Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μνήμη Νίκου Κατσικάρου

Posted by sarant στο 19 Αυγούστου, 2010


Το κείμενο αυτό του πατέρα μου, Δημ. Σαραντάκου, θα δημοσιευτεί στο περιοδικό «Μάνη». Η φωτογραφία παρακάτω είναι από την τελευταία δικιά μου επίσκεψη στο πατρογονικό μας σπίτι, στο χωριό Γέρμα Λακωνίας, πριν από κάμποσα χρόνια.

Τις πρώτες μέρες του Αυγούστου βρεθήκαμε οικογενειακώς στη Μάνη. Είχα αρκετά χρόνια να έρθω στα πατρογονικά μου και με ξάφνιασε ευχάριστα η αλλαγή προς το καλύτερο, που διαπίστωσα, σε όλα τα πεδία, όχι μόνο στις υποδομές (άνετοι καλοφτιαγμένοι δρόμοι, δίκτυα ηλεκτροδότησης και ύδρευσης, πολύ ωραία κτίσματα), αλλά και στο εποικοδόμημα, στον πολιτισμό. Παρακολουθήσαμε θεατρικές παραστάσεις,  και συναυλίες, επισκεφθήκαμε εκθέσεις ζωγραφικής και γλυπτικής, απολαύσαμε το πρωτότυπο «Φεστιβάλ Γευσιγνωσίας» στην Αρεόπολη και γενικά περάσαμε ωραία.

Μέναμε σε συγγενικό μας σπίτι στο Σκουτάρι και κολυμπούσαμε συνήθως στη θαυμάσια ακρογιαλιά της Αγίας Βαρβάρας, με την πεντακάθαρη θάλασσα της. Το πρώτο πράγμα που μου χτύπησε στο μάτι και με συγκίνησε ήταν η επιγραφή «Κατσικάρος» μιας ταβέρνας, εκεί στην ακτή, γιατί μου θύμισε έναν σπουδαίο άνθρωπο που είχα γνωρίσει στα νιάτα μου και που λεγόταν έτσι.

Φθινόπωρο του 1955. Μόλις είχα απολυθεί από τον Στρατό και οι καιροί ήταν δύσκολοι. Ειδικότερα εμείς οι χημικοί μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες, αντιμετωπίζαμε οξύτατο πρόβλημα ανεργίας, καθώς δεν είχε αρχίσει ακόμα ούτε η εκβιομηχάνιση, ούτε η ανοικοδόμηση, που σημάδεψαν τη δεκαετία 55-65.

Για να τα βγάλω πέρα και με την προοπτική να παντρευτούμε όσο πιο σύντομα γινόταν με τη γυναίκα μου, που ήταν ακόμα φοιτήτρια, έκανα τρεις δουλειές μαζί. Το πρωί δούλευα σε μιαν εταιρεία αντιπροσωπειών στην Αθήνα, το απόγεμα σε ένα μικρό εργοστάσιο ανθρακικού ασβεστίου στον Πειραιά και το βράδυ δίδασκα Χημεία, Φυσική και αντοχή υλικών στη νυχτερινή Σχολή Αρχιμήδης, επίσης στον Πειραιά.

Από τις τρεις απασχολήσεις αυτή μου άρεσε πιο πολύ. Ίσως η κλίση μου να ήταν να γίνω δάσκαλος. Ιδρυτής του «Αρχιμήδη» ήταν ο Τάσος ο Βουλόδημος, διευθυντής του δε εκείνη την εποχή ήταν ο  Δηγιάκομος, ένας πολύ ενεργητικός και δραστήριος άνθρωπος, αυτός όμως που με βόηθησε πολύ ήταν ο Νίκος ο Κατσικάρος, στενός φίλος του Βουλόδημου, λαμπρός εκπαιδευτικός και σπουδαίος άνθρωπος. Μου έδωσε πολύτιμες συμβουλές του, που τις θυμάμαι ακόμα

«Ο δάσκαλος» μου έλεγε «πρέπει να προσέχει τη συμπεριφορά του στην τάξη. Να είναι πάντα ήρεμος. Να μιλά με φωνή σταθερή, ούτε να την υψώνει άσκοπα και ούτε να βιάζεται. Πρέπει επίσης να προσέχει την εμφάνιση του. Και φτωχικά ρούχα κι αν φορά, να είναι καθαρά και φροντισμένα. Ακόμα και το μαντήλι του πρέπει να είναι πεντακάθαρο. Θα σε παρακολουθούν σαράντα ζευγάρια μάτια, που δεν τους ξεφεύγει τίποτα».

Με συμβούλεψε ακόμα πώς πρέπει να αντιμετωπίζω τις αναπόφευκτες αταξίες ή τις απόπειρες καζούρας των μαθητών. Όλα αυτά με βόηθησαν όχι μόνο να τα πάω πολύ καλά με τους μαθητές μου, πολλοί από τους οποίους ήταν σχεδόν συνομήλικοί μου και όλοι τους αυθεντικοί Πειραιώτες μάγκες, αλλά να κερδίσω την εμπιστοσύνη και την εκτίμησή τους. Όταν αργότερα ο Νίκος ίδρυσε δική του νυκτερινή σχολή, τον «Αναξαγόρα», μου ζήτησε να διδάξω εκεί και αμέσως πήγα κοντά του. Το πρώτο μου βιβλίο «Στοιχεία Χημείας», που κυκλοφόρησε το 1958 είναι έκδοση Αναξαγόρα.

Παρά τη διαφορά της ηλικίας, με τιμούσε με τη φιλία του, που κράτησε πολλά χρόνια, ακόμα και όταν η ζωή μας χώρισε. Τελευταίες πληροφορίες για τον Νίκο τις πήρα παρακολουθώντας μιαν εκδήλωση προς τιμήν του, που οργάνωσε στην πρώτη επέτειο του θανάτου του το εξαιρετικό «Μουσείο Μάνης» του Μιχάλη Κάσση, στο Νέο Φάληρο.

Αυτές όλες οι αναμνήσεις με κύκλωσαν μόλις αντίκρισα της επιγραφή της ταβέρνας. Ρωτώντας έμαθα πως πράγματι ανήκε σε συγγενείς του Νίκου Κατσικάρου και τελικά κουβέντιασα με δυο ανεψιούς του. Διαπίστωσα πως και οι δύο τον θυμούνται με αγάπη και τιμούν με  σεβασμό τη μνήμη του.

Νομίζω πως αυτό είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή ενός σωστού ανθρώπου, όπως ήταν ο Νίκος Κατσικάρος.

11 Σχόλια to “Μνήμη Νίκου Κατσικάρου”

  1. Το 2007 είχαμε κάνει διακοπές στο Σκουτάρι αλλά δυστυχώς δεν πρόσεξα την ταβέρνα αυτή…Πολύ καλό το άρθρο του πατέρα σου Νίκο, όπως πάντα!

  2. Μακάρι να ΄χαμε όλοι έναν τέτοιο μέντορα.

  3. Ηλεφούφουτος said

    sx. 2 μ’ αυτό το μαράζι θα πάω!

  4. voulagx said

    Sarant, Ο Κυριακος Κασσης ( αν θυμαμαι καλα το μικρο του, εχω ενα βιβλιο του για το μανιατικο ιδιωμα) εχει καποια σχεση με τον Μιχαλη Κασση;

  5. sarant said

    Σχεδόν σίγουρα ναι.

  6. αμάντα said

    Κύριε Δημήτρη,
    μόλις διάβασα το άρθρο για τον Κατσικάρο και είναι συγκλονιστικό να βιώνω την μεταφορά του προφορικού σας λόγου, σε γραπτό, ο οποίος διατηρεί εξ ίσου την ζωντάνια σας.
    Μεγάλη χαρά και τιμή μου που σας γνώρισα στο Σκουτάρι. Νιώθω μέρος της ιστορίας..
    Τους χαιρετισμούς μου σε σας, στην σύζυγο και σε όλη την οικογένεια.
    Αμάντα Κουγιούφα

  7. Τι μου θύμησες τώρα!
    Αυτή την σχολή είχα βγάλει και δεν αποκλείεται να με είχες διδάξει! χρονιές 1978-81 Ηλεκτρολόγος

  8. Μιχάλης Δημητρακόπουλος said

    Ο κυρ Νικος ο Κατσικαρος εχει γραψει το «Η βεντεττα εν Μανη»

  9. Συμπτωματικα, πριν λιγες μερες, ειχα την ιδια συζητηση για τον Ν. Κατσικαρο με τον πατερα μου, 86 ετων, τελευταιο διευθυντη του Αρχιμηδη πριν κλεισει! Μου μιλησε με τα καλυτερα λογια για τον ανθρωπο!

  10. Στελιος Φιλιππακος 13 Δεκεμβριου 2014 Συμπτωματικα επεσα στην σελιδα σας και διαβασα τα γραφωμενα σας. Τωρα ετυχε να φοιτησω σε αμφοτερες της σχολες και στον «Αναξαγορα» του Νικου Κατσικαρου αλλα και στον «Αρχιμηδη» στο τμημα εργοδ.ηλεκτρολογων του Τασου Βουλοδημου (ο οποιος εχρηματισε και δημαρχος Πειραια) και φυσικα τους γνωρισα πολυ καλα και τους ειχα και καθηγητας Τελευταιο ετος ημουν μεχρι 1969 αλλα δεν ετυχε να γνωρισω εσας Διευθυντης ειταν ο κυρ. Διακομος

  11. sarant said

    Καλησπέρα. Ο πατέρας μου τα έγραφε αυτά που ήταν καθηγητής στις σχολές αυτές αλλά πολύ παλιότερα από εσάς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: