Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Στρ (ΤΘ) Βελισσάρης Θεόδωρος: Θητεία. Μέρος Ι: Αυλώνας

Posted by sarant στο 15 Σεπτεμβρίου, 2010


Ο Θοδωρής Βελισσάρης μού έστειλε μια συλλογή από σύντομα πεζά του, που τα έγραψε κατά τη διάρκεια της θητείας του. Όπως λέει ο ίδιος, «Ούτε όσο ήμουνα, ούτε μετά, έλεγα ιστορίες από τον στρατό, εκτός αν με ρωτούσαν. Έγραφα όμως κάτι μικρά πεζά και τα ‘δινα σε μερικούς καλούς φίλους». Παλιότερα, στον ιστότοπό μου, είχα βάλει κάποια ποιήματά του, όμως τώρα ο ιστότοπος δεν έχει άλλο χώρο και μέχρι να βρω κάποια λύση δεν προσθέτω ύλη. Όμως, τα πεζά του Βελισσάρη μού άρεσαν, οπότε είπα να τα παρουσιάσω εδώ, σε τρεις δόσεις, γιατί το ιστολόγιο δεν σηκώνει να τα βάλω όλα μονομιάς’ άλλωστε κι ο ίδιος έχει χωρίσει τη συλλογή του σε τρία μέρη, ανάλογα με τους τρεις τόπους όπου υπηρέτησε (Αυλώνα, Πολύκαστρο, Βέροια).

Νεοσύλλεκτοι

Πρώτο θέμα μέχρι τώρα, στο καψιμί, στο φαγητό και στους θαλάμους, πλαισιωμένο με ψιθύρους ή τρανταχτά γέλια· το χέσιμο. «Ρουκέτες που βρίσκουν στόχο», «μια μεγάλη δίχως σάλιο», κι οι πιο καημένοι να γκρινιάζουν πέντε μέρες τώρα για μια κένωση που δεν ήρθε ακόμα. Φαίνεται πως οι λαβύρινθοι των αποχετεύσεων οδηγούν σε κάτι που μοιάζει με την ελευθερία.

Ο κ. Υπίλαρχος

«Η σχέση μου μαζί σας είναι παρόμοια με τη σχέση πατέρα και γιου» μας είπε, και νιώσαμε κάπως αυτή την παράδοξη συμπάθεια που ένιωθαν κάποιοι έγκλειστοι για τους βασανιστές τους, πριν συνεχίσει: «ή, σαν τη σχέση μου με τη γκόμενά μου. Στο τέλος, θα τη γαμήσω».

Αυγερινός κι αποσπερίτης

Εσύ αστεράκι που μας συντροφεύεις με συνέπεια, πρωί και βράδυ στην αναφορά, εσύ το ίδιο, Αφροδίτη, μου θυμίζεις τη λαμπρή δύναμη του λόγου και της γνώσης, εδώ, στην καρδιά του παραλόγου.

Γαλλική κουλτούρα

Εμπρός…! (δυναμικά)
Μουρς! (κοφτά).

Κατάθλιψη

Μού ‘δειξες το ανορθόγραφο μήνυμα της μάνας σου στο κινητό
«Αν τολμίσης να φηγεις από κει τοτε ξεγραψε μαι, να μην έρθης στο σπίτι. Αν όμος ολωκλιρόσεις τη θιτεία σε περιμαίνει μία έκπληξη».
Τόσα χρόνια πληγωμένος, με τα χάπια να σ’ αποβλακώνουν, μου γκρίνιαζες με την ευγενική φωνή σου καθημερινά για τους πιο απίθανους φόβους.
Κι αποφάσισες να φύγεις. Έμεινες στο παγκάκι στη σκιά και δεν κατέβηκες στην αναφορά. Μόλις σε αντιλήφθηκε, ένας υπίλαρχος σε σήκωσε προσοχή και σ’ έβριζε. Του εξήγησες ήρεμα κι έφυγε.

Δεν γνωρίζω πολλούς θεσμούς αρχαιότερους από τη μητρική σχέση και την ιεραρχία των πολεμιστών. Κι όμως, αυτό το ξεχασμένο απ’ τους ανθρώπους μεσημέρι, στάθηκες μπροστά τους και είπες το μεγάλο όχι.

Κι ας είχες ως το βράδυ αλλάξει γνώμη. Έτσι είναι η κατάθλιψη.

Άθεος

Ένας εξυπνάκιας Αθηναίος μου ‘πε γι’ αυτόν πως είναι μπουρτζόβλαχος και ζώο. Όταν δήλωσα άθεος στην ίλη με κοίταξε με απορία. Λίγο αργότερα, σε μια σκιά, μου μίλησε: «Συγγνώμη φίλε μου, αν θες, εξήγησέ μου γιατί είσαι άθεος». Μιλήσαμε για λίγο, με κοίταγε στα μάτια μ’ ενδιαφέρον και συχνά συμφωνούσε. «Συγγνώμη φίλε μου, αν θες…». Αυτός ήταν το ζώο ρε εξυπνάκια;

Φόβος

Κάτω απ’ τον ήλιο, μια πεταλούδα πετούσε χαρούμενα ανάμεσα σε ζυγούς και στοίχους, σχεδόν δροσίζοντάς μας με τους ίσκιους των μεγάλων φτερών της που έπαιζαν ζωηρά πάνω μας. Κι εμείς οι μαλάκες φοβηθήκαμε.

Αναφορά

Για να μας εντυπωσιάσουν, μας είπαν ότι η ώρα της αναφοράς είναι ιερή κι οφείλουμε σεβασμό, γιατί κάποτε σ’ αυτήν μετρούσαν τους νεκρούς. Κάποτε ε; Τους νεκρούς του σήμερα τους ξεχάσατε;

Ισότητα

Τι υπήρχε στην ψυχή σας ρε παιδιά, όταν λέγατε ότι δήθεν είχατε κάποιο πρόβλημα, κι έπεφταν πάνω μας βροχή όλες οι υπηρεσίες; Κι όταν ξεγλιστρούσατε και μέναμε μόνοι μας στην αγγαρεία; Και στη δική μου ψυχή τι υπήρχε όταν πήγαινα με τα μεταπτυχιακά μου κάποια πρωινά στο γραφείο της στρατολογίας και δεν μοιραζόμουν τον ιδρώτα σας; Για την ψυχή μας μιλάω ρε παιδιά.

Καλοί τρόποι

Έβριζε ο επιλοχίας στη στρατολογία ασταμάτητα, στ’ αστεία και στα σοβαρά. Και πέρασε κουρασμένη η καθαρίστρια έξω από την ανοιχτή πόρτα και άκουσε καθαρά τις χυδαιότητες του. «Ωχ» έκανε, «με άκουσε;». Γιατί απ’ όλα ντράπηκες ρε επιλοχία; Για την κρυφή ηδονή που ένιωσες επειδή μια γυναίκα άκουσε το χυδαίο σεξουαλικό υβρεολόγιό σου, ή για την κούρασή της;

Εκείνη

Σου διάβασα τα ποιήματά μου και παραπονέθηκες γιατί δεν έγραψα τίποτα για σένα. «Δεν είμαι στη λυρική φάση που απαιτεί ό έρωτας», αντέτεινα πολύ αδύναμα. Γιατί κατάλαβα ότι σ’ αυτές τις περιστάσεις, είναι καλό ν’ αμφισβητείς τον εαυτό σου, αλλά ποτέ την ομορφιά.

Άνθη του τίποτα

Σεπτέμβρης, ένα μήνα σχεδόν έκλεισα στο κέντρο. Βγήκα για δυο μέρες κι έρχομαι σε σένα. Ψάχνω στο δρόμο ένα λουλούδι να κόψω να σου φέρω. Μα δεν βρίσκω κανένα.

Το Βατερλό ενός γελοίου

Ρώτησα δυο δεκαοχτάρηδες φαντάρους από τη Χαλκίδα, στην έξοδο, καθ’ οδόν για την πόλη τους, γιατί επέτρεψαν οι κάτοικοι την ισοπέδωση του σπιτιού του Σκαρίμπα. Δεν τον είχαν καν ακουστά, κι αφού με κοίταξαν επιτιμητικά, συνέχισαν ατάραχοι τη φτηνή συζήτηση για βύσματα και μεταθέσεις.

Αγαθός γίγαντας

Ο μεγαλόσωμος και πράος πεζοναύτης γύρισε μούσκεμα απ’ τη σκοπιά στις 2 τα ξημερώματα. Έβρεχε καταρρακτωδώς στο φυλάκιο όλη τη νύχτα. Ρώτησε αν πήγε κανείς στους νεοσύλλεκτους αδιάβροχα. Ο αρχιφύλακας του απάντησε ξερά «όχι», και να κοιτάει τη δουλειά του. «Τη δουλειά μου θα κοιτάω τώρα ή να μη σπάσουν οι νεοσύλλεκτοι;», είπε, και πήρε τα αδιάβροχα κι έφυγε μέσα στο σκοτάδι. Την άλλη μέρα του έσφιξα το χέρι και δεν έβρισκα ούτε μία κουβέντα να πω που θα έφτανε στο ύψος των πράξεών του.

Ελεύθερος χρόνος

Στα ΚΨΜ, οι βιβλιοθήκες είναι πάντα κλειστές, αν όχι κλειδαμπαρωμένες.

Μια εκδοχή ισλαμικού παραδείσου

Μας δίναν και χαιρόμασταν κάποια πρωινά μέλι και γάλα, σαν τους ποταμούς μιας εκδοχής του παραδείσου. Και βλέπατε τον ουλαμό των εποπίνων και τις φανταζόσασταν έρμαια των ορέξεών σας. Ε λοιπόν, εκτός του ότι είναι φτιαγμένος με τίποτα, ο παράδεισός σας, θυμίζει την ίδια την κόλαση.

Ευέλπιδες

Έγινε εύελπις, κατά ομολογία του, για τα γαλόνια, κι επειδή ήθελε να είναι ανεξάρτητος από τον ξενοδόχο μπαμπά του. Κι εγώ όταν γράφω, κάτι σαν γαλόνια δεν προσδοκώ; Έστω από έναν αναγνώστη –Χαίρε Γιόζεφ Αττίλα! Όμως ανεξάρτητος ξέρω πως κανείς ποτέ δεν είναι. Κι ούτε καν τις λέξεις θέλω και ξέρω να διατάζω.

Εκπαίδευση

Είκοσι ενός ετών, με μια αγριόφατσα σχεδόν θεατρική, φώναζε στο πρόσωπό μου: «Πιο δυνατά! Ούτε η γιαγιά μου δεν σ’ ακούει!». Κι εγώ αναφερόμουν, χαιρετούσα, βαρούσα προσοχή ουρλιάζοντας (είχα κλειστό λαιμό για μια βδομάδα). Και σκεφτόμουν τα προβλήματα ακοής της γιαγιάς του. Η οποία ευτυχώς αν ήταν κάπου εκεί δεν θα τον άκουγε. Κι έτσι θα γλίτωναν κάπως, κι αυτός κι αυτή, τη ντροπή.

Εξοχή

Εδώ η κατάσταση είναι τέτοια ώστε οι μέλισσες τρέχουν στα σκουπίδια και όχι στα λουλούδια.

Σεξουαλική αντεπανάσταση

Εδώ η σεξουαλική καταπίεση είναι τόσο έντονη ώστε, αν όλοι δεν βρίζανε ολημερίς, το στράτευμα θα είχε τιναχτεί στον αέρα.

Παραμένοντες στη σιωπή

Άντε να βρεις διάθεση να γράψεις.

Όλα βαίνουν καλώς

Ο ένας μ’ έκανε για Αθηναίο ενώ είμαι βόρειος, κι ο άλλος με νόμισε είκοσι χρονών ενώ είμαι 29. Ο ένας υπέθεσε ότι δεν θα αρέσει ο Μπουκόφσκι σε μένα που τον θαυμάζω, κι ο άλλος μ’ έλεγε Θανάση αντί για Θοδωρή.

Εσύ αλφαμίτη, τα είπες όλα σωστά για μένα, τα είδες στα κατάστιχά σου, όμως την πύλη την κράτησες κλειστή.

Τα ορφανά

Λίγο πριν την παρέλαση της ορκωμοσίας ρώτησε ο υπίλαρχος να μάθει ποιοι θα είναι μόνοι σήμερα χωρίς κανέναν συγγενή ή φίλο. Σήκωσα κι εγώ το χέρι και μας είπε να τον βρούμε με το πέρας στη λέσχη αξιωματικών. Φαντάστηκα ότι μας λυπήθηκαν μες στη μοναξιά μας κι ότι θα μας επέτρεπαν να δροσιστούμε για λίγο σε κανέναν μπουφέ. Τελικά μας έβαλε όταν μαζευτήκαμε κουρασμένοι να μαζέψουμε μέσα στον ήλιο τις καρέκλες, και τα σκουπίδια που δημιουργούσαν οι άλλοι με τους δικούς τους. Φοβερή ήττα. Διψασμένοι και ξεχασμένοι ως εκεί που δεν πάει. Ένας από μας τα ορφανά, φίδιαζε ασταμάτητα, κουβάλησε το πολύ μία καρέκλα σε δυο ώρες, ενώ ένας άλλος τις έπαιρνε τέσσερις τέσσερις. Ποιος ήταν ο ηλίθιος, και ποιος ο πανηλίθιος, αναγνώστη;

Πρώτοι στους αγώνες

Δύο ήμασταν οι άθεοι στην ορκωμοσία, εγώ κι ένας κουκουές. Κάποιος έπρεπε να κάτσει μπροστά στο μικρόφωνο μας είπαν, κι ο άλλος από πίσω. Ντράπηκε με τόσο κόσμο και μου ζήτησε να κάτσω εγώ μπροστά. Συμφώνησα και μεταξύ σοβαρού κι αστείου του είπα χαμογελώντας: «έτσι, μπροστά στους αγώνες ο ελευθεριακός, όχι κρατικιστικός σοσιαλισμός». Ταράχτηκε. «Άσε με τελικά να μπω μπροστά αν γίνεται». «Εντάξει» είπα μέσα από τα δόντια μου κι έκανα πίσω.

(Το δεύτερο μέρος την άλλη βδομάδα)

Ούτε όσο ήμουνα,
ούτε μετά, έλεγα ιστορίες από τον στρατό, εκτός αν με ρωτούσαν. Έγραφα
όμως κάτι μικρά πεζά και τα 'δινα σε μερικούς καλούς φίλους.

54 Σχόλια προς “Στρ (ΤΘ) Βελισσάρης Θεόδωρος: Θητεία. Μέρος Ι: Αυλώνας”

  1. […] This post was mentioned on Twitter by Christos Stathis, Notis Toufexis. Notis Toufexis said: Διάβασε, αν θες: Στρ (ΤΘ) Βελισσάρης Θεόδωρος: Θητεία. Μέρος Ι: Αυλώνας http://bit.ly/aqoEIp […]

  2. Όμορφα και ξυπνούν αναμνήσεις.

    Και πόσο αλήθεια πως οι βιβλιοθήκες είναι κλειδαμπαρωμένες σ’ αυτόν τον στρατό που όλα χρεώνονται. Κι αν καταφέρεις και βρεις ποιος έχει το κλειδί και μπορέσεις κάποια στιγμή ν’ αποκτήσεις πρόσβαση, βλέπεις εκεί από την μία ένα πλήθος από πυκνογραμμένους τόμους για μάχες, στρατηγικές κτλ. κι από την άλλη μια αλλοπρόσαλλη συλλογή βιβλίων όπου μπορείς να βρεις το οτιδήποτε.

    Θυμάμαι πως σε μια τέτοια κλειδαμπαρωμένη βιβλιοθήκη βρήκα και διάβασα το σενάριο τής ταινίας «Μια αιωνιότητα και μια μέρα».

  3. filu said

    Ψιλοβλακειούλες είναι.

  4. ἐγὼ στὴν Βιβλιοθήκη τῆς ΣΕΑΠ εἶχα βρεῖ τὰ διηγήματα τοῦ Βιζυηνοῦ καὶ ψιλοδιάβαζα τὸν ἐλάχιστο έλεύθερο χρόνο. εἶχα καὶ δικά μου βιβλία βέβαια.

  5. Όντως ξυπνούν αναμνήσεις αλλά βγάζουν και κάποια απέχθεια. Κανείς δεν είπε ότι ο στρατός είναι μια ωραία εκδρομούλα. Σκέφτηκα και εγώ να γράψω σχόλιο του τύπου «τι ωραία που τα λέει» κλπ αλλά τελικά όχι, θα είμαι σκληρός.

    «Κι εγώ όταν γράφω, κάτι σαν γαλόνια δεν προσδοκώ;»
    Ακριβώς
    Ο κ. Υπίλαρχος
    Πολλές αμερικάνικες ταινίες. Αυτά δεν λέγονται στον Ελληνικό στρατό. Τα τελευταία 10 χρόνια τουλάχιστον.
    Άθεος
    Δηλαδή τι θέλει να πει ο ποιητής; Μάλλον πάσχει από εγωπάθεια ο άθεος ή από επιδειξιομανιακή αθεΐα.
    Αναφορά
    Δεν μετρούσαν μόνο τους νεκρούς, μετράνε και θα μετράνε τους νεκρούς. Τους νεκρούς όμως του στρατού όχι της ζωής. Σε ποιους νεκρούς αναφέρεται;
    Ισότητα
    Δεν μετράνε τα μεταπτυχιακά στο στρατό αγαπητέ, ούτε στον πόλεμο. Οι σφαίρες δεν κάνουν διακρίσεις. Εκτός αν τα έκανες για να τα επιδεικνύεις.
    Καλοί τρόποι
    Έχεις γράψει κάποιο πεζό και για τον υδραυλικό ή τον μανάβη που βρίζει ή έχει ειδικότητα στους επιλοχίες;
    Εκείνη
    Η ομορφιά όταν την συναντάς αποτυπώνεται στο μυαλό σου σαν όαση που λαχταρείς να βρεθείς έστω και για λίγο μέσα στην ξεραΐλα του στρατού. Εκείνη είχε δίκιο, για κάποιο λόγο είχες κολλήσει στο στρατό. Ίσως η άρνηση σου απέναντι του να συμπλήρωσε το είναι σου περισσότερο από εκείνη.
    Το Βατερλό ενός γελοίου
    Εσύ θα ήξερες αν ήσουν 18 χρονών; Σε άλλες περιπτώσεις ξέρεις να τονίζεις την ηλικία ή την γραμματική μόρφωση.
    Αγαθός γίγαντας
    Θα μπορούσε βέβαια να πάει τα αδιάβροχα ο δεκανέας αλλαγής. Οι σκοπιές στην Αυλώνα είναι όλες σκεπαστές εκτός ίσως από το υδραγωγείο που όμως δεν φυλάσσεται από νεοσυλλέκτους (αν θυμάμαι καλά). Ωστόσο μπράβο στο παλικάρι.
    Εκπαίδευση
    Έχεις τελικά κόλλημα με την ηλικία.
    Εξοχή
    Μέλισσες ή σφήκες; Οι σφήκες έλκονται από το κρέας (έστω και χαλασμένο)
    Όλα βαίνουν καλώς
    Όχι μόνον για εσένα. Βλέπεις η υπηρεσία του ΑΜ είναι να κρατάει την πύλη κλειστή.
    Τα ορφανά
    Δεν πειράζει. Εγώ καθάρισα εθελοντικά ένα βρομερό φρεάτιο όταν αντιλήφθηκα ότι οι περισσότεροι ήταν μαμμόθρεφτοι αλλά δεν το έκανα ποτέ ποίημα. Ούτε όταν βοηθούσα τον Ιγ. να στρώσει και να πετρελαιώσει το κρεβάτι του ή να ράψει το σήμα στη στολή του ή να δέσει τα κοδρόνια του. Ούτε και επεδείκνυα μορφωτική διαφορά όταν μαζευόμασταν όλοι μαζί και έπαιζα μουσική στα παιδιά…..

    Μέσα σε όλη αυτήν την άρνηση δεν είδα ούτε μια ενέργεια προσφοράς, κριτική, κριτική και πάλι κριτική. Ομάδα είναι ο στρατός και όχι άτομο. Όλη αυτή η «ποίηση» είναι ατομική, να το ξαναστείλουμε το παλικάρι στο στρατό μπας και μάθει. Η προσφορά δίνει αξία στην ταλαιπωρία. Όσο περισσότερο προσφέρεις τόσο περισσότερο ξεκουράζεσαι. Εμείς κάνουμε τη ζωή μας όμορφη, εμείς και άσχημη.

  6. Εξαιρετικό. Εξαιρετικό. Εξαιρετικό.
    Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει

  7. Δύτη αυτός που το είπε αυτό, μετάνοιωσε που δεν πήγε στρατό

  8. sarant said

    Στράβωνα, αυτός που το είπε αυτό, είπε πολύ αργότερα ότι μετάνιωσε που δεν πήγε στρατό. Αλλά ως προς τα μικρά πεζά, συμφωνώ με τον Δύτη, μ’ άρεσαν πολύ.

  9. Στράβωνα, σωστά τα λες και φέρνεις τα πράγματα στα ίσα – όμως χρειάστηκε να σε πιέσει η ματιά του Βελισσάρη για να τα πεις.

  10. Για τις βιβλιοθήκες στο Στρατό, επιτρέψτε μου να σας παραπέμψω σε ένα κείμενο με τίτλο «ένας στρατός βιβλία» εδώ: http://vivliothekarios.blogspot.com/2009/03/blog-post_23.html

    ΥΓ: Νομίζω πως «απαντά» στα περί προσφοράς που γράφει ο Στράβωνας… Μου άρεσαν και εμένα τα πεζά του Βελισσάρη, εξάλλου ο διάλογος που κάνει ο καθένας μας με ένα γραπτό όταν το διαβάζει(οι αντιρρήσεις, αφαιρέσεις, προσθήκες)είναινομίζω το ζητούμενο.

  11. Παλαίουρας said

    (Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη, δεν έχω σκοπό να γίνω troll, αλλά μια και ορισμένοι έχουμε επίσης κάνει θητεία – 18 μήνες – αποκτούμε δικαίωμα να σχολιάζουμε βάσει της δικής μας υποκειμένικής οπτικής γωνίας:)

    Ρε συ Θοδωρή, σιγά πια μη σκίσεις κανένα καλτσόν…

    (Μάλλον από τα πολλα μεταπτυχιακά δε γνώρισες πολλά πράγματα από την πραγματική ζωή και ακόμα και αυτή η αστεία θητεία είναι κάτι σαν σοκ;)

    Πολύ πιο ουσιαστικό:

    http://faeenamalaka.blogspot.com/2010/06/blog-post_22.html

  12. betatzis said

    Για την ανάρτηση : !!!

    Στράβωνα : Ο στρατός δεν είναι παρά μια ακόμα μπίζνα για να κυκλοφορεί εύκολο και μαύρο χρήμα, είτε σε πολύ μικρή, (π.χ. εργολαβίες ή προμήθειες στρατοπέδων), είτε σε πολύ μεγάλη (π.χ. εξοπλισμοί) κλίμακα. Η διαπίστωση αυτή, σε συνδυασμό με τον περιορισμό της ζωής μέσα σε ένα στρατόπεδο και τον κομπλεξισμό αυτών που ασκούν την εξουσία μέσα στο στράτευμα, δημιουργεί ένα «χαρμάνι» που δύσκολα το αντέχει ένας αξιοπρεπής άνθρωπος, ανεξαρτήτως ηλικίας ή μόρφωσης.

    Διάβασε «Την Στρατιωτική Ζωή Εν Ελλάδι» (1870), που περιγράφει τα ίδια ακριβώς πράγματα,εν τη γεννέσει του θεσμού του (τακτικού) ελληνικού στρατού. Πολύ μικρή γεύση εδώ http://anagnosi.blogspot.com/2008/11/401.html με περαιτέρω μικρές μόνο παραπομπές.

    Τις αξίες της προσφοράς, της αλληλεγγύης και της ισότητας, καλώς κάνεις και τις προβάλλεις. Είναι όμως αφόρητα ερασιτεχνική και δήθεν «ψυχολογίζουσα» η ερμηνεία σου, ότι τάχαμου επειδή ο συγγραφέας δεν προβάλει τέτοιες στιγμές, δεν υιοθετεί τις ίδιες αξίες. Για μένα απλώς διακρίνεται από την ίδια σεμνότητα που και σένα φαίνεται να διακρίνει (δεν το κάνει δηλαδή θέμα). Άλλωστε, δεν πρόσεξες και ούτε σχολίασες το υπέροχο «Κατάθλιψη». Ο συγγραφέας ήταν προφανώς ο μοναδικός φίλος που στήριζε τον ήρωα του διηγήματος. Ούτε τα «Ορφανά» κατάλαβες, αν θεώρησες ότι απλώς γκρινιάζει για την αγγαρεία.

    Όμως οι ιδέες της προσφοράς και της αλληλεγγύης, μέσα στο στρατό, γίνονται πράξη, ακριβώς για να μπορέσουν οι στρατευμένοι να αντέξουν την καταπίεση των συνθηκών. Αυτό δεν δικαιώνει το στρατό, το αντίθετο θα έλεγα εγώ. Το ίδιο ακριβώς, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, τόσο σε ό,τι αφορά την καταπίεση των συνθηκών, όσο και σε ό,τι αφορά την αλληλεγγύη, τις λίγες φορές που αυτή γίνεται πράξη, συμβαίνει και μέσα στις φυλακές.

    Δεν χρειάζεται να πάμε στρατό, ούτε βέβαια φυλακή, για να εφαρμόσουμε τις ιδέες αυτές και στην κοινωνική ζωή. Άλλωστε ότι είσαι «μέσα», το ίδιο είσαι και «έξω».

    Παρακαλώ να μην ξεφύγει η συζήτηση σε άσχετα γεωπολιτικά θέματα, εάν π.χ. είναι αναγκαίος ο στρατός ή όχι, λόγω «κακών γειτόνων» κλπ. κλπ. Το θέμα αυτό είναι άσχετο και δεν έχω και κατασταλλαγμένη άποψη, είμαι εντελώς αναρμόδιος. Η ανάρτηση ασχολείται με την λογοτεχνική έκφραση των συναισθημάτων ενός στρατευμένου, και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από κάποιον να μην έχει συναισθήματα ή να μην τα εκφράζει. Άλλωστε ο συγγραφέας επέλεξε τελικά να «υπηρετήσει», υφιστάμενος όλες τις συνέπειες, (π.χ. μην κρύβοντας την αθεϊα του), σε αντίθεση με διάφορους γόνους της «υψηλής κοινωνίας», που αποφεύγουν το στρατό, χρησιμοποιώντας την οικονομική τους επιφάνεια και τις γνωριμίες. Αν ένιωσε αυτά τα συναισθήματα, αυτή είναι η δική του αλήθεια, την οποία και με συγκλονιστικό και λιτό τρόπο εξέφρασε.

    Αλλά ακόμα και στο θέμα της αναγκαιότητας του στρατεύματος ή όχι, εάν μου επιτρέπεις μία νύξη, ο στρατός από τον οποίο κι εγώ και σύ περάσαμε, ο στρατός της «Στρατιωτικής Ζωής Εν Ελλάδι», ίδιος και απαράλλαχτος από το 1870 μέχρι σήμερα, δεν πρόκειται να μας σώσει σε περίπτωση σύρραξης. Ήδη ακούγονται φωνές για χρησιμοποίηση του στρατεύματος στην αντιμετώπιση «εσωτερικών εχθρών», (βλ. π.χ. δηλώσεις κάποιου Μάνου, κάποια Χριστούγεννα).

    Στράβωνα, καθαρά για λόγους αρχής, (δεν μου αρέσουν οι προκάτ διαδικτυακές διαφωνίες), δεν θα ανταπαντήσω σε πιθανή απάντησή σου. Μην ερμηνεύσεις την σιωπή μου καθ΄ οιοδήποτε τρόπο. Ένιωσα την ανάγκη να σε σχολιάσω, επειδή αδίκησες μια υπέροχη ανάρτηση. Έστω και αν δεν συμφωνείς με αυτό που «εκπέμπει» ο συγγραφέας, η λογοτεχνική της αξία είναι πολλών καρατίων. Μην μπλέκουμε την όποια «ιδεολογία», αφετηρία από την οποία προφανώς εσύ ξεκινάς, με την απόλαυση ενός κειμένου. Το ότι ο συγγραφέας λέει συγκλονιστικές ανθρώπινες ιστορίες, με λίγες λέξεις, σε αντίθεση με μένα και σένα ;-), είναι μεγάλο προσόν και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Παρακαλώ, αν μου απαντήσεις, μην ξεχάσεις ότι φιλοξενείσαι σε ένα δικτυακό τόπο που ασχολείται κυρίως με την γλώσσα και την λογοτεχνία και μόνο παρεμπιπτόντως με άλλα θέματα.

    Θα περιμένουμε και τις υπόλοιπες αναρτήσεις.

  13. #12 Ο στρατός δεν είναι εξ ορισμού μπίζνα ούτε και τα στελέχη του είναι μέλη μιας οργανωμένης οικονομικής μαφίας. Δεν φταίνε τα αυτοκίνητα αν κάποιοι σκοτώνονται από υπερβολική ταχύτητα. Δε λέω ότι όσα αναφέρεις δεν συμβαίνουν αλλά δεν χαρακτηρίζουν τους πάντες. Υπάρχουν ακόμη και αξιωματικοί που τον σιχαίνονται, κανείς δεν γουστάρει να περνάει τη ζωή του μέσα στην παραλλαγή. Ωστόσο ο στρατός υπάρχει, καλώς ή κακώς είναι άλλο θέμα.
    Τέλος προϊδέασα ότι δεν θα αρκόμουν στα εύγε, τα μπράβο και τα ζήτω αλλά θα ασκούσα κριτική όχι ως προς τη λογοτεχνική αξία των πεζών (αυτή είναι υποκειμενική) αλλά ως προς το πνεύμα αυτών. Η τοποθέτηση του σχ.10 ότι ο διάλογος είναι το ζητούμενο με καλύπτει. Υπό αυτήν την έννοια τόσο τα πεζά του Βελίσσάρη πέτυχαν τον σκοπό τους. Ίσως ακόμη και τα σχόλια μου.

    #Sarant ως προς το χώρο δεν νομίζω να υπάρχουν πολλές λύσεις. Ή θα πρέπει να επικοινωνήσεις με τους διαχειριστές για να σου αυξήσουν το χώρο (αν δεχθούν) ή να τους ζητήσεις να σου στείλουν ένα backup (την sql και τα αρχεία που ανέβασες) ώστε να το σηκώσεις εσύ σε δικό σου domain (αν επιμένεις στη χρήση του wordpress πρέπει να το κατεβάσεις από το wordpress.org (είναι ανοιχτός κώδικας)) ή (η πιο ανώδυνη λύση αλλά θέλει δουλειά) να αντικαταστήσεις ένα προς ένα τα οπτικοακουστικά αρχεία που έχεις σηκώσει (φωτογραφίες κλπ) με άλλα πιο συμπιεσμένα ή χαμηλότερης ανάλυσης.
    Όλα αυτά για δωρεάν λύσεις. Χλωμό όμως το κόβω να δεχθούν καθώς υπάρχει και η χρεώσιμη υπηρεσία τους domain mapping με την οποία σε μεταφέρουν σε άλλο domain του τύπου sarantakos.com.

  14. ΚαπετάνΈνας said

    Δεν ξέρω αν είναι υψηλή λογοτεχνία, αλλά εμένα μου αρέσανε πολύ. Μετέφερε όλη την αίσθηση του ελληνικού στρατού,μικρά tranches de vie πολύ ατμοσφαιρικά. Αλλά βλέπεις και τον ίδιον μέσα σ’ όλο αυτά.(Δεν περάσαμε όλοι έτσι).Δεν λέω οτι μοιάζουν με Χριστιανόπουλο, αλλά μάλλον πριν τα γράψει τον είχε διαβάσει. Ίσως μοιάζουν σαν πεζά χάι-κου (ή μάλλον σενρίου).

  15. sarant said

    Βιβλιοθηκάριε, σ’ ευχαριστώ (και δεν ήξερα και το ιστολόγιό σου).

    Παλαίουρα, μου φαίνεσαι άδικος -και με τη λογική σου έχω δικαίωμα σχολιασμού, αφού έκανα θητεία 21 μήνες. Η αλήθεια είναι πως όσο μεγαλύτερος υπηρετείς τόσο λιγότερες αντοχές έχεις (συνήθως).

    Μπετατζή, καλά τα λες.

    Στράβωνα, ως προς το χώρο, δεν έγινα κατανοητός. Πρόβλημα χώρου έχω όχι εδώ αλλά στον παλιό μου ιστότοπο, http://www.sarantakos.com, όπου είχα λογοτεχνικά κείμενα και όπου θα μπορούσα να έχω βάλει τα γραφτά του Βελισσάρη (αν δεν είχα πρόβλημα χώρου).

  16. #15 Σε αυτήν την περίπτωση ή έχεις τον μόνο δωρεάν χώρο που σου προσφέρει ο καταχωρητής σου (συνήθως 5-20ΜΒ) ή έχεις αγοράσει επιπλέον χώρο από κάποιον που κάνει φιλοξενία αλλά έχει εξαντληθεί και αυτός (μάλλον δεν ανήκεις σε αυτήν την κατηγορία).

    Στην πρώτη εκδοχή, απλά αναζητάς κάποιον που κάνει web hosting για να σου πουλήσει λίγο χώρο (κάνω και εγώ αλλά δεν θα ήθελα να το πάω εκεί το θέμα) και με ftp μεταφέρεις όλα τα αρχεία εκεί ορίζοντας ταυτόχρονα τα nameservers του νέου σου οικοδεσπότη στη σελίδα διαχείρισης του καταχωρητή (ορίζεις δηλαδή στον καταχωρητή το που βρίσκεται/φιλοξενείται η σελίδα σου). Θα χάσεις τα ηλεκτρομηνύματα που θα βρίσκονται στον αέρα μέχρι την μεταφορά (0-2 ημέρες).
    Στην δεύτερη απλά ζητάς από τον οικοδεσπότη σου να αυξήσει τον διαθέσιμο χώρο, καταβάλλοντας φυσικά το αντίτιμο της διαφοράς. Δεν είναι πολλά τα λεφτά.
    Υπάρχει πάντα η περίπτωση ο καταχωρητής σου να κάνει και φιλοξενία ιστοσελίδων οπότε μπορεί να αναλάβει αυτός την επέκταση του χώρου.

  17. aerosol said

    «Όντως ξυπνούν αναμνήσεις αλλά βγάζουν και κάποια απέχθεια. Κανείς δεν είπε ότι ο στρατός είναι μια ωραία εκδρομούλα. »
    ‘Αρα συμφωνούμε όλοι πως ο στρατός είναι μια στριμόκωλη κατάσταση. Συνεπώς δημιουργεί απέχθεια. Η οποία και θα εκφραστεί. Και εκφράζεται. Πού βρίσκεις το παράδοξο;

    Τα κείμενα είχαν ενδιαφέρον. Κάποια τα βρήκα όντως ποιητικά, κάποια τα καπέλωνε η αυτολύπηση που μας πιάνει όταν είμαστε φαντάροι. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι η κριτική που στρέφεται στο χαρακτήρα ή τις προθέσεις του συγγραφέα (η οποία μάλιστα υπονοείται και ως «αντικειμενική» σε αντίθεση με την «υποκειμενική» κριτική της λογοτεχνικής αξίας).

    Ας πούμε:
    Δεν ξέρω για τις σφαίρες, αλλά ο στρατός κάνει μια χαρά διακρίσεις στα βύσματα. Δηλαδή ο στρατός δεν ισούται με τον πόλεμο, αλλά υπεισέρχονται μια χαρά και κάμποσοι άλλοι παράγοντες λιγότερο ηρωικοί και αρκετά ξεφτιλισμένοι. Βύσμα-μεταπτυχιακό= 1-0. Η σκληρή αλλά αντικειμενική κριτική τα βλέπει εξιδανικευμένα.

    Στις ταινίες δεν ξέρω τι λέγεται ακριβώς, αλλά στον στρατό που γνώρισα εγώ (1,5 χρόνος παραμεθόριος, thank you very much), ατάκες σαν του υπίλαρχου ήταν πταίσματα. Το «θα σ’ανοίξου τη ρουδέλα κωλοφάνταρου» μας ήταν πιο γνώριμο. Το να υπαινίσσεσαι πως κάποιος ψεύδεται επειδή έχει άλλες εμπειρίες απ’τις δικιές σου δεν είναι σκληρή αλλά αντικειμενική κριτική. Είναι κακόπιστη επίθεση.

    Όπως και το να αποκαλείς κάποιον εγωπαθή ή επιδειξιομανή επειδή προβάλλει μια προσωπική στάση (αθεϊα) που σου φαίνεται περίεργη. Σε κείμενο, μάλιστα, που έχει άλλο θέμα: την ανόητη περιφρόνηση του πρωτευουσιάνου για τον «βλάχο».

    Και, ναι, ο αλφαμίτης κάνει τη δουλειά του, ο χασάπης τη δική του και ο ταξιτζής εξασκεί το δικό του επάγγελμα, αλλά αυτό δεν αφορά κάποιον που θέλει να γράψει ποιητικά για το αντίκτυπο που έχουν πάνω του. Ο σωφρονιστικός υπάλληλος έχει παιδιά να θρέψει, ο δήμιος ασκεί λειτούργημα στην κοινωνία, αλλά όταν είσαι στην λάθος πλευρά του ποταμού θα περιγράψεις τα πράγματα όπως τα νιώθεις και όχι σαν εγχειρίδιο επαγγελματικού προσανατολισμού.

    Τέλος -γιατί θα μας πάρει βράδυ- το σχόλιο κάποιου (στα «Ορφανά»)για τον άδικο καταμερισμό εργασίας ή την -ανθρώπινη αλλά πάντα απεχθή- τάση για λούφα και χώσιμο του διπλανού δεν το κατάλαβες. Τον εαυτό του δεν τον έβγαλε ούτε δουλευταρά ούτε ήρωα. Το δικό σου εθελοντικό ανδραγάθημα μπορεί να μην το έκανες ποίημα αλλά σίγουρα το έκανες σχόλιο.

    [Πιθανόν να έγινα κι εγώ λίγο σκληρός. Είμαι ανάλογης σχολής και να με συμπαθάτε.]

  18. «Όπως και το να αποκαλείς κάποιον εγωπαθή …για τον “βλάχο”.»
    Έτσι όπως διάβαζα το σχόλιο σου μου ήρθαν στο μυαλό οι υβριδικές (διπλές) εικόνες, πρωτεργάτης των οποίων ήταν ο Σαλβαντόρ Νταλί. Δεν είναι υποχρεωτικό λοιπόν ο φίλος μας Στρ(ΤΘ) να αναφέρεται μόνο στον «βλάχο» (λίγο ρατσιστικός ο όρος αλλά συνηθίζεται) ή μόνον στην αθεΐα. Μπορεί να αναφέρεται και στα δύο. Εξαρτάται που θα εστιάσει κανείς.

    Σίγουρα προκαλεί απέχθεια, αλλά όχι μόνο. Υπάρχουν και καλές στιγμές την μη αναφορά των οποίων και επισημαίνω.

    «Ορφανά». Το ήξερα ότι κάποιος θα το έλεγε αυτό για το σχόλιο μου γιαυτό και το έκοψα με αποσιωπητικά (έχεις δίκιο, έχασα το μέτρο, έπρεπε να τα είχα βάλει νωρίτερα). Βέβαια ο Στρ(ΤΘ) δεν μας λέει πόσες καρέκλες κουβάλησε. Το σίγουρο είναι ότι αυτός που τις κουβαλούσε τέσσερεις-τέσσερεις δεν είχε τον χρόνο να αποτυπώσει στο μυαλό του την μεγάλη εικόνα. Πιθανολογώ ότι ο Στρ(ΤΘ) δεν ανήκε στην κατηγορία τέσσερεις-τέσσερεις.

    Το θέμα δεν τίθεται ως βύσμα-μεταπτυχιακό αλλά ως βύσμα-μή βύσμα. Δεν υπάρχουν πτυχία στο στρατό. Όπου τα χρειάζεται ο στρατός τα πτυχία τα κάνει επιστημονικό προσωπικό. Αν τέλος μιλάμε για αξιοκρατία νομίζω ότι πολύ πιο πιθανό να την συναντήσει κάποιος εντός παρά εκτός στρατού. Ίσως όχι αμέσως, δεν θα σου πει ο στρατός «βρε καλώς τον μεταπτυχιακό και σε περιμέναμε!» αλλά στην πορεία έρχεται. Φαντάζομαι ότι σε κάποιο από τα μελλοντικά τμήματα των «απάντων του Στρ(ΤΘ)» θα τον συναντήσουμε σε κάποιο γραφείο.

  19. κοιτᾶξτε, γοῦστα εἶναι αὐτὰ καὶ βιώματα. δὲν θὰ κρίνω ἐγὼ τὸ ἔργο τοῦ πεζογράφου. ἀλλὰ δὲν θὰ τὸν κατηγορήσω γιὰ μεροληπτικότητα ἰδεολογική ἢ ὑποκειμενικότητα γενικά. λογοτεχνία κάνει, δὲν γράφει ἱστορία. καὶ ποιό ἔργο λογοτεχνικό καὶ γενικὰ ἔργο τέχνης δὲν εἶναι ὑποκειμενικὸ καὶ μεροληπτικό;

  20. Μου άρεσε και μένα ο Βελισσάρης και σωστά υπενθυμίζει τον ΦάεΕναΜαλάκα ο Παλαίουρας γιατί μου το θύμισε και μένα. Και σαν αντίστιξη καταθέτω και το σχετικό ποστ του J95:
    http://blog.dontkissthefrog.net/2010/09/04/nothing-is-something-worth-doing/

    ΥΓ. Κι εγώ 18 μήνες έκανα αλλά δεν θα κοιτάξω απαξιωτικά τον ψαρούκλα που έκανε 12 ή λιγότερο. Τα βιώματα και τα συναισθήματα είναι λίγο πολύ κοινά.

  21. #19 Να μια φορά που θα συμφωνήσω με τον Κορνήλιο.

  22. Δεν χρειάζεται πια τόση κριτική. Αναμνήσεις απ’ τον στρατό είναι κι έναυσμα να θυμηθεί ο καθένας τα δικά του, να αναπολήσουμε τις καλές στιγμές, να μιλήσουμε για τα τόσα στραβά που έχει ο ΕΣ.

    Και γράφοντας «ΕΣ» αμέσως θυμάμαι: πρώτη μέρα στην Θήβα, στεκόμασταν πάλι σε κάποια στατική σειρά και κοιτούσαμε τί μας είχαν δώσει μέσα στο λουκάνικο (όλη εκείνη την παράξενη ενδυματολογία που δίνανε τότε) κι ένα παιδί μπροστά μου -που για κάποιον λόγο έμοιαζε να ξέρει κάτι παραπάνω από τους υπόλοιπους για τον στρατό- είχε ξεδιπλώσει και κοιτούσε το προσόψι με το ΕΣ.

    «Ελληνικά Σκατά», μου είπε.

  23. Εγώ θυμάμαι στην Αυλώνα, είχαμε πήξει από τη ζέστη και τις απανωτές φρουρές και εγώ τους μιλούσα για παραλίες και για γκόμενες. Να έβλεπες μόνο πως με κοιτούσαν. Πολύ γέλιο 🙂
    Αλλά τι στρατόπεδο και αυτό! 30 λεπτά να βγεις (βήμα γοργό) και 45 να μπεις (βήμα βαρύ και συννεφιασμένο). Το αξιοπερίεργο είναι πάντα οι Καλλιόπες. Στους νεοσύλλεκτους είναι σχετικά αποδεκτές, στους παραμένοντες χειρότερες και μετά το χάος.
    Μέσα στη νύχτα ακούς τους ΥΕΑ και τους υποψήφιους λοχίες να τρέχουν με βήμα και να φωνάζουν παραγγέλματα. Σιάζεσαι, νομίζεις ότι κυκλοφορούν αποσπάσματα στους δρόμους.

    15 κιλά είχα χάσει μέσα σε ένα μήνα. Δεν έτρωγα τίποτα από το εστιατόριο (σκέφτομαι να την ξανακάνω αυτή τη δίαιτα, βάδην και νηστεία). Και εγώ που ξυπνούσα κάθε ημέρα στις 13.00 ως πολίτης ξαφνικά άρχισα να ξυπνάω μία ώρα νωρίτερα από τους άλλους για να κάνω ένα τσιγάρο και να πίνω τον καφέ μου με την ησυχία μου το πρωί. Αυτά τα πρωινά ένοιωθα ελεύθερος πολίτης. Μέχρι να απολυθώ δεν την έκοψα τη συνήθεια. Όταν οι άλλοι ξυπνούσαν ξινισμένοι εγώ είχα ήδη πιει τον καφέ μου, είχα ξυριστεί και ήμουν καινούργιος.
    Στο γραφείο (όταν ήμουν στη μονάδα) μου μιλούσε ο ταχυδρόμος για την ημέρα της μαρμότα. Όταν απολύθηκα την πήρα και την είδα την ταινία. Όντως ο ταχυδρόμος είχε δίκιο. Ο στρατός ήταν η ημέρα της Μαρμότα.

    Αυτό όμως που μου έκανε τρομερή εντύπωση από τον εαυτό μου ήταν το ακόλουθο. Ενώ ήμουν κολλήτος με όλους, με κοινές στιγμές στις σκοπιές, στα φυλάκια, με κρυφά πάρτυ στο ΚΕΠΙΚ, με με με… Όταν μπήκα στο λεωφορείο της επιστροφής για Θεσσαλονίκη με την ροζαλία στο χέρι οι φρέσκοι πολίτες δίπλα μου απλά … δεν υπήρχαν. Γύρισα, τους κοίταξα, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα τίποτα κοινό με αυτούς, γύρισα ξανά μπροστά και τελικά δεν κράτησα ούτε μια φιλία.

  24. Abravanel said

    Ομάδα είναι ο στρατός

    Αν τέλος μιλάμε για αξιοκρατία νομίζω ότι πολύ πιο πιθανό να την συναντήσει κάποιος εντός παρά εκτός στρατού.

    Ο Ε.Σ. προσωπικά μου έμαθε οτι στο στρατό ουδείς δεν είναι ίσος και οτι ο ΕΣ είναι το Δημόσιο στην σάπια εκδοχή του. Κάτω από αυτήν την έννοια η [δική μου] θητεία ήταν μια καλοδεχούμενη προσγείωση στην πραγματικότητα.

    Από εκεί και πέρα έχω την εντύπωση οτι ο ΤΘ Βελισσάρης μάλλον είχε παρόμοια ιδέα για τον στρατό όπως ο Στράβων Αμασεύς. Δεν έχει κάτι να διαφωνήσεις στο κείμενο και το πνεύμα του, αλλά αισθάνομαι οτι είναι σαν να ψάχνεις για περιβαλλοντολογικές ευαισθησίες στην Πολεοδομία Σύρου.

  25. Τι έγινε, όλοι οι μαυροσκούφηδες πέσαμε εδώ μέσα; Κι εγώ Αυλώνα 🙂

  26. Μαυροσκούφη ΠΡΟΣΕΧΕ. 🙂

  27. filu said

    Στο στρατό πήγαν ΟΛΟΙ, οι πατεράδες μας, οι παππούδες μας οι προπάπποι μας, ολοι ανεξαιρέτως. Για μένα ήταν τιμή μεγάλη να κάνω αυτό που έκανε ο πατέρας μου, ο παππούς μου, ο προπάππος μου και όλοι οι πριν.

  28. Μαρία said

    Ε όχι και όλοι. Κόψε κάτι. Κάποτε έπρεπε να κληρωθείς.

  29. Γιώτα5 said

    Συγγνώμη γιατί είμαι και λίγο Ι-5 και δεν καταλαβαίνω και πολλά, υπάρχουν άτομα που με σχόλια τους υπερασπίστηκαν πως είναι καλή εμπειρία ο στρατός δικηγορώντας υπέρ προσφοράς και άλλω υψηλών ιδανικών ακομπανιάροντας το κλασσικό «μεγάλο σχολείο της ζωής o στρατός» ?

    Δηλαδή πάμε καλά ή κάνω λάθος ?

  30. sarant said

    27: Filu, μάλλον δεν κατάγεσαι από τη Χαλκιδική ή την Απείραθο ή την Κρήτη ή τόσα άλλα μέρη όπου οι παππούδες όχι απλώς αρνήθηκαν να πάνε φαντάροι (το 1916-17 οι πρώτοι, το 1921 οι δεύτεροι) αλλά και σφάχτηκαν επειδή δεν πήγαιναν φαντάροι.

  31. +30 Sarant <= Δεν γνώριζα αυτά τα περιστατικά άρνησης και τιμωρίας, μπορείς ν'ανοίξεις κι άλλο την παρένθεση να μάς φωτίσεις;

  32. sarant said

    30: Το 1916-17, το «κράτος της Θεσσαλονίκης» στρατολογούσε για το μακεδονικό μέτωπο. Ο Κονδύλης (ο μετέπειτα δικτάτορας) είχε αναλάβει να μαζέψει κόσμο στη Χαλκιδική. Συνάντησε οργανωμένη αντίσταση από βασιλόφρονες επίστρατους, αλλά και οι στρατεύσιμοι δεν ήθελαν να πάνε να πολεμήσουν και λιποτακτούσαν. Σκοτώθηκαν καμπόσοι στις συγκρούσεις, κρέμασε λιποτάκτες, βασάνισε μανάδες.

    Η σφαγή στην Απείραθο της Νάξου είναι πιο γνωστή. Βέβαια, διαφέρει λίγο γιατί δεν έγινε με βασικό σκοπό τη στρατολόγηση όσο τη δήλωση προσχώρησης (του χωριού) στο κράτος της Θεσσαλονίκης.
    http://www.apeiranthos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=128&Itemid=107

    Από την άλλη πλευρά, μετά τις χαμένες εκλογές του 1920 πάρα πολλοί Κρητικοί λιποτακτούσαν. Μια μέθοδος πειθάρχησης ήταν να στέλνεται εξορία ο πατέρας του λιποτάκτη. Αν διαβάσεις εφημερίδες του Αυγούστου 1922, ενώ είχε σπάσει το μέτωπο και έμπαινε ο Κεμάλ στη Σμύρνη, θα δεις ειδήσεις για εκτόπιση γέρων Κρητικών (γονέων λιποτακτών) σε νησιά του Αιγαίου.

  33. Την έκαναν καλά τη δουλειά τους οι Γάλλοι «σύμμαχοι και φιλέλληνες» με τον Εθνικό διχασμό. Άκου εκεί «κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης» και βομβαρδισμός των Αθηνών!!! Δυστυχώς ήμουν μικρός τότε και δεν πρόλαβα να ρωτήσω τον παππού μου γιατί φώναξε «ζήτω ο Βενιζέλος» μέσα στην Πόλη και τον κλείσαν φυλακή. Ποιοι; Οι Τουρκαλάδες που τους έκανε έθνος ο Βενιζέλος. Ο Βενιζέλος είναι ο Ατατούρκ, ποιος Κεμάλ και αηδίες.
    Είμαστε τρελός λαός.

  34. Βαγγέλης said

    Πολύ ωραία τα πεζά, μπράβο και στο Νίκο που τα έβαλε, φαίνεται τον τσιγκλάει ακόμα το θέμα.
    Νομίζω πως εκφράζουν αυτό που οι περισσότεροι «μορφωμένοι» αισθανθήκαμε στη διάρκεια της θητείας μας. Εγώ τουλάχιστον το αισθάνθηκα. Το παράλογο της στρατιωτικής θητείας έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στη σύγχρονη Ελλάδα. Την διακοπή της φυσικής συνέχειας των πραγμάτων, για την επίτευξη κάποιου στόχου χωρίς κανένα περιεχόμενο. Την αποκοπή από το συναίσθημα και το χοντροπέτσιασμα που χρειάζεται προκειμένου να τα βγάλεις πέρα. Την προσήλωση στην ατομικότητα και την προδοσία ακόμα και φίλων για μια καλύτερη θέση, τη λούφα και το βύσμα.
    Δυστυχώς με άγγιξαν για ένα ακόμα λόγο. Τελευταία τα ίδια πράγματα βλέπουμε και στο δημόσιο βίο της χώρας μας.

  35. ro_g said

    @29: Ακριβώς αυτό γίνεται στα εδώ σχόλια, Γιώτα5, δεν κάνεις λάθος. Για γέλια και για κλάματα…

  36. Τελικά σχ.35 και σχ.29 μάλλον δεν ξέρετε να διαβάζετε.
    Τα ιδανικά που σχολιάστηκαν έχουν να κάνουν όχι με την αναγκαιότητα ύπαρξης του στρατού αλλά με την συμπεριφορά εντός του στρατού που ούτως ή άλλως υπάρχει.
    Η κουβέντα αν είναι αναγκαίος ο στρατός ή όχι είναι εντελώς διαφορετική και μέχρι στιγμής δεν έγινε παρά μονάχα στη φαντασία σας.

  37. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Βαγγέλη (34),
    λυπάμαι αλλά η «…προδοσία…για μια καλύτερη θέση, η λούφα και το βύσμα» χαρακτηρίζουν τόσο (πολλούς από)εκείνους που υπηρετούν τη θητεία τους όσο και εκείνους που δεν υπηρετούν. Δεν είναι ο στρατός εκείνο που διαμορφώνει ή διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μας.
    Ψάξε στην οικογένεια, καλύτερα, πριν βγεις στο δρόμο.

  38. Νέος Τιπούκειτος said

    @34: Προσυπογράφω το σχόλιο του Βαγγέλη μέχρι κεραίας.

  39. Νέος Τιπούκειτος said

    Επουσιώδης συμπλήρωση: έκανα 23 μήνες θητεία, συν δυό μερούλες φυλακή, έτσι για την τιμή των όπλων. Εφτακόσες και μία είναι πολλές;

  40. Τη χάρηκα πολύ την ανάρτηση Νίκο, σ’ευχαριστώ. Χάρηκα και με τα σχόλια.
    Διαβάζοντάς τα βιαστικά, νιώθω την ανάγκη να πω κάτι περιττό, ότι τα κείμενα (ήθελα τουλάχιστον να) είναι λογοτεχνικά, μπλέκουν δλδ φαντασία και πραγματικότητα.
    Επίσης, ο στρατός νομίζω ότι δεν είναι τίποτα φοβερό. Όχι ότι δεν έχει δυσκολίες, αλλά βρίσκω κάπως τραβηγμένα πολλά παράπονα που ακούω κατά καιρούς. Ό
    Πολιτικά είμαι υπέρ της υποχρεωτικής θητείας. Από τους αναρχικούς προτιμώ τη γνωστή φράση του Μαρξ περί δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.

  41. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Θοδωρή, μας ξενερώνεις.

  42. Τη χάρηκα πολύ την ανάρτηση Νίκο, σ’ευχαριστώ. Χάρηκα και με τα σχόλια.

    Διαβάζοντάς τα βιαστικά, νιώθω την ανάγκη να πω κάτι περιττό, ότι τα κείμενα (ήθελα τουλάχιστον να) είναι λογοτεχνικά, μπλέκουν δλδ φαντασία και πραγματικότητα.

    Επίσης, κάποια σχόλια άσχετα με τα κειμενάκια μου:
    Ο στρατός νομίζω ότι δεν είναι τίποτα φοβερό. Όχι ότι δεν έχει δυσκολίες, αλλά βρίσκω κάπως τραβηγμένα πολλά παράπονα που άκουγα και ακούω κατά καιρούς. Ότι πρέπει να μεταρρυθμιστεί, ώστε να εκπαιδεύεσαι αντί να καθαρίζεις τουαλέτες, είναι άλλο θέμα.

    Πολιτικά είμαι υπέρ της υποχρεωτικής θητείας (ανδρών και γυναικών) και κάθε ιδέας περί λαϊκού στρατού και λαϊκών πολιτοφυλακών. Από τους αναρχικούς προτιμώ τη γνωστή φράση του Μαρξ περί δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Δεν θέλω ο θεσμός αυτός να πέσει εντελώς στα χέρια μισθοφόρων/επαγγελματιών. [Έμαθα πρόσφατα ότι στο εξωτερικό πολλοί φασίστες είναι υπέρ του επαγγελματικού στρατού με στόχο να γίνουν αξιωματικοί σε έναν μισθοφορικό και πλήρως υποτακτικό θεσμό που δεν θα έχει να συναναστρέφεται με την πλέμπα, τον λαό, ιδιαίτερα σε κρίσιμες περιόδους].

    Προσωπικά, τέλος, νομίζω δεν είναι τυχαία η νοσταλγία πολλών για τα νεανικά χρόνια της θητείας τους. Μπροστά στην ανημπόρια της αποκομμένης ιδιωτικής ζωής, ακόμα και ο στρατός φαντάζει παράδεισος κοινωνικότητας και αλληλεγγύης.

  43. filu said

    @28, 29, 30: τα σχόλιά σας ενισχύουν το «ΟΛΟΙ» που έγραψα. Κρίμα που δεν μπορώ να το γράψω με μεγαλύτερα γράμματα.

  44. Συγγνώμη, αλλά κατά λάθος δημοσιεύτηκε ένα μέρος του σχολίου μου, χωρίς να το καταλάβω, ενώ το διαμόρφωνα.
    Θα παρακαλούσα να αγνοηθεί το 40, αυτό που ήθελα να πω βρίσκεται πλήρες στο 42, κι ας είναι εξίσου, ή και παραπάνω, ξενερωτικό!

  45. Πως μετασχηματίζονται τελικά τα πράγματα και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο. Από εκεί που ο στρατός ήταν ένα εργαλείο του ιμπεριαλισμού και η υποχρεωτική στράτευση εξαναγκασμός, ξαφνικά έγινε λαϊκή κατάκτηση απέναντι στο φασισμό των μισθοφορικών στρατών.
    Τα πάντα τελικά είναι ζήτημα οπτικής γωνίας.

  46. Βαγγέλης said

    Γιώργο (37),
    Δεν διαφωνώ. Δεν είπα όμως ότι ο στρατός διαμορφώνει την προσωπικότητα (την επηρεάζει πάντως), αλλά ότι εκεί γίνεται πολύ καθαρό σε όλους μας τι σημαίνει ατομικότητα, από τη μια γιατί πρόκειται για μαζικό φαινόμενο, από την άλλη γιατί στη δυσκολία φαίνεται ο χαρακτήρας του άλλου.

  47. Τα κείμενα είναι ωραιότατα. Μου θύμισαν τα «χακί χαϊκού», που κυκλοφόρησαν πρόσφατα κάποιοι πρώην φαντάροι. Βρείτε τα αλλιώς να τα σκανάρω…

  48. Δημήτρης Ταλιακός said

    Απίθανος ο κος Υπίλαρχος ταυτοποιούμαι πλήρως -όπως και πολλοί άλλοι- μαυτα τα κείμενα.
    Νικόλα χτες ανάμεσα σε μπύρες και σαγανάκια εκεί κάπου στη Καραϊσκου πολλοί σε θυμήθηκαν…σου μεταφέρω λοιπόν τα χαιρετίσματα τους !

  49. sarant said

    Δημήτρη, σ’ ευχαριστώ πολύ!
    (άλλη φορά, στέλνουμε ένα μέιλ μήπως και…)

  50. […] σύνδεσμοι: 1) “nothing is something worth doing” 2) «Στρ (ΤΘ) Βελισσάρης Θεόδωρος: Θητεία. Μέρος Ι: Αυλώνας» Posted by periglwssio Filed in Uncategorized Comments […]

  51. psi4me said

    @Στραβων Αμασεύς: Γιατί ταλαιπωρείτε άδικα τον εαυτό σας σ’ αυτό το blog;

  52. psi4me said

    Το κείμενο που αναρτήθηκε εδώ, καθώς και αυτό της επόμενης, δείχνουν μάστορα στην γραφή.

  53. sarant said

    Αγαπητέ, καλώς ήρθες!

  54. Καλώς σας βρήκα κύριε Σαραντάκο.
    Όλα είναι διαμάντια. Πιο πολύ με άγγιξε το «Παραμένοντες στη σιωπή».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: