Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ποιος είναι ο κύριος με το ψαθάκι;

Posted by sarant στο 23 Σεπτεμβρίου, 2010


Κουίζ έχουμε κάνει κάμποσα στο ιστολόγιο αυτό, κυρίως λογοτεχνικά-φιλολογικά, αλλά μέχρι στιγμής κανένα φωτογραφικό. Καιρός να διορθωθεί αυτή η έλλειψη, οπότε με χαρά σας παρουσιάζω το πρώτο φωτογραφικό μας κουίζ, αν και ομολογώ ότι δεν ξέρω αν θα αποδειχτεί δύσκολο ή αν θα βρείτε τη λύση με την πρώτη.

Ο κύριος που βλέπετε στη φωτογραφία αριστερά, με το μουστακάκι και το ψαθάκι, είναι το πρόσωπο που πρέπει να αναγνωρίσετε. Δεν θα δώσω πολλές νύξεις για το ξεκίνημα -δεν λέγαν οι Κινέζοι πως μια φωτογραφία ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις;

Ή μάλλον να σας πω το προφανές, ότι η φωτογραφία είναι από εφημερίδα, και ότι ο άνθρωπος αυτός δεν ζει σήμερα. Πρόκειται όμως για πασίγνωστο πρόσωπο, που κάθε άλλο παρά έχει λησμονηθεί.

(Ενημέρωση: επειδή η λύση στο κουίζ βρέθηκε, αν θέλετε να δοκιμάσετε ανεπηρέαστος να λύσετε το κουίζ μην διαβάσετε το ποστ ως το τέλος).

Μια παράκληση:  αν ξέρετε τη φωτογραφία (διότι αυτό είναι το κακό με τις φωτογραφίες: δεν μπορείς να ξέρεις αν έχουν ξαναεμφανιστεί στο απέραντο Διαδίκτυο ή στο χάρτινο βασίλειο, δεν γκουγκλίζονται δα), αν σας είναι γνωστή, μην το πείτε αμέσως και «σκοτώσετε» το κουίζ, διότι θα με κάνετε να μην σας ξαναβάλω άλλο! Βέβαια, αν δεν έχετε ξαναδεί τη φωτογραφία και το βρείτε με το πρώτο, με γεια σας και χαρά σας!

Όπως συνήθως, ύστερα από κάμποσες αποτυχημένες προσπάθειες θα δώσω κάποιες νύξεις. Καλή επιτυχία στο κουίζ!

Ενημέρωση: Όπως βρήκε η αγαπητή Βασιλική Μετατρούλου, είναι ο Άρης Βελουχιώτης. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πρωία στα τέλη του 1943:

Η Διεύθυνσις εγκληματικών υπηρεσιών δημοσίευσε το ποινικό μητρώο (αν και δεν το λέει έτσι) του Θανάση Κλάρα ή Αναστασιάδη ή Δημητριάδη ή Άρη ή Βελουχιώτη, μαζί με δυο φωτογραφίες,  για να παρακινήσει τους αναγνώστες να καταδώσουν τον καταζητούμενο -αν και η τότε εμφάνιση του Άρη, με τη γενειάδα, δεν θυμίζει και τόσο τον άνθρωπο με το ψαθάκι και το μουστακάκι.

Ίσως περισσότερο να δυσκολεύει το μουστάκι. Ένας φίλος εδώ που κόντεψε να το βρει, σκέπασε το μουστάκι με τα χέρια του.

Παρακαλείται η αγαπητή Βασιλική Μετατρούλου να εξηγήσει, αν θέλει, πώς σκέφτηκε για να βρει τη λύση!

99 Σχόλια προς “Ποιος είναι ο κύριος με το ψαθάκι;”

  1. silia said

    Ο … Χίτλερ …
    Αλλά πάλι ,… με ψαθάκι ;
    Τέλος πάντων . Ο Χίτλερ .

  2. Akyla said

    Σκαρίμπας.

  3. π2 said

    Βαμβακάρης;

  4. gziko said

    Σκαριμπας.

  5. Νέος Τιπούκειτος said

    Είναι αλήθεια ότι υπάρχει εντυπωσιακή ομοιότητα με νεανικές φωτογραφίες του Μάρκου, λ.χ. αυτήν εδώ: http://tinyurl.com/38ppwxy.

    Αλλά και με τον Σκαρίμπα στα νιάτα του μοιάζει: http://tinyurl.com/32dvkk5.

    Μπας κι είναι ο νεαρός Καζαντζάκης;

  6. Μήπως ο Δ.Γληνός;

  7. sarant said

    Λυπάμαι, αλλά καμιά από τις πρώτες απαντήσεις δεν είναι σωστή.

    Στις επόμενες θα έχω και την πρώτη νύξη.

  8. Κονδυλάκης;

  9. Ηλεφούφουτος said

    Γρηγόριος Ξενόπουλος;

  10. voulagx said

    Μανωλης Χιωτης

  11. KapetanEnas said

    Έχει μια λαγνεία στο μάτι. Μήπως είναι ο…Βάρναλης;

  12. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Μήπως ο Γληνός;

  13. Βασιλική Μετατρούλου said

    Ο Βελουχιώτης;

  14. sarant said

    Μια και συμπληρώθηκαν άλλες πέντε προσπάθειες, να δώσω την πρώτη νύξη. Δεν είναι κανείς από τους παραπάνω, επιπλέον δε είναι Έλληνας (αυτό το θεωρήσατε δεδομένο οι περισσότεροι) και γεννήθηκε στην παλιά Ελλάδα, δηλαδή την προ του 1912 Ελλάδα. Αυτό θα απέκλειε π.χ. τον Βάρναλη ή τον Καζαντζάκη ή τον Κονδυλάκη. Είπαμε όμως, δεν είναι κανείς απ’ όσους προτάθηκαν.

    Και είναι πασίγνωστος.

  15. sarant said

    Ωχ! Την ώρα που έγραφα το σχόλιο 14, η Βασιλική έστειλε το σχ.13 και, το χειρότερο (ή το καλύτερο) έπεσε διάνα!

    Είναι, πράγματι, ο Άρης Βελουχιώτης.

  16. Αααα…! (εκ των υστέρων φαίνεται τόσο εύκολο..)

  17. Μαρία said

    Μεγάλη μόστρα κι ο μπαμπάς του. Τρία μικρά ονόματα!

  18. Χρηστος Κ. said

    #14 Γραφεις «…επιπλέον δε είναι Έλληνας (αυτό το θεωρήσατε δεδομένο οι περισσότεροι)…» τι εννοεις ακριβως? Εμπερδευθειν.

  19. sarant said

    Χρήστο, εννοώ απλώς ότι όσοι είχαν προτείνει ως τότε λύσεις στο κουίζ είχαν (εκτός από έναν) σκεφτεί κάποιον Έλληνα.

  20. Gregoris said

    Σίγουρα ο Άρης

  21. δεν γκουγκλίζονται δα

    γίνεται σοβαρή προσπάθεια πάντως

  22. Χρηστος Κ. said

    #19 Οκ ευχαριστω για την αμεση απαντηση.

  23. Immortalité said

    Ωραίος άντρας (μεταξύ άλλων)…

  24. Βασιλική Μετατρούλου said

    Δεν ξέρω ακριβώς. Ετυχε να κοιτάω αυτό το σάιτ πριν λίγες μέρες
    http://www.velouhiotis.gr/biography.asp
    και όταν κοίταζα τα μάτια της ως άνω φωτογραφίας του κουίζ,
    αποκλειστικά τα μάτια και μόνον αυτά, αποκλείοντας τα πάνω και τα κάτω,
    ίσως με παρέπεμψαν στα μάτια (στο βλέμμα) της φωτογραφίας αυτής
    http://www.velouhiotis.gr/photos/a4.htm

    Αλήθεια, αυτό το δελτίο εγκληματικότητας είναι αληθινό;

  25. sarant said

    Βασιλική, συγχαρητήρια και πάλι.

    Το δελτίο είναι όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα -αν είναι αληθινές οι καταδίκες δεν ξέρω.

  26. Μαρία said

    25 Γουγλίζοντας διαπιστώνω οτι το ποινικό μητρώο κυκλοφορεί σε όλα τα …καλά μπλογκ.

    Μπράβο μάτι η Βασιλική!

  27. sarant said

    Μαρία, εγώ το βρήκα στην εφημερίδα Πρωία, την οποία ψάχνω τελευταία για κάτι δικά μου -κι αν προσέξεις αυτό που κυκλοφορεί στα αντικομμουνιστικά ιστολόγια είναι λιγάκι διαφορετικό π.χ. έχει αλλιώς τις φωτογραφίες.

  28. Μαρία said

    Είπες πού το βρήκες αφού. Επισήμανα απλώς τη χρήση του. Πράγματι το ψαθάκι είναι επάνω, το υπόλοιπο όμως πανομοιότυπο.

  29. Σχετικά με τις κατηγορίες, για τις οποίες (φαίνεται να) είχε καταδικασθεί ο Άρης, δεν είναι παράλογο· με τον ποινικό κώδικα τους πηγαίνανε. Οπότε, μπορεί η ψευδορκία να αφορούσε καμιά κατάθεση σε δικαστήριο υπέρ κανενός κομουνιστή και η πλαστογραφία καμιάν υπογραφή για να εξασφαλίσει περισσότερο δημοσιογραφικό (με ατέλεια) χαρτί για το «Ριζοσπάστη», όπου αν δεν απατώμαι, εδούλευε προπολεμικά.

  30. sarant said

    Σκύλε, έτσι που τα λες είναι.

  31. Μαρία said

    Τα 4 χρονάκια πάντως είναι με τον 117/1936 συνέχεια του βενιζελικού ιδιωνύμου.
    Αλλά και 2 για κλοπή. Τι να έκλεψε άραγε;

  32. Servitoros said

    Αν και αγνώριστος κανείς δεν φτάνει τον μαστέρ των μεταμφιέσεων Τσε.
    http://www.bbc.co.uk/blogs/adamcurtis/2009/10/kinshasa_city_number_two.html (Ο Τσε στο Κονγκό, εξαιρετικό μπλογκ παρεπιπτώντος) και http://www.revleft.com/vb/che-pictures-33-t39022/index.html Τσε στην Βολιβία με φαλάκρα.

  33. ο Μήτσος said

    Να και ένα ενδιαφέρον κείμενο του Άγι Στίνα για τον Άρη…

    http://freeinquiry.gr/pro.php?id=973

    ΥΓ: Άγι ή Άγη;

  34. Βασιλική Μετατρούλου said

    Σκύλε (#29) και Νικοκύρη,
    ίσως έχετε ακούσει για ένα δημοσίευμα του Ριζοσπάστη, μάλλον τέλη 1933 ή αρχές 1934, με τον πηχυαίο τίτλο «Ο υπουργός ήτο μπινές», για τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης, νομίζω Νικόλαος Αβραάμ λεγόταν (έχω ένα βιβλίο του με λόγους για το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου),
    ο οποίος μαζί με κάποιον άλλο βουλευτή πιάστηκαν σε κάτι ύποπτα καταγώγια, παρέα με δύο ναύτες να … (καταλαβαίνετε).
    Ο Ριζοσπάστης, κατόπιν της δίκης για συκοφαντία που ακολούθησε, έκλεισε και ξανακυκλοφόρησε σα «Νέος Ριζοσπάστης».
    Ο συντάκτης του δημοσιεύματος, που φυσικά καυτηρίαζε τη «διαφθορά της αστικής τάξης» κ.λπ. ήταν ο Θανάσης Κλάρας.
    Ισως το δημοσίευμα να ήταν και 1931, και το 1933-1934 να έγινε η δίκη, δεν θυμάμαι ακριβώς.
    Μια αναφορά σε αυτήν την ιστορία, υπάρχει, από όσο θυμάμαι, σε ένα πολύ μεγάλο άρθρο που διάβασα τελευταία, το οποίο παρουσίαζε μια σειρά από καμιά τριανταριά ρεπορτάζ στον Ριζοσπάστη, κάποιου Κοντού (ψευδώνυμο) σχετικά με την κατάσταση στη σλαβόφωνη Μακεδονία (Καρατζόβα και αλλού).

  35. sarant said

    Βασιλική, το έχω διαβάσει αυτό το άρθρο, Αβραάμ λεγόταν ο υπουργός.

  36. Αν θυμάμαι καλά, το ρεπορτάζ του Κλάρα ήταν και το θέμα της πρώτης ή δεύτερης εμφάνισης του «Ιού». Το δε καθαυτό σκάνδαλο ήταν η υπόθεση στις «Μέρες του ’36» του Αγγελόπουλου.

  37. Ναι, Βασιλική τώρα που το λες, το θυμήθηκα. Και τολμώ να προσθέσω (αν μου επιτρέπεται) ότι αυτός και μόνο ο τίτλος δείχνει πόσο μπροστά ήταν ο Άρης. Τώρα ολοι οι υπουργοί είναι…

  38. Μαρία said

    Αβραάμ, υπουργός συγκοινωνίας αρχικά και μετά δικαιοσύνης στις κυβερνήσεις Βενιζέλου. Παραιτείται στις 16/11/1931
    http://www.ggk.gov.gr/ggk_old/goverments-6632.php.html

    Δύτη, ποιο σκάνδαλο;

  39. ΚαπετάνΈνας said

    #33, Μήτσος

    Δεν ξέρω πολλά για τον Στίνα, αλλά το άρθρο α-πα-ρά-δε-κτο. Δεν ηρωοποιώ κανέναν, ήρωες δεν υπάρχουν, αλλά ο Στίνας δεν ξέρει τι του γίνεται. Τα άισχη της ΟΠΛΑ γνωστά. Αλλά η θέση του Στίνα, όπως τη βρήκα στο διαδίκτυο τουλάχιστον αφελής.
    Μεταφέρω από το Αρχείο Στίνα:

    «Μια οικειότητα ανάμεσα στον πληθυσμό και τους στρατιώτες της κατοχής θα ήταν φυσική και αναπόφευκτη και οπωσδήποτε θα δημιουργούνταν. Η οικειότης θα οδηγούσε σε φιλικές σχέσεις και σε συζητήσεις και οι συζητήσεις μέσα στον πόλεμο δεν θα είχαν άλλο αντικείμενο από τον πόλεμο. Οι Γερμανοί και Ιταλοί στρατιώτες ήταν παιδιά του χτες, ήταν στα εργοστάσια, στα χωράφια, στα θρανία. Ο στρατιώτης της Βέρμαχτ θα μπορούσε να ξαναγίνει εκείνο που ήταν πριν, ο ανθρακωρύχος του Ρούρ και εκείνοι τους οποίους αυτός φρουρεί να ξαναγίνουν στα μάτια του, οι συνάδελφοι του, οι σύντροφοι του, οι ταξικοί αδελφοί του… Θα μπορούσαν να βρουν ξανά την κοινή ταξική τους γλώσσα και στις συζητήσεις τους να θέσουν αυτά τα καυτά ερωτήματα: Γιατί εμείς αδελφοί εργάτες εκμεταλλευόμενοι σκοτωνόμαστε μεταξύ μας; Και ασφαλώς θα έβρισκαν την απάντηση…»

    Σαχλαμάρες. Διάβασα στον Έρεμπουργκ (Άνθρωποι, χρόνια, ζωή) οτι πολλοί Ρώσοι φαντάροι στην αρχή του 2ου ΠΠ, λέγανε τα ίδια: Να κάνουμε μια «τοποθέτηση» στους φαντάρους της Βέρμαχτ, που είναι κι αυτοί προλετάριοι σαν και μας, και να συναδελφωθούμε, όπως στον άλλο πόλεμο. Μέχρι που είδαν τι είδους ταξικοί σύμμαχοι ήταν τα SS και τελικά τους πήγαν κωλοφεράντζα μεχρι το Ράιχσταγκ.

  40. Αυτό το σκάνδαλο: http://www.raporto.gr/?p=739
    Λες να μην έχει σχέση με την ταινία; Έτσι είχα ακούσει. Κι εκεί υπάρχει ένας υπουργός, ο εραστής του κλπ. Τώρα που ξαναδιαβάζω την υπόθεση ( http://www.theoangelopoulos.com/daysof36_gr.htm ), βλέπω ότι είναι αρκετά μακρινή η συγγένεια, βέβαια.

  41. ΚαπετάνΈνας said

    #34

    Δεν υπερασπίζομαι το Ριζοσπάστη του 1821, αλλά νομίζω πως δεν πρέπει να κρίνουμε με τα σημερινά δεδομένα, ειδικά σε τέτοια ζητήματα. Όλη η κοινωνία ήταν άξεστη τότε.
    Ο Μπουνιουέλ στην αυτοβιογραφία του γράφει, ότι όταν ήταν νεαρός, θεωρούσε πολύ φυσιολογική πλάκα, να πηγαίνει με τους φίλους του σε δημόσιες τουαλέτες, να κάνει ο ίδιος το «δόλωμα» κι όποιον τσίμπαγε, τον πιάνανε και τον σπάγανε στο ξύλο.

  42. Μαρία said

    40 Οκ εννοείς αυτό που ανέφερε η Βασιλική. Καλό του Μιχελή και αναφέρεται και στο Καλπάκι. Δε νομίζω οτι υπάρχει σχέση με τις μέρες του 36.

  43. Βαγγέλης said

    Μήτσο (33),
    Που είναι το ενδιαφέρον; Χιλιοειπωμένα πράγματα προκειμένου να γραφτεί η ιστορία με τρόπο που συμφέρει το κατεστημένο σύστημα. Μπορείς να τα βρεις σε οποιοδήποτε «σοβαρό» εθνικιστικό site. Όσο για τον Άρη, είναι λυπηρό να κρίνονται «ενδιαφέρουσες» τέτοιου είδους απόψεις. Ιδίως στην σημερινή εποχή.

  44. Για το Στίνα, ιδιαίτερα, θα μου επιτρέψετε να εκφράσω επιφυλάξεις για την καταδίκη του, σχετικά με όσα λέει για τον Άρη. Και ο ίδιος κυνηγήθηκε από την ΟΠΛΑ (αλλά και από τους Γερμανούς, καθώς αυτός και η μικρή παρέα του είχαν εφαρμόσει άλλη μέθοδο αναδιανομής των τροφίμων, εκείνην των σαλταδόρων) αλλά και πέθανε στην ψάθα, στη δεκαετία του ΄80. Δεν έγλειψε το μετεμφυλιακό κράτος, ούτε απόλαυσε προνόμια.
    Επίσης, για τον κομμουνιστή δάσκαλο Τζινιέρη από το Αίγιο, που ήταν παλιός φίλος του Κλάρα και τον υποδέχθηκε με χαρά ως Άρη στην Πελοπόννησο, ο Πριόβολος (όχι ο Ερμής, ο αντιστασιακός, αλλά ανηψιός του, ταξίαρχος ε.α.) στο καλό του έργο «Μια αλυσίδα μνήμες. Αχαΐα και Βόρεια Πελοπόννησος 1940-1949» (εκδόσεις Αλφειός) παραθέτει συνεντεύξεις αυτοπτών μαρτύρων πως όταν οι ΟΠΛΑτζήδες κάλεσαν τον Τζινιέρη να τους ακολουθήσει (επειδή έλεγε ανοιχτά ότι αντίσταση δεν μπορεί να γίνει στα βουνά με τους τσοπάνους και τους αγρότες αλλά στις πόλεις από τους εργάτες) ο πρώην φίλος του Άρης τού δήλωσε αδυναμία να τον βοηθήσει κι έτσι ο Τζινιέρης οδηγήθηκε απέναντι στην Αιτωλοακαρνανία όπου και χάθηκαν τα ίχνη του.

  45. KapetanEnas said

    #44,
    Σκύλε,εντάξει, αλλά, όταν λέει ότι στη κατοχή χοντροί ήταν μόνο οι μάγειροι του ΕΑΜ, φαίνεται η εμπάθειά του, για να μην πούμε τίποτα αλλο. Χοντροί ήτανε οι δοσίλογοι, οι οικονομικοί δοσίλογοι και οι μαυραγορίτες. Αυτούς δεν τους είδε;

  46. ο Μήτσος said

    @39

    φίλε καπετάνιο,
    φυσικά και είναι ενδιαφέρον να διαβάζει κανείς απόψεις αριστερών ανθρώπων που όχι μόνο έζησαν τα γεγονότα, αλλά και πάλεψαν σκληρά στη ζωή τους για τις αρχές τους.
    Ο Στίνας δεν εντάχθηκε κομματικά μετά τον πόλεμο, ούτε εκμεταλλεύτηκε τους αγώνες του για να κάνει καριέρα ή σαν εισιτήριο για να μπει στο Πασόκ όπως πολλοί άλλοι “σύντροφοι”.
    Ενοχλεί φυσικά πολλούς ότι βρίσκεται εκτός κομματικής γραμμής από ένα κόμμα το οποίο ζήτησε συγνώμη από τα εγγόνια και τα δισέγγονα του Πλουμπίδη πριν από 2-3 χρόνια. Ο Άρης, ο οποίος αποτέλεσε για πολλά χρόνια ένα είδος Superman της αριστεράς είναι υπεράνω κριτικής ως άγιος;

    Στο link υπάρχει και άποψη του συντρόφου του Γιάννη Ιωαννίδη από το ΚΚΕ, που λέει σχετικά ότι:

    “O Άρης υπήρξε μεταξύ άλλων και διακεκριμένος… πορτοφολάς. Το 1936 συλληφθείς από την αστυνομία έκανε δήλωση μετανοίας και κατέδωσε όσους ο ίδιος είχε μέχρι τότε μυήσει στο Κ.Κ.Ε. («ούτε ένα μπάτσο δεν έφαγε και λύγισε», λέει ο Ιωαννίδης). Παρ’ όλα αυτά ανήλθε στην ιεραρχία του Κ.Κ.Ε. με «βύσμα» τον Παναγιώτη Τζινιέρη (δάσκαλο από το Αίγιο, ο οποίος αργότερα δολοφονήθηκε από την εσωτερική αστυνομία του Κ.Κ.Ε., την γνωστή Ο.Π.Λ.Α., μαζί με εκατοντάδες άλλους, ως «διαφωνών»). Ο Βελουχιώτης, λόγω της «κλίσης» του σε τραμπουκισμούς «προσλήφθηκε» από τον γ.γ. του Κ.Κ.Ε. Ζαχαριάδη, ως κομματικός μπράβος ή/και προβοκάτορας. Χαρακτηριζόταν από, συχνά διασκεδαστική, εκφραστική φτώχεια, δυσκολία στη διατύπωση συγκροτημένων φράσεων, συχνά ξεσπάσματα «αντιστασιακής» βίας (ιδιαίτερα επί αιχμαλώτων και αμάχων), «αντιστασιακή» αγάπη για το ποτό και «αντιστασιακό» επιδειξισμό (διέθετε «αντιστασιακό» άτι, «αντιστασιακούς» ιπποκόμους και μια διμοιρία προσωπικής «αντιστασιακής» σωματοφυλακής από τυφλά πιστούς του πραιτωριανούς). Εθισμένος στην αλητεία (βλ. π.χ. καθημερινές επιτάξεις περιουσιών φτωχών αμάχων για τη συντήρηση της «αντάρτικης» συμμορίας του) και στην άσκηση βίας και μην έχοντας μάθει να κάνει τίποτα δημιουργικό στη ζωή του (πράγμα που άλλωστε είθισται στους νεοέλληνες πολιτικάντηδες, «εθνοσωτήρες» και «αγωνιστές» κάθε απόχρωσης), επέμενε στη συνέχιση της «αντίστασης» και μετά την φυγή των Γερμανών.”

    Δεν τα γράφουν αυτά ταγματασφαλίτες, αλλά αριστεροί.

  47. ΚαπετάνΈνας said

    Φίλε Μήτσο,
    όπως είπα στην αρχή, δεν πιστεύω στους ήρωες-άγιους. Τιμώ, όμως τα άτομα, που ενσαρκώνουν μια ιδέα, αλλά και που βγαίνουν πάνω από τη μάζα και φτιάχνουν από το τίποτα μια καινούρια πραγματικότητα. Και τιμώ τους μαχητές της ελευθερίας,θιασώτες της οποίας είμαστε (ή υποτίθεται ότι είμαστε) εμείς οι Έλληνες.

    Ο Άρης ήταν η καλύτερη περίπτωση εθνικού ήρωα, που είχαμε από τότε που υπάρχει ελληνικό έθνος. Ούτε αλβανική μαφία ήταν όπως οι Σουλιώτες, ούτε υπήρξε αδίστακτος κακοποιός του διαμετρήματος των Κολοκοτρωναίων, ούτε αληπασαλής κληρονομικός τοποτηρητής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπως οι Ρουμελιώτες οπλαρχηγοί.

    Με τη λογική τη δική σου, με την οποία θα καταδικάζαμε τον Άρη, θα έπρεπε τους ήρωες του ’21 να τους είχαμε ρίξει στο πυρ το εξώτερον. Δεν το κάνουμε, όμως, γιατί επικεντρωνόμαστε στη μεγάλη εικόνα. Που είναι η γέννηση ενός έθνους.
    Το ίδιο και τον Άρη και τον Ελας. Είναι η υπερηφάνεια μας,είναι τμήμα της εθνικής μας αφήγησης. Για αγίους ας ψάξουμε στο Βατικανό. Ενώ οι δοσίλογοι, οι δεξιοί της Κατοχής και μετά τα παιδιά τους που μας διοίκησαν, είναι η ντροπή της Ελλάδας.

    Όσο για τον Ιωαννίδη και Ζαχαριάδη και λοιπούς,τι θα πη «αριστεροί», δεν είταν παρά πράκτορες του Στάλιν. Είναι γνωστό πώς ο Ιωαννίδης έλυσε τα εσωκομματικά προβλήματα του ΚΚΕ το 1931. Έκανε μια λίστα συντρόφων , 38 στελέχη, τους κάλεσε στη Μόσχα, που ήταν κι ο Ζαχαριάδης, τους 36 οι Σοβιετικοί τους εκτέλεσαν, και οι δύο, Σιάντος και Θέος γυρίσανε στην Ελλάδα με το χρίσμα.

    Πως μπορώ να πάρω στα σοβαρά ένα τέτοιο άτομο,που καπηλεύτηκε το αντιστασιακό κίνημα που ήταν δημιούργημα κυρίως του Άρη και που έκανε και χειρότερα αργότερα;

    Η ουσία είναι, ότι η ηγεσία του ΚΚΕ έκανε ακριβώς το αντίθετο από ότι την κατηγορούν οι δεξιοί. Όχι μόνο δεν ήθελε την εξουσία, αλλά έκανε το παν για να πέσει η Ελλάδα από την πλευρά της Δύσης. Γιατί; Διότι έτσι είχε μοιραστεί ο κόσμος, ακόμα και πριν τη Γιάλτα και την Τεχεράνη. Οι Ρώσοι, δηλαδή, είναι σχεδόν εξ ίσου υπεύθυνοι με τους Άγγλους για τη γέννηση του φριχτότερου τέρατος που πάτησε το χώμα της Ελλάδας, δηλαδή της δεξιάς εθνικοφροσύνης.

    Λες :»ούτε εκμεταλλεύτηκε τους αγώνες του για να κάνει καριέρα»
    Και ποιός εκμεταλλεύτηκε; Κάποια άτομα. Άτομα πουλήθηκαν. Όχι η Αριστερά. Κάποιοι ηγέτες της. Και ο Χριστός ο ίδιος προδόθηκε από μαθητή του, όχι από Βουδιστή.
    Παρακαλώ να σταματήσει αυτό το ακροδεξιό παραμύθι: Η αριστερά που πουλήθηκε, η γενιά του Πολυτεχνείου, που αυτή τα φταίει όλα, και δεν συμμαζεύεται.

    Εγώ δεν δηλώνω αριστερός. Γιατί σήμερα η λέξη λέει τόσα διαφορετικά πράγματα που καταλήγει να μη λέει τίποτα.
    Αλλά και δεν μπορώ να μηδενίσω όλο αυτό το κίνημα μισού αιώνα. Γιατί να το κάνω; Επειδή κάποιος γέρος κάκιασε, με την Εθνική Αντίσταση, και επειδή το προλεταριάτο δεν τον άκουσε, όταν το προέτρεπε να υπενθυμίσει στους διάφορους Rottenführer των SS, οτι ήταν κι αυτοί κάποτε …προλετάριοι ;

    Και θέλει προσοχή αυτή η κριτική της εθνικής αντίστασης. Από ποιους προέρχεται; Από τον ακραιφνή ταξικό προλετάριο επαναστάτη, ή τον κουκουλωμένο κουκουλοφόρο των Ταγμάτων ασφαλείας και τους ψευδο-μπουμπούκους.
    Όλοι, σήμερα, με την κρίση, λένε οτι τέλειωσε η μεταπολίτευση. Και τα ρίχνουν όλα στην «αριστερά». Και από μέσα τους λένε «πούσαι Παπαδόπουλε».

    Δεν χρειαζόμαστε ούτε καινούρια χούντα, ούτε καινούρια μεταπολίτευση. Χρειαζόμαστε έναν νέον Δεκέμβρη του ’44. Αλλά ΧΩΡΙΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ. Χωρίς Δεξιά τρομοκρατία, χωρίς Μακρονήσια και κομμένα κεφάλια παλικαριών από τους μασκαρεμένους δοσίλογους.

    Μπας και, πριν την ιδανική κοινωνία που κάποιοι έχουν στο μυαλό τους, περάσουμε, τουλάχιστον σε πρώτη φάση,σε έναν ευρωπαϊκό καπιταλισμό, με κάπως πιο ανθρώπινο πρόσωπο από της κατακαημένης και καταγ@#$@#@*!νης Ψωροκώσταινας.
    Ουφ!

  48. Βασιλική Μετατρούλου said

    ΚαπετάνΈνας (#39 + #41 + #47),
    Σκύλε (#44),
    Μήτσο (#46),
    οπωσδήποτε η αφήγηση του Στίνα για την κατοχή είναι ενδιαφέρουσα, αν όχι απαραίτητη,
    για να μάθουμε την οπτική των μη ΕΑΜικών αριστερών για τα γεγονότα της κατοχής και της δεκαετίας 1940-1950,
    και είναι γνωστό ότι η κυρίαρχη από την ΕΑΜική αριστερά αφήγηση,
    μετά το 1974, (που ως τότε κυριαρχούσε η εθνικοφροσύνη)
    δεν αμφισβητείται εύκολα, δεν «διεμβολίζεται» με ισχυρά επιχειρήματα,
    αν εξαιρέσεις την περίπτωση του Αγι Στίνα, Γιάννη του Ταμτάκου, και κάποιων ελάχιστων αρχειομαρξιστών ή/και τεταρτοδιεθνιστών,
    και αν εξαιρέσεις, φυσικά, και τους μετα-μεταμοντέρνους, τύπου Καλύβα, Μαραντζίδη κ.λπ.,
    αλλά αυτοί είναι άλλο ανέκδοτο.
    Πολλοί έχουν επισημάνει την αναλογία, αν όχι την ταύτιση, απόλυτη ή όχι, κατά περίπτωση,
    στα επιχειρήματα της εθνικόφρονης εξιστόρησης με τις θέσεις του Στίνα.
    Μπορεί ο καθένας και η καθεμία να κρίνει και να αξιολογήσει, ασφαλώς.

    Από την πλευρά μου, θα αναφερθώ σε κάποιες πτυχές, κάποιες λεπτομέρειες σχετικές με τη στάση του Στίνα στην κατοχή,
    την περίοδο του μεγάλου λιμού, με αφορμή μια φράση του Σκύλου, στο σχόλιο #44, δηλαδή
    «αυτός (ο Στίνας) και η μικρή παρέα του είχαν εφαρμόσει άλλη μέθοδο αναδιανομής των τροφίμων, εκείνην των σαλταδόρων».

    Στην αρχή της ιστορίας, μια «ενοχλητική» (δικός μου ο χαρακτηρισμός) λεπτομέρεια.
    (Ό,τι διαβάζεται σε εισαγωγικά, είναι η ακριβής διατύπωση του Στίνα)
    Ο Στίνας, το Μάρτιο του 1942, μεταφέρθηκε από την Ακροναυπλία, στο Τμήμα Μεταγωγών του Πειραιά,
    μαζί με άλλους «σταλινικούς»,
    όπως λέει (σελίδα 368 στο βιβλίο «Αναμνήσεις, Εβδομήντα χρόνια κάτω από τη σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης», εκδόσεις Υψιλον, Αθήνα, 1985),
    αλλά και αντιπάλους του ΚΚΕ, διαγραμμένους.
    Λέει μάλιστα ότι ήταν καθαρή τύχη η μεταφορά τους,
    γιατί αμέσως μετά την μεταγωγή τους, έγινε η πρώτη μαζική εκτέλεση κρατουμένων στην Ακροναυπλία, από τους Ιταλούς, για αντίποινα.
    Εστησαν στον τοίχο 7 άτομα, εκ των οποίων, λέει ο Στίνας, «οι 4 ήταν αυτοί που οι σταλινικοί θα τους εκετελούσαν»:
    Ενας «αντίπαλος του ΚΚΕ από το 1924» και άλλοι «3 διαγραμμένοι και σε διαρκή καραντίνα».
    Αφού επιδεικνύει λοιπόν κάποιες μαντικές ικανότητες, προδιαγράφοντας την στάση των ΚΚέδων απέναντι στη δική του ομάδα,
    προχωράει στην εξήγηση:
    Αναρωτιέται:
    «Ποιος έκανε την επιλογή;» (εννοεί ποιος διάλεξε τους 4 αντιπάλους του ΚΚΕ να πάνε για εκτέλεση)
    Και αποφαίνεται (σελίδα 368):
    «Δεν υπάρχει παρά μία και μόνη λογική εξήγηση:
    Η επιλογή έγινε από κοινού: Διοίκηση του στρατοπέδου και σταλινική ηγεσία της Ομάδας Συμβίωσης.
    Εάν βρισκόμαστε εκεί, ο διοικητής του στρατοπέδου […] ήξερε ποιους θα του υποδείκνυαν οι σταλινικοί.
    Ηταν αναρχικοί, ταραξίες και απάτριδες»
    (εννοεί τους δικούς του συντρόφους, τους αντι-ΚΚΕ, όπως τους έβλεπαν με την ίδια οπτική
    τόσο οι Ιταλοί δεσμοφύλακες, όσο και η ΚΚΕ ηγεσία των κρατουμένων).
    Τέτοια (ανάλαφρη και ατεκμηρίωτη) βεβαιότητα για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα.

    Τέλος πάντων. Κάτι άλλο, εξίσου «ενοχλητικό» στην αφήγηση του Στίνα.
    Μάρτης του 1942, λοιπόν, και ο Στίνας φτάνει στο Τμήμα Μεταγωγών του Πειραιά, στα κρατητήρια.
    Εκεί, λέει ο Στίνας «για πρώτη φορά είδαμε με τα μάτια μας το φρικτό δράμα που ζούσε ο λαός», δηλαδή την πείνα.
    «Οχι άνθρωποι, αλλά σκελετοί, φαντάσματα και σκιές ανθρώπων, […] όχι σώματα, αλλά σωροί από κόκκαλα».
    Και συνεχίζει (σελίδα 369):
    «Κάθε μέρα πέθαιναν από την πείνα. […] Επεσε λίγο ζουμί από ένα πιάτο χόρτα, δηλαδή ζεστό νερό, στο βρωμερό δάπεδο.
    Αμέσως όλοι έπεσαν κάτω και το γλείφανε»

    Για να μιλάει έτσι, με αυτόν τον γεμάτο έκπληξη τρόπο,
    δεν είχε ακούσει, όπως φαίνεται, και πολλά πράγματα για την θανατηφόρο πείνα στην Αθήνα,
    όταν π.χ. μαζεύονταν τα παιδιά έξω από τα κέντρα διασκέδασης που γλεντούσαν οι Γερμανοί και οι Ιταλοί,
    περιμένοντας κάποιος να βγει και να κάνει εμετό, για να πέσουν τα παιδιά στα τέσσερα και να προσπαθήσουν να γλείψουν τα εμέσματα, όχι για να χορτάσουν την πείνα τους, αλλά για να πάρουν μια μικρή παράταση ζωής, για λίγες ώρες.
    Οπωσδήποτε, δεν υποννοώ ότι ο Στίνας και οι κρατούμενοι στην Ακροναυπλία καλοπερνούσαν,
    αλλά και τέτοια έκπληξη, πια, για το δράμα της πείνας και της στέρησης,
    και μάλιστα στο τέλος της οδυνηρής αυτής περιόδου, δηλαδή του χειμώνα τέλη του 1941 με αρχές του 1942,
    τέτοια απορία πια;

    Στο Μεταγωγών, λοιπόν, ήταν 70 άτομα, από Ακροναυπλία, Γαύδο και Φολέγανδρο,
    «όλοι σταλινικοί, εκτός από τον Ταμτάκο που ήταν μέλος της Ομάδας μας» (σελίδα 370).

    Ο Ταμτάκος, μάλιστα, κατόρθωσε να δραπετεύσει.
    Ο Βουρσούκης (ένα άλλο γνωστό στέλεχος των αρχειομαρξιστών ή τεταρτοδιεθνιστών) επιχείρησε κι αυτός να δραπετεύσει,
    αλλά απέτυχε, γιατί το γκαρσόνι του καφενείου του τμήματος τον αναγνώρισε και ειδοποίησε τους χωροφύλακες.
    Ο Πουλιόπουλος (πρώην γραμματέας του ΚΚΕ, κι αυτός στην «αριστερή αντιπολίτευση») είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο.

    Στα μέσα Ιουλίου μεταφέρονται με κλειστά βαγόνια του τραίνου στη Χαλκίδα.
    Αφηγείται ο Στίνας (σελίδα 372):
    «Εκτός όμως από τους κορέους και την κτηνώδη συμπεριφορά του νωμοτάρχη δεσμοφύλακα,
    στο Τμήμα Μεταγωγών Χαλκίδας δεν περάσαμε και άσκημα […].
    Για συσσίτιο φρόντισε ο Δεσπότης Χαλκίδας και μας δίνονταν κάθε μέρα αρκετή ποσότητα από ψάρια.
    Τα βράζαμε μόνοι μας και τα τρώγαμε»
    Τους επισκέπτεται ο Γιάννης Σκαρίμπας (σελίδες 372-373):
    «Μας πρόσφερε από ένα πακέτο τσιγάρα και ένα κουτί σπίρτα στον καθένα».
    Κανένα ιδιαίτερο σοβαρό πρόβλημα, σύμφωνα με όσα λέει και όσα αφήνει να εννοηθούν.

    Στα τέλη Ιουλίου 1942, μοιράζουν τους κρατούμενους σε διάφορους αστυνομικούς σταθμούς,
    και ο Στίνας πηγαίνει στο σταθμό του χωριού Κονίστρες.
    Λέει (σελίδα 373):
    «Η συμπεριφορά των κατοίκων απέναντί μου ήταν καλή. Το ίδιο και του νωμοτάρχη και των χωροφυλάκων.
    Νοίκιασα με την ΑΔΕΙΑ του νωμοτάρχη ένα δωμάτιο και με ΕΝΤΟΛΗ του Δεσπότη Καρύστου
    μου ‘διναν συσσίτιο απ’ αυτό που χορηγούσε ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός για τα ΠΑΙΔΙΑ,
    σχεδόν κάθε μέρα μπλιγούρι με σταφίδες» (Τα κεφαλαία, δικά μου).
    Οπως προκύπτει, ο Στίνας δεν γνώρισε και τίποτε ιδιαίτερες μέρες πείνας και ανέχειας,
    λαμβάνοντας υπόψη τις καταστάσεις του 1942, ασφαλώς.
    Και παρακάτω:
    «Είχα δημιουργήσει πολύ στενές φιλικές σχέσεις με έναν πειραιώτη κουρέα, με έναν άθεο γέρο και με δύο στενά συμπαθούντες.
    […] Αυτοί συναγωνίζονταν μεταξύ τους ποιος θα μου φέρει πιο πολλά σταφύλια και σύκα».
    Δηλαδή, απολάμβανε ακόμη και φρούτα.
    Ακόμη:
    «Περνούσα τις μέρες μου συζητώντας με αυτούς και άλλους στο καφενείο ανοιχτά.
    Ο νωμοτάρχης έδειχνε αδιαφορία και ανοχή».
    Συζητήσεις, λοιπόν, στο καφενείο.
    Μέχρι στιγμής, ούτε λέξη για κάποια έστω υποτυπώδη αντιστασιακή δράση,
    και ας μην ξεχνάμε, ότι το ίδιο διάστημα, στελέχη της Εθνικής Αλληλεγγύης,
    (δηλαδή της οργάνωσης τροφοδοσίας, συσσιτίων, αλληλοβοήθειας, στήριξης των μετόπισθεν κ.λπ.)
    είχε ρίξει το σύνθημα «Κανένας νεκρός από την πείνα»,
    και δικαίως, η Εθνική Αλληλεγγύη μπορούσε να υπερηφανεύεται ότι έμπρακτη εκδήλωση αντίστασης στους κατακτητές,
    ίσως κορυφαία, ήταν αυτό ακριβώς: Να σωθούν ζωές από την πείνα.
    (Σημείωση: Περισσότερα για το έργο και τη δράση της Εθνικής Αλληλεγγύης, μπορεί να βρει κανείς
    στην έκδοση «Εθνική Αλληλεγγύη, Μια προσπάθεια κι ένας άθλος. Το έργον της Εθνικής Αλληλεγγύης»,
    εκδόσεις «Να υπηρετούμε το Λαό», Αθήνα, 1945, όπου βρίσκονται όλα τα ντοκουμέντα της μαζικότερης οργάνωσης,
    ιδρυθείσας μόλις στις 28 Μαΐου 1941, με 3 εκατομμύρια, λέει, μέλη,
    όπου «μπορούσες να βρεις χωριά χωρίς εκκλησία και σχολείο, αλλά όχι χωριά χωρίς οργάνωση Εθνικής Αλληλεγγύης».
    Μέσα στο βιβλίο αυτό, σελίδα 21, διαβάζουμε ότι, μεταξύ άλλων ιερωμένων, και ο μητροπολίτης Χαλκίδας ήταν μέλος της Εθνικής Αλληλεγγύης και συνέβαλε αποφασιστικά και ενεργά στην επίτευξη των καθημερινών στόχων της Εθνικής Αλληλεγγύης.
    Θα τον δούμε και παρακάτω).

    Για τον Δεσπότη Καρύστου, ο Στίνας γράφει (σελίδα 373-374):
    «Ο Δεσπότης Παντελεήμων Καρύστου, εκτός από τρόφιμα και φάρμακα […] βοηθούσε τους εξορίστους και τους καταδιωκόμενους.
    Στο πρόσωπο αυτού και του Δεσπότη Καρύστου γνωρίσαμε δύο ανθρώπους που δείξανε στοργή, συμπάθεια και πραγματικό ενδιαφέρον για μας».

    Στα μέσα του Οκτώβρη, ο Στίνας αποφασίζει να δραπετεύσει.
    Ο Δεσπότης, που ήταν συνδεδεμένος με μυστικές οργανώσεις, αριστερές και μη,
    αλλά και με συμμαχικές υπηρεσίες, προσφέρεται να τον στείλει στη Μέση Ανατολή,
    και μέχρι τότε να τον κρύψει σε ασφαλές μέρος.
    Ο Στίνας αρνείται αλλά, λέει: «δεν του φανέρωσα τις διαφορές μας με τους πατριώτες» (σελίδα 374).
    Ο Δεσπότης τον εφοδιάζει με μια μεγάλη ποσότητα φασόλια,
    του βάζει να φάει όσα μπορεί για να ξεκινήσει χορτάτος,
    και, αφού τον τρυπάει στο πόδι με ένα πηρούνι, για να φαίνεται σα δήθεν δαγκωματιά από σκύλο,
    τον εφοδιάζει με ένα έγγραφο, με προγενέστερη ημερομηνία,
    που έγραφε ότι «έχει δηγχθεί υπό λυσσώντος κυνός και έχει άμεση ανάγκη εισαγωγής στο Λυσσιατρείο».
    Ενα πανέξυπνο εύρημα, δηλαδή, για να περνάει άνετα τα μπλόκα.

    Η απόδραση ήταν επιτυχής, και τα υπόλοιπα μπορεί κανείς να τα διαβάσει στο βιβλίο.

    Να προσθέσω μόνο το εξής: Διαβάζοντας τη μαρτυρία για τα χρόνια της Κατοχής, ενός αρχιμανδρίτη από την Εύβοια,
    που υπηρετούσε σε κάποιο μοναστήρι της περιοχής, μαζί με τα καθήκοντά του στην κοντινή μητρόπολη,
    όπου εξιστορεί διάφορες δράσεις δικές του, των δύο μητροπολιτών και των μοναχών κάποιων ανδρικών και ενός γυναικείου μοναστηριού
    της Εύβοιας, δράσεις αρκετά σοβαρές και επικίνδυνες, τόσο σε συνεργασία με τον ΕΛΑΣ, όσο και με δεξιές αντιστασιακές οργανώσεις,
    όπως ο «Μήδας 614», ο «Ομηρος», η «Μπουμπουλίνα» της Λένας Καραγιάννη,
    αλλά και με βρετανούς αξιωματικούς συνδέσμους,
    πέφτω πάνω στο τμήμα της ιστορίας με τα συσσίτια που οργάνωνε η Εθνική Αλληλεγγύη, η Μητρόπολη και οι κατά τόπους εκκλησίες.
    Εκεί υπάρχουν αναφορές σε κάποιους «κομμουνιστάς» που σιτίζονταν μαζί με τα παιδιά, αλλά και σε δεύτερο συσσίτιο καθημερινώς,
    για τους φυλακισμένους (ουσιαστικά, απλά εξόριστους), και σε τρίτο συσσίτιο για τους πάσχοντες και τους αρρώστους.
    Ο αρχιμανδρίτης, ο οποίος προφανώς αγνοεί ότι μιλάει για τον Στίνα και τους συντρόφους του,
    χωρίς κακία, αλλά με κάποια απογοήτευση, λέει ότι στεναχωριόνταν όταν μάθαινε ότι αυτοί οι ίδιοι που έτρωγαν καθημερινά στα συσσίτια της εκκλησίας, κατόπιν, σε ιδιωτικές συζητήσεις στην αγορά και στα καφενεία, κατηγορούσαν και έβριζαν τη θρησκεία, την εκκλησία και τους λειτουργούς της. Οπως ίσως ο πιο πάνω «άθεος γέρος» και οι συμπαθούντες.
    (Δυστυχώς, δεν έχω μπροστά μου το βιβλίο αυτό με την μαρτυρία του αρχιμανδρίτη για την κατοχή στην Εύβοια,
    είναι παλαιότερη έκδοση τοπική κάποιας εκκλησίας ή μοναστηριού, εκεί στην Εύβοια)

    Μετά από όλα αυτά, και χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την υπόλοιπη δρασρηριοποίηση του Στίνα και των συντρόφων του επί Κατοχής,
    μου φαίνεται κάπως προβληματική η «κριτική» που κάνει στα συσσίτια του ΕΑΜ.

  49. 1ας said

    ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΣΤΙΝΑ.ΕΛΕΟΣ!ΕΛΕΟΣ!
    Μιλάμε για έναν άνθρωπο που τυφλωμένος από την σκόνη που έφαγε από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ,άγνωστος από τους μαζικεί κοινωνικούς αγώνες,έχει μετατραπεί στο δεξιό άλλοθι.
    ΕΛΕΟΣ!
    Ο Στίνας λέει του κόσμου τα ψέμματα,και όμως το 2010 ακόμη τον επικαλλούνται.

    Δείτε τι γράφει ο ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ Στίνας για την Κέρκυρα

    «Όταν μετά τη συνθηκολόγηση του Μπαντόλιο, οι Γερμανοί έδιωξαν τους Ιταλούς και κατέλαβαν την Κέρκυρα, είπαν στον πληθυσμό: Μπορείτε να κάνετε ότι νομίζετε για την επιβίωση σας, αλλά μην πειράξετε το στρατό μας και τις εγκαταστάσεις του. Δεν τις πείραξαν και δεν πείραξαν και αυτοί κανέναν.»(!!!!!!!!!!!!)

    ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗ ΚΕΡΚΥΡΑ;;;
    “Στις 10 Ιουλίου 1944, τα Γερμανικά Ες Ες και η αστυνομία με τη βοήθεια των μονάδων της Βερμάχτ, απέλασαν Εβραίους από την Κέρκυρα. Διακόσιοι από τους 2.000 Εβραίους κατοίκους του νησιού βρήκαν άσυλο σε Χριστιανικές οικογένειες, αλλά 1.800 απελάθηκαν στο Άουσβιτζ-Μπιρκενάου.”

  50. 1ας said

    Ποια είναι λοιπόν τα αίσχη της ΟΠΛΑ;Οτι σκότωσε ‘αναρχικούς’ που ήταν σε φασιστικά κομματα το 1943 όπως γράφει ο πάντα ψεύτης Στίνας ενώ δεν είχε καν δημιουργηθεί;

    Την ΟΠΛΑ ο ‘ανανεωτής’ Πλουμπίδης δεν την καθοδηγούσε μετά τον Αύγουστο του 1944(που άλλωστε ευθύνεται για τις περισσότερες υπερβασίες);;

    Με το αριστερό άλλοθι του Α.Στινα έχει συκοφαντηθεί όλη η Εθνική Αντίσταση στηριζόμενη στις φαντιώσεις των απομνημονευμάτων του που έχουν γραφτεί τη δεκαετία του 1980 με βοήθημα του τις φασιστικές Ιστορίες της Χούντας(αντιγράφει τα ίδια προπαγανδιστικά ψέμματα βλέπε τις ημερομηνίες για την απελευθέρωση των Σλαβόφωνων στη Ακροναυπλία ώστε να συκοφαντήσει).

    Ελεος!Πραγματικά ποτέ ξανά τέτοια ακραία προπαγανδιστικά απομνημονεύματα δεν απέκτησαν τέτοια φοβερή δημοσιότητα παρόλες τις ανακρίβειες και ψέμματα που περιέχουν.Ούτε οι δεξιοί ιστορικοί δεν τα θεωρουν σόι,και έχουν κατακλύσει το Διαδίκτυο!!!
    ΕΛΕΟΣ!

  51. Βασιλική Μετατρούλου said

    Δύτη (#40),
    ευχαριστώ για το λινκ προς το raporto και την ολοκληρωμένη ιστορία του «Ο υπουργός ήτο μπινές».

    Μαρία (#38),
    ευχαριστώ για το λινκ προς τον κατάλογο με τις κυβερνήσεις και τα μέλη τους. Εξαιρετικά χρήσιμο σάιτ!

    Δύτη (#36),
    όταν λες «το ρεπορτάζ του Κλάρα ήταν και το θέμα της πρώτης ή δεύτερης εμφάνισης του «Ιού»»,
    σε ποιο ακριβώς ρεπορτάζ αναφέρεσαι; Υπάρχει online;

    Με την ευκαιρία, υπάρχουν τίποτε προτάσεις από τους πάντοτε ενημερωμένους φίλους της εκλεκτής ομήγυρης,
    σχετικές με την οπτική της μη ΕΑΜικής αριστεράς για την κατοχή, την αντίσταση και τον εμφύλιο;
    Εννοείται, πιο αριστερά από το ΚΚΕ.,
    (αν και π.χ η οπτική του Καρτάλη, ή των ΕΑΜικών σοσιαλιστών/σοσιαλδημοκρατών Σβώλου, Τσιριμώκου, Σωμερίτη θα είχε κι αυτή ενδιαφέρον, αλλά δεν είναι του παρόντος)
    Αρχειομαρξιστές, τεταρτοδιεθνιστές, τροτσκιστές, αναρχικούς ή αναρχοσυνδικαλιστές (χλωμό το βλέπω), οποιοιδήποτε εννοείται για για την κατοχή, την αντίσταση και τον εμφύλιο.
    Βιβλία, ντοκιμαντέρ, διαδίκτυο, οτιδήποτε.

    Μια αρχική συνεισφορά, για όσους και όσες ενδιαφέρονται:
    Για τον μπαρμπα-Γιάννη Ταμτάκο:
    Το βιβλίο του,
    Γιάννης Ταμτάκος, Αναμνήσεις μιας ζωής στο επαναστατικό κίνημα, εκδόσεις Κύκλοι Αντιεξουσίας, Θεσσαλονίκη, 2004,
    εδώ
    http://www.black-tracker.gr/details.php?id=150

    Συνέντευξη-μαρτυρία του Ταμτάκου στην κάμερα, αμοντάριστο υλικό σχεδόν 50 λεπτών, σε 3 μέρη,
    στο blog του σκηνοθέτη Νίκου Θεοδοσίου
    theodosiou.wordpress.com
    εδώ:
    http://tinyurl.com/3xhx9me
    δηλαδή

    Για τον Αγι Στίνα, όπως ο Μήτσος (#33) πρότεινε,
    το βιβλίο του «ΕΑΜ ΕΛΑΣ ΟΠΛΑ», εδώ:

    Click to access EAM-ELAS-OPLA.pdf

    και το βιβλίο του (που αναφέρω πιο πάνω)
    Αγις Στίνας, Αναμνήσεις, Εβδομήντα χρόνια κάτω από τη σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης, εκδόσεις Υψιλον, Αθήνα, 1985,
    εδώ:
    http://www.black-tracker.gr/details.php?id=176

    (Και αυτό

    αλλά δεν καταλαβαίνω: Πας να το κατεβάσεις και ζητάει συνδρομή. Είναι με πληρωμή πλέον;
    Τι χρειάζεται να κάνει κάποιος που θέλει να κατεβάζει βιβλία από το scribd;
    Ανέβασα αυτά εδώ
    http://www.scribd.com/basilikimetatroulou147258
    Μπορεί κάποιος ή κάποια να επιβεβαιώσει ότι μπορεί να κάνει download;)

    Και κάποια λίγα ακόμη, στη «βιβλιογραφία» ενός ευρύτερου θέματος από
    Ούτε Θεός ούτε αφέντης – Βιβλιογραφία για μια ιστορία του αναρχικού κινήματος του ελλαδικού χώρου
    http://ngnm.vrahokipos.net/bibliography.html

    Click to access bibliography.pdf

    Αλλο τίποτε, ειδικά για Κατοχή-Αντίσταση-Εμφύλιο, υπάρχει;;;

    (Σημείωση: Τροτσκιστές, μάλλον δεν τους λέμε, καθώς ο Τρότσκι ό ίδιος πως θα ονομαζόταν; Τροτσκιστής;
    Δε νομίζω. Μάλλον «τεταρτοδιεθνιστές» είναι καλύτερο, αλλά τι λένε οι ίδιοι;;;)

  52. sarant said

    Βασιλική, το σχόλιό σου το είχε τσακώσει η σπαμοπαγίδα, λόγω των πολλών λινκ.

    Τώρα, για το Scribd. Φαίνεται πως κάποια έγγραφα τα τοποθετούν στο Archive, κι έτσι δεν μπορείς να τα κατεβάσεις, μόνο να τα διαβάσεις, εξόν κι αν γραφτείς συνδρομητής.

    Όπως διαβάζω στο παρακάτω λινκ, μπορείς να βγάλεις από το Αρχείο όσα *δικά σου ανεβάσματα* έχουν μπει εκεί ή και να τα εξαιρείς προκαταβολικά από το να μπουν στο Αρχείο. Δες εδώ:
    http://support.scribd.com/entries/224907-my-document-is-in-the-scribd-archive-but-i-do-not-want-it-to-be-what-can-i-do

  53. Βασιλική Μετατρούλου (@ #48)
    Ορθώς εκπλήσσεσθε που ο Στίνας δεν εκπλήσσεται από την πείνα της Κατοχής. Αλλά αυτό συμβαίνει όχι επειδή έτρωγε καλά αλλά κι επειδή πριν από την Κατοχή αλλά και μετά απ’ αυτήν απλούστατα πεινούσε. Οπότε, η γενίκευση της πείνας δεν του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, όσο πχ θα έκανε σε μένα τον φαγά.

  54. #52 Ωχ, δεν τόχα πάρει χαμπάρι αυτό με το scribd… Τελειώνει ο τζάμπας κι εδώ, σιγά σιγά;

  55. KapetanEnas said

    #50

    Για την ΟΠΛΑ.
    Στην αρχή, ήταν μια οργάνωση άμυνας και τιμωρίας των δοσίλογων. Μετά, όμως ξεκαθάριζε και κάποιους διαφωνούντες και άσχετους.

    Το χειρότερο όμως ήταν το Μπούλκες, το στρατόπεδο του Δ.Σ. στη Γιουγκοσλαβία, που ήταν κάτω από τη δικαιοδοσία της. Εκεί χάσανε τη ζωή τους πάνω από διακόσια παληκάρια,(ο Μάρκος Βαφειάδης μιλάει για τετρακόσιους),αντάρτες που για κάποιο λόγο τους στοχοποίησε η ηγεσία και ο Πεχτασίδης, ο διοικητής του στρατοπέδου.

    Ο ΣΤΙΝΑΣ

    Ο Στίνας,απ’ ότι φαίνεται από τα κείμενά του, είναι κλασσική περίπτωση δογματικής τύφλωσης, που δεν βλέπει γύρω του τίποτα και δεν ακούει τη βοή της εποχής. Γιαυτό και μένει γαντζωμένος από τα «πέντε λόγια» μιας ταξικής ορθοδοξίας και από τις παράλογες προτάσεις του: «Να μιλήσουμε με τους στρατιώτες της Βέρμαχτ, και να τους πείσουμε για την ταξική επανάσταση»!!!Γι αυτό, χολωμένος από την επιτυχία της αληθινής ζωής συκοφαντεί τους άλλους.

    Πειράζει, που εγώ έχω δει αυτή την παντελή έλλειψη στρατηγικής και την περιορισμένη και μικρόκαρδη διάθεση του Στίνα στα αναρχικά πιτσιρίκια και το Ιντυμήντια; Για να μήν πω και σε όλη τη σημερινή αριστερά.

    Νομίζω, ότι η αριστερά, ακόμα και σήμερα, έχει μία πολύ συγκρατημένη και συμπλεγματική στάση στα εθνικά ζητήματα, κληροδότημα ενός διεθνισμού άλλων εποχών. Το αποτέλεσμα είναι ένα δυναμικό κομμάτι της δυσαρέσκειας του κόσμου για την οικονομική κατάσταση σήμερα να έλκεται από τον ακροδεξιό εθνικισμό.

    Ο δεξιός εθνικισμός σε τέτοιες εποχές, όπως είναι η δική μας, έχει ρεύμα και δύναμη. Μπορεί να αντιμετωπιστεί όχι κατά μέτωπον, αλλά μόνο με στρατηγική. Να απορροφηθεί , δηλαδή, η δύναμή του και να χρησιμοποιηθεί εναντίον του, όπως γίνεται σε κάποιες φόρμες των πολεμικών τεχνών.

    Είναι απίστευτο,αλλά ακόμα και σήμερα, η αριστερά, που έχει να επιδείξει το μεγαλύτερο έπος του ελληνικού έθνους, να στιγματίζεται σαν ανθελληνική, και τα παιδιά (φυσικά και ιδεολογικά) των μεγαλύτερων προδοτών της Ελλάδας να ποζάρουν για πατριώτες.

  56. 1ας said

    Οτι η ΟΠΛΑ ή ο ΕΛΑΣ έκαναν λάθη είναι κάτι φυσιολογικό(αλλά και παράλληλα καταδικαστέο) για αντιστασιακές οργανώσεις.Αυτό είναι ένα δεδομένο που δεν το αφήνουμε.

    Απο την άλλη ο Στίνας από κομπλεξ για την αφάνεια του,στα γεροντάματατα του αντιγράφει τους φασίστες για να συκοφαντήσει,με πολλές φορές ξεκαρδιστικά αποτελέσματα.Είναι κρίμα που το Ιντιμιντια έχει γεμίσει με αγιογραφίες του,και φανατισμένους προσωπολάτρες οπαδούς του.

  57. Μαρία said

    44
    Στον Π.Τζινιέρη αναφέρεται κι ο Στίνας στις αναμνήσεις του, στο κεφάλαιο για τη «σφαγή των διεθνιστών κομμουνιστών» και του αφιερώνει περίπου μια σελίδα. Λέει για το τέλος του:«Σε λίγες μέρες [μετά τη συνάντηση με τον Άρη] τον πιάσανε και συνοδεία τον πήγαν στην Ελεύθερη Ελλάδα. Εκεί τον βάλανε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αυτός κήρυξε απεργία πείνας και οι δήμιοί του τον άφησαν και πέθανε.»

  58. ΚαπετάνΈνας said

    #44,
    “αυτός (ο Στίνας) και η μικρή παρέα του είχαν εφαρμόσει άλλη μέθοδο αναδιανομής των τροφίμων, εκείνην των σαλταδόρων”.

    Αμφιβάλλω για την ειλικρίνειά του. Σιγά τώρα, μη μας πη ο Στίνας κι η παρέα του, οτι υπήρξαν και εμπνευστές του κινήματος των σαλταδόρων.

    Οι σαλταδόροι ήταν άλλου είδους άνθρωποι, άκου με προσοχή τα λόγια του άσματος:

    (πάντως ο μπεσαλής αρβανιτόμαγκας Γενίτσαρης, άψογος).

  59. ΚαπετάνΈνας said

    Όσο για τη βία της ΟΠΛΑ, και τις εκτελέσεις διαφωνούντων,ναι, έγιναν πολλά. Το ΚΚΕ από την αρχή, πριν τον Άρη, κάτι τέτοιο φανταζόταν σαν «αντίσταση». Κανά δυό χιλιάδες μακί.Όχι λαικό στρατό.

    Πάντως το γεγονός, ότι η Ελλάδα ήταν μοιρασμένη και δοσμένη στους «αποκεί», φαίνεται κι από το ότι εξ αρχής ο ΕΛΑΣ είχε υπαχθεί υπό τις διαταγες του στρατηγείου Μ.Ανατολής και του Βρετανού στρατηγου λόρδου Ουίλσον.

  60. Βασιλική (51), το ρεπορτάζ στο Ριζοσπάστη με τον τίτλο «Ο υπουργός ήταν μπινές». Τα πρώτα του Ιού, για κάποιο λόγο, δεν υπάρχουν ονλάιν -φημίζομαι όμως για τη μνήμη μου (αυτό πρέπει να ήταν το δεύτερο, το πρώτο ήταν περί αυνανισμού…). 🙂

  61. Μαρία said

    Επίσης Βασιλική 51.
    Στον τόμο Β2 της ιστορίας της Ελλάδας του βιβλιοράματος υπάρχει το εκτενές άρθρο του Κ.Παλούκη, Η «Αριστερή Αντιπολίτευση» στο ΚΚΕ.Αρχειομαρξιστές και σπαρτακιστές.

  62. Bukanshvili said

    Παρότι οι σταλίνες, στη λύσσα τους να βρίσουν το Στίνα, θεωρούν αδιανόητη τη συνεργασία με στρατιώτες της Βέρμαχτ, η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν στρατιώτες της Βέρμαχτ που συνεργάστηκαν ή πέρασαν στη (σταλινική, άλλωστε) αντίσταση.
    (Φυσικά, άλλο Βέρμαχτ κι άλλο ΕςΕς – παρότι κάποιος παραπάνω περνάει με άνεση απ’ το ένα στο άλλο για να μπορέσει να χύσει τη χολή του)
    Ο Άνθης στο βιβλίο του δίνει μερικά ονόματα γερμανών (και πολωνών) στρατιωτών της Βέρμαχτ που σκοτώθηκαν σε συγκεκριμένη αντιστασιακή ενέργεια, πολεμώντας με τον ΕΛΑΣ και εναντίον της Βέρμαχτ.
    (Ο Β. Άνθης ήταν τότε γραμματέας της ΕΠΟΝ Κέρκυρας και τα τσούγκρισε με το σταλινισμό αρκετά χρόνια αργότερα, αφού γεύτηκε τη δροσιά του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ελπίζω ότι δε θα τον βγάλετε κι αυτόν ψεύτη.)

  63. Μαρία said

    62 Για το θέμα υπάρχει ξεχωριστό άρθρο όπ. (61).

  64. Bukanshvili said

    Όσο για τον Άρη, δε μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν ήτανε κάποτε πορτοφολάς ή οτιδήποτε άλλο (κάτι που, παρεπιπτόντως, δεν το λέει ο Στίνας αλλά οι πρόσθετες μεγαλο-λεζάντες του μπλογκερά), μας ενδιαφέρει η δημόσια πολιτική δράση του.
    Κι εκεί ακριβώς υπάρχουν τα προβλήματα. Δεν είναι τυχαίο που έχει γίνει ήρωας όλων των εθνολαίκών (Χαριτόπουλο τον λέγανε εκείνο τον απίθανο;).
    Κι αυτό ανεξάρτητα απ’ τη συμπόνια που προκαλεί το αξιοθρήνητο τέλος του, η στάση της ΚΚΕ-ηγεσίας απέναντί του και η εφαρμογή των κανιβαλικών εθνικών παραδόσεων πάνω στο κουφάρι του από τους δεξιούς.

  65. KapetanEnas said

    #62
    Δεν ξέρω αν εννοείς εμένα, που ανέφερα και τα SS και τη Βέρμαχτ, φαντάζομαι πως όχι, μια που,ούτε «Σταλίνας» είμαι και, όπως θα είδες, ούτε καν αριστερός δηλώνω πια (αριστερά,δεξιά, «παλιά πολιτέματα»). Και γιατί δεν χύνω καμμιά χολή εναντίον κανενός.

    Διάβασα τα κείμενα του Στίνα. Αυτό ξέρω για τον Στίνα, τίποτα άλλο. Και δεν με έπεισαν. Και μου φάνηκαν μπούρδες.

    Είναι τώρα, λογικό, να πη κάποιος: δεν πολεμάω τον Χίτλερ, αντ’ αυτού θα πείσω τους Γερμανούς στρατιώτες, που είναι προλετάριοι κι αυτοί, και θα τους κάνω κομμουνιστές;
    Να πηγαίνω, δηλαδή, εκεί που τρώνε, κρεμάνε και βιάζουν και να τους χτυπάω με το δάχτυλο την πλάτη «Psst, her offizier, υπάρχουν δύο τάξεις. Ο Κάουτσκι λεει…» Παράνοια.
    Μπορεί ένας δύο να πείστηκαν. Και λοιπόν; Πείστηκαν όταν είδαν απέναντί τους ένα τεράστιο λαϊκό κίνημα, όχι μια μίζερη ομαδούλα.

    Και δεν θα διαλυόταν έτσι ούτε ο Γερμανικός στρατός, ούτε ο Ιμπεριαλισμός. Εδώ 50 χρόνια ειρήνης και δημοκρατίας(αστικής, έστω) και δεν πείστηκαν για όλα αυτά ούτε οι Έλληνες, θα πείσεις μέσα στην Κατοχή τους …Γερμανούς; Είναι ε-ντε-λώς παράλογο.

    Είναι η ίδια ψυχολογία του μέσου ιντιμηντιά, που ψάχνοντας για μία ιδεολογική καθαρότητα στο τέλος μένει μόνος του με το μένος εναντίον όλων.Και ξεχνάει το βασικό. Ότι ο πόλεμος όπως και η πολιτική και η επανάσταση είναι κυρίως ζήτημα ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ. Αλλά ποιος την έχασε τη γνώση της στρατηγικής, στην Ελλάδα, για να την βρει ο Στίνας τότε και οι αναρχικοί σήμερα;

    Όσο για τη διαφορά Βέρμαχτ και SS πρέπει να ρωτήσεις τον κόσμο στο Δίστομο και στους άλλους τόπους μαρτυρίου.

  66. 1ας said

    @ Bukanshvili

    Ο μύθος της καλής Βέρμαχτ και των κακών εσ-εσ έχει καταρριφθεί εδώ και π ο λ λ α χρόνια.Οπως και ο μύθος του Στίνα που λέει τις μεγάλες αλήθειες.

    Ο ένας μύθος καλλιεργήθηκε από το Γερμανικο μεταπολεμικό κράτος για να δικαιολογήσουν τα εγκλήματα τους ως Ναζιστικά και όχι…Γερμανικά,και ο άλλος από τους αναρχικούς της μεταπολιτευσης για να δικαιολογήσουν την πολιτική ανυπαρξία τους.

    Και μιας και πιάσαμε το ρεμπέτικο ιδού μια τραγουδάρα για τον ΟΠΛΑτζη Στέλιο Καρδάρα από τον Γενιτσαρη.

    @Καπετάν Ενας
    Αυτό που γράφεις δεν ειναι ορθο.Το ΚΚΕ προσανατολιζόταν και στον ένοπλο αγώνα,απλά θεωρούσε οχι έτοιμη ακόμη τη κατάσταση.Η επιμονή και η ‘βιασύνη’ του Άρη βοηθησε κατά πολύ τον ΕΛΑΣ να έχει τη ντε φάκτο εξουσία στην ελλάδα.
    Μη ξεχνάμε οτι είχε προηγηθεί η σφαγή του Μακεδονικού γραφείου στην εξέγερση της Δράμας,κάτι που είχε κοστίσει στο ΚΚΕ και στον Ελληνικό λαό.

  67. Χρηστος Κ. said

    θα προτεινα το βιβλιο του Φιλλιπου Ηλιου «Ο ελληνικος εμφυλιος πολεμος και η εμπλοκη του ΚΚΕ». Και ναι το ΚΚΕ τοτε και σημερα ειναι ενα σκληρα σταλινικο κομμα. Ομως η αντισταση ηταν μια μεγαλειωδης αντιδραση των πολιτων της χωρας. Σιγουρα οι εκτος ΚΚΕ ηταν διπλα εκτεθειμενοι τοτε γιατι δεν ειχαν ουτε τη προστασια του ΚΚΕ αλλα αντιμετωπιζαν και το κυνηγι των γερμανων. Δυστυχως η ηγεσια τοτε αποδειχθηκε κατωτερη των περιστασεων. Ισως βεβαια θα πρεπει να λαβουμε υποψη μας τις δυσμενεις συνθηκες τοτε αλλα και τη γνωση που εχουμε σημερα πραγμα που σημαινει οτι η κριτικη θα πρεπει να δινει ελαφρυντικα.

  68. 1ας said

    και ο μύθος του σκληρού σταλινικού ΚΚΕ έχει καταρριφθεί αλλά αυτό είναι μια άλλη συζητηση.

    Θα προτεινα το βιβλίο οι «πολεμοι της μνημης» του Χ.Φλάισερ.Πως επανα-γράφεται η Ιστορία βάση συμφερόντων.

  69. Bukanshvili said

    Καπτανένα (65), καμία σχέση με το κομεντί που περιγράφεις.
    Αν δυσκολεύεσαι να το καταλάβεις στην Ελλάδα, σκέψου την Αλγερία. Όπου το FLN χτυπούσε βέβαια ανελέητα τα γαλλικά στρατεύματα, ωστόσο υπήρχαν μέσα στη Λεγεώνα παράνομοι πυρήνες που συνεργάζονταν με τους αντάρτες (και μπορούσαν, σε δεδομένη στιγμή, να λιποταχτήσουν και να περάσουν ανοιχτά στην άλλη μεριά).
    Φυσικά, ήταν πιθανό κάποιος από αυτούς τους έντιμους και θαρραλέους ανθρώπους, αν βρισκόντανε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, να σκοτωθεί από αντάρτες (που δεν θα ήξεραν ότι χτυπούσαν ένα δικό τους μυστικό πράκτορα, για να το πούμε έτσι). Ε, έτσι είναι ο πόλεμος.

    Και την «καλή Βέρμαχτ» δεν την ανάφερα εγώ.

  70. 1ας said

    Στην Ελλάδα,οι ναζί στρατιώτες που εκτελούταν από τον ΕΛΑΣ πέφτανε φωνάζωντας «Ζήτω ο Χίτλερ».
    Ο ΕΛΑΣ συνήθως τους πρόσφερε διέξοδο να πολεμήσουν στις γραμμές του,αλλά οι ιδιοι επιλέγανε την εκτέλεση.

    Αλλά αφού τα είπε ο Στίνας,κάτι παραπάνω θα ξέρει.

  71. KapetanEnas said

    #69
    Το βασικό, που αφορά το σήμερα, είναι αν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ πρέπει να είναι κομμάτι της εθνικής μας αφήγησης, ή όχι. Νομίζω, αντίθετα με τον Στίνα, ότι, ναι, πρέπει να είναι.

    1821, 1912-13, Έπος του ’40, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, Πολυτεχνείο.

    Πατώντας σ’ αυτά τα σκαλιά οι νέες γενιές θα προσθέσουν κι άλλο ένα ορόσημο στη πορεία. Με άλλους στόχους και άλλες συνθήκες, αλλά με την ίδια έξαρση.

    Αν πάλι πιστεύεις, ότι δεν μας χρειάζεται μια εθνική αφήγηση, επειδή πλησιάζει η παγκόσμια επανάσταση, πάω πάσο. Απλώς, ειδοποίησέ με εγκαίρως, ποια μέρα θα ξεσπάσει, γιατί τον άλλο μήνα θα λείπω. Κι εν τω μεταξύ, ας αφήσουμε τη δεξιά να αλωνίζει.

  72. Bukanshvili said

    #70
    Σοβαρά; E, θα φταίει το ναζί DNA…

  73. Bukanshvili said

    #71
    Μην ανησυχείς Καπετάνιο, άμα λείπεις θα σε καλύψω.

    Συγγνώμη όμως, δεν μπορώ ν’ άσχοληθώ τώρα με την εθνική σας αφήγηση (κοιτάζω πώς θ’ αποχτήσουμε στρατηγικό πλεονέχτημα στον Καύκασο).

  74. Μαρία said

    73 Τι γίνεται; Πετάει η ομάδα;

  75. Bukanshvili said

    Μαρία! Μη με μπερδεύεις όταν συζητάω ζητήματα της παγκόσμιας (τουλάχιστον) επανάστασης!

  76. KapetanEnas said

    #73,74

    ;;;;

    Ποιο Καύκασο;

  77. KapetanEnas said

    …και γιατί το -shvili;

    Είναι κάτι που μου κρύβετε, ή είμαι ο χαζός του Παγκόσμιου χωριού; Ή και τα δύο;

  78. Μαρία said

    77 Κάπτεν. Το πρώτο. Απ’ την κατάληξη -σβίλι μπορείς όμως κάτι να μαντέψεις.

  79. KapetanEnas said

    Mμμμ. Ωραία. Αίνιγμα.

    Ο Bucchaneer πήγε… θά πάει στη Γεωργία…είναι Γκρουζίνος (για να λέει «την εθνική ΣΑΣ»)…μαθαίνει καρτούλι…χορεύει λέζγκινκα…;

    Πάλι δε βγάνω νόημα.

  80. sarant said

    Καπετάνιε, εγώ ξέρω αλλά δεν μπορώ να αποκαλύψω ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Πάντως, κάτι έπιασες.

  81. voulagx said

    #79 Καπταιν Ουαν, κι εγω δε βγαζω νοημα! Γκρουζινος; Καρτουλι; Λεζγκινκα;

  82. ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΗ………..

    http://pontosandaristera.wordpress.com/2010/06/17/aris/

  83. Μαρία said

    81 Εσύ όμως καταλαβαίνεις οτι όποιος λέει ΣΑΣ, δεν είναι υποχρεωτικά ξένος και στην περίπτωσή μας Γεωργιανός(Γκρουζίνος).

  84. KapetanEnas said

    Εντάξει,Νίκο, δεν το ψάχνω άλλο, ας υπάρχει και ένα μυστήριο στην ατμόσφαιρα.

    Voulagx, εννοώ ότι είναι από τη Γεωργία ή Γκρουζίνια (το ρώσικο όνομα, γνωστό από τον Κύκλο με την κιμωλία)και μαθαίνει γεωργιανά ή Καρτούλι(όπως λένε οι ίδιοι τη γλώσσα τους).Το «Λέζγκινκα» τόβαλα για να σε μπερδέψω, καραλόλ.

    Ψέμματα, Λέζγκινκα είναι ο εθνικός τους χορός(ή ένας από τους…)αλλά και όλου του Καυκάσου . Εγώ σαν αληθινός διεθνιστής τον ξέρω από μικρός, αλλά είναι πιο γνωστός από τη Γκαγιανέ του Χατσατουριάν.

  85. KapetanEnas said

    #83,
    κι εγώ το καταλαβαίνω, αλλά τι νόημα έχουν οι συζητήσεις πίσω από το κόσκινο της ανωνυμίας, άν δεν προβοκάρουμε και λίγο…

  86. voulagx said

    #85 E, ας προβοκαρω κι εγω Καπταιν!
    Πρωτη προβοκατσια για σενα:

    Κι η δευτερη για την Μαρια

  87. Ο χορός Λεζγκίνκα είναι μάλλον παγκαυκασιανός. Στην παρακάτω μορφή από το Νταγκεστάν, θα δείτε πώς μοιάζει με τα γεωργιανά. Και το όδιο συμβαίνει και με τους οσετίνικους ή τους τσετσένικους χορούς.

    Υπάρχει και μια ελληνική εκδοχή, που δεν γνωρίζω εάν έχει επηρεαστεί από την καυκασιανή Λεζκίνκα. Είναι η Λετσίνα, που χορεύτηκε κυρίως απ’ τους Πόντιους του Καρς:

    http://il.youtube.com/watch?v=7bDYc8V_E1k&feature=related

    Πιθανότατα οι Έλληνες μετανάστες στον Καύκασο να βασίστηκαν σε ντόπιες μελωδίες και να τις προσάρμοσαν στη δικιά τους μουσική αντίληψη.

  88. ΚαπετάνΈνας said

    Μπ[ράβο και για τα δύο, Voulagx, να βάζουμε που και που μουσική, να στρώνουν οι διάλογοι.*

    (* λέει ότι στο παλιό ελληνικό σινεμά, άμα ο σκηνοθέτης γκρίνιαζε για κάτι, ο παραγωγός του έλεγε, «έλα μωρέ, θα βάλουμε μουσική από πάνω και θα στρώσει»).

    Θυμάσαι την ταινία «Οι δώδεκα»; Πιο δραματική λέζγκινκα:

    Και του Χατσατουριάν:

    .

  89. ΚαπετάνΈνας said

    #87
    Τεμέτερον,
    λες οτι η Λετσίνα να είναι η Λεζγκίνκα; Η μόνο το όνομα για κάποιο λόγο είναι ίδιο; Θέλει μουσικολόγο το ερώτημα.

    Πάντως είδες οι γεωργιανοί πρώην σύντροφοι μύτη; Θα μπορούσαν να πουν κι αυτοί «αμα τομυτίμ ενκαι τολιλίμ»

  90. 1ας said

    @Bukanshvili

    Δεν φταίει το dna,φταίει οτι πολλοι ήταν στρατιώτες επι Σοβιετικής Ένωσης όπου είχανε σφάξει με το κιλό.

  91. Immortalité said

    @ 77 Καπετάνιε μην το ψάχνεις. Εδώ οι παλιοί γνωρίζονται μεταξύ τους και εμάς τους νέους μας έχουν στα αινίγματα.;-)

    (Μπουκάν συμμετέχεις στην ολυμπιάδα;)

  92. Μαρία said

    Ιμόρ, αν συμμετείχε στην Ολυμπιάδα, δε θα λεγόταν Μπουκανσβίλι αλλά Μπουκάνοφ ή Μπουκάνιν.

  93. Immortalité said

    Μαρία δεν είναι απαραίτητο.

    Λεκανός ε α ντεμαίν…

  94. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Αναφορικά με τον «Καυκασιανό κύκλο» (# 79, 81, 83, 84)…

    Στα ρώσικα, η Γεωργία λέγεται Γκρούζια (Грузя), ο Γεωργιανός είναι Γκρουζίν (Грузин) και η Γεωργιανή, Γκρουζίνκα (Грузинка).

  95. Βασιλική Μετατρούλου said

    Ευχαριστώ όλους και όλες για τις πληροφορίες, και ειδικά

    το Νικοκύρη (#52),
    τη Μαρία (#61 + #63),
    το Δύτη (#60),
    τον Σκύλο (#53)

    Bukanshvili (#62), είναι ευρέως γνωστές οι ιστορίες για Γερμανούς
    που εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ και πολέμησαν στις γραμμές μέχρι και τη Βάρκιζα, αρχές 1945, ορισμένοι.
    Στο περιοδικό «Εθνική Αντίσταση», υπάρχουν αρκετά άρθρα με ονόματα, γεγονότα και έγγραφα.
    Στη κεντρική Μακεδονία, νομίζω στο 30ό Σύνταγμα του ΕΛΑΣ είχαν σχηματίσει ξεχωριστό λόχο,
    βλέπε το σχετικό βιβλίο του Θανάση Μητσόπουλου, «Το 30ό Σύνταγμα του ΕΛΑΣ».
    Και στα βιβλία με τίτλο «Μαρτυρίες» των Κώστα Χατζηπατέρα και Μαρίας Φαφαλιού, εκδόσεις «Κέδρος»,
    υπάρχουν κάποιες αναφορές.

    Αγαπητέ Σκύλε (#53 ), δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω το γεγονός ότι ο Στίνας πεινούσε,
    τόσο πριν την κατοχή, όσο και μετά.
    Η ένστασή μου είναι στην λογόψυχη κριτική που κάνει στα συσσίτια του ΕΑΜ και της Εθνικής Αλληλεγγύης,
    την ίδια στιγμή που «καλοπερνούσε», όπως ο ίδιος μαρτυρά,
    χάρη στους δύο Μητροπολίτες στων οποίων τις αυλές, όπως προκύπτει από όσα λέει ο ίδιος,
    δεν είχε κανένα πρόβλημα να σιτίζεται, έως και τρεις φορές ημερησίως.

  96. 1ας said

    Έτρωγε ο Στίνας από τους παππάδες,αλλά έκανε κριτική γιατι η Εθνικη Αλληλεγγύη και το ΕΑΜ είχανε μέσα επισκόπους και παππάδες.

    Το πολιτικό αδιέξοδο του,σήμερα επανακαλύπτεται ως φοβερή πολιτική σκέψη ενώ ουσιαστικά πρότεινε το ‘σφάξε με αγά μου να αγιάσω’.

  97. Γαμώτο, κάτι στην άποψη του Στίνα για τους Γερμανούς μου θύμισε την άποψη του ΚΚΕ για τους φορτηγατζήδες: Το γνωστό «σόου» αγωνιστικότητας για την «τιμή των όπλων» έδιναν οι εκπρόσωποι της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας του κλάδου, ενώ συνθήματα πολιτικώς πρωτόγονα ακούγονταν από αρκετές πλευρές της συγκέντρωσης, σύμπτωμα της συνδικαλιστικής και πολιτικής απειρίας που χαρακτηρίζει το χώρο. Η ανάγκη αλλαγής συνειδήσεων και συσχετισμών δύναμης υπέρ των συνεπών αγωνιστικών δυνάμεων, για ακόμη μία φορά, εμφανίζεται επιτακτική… 🙂

  98. 1ας said

    @97
    Νομίζω είναι η ατυχής η σύγκριση.Το ΚΚΕ έχει χίλια δυο κακά,αλλά στο παρών αγώνα έχει μάλλον δίκιο.

    Μάλλον η στάση του στον Δεκέμβρη του 2008 ταυτίζεται με τη λογική κατασυκοφάντησης όπως και του Στίνα για την Εθνική Αντίσταση.

  99. Ατυχής μου φάνηκε και μένα μόλις την έγραψα! Μην την πάρετε πολύ στα σοβαρά. Αν και ο βαθμός ρεαλιστικότητάς της ίσως συγκρίνεται με εκείνον της θέσης του Στίνα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: