Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Δίχως σημαίες και τύμπανα

Posted by sarant στο 17 Ιουλίου, 2010


Μια φορά, λέει το ανέκδοτο, που μπορεί να είναι κι αληθινό, μπορεί όμως και μπεντροβάτο, ένας αρχάριος συγγραφέας επισκέφτηκε κάποιον αναγνωρισμένο συνάδελφό του, ίσως τον Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, και του έδωσε ένα πάκο χειρόγραφα, το καινούργιο του μυθιστόρημα, που μόλις το είχε τελειώσει. Ζήτησε από τον Σο να του βρει έναν ωραίο και ταιριαστό τίτλο για το έργο. Ο Σο τον ευχαρίστησε για την τιμή, του υποσχέθηκε πως θα διάβαζε το μυθιστόρημα με ενδιαφέρον, έβαλε το χειρόγραφο σε ένα συρτάρι και… το ξέχασε.

Σε δέκα μέρες, ας πούμε, γυρίζει πίσω ο λεγάμενος, όλος προσμονή. Ο Σο που είχε εντελώς ξεχάσει το θέμα του ζήτησε συγνώμη, ότι κάτι έκτακτο του έτυχε, και τον παρακάλεσε να περάσει την επόμενη εβδομάδα. Αυτή η ιστορία μπορεί να επαναλήφθηκε κανα-δυο φορές, πάντως το χειρόγραφο (ήταν και κοτζάμ γκουμούτσα) έμενε αδιάβαστο του συρταριού τα βάθη και το μυθιστόρημα έμενε κι αυτό ατιτλοφόρητο.

Ώσπου στην τέταρτη ή την πέμπτη επίσκεψη του συγγραφέα, είδε κι απόειδε ο Σο και τον ρωτάει:

— Δε μου λες, μιλάς καθόλου για σημαίες στο βιβλίο σου;
— Όχι.
— Για τύμπανα μήπως;
— Ούτε για τύμπανα.
— Τότε είναι απλό. Να το βγάλεις Δίχως σημαίες και τύμπανα.

Κι έτσι βρήκε τίτλο το μυθιστόρημα του εκκολαπτόμενου συγγραφέα. Όμορφον τίτλο, τραβηχτικόν, αλλά εντελώς άσχετον με την υπόθεσή του· και δεν ξέρω καν αν συνέβησαν έτσι τα πράγματα ή αν στραβά τα συγκράτησε ο παππούς μου (που αγαπούσε να διηγιέται το ανέκδοτο αυτό) ή ίσως πρόσθεσε τη δική του σάλτσα. Τέλος πάντων, ίσως είναι γνωστό ανέκδοτο, οπότε η συλλογική σοφία των θαμώνων του ιστολογίου θα μπορούσε να φέρει στην επιφάνεια την αυθεντική εκδοχή, όπως θα μπορούσα κι εγώ να το γκουγκλίσω λίγο –αν και σε ποια γλώσσα; στα αγγλικά βέβαια, αλλά τόση ώρα που γράφω έχω αμφιβολία μήπως Γάλλοι ήταν οι πρωταγωνιστές της ιστορίας.

Θα μπορούσα να το γκουγκλίσω, αλλά δυσκολεύομαι γιατί εδώ που είμαι δεν έχω –ακόμα, τουλάχιστον– παρά μια προπολεμική σύνδεση στο ιντερνέτι, μέσω τηλεφώνου, ντιαλάπ ελληνιστί, η οποία με κάνει να περιορίζομαι στα απολύτως απαραίτητα: ηλεμηνύματα και περιστασιακά κανένα σχόλιο στο ιστολόγιο, να μη φαίνεται εγκαταλειμμένο.

Που σημαίνει ότι, δίχως να το αναγγείλω, δίχως τυμπανοκρουσίες ή μάλλον δίχως σημαίες και τύμπανα –για να χρησιμοποιήσω και τον τίτλο του μυθιστορήματος που λέγαμε– έχω φύγει για διακοπές. Βέβαια, αν και πάνω στου πελάγου τον σπιθάτο αφρό (αυτό είναι νύξη ως προς το πού βρίσκομαι) θα συνεχίσω να ανεβάζω άρθρα, τουλάχιστον αν δεν αδειάσει εντελώς από πελατεία το κατάστημα, αλλά όχι με την παλιά συχνότητα. Μέρα παρά μέρα, μάλλον.

Και για να μην το αφήσω να περάσει ασχολίαστο, στη χτεσινή Ελευθεροτυπία διάβασα κάτι που αποτελεί εκδήλωση μιας νέας νεοκαθαρευουσιάνικης αρρώστιας, που τώρα τελευταία έχει κάνει την εμφάνισή της, και που θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε Τρόμο της διπλής άρνησης. Διότι, ως γνωστόν, η καθαρεύουσα δεν δέχεται την διπλή άρνηση, η οποία όμως είναι αναπόσπαστο στοιχείο της νεοελληνικής. Ουδείς αναμάρτητος, λέει η καθαρεύουσα, κανείς εδώ δεν τραγουδά, λέει η νεοελληνική. Ουδόλως αντελήφθη τα όσα διεδραματίσθησαν, λέει η καθαρεύουσα, καθόλου δεν κατάλαβε τι έγινε, λέει η νεοελληνική. Οπότε, οι νεοκαθαρευουσιάνοι την παθαίνουν διπλά: καταρχάς, στα πρώτα τους βήματα, χρησιμοποιούν τις καθαρευουσιάνικες αρνητικές αντωνυμίες, όπως την ουδείς, αλλά επειδή έχουν ζωντανό μέσα τους τον νεοελληνικό τρόπο βάζουν και το δεν, κι έτσι προκύπτουν τραγέλαφοι όπως: ουδένα δεν πείθει η τοποθέτηση του κ. υπουργού (παραθέτω με δικά μου λόγια, αλλά τέτοιες φράσεις θα βρείτε άφθονες)· όμως, αυτό τουλάχιστον δεν εμποδίζει την κατανόηση.

Ενώ στο δεύτερο στάδιο, εκδηλώνεται πια ο τρόμος της διπλής άρνησης και οι νεοκαθαρευουσιάνοι χρησιμοποιούν δημοτικές λέξεις στις οποίες εφαρμόζουν τον καθαρευουσιάνικο κανόνα: Κανέναν είδα, εννοώντας δεν είδα κανέναν. Αυτό είναι εξωφρενικό και μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη και να τον κάνει να βγάλει αντίθετο νόημα. Και ιδού το τελευταίο κρούσμα του τρόμου της διπλής άρνησης, από τη χτεσινή (16.7.2010) Ελευθεροτυπία (ή ίσως την προχτεσινή; έχω κόψει το επίμαχο απόσπασμα και δεν βλέπω την ημερομηνία) σε άρθρο του Κώστα Κυριακόπουλου, ο οποίος στηλιτεύει το γεγονός ότι, σε συναυλία του Σταύρου Ξαρχάκου, ένας εκπρόσωπος του δήμου Αθηναίων θεώρησε καλό να πεταχτεί την πιο ακατάλληλη στιγμή και να τονίσει (εκλογές γαρ έρχονται) ότι η εκδήλωση ήταν προσφορά του Δήμου και άλλα τέτοια. Και λέει ο κ. Κ.Κ.: Ο Σταύρος Ξαρχάκος αποχώρησε βιαστικά, κάποιοι θεατές ενοχλήθηκαν, κάποιοι άλλοι είπαμε στον καλλιτεχνικό διευθυντή ότι αυτό που έκανε ήταν διόλου …καλλιτεχνικό και ευγενές.

Η πλάκα είναι ότι σε παλαιοκαθαρευουσιάνικα κείμενα το «καθόλου» και (νομίζω) το «διόλου» χρησιμοποιούνται με την έννοια του «εντελώς, ολοκληρωτικά», οπότε, για όσους πιστεύουν ακράδαντα στη διαχρονία της γλώσσας η παραπάνω φράση σημαίνει ότι αυτό που έγινε ήταν πέρα για πέρα καλλιτεχνικό· ενώ οι φυσιολογικοί αναγνώστες, απλώς θα σκοντάψουν στην ανάγνωση αλλά ευτυχώς θα βγάλουν το νόημα από τα συμφραζόμενα.

Αν έχετε στα τεφτέρια σας άλλα κρούσματα του τρόμου της διπλής άρνησης, μπορείτε να τα προσθέσετε στα σχόλια. Κατά τα άλλα, καλό καλοκαίρι σε όσους έχουν μείνει και σε όσους έχουν φύγει!

Advertisements

61 Σχόλια to “Δίχως σημαίες και τύμπανα”

  1. Προσπάθησα λίγο γκουγκλάροντας no/neither flags/banners no/nor drums, δοκίμασα μαζί με το όνομα του Σω, τίποτα.

    Καλές διακοπές λοιπόν -φεύγω κι εγώ αύριο το απόγευμα για μέρη μακρινά.

  2. Ένας καθηγητής γλωσσολογίας εξηγούσε το φαινόμενο της διπλής άρνησης στους φοιτητές του. Αφού έδωσε παραδείγματα από διάφορες γλώσσες όπου κάποτε οι δυο αρνήσεις έδιναν μια κατάφαση και κάποτε μια άρνηση, προς το τέλος τους είπε ότι δεν υπάρχει καμία γλώσσα στον κόσμο όπου δυο καταφάσεις δίνουν μια άρνηση. Τότε μια φωνή ακούστηκε από το ακροατήριο. «Ναι, καλά.»

  3. Ήξερα την ίδια ιστορία, αλλά με τίτλο βιβλίου «Δίχως ταμπούρλα και τρομπέτες». Ούτε αυτό βρίσκεται στον μπαρμπα-Γκούγκλη όμως… 🙂

  4. Δημήτρης Δημίδης said

    Καλά, οι σημαίες – και οι από νάυλον – μας έχουν τελειώσει, τα ταμπούρλα όμως;
    Καλές διακοπές, Νίκο!
    ΔΔ

  5. voulagx said

    Ενα μεζεδακι απο την ιστοσελιδα απογραφης των Δημ. Υπαλληλων, εκτος θεματος βεβαια αλλα ενδιαφερον γιατι μετα το ετος Μηδεν μας προεκυψε και η ωρα Μηδεν, με αποτελεσμα το 24ωρο να εχει 23 ωρες!
    http://www.apografi.gov.gr/news
    Καλες διακοπες, Σαραντ!

  6. ἔ δὲν τὴν πατᾶμε καὶ ὅλοι οἱ νεοκαθαρευουσιάνοι, μερικοὶ γνωρίζουμε τὸ σωστό. τὸ πρᾶγμα πάντως ἔχει ἐνδιαφέρον. διότι ἂν τὸ καλοεξετάσῃ κανεὶς τὸ τίποτε σημαίνει κάτι ὁπότε θέλει ὁπωσδήποτε ἄρνησι: δὲν κάνω τίποτε. ὅταν ὅμως ἐκφέρεται μόνο του δὲν χρειάζεται ἄλλη ἄρνησι-: τί κάνεις; -τίποτε.
    ἔτσι καὶ τὸ διόλου ἢ τὸ καθόλου, θέλει ἄρνησι ὥστε νὰ ἀντιστραφῇ ἡ σημασία του. ἐν ᾦ τὰ οὐδέν, οὐδόλως, μηδόλως κλπ ἔχουν τὴν ἄρνησι μέσα τους.

  7. Προς επίρρωσιν του Κορνήλιου, η κρητική εκδοχή του «τίποτε»: πράμα (δεν κατέω πράμα / δεν έχω πράμα / τι κάνεις; -πράμα)

  8. ΣοφίαΟικ said

    Χμ, την ιστορία την έχω ξανακούσει μέχρι τον τίτλο του μυθιστορήματος, που ήταν άλλος και δεν τον θυμάμαι για να τη βρω.
    Όσο για το διόλου, όπως λέμε ολωσδιόλου, κι εγώ για κατάφαση το πήρα 😉
    Καλές διακοπές Νικόλαε, εγώ φέτος μάλλον Σεπτέμβριο πάλι.

  9. #5 Μια χαρά είναι το πινακάκι, 24 στήλες έχει, τα υπόλοιπα είναι θέμα ερμηνείας και διάθεσης. Μετά το 23:59:59 ακολουθεί το 00:00:00. Την ακέραια ώρα του κάθε ωριαίου διαστήματος, παριστάνει ο αριθμός της στήλης.

  10. […] This post was mentioned on Twitter by Ιώ!!!, Ιώ!!!. Ιώ!!! said: Ο τρόμος της διπλής άρνησης ή δύο αρνήσεις δεν κάνουν μία κατάφαση! http://bit.ly/bw8jKK […]

  11. voulagx said

    #9 Δε νομιζω Σταζυμπο, η αριθμηση των στηλων επρεπε να αρχιζει με το 1. Ετσι οπως ειναι ο πινακας σε μπερδευει με την πρωτη ματια, για παραδειγμα βλεπεις οτι οι ταδε απογραφονται μεχρι την ωρα 06 ενω εννοειται το 07. Μια δοκιμη θα σε πεισει.

  12. Σε μένα είναι σαφές· το κάθε κελί είναι από ΩΩ:00:00, μέχρι ΩΩ:59:59. Στις (ΩΩ+1):00:00, πέταξε το πουλάκι. ξεκίνησε η επόμενη χρονοθυρίδα.

    Φαντάσου ότι οι στήλες ήταν ημέρες του μήνα, ή της εβδομάδας. Αν είχες 4 στήλες με επιγραφές ΔΕ, ΤΡ, ΤΕ, ΠΕ και πράσινες αυτές που επιγράφονταν ΤΡ και ΤΕ, θα πήγαινες γι’ απογραφή την ΠΕμπτη, τα μεσάνυχτα που εξέπνεε η ΤΕτάρτη; Δε νομίζω…

  13. voulagx said

    #11 Ακριβως γι’ αυτο θα ‘πρεπε το 00 να αντιστοιχει στην 1η καθετη γραμμη και το 24 στην τελευταια, ωστε να αποφευγεται το μπερδεμα με την πρωτη ματια που αναφερω στο #10.

  14. Από το 00 μέχρι το 24 έχεις 25 στήλες.-

  15. Οι αριθμοί επιγράφουν στήλες διάρκειας 60 λεπτών, κι όχι κατακόρυφες διαχωριστικές γραμμές χρονικών στιγμών στην ώρα, νταν.

  16. voulagx said

    Stazybo, εγραψα οι αριθμοι απο το 00 μεχρι το 24 να αντιστοιχουν στις καθετες γραμμες του πινακα, οποτε οι στηλες θα ειναι 24, οσες και οι ωρες του 24ωρου. Και τονιζω το μπερδεμα με την πρωτη ματια.

  17. akindynos said

    Off-by-one error

    Εξάλλου, No Drums to Beat – No Flags to Fly

  18. Ακίνδυνε, στη σύνοψη του βιβλίου βλέπω όμως Δεύτερο Παγκόσμιο και πόλεμο της Κορέας. Μόνο αν τον επισκέφθηκε το πνεύμα του Σω…

  19. #17 είπα να τα πω χωρίς ορολογία…
    #18 Δεν νομίζω ότι εννοεί απαραίτητα σύνδεση με τον GBS, αλλά ότι η φράση είναι υπαρκτή…

  20. akindynos said

    Προφανώς δεν υπάρχει σύνδεση.

  21. πάντως νὰ πῶ τὴν ἁμαρτία μου ἐμένα μοῦ ἀρέσουν οἱ σημαῖες καὶ τὰ ταμποῦρλα καὶ τὸ ἀγαπημένο μου χριστουγεννιάστικο εἶναι ὁ μικρὸς τυμπανιστὴς στὰ γερμανικὰ παρ’ ὅλο ποὺ δὲν ξέρω γρῦ. ἐλπίζω νὰ μὴν εἶμαι τόσο μεγάλος ὥστε νὰ μὴ μπορέσω νὰ μάθω.

  22. ΕmilofCrete said

    #7: Κρητική εκδοχή του τίποτα Νο2:
    -Ήντα νέα σύντεκνε;
    -…Δροσά!

  23. gbaloglou said

    «θα συνεχίσω να ανεβάζω άρθρα, τουλάχιστον αν δεν αδειάσει εντελώς από πελατεία το κατάστημα, αλλά όχι με την παλιά συχνότητα. Μέρα παρά μέρα, μάλλον.»

    Η πολλή δουλειά τρώει τον αυθέντη 🙂

  24. Ηλεφούφουτος said

    Κι εγώ ως ανέκδοτο με ταμπούρλα και τρομπέτες το είχα ακούσει πρώτη φορά, και μ άρεσε.

    Υπάρχει και γαλλική ταινία του ’50 με παρόμοιο τίτλο
    http://www.imdb.com/title/tt0200086/

    Η στιχομυθία του ανεκδότου εντάσσεται και σε διάλογο μιας ταινίας του Τρυφό αλλά δεν θυμάμαι ποιας.

  25. Nicolas said

    Il suffit de demander (δεν ήξερες; δεν ρώταγες;) :

    Lors d’une soirée, un jeune auteur besogneux s’approcha de Sacha Guitry et lui demanda timidement de bien vouloir lire le manuscrit de la pièce qu’il avait écrite et de lui suggérer un titre.
    Sacha lui demanda:
    — Voyons mon jeune ami, y a-t-il des tambours dans votre œuvre ?
    l’autre interloqué :
    — Heu, non maître
    — Bien, bien… Et des trompettes ? … y a-t-il des trompettes ?
    l’autre complètement perdu :
    — Non plus… mais…
    — Alors appelez-la « sans tambour ni trompettes »

    Οπότε, μάλλον ανέκδοτο μου φαίνεται, γιατί αν οι μεν μιλάνε για τον Shaw, οι δε για τον Guitry και οι άλλοι για τον Calvino, urban legend μυρίζει.

  26. Μαρία said

    >Η στιχομυθία του ανεκδότου εντάσσεται και σε διάλογο μιας ταινίας του Τρυφό
    Γτμσγ, δες domicile conjugal, με μπάρμαν.
    http://www.cinemaetc.com/donnees-citations.html

  27. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 26 Τι βγάζει η επιστήμη! Τσ τσ τσ τσ τσ!

  28. Εδώ, στο 04:58

    Όλη η ταινία, σε συνεχόμενο πλέιλιστ

  29. Έχω δει περιπτώσεις που το καθόλου χρησιμοποιείται στην καθαρεύουσα με την έννοια του ολοκληρωτικά αλλά πιστεύω πως αυτό οφείλεται περισσότερο σε κάποιο «ευπρεπισμό» του καθόλα παρά στον ορισμό και τη χρήση που δίνει πχ ο Δημητράκος (σελ 289 στο 7ο pdf, 3518 στον Ζ τόμο).

  30. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 28 Τα θαύματα δεν έχουν τέλος!

    Πώς το ‘κανες, βρε θεέ της μπάλας, ν αρχίζει το γιουτουμπάκι από το επίμαχο σημείο;

  31. Ηλέφ, #t=298 (παίρνει και σκέτα δευτερόλεπτα, χωρίς να θέλει m και/ή s)

  32. Κώστας Αδαμόπουλος said

    #29 το καθόλου με την έννοια του ολοκληρωτικά το χρησιμοποιούσε η μακαρίτισα η γιαγιά μου η μανιάτισα, πχ στη φράση «είναι καθόλου τρελός» που σήμαινε ότι κάποιος είναι θεόμουρλος. Και η γιαγιά είχε πάει ενάμισι χρόνο σχολείο.

  33. gbaloglou said

    «και πάντοτε η μύτη σου οσμάται την κοπρέαν
    και ανασκάπτει τα πηλά διόλου και τα βούρκα»

    [Πρόβατο προς γουρούνι, Διήγηση Τετραπόδων, 446-447]

  34. #32 Αδαμόπουλε επίσης λέμε συχνά και καθ’ όλη τη διάρκεια. Η σύγχυση λοιπόν στη χρήση του καθόλου έχει προφανή αίτια όταν γίνεται ταυτόχρονη χρήση της μιξοβάρβαρης καθαρεύουσας με τη δημοτική.

  35. sarant said

    Με την έννοια του ‘ολοκληρωτικά’ υπάρχει πάντα το ολωσδιόλου.

  36. gbaloglou said

    Αν πιστέψουμε το Λεξικό Κριαρά η χρήση «διόλου» = «πλήρως» δεν είναι δημώδης. Αυτό το δέχομαι για το παράδειγμα από την Διήγηση των Τετραπόδων, όπου το «διόλου» του στίχου 447 φαίνεται να σημαίνει «πάντοτε» (σε πλήρη συμβατότητα με τον στίχο 446). Στο TLG βρίσκω όμως ξεκάθαρα παραδείγματα του «διόλου» = «πλήρως» στο Ονειροκριτικό του Αχμέτ (δημώδες αλλά όχι μεσαιωνικό), σε Πρακτικά Μοναστηριών, και στην παραλλαγή Ζ του Διγενή Ακρίτα: «Ὁ τόπος μέν, κυρία μου, ἔνθα τὴν κόρην εἶδον, ὑπάρχει δυσκολώτατος καὶ στενωπὸς διόλου» (3331), «τῇ ῥάβδῳ διακέφαλα τοῦτον ἐγὼ πατάσσω, καὶ εἰ μὴ ταύτην ἔσκεπε διόλου τὸ σκουτάριν, σῶον οὐκ ἔμενεν ὀστοῦν ἐν ταύτῃ τὸ παράπαν» (3072). Φυσικά πέφτουμε σε πολύ βαθειά νερά προσπαθώντας να αποφασίσουμε τι είναι δημώδες και τι δεν είναι, και μάλιστα σε χρονική περίοδο που ξεπερνά την χιλιετηρίδα, οπότε λέω να σταματήσω κάπου εδώ* 🙂 [Αλλά θα είχε πολύ πλάκα να μαζέψει κάποιος 10-20 χρήσεις ανάλογες της παρούσης και να τις χρησιμοποιήσει ως διαχρονικά κριτήρια του δημώδους!]

    *αλλά ας δούμε και άλλα παραδείγματα (μη έχοντας και τίποτε άλλο να κάνουμε μερικοί μερικοί):

    «Τοῦτο ποθῶ καὶ ὀρέγομαι, θέλω το ἀπὸ σένα,
    ὅτι νὰ ζῆς ἀπὸ τοῦ νῦν ἀτάραχος διόλου,
    ποσῶς μὴ ἔχεις μέριμναν ἢ ταραχὴν καθόλου,
    ἀλλὰ τρυφὴν καὶ ἀνάπαυσιν μετὰ καὶ τῆς μητρός μου”

    [Βυζαντινή Αχιλληϊδα 114-117 — και «διόλου» και «καθόλου», αλλά το πρώτο χρονικό, το δεύτερο αρνητικό]

    «Ἔβλεπε δὲ καὶ ἐγνώριζε ἐκεῖνον τὸν Γιαγούπην,
    ἄνθρωπον ἀνυπόστατον, ὅλως διόλου τοῦρκον»

    [Χρονικόν Τόκκων 1181-1182 — πρώιμη εμφάνιση του «ολωσδιόλου»]

    «Ὦ ἀδικώτατε κριτά, εἰς τὸν Θεὸν ἐλπίζω
    να πέσης μέσα στὸν βυθὸν τῆς ἐρωτοαγάπης
    καὶ εἰς τὸ ῥεῦμα τοῦ νεροῦ να πνιγῆς, ν’ ἀποθάνης,
    ὅτι καὶ τὴν καρδίαν μου ἀπέκαυσας διόλου.»

    [Βέλθανδρος και Χρυσάντζα» 637-640 — θα μπορούσε βέβαια να είναι και χρονικό το «διόλου»]

    «Ὁ φθόνος, τὸ κακὸ θηρίον, ἐμπῆκεν εἰς Ρωμαίους,
    ἀπέσω εἰς καρδίας των ἐρίζωσεν διόλου.»

    [Ιστορία Βελισσαρίου (παραλλαγή Λιμενίτη 17-18) — αμφίβολη και εδώ η χρήση]

    «σὺν κόσμῳ πολλῷ ἱστάμενον καὶ διόλου ὑγιῆ καὶ ἔμφρονα καὶ καθαρᾷ τῇ γλώττῃ διηγούμενον κατὰ μέρος τήν τε τοῦ ἁγίου ἐπιστασίαν καὶ τὰ λοιπὰ τῆς παραδοξοποιίας»

    [Βίος Αγίου Νίκωνος (χειρόγραφο Κουτλουμουσίου σ. 236 — δύο συνολικά χρήσεις, αμφότερες στην ίδια σελίδα)]

  37. sarant said

    Γιώργο σ’ ευχαριστώ. Το παράθεμα από την Αχιλληίδα είναι πολύ ενδιαφέρον!

  38. sarant said

    Στη σημερινή (20.7.2010) Ελευθεροτυπία, στις αθλητικές στήλες, ο τρόμος της διπλής άρνησης ξαναχτυπά. Σε σχόλιο του Γ.Ντ.
    http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=20/07/2010&id=184978
    διαβάζουμε, σε σχέση με το ενδεχόμενο μεταγραφής του Σχορτσανίτη στον ΠΑΟ:
    «Παρεμπιπτόντως, το να προκύψει μια τέτοια «συζυγία» είναι διόλου απίθανο»

    Φυσικά, εννοούν «δεν είναι διόλου απίθανο», δηλαδή «είναι πολύ πιθανό».

  39. Μαρία said

    >Φυσικά, εννοούν “δεν είναι διόλου απίθανο
    Ή
    διόλου απίθανο να προκύψει…

  40. voulagx said

    Εγω καταλαβα οτι ειναι εντελως απιθανο να προκυψει αυτη η «συζυγια» ( πολυ μ’ αρεσε η «συζυγια»)!! 😳

  41. gbaloglou said

    δυϊκότητα 🙂

  42. voulagx said

    Και μαλιστα συζυγης! 😛

  43. #5 κ.ε. Βουλάγξ, ορίστε, σου βάλανε κι επεξηγήσεις στα κουτάκια (φούσκες στο mouseover)… 🙂

  44. ΑΜΑΝΤΑ said

    Άμα ρθει κανένας σας εδώ, καμιά φορά, να πάμε πουθενά, να φάμε τίποτα!

  45. Ηλεφούφουτος said

    σχ 31

    Νομίζω ότι τό ‘πιασα, αν και βλέπω ότι με τα σαδομαζοχιστικά (m και s) δεν λειτουργεί καθόλου. Εκείνο όμως που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί μόνο με τη δίεση από το σάιτ που μου έδωσες δουλεύει (την κάνω κοπιπαστάδα), ενώ με τη δίεση του δικού μου πληκτρολογίου όχι.

  46. voulagx said

    #43 Thanx, Stazybo! 🙂

  47. voulagx said

    Stazybo, παλι δεν βγηκε το λινκ πανω σε λεξη, ηθελα να βαλω αυτο: http://www.youtube.com/watch?v=puunr0R7QrY&feature=related

  48. θενκς, μαν. Τα έχω αυτά όλα κατεβασμένα από έναν ιστορικό FTP Server. Καμιά σαρανταριά γίγα…

  49. voulagx said

    #48 «Καμιά σαρανταριά γίγα…»!!! Προφανως εννοεις βιντεο-αρχεια, ολη η δισκογραφια του σε mp3 ειναι γυρω στα 5 γιγα. Δουλευεις με το μουλαρι ή κατι αλλο;

  50. Η επίσημη δισκογραφία του είναι παρατεταγμένη σε βινύλια και σιντί στη θέση της. Μιλάω για βίντεο, ναι, αλλά και άπειρα μπούτλεγκ…

  51. gbaloglou said

    #44:

    οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος 🙂

  52. voulagx said

    #51 συμφωνω, γι’ αυτο αφου φαμε τιποτα, να πιουμε και κανενα κρασι ή καμμια μπυρα! 🙂

  53. #45 Δουλεύει μια χαρά και με λεπτά και δευτερόλεπτα.

    Η δίεση* μία είναι, δεν ξέρω τι παίζει με το πληκτρολόι σου… Μήπως είναι άλλη η διάταξή του; Αλλά άμα στη δείχνει δίεση, δίεση πρέπει νάναι.

    * γνωστή και ως hash, και ως κάγκελο…

  54. gbaloglou said

    #52:

    αφού φάμε διόλου, να πιούμε καθόλου;

  55. gbaloglou said

    Παρεμπιπτόντως, βλέπω τώρα στο Λεξικό Κριαρά ότι, σε αντίθεση με το «διόλου» = «πλήρως», το «καθόλου» = «πλήρως» EINAI — ή έστω ήταν* — δημώδες: ο Καλλίμαχος για παράδειγμα περιγράφεται ως «άζυξ, άγαμος, ελεύθερος καθόλου» («Καλλίμαχος και Χρυσορρόη» 852), ενώ στον «Πόλεμο της Τρωάδος» έχουμε «πανίν ευγενικόν, ολόχρυσον καθόλου» (700), κλπ κλπ.

    *βλέπετε πάντως επ’ αυτού και σχόλιο #32 🙂

  56. Στην Κρήτη λέμε από ύστερα κι εννοούμε από πριν, κι ένα δυο ακόμη που δεν θυμάμαι τώρα. Κάποιος μπορεί να αναφέρει κι ότι λέμε πράμα κι εννοούμε τίποτα.

    Στ’ αγγλικά, έχουμε και τα αυταντώνυμα. Στα ελληνικά; με ποια ονομασία;

  57. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Ο τίτλος του κειμένου μού έφερε στο νου τον Alphonse Allais (Αλφονς; Αλφόνσος; Αλέ; Αλλαί; 1854-1905), που έγραφε, αδιάκοπα, άρθρα και χιουμοριστικά διηγήματα με τα οποία πλημμύριζε τις καθημερινές εφημερίδες της εποχής του. Κάθε τόσο σχημάτιζε μ’αυτά τόμους, που κυκλοφορούσαν με απίθανους τίτλους, όπως «2 και 2 κάνουν 5», «Η ομπρέλα της ενωμοτίας». Σ’αυτό το τελευταίο είχε γράψει τον εξής πρόλογο: «Εξέλεξα αυτό τον τίτλο για δύο λόγους. 1ο Δε γίνεται λόγος σ’αυτό το βιβλίο για κανενός είδους ομπρέλα και 2ο Πουθενά δε διαπραγματεύομαι το σπουδαίο ζήτημα της ενωμοτίας»…

    Πέραν τούτου, η γαλλική γλώσσα έχει την έκφραση «sans tambour ni trompette» (Χωρίς ταμπούρλα και τρομπέτες) (πρβλ. το δικό μας Δίχως τυμπανοκρουσίες) που είναι τροπικό επίρρημα και σημαίνει χωρίς θόρυβο, διακριτικά, κρυφά. Στο Εxpressio διαβάζω πως η έκφραση γεννιέται γύρω στο 1650. Όταν τα στρατεύματα επιτίθενταν στον εχθρό, συνοδεύονταν από μουσικούς (βασικά με ταμπούρλα και τρομπέτες) που είχαν το μέλημα να βάζουν λίγο βάλσαμο στην καρδιά αυτών που πήγαιναν στο σφαγείο. Σε περίπτωση αποτυχίας, η οπισθοχώρηση μπορεί και να συνοδευότανε, κι αυτή, απ’όσους μουσικούς είχαν απομείνει. Όταν όμως το στράτευμα τρεπόταν σε φυγή όσο πιο διακριτικά γινόταν, εξυπακούεται πως ήταν αδιανόητο να προστεθεί κι ο παραμικρός θόρυβος. Τότε, οι στρατιώτες έφευγαν δίχως ταμπούρλα ούτε τρομπέτες.

    Και ο Βολταίρος χρησιμοποιεί την έκφραση: «Ne me citez point, je vous en prie ; il faut aller au secours de la place sans tambour et sans trompette». (Voltaire, Correspondance)

    Τέλος, για την καλλιτεχνική πλευρά, διαβάζω στη Βικιπαίδεια στο Sans tambours ni trompettes:

    1. Γαλλικό φιλμ του Roger Blanc (http://fr.wikipedia.org/wiki/Roger_Blanc) (1950).
    2. Γαλλογερμανικό φιλμ του Helmut Kaütner (http://en.wikipedia.org/wiki/Helmut_K%C3%A4utner) (1959).
    3. Μουσικό λεύκωμα του Rit (http://www.ritlesite.fr/) (2009). (Πολύ γλυκός δίσκος!…)

  58. sarant said

    Καλά κάνατε που θυμηθήκατε τον Αλέ. Να βάλουμε και κανέναν πίνακά του, όπως το μάζεμα ντομάτας στις όχθες της Ερυθράς Θάλασσας από αποπληκτικούς καρδινάλιους:
    http://ventmarin.free.fr/passion_tomates/tomate_et_arts_plastique/alphonse_allais_recolte_tomate.htm

  59. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Πράγματι, οι αποπληκτικοί είναι.. εκπληκτικοί! Εμπνευσμένοι απ’αυτούς, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε έναν πίνακα με τους δικούς μας ρασοφόρους να μαζεύουν κάρβουνα, ας πούμε, στο Βατοπέδι…

  60. Γιάννης Καλατζής said

    Γεια σας,

    Σχετικά με την προέλευση του «Χωρίς τρομπέτες και ταμπούρλα», απ’ ότι φαίνεται είναι του Tristan Bernard (εξ ου και η σύγχυση ίσως με τον Μπέρναρντ Σω), Γάλλου πεζογράφου (1866-1947).

    Ας είναι καλά το Google… Δείτε εδώ:

    https://scribium.com/jean-christophe-gruau/a/lhumour-de-tristan-bernard/

    και:

    https://books.google.gr/books?id=eck1AQAAQBAJ&pg=PT92&lpg=PT92&dq=writer+title+trumpets+drums+anecdote&source=bl&ots=XZBD1pPxDX&sig=WLdPGB-t6HFJCCOl-Ktu9g34gpY&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjypNS6gvPLAhXqC5oKHWjRCt0Q6AEIKDAC#v=onepage&q=writer%20title%20trumpets%20drums%20anecdote&f=false

  61. sarant said

    Καλημέρα, πολύ χαίρομαι που ύστερα από έξι χρόνια φαίνεται να ξεδιαλύνει (κι αυτό) το αίνιγμα.
    Θα το κοιτάξω με περισσότερη προσοχή.

    Ευχαριστώ πολύ, φίλτατε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: