Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο γείτονας διαθέτει τσαγανό

Posted by sarant στο 22 Σεπτεμβρίου, 2010


Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, του Δημ. Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε χτες, 21.9.2010, στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης.

Το πρόσφατο δημοψήφισμα στη γειτονική μας χώρα, κατά το οποίο ο τουρκικός λαός ενέκρινε με καθαρή πλειοψηφία την πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν, είναι χαρακτηριστικό μιας τελείως ασυνήθιστης πορείας ηγέτη χώρας, που ως τώρα ανήκε στη χορεία των «δορυφόρων» των υπερδυνάμεων.
Ο Ταγίπ Ερντογάν με τις ενέργειές του και τη γενικότερη στάση του τα τελευταία χρόνια έδειξε πως διαθέτει το πιο σημαντικό χάρισμα, που θα έπρεπε να διαθέτουν ηγέτες τέτοιων χωρών: τη βούληση να επιβάλλει τις απόψεις του αλλά και την ικανότητα να κάνει πράξη αυτήν τη βούληση.
Ας δούμε πώς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του. Χωρίς να προέρχεται από πολιτικά τζάκια και χωρίς να έχει την εύνοια των πραγματικών κυρίαρχων της πολιτικής σκηνής της χώρας, δηλαδή του στρατού και των τραπεζών, αναδείχτηκε στην ηγεσία του ισλαμικού κόμματος του Ερμπακάν, το οποίο αναμόρφωσε, μειώνοντας τον έντονα λαϊκίστικο χαρακτήρα του.
Να θυμηθούμε πως το πραξικόπημα του στρατηγού Εβρέν παγίωσε την καθιέρωση του στρατού ως πολιτειακού παράγοντα. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, αλλά και οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, στην Τουρκία ο στρατός έχει από το σύνταγμα δικαίωμα να επεμβαίνει στην πολιτική όταν η ηγεσία του φρονεί πως οι εξελίξεις είναι «εθνικώς ασύμφορες».
Αυτό είχε επιχειρήσει να κάνει το 1973 και σε μας ο Παπαδόπουλος με το Μαρκεζίνη, αλλά του χάλασαν τα σχέδια τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Εν τούτοις ο Ερντογάν τόλμησε να συλλάβει και να παραπέμψει σε δίκη δεκάδες στρατηγούς, πράγμα αδιανόητο ως πριν από λίγα χρόνια.
Επί δεκαετίες η Τουρκία ήταν σύμμαχος με το Ισραήλ, βοηθώντας έτσι την Αμερική να ελέγχει τις αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής. Τώρα πια δεν είναι. Ουσιαστικά Τουρκία και Ισραήλ δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις. Βοήθησε βεβαίως στην εξέλιξη αυτή και η πειρατική συμπεριφορά του Ισραήλ στο θέμα της διεθνούς βοήθειας προς την πολιορκημένη Γάζα, κατά την οποία σκοτώθηκαν κάποιοι Τούρκοι ακτιβιστές και άλλοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Πιάστηκαν όμως και πολλοί Έλληνες ακτιβιστές, αλλά η στάση της ελληνικής κυβέρνησης σε σύγκριση με της τουρκικής ήταν η μέρα με τη νύχτα. Δεν ξέρω γιατί μου θύμισε το «ευχαριστώ τις ΗΠΑ» του Σημίτη στην κρίση των Ιμίων.
Ο Ερντογάν, όμως, ακολουθεί τελείως διαφορετική γραμμή από την αμερικανική και στις σχέσεις του με το Ιράν. Όχι μόνο δε μετέχει στο εμπάργκο των Αμερικανών και των δορυφόρων τους, αλλά διατηρεί φιλικές σχέσεις με την Τεχεράνη.
Ο Ερντογάν είναι ο μόνος Τούρκος πολιτικός, που τόνισε το πόσο άσκοποι είναι οι συνεχείς εξοπλισμοί που απορροφούν τεράστια κονδύλια από τους προϋπολογισμούς της Τουρκίας και της Ελλάδας και ευχήθηκε να βρεθεί τρόπος να τα βρουν οι δυο χώρες, ώστε να σταματήσει αυτή η αιμορραγία. Από όσο ξέρω, κανένας Έλληνας πολιτικός και από τα δύο κόμματα εξουσίας – τρομάρα τους – δεν είπε ποτέ κάτι τέτοιο.
Φυσικά, όλα αυτά τα πολύ επικίνδυνα βήματα τα κάνει με μεγάλη προσοχή και σωφροσύνη και έχοντας πάντα τη λαϊκή επιδοκιμασία. Η ως τώρα στάση του δεν είναι στάση του απερίσκεπτου και λογά εθνικιστή. Θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω πατριώτη, που είναι κάτι το διαφορετικό.
Ένα μικρό παράδειγμα πείθει για αυτό. Με εντολή του, όλοι οι υπουργοί και κυβερνητικοί εκπρόσωποι (και ο ίδιος φυσικά) στις συναντήσεις τους με ξένους επισήμους, είτε Αμερικανούς είτε Ευρωπαίους, μιλάνε πάντοτε τουρκικά. Σε μας αντίθετα, όλοι ανεξαιρέτως, από τον πρωθυπουργό μας ως τον τελευταίο διπλωματικόν υπάλληλο, σε συναντήσεις με ξένους επίσημους (και φυσικά και με Τούρκους) θα μοστράρουν τα άπταιστα αγγλικά τους.
Εξ όνυχος τον λέοντα, που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών…


Το πρόσφατο δημοψήφισμα στη γειτονική μας χώρα, κατά το οποίο ο τουρκικός λαός ενέκρινε με καθαρή πλειοψηφία την πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν, είναι χαρακτηριστικό μιας τελείως ασυνήθιστης πορείας ηγέτη χώρας, που ως τώρα ανήκε στη χορεία των «δορυφόρων» των υπερδυνάμεων.
Ο Ταγίπ Ερντογάν με τις ενέργειές του και τη γενικότερη στάση του τα τελευταία χρόνια έδειξε πως διαθέτει το πιο σημαντικό χάρισμα, που θα έπρεπε να διαθέτουν ηγέτες τέτοιων χωρών: τη βούληση να επιβάλλει τις απόψεις του αλλά και την ικανότητα να κάνει πράξη αυτήν τη βούληση.
Ας δούμε πώς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του. Χωρίς να προέρχεται από πολιτικά τζάκια και χωρίς να έχει την εύνοια των πραγματικών κυρίαρχων της πολιτικής σκηνής της χώρας, δηλαδή του στρατού και των τραπεζών, αναδείχτηκε στην ηγεσία του ισλαμικού κόμματος του Ερμπακάν, το οποίο αναμόρφωσε, μειώνοντας τον έντονα λαϊκίστικο χαρακτήρα του.
Να θυμηθούμε πως το πραξικόπημα του στρατηγού Εβρέν παγίωσε την καθιέρωση του στρατού ως πολιτειακού παράγοντα. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, αλλά και οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, στην Τουρκία ο στρατός έχει από το σύνταγμα δικαίωμα να επεμβαίνει στην πολιτική όταν η ηγεσία του φρονεί πως οι εξελίξεις είναι «εθνικώς ασύμφορες».
Αυτό είχε επιχειρήσει να κάνει το 1973 και σε μας ο Παπαδόπουλος με το Μαρκεζίνη, αλλά του χάλασαν τα σχέδια τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Εν τούτοις ο Ερντογάν τόλμησε να συλλάβει και να παραπέμψει σε δίκη δεκάδες στρατηγούς, πράγμα αδιανόητο ως πριν από λίγα χρόνια.
Επί δεκαετίες η Τουρκία ήταν σύμμαχος με το Ισραήλ, βοηθώντας έτσι την Αμερική να ελέγχει τις αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής. Τώρα πια δεν είναι. Ουσιαστικά Τουρκία και Ισραήλ δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις. Βοήθησε βεβαίως στην εξέλιξη αυτή και η πειρατική συμπεριφορά του Ισραήλ στο θέμα της διεθνούς βοήθειας προς την πολιορκημένη Γάζα, κατά την οποία σκοτώθηκαν κάποιοι Τούρκοι ακτιβιστές και άλλοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Πιάστηκαν όμως και πολλοί Έλληνες ακτιβιστές, αλλά η στάση της ελληνικής κυβέρνησης σε σύγκριση με της τουρκικής ήταν η μέρα με τη νύχτα. Δεν ξέρω γιατί μου θύμισε το «ευχαριστώ τις ΗΠΑ» του Σημίτη στην κρίση των Ιμίων.
Ο Ερντογάν, όμως, ακολουθεί τελείως διαφορετική γραμμή από την αμερικανική και στις σχέσεις του με το Ιράν. Όχι μόνο δε μετέχει στο εμπάργκο των Αμερικανών και των δορυφόρων τους, αλλά διατηρεί φιλικές σχέσεις με την Τεχεράνη.
Ο Ερντογάν είναι ο μόνος Τούρκος πολιτικός, που τόνισε το πόσο άσκοποι είναι οι συνεχείς εξοπλισμοί που απορροφούν τεράστια κονδύλια από τους προϋπολογισμούς της Τουρκίας και της Ελλάδας και ευχήθηκε να βρεθεί τρόπος να τα βρουν οι δυο χώρες, ώστε να σταματήσει αυτή η αιμορραγία. Από όσο ξέρω, κανένας Έλληνας πολιτικός και από τα δύο κόμματα εξουσίας – τρομάρα τους – δεν είπε ποτέ κάτι τέτοιο.
Φυσικά, όλα αυτά τα πολύ επικίνδυνα βήματα τα κάνει με μεγάλη προσοχή και σωφροσύνη και έχοντας πάντα τη λαϊκή επιδοκιμασία. Η ως τώρα στάση του δεν είναι στάση του απερίσκεπτου και λογά εθνικιστή. Θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω πατριώτη, που είναι κάτι το διαφορετικό.
Ένα μικρό παράδειγμα πείθει για αυτό. Με εντολή του, όλοι οι υπουργοί και κυβερνητικοί εκπρόσωποι (και ο ίδιος φυσικά) στις συναντήσεις τους με ξένους επισήμους, είτε Αμερικανούς είτε Ευρωπαίους, μιλάνε πάντοτε τουρκικά. Σε μας αντίθετα, όλοι ανεξαιρέτως, από τον πρωθυπουργό μας ως τον τελευταίο διπλωματικόν υπάλληλο, σε συναντήσεις με ξένους επίσημους (και φυσικά και με Τούρκους) θα μοστράρουν τα άπταιστα αγγλικά τους.
Εξ όνυχος τον λέοντα, που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών…
Αποστολή με Email Εκτύπωση

35 Σχόλια to “Ο γείτονας διαθέτει τσαγανό”

  1. Chris-Vom said

    Συμφωνώ σε γενικές γραμμές με τις θέσεις του συγγραφέα, αλλά μάλλον θα διαφωνήσω με την άποψή του περί χρήσης (ή όχι) της Αγγλικής. Δε νομίζω ότι αυτό είναι τόσο σημαντικός δείκτης ‘πατριωτισμού’ –πολύ περισσότερο όταν θυμάμαι κάτι ταγάρια υπουργούς προ 30-40 ετών, που αδυνατούσαν να αρθρώσουν μια λέξη στα Αγγλικά χωρίς να γίνουν ρεζίλι. Δεν μπορώ να πω ότι ένιωθα πιο περήφανος τότε. 🙂

  2. […] Ο γείτονας διαθέτει τσαγανό « Οι λέξεις έχουν τη δική τ… […]

  3. filu said

    «Ο Ερντογάν είναι ο μόνος Τούρκος πολιτικός, που τόνισε το πόσο άσκοποι είναι οι συνεχείς εξοπλισμοί που απορροφούν τεράστια κονδύλια από τους προϋπολογισμούς της Τουρκίας και της Ελλάδας και ευχήθηκε να βρεθεί τρόπος να τα βρουν οι δυο χώρες, ώστε να σταματήσει αυτή η αιμορραγία.»

    Ε, αφού ευχήθηκε, έληξε το θέμα. Μάθανε ότι γ@μι0μ@στε και πλακώσανε και οι ερντογκάνηδες.

  4. argo said

    Συμπλέοντας, ουσιαστικά, με τον 1, θα πω κι εγώ, χωρίς να θέλω να εξάρω το επίπεδο αγγλικής των κυβερνητικών μας εκπροσώπων ή των στελεχών της διπλωματικής μας υπηρεσίας, ότι οι τούρκοι αποφεύγουν τα αγγλικά στις επίσημες συναντήσεις τους για τον απλούστατο λόγο -πλην μιας γνήσιας, παραδοσιακής αλλά περιορισμένης και φθίνουσας ελίτ- ότι δεν τα γνωρίζουν επαρκώς ή τα γνωρίζουν σε επίπεδο Ομήρου, Στρατηγάκη, κοκ., χωρίς, πάλι, να θέλω να υποβιβάσω το επίπεδο της πνευματικής προσφοράς αυτών των ευαγών ιδρυμάτων προς τα νειάτα του τόπου μας.

  5. argo said

    Ενδεικτικό, εξ άλλου, αυτού που εξέθεσα προηγουμένως, αποτελεί το ότι οι διπλωματικές μας εκπροσωπήσεις στην Τουρκία (Πρεσβεία Αγκύρας, Γενικά Προξενεία Κωνσταντινουπόλεως και Σμύρνης και Προξενείο Αδριανουπόλεως) κατακλύζονται από ένα μεγάλο αριθμό Ρηματικών Διακοινώσεων (Notes Verbales), οι οποίες αποτελούν και το επίσημο μέσον επικοινωνίας, στην τουρκική -ενώ ουδέποτε, και θα έπρεπε να υπογραμμιστεί αυτό, η ελληνική πλευρά απευθύνθηκε στην τουρκική μέσω ελληνικών κειμένων, αλλά χρησιμοποιεί αποκλειστικά, πλέον, την αγγλική, η οποία, για τους γνωστούς λόγους (και μη φανταστείτε την Κάρλα Μπρούνι) έχει υποκαταστήσει την γαλλική, παραδοσιακή γλώσσα της διπλωματίας.

  6. ΚαπετάνΈνας said

    Θα συμφωνήσω με τον Argo#4, και ένας λόγος παραπάνω είναι και το ότι αυτοί του Ερντογάν είναι πιο λαϊκοί τύποι από τους προηγούμενους, πολλοί από τους οποίους ήτανε παιδιά πασάδων και αστών, πάντως με φάτσες ευρωπαϊκής Τουρκίας.

    Γενικώς, τώρα, το άρθρο καλό, ξεχνάει όμως μιά σημαντική παράμετρο. Το κόμμα και οι οπαδοί του Ερντογάν, είναι φιλο- ή κρυφο- ισλαμιστές. Όταν βλέπουν ακόμα και οι προοδευτικοί Τούρκοι τις συγκεντρώσεις τους (πχ, για τη Γάζα), με τις μαντίλες και τις εκκλήσεις για παλινόρθωση του Χαλιφάτου, φρίττουν. Νοιώθουν ότι η, μέχρι χτες Ευρωπαϊκή, Ισταμπούλ, έχει γίνει Ισλαμαμπάντ.

    Από την άλλη, όμως, ακόμα και η αριστερά, τείνει σ’ έναν ακραίο εθνικισμό.Για παράδειγμα, τους Κούρδους πολλοί προοδευτικοί τους θεωρούν τρομοκράτες, όπως εδώ τη 17 Νοέμβρη.

    Δηλαδή, όλη η πολιτική κατάσταση, τοπίο στην ομίχλη.

    Δύτη, ενημέρωσέ μας.

  7. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Νίκο, συγνώμη, μια μικρή διευκρίνιση:
    Ο τίτλος «Ο γείτονας διαθέτει τσαγανό» είναι του πατέρα σου, του «Εμπρός», ή μπήκε από σένα στην εδώ μορφή του κειμένου;

  8. Ηλεφούφουτος said

    Νομίζω ότι σε διαπραγματεύσεις είναι φυσικό να προτιμά κανείς τη μητρική του γλώσσα, διότι αλλιώς αδυνατίζει η διαπραγματευτική του ικανότητα, ιδίως αν η ξένη γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι η μητρική της άλλης πλευράς.
    Βέβαια το πράγμα αλλάζει όταν στην πραγματικότητα δεν πας για διαπραγμάτευση αλλά για διεκπεραίωση πολιτικών που έχουν προδιαγραφεί άνωθεν, και μάλιστα στα Αγγλικά. Τότε είναι φυσικό να είναι τα Αγγλικά βολικότερα, για τον ίδιο λόγο που ένας κομπιουτεράς μπορεί να βολεύεται καλύτερα με τ Αγγλικά όταν περιγράφει κάτι τεχνικό.
    Βέβαια στην Ελλάδα νομίζω ότι οι συνειρμοί που συνδέουν τη χρήση Αγγλικών με την αμερικανοφροσύνη και την έλλειψη παραγωγής εξωτερικής πολιτικής από Έλληνες για την Ελλάδα έρχονται πιο εύκολα και λόγω πρωθυπουργού Giorgos.

  9. sarant said

    Ο τίτλος είναι του άρθρου στο Εμπρός και τον έβαλε ο πατέρας μου. Σχεδόν πάντα διατηρώ τους τίτλους των άρθρων του πατέρα μου χωρίς αλλαγή.

  10. ΚαπετάνΈνας said

    Στον τομέα των Διεθνών Σχέσεων, δεν ανήκω στην Ρεαλιστική σχολή σκέψης, δεν ανήκω σε καμία σχολή, για την ακρίβεια, οι Διεθνείς Σχέσεις μου φαίνονται ένα τρομερά δύσκολο κι ακατανόητο πεδίο.
    Δεν μπορώ, όμως να μην σκεφτώ, ότι τα ζητήματα Ελλάδας-Τουρκίας εντάσσονται στη γενικότερη εικόνα της ισορροπίας ισχύος των μεγάλων δυνάμεων.

    Καθώς η Αμερική έχει κάνει πράγματα που οι υπόλοιποι θεωρούν «προβολή ισχύος» είναι επόμενο, κάποτε, να συσπειρωθούν εναντίον της.
    Και ποιοι είναι οι «υπόλοιποι»; Η Κίνα κυρίως, η Ρωσία και το πολιτικό Ισλάμ. Δηλαδή, και οι δυό συνασπισμοί,είναι πάρ’ τον έναν, χτύπα τον άλλον.

    Η Ελλάδα, δεν έχει λόγο να ταχθεί με κάποιον από τους δύο. Η ουδετερότητα και η Ειρήνη πρέπει να είναι το ζητούμενο. Μπορεί,όμως, αυτό να μη γίνεται. Όπως στον 2ο ΠΠ, που ο Μεταξάς θα προτιμούσε να κάνει τη πάπια μπροστά στους ομοϊδεάτες του, και ο Χίτλερ δεν ήθελε(τουλάχιστον τότε) να ανοίξει νέο μέτωπο, αλλά η Ιταλία επιτέθηκε και οι Άγγλοι θέλανε τη βοήθειά μας.

    Αν λοιπόν κάποτε η Ελλάδα αναγκαστεί να πολεμήσει,και μια που ακόμα δεν έχει βγει νέος Χίτλερ, είναι απλό με ποιόν πρέπει να πάει. Με αυτόν που θα νικήσει.

    Η Τουρκία, παραδοσιακός φίλος της Αμερικής, -λίγο οι Κούρδοι, λίγο το Ισραήλ, λίγο τα αδελφά Ισλαμικά κράτη που βομβαρδίζονται-
    φαίνεται ότι λύνεται από το άρμα της Αμερικής( ή έστω,δυστροπεί και βρίσκεται σε μεγάλες αντιφάσεις).

    Εμείς, όμως,δεν έχει και πολύ νόημα να παίρνουμε φανατικά το μέρος του ενός ή του άλλου. Δεν έχει νόημα να λέμε έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ.(Εκτός κι αν η Ψωροκώσταινα στο εγγύς μέλλον έχει σκοπό να χτίσει τον αληθινό Σοσιαλισμό. Πράγμα δύσκολο. Προχτές φιλούσανε με συγκίνηση το αμάξι του… Κώστα Καραμανλή, τζούνιορ).Ούτε «να φύγει η Πρεσβεία του Ισραήλ».Ούτε να συστρατευόμαστε με ισλαμιστές.

    Τί πρέπει να γίνει; Μακάρι νάξερα. Άν ήξερα, θά είμουν εγώ στο Υπουργείο Εξωτερικών κι ο Σαμαράς μέσα στο Μπλόγκ του Sarant να σκαρφίζεται ετυμολογίες (ίσως έτσι έβλαπτε λιγότερο τη χώρα).

    Αυτό που θέλω να πω είναι οτι μέσα σ’αυτές τις λεπτεπίλεπτες ισσοροπίες, χρειάζονται πολιτικοί που να ξέρουν την ψιλοβελονιά της Διεθνούς πολιτικής. Τι ψιλοβελονιά, κοπανέλλι! Αλλά πούντους;
    Γιατί άλλο να ξέρεις κοπανέλλι, κιάλλο να είσαι κόπανος.
    Αυτά.

  11. Πήρε το μάτι μου ένα «Δύτη, ενημέρωσέ μας». Δεν έχω όμως κάτι σπουδαίο να πω, τη σύγχρονη Τουρκία την ξέρω μόνο ελάχιστα. Ξέρω ότι (όσο μπορεί να κρίνει κανείς από πέντε-δέκα μέρες) ότι η ανατολική Τουρκία, η φτωχή, βαθιά Τουρκία, λατρεύει τον Ερντογάν. Ξέρω ότι η Τουρκία έχει κάνει μέσα σε πέντε ή δέκα χρόνια βήματα που δεν είχαν γίνει μέσα σε δεκαετίες. Ξέρω επίσης ότι όλοι οι Τούρκοι φίλοι μου μισούν τον Ερντογάν, γιατί φοβούνται ότι θα κάνει τη χώρα Ιράν -άνθρωποι που μεγάλωσαν σε χούντα μεν, δυτικότροπη δε, και βλέπουν με τρόμο τις μαντήλες να πολλαπλασιάζονται, παρόλο που δεν θα έλεγα ότι αυτό συμβαίνει λόγω της πολιτικής του Ερντογάν. Οπότε, τι να πω -απλά συνειδητοποιώ πόσο διαφορετικά φαίνονται κάποια πράγματα από απόσταση. Τι θα έλεγε άραγε για μας ένας αντίστοιχος Δύτης από δυο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά;
    Και φιλοσοφώντας έτσι σας αφήνω προσώρας, διότι έρχονται μέρες δύσκολες και είμαι κουρασμένος σαν τον Γκάνταλφ στην γέφυρα της Μόρια, αν μ’ εννοείτε. 😉

  12. Immortalité said

    Πιάσατε πολύ μεγάλη κουβέντα με πολλές άκρες. Σαν το κοπανέλι (γιατί με δύο λ;)
    Πάντως για το θέμα της γλώσσας και μόνο δεν ξέρω τί είναι καλύτερο. Ενας Γάλλος δεν θα μιλούσε ποτέ αγγλικά σε διπλωματικό επίπεδο και όχι φυσικά γιατί δεν ξέρει. Οι Γερμανοί δεν ξέρω τί κάνουν. Τωρα όταν ο συσχετισμός ισχύος είναι εις βάρος σου, το να μιλάς τη γλώσσα σου σε διπλωματικό επίπεδο είναι ένδειξη ότι δεν ξέρεις αγγλικά, ότι είσαι ψωροπερήφανος ή είναι το αυτονόητο; Στην ΕΕ κανείς δεν διανοείται να μιλήσει (δημοσίως και ενώπιον θεσμών) αλλη παρά τη γλώσσα του. Γι αυτό έχουμε και τους μεταφραστές! 😉

    και είμαι κουρασμένος σαν τον Γκάνταλφ στην γέφυρα της Μόρια, αν μ’ εννοείτε. Δεν φαντάζεσαι πόσο…

  13. Και πριν με παρασύρει ο Μπάλρογκ στην άβυσσο του ύπνου, να προσθέσω ότι το μέγιστο πρόβλημα της Τουρκίας, για τη μεγάλη μάζα των Τούρκων, δεν είναι ούτε το πολιτικό Ισλάμ, ούτε ο ρόλος του στρατού, ούτε ο ξερωγώ Νταβούτογλου. Είναι η απελπιστική φτώχεια, προ και μετά ΔΝΤ. Ο χάρτης με τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος δείχνει ακριβώς τη διαφορά μεταξύ πλούσιων φτωχών και φτωχότερων περιοχών. Γιατί ξεχώριζε (αν το είδατε) η επαρχία του Τούντζελι στη μέση, σαν τη μύγα μες στο γάλα, δεν ξέρω -ούτε εγώ, ούτε άλλοι ειδικότεροι από μένα που ρώτησα.

  14. Immortalité said

    Θεωρείς Δύτη ότι η φτώχεια είναι ασύνδετη με τα προηγούμενα; (Αν παρασύρθηκες δεν πειράζει. Αυριο)

  15. sarant said

    Κι εγώ πάντως το έχω απορία γιατί το Τούντζελι φέρνει 80% όχι εκεί που οι γείτονες έχουν 80-95% ναι.

  16. gbaloglou said

    #13:

    Εμένα πάλι με ενθουσίασε (;) η ήττα του Ερντογκάν στην Τραπεζούντα 🙂 Όσον αφορά το Τούντζελι, μου έβγαλε και μένα το μάτι και πιθανολογώ ότι οι τοπικές στρατιωτικές κλπ αρχές τα βρήκαν από καιρό με τους ντόπιους Κούρδους — οι άλλοι Κούρδοι ψήφισαν Ερντογκάν σε τεράστια ποσοστά, και σ’ αυτούς (και γενικώτερα στους φτωχούς μετανάστες από την Ανατολία) πρέπει να οφείλεται η νίκη του Ερντογκάν ακόμη και στην Κωνσταντινούπολη. Βλέπει κανείς κατά τα άλλα μια σατανική συσχέτιση ανάμεσα στις φιλο-Κεμαλικές επαρχίες και αυτές όπου άκμαζε κάποτε το ελληνικό στοιχείο 🙂 🙂

    Απελπιστική φτώχεια δεν είδα στο πρόσφατο ταξίδι μου, αλλά βεβαίως δεν πήγα ανατολικότερα της Καισάρειας. Στην πατρίδα του πατέρα μου είδαμε ζυγαριά με βαρίδια και γνωρίσαμε ένα 11-χρονο κορίτσι που δεν έχει πάει σχολείο — όλα αυτά δίπλα στο Ικόνιο που δεν είχε ούτε ένα σούπερ μάρκετ πριν δέκα χρόνια και τώρα έχει εμπορικά κέντρα που μένουν ανοιχτά ως τα μεσάνυχτα (ίσως και λόγω Ραμαζανίου).

  17. sarant said

    Γιώργο, νομίζω ότι οι Κούρδοι έκαναν αποχή και γι’ αυτό στις κουρδικές περιοχές βγαίνει το Ναι, επειδή οι μεν Κούρδοι δεν ψήφισαν, οι δε άλλοι ψήφισαν μαζικά Ναι.

  18. gbaloglou said

    Τους είχε προτρέψει ο Οτσαλάν να κάνουν αποχή, την έκαναν τελικά;

  19. Σχόλιο στο #11 (και σε κάποια άλλα):
    Γιατί μας ενοχλεί η μαντίλα που φορά η γυναίκα του Ερντογάν και δε μας ενοχλεί ο χρυσός σταυρός που μοστράρει στο λαιμό της η γυναίκα του Κωστάκη;
    Σχόλιο στα #1,4, 5 και κάποια άλλα: Δεν τίθεται θέμα αγγλομάθειας αλλά εθνικής αξιοπρέπειας. Αν είδατε ποτέ Γάλλο επίσημο σε ξένη χώρα να μη μιλά γαλλικά, να μου το πείτε.
    Αλλά εδώ η κα Διαμαντοπούλου, σε χρόνο ανύποπτο είχε προτείνει να καθιερωθεί η αγγλική η δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους.
    Αν μπορούσε να δει μακριά θα πρότεινε την κινεζική, αλλά τέλος πάντων…

  20. #16 Ερντογάν να τον πεις, Ερντοάν κι αυτό σωστό, Ερντογκάν σίγουρα όχι. 🙂

    Στο Χάκκιαρι, στα σύνορα με τη Συρία, η αποχή έφτασε το 97% νομίζω.

  21. KapetanEnas said

    #12
    Immortalite, σωστά, γιατι; Πολλοί το γράφουν κοπανέλλι, ίσως για πιο Ιταλικό και ελεγκάντε.

  22. filu said

    #20 Ερμποχάν επιτρέπεται;

  23. Νεότερα περί Τούντζελι (#13, 16): είναι πολύ πιθανό να πρόκειται για τις μεγάλες μάζες των Αλεβήδων, που δεν πάνε τον Ερντογάν επειδή είναι σουνίτες, ενώ είναι και παραδοσιακά κεμαλικοί (άρα, στην παρούσα συγκυρία, αντιερντογανικοί) καθώς ο κεμαλισμός τούς προστάτεψε από τους διωγμούς της σουνιτικής ορθοδοξίας.

  24. Μαρία said

    Δύτη, μάλλον το σουνίτες πρέπει να γίνει σουνίτης ή «δεν είναι σουνίτες»

    Απ’ την άλλη υπάρχει κι αυτό το προηγούμενο http://en.wikipedia.org/wiki/Dersim_Rebellion

  25. Ναι σωστά.

  26. gbaloglou said

    Μου είπαν ‘εκεί πέρα’ ότι μπορείς να ξεχωρίσεις Σουνίτη από Αλεβίτη ακόμη και από την χειραψία — καλώς τους ξεχώριζε η Χαρά Νικοπούλου 🙂

  27. […] 21.9.2010, στην εφημερίδα “Εμπρός” της Μυτιλήνης) αλιεύσαμε στο διαδίκτυο και σας το […]

  28. gbaloglou said

    Για δες βρε παιδί μου, εκεί που πάω να απελπισθώ και να πιστέψω ότι οι γείτονες μας πήραν φαλάγγι, όλο και κάτι συμβαίνει και παρηγοριέμαι: στις αρχές του καλοκαιριού τα πολλά και πανάκριβα παπούτσια που αγόρασε στην Αθήνα η κυρία Ερντογάν (που αντιπροσωπεύει, υποτίθεται, τις λιτές ελίτ της Ανατολής), τώρα μια ηχηρή απάντηση στην δεξιωσιοποίηση του θωρηκτού Αβέρωφ: μέγα σκάνδαλο με ‘Νατάσες’ στο γιότ όπου ο Ατατούρκ πέρασε το τελευταίο καλοκαίρι της ζωής του!!! Λίγους μήνες μόνο χάρηκαν οι γείτονες τις ζουμερές ανταποκρίσεις τους για τις ξέκωλες στο «σαϊτάν βαπόρ» (έτσι λέγεται ότι το αποκαλούν από το 1912 και μετά), τώρα απολαμβάνουμε εμείς την καινούργια ζωή του Savarona!

  29. voulagx said

    #28 Λες να τριζουν τα κοκκαλα του Κεμαλ; 🙂

  30. Μαρία said

    28,29 Αφήστε τα αυτά και διαλέξτε σουίτα.
    http://www.savaronavoyage.com/savarona_suits.html

  31. voulagx said

    #30 Μαρια, μου βαζεις δυσκολα! Απ’ την Κικη κι απ’ την Κοκο ποια να διαλεξω;

  32. Μαρία said

    Μπορείς να διαλέξεις με βάση τους βιπς της αρεσκείας σου, π.χ. Σάρον Στόουν, Ντεμπαρντιέ…
    Πάντως για το Σαντίκογλου είχαμε ξαναμιλήσει με το δύτη, μάλλον για την απαγωγή του.

  33. sarant said

    Γιώργο Μπ., ούτε την ιστορία με τα παπούτσια είχα ακούσει, ούτε τα σκάνδαλα στο Σαβαρόνα, σ’ ευχαριστώ!

  34. Αυτό πια με την χρήση της Αγγλικής έχει καταντήσει αηδία. Σε πολιτικό επίπεδο ξεκίνησε (νομίζω) από τον Σημίτη ο οποίος προτιμούσε την Γερμανική γλώσσα. Τι μπορεί να περιμένει όμως κανείς από μια χώρα όπου για να συμμετάσχεις σε ένα διαγωνισμό του ΑΣΕΠ για οδοκαθαριστής, η γνώση ξένης γλώσσας είναι προσόν;
    Από όσο γνωρίζω οι δημόσιοι υπάλληλοι ακόμη και στην Ισπανία δεν έχουν ιδέα από αγγλικά. Βλέπεις όμως στην Ελλάδα πρέπει να τα `κονομίσουν το Βρετανικό συμβούλιο, το Κέμπριτζ και το Μίσιγκαν την ίδια στιγμή που θα μπορούσαμε και εμείς να τα κονομάμε σε όλον τον κόσμο με την διδασκαλεία της Ελληνικής και αρχαιοελληνικής. Αυτά όμως είναι πολυτέλειες για μια χώρα οι άρχοντες της οποίας νοιώθουν πιο άνετα όταν εκφράζονται στην Αγγλική, την Ισπανική, τη Γερμανική παρά στην Ελληνική.

    Θα διαφωνήσω με το σχ.19 στο εξής σημείο. Δεν πρόκειται μόνο για θέμα εθνικής αξιοπρέπειας αλλά γενικότερα ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ταυτόχρονα ηγετικών δυνατοτήτων. Γιατί ένας ηγέτης πρέπει να σέβεται ακόμη και τον πλέον αγράμματο άνθρωπο που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί και να μην κάνει επίδειξη γλωσσομάθειας. Ο τελευταίος Έλληνας ψηφοφόρος θέλει να νοιώθει τον ηγέτη του ως δικό του άνθρωπο. Όταν ένας ηγέτης απομακρύνεται από αυτό το πρότυπο απλά δεν είναι καλός ηγέτης. Εκτός αν το πολίτευμα μας είναι η κακώς εννοούμενη αριστοκρατία και όχι η δημοκρατία.
    Βέβαια δεν περίμενα διαφορετική συμπεριφορά από κάποιον που την ίδια στιγμή που ο Ελληνικός λαούς πεινούσε αυτός επέλεγε 35ήμερες διακοπές με όλα τα έξοδα πληρωμένα από τον πεινασμένο λαό και με όλες τις κάμερες στραμμένες πάνω στην κωπηλατική του εικόνα, ενώ τις υπόλοιπες 330 ημέρες γυρίζει από δεξίωση σε δεξίωση για το καλό μας και με τα λεφτά μας. Ο πραγματικός ηγέτης γίνεται ένα με τον λαό του. Έχουμε τέτοιους όμως;

    Η εθνική όμως αξιοπρέπεια κολλάει στο εξής: δεν νοείται να μιλάς με τον ηγέτη ενός κράτους και ειδικά του συγκεκριμένου γειτονικού κράτους, αυτός να σου μιλάει μέσω διερμηνέα και εσύ να μιλάς σε μία τρίτη γλώσσα (τρίτη για τους Έλληνες, πρώτη για τον πρωθυπουργό). Αυτό πλέον ξεφεύγει από την αισθητική λεπτότητα και αγγίζει (ή καλύτερα ξεπερνάει) τα όρια της εθνικής ντροπής.

    Ως προς την Τουρκία το παράδοξο σε σχέση με εμάς είναι το εξής. Ενώ σε εμάς η δεξιά ταυτίζεται και με τη θρησκεία και με το στρατό στην Τουρκία η δεξιά ταυτίζεται με το στρατό και η πιο αριστερά με τη θρησκεία. Ίσως γιατί στην ουσία δεν υπάρχει Τουρκία, ίσως γιατί στην Τουρκία δεν υπάρχει αριστερά. Όπως και να έχει είναι πάντα δύσκολο να «διαβάσει» κανείς τους Τούρκους οι οποίοι μην ξεχνάμε ότι δεν πολέμησαν στον 2ο Π.Π. Τους έχω ικανούς να αποφύγουν τις συγκρούσεις ακόμη και σε έναν πιθανό 3ο Π.Π. μεταξύ Ισλαμ και Ισραήλ ενώ εμείς φυσικά θα προσδεθούμε στο άρμα των Αμερικάνων και επομένως του Ισραήλ (ή αντίστροφα) και δεν υπάρχει περίπτωση να την βγάλουμε ειρηνικά. Εμένα η στάση της Τουρκίας με ανησυχεί όχι γιατί με φοβίζει η ίδια η Τουρκία αλλά γιατί προοιωνίζει κακές εξελίξεις στην περιοχή (δεδομένης και της οικονομικής κρίσης).

  35. gbaloglou said

    #33:

    Εμένα τι με ευχαριστείς; Στο πάθος των γυναικών για τα παπούτσια και των ανδρών για κάτι άλλο να είσαι ευγνώμων — αυτά γράφουν, αν όχι ιστορία, ιστορίες 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: