Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Γαργάλατα και εργοστάσιον εμφιαλώσεως: αποστασία και ποίηση 45 χρόνια μετά

Posted by sarant στο 13 Ιουλίου, 2010


Προσοχή, ακολουθεί επετειακό σεντόνι, μια και μεθαύριο κλείνουν 45 χρόνια από τα Ιουλιανά.

Λέγοντας Αποστασία ή Ιουλιανά εννοούμε βέβαια την περίοδο πολιτικής ανωμαλίας που ακολούθησε την αποπομπή της εκλεγμένης κυβέρνησης Παπανδρέου στις 15 Ιουλίου 1965· η αποστασία συντελέστηκε σε τρία κύματα και ολοκληρώθηκε στα μέσα Σεπτεμβρίου 1965 όταν ο τρίτος κατά σειρά πρωθυπουργός, ο Στέφανος Στεφανόπουλος, μπόρεσε να συγκεντρώσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία 152 βουλευτών· οι δυο πρώτοι αποστάτες πρωθυπουργοί, ο Γ. Αθανασιάδης-Νόβας και ο Ηλίας Τσιριμώκος δεν είχαν καταφέρει να συγκεντρώσουν τον μαγικό αριθμό.

Στις εβδομήντα ταραγμένες μέρες του καλοκαιριού του 1965, οι αποστάτες της Ένωσης Κέντρου έγιναν στόχος αιχμηρής σάτιρας και λοιδορίας, απόλυτα δικαιολογημένης, τόσο κατά τις διαδηλώσεις όσο και από τις εφημερίδες του Κέντρου και της Αριστεράς. Ο πρώτος αποστάτης πρωθυπουργός, ο Γεώργιος  Αθανασιάδης-Νόβας (1893-1987), που ήταν Πρόεδρος της Βουλής πριν αποστατήσει, έμοιαζε ιδανικός για στόχος της σάτιρας: είχε αστείο όνομα που προσφερόταν για ένα σωρό λογοπαίγνια (Καζανόβας, μποσα-νόβα, νοβοκαΐνη κτλ.) και κάμποσες συνήθειες που προσφέρονταν για διακωμώδηση: ήταν ένας ηλικιωμένος αριστοκράτης της επαρχίας, υπερβολικά προσηλωμένος στους τύπους και στο τελετουργικό, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, φορούσε άσπρα κοστούμια και απαραιτήτως παπιγιόν, έγραφε ποιήματα. Όλα αυτά τα περιέλαβαν στο στόχαστρό τους ευθυμογράφοι, επιθεωρησιογράφοι και αυτοσχέδιοι λαϊκοί σατιριστές και τον έκαναν ρεζίλι τον φτωχό τον Νόβα. Και καλά του έκαναν, τότε.

Καλά του έκαναν, αλλά βέβαια η σάτιρα που έγινε στον Νόβα ούτε ήταν πάντα καλόπιστη ούτε στηριζόταν πάντοτε στην αλήθεια. Σαν παράδειγμα του πρώτου, θα αναφέρω ότι θεωρήθηκε ακατάλληλος ο Νόβας για πρωθυπουργός επειδή ήταν ηλικιωμένος· πράγματι, ο Νόβας ήταν 72 ετών, αλλά πέντε χρόνια νεότερος από τον ανατραπέντα Γεώργιο Παπανδρέου. Σαν παράδειγμα του δεύτερου, της σάτιρας που δεν στηριζόταν στην αλήθεια, θα αναφέρω το παρατσούκλι «γαργάλατας», που κόλλησε αξεχώριστα στον φουκαρά τον Νόβα, επειδή τάχα είχε γράψει το δίστιχο

κι ήτανε τα στήθια σου άσπρα σαν τα γάλατα
και μου ’λεγες «γαργάλα τα»

Σήμερα πολλοί ξέρουν ότι το δίστιχο αυτό δεν το έγραψε ο Νόβας και αυτό έχει δημοσιευτεί και στις εφημερίδες. Κι όμως, ο μύθος είναι τόσο εδραιωμένος, που όταν αναφέρει κανείς σε ανθρώπους που έζησαν από κοντά την περίοδο εκείνη, ότι το «γαργάλατα» δεν ήταν του Νόβα, δεν αποκλείεται να τους δείτε να πέσουν από τα σύννεφα και να αντιδράσουν ενοχλημένοι, όπως οι φίλοι του επιστολογράφου του Λευτ. Παπαδόπουλου που βλέπετε εδώ (τα Νέα έχουν κλείσει την πρόσβαση στο αρχείο τους κι έτσι το κείμενο, παρόλο που είναι σχετικά πρόσφατο, του 2004, δεν γκουγκλίζεται). Όπως βλέπετε, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος επιβεβαιώνει, αν και πολύ ξερά, ότι «το έγραψε ο Κώστας Σταματίου στη στήλη Αδιακρισίες των Νέων για να κάνει πλάκα, και η πλάκα πέτυχε. Απόδειξη ότι και σήμερα, περίπου 40 χρόνια από τότε, εξακολουθούμε να μιλάμε γι’ αυτή την ιστορία».

Ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά πώς έγινε η πλάκα με το γαργάλατα. Ο Νόβας αναλαμβάνει το βράδυ της 15ης Ιουλίου 1965, αμέσως μόλις ο Γ. Παπανδρέου εξαναγκάζεται σε παραίτηση, πριν καν ακόμα παραιτηθεί εγγράφως! Ο Νόβας ήταν ειδοποιημένος και πήγε αμέσως στα Ανάκτορα, και ορκίστηκε στις 8.55 το βράδυ, μιάμιση ώρα μετά την αποχώρηση Παπανδρέου. Αρχικά η κυβέρνηση είναι… τριμελής, αφού υπουργοί αναλαμβάνουν μόνο δύο, ο Στ. Κωστόπουλος υπουργός Άμυνας και ο Ιω. Τούμπας, Εσωτερικών και Δημοσίας Τάξης. Τη νέα κυβέρνηση ακολουθεί μικρή ομάδα αποστατών βουλευτών υπό τον Κ. Μητσοτάκη, που όλοι τους σχεδόν υπουργοποιούνται τις επόμενες μέρες.

Η εύλογη οργή για την αποστασία εκδηλώθηκε μεταξύ άλλων με τη σάτιρα. Όπως είπαμε, ο Νόβας προσφερόταν για στόχος σάτιρας και αμέσως σχεδόν άρχισε η διακωμώδηση των ποιημάτων του, στην οποία πρωτοπόρο ρόλο έπαιξε ο δημοσιογράφος Κώστας Σταματίου (1929-1991). Ο Σταματίου τότε είχε τη στήλη Αδιακρισίες, στη δεύτερη σελίδα των Νέων· αργότερα θα άφηνε όνομα στη στήλη Ωτοβλεψίες, αλλά και ως κριτικός θεάτρου, κινηματογράφου και βιβλίου, ενώ έκανε και πολύ καλές θεατρικές μεταφράσεις. Στην αρχή, ο Σταματίου δεν ειρωνευόταν καθαυτά τα ποιήματα, αλλά τον ποιητή τους, δηλαδή έβρισκε σε παλιά ποιήματα του Νόβα αναφορές που μπορούσαν να εκληφθούν ειρωνικά στην τρέχουσα κατάσταση. Για παράδειγμα, ένα ποίημα του 1952, με τίτλο «Βυζαντινή οπτασία»:

Ταξίδεψα με μια βασίλισσα
Με την ψυχή του Βυζαντίου μίλησα
Κι αντίλαλος των Κωνσταντίνων μου απεκρίθη
Το «εν τούτω Νίκα» μου χαράχτηκε στα στήθη.

Κακό ποίημα, αν θέλετε τη γνώμη μου, γραμμένο για να γραφτεί, θεμιτός στόχος της κριτικής. Βέβαια, ο Νόβας ή μάλλον ο Γ. Αθάνας, γιατί αυτό ήταν το ποιητικό του ψευδώνυμο, είχε γράψει και καλύτερα, πολύ καλύτερα. Κατά τη γνώμη μου ήταν καλός ελάσσων ποιητής, όχι μεγάλος· αλλά έχει οπωσδήποτε τη θέση του στην ιστορία της ποίησής μας. Το ότι ο Αθάνας έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών ως ποιητής δεν αντανακλά βέβαια την ποιητική του αξία αλλά τις διασυνδέσεις του πολιτικού Νόβα. Πάντως, ο Αθάνας δεν ήταν ο χειρότερος ποιητής που έγινε μέλος της Ακαδημίας. Πολλά ποιήματά του μου αρέσουν, αλλά δεν τα παραθέτω ολόκληρα για να μη διασπάσω τον ειρμό. Οι Ασάλευτες κυρίες των επαρχιών είναι ένα από τα ποιήματά του που έχουν θέση σε κάθε ανθολογία, ενώ πολλοί θα έχουν τραγουδήσει, μελοποιημένο από τον Γιάννη Σπανό, το Στου τηλεφώνου το κοχύλι (πρώτη εκτέλεση η Πόπη Αστεριάδη) χωρίς να ξέρουν ότι είναι του Αθάνα. Πολλά του ποιήματα έχουν σαν θέμα την εξιδανικευμένη αγροτική ζωή στα ορεινά χωριά της Ρούμελης, κι είναι γραμμένα σε γλώσσα με ιδιωματικές λέξεις και όχι χωρίς έναν υπόγειο ερωτισμό. Να ένα χαρακτηριστικό, η «Αρχοντοπούλα στο χορό».

Ο Αθάνας αγαπούσε τις πλούσιες και τολμηρές ρίμες, και του άρεσε πολύ να σκαρώνει στιχάκια για κάθε περίσταση -και περιστάσεις έβρισκε άφθονες στις κουμπαριές και τις συνεστιάσεις της πολιτικής (και πολιτικάντικης) σταδιοδρομίας του, στα εγκαίνια και τις κάθε λογής τελετές. Γρήγορα, άρχισαν να κυκλοφορούν στις εφημερίδες διάφορα τέτοια δίστιχα που τα είχε σκαρώσει κατά καιρούς ο Αθάνας, ή μάλλον ο Νόβας, ή που υποτίθεται ότι τα είχε σκαρώσει. Για παράδειγμα, στις 19 Ιουλίου, ο Κ. Σταματίου δημοσιεύει στη στήλη του γράμμα αναγνώστη στο οποίο παρουσιάζονται κάμποσα τέτοια πρόχειρα δίστιχα του Νόβα, όπως ένα που το είχε, υποτίθεται, φτιάξει σε επίσημο ταξίδι στο Λονδίνο:

Περάσαμε τον Τάμεση
με όλη μας την άνεση

ή άλλο σε ένα επίσημο γεύμα όπου είχε ομοτράπεζο τον βιομήχανο Τομ Πάππας:

Πανηγυρίζει ο πληθυσμός άπας
διότι συντρώγει μεθ’ ημών ο Τομ Πάππας

Αρκετά γνωστό έγινε κι ένα άλλο που υποτίθεται ότι το είπε πρόποση σε ρωσίδα μπαλαρίνα του Μπολσόι:

Κι επειδή είναι κρύα τα νερά του Βόλγα
πίνω εις υγείαν σας κυρία Όλγα!

Τα είπε ποτέ αυτά ο Νόβας; Δεν τα είπε; Δεν ξέρουμε και δεν έχει σημασία, διότι ήταν ευφυολογήματα της στιγμής, έμμετρα καλαμπούρια χωρίς καμιάν αξίωση ποιητική. Το διασημότερο πάντως από αυτά τα στιχουργήματα, που μάλλον το είπε, είναι το περίφημο «εργοστάσιο εμφιαλώσεως». Όπως έγραψε πρώτος ο Δ. Ψαθάς στο χρονογράφημά του στα Νέα στις 21.7.1965, κάποτε ο Νόβας παραβρέθηκε με την επίσημη ιδιότητά του στα εγκαίνια του εργοστασίου αυτομάτου εμφιαλώσεως του Καραντάνη, στο Λουτράκι. Ήταν δύσκολο να βρει ομοιοκαταληξία για να τιμήσει το γεγονός, αλλά τελικά τα κατάφερε:

Από την εποχή της Αλώσεως
δεν είδαμε τέτοιο εργοστάσιον εμφιαλώσεως

Ο ίδιος ο Νόβας (απ’ όσο ξέρω) ποτέ δεν το διέψευσε, επομένως μάλλον πρέπει να το είπε πράγματι το στιχάκι αυτό, μεταξύ τυρού και αχλαδίου βεβαίως, στο επίσημο γεύμα μετά τα εγκαίνια. Όπως είπα, το στιχάκι έγινε διάσημο· πολλοί το παράλλαζαν σαρκαστικά τον δεύτερο στίχο, π.χ. «δεν είδαμε τέτοια κυβέρνηση υποδουλώσεως», ενώ ο Μποστ αφιέρωσε ένα σκίτσο του, που θα το δούμε στο επόμενο άρθρο μας. Ακόμα και πρόσφατα, ο Σ. Καργάκος, που τότε ήταν νέος, τιτλοφόρησε «Εργοστάσιο εμφιαλώσεως» ένα από τα κεφάλαια του κατά τα άλλα ανόητου βιβλίου του για τον Καβάφη (ξέρετε, εκείνο που βγάζει περίπου φασίστα τον ποιητή) με ρητή αναφορά στο συγκεκριμένο δίστιχο.

Για να βάλουμε τα πράγματα στις διαστάσεις τους, στις 21 Ιουλίου επίσης, σε μια ακόμα τεράστια διαδήλωση (γίνονταν σχεδόν καθημερινά διαδηλώσεις το ταραγμένο εκείνο καλοκαίρι) που χτυπήθηκε άγρια από την αστυνομία, σκοτώνεται ο Σωτήρης Πέτρουλας, φοιτητής της ΑΣΟΕΕ.

Τις επόμενες μέρες, συνεχίζεται η πλάκα με τα ποιήματα του Νόβα. Για παράδειγμα, στο ποίημα «Χτες βράδι», ο Σταματίου (στις 22 Ιουλίου) υπογραμμίζει δυο λέξεις που είχαν γίνει επίκαιρες:

Μα το φεγγαράκι ωστόσο
-θα ’πρεπε να το προδώσω;
τους ξεγέλασε όλους λες
και με τσάκισες πολλές

Πήδησε τα κυπαρίσσια
κι ήρθε μες στο σπίτι μου ίσια
έβρεξε όλη την αυλή
με χρυσή βροχή ψιλή.

Στις 24 Ιουλίου, ο Σταματίου ανθολογεί διάφορα ποιήματα του Νόβα βρίσκοντας στροφές που προσφέρονται για διακωμώδηση, όπως:

Στ’ αυτάκια εγώ θα σου κρεμώ
χνουδάτα κουμπουρέλια
το χνούδι θα σε γαργαλά
και κα-κα-κα τα γέλια

Κουμπουρέλια είναι θαρρώ ο καρπός του πλάτανου. Έχουμε το γαργαλητό, έχουμε το ερωτικό πείραγμα, έχουμε τα γέλια, πλησιάζουμε.

Τη σκυτάλη παίρνει ο Δ. Ψαθάς που τη μια μέρα αναδημοσιεύει το τετράστιχο με τα κουμπουρέλια, ενώ στις 27 Ιουλίου δημοσιεύει ένα άλλο στιχούργημα του Αθάνα:

Όχι, δεν σου το εγκρίνω!
Συμβουλή καλή σου δίνω
το ροδάκινο άμα φας
το κουκούτσι να πετάς

Όμως τον βαθύ σου πόθο
που σε κάνει να ζητάς
να γνωρίσεις, τσου και τσου
τα κρυφά του κουκουτσιού

Δεν ξέρω αν όντως πρόκειται για αυθεντικό ποίημα του Αθάνα –μάλλον όμως ναι. Ο Ψαθάς δεν μας λέει αν πρόκειται για τετράστιχα από το ίδιο ποίημα, αν έχει παραλείψει κάποιο ενδιάμεσο, ή αν το δεύτερο τετράστιχο προηγείται. Όσο όμως κι αν η αποσπασματική δημοσίευση αδικεί τα ποιήματα, η παιδικότητα αυτουνού εδώ δεν δικαιώνεται.

Στο μεταξύ, η κυβέρνηση Νόβα έχει πια συγκροτηθεί και, με βάση το Σύνταγμα οφείλει εντός 15θημέρου να παρουσιαστεί στη Βουλή όπου πρέπει να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης –ενδεχόμενο που φαίνεται εντελώς αδύνατο, αφού ο Παπανδρέου έχει πιστούς περίπου 145 βουλευτές της ΕΚ και υπάρχουν και οι 22 της ΕΔΑ. Στις 29 Ιουλίου λοιπόν, ενώ επίκειται η έναρξη της συζήτησης στη Βουλή, στη στήλη Αδιακρισίες των Νέων δημοσιεύεται, εντός πλαισίου, το εξής κείμενο:

Ο συνδυασμός της τολμηρής ρίμας με το σκαμπρόζικο περιεχόμενο θα αποδειχτεί ακαταμάχητος. Το νέο εύρημα πιάνει αμέσως, πετυχαίνοντας ίσως πολύ περισσότερο απ’ όσο το είχε ελπίσει ο εμπνευστής του. Στο μεθεπόμενο φύλλο των Νέων, στις 31 Ιουλίου, και ενώ συνεχίζεται η συζήτηση στη Βουλή, το «γαργάλα τα» έχει την τιμητική του: του αφιερώνει γελοιογραφία ο Φωκίων Δημητριάδης (η τρίτη γελοιογραφία της σελίδας), ενώ ταυτόχρονα στο χρονογράφημά του ο Δ. Ψαθάς εξανίσταται: «Δεν μπορεί ένας χριστιανός που έχει γράψει τα γάλατα και τα γαργάλα τα να γίνει κυβερνήτης μιας χώρας κι ενός ολόκληρου λαού. (Ήξεραν ότι το δίστιχο είναι κατασκευασμένο; Το αγνοώ). Στη στήλη του Κ. Σταματίου, ο λόγιος Αθαν. Φωτιάδης, που είχε εκδώσει το «Λιβάδι με τους μαργαρίτες», επισημαίνει με επιστολή του ότι πρώτος εκείνος είχε ανθολογήσει στίχους του Αθάνα-Νόβα, μεταξύ των οποίων και ένα τετράστιχο που παίρνει εντελώς άλλο νόημα στη δεδομένη συγκυρία:

Σ’ αγαπώ κι όταν η ρίμα
σε σκλαβώνει αβρά κι αγνά
σ’ αγαπώ κι όταν το χρήμα
σ’ αγοράζει ταπεινά.

«Γνώθι σαυτόν», σχολιάζει ο Σταματίου, καθώς οι καταγγελίες για χρηματισμό των αποστατών (καθόλου αβάσιμες, άλλωστε) έδιναν κι έπαιρναν.

Τις επόμενες μέρες, όσο συνεχίζεται (με αρκετά περιπετειώδη τρόπο) η συζήτηση στη Βουλή, οι εφημερίδες δημοσιεύουν, όχι πια αυθεντικά ή κατασκευασμένα ποιήματα του Νόβα, αλλά δεκάδες παρωδίες αναγνωστών (συχνά επώνυμων) για τον Νόβα. Τελικά στις 4 Αυγούστου η κυβέρνηση Νόβα καταψηφίζεται, με 167 όχι και 131 ναι, αν και ο Νόβας παραμένει έως ότου να βρεθεί ο επόμενος που θα λάβει την εντολή.

Λίγες μέρες νωρίτερα, στις 28 Ιουλίου, σε ομιλία του σε μεγάλη συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη, ο κεντροαριστερός Ηλίας Τσιριμώκος, επιφανές στέλεχος της Ένωσης Κέντρου, με συμμετοχή στο ΕΑΜ την εποχή της Αντίστασης, τονίζει ότι «δεν υπάρχουν στας αποθήκας των Ανακτόρων κατεψυγμένοι πρωθυπουργοί και υπουργοί Ευρυδίκης ή Ευαγγελιστρίας ανασυρόμενοι όταν υπάρχει χρεία». Μερικές μέρες αργότερα, ο Τσιριμώκος θα λεκιάσει ανεξίτηλα την ιστορία του και θα αδικήσει κατάφωρα το πνεύμα και την προσωπικότητά του, όταν θα ενδώσει και θα δεχτεί το ρόλο του κατεψυγμένου –αλλά για τον Τσιριμώκο θα γράψω άλλο σημείωμα, περίπου σ’ ένα μήνα.

Όμως, ως πρώτος, ο Νόβας δέχτηκε τα περισσότερα πυρά της σάτιρας. Το «γαργάλα τα», που δεν το είχε γράψει, του κόλλησε αξεδιάλυτα και έμελλε να τον συνοδεύει όλους τους επόμενους μήνες, όταν ανέλαβε διάφορα, συνήθως όχι πρωτοκλασάτα, υπουργικά πόστα στις επόμενες κυβερνήσεις των αποστατών. Μάλιστα τον Σεπτέμβριο ανέβηκε και επιθεώρηση στο Θέατρο Βέμπο με τίτλο «Γαργάλατα… γαργάλατα», ενώ στα τελειώματα, όταν πια ξεθύμαινε το δίμηνο (και βάλε) κίνημα αντίστασης στην εκτροπή, βγήκε, δυστυχώς πολύ αργά, και εβδομαδιαία σατιρική εφημερίδα με τίτλο Γαργάλατα και υπότιτλο Οχλοκρατική εφημερίς του πεζοδρομίου, διευθυνόμενη δήθεν από Επιτροπή Ακαδημαϊκών, που έβγαλε τρία φύλλα (ή τουλάχιστον τόσα έχω βρει).

Ο Νόβας διέψευσε ότι είχε γράψει το Γαργάλα τα (αν και δεν έχω δει το ακριβές κείμενο της διάψευσής του) ωστόσο η διαμαρτυρία του δεν ακούστηκε πολύ. (Γενικά, το δυστύχημα των αποστατών ήταν ότι είχαν χάσει την εκτίμηση των παλιών τους συντρόφων χωρίς να προλάβουν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των νέων τους συμμάχων της ΕΡΕ, οι οποίοι τους υπέβλεπαν και με το παραμικρό τούς έριχναν τρικλοποδιά.) Ψάχνοντας στην Αυγή, βρήκα επιστολή αναγνώστη, στην οποία γίνεται λόγος για τη διάψευση του Νόβα· ο αναγνώστης όμως παραθέτει άλλο τετράστιχο, παρμένο από τη συλλογή «Τραγούδια των βουνών» (σελ. 127), που το θεωρεί «χειρότερο» από το «γαργάλα τα» και που δεν αποκλείεται να χρησίμεψε σαν μοντέλο στον Σταματίου για να φτιάξει το «γαργάλα τα»:

Βώδιασε ο τόπος, βώδιασε του κοριτσιού δροτσίλα!
Με γέλια και με κάκαρα πειράζουν το ’να τ’ άλλο,
τσιμπιώνται, γαργαλίζονται στους κόρφους, στις μασκάλες…
Τα βλέπω, χαρχατεύομαι, γλυκαίνω σαν το σύκο.

Μόνο που αυτό, σε αντίθεση με το γαργάλατα, είναι ποίημα κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Για τον πολιτικό Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα δεν τρέφω καμιάν εκτίμηση· ο ποιητής Γιώργος Αθάνας έχει τη θέση του στην ποίησή μας και μερικά ποιήματά του αξίζουν να μείνουν. Τις ταραγμένες μέρες του 1965 τα σκάγια πήραν δίκαια και την ποίηση, αφού είχε προηγουμένως ποδοπατηθεί η δημοκρατική νομιμότητα. Σήμερα μπορούμε να ανασκευάσουμε τον μύθο για τα «γαργάλα τα» χωρίς να αθωώνουμε την πολιτεία του Γ. Αθανασιάδη-Νόβα.

Advertisements

47 Σχόλια to “Γαργάλατα και εργοστάσιον εμφιαλώσεως: αποστασία και ποίηση 45 χρόνια μετά”

  1. Δίκαιη κριτική.

  2. Και τα «ηλεκτρονικά» Νέα…

  3. Να πω την αλήθεια, εμένα τα ποιήματα του Νόβα -τα σοβαρά και τα πρόχειρα- μου θυμίζουν αρκετά τους στίχους που σκαρώνουμε εδώ πού και πού.

  4. ΣοφίαΟικ said

    Διάβαζα, διάβαζα, λέω που το πάει ο 40ακος, πως θα μας κάνει να γελάσουμε και σήμερα, ώσπου έφτασα στην εμφιάλωση και… τι να πω πια! Μου έφτιαξε τη μέρα το δύστυχο δίστιχο.
    Είμαι σίγουρη ότι ο Κορνήλιος τα καταφέρνει καλύτερα στη στιχουργική, πάντως. Αλλά για να δοκιμάσω κι εγώ, ξεκινώντας με λίγη κολακεία στο μαγαζί και τη δημοτικότητά του:
    Από την εποχή της Αλώσεως
    δεν είχαμε δει μπλογκ τέτοιας διαδόσεως.

  5. Ορίστε, αρχίσαμε. 😉

  6. ΣοφίαΟικ said

    Αυτό δεν ήταν το νόημα;

  7. Από της μεταπολιτεύσεως την εποχή
    δεν είχαμε δει τόση παρακμή

    Κλαίν’ τα μωρά για γάλατα
    και εσύ (Γ.Α.Π.) μου λες: γαργάλατα

  8. Ηλεφούφουτος said

    Το στιχούργημα «γαργάλατα» νομίζω ότι έχει γίνει πια κοινό κτήμα σε τέτοιο βαθμό ώστε να κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές, χωρίς να είναι γνωστό το αυθεντικό και πολύ λιγότερο ποιος ήταν ο Νόβας.
    Εγώ είχα ακούσει τσόγλανο να λέει μια φορά, για να περιγράψει καθηγήτρια που είχε στο σχολείο, ότι ήταν «γαργάλα τα γαργάλα τα, τα στήθια σου τ ανάλατα».
    Επίσης «γαργάλα τα, γαργάλα τα, να φύγουνε τα γάλατα».

    Μια θεία μου είχε βρεθεί σε παράσταση στο Ηρώδειο το ’65 και όταν μπήκε, λέει, ο Νόβας έγινε το έλα να δεις με τον κόσμο να φωνάζει «γαργάλα τα, γαργάλα τα».
    Κάτι ανάλογο έγινε πρόσφατα και με το Giorgos (μόνο στα μπλογκ κυκλοφόρησε η είδηση, στον Τύπο θάφτηκε η είδηση) αλλά κανείς δεν σκέφτηκε να του φωνάξει τίποτε για κάλτσες ή για λύκνους.

    Σε μια προπαγανδιστική έκδοση που είχε βγάλει η Χούντα με αποσπάσματα από τα πρακτικά της Βουλής επί αποστασίας (σκοπός ήταν να φανεί σε τι κατάπτωση βρισκόταν ο κοινοβουλευτικός πριν απ τη σωτήρια επέμβαση) είδα ότι ακόμα και οι βουλευτές της ΕΚ φώναζαν στο Νόβα «γαργάλατα» π.χ. την ώρα που κλήθηκε να ψηφίσει για την κυβέρνηση αποστασίας.

  9. Ηλεφούφουτος said

    Ξέχασα όμως:
    Πολύ ωραίο κείμενο, Νικοδεσπότα!

  10. Ηλεφούφουτος said

    και το απαραίτητο παρόραμα:

    σκοπός ήταν να φανεί σε τι κατάπτωση βρισκόταν ο κοινοβουλευτιΣΜΟΣ

  11. Πολύ καλή η ανασκόπηση εκείνων των γεγονότων, Τα θυμάμαι πολύ καλά και μάλιστα, επειδή ήμουν μικρή και όλοι γύρω μου επέμεναν ότι πράγματι ο Αθάνας- Νόβας είχε γράψει αυτά τα στιχάκια, απορούσα με την ευτέλεια και προσπαθούσα να βρω μήπως τέλος πάντων υπάρχουν τίποτα βαθύτερα νοήματα που δεν καταλάβαινα. Το βαθύτερο νόημα όμως ήταν ότι εξευτελιζόταν ο ποιητής για να τιμωρηθεί ο εξευτελισθείς πολιτικός. Χτυπήματα κάτω από τη ζώνη.

  12. Χότζας said

    Εφόρεσες τα τζήν
    και τρέλλανες τον ταξιτζήν

    Απο κατιτέτοια είμαστε χορτάτοι…

    Δεν θα επαναλάβω την άποψή μου για τα κείμενα του κ. Σαραντ, για να μην δώσω την εντύπωση σλούρπ 🙂

    Σε ταραγμένες περιόδους της ιστορίας, όταν ο κοσμάκης βοά για έστω δικαιότερη αστική δημοκρατία (μιλάμε για τις πρωτοφανείς πορείες-απεργίες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σ’ ολόκληρη την Ελλάδα καθ’ όλη την περίοδο 1961-1967), η ελάχιστη απώλεια είναι η (έστω και άδικη) διακωμώδηση ενός πολιτικού – ποιητή (πώς λέμε τερματοφύλακας – γιατρός στο παιδικό περιοδικό Μπλέκ?), που συντελεί στην αποσταθεροποίηση του πολιτικού βίου.

    Οι «Έξ» κακώς κατηγορήθηκαν, παραπέμφθηκαν, καταδικάσθηκαν κι εκτελέσθηκαν για εσχάτη προδοσία. Εσχάτη ανικανότητα ήταν, αλλά άντε πες το σε 6 εκατομμύρια κοσμάκη τότε, εκ των οποίων τα δυο είχαν κουτσο-ενταχθεί στον εθνικό ιστό μόλις πριν 10 χρόνια και τ’ άλλα δυο είχαν φθάσει κακήν-κακώς στην άστοργη μητέρα Ελλάδα…

    Ωστόσο, ορθά ο γράφων εκτιμά οτι μετά απο 40τόσα χρόνια, η δικαιοσύνη μπορεί ν’ αποδοθεί και στα επιμέρους. Άλλο η πολιτική κι άλλο η στιχουργική δεινότητα ενός προσώπου.

    Ειδικότερα, άλλο το στιχουργικό π.χ. ταλέντο ενός καλλιτέχνη, άλλο το εκτελεστικό, άλλο το συνθετικό κι άλλο οι φωνητικές δυνατότητές του, εφ’ όσον επιμένει να παρουσιάζεται ως cantautor. Ο Σαββόπουλος ή ο Ντύλαν, δεν είναι οι πλέον καλλίφωνοι και ο Σγούρος ενδεχομένως να μην μπορεί να παραγάγει δικιά του μελωδία.
    Πολύ περισσότερο, με άλλα κριτήρια δεχόμαστε τα λεγόμενα ή τα γραπτά του, αν θελήσει να εμπλακεί και σε περισσότερους τομείς (π.χ. δημοσιογραφία, πολιτική κλπ). Υπάρχουν πολλά παραδείγματα π.χ. Ο κ. Θ. Μικρούτσικος, η κα. Μ. Μερκούρη κ.α.
    Ένας και μόνος ήταν ο Χατζιδάκις, που ο λόγος του ήταν αρμονικός με την τέχνη του.

    Επί της πολιτικής, οι δυο τριπλέττες της εποχής Νόβας-Τσιριμώκος-Στεφανόπουλος και Χοϊδάς-Κόκκας-Μητσοτάκης, παρήγαγαν χειρίστης ποιότητας αλλαντικά (βλ. «σαλαμοποίηση» πρωθυπουργών), υπό την αιγίδα μιας αναξ-CIAς εργοστασιακής φίρμας…

    Απο την άλλη, όταν ο λαουτζίκος έτρωγε το ξύλο με το ζεμπίλι για την απλή έκφραση πολιτικής του τοποθέτησης ή την διεκδίκηση συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του, ίσως ο μόνος τρόπος ν’ αντιδράσει χαμηλόφωνα και σύννομα ήταν να γελοιοποιήσει τους δυνάστες του ή να χρησιμοποιήσει «συμβολικούς» τρόπους αποκαθήλωσής τους.
    Πράγματι, ιδίως την δεκαετία του ’60, οι αλληγορίες, οι συμβολισμοί και οι μυστικοί κώδικες, άνθισαν στην λεγόμενη «στρατευμένη» τέχνη (που φαλίρησε προϊούσης της πασοκοκρατίας διότι «ο αγώνας τότε δικαιώθηκε»), αφού δεν ικανοποιούσε το συλλογικό αίσθημα δικαίου το «νιάου βρε γατούλα» ούτε «η κυρα-Γιώργαινα».

    Τέλος, για τον ίδιο λόγο επί Χούντας ο κόσμος έλεγε σκωπτικά το σύμβολο του φαντάρου με το πουλί και τη φωτιά «αναστενάρη», για το οποίο υπάρχει καταχώρηση στο slang.gr.

  13. Αγγελος said

    Δεν ξέρω αν ο Ψαθάς τα μπέρδεψε όταν πρωτοδημοσίεψε στη στήλη του στις 27 Ιουλίου το ποίημα με τα τσου και τσου, αλλά εγώ το θυμάμαι ολόκληρο, και έχει ως εξής:

    Να θαυμάζεις τα βελούδα
    που στολίζουνε τη φλούδα
    το ροδάκινο πριν φας
    είναι πράμα που το νιώθω.

    Όμως τον κρυφό σου πόθο
    που σε κάνει να ζητάς
    να γνωρίσεις, τσου και τσου,
    τα κρυφά του κουκουτσιού,

    Όχι, δεν σου τον εγκρίνω!
    Συμβουλή καλή σου δίνω
    το ροδάκινο άμα φας
    το κουκούτσι να πετάς.

    Τουλάχιστον έτσι έχει ειρμό και βγάζει νόημα.

    Ο φαρμακόγλωσσος Ψαθάς σχολίαζε μάλιστα ότι ο Νόβας «αναγκάστηκε να καταφύγει στα κορακίστικα – και ο Θεός τον εφύλαξε από το να βρει άλλη, πιο ταιριαστεί μάλιστα, ομοιοκαταληξία»!

  14. Αγγελος said

    Παρντόν: «ταιραστή» (ε, ως εκεί φτάνουνε τα ελληνικά μου…)

  15. Μήπως ο στίχος εδώ είναι επηρεασμένος από το:
    «Πήδησε τα κυπαρίσσια
    κι ήρθε μες στο σπίτι μου ίσια
    έβρεξε όλη την αυλή
    με χρυσή βροχή ψιλή.»
    του Νόβα;

    Αν και η ταινία κυκλοφόρησε τρία χρόνια μετά την αποστασία ενώ έιχαμε ήδη χούντα.

    Πάντως σε άλλη ταινία του Κωνσταντάρα (δεν θυμάμαι ποια) αναφέρεται το
    «απο τον καιρό της αλώσεως
    δεν ξανάγινε τέτοιο όργιο καφαδοκαταναλώσεως»

    Και σε κάποια άλλη ενώ τηλεφωνά στον γιατρό και του λέει «εβδομήντα (αν θυμαμαι καλά) έφτασαν» προσθέτει «όχι οι αποστάτες οι σφυγμοί μου»

    Αστεία που σήμερα περνούν απαρατήρητα, αλλά τότε πρέπει να έβγαζαν γέλιο.

    Και μια αναφορά στον Παπανδρεόυ από το Βέγγο που σήμερα περνά απαρατήρητη (στο τρίτο λεπτό) :

  16. Στο 4.45′ περίπου…

  17. sarant said

    Άγγελε, ο Ψαθάς έχει πρώτη την τρίτη στροφή (αλλά με μια αλλαγή: δεν σου το εγκρίνω) και λέει ότι έχει προηγηθεί η δεύτερη. Την πρώτη δεν την είδα να αναδημοσιεύεται πουθενά.

    Και ένα σκίτσο του Φωκ. Δημητριάδη, που συνδυάζει την εποχή της Αλώσεως με το «τσου», από τις αρχές Αυγ. 1965, τότε που καταψηφίστηκε η κυβέρνηση Νόβα:

    Παναγιώτη, ευχαριστώ. Ο υπαινιγμός για τον Παπανδρέου είναι ο εξής: ο Βέγγος έχει βάλει αγγελία για να παντρέψει τις αδερφές του και παρουσιάζεται ένας γέρος που λέει ότι ακόμα δεν έχει κλείσει τα 75 και ότι είναι από το χωριό του Παπαντρέου, το Καλέτζι, όπου όλοι ζούνε πάνω από τα 100.

    Αυτό με το «όργιο καφεδοκαταναλώσεως» δεν το έχω πετύχει 🙂

  18. marulaki said

    @12 Άλλο Πέπη κι άλλο πρέπει…! Να με συγχωρεί ο οικοδεσπότης, αλλά η pop (trash) culture κολλάει παντού!!! 😉

  19. Υιέ μου… Υιέ μου, 1965, του Γρ. Γρηγορίου, σε σενάριο Γ. Λαζαρίδη. Ριμέικ του Δελησταύρου και υιός των Σακελάριου – Γιαννακόπουλου -υπάρχει και δεύτερο, πιο ελεύθερο, ριμέικ, από τον ίδιο τον Σακελάριο, Ζητείται επειγόντως γαμπρός (1971) με τη Βλαχοπούλου.

    2:28
    Από την εποχή της Αλώσεως
    έχουμε να δούμε τέτοιο ρεζιλίκι καθεδοκαταναλώσεως

  20. Ναι αυτό ακριβώς με ρεζιλίκι αντί όργιο που θυμόμουν.

  21. Μπουκανιέρος said

    Περίεργη ιδέα πάντως ότι αν κάποιος γράφει κακά ποιήματα δεν κάνει π.χ. για πρωθυπουργός (και το αντίστροφο).

  22. Καλώστον!
    Τα ποιήματα του Φαν Ρομπάι (καλά τόπα; ξεχνάω…) δεν είναι κι άσχημα, παρεμπιπτόντως, αν θυμάμαι καλά δηλαδή.

  23. sarant said

    Μπουκάν, η ιδέα είναι ότι όποιος γράφει ελαφρά ποιήματα δεν είναι σοβαρό πρόσωπο, άρα είναι ακατάλληλος για πρωθυπουργός. Πάντως, είναι αλήθεια ότι η ποίηση, σαν αυστηρά προσωπική στιγμή, δίνει λαβή για λοιδορίες. Και τώρα που μιλάμε, σε ένα άλλο φόρουμ σχολιάζουν ειρωνικά τα ποιήματα που έχει στο σάιτ του ο βουλευτής Κουράκης (του Σύριζα) όπως κάναν παλιότερα με τα ποιήματα του Χυτήρη. Και ναι μεν για τον Χυτήρη μερικοί κόλακες είχαν γράψει ανόητους επαίνους, αλλά εξίσου ανόητη βρίσκω τη φτηνή λοιδορία και δυστυχώς και από μερικούς ιστοναύτες που εκτιμώ. Παρέμπ, εγώ δεν βρίσκω γελοίο ποίημα τον Υδραυλικό του Χυτήρη, και αν εσείς το βρίσκετε γελοίο μην το πείτε μπροστά μου γιατί θα στεναχωρηθούμε.

  24. Ναι, και επίσης τώρα που μιλάμε κάποια (κακά) ποιήματα του Πάγκαλου. Ο Υδραυλικός μ’ αρέσει και μένα, πάντως.

  25. rogerios said

    Φίλτατε Δύτη (22) Βαν Ρόμπεϊ.
    Τί γίνεται; σε μπλέξαμε με τα ποδόσφαιρα και ξέχασες;

  26. Δεν τόχω με τα ολλανδικά, τέλος.
    Ακόμα να καταλάβω, ας πούμε, αν τελικά είναι Λάιντεν ή Λέιντεν.

  27. rogerios said

    Χμ, θαρρώ πως είναι περισσότερο Λέιντεν παρά Λάιντεν.
    Αλλά όντως είναι μπλέξιμο όλα αυτά τα ζητήματα προφοράς.

  28. Μπουκανιέρος said

    >>η ιδέα είναι ότι όποιος γράφει ελαφρά ποιήματα δεν είναι σοβαρό πρόσωπο, άρα είναι ακατάλληλος για πρωθυπουργός.<< (23)

    Στραβή και φτηνή ιδέα. Υπονοεί ότι το "σοβαρό πρόσωπο" είναι μόνο μια εικόνα ή επίφαση σοβαρότητας (γραβάτα και μεγαλοστομίες) χωρίς κάποιο ανθρώπινο υπόστρωμα, με προσωπικές στιγμές κλπ. Δεν έχω καμιά διάθεση να υποστηρίξω τους πρωθυπουργούς: για πρωθυπουργός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο οποιοσδήποτε (αυτό έχει αποδειχτεί θαρρώ) κι όσο πιο κούφιος τόσο καλύτερα (δεν υπάρχει κίνδυνος να διαταραχτεί η επιφάνεια της σοβαρότητας). Αλλ' αυτό το είδος κριτικής είναι εντελώς δημοσιογραφικό (με τη χειρότερη σημασία του όρου).

    Ένα άλλο θέμα είναι το πώς κρίνουμε τα ποιήματα, αν είναι καλά/κακά, υψηλά/ελαφρά, μεστά/γελοία κοκ. Δεν έχω πρόχειρη απάντηση, αποκλείεται πάντως το κατάλληλο πλαίσιο να είναι η καιροσκοπική επίθεση – δηλ. όταν προσπαθούμε να βγάλουμε κάποιον ντενεκέ (για μη ποιητικούς λόγους) και ξεθάβουμε κάποια π.χ. παλιά του ποιήματα για να τα ανεμίσουμε σαν "επιχειρήματα".

    (Δύτη, καλημέρα)

  29. Αγγελος said

    Nίκο (17), πάντως εγώ δεν το αναζήτησα τα Άπαντα του Νόβα. Από εφημερίδα το θυμάμαι (όπως και την κλωτσιά του Φωκ. Δημ.), και ΤΑ ΝΕΑ διαβάζαμε τότε, παραθερίζοντας οικογενειακώς στο Ξυλόκαστρο!

  30. sarant said

    Άγγελε, ο κόσμος είναι μικρός. Εκείνα τα χρόνια παραθέριζε στο Ξυλόκαστρο ο παππούς με τη γιαγιά (στην Κυανή Ακτή) και περνούσα κι εγώ τουλάχιστον ένα μήνα το χρόνο -ευτυχισμένες διακοπές.

  31. […] του ποιήματος να μην είναι αυτή που περιγράφω αλλά αυτή Ευχαριστώ τον Λαπούτα για την […]

  32. Ηλεφούφουτος said

    >>Περίεργη ιδέα πάντως ότι αν κάποιος γράφει κακά ποιήματα δεν κάνει π.χ. για πρωθυπουργός (και το αντίστροφο).<>η ιδέα είναι ότι όποιος γράφει ελαφρά ποιήματα δεν είναι σοβαρό πρόσωπο, άρα είναι ακατάλληλος για πρωθυπουργός.<< (23)

    Δεν νομίζω ότι το τοποθετείτε σωστά. Η καζούρα δεν είχε και τόση σχέση με την καταλληλότητα του Νόβα για πρωθυπουργού. Άλλωστε και πριν είχε υψηλό αξίωμα αλλά δεν χρησιμοποιούνταν τα ποιήματα για πολιτική καζούρα. Ο Νόβας με την αποστασία του προκάλεσε αγανάκτηση και όταν αγανακτείς με κάποιον γίνεσαι και πολύ δυσάρεστος.

    Ίσως θέλετε να πείτε ότι γενικά δεν σας πάει η ιδέα του προγκήματος, της διαπόμπευσης από τον όχλο, και μάλιστα με αφορμή ποιήματα (πάντως ότι στην "εποχή της Αλώσεως" έβγαλε ο Νόβας τα μύχια της ψυχής του θα μου επιτρέψετε να μην το πιστέψω!).
    Πράγματι είναι άσχημο αλλά στην αισθητική μου κλίμακα το γλοιώδες τη αποστασίας του '65 είναι πιο άσχημο.
    Επίσης, η σαχλότητα κάποιου που επιστρατεύει το όποιο ποιητικό του ταλέντο για να γίνεται ευχάριστος σε εγκαίνια, εκδηλώσεις με υψηλά (!) πρόσωπα κτό είναι κάτι εξίσου άσχημο.
    Ενώ η καζούρα έχει τέλος πάντων και κάτι το χαριτωμένο, το παιγνιώδες.

  33. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 15 Μπράβο, Παναγιώτη!

    ΌΤαν είδα στο άρθρο του Νικοκύρη το ποιήμα με τα κυπαρίσσα και τα ίσα, πήγε και το δικό μου το μυαλό εκεί αλλά δεν ήξερα πώς λέγαν την ταινία.

    Τα άλλα που ανέφερες δεν τα είχα πάρει ποτέ μου χαμπάρι! (νάτη και η ρίμα, πάω κι εγώ για Νόβας)

  34. ἔ καλὰ κι αὐτὸ μὲ τὴν ἐμφιάλωσι γιὰ πλάκα πιστεύω ὅτι τὸ σκάρωσε ὁ Νόβας. δὲν φαντάζομαι νὰ πίστευε ἐκείνη τὴν ὥρα ὅτι κάνει ὑψηλὴ ποίησι.

  35. Ηλεφούφουτος said

    Μια φορά θυμάμαι που ταξίδευα μ ένα μπάρμπα μου και κουνιόμασταν, τον έπιασε εν πλω ο οίστρος, τον μπάρμπα μου, να απαγγέλλει ό,τι θυμόταν και χαιρόταν από τα στιχουργήματα Νόβα (το είχε ζήσει έντονα το ’65).
    Ένα ήταν το «γαργάλατα» άλλο ήταν το «τσου τσου τσου τσου, τα μυστικά του κουκουτσού» (κάπως έτσι το απήγγελλε κι εγώ αναρωτιόμουν ποιος ήταν ο Κουκουτσός, που είχε και μυστικά) κι ένα άλλο ήταν το «Και φωνάζω κούι κούι, μα κανένας δεν ακούει» το οποίον προφανώς δεν είναι του Νόβα.
    Εδώ λειτούργησε άλλος μηχανισμός, σαν την αναλογία ένα πράμα: να αποδίδεις στον ίδιο δράστη όλα τα ομοειδή.

  36. Μαρία said

    Και μετά το κούι κούι απάγγελνε το αμπεμπαμπλόμ;

  37. Ηλεφούφουτος said

    Όχι αλλά μια άλλη φορά σε ανάλογο οίστρο τραγούδησε αλά Παβαρότι το «Ένα λεπτό κρεμμύδι, γκέο βαγκέο».

  38. […] […]

  39. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ said

    O NOBAΣ ΤΟ 1946 ΜΕ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΤΡΕΨΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΝΑ ΑΠΟΣΧΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥ Γ.ΚΑΦΑΝΤΑΡΗ.ΕΠΙΣΗΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΤΑΧΘΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ.ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΤΙΜΗΘΕΙ ΣΥΝΟΛΙΚΑ Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ[ΠΑΡΌΛΟ ΠΟΥ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΕΚΑΨΑΝ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟ ΤΟ 1944] Η ΣΤΑΣΗ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΥΚΟΛΗ ΤΗΝΕΠΟΧΗ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΑΓΡΙΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟ 1965 Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ Κ.ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΕΤΙΜΗΘΗ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΩΣ ΠΡΟΘΥΠΟΥΡΓΟΣ,ΟΔΗΜ.ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ,ΕΠΙΣΗΣ ΑΠΟΣΤΑΤΗΣ ΩΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ.ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΑΔΙΚΗ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΝΟΒΑ?Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΒΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΣΗ ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΙΑ-ΟΡΑ ‘ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ’ ΤΟΜ.1ος.ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΔΙΔΟΜΕΝΑ -ΑΚΟΜΑ-Σ’ΑΥΤΟΝ ΗΛΙΘΙΑ ΤΕΤΡΑΣΤΙΧΑ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΑ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Η ΑΛΛΟ ΕΝΤΥΠΟ

  40. sarant said

    Κύριε Παναγιωτόπουλε, ο Μητσοτάκης, παρά το ότι εξελέγη -όχι πολύ εύκολα- πρωθυπουργός εξακολουθεί να σέρνει το στίγμα του αποστάτη -και δεν είναι τυχαίο ότι και δεξιοί τον χαρακτηρίζουν έτσι.

    Για την ποίηση του Νόβα, δεν διαφωνούμε ιδιαίτερα. Ασφαλώς έχει ποιήματα που θα μείνουν και που μπορούμε να τα πούμε διαμαντάκια.

  41. @41 Sarant Πολύ εύκολα εξελέγη πρωθυπουργός. Πήρε τα ποσοστά με τα οποία θριάμβευε ο Α. Παπανδρέου αλλά τελικά τον δυσκόλεψε ο εκλογικός νόμος Κουτσόγιωργα.
    Ο Μητσοτάκης είναι μοναδικό άλογο στον πολιτικό στίβο. Παράξενη σχολή και δύσκολη στην ερμηνεία της. Μην ξεχνάμε ότι είναι παλιό πολιτικό τζάκι (Κωστής Μητσοτάκης, Ελευθέριος Βενιζέλος) οικογένεια με παράδοση στην περιπεπλεγμένη πολιτική και την εξάρτηση από ξένες δυνάμεις. Το πολύ παράξενο είναι ότι επί πρωθυπουργίας του εκτοξεύτηκε το ήδη απογειωμένο εξωτερικό μας χρέος, παρ’ όλες τις ιδιωτικοποιήσεις (ΑΓΕΤ-Καλτσεστρούτσι κλπ, υπήρχε και η δικαιολογία της εκτίναξης της τιμής του πετρελαίου λόγω του πολέμου του κόλπου).

    Πολλά παράξενα συνέβησαν στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια (και όχι μόνο). Τι να πιστέψει κανείς και τι όχι; Ίσως να πρέπει και να αναθεωρήσουμε ακόμη και την «κακουργηματική» δράση του Κοσκωτά. Τα πάντα είναι πιθανά στο Ελλαδιστάν αφού μας κάνουν ότι θέλουν οι μεγάλες δυνάμεις. Μας χωρίζουν, μας ενώνουν, μας πουλούν, μας αγοράζουν. Αν μια φορά εμφανιστεί κάποτε κάποιος εθνικός ήρωας, το πιθανότερο είναι να μας πείσουν ότι είναι άξιος σταύρωσης. Μεγάλη ταλαιπώρια το να είσαι Έλληνας.

  42. Μισιρλού... said

    Όπως σημείωσα στο «Λαλούν τ’ αηδόνια», για την ξεκούρασή μου, σου βρήκα 5 όμορφες «Γαργαλιστικές» γελοιογραφίες (από τη «Σατιρική Επιθεώρηση» Κύπρου)
    Εδώ όλες:
    NOBAΣ-1
    NOBAΣ-2
    NOBAΣ-3
    NOBAΣ-4
    NOBAΣ-5

    Η 4η φωτο έχει και ενδιαφέρον «περί πνευματικής ιδιοκτησίας»! -για το πανομοιότυπο του θέματος και των δυο σκιτσογράφων :
    Γιώργος Μαυρογένης – Φωκίων Δημητριάδης (που έχεις ήδη αναρτήσει το αντίστοιχο σκίτσο, στο: Τα Ιουλιανά του 1965 δοσμένα από το πενάκι των γελοιογράφων).

    *

    Είδα πως ο Δημήτρης Γκιώνης, στην Ελευθ., 02/08/2003 καταγράφει και το εξής χαριτωμένο περιστατικό για τον κ. Γαργαλιάρη !

    ..... Το τετράστιχο αυτό έγινε το «σήμα κατατεθέν» του Νόβα και του χάρισε την προσωνυμία «Ο γαργάλατας», που τον ακολούθησε όπου και αν πήγαινε. Ακόμα και όταν έπαψε να είναι πρωθυπουργός (γιατί η Βουλή, τελικά, τον καταψήφισε).

    Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου παιζόταν στο Ηρώδειο το θεατρικό έργο του Αγγελου Σικελιανού «Σίβυλλα», με πρωταγωνίστρια την Αννα Συνοδινού.
    Οπου, λίγο πριν αρχίσει η παράσταση, προσέρχεται και κάθεται στο θώκο των επισήμων ο Νόβας. Σβήνουν τα φώτα και τότε ακούγεται στο σκοτάδι μια φωνή:
    -Γαργάλα τα!
    Γέλια και χειροκροτήματα από τους θεατές - και στη συνέχεια:
    -Νόβα γαργαλιάρη!
    Και ομαδικά και ρυθμικά:
    -Γαρ-γά-λα-τα, γαρ-γά-λα-τα!

    Είδε κι έπαθε ν' αρχίσει η παράσταση, ενώ ο Νόβας και η συνοδεία του έφυγαν πριν ανάψουν τα φώτα του τέλους.....

  43. sarant said

    Μισιρλού, ευχαριστώ πολύ!

  44. Ο Φωκίων Δημητριάδης έχει πολλά για Νόβα, δεν ξέρω αν τα έχεις δημοσιεύσει άλλοτε.

    Πιο πολύ μου αρέσει το
    Από την εποχή της Αλώσεως, τσου και τσα
    δεν είδαμε μεγαλοπρεπέστερη κλωτσά :

    http://www.google.gr/search?q=%CF%86%CF%89%CE%BA%CE%B9%CF%89%CE%BD%20%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CF%82%20%CE%BD%CE%BF%CE%B2%CE%B1%CF%82&oe=utf-8&rls=org.mozilla:el:official&client=firefox-a&um=1&ie=UTF-8&tbm=isch&source=og&sa=N&hl=el&tab=wi&biw=1024&bih=612

  45. nickel said

    Γα πρόσθετη τεκμηρίωση:
    Ο αληθινός δημιουργός του θρυλικού «Γαργάλατα»
    Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου
    Τα Νέα 6/1/2012

    http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4685635

  46. sarant said

    Έχει γράψει και παλιότερα, αλλά αυτό είναι το πιο αναλυτικό -ευχαριστούμε!

  47. […] […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: