσαμε πολλές φορές, και δεν το συζητώ.

  7. #4 Αν κοιτώ το ευρύτερο περιβάλλον μου η κρίση είναι μόνο στις εφημερίδες και στα δελτία ειδήσεων των οκτώ

    Δεν ξέρω ποιο είναι το ευρύτερο περιβάλλον σου, εγώ πάντως μια χαρά (και δυο τρομάρες) τη βλέπω και στην τσέπη μου την κρίση. Και να πεις ότι κατανάλωνα πολύ; Το μόνο που μου μένει να κόψω είναι το σπιτικό ίντερνετ (και το κάπνισμα, αλλά αυτό αποφεύγω να το σκέφτομαι).

  8. Ηλεφούφουτος said

    Δύτη, ο κουμπάρος μου το έκοψε πριν δυο μήνες. Για λόγους οικονομίας.

    Τις ιδέες του μπαμπά Σαραντάκου για την αλληλεγγύη ανά γειτονιές τις είχα και προ κρίσεως, όταν προσπαθούσα να φανταστώ πώς θα έπρεπε να ξεκινήσει ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα με μαρξιστικό προσανατολισμό. Ακόμα κι όταν δεν είχαν ληφθεί τα μέτρα του Μνημονίου ο καταναλωτισμός ήταν για μένα ένα φθοροποιό στοιχείο, κι ας μη γινόταν αντιληπτό από πολλούς μισθοδίαιτους.
    Με ένα κεντρικό σύνθημα «Μην τους πλουτίζεις!» θα μπορούσε και να προσελκύσει νέους ανθρώπους και να προσφέρει μια ευκαιρία κοινωνικοποίησης κόντρα στον ατομοκεντρισμό που παραφούσκωσε. Δεν είναι θεωρητικά κι αφηρημένα πράγματα αυτά για έναν νέο. Αρκεί να δούμε πόσο δύσκολες έχουν γίνει οι σχέσεις. Είναι ένα θέμα που πονάει αυτό.

    Πάντως η μάνα μου, που η νοοτροπία της να μεταποιεί τα πάντα και να μην αγοράζει τίποτε τής εξελίχθηκε σε εμμονή, θα είχε πολλά να διδάξει σε μια τέτοια ενοριακή κομμούνα 🙂

  9. Χρηστος Κ. said

    Πιστευω πως ειναι λαθος ο συλλογισμος περι μειωσης της καταναλωσης και αλλαγης του ροπου ζωης. Εκτος του οτι αυτο εχει συμβει λογω πραγματικης φτωχειας σε μεγαλο βαθμο δεν ειναι και η αιτια του προβληματος για τη σημερινη κριση. Οταν επι χρονια οι ασκουμενες πολιτικες δε φερνουν αποτελεσμα και απλα βυθιζουν την οικονομια τους κρατους πιο βαθια αυτο σημαινει οτι φταινε οι πολιτικες και οχι οι πολιτες. Δε μπορω να κατανοησω πως ειναι δυνατον να φταιει ο εργαζομενος για μια κριση τη στιγμη που αλλοι οδηγησαν αυτη τη χωρα σε αυτη τη κριση. Κατανοω βεβαια πως ξ προπαγανδα εχει πεισει αρκετους για τις ανυπαρκτη συμβολη τους στη κριση αλλα αυτο απεχει ετη φωτος απο τη πραγματικοτητα. Και θα ηθελα οποιος-α μπορει να αποδειξει με στοιχεια οτι οντως φταιει ο τροπος ζωης και η υπερκαταναλωση για τη δεινη θεση που βρισκομαστε σημερα. Οπως επισης και αν μπορει καποιος-α να μου απαντησει τι ακριβως προσφερει στο να βγουμε απο τη κριση η ισοπεδωση εργασιακων και ασφαλιστικων δικαιωματων. Το ξερω πως ο Στραβωνας θα με κατηγορησει για προσυλητισμο παλι αλλα τι να κανω ειναι πολλα τα λεφτα που μου δινει ο Σορος.

  10. Χρηστος Κ. said

    Αμα γραφεις μεσημεριατικα κανεις και παροραματα. Ετσι λεγονται? Συγχωρηστε μου τα λαθη ειναι λογω ζεστης.

  11. Qq said

    Η οικονομία είναι κυρίως ψυχολογία και τίποτα άλλο. Αν λες ότι η συντέλεια του κόσμου θα έρθει, νάσαι σίγουρος ότι είδη έχει φτάσει. Διαφορετικά, το πρώτο πράγμα που κόβεις είναι το ιντερνετ και περιττά τηλεφωνήματα, αφού δεν το έχεις κάνει, τότε να αισιοδοξείς ότι η δευτέρα παρουσία θα αργήσει για πολύ.

  12. Ανώνυμος said

    Μια ιδέα ενός βελγικού κομματιδίου (του Vivant) είναι να επιβληθεί ΦΠΑ 100% στα αγαθά (πλην των τροφίμων και ρούχων) και μηδενικός ή πάντως μηδαμινός στις υπηρεσίες. Μ’ αυτό τον τρόπο η οικονομία θα στρεφόταν προς την ανακύκλωση, επισκευή και συντήρηση (που δημιουργούν επιχωρίως θέσεις εργασίας) εις βάρος της κατανάλωσης νέων προϊόντων (που στη συντριπτική τους πλειοψηφία κατασκευάζονται αλλού). Για πολλούς λόγους η ιδέα είναι αφελής, θα μπορούσε όμως ν’αποτελέσει έναυσμα προβληματισμού…

  13. krai said

    Βασικά εγώ δυό προβλήματα βλέπω που είναι και σχετικά αλληλένδετα, ένα το ότι ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων είναι καμιά 50000 μεγαλύτερος από ότι θα έπρεπε και δύο το ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα κλίμα που συνοψίζεται στην φράση «που πας και μπλέκεις τώρα» και σε συνδυασμό με την έλλειψη τεκνικαλ νοου χαου έχει αποτέλεσμα να κυνηγάνε να γίνουν όλοι (και το λέω κυρίως για όσους βγάζουν τα 19άρια στις πανελλήνιες) δάσκαλοι γιατροί ή κάτι άλλο που θα φέρει σίγουρο χρήμα (μέσω δημοσίου).

    Γενικά επίσης εδώ πέρα υπάρχει μια παράνοια με το χρήμα, ο ένας θα μας τα φάει, ο άλλος θα μας πιεί το αίμα, αν χάσουμε έναν μισθό ήρθε το τέλος του κόσμου, πρέπει ντε και καλά να μπούμε στο δημόσιο αλλιώς θα μας τα αρπάξουν τα λαμόγια΄ (και παρόλα αυτά, τα ταξιδάκια στην ΜΥΚΟΝΟΣ, και τα 3 αυτοκίνητα η κάθε οικογένεια δεν είναι και σπάνιο φαινόμενο).

    Το να είσαι «ανταγωνιστικός» είναι από μια οπτική γωνία συνυφασμένο και με το να ασχολείσαι με μια δουλειά για να προσφέρεις κάτι στην κοινωνία και στον εαυτό σου, και όχι να προσπαθείς να βγάλεις όσο πιο πολλά λεφτά γίνεται ώστε να επιβιώσεις σε μια ζούγκλα που ο κάθε ένας προσπαθεί να σε βλάψει οικονομικά. Κατά την γνώμη μου πρέπει να μάθουν όλοι να είναι πιο ανταγωνιστικοί με αυτήν την έννοια, γιατί αλλιώς θα αναγκαστούν να γίνουν με την άλλη, αυτήν αυτού που ονομάζουν κυνικού καπιταλισμού.

    Άλλά είναι και τόσα άλλα στραβά, πχ η έλλειψη της αξιοπρέπειας να μην κοροιδεύουν για να πάρουν επιδοτήσεις, ή να μην κρύβουν απ την εφορία τις πισίνες ενώ οι παππούδες την βγάζουν με 600 ευρώ, που νομίζω αυτή τη στιγμή αντί για οικονομίες πρέπει να αλλάξει ο έλληνας τον τρόπο σκέψης του σε πρώτη φάση.

  14. Χρηστος Κ. said

    Ωραια αρχισαμε τους μυθους. Μυθος πρωτος, οι δημοσιοι υπαλληλοι ειναι παρα πολυ στην Ελλαδα. Παραθετω στοιχεια και παρακαλω να μιλαμε με στοιχεια και οχι με το τι νομιζουμε οτι συμβαινει. Αλλη ειναι η πραγματικοτητα και αλλα λεει η προπαγανδα.
    «Επειδή δεν έχουμε άλλο τρόπο ν’ απαντήσουμε στο μεταφυσικό αυτό ερώτημα, ας συγκρίνουμε το ποσοστό των ΔΥ επί του συνολικού εργατικού δυναμικού σε διάφορες αξιοπρεπείς χώρες του δυτικού κόσμου. Με στοιχεία του ILO, http://laborsta.ilo.org/STP/guest, και στη σελίδα Public Sector Employment, όπου σαν Public Sector υπολογίζονται οι:

    · Government units,

    · Social security funds,

    · Other no profit institutions,

    · Publicly owned enterprises

    βρίσκουμε ότι το ποσοστό των Δημοσίων Υπαλλήλων στις παρακάτω χώρες ισούται με

    Σουηδία (2006): 33.8%

    Δανία (2008): 32.3%

    Γαλλία (2006): 29%

    Ολλανδία (2007): 27%

    Φινλανδία (2006): 26.8%

    ΕΛΛΑΔΑ (2008): 22.3%

    Μ. Βρετανία (2006): 20.2%

    Καναδάς (2008): 20%

    Αμερική (2008): 16.4%

    Ισπανία (2008): 14.6%

    Ιταλία (2007): 14.4%,

    Γερμανία (2007): 14.3%

    Συμπερασματικά , o ελληνικός δημόσιος τομέας βρίσκεται κάπου στο μέσον, γεγονός που δεν δικαιολογεί το γενικό ανάθεμα.»
    Το εχω ξεπατικωσει απο το e-cynical. Και συγχωρηστε για το copy-paste που βγηκε ετσι. Δεν ειμαι και ο καλυτερος στα ιντερνετικα.

  15. krai said

    Τι σημασία έχουν να πούμε τα νούμερα, το 50000 που είπα χονδρικά και μάλλον είναι και υπερβολικό αναφέρεται σε ε΄να ποσοστό από αυτούς που δεν φαίνεται να κάνουν τίποτα πέρα από το να είναι μέρος της γραφειοκρατείας. Και σε περιπτώσεις όπως της Δημοτικής Αστυνομίας να εισπράττουν χωρίς να δουλεύουν καν ή να έχουν εν τω μεταξύ και άλλες δουλειές και να βγάζουν 2500 χιλιάδες το μήνα (αλλά πως να πουν όχι στα άλλα 1000 που τους δίνει το κόμμα για να πάνε 5-6 ώρες την εβδομάδα να φυλάνε το πάρκο ή κάτι τέτοιο)

    Κυρίως μιλάω για την μιζέρια του Έλληνα να προσπαθεί να εξασφαλιστεί. Οι ιδιοφυίες με 20 μαθηματικά κυνηγάνε θέση μέσω ΣΣΑΣ και ο άλλος με 18.9 να γίνει δάσκαλος, αντί να φτιάξουν τίποτα R&D κέντρα της NOKIA εδώ πέρα να απασχολούν επιστήμονες και να αποκτηθεί σιγά σιγά τεχνογνωσία.

  16. Χρηστος Κ. said

    Συγνωμη αλλα η περιπτωσιολογια δεν ειναι βαση κουβεντας που μπορει να αφορα εναν ολοκληρο λαο. Ουτε κανεις αρνειται οτι υπαρχει προβλημα με τη λειτουργια του δημοσιου. Αλλο αυτο ομως κι αλλο να λεμε παραμυθια περι τεραστιου δημοσιου τομεα. Και τα νουμερα εχουν σημασια οταν αποτυπωνουν στις πραγματικες τους διαστασεις αυτο που περιγραφουμε.

  17. ΣοφίαΟικ said

    Πάντως δεν είναι μύθος το κυνήγι της εξασφάλισης, νομίζω.
    Ναι, πιστέυω ότι μια κοινωνία χωρίς υπερβολική καταναλωση, μαι κοινωνία όπως αυτή που ράβεις ένα φόρεμα σε ποιότικό ύφασμα και καθε σαιζόν το μακραίνεις, το κοντάινεις, του αλλάζεις κουμπιά και σειρήτια και το φοράς μεχρι να αρχίσει να φθείρεται (που αν είναι ποιοτικό σημαίνει σε καμια δεκαετία), είναι εφικτή. Αλλά όταν η επίσκεψη στο εμπορικό κέντρο έχει αντικαταστήσει την Κυριακάτικη εκδρομή της οικογένειας, και το χάζεμα στα μαγαζιά είναι πλέον σπορ, δύσκολα πείθεται κανείς (δεν έχω στατιστικά για την Ελλαδα, αλλά πίστεψέ με, υπάρχουν δημοσιέυσεις που παρατηρούν αυτή την τάση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες). Εκτος από τα πρακτικά προβλήματα, ότι δηλαδή δεν είναι πλέον εύκολο αυτό που περιγράφω γιατι έχει χαθεί ένα μέρος της γνώσης της παρασκευής ρούχων στην οικογένεια. Ομοίως είναι δύσκολο να πείσεις αυτόν που δεν ε΄χιε φτιάξει ποτέ κουραμπιέδες πόσο φτηνό γλυκό είναι άμα το φτιάξεις στο σπίτι. κι εκεί έχει χαθεί ενα μερος της γνώσης, παράδειγμα έχω μόνο από το ΗΒ, όπου κάποια εποχή πήγαινα σουπερμάρκετ με λίστα για ψώνια για το μάθημα μαγειρικής που παρακολουθούσα και δεν έβρισκα κάποια απλά πράγματα (π.χ. ανάλατο βούτυρο), μόνο και μόνο γιαίτ «κανένας δε μαγειρέυει πλεόν»- ΟΚ, δέχομαι ότι η Ελλάδα δνε εχιε φτάσει ακόμα εκεί, αλλα δε σημαίνει ότι δεν έχει χαθεί κατι ανάλογο. Μια ματια΄απο το μπαλκόνι μαι τυχαία μερα, και βλεπω τα μηχανάκια με τις πίτσες και τα σουβλάκια να πηγαινοέρχονται ασταμάτητα. Όταν ήμουνα μικρή η πίτσα ήταν για ειδικές περιπτώσεις, και πηγαίναμε και την παίρναμε μόνοι μας από τη γωνία. Άρα κάτι έχουμε χάσει κι εμείς.
    0α συνεχίσω άλλη ώρα…

  18. Qq said

    Το πρόβλημα στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο είναι καθαρά δημοσιονομικό. Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι, όπου πρέπει κυρίως οι οικονομολόγοι να αλλάξουν τρόπο σκέψης. Όλο τον προηγούμενο αιώνα επικρατούσε η σκέψη, το κράτος μπορούσε να δανείζετε εσαεί και να επενδύει σε δρόμους και διάφορες δομές, αυτό δημιουργεί πλούτο και το κράτος επαναεισπράττει τα έξοδα του με ένα επιπλέον κέρδος. Σήμερα ήρθε η στιγμή να πληρώσει το κράτος αυτά τα δάνεια του, και ανακαλύπτουμε ότι οι επενδύσεις δεν απέδωσαν το αναμενόμενο κέρδος. Τα χρέη δεν πρόκειται ποτέ να μηδενιστούν. Αυτό δεν ισχύει μόνο στην Ελλάδα, αλλά ακόμα και σε αυτή την Γερμανία, την οποία συνεχώς μας προβάλουν ως παράδειγμα. Το πρόβλημα της Γερμανίας με τα χρέη της είναι πολύ σοβαρότερο από το δικό μας. Στα παλιότερα χρόνια υπήρχε μία εκτόνωση στους πολέμους. Παρόμοιο πόλεμο ζούμε και τώρα, σε μία ήπια και ύπουλη μορφή.

  19. sonora said

    Πολύ καλό κείμενο,ευχαριστούμε κύριε Σαραντάκο.

  20. cortlinux said

    μήπως έχουμε ξεχαστεί και δεν βλέπουμε ότι κάποια κοράκια – γκόλντεν μπόιζ κατ’ άλλους- κανονίζουν τις οικονομίες των κρατών παγκοσμίως στο όνομα του κέρδους; από πότε το κέρδος αυτών έχει μεγαλύτερη αξία από το γενικό συμφέρον του κοινωνικού συνόλου; οι κυβερνήσεις των κρατών λειτουργούν πια ουσιαστικά ως υπάλληλοι – αντιπρόσωποι εταιριών και μεις ασχολούμαστε με τις υποπεριπτώσεις ατόμων που με τις λαμογιές έζησαν και θα ζουν ζωή χαρισάμενη σε όποιο σύστημα κι αν είμαστε.

    με μία εντελώς μοιρολατρική λογική οι νεοφιλελεύθεροι αποδέχονται τα μέτρα σαν ευαγγέλια λες και δικαίωμα στη ζωή και ,γιατί όχι , στην πολυτέλεια θα πρέπει να έχουν μόνο οι πλούσιοι και οι παρατρεχάμενοί τους. και μεις όπως σε παλαιότερες εποχές θα τους παρακολούθουμε και θα τους δοξολογούμε.

    τι λογική νενέκων είναι αυτή;

    μας λένε ότι θα μας βιάσουν και μεις διαλέγουμε την μάρκα της βαζελινης αντί να τους δώσουμε κλωτσιές στα κάκαλα (σημ. έχω απορία μεγάλη οικοδεσπότα από που προέρχεται τούτη η λέξη του ποντιακού λεξιλογίου) να χουν να θυμούνται.

    το ότι η τζούλια το χει ρίξει στο κλαρί δεν σημαίνει ότι όλες οι γυναίκες έχουν βγει στον δρόμο και ψάχνουν για πελάτες.
    έλεος.

    ωραία ανάρτηση.

  21. Χρηστος Κ. said

    Μυθος δευτερος, το κρατος δανειζοταν για πολλα χρονια και τωρα ηρθε ο λογαριασμος. Για ποιον δανειζοταν το κρατος; Για να ταιζει το εφοπλιστικο, τραπεζικο, κατασκευαστικο κεφαλαιο. Μηπως οι εργαζομενοι γευτηκαν ολα αυτα τα χρονια καποια αυξηση απο την επι δεκαετια αυξηση του ΑΕΠ; Εχοντας δημοσιονομικο προβλημα η χωρα χαριζει στις τραπεζες 28 + 15 + ….Για ποια κοινωνικη δικαοσυνη μιλαμε;

  22. cortlinux said

    αυτά χρήστο είναι κομμουνιστικά. τα σκέφτεσαι συναισθηματικά. οι οικονομίες διορθώνονται με έτοιμες συνταγές από τις βρυξέλες. είναι δυνατόν επειδή υπάρχει ανεργία το γκόρντεν μπόι να χάσει τας αποδοχάς του;, την πόρσε του; αντιθέτως κερδίζει κι από αυτή είτε ποντάροντας στην αύξησή της είτε από τους χαμηλούς μισθούς.

    ισοσκελίζοντας τα μεγέθη των αποδοχών γκόλντεν μπόιζ και πλέμπας διαπιστώνουμε ότι η ποιότητα ζωής έχει γίνει καλύτερη… για τα γκόλντεν μπόιζ.

  23. Qq said

    Κάποτε το νόμισμα αποδεσμεύτηκε από την ισοτιμία του με το χρυσό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα για σχεδόν ένα αιώνα την ανάπτυξη. Κάτι παρόμοιο θα γίνει στο μέλλον με τα χρέη. Να αποδεσμευτούν από την παραγωγή, και γενικά από τον πλούτο κάποιας χώρας και τα χρυσά παιδιά να μάθουν να ζουν με την ιδέα ότι τα λεφτά τους δεν χάθηκαν. Διαφορετικά είναι άνευ αξίας. Απλώς να γραφτούν στον κατάλογο και να περιμένουν υπομονετικά στην σειρά, όχι όλοι μαζί και γίνει συνωστισμός. Ο νέος τρόπος ανάπτυξης αυτού του αιώνα, που βασίζετε κυρίως στις υπηρεσίες έτσι κι έτσι δεν θα παράγει ούτε καρφίτσες. Την παραγωγή αγαθών έχει αναλάβει η Κίνα.

  24. Χρηστος Κ. said

    Ενα κειμενο του Γιαννη Μηλιου http://nosferatos.blogspot.com/2010/07/blog-post_08.html.

  25. chris-vom said

    #20 «…κάκαλα (σημ. έχω απορία μεγάλη οικοδεσπότα από που προέρχεται τούτη η λέξη του ποντιακού λεξιλογίου)…»

    Ενδιαφέρουσα λέξη. Μοιάζει πολύ με το τουρκ. kakıl (καρύδι), επομένως δεν θα απέκλεια κάποια σχέση. Καλημέρα!

  26. sarant said

    Λοιπόν, το «κάκαλα» σύμφωνα με ένα έγκυρο ποντιακό λεξικό που έχω εδώ (των Τομπαϊδη-Συμεωνίδη) προέρχεται από μια γεωργιανή λέξη kakali (με διάφορα σημαδάκια πάνω) που σημαίνει κάστανο.

  27. chris-vom said

    #26
    Έχετε απόλυτο δίκιο: Η τουρκ. λέξη είναι διαλεκτική, και όπως βλέπω υπάρχει και στα κούρδικα. Τσεκάροντας ένα Τουρκο-γεωργιανό λεξικό η Γεωργιανή καταγωγή γίνεται ξεκάθαρη, αφού η λ. υπάρχει και σε άλλες γλώσσες της περιοχής, αλλά την αγνοούν μακαρίως οι τουρκικές. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: