Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ακόμα λίγα για το ποδόσφαιρο

Posted by sarant στο 3 Αυγούστου, 2010


Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημ. Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε σήμερα στην εφημ. Εμπρός της Μυτιλήνης και αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου άρθρου του, που το είχαμε παρουσιάσει και εδώ -μάλιστα, υπάρχει κι ένα στοιχείο αναπληροφόρησης (ελληνιστί φίντμπακ, η πλάτη του φιδιού) διότι απαντάει συνοπτικά σε κάποια προηγούμενα σχόλια.

Αν έχω γίνει όψιμος εραστής της Νέας Τεχνολογίας είναι, μεταξύ άλλων, γιατί με θέλγει η αμεσότητά της. Όπως το πρόβλεψα, το σημείωμά μου για το ποδόσφαιρο, που δημοσιεύθηκε πριν μία βδομάδα σ’ αυτήν εδώ τη στήλη, ενόχλησε πολλούς που το διάβασαν. Οι μόνοι όμως που απάντησαν αμέσως είναι όσοι το διάβασαν ψηφιοποιημένο. Γιατί πολλά σημειώματά μου, παράλληλα με την καταχώρησή τους στις σελίδες του «Εμπρός», αναρτώνται και σε δυο ιστολόγια: στο http://www.sarantakos.wordpress.com και στο http://www.tofistiki.wordpress.com/.
Λοιπόν, όλες οι σχετικές παρατηρήσεις, σύμφωνες ή αντίθετες με τις απόψεις του σημειώματος, προέρχονται από αναγνώστες των ιστολογίων και όχι από αναγνώστες του «Εμπρός». Γιατί το «Εμπρός» κυκλοφορεί μεν και σε ηλεκτρονική μορφή, αλλά η οποία δεν έχει, ούτε θα μπορούσε άλλωστε να έχει, χαρακτήρα ιστολογίου.
Ας αφήσω όμως τις αρετές και τα πλεονεκτήματα της νέας τεχνολογίας και ας έρθω στις παρατηρήσεις των αναγνωστών. Σε γενικές γραμμές συμφωνούν με το πνεύμα του σημειώματος, ότι δηλαδή το ποδόσφαιρο είναι θέαμα και επιχείρηση, κάποιοι όμως προσθέτουν το μπάσκετ, το βόλλεϋ και άλλα «ομαδικά αθλήματα» σε αντιπαράθεση με τα ατομικά αθλήματα του στίβου, που δεν προσφέρονται για οικονομική εκμετάλλευση.
Εκεί που διαφωνούν ορισμένοι, είναι αν οι μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες προσπορίζουν στον κάτοχο του κρίσιμου πακέτου των μετοχών, πέρα από το κύρος και την επιρροή, και μεγάλα κέρδη και αναφέρουν ονόματα οικονομικών παραγόντων, που όταν έμπλεξαν με το ποδόσφαιρο έχασαν λεφτά. Φυσικά άλλοι αναγνώστες υποστηρίζουν πως τα λεφτά που κερδίζουν οι εν λόγω παράγοντες δεν εμφανίζονται πουθενά ως κέρδη. Πρόκειται δηλαδή για μαύρο χρήμα.
Μου άρεσε πάντως ο προσδιορισμός ενός αναγνώστη: ο νέος πρόεδρος του «Παναθηναϊκού της Αριστεράς και της Προόδου».
Ο Ουμπέρτο Έκο λέει κάπου πως οι κάθε είδους ακτιβιστές, συνδικαλιστές και γενικά όλοι οι διαμαρτυρόμενοι ή διεκδικούντες, για οποιονδήποτε λόγο, μπορούν να κάνουν κατάληψη σε ένα υπουργείο, σε ένα πανεπιστήμιο, σε ένα εργοστάσιο, αλλά δε θα αποτολμούσαν να κάνουν κατάληψη σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου ή σε μια εκκλησία.
Αυτό δείχνει τη δύναμη που έχει στο πλήθος το ομαδικό αυτό άθλημα. Μη νομίζετε όμως πως το ποδόσφαιρο είναι το μοναδικό δημοφιλές άθλημα στον κόσμο. Είναι σε ορισμένες μόνο χώρες. Στη Γαλλία, να πούμε, ξέρετε ποιο είναι το δημοφιλέστερο θέαμα: ο ετήσιος γύρος της Γαλλίας με ποδήλατο. Συγκεντρώνει εκατομμύρια θεατές και αναφέρονται περιπτώσεις που οι ρυθμιστές της κυκλοφορίας σταμάτησαν πορεία στρατιωτικών αρμάτων μάχης, που εκτελούσαν γυμνάσια, προκειμένου να περάσουν πρώτα οι ποδηλάτες!
Στην Ισπανία πάλι, το δημοφιλέστερο θέαμα είναι οι ταυρομαχίες. Εκεί να δείτε πόσες χιλιάδες συρρέουν να απολαύσουν τη θανάτωση ενός ζώου, που έχουν προηγουμένως εξαγριώσει με κατάλληλο τρόπο. Τηρουμένων των αναλογιών, οι ισπανικές ταυρομαχίες δε διαφέρουν πολύ από τους ρωμαϊκούς αγώνες μονομάχων. Αναφέρεται πως ο Κικέρων, όσες φορές ήταν υποχρεωμένος, λόγω αξιώματος, να παρευρίσκεται σε αγώνα μονομάχων, διάβαζε ένα βιβλίο που είχε μαζί του χωρίς να ρίξει ούτε βλέμμα στην αρένα.
Οι ιστορικοί ισχυρίζονται πως οι ταυρομαχίες κατάγονται από τα μινωικά «ταυροκαθάψια». Και αυτά ήταν δημοφιλές θέαμα και σ’ αυτά πρωταγωνιστούσε ταύρος. Ποια διαφορά όμως! Στα ταυροκαθάψια ο ταύρος δε θανατωνόταν και ο «ταυρομάχος» χόρευε ή έκανε ακροβασίες πάνω στη ράχη, το κεφάλι και τα κέρατα του ζώου, με κίνδυνο της δικής του ζωής, χωρίς να πειράζει το ζώο. Να γιατί αγαπώ τους Αρχαίους ημών…
Είναι πάντως παρήγορο σημάδι πως το κοινοβούλιο της Καταλονίας, μιας από τις 20 ομόσπονδες πολιτείες της Ισπανίας, ψήφισε την απαγόρευση των ταυρομαχιών, αψηφώντας τη θύελλα των διαμαρτυριών που προκάλεσε η απαγόρευση.

6 Σχόλια προς “Ακόμα λίγα για το ποδόσφαιρο”

  1. ΣοφίαΟικ said

    Δεν θα έβαζα στα αθλήματα την ταυρομαχία, αλλά και η ταυρομαχία έχει το σκοτεινό της παρασκήνιο, όπως και το σούμο και ο γύρος της Γαλλίας και κάθε θέαμα που υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα.
    Παρεμπιπτόντως, και τα Κανάρια έχουν απαγορεύσει την ταυρομαχία, αλλά νομίζω ήταν τυπικό αυτό, γιατί δεν υπάρχει σχετική παράδοση.

  2. gbaloglou said

    Ταυροκαθάψιοι είναι και οι Πορτογάλοι (δεν σκοτώνουν ούτε τραυματίζουν τον ταύρο, απλώς τον ταλαιπωρούν λίγο).

  3. ΝΜ said

    Και όμως ο καλός δάσκαλος Ουμπέρτο Εκο έπεσε έξω.
    131 πολίτες με την επιμονή τους κατάφεραν πέρσυ το αδιανόητο. Δεν «κατέλαβαν» βέβαια ένα γήπεδο, αλλά κατάφεραν να εμποδίσουν το χτίσιμό του μέσα στον Ελαιώνα της Αθήνας (μαζί και τα εμπορικά κέντρα και τα δημαρχιομέγαρα που το συνόδευαν).
    Ολως τυχαίως, ένας τουλάχιστον εξ αυτών υπήρξε κάποτε και μαθητής του Εκο.

  4. Σχετικά κακή είναι η ύπαρξη οικονομικών συμφερόντων στον αθλητισμό, ας μην το κάνουμε το θέμα πολιτικό. Φερ’ εἰπεῖν στα αθλήματα της αυτοκίνησης το χρήμα κινεί τόσο το άθλημα όσο και την εξέλιξη του, αποτελεί κίνητρο προόδου καθώς στην Φ1 συνευρίσκονται όλες οι επιστήμες και όλη η γνώση της ανθρωπότητας. Το πρόβλημα είναι όταν ένα άθλημα δεν προάγει το ήθος αλλά τον όχλο και το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς του όχλου.
    Γενικά όμως πάσχουμε πολιτισμικά, θα αργήσει πολλά χρόνια ακόμη η επανάληψη περιστατικού αντιστοίχου της απαγόρευσης συμμετοχής σε ολυμπιακούς των Λακεδαιμονίων. Σήμερα το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και απλά βρίσκει νομικά ερείσματα για να νομιμοποιηθεί. Πολύ φοβάμαι ότι αυτό που συνέβη στην αρχαιότητα είναι ανεπανάληπτο.
    Σήμερα η αυτοθυσία θεωρείται μαλ… και ο ηρωισμός ουτοπία. Το πρόβλημα επομένως δεν είναι των αθλημάτων αλλά των θεατών που δεν βλέπουν το αθλήματα ως ψυχαγωγία αλλά ως τρόπο εκτόνωσης ενστίκτων κατά τα Ρωμαϊκά πρότυπα.
    Γενικότερα έχει να κάνει με την περί χρόνου, ευδαιμονισμού και μακροζωίας αντίληψη, γιαυτό και θαυμάζουμε τα αρχαία αγάλματα που αναπαριστούν νέους σε στιγμές κλέους εν αντιθέσει με τα σύγχρονα που απεικονίζουν χούφταλα διαφημίζοντα και διαιωνίζοντα την εξουσία τους δια της αιωνιότητας των μαρμάρων.
    Εν ολίγοις, έχουμε χάσει το νόημα της ζωής.

  5. Μπουκανιέρος said

    Πολύ συζητήσιμη η ιστορική σχέση ταυρομαχιών και «ταυροκαθαψιών» – για τη δεύτερη περίπτωση δε νομίζω ότι ξέρουμε και πολλά σίγουρα πράματα.

    Όσο για τους «μινωίτες», πολλά πράγματα είναι αμφίβολα, ξεκινώντας από την ύπαρξή τους (τουλάχιστον έτσι όπως την εννοούν όσοι χρησιμοποιούν τη λέξη χωρίς να είναι πονηρεμένοι), πάντως με καμία έννοια, νομίζω, δεν μπορούν να θεωρηθούν «Ημών».

    Κι όσο για τους κανονικούς Ημών (τέλος πάντων…), από μακέλεμα ζώων -και ανθρώπων- άλλο τίποτα…

  6. #5 Προφανώς αναφέρεσαι στις θυσίες και τους οιωνοσκόπους.
    Ερώτηση: τι τα έκαναν τα σφάγια; Μήπως τα έτρωγαν; Αν ναι, αυτό δεν κάνουμε και εμείς;
    Η διαφορά είναι ότι εμείς τα σκοτώνουμε από συνήθεια και κεκτημένη ταχύτητα χωρίς καν να νοιώθουμε τη ζωή που αφαιρούμε ενώ οι αρχαίοι αυτήν την ζωή που αφαιρούσαν την θεωρούσαν τόσο πολύτιμη που αφιέρωναν την σφαγή στους θεούς. Πέραν τούτου έτρωγαν ελάχιστο κρέας συγκριτικά με εμάς.
    Εκτός αν σε ενοχλεί η εικόνα του θυσιαστηρίου με τα αίματα. Σε αυτήν την περίπτωση δεν έχεις παρά να δεις τους ποταμούς αίματος στα σύγχρονα σφαγεία όπου εκτός των άλλων τα ζώα βασανίζονται πριν και μετά θανάτου.
    Αν δούμε δηλαδή τις θυσίες από άλλη οπτική ήταν πολύ πιο φιλοσοφημένες από τις δικές μας σύγχρονες δολοφονίες και γενοκτονίες ζώων.
    Δες αυτό το βίντεο και μετά πες μου ποιους θεωρείς πιο βάρβαρούς, εμάς ή τους αρχαίους; http://video.google.com/videoplay?docid=-5165231031895551470#

    Το μυστικό για να κρίνουμε τους αρχαίους είναι να αποτοξινωθούμε από την σύγχρονη προπαγάνδα. Εμείς είμαστε εντελώς αποξενωμένοι από τη φύση, από τις δυνάμεις της και από την μαγεία της. Δεν έχουμε καμία σχέση με τον ιδρώτα και το χώμα, σιχαινόμαστε τον θάνατο, φοβόμαστε την ζέστη και το κρύο και έχουμε ξεχειλίσει από λίπος και ξίγκια. Ζούμε στον αποστειρωμένο μας κόσμο και κάνουμε τους σοφούς αλλά από τη σοφία έχουμε πάρει οριστικό διαζύγιο εδώ και αιώνες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: