Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Απολωλά κι από μικρά μαθαίνεις να αχθοφορείς

Posted by sarant στο 21 Οκτώβριος, 2010


Κάμποσα μεζεδάκια έχουν μαζευτεί, οπότε επιβάλλεται να τα σερβίρω, μια και είναι φρέσκα –τα περισσότερα.

Ξεκινάμε από ένα προχτεσινό μαργαριτάρι· μαργαριτάρι με καρφί, όμως. Ο κ. Καρατζαφέρης θεώρησε όπως φαίνεται καλό να δώσει στη δημοσιότητα την ευχετήρια επιστολή που έστειλε στον αειθαλή Κ. Μητσοτάκη για τα 92α γενέθλιά του. Ο λόγος της δημοσιοποίησης προφανώς ήταν ότι ανάμεσα στις ευχές υπήρχε μια πρόκα πρώτου μεγέθους με άλλους αποδέκτες (σε θέματα εθιμοτυπίας, ως γνωστόν, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ σκίζει). Το κακό ήταν ότι η πρόκα συνοδευόταν από ένα μεγαλούτσικο μαργαριτάρι, διότι ο κ. πρόεδρος έγραψε: Κύριε Πρόεδρε, δεχθείτε τις ολόθερμες ευχές μου για τα “εφηβικά” γενέθλιά σας. Σας εύχομαι μακροημέρευση και πνευματική καθαρότητα που σήμερα διαθέτετε, με την ευθυκρισία που σας διακρίνει και με την ευρυχωρία συναισθημάτων που αχθοφορείτε». Ως εδώ, περικοκλάδες. Και τώρα η μαργαριτοφόρα πρόκα: «Όσον αφορά κάποια απολωλά πρόβατα, μην τα συνερίζεστε, ‘ου γαρ οίδασι τι λέγουσι και τι ποιούσι’».


Απολωλά, όπως λέμε από λωλό κι από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια. Το μαργαριτάρι επισήμανε ο Στέφανος Κασιμάτης στην Καθημερινή, που το θεώρησε «σφραγίδα γνησιότητας», δεδομένου ότι ο κ. Καρατζαφέρης μοιράζει απλόχερα τα μαργαριτάρια στις δημόσιες τοποθετήσεις του, ενώ η Χ. Κοραή στην Ελευθεροτυπία έβαλε σε παρένθεση το σωστό: απολωλότα. Αντίθετα, το Βήμα για μια ακόμα φορά προστάτεψε τον ακροδεξιό πολιτικό, μια και διόρθωσε το μαργαριτάρι, μην το δει ο κόσμος.

Το διόρθωσε, αλλά ο Θεός τιμωρεί, διότι, τουλάχιστον στην ηλέκδοση, το διόρθωσαν λάθος: απολωλώτα!

Θα γυρίσω όμως στην προηγούμενη πρόταση του κ. Καρατζαφέρη: με την ευρυχωρία συναισθημάτων που αχθοφορείτε. Η ευρυχωρία συναισθημάτων έχει πια γίνει κλισέ, αλλά τι σας λέει το «αχθοφορώ»; Ο Κασιμάτης χαρακτήρισε επιτηδευμένο το λεξιλόγιο, η Χρ. Κοραή περιορίστηκε να βάλει θαυμαστικό σε παρένθεση, θαρρώ όμως ότι είναι στα όρια του σολοικισμού. Διότι αχθοφορώ, μάλλον σπάνιο ρήμα της αρχαίας, σημαίνει κουβαλάω βάρος, είμαι βαρυφορτωμένος, χρησιμοποιείται ή μάλλον χρησιμοποιόταν κυρίως για υποζύγια ή για χαμάληδες. Πώς μπορεί κανείς να αχθοφορεί συναισθήματα –ή, ακόμα χειρότερα, την ευρυχωρία συναισθημάτων;

Τώρα, πώς γίνεται ο ίδιος άνθρωπος που ψαρεύει στο Λίντελ Σκοτ σπάνιες λέξεις να μην ξέρει να κλίνει το απολωλός πρόβατο, θα σας γελάσω. Οι κακές γλώσσες πάντως, λένε ότι ο κειμενογράφος του κ. προέδρου ετοίμασε το κείμενο γράφοντας «Όσον αφορά κάποιο απολωλός πρόβατο…» και έφυγε, και τότε ο κ. πρόεδρος σκέφτηκε να μετατρέψει την επίμαχη φράση στον πληθυντικό για να έχει το καρφί περισσότερους αποδέκτες. Το σενάριο αυτό εξηγεί θαρρώ πειστικά τα γεγονότα.

Όμως είπα πολλά για τον κ. Καρατζαφέρη και για να μην κατηγορηθώ για μονομέρεια θα πω και λίγα για ένα μαργαριτάρι του Συνασπισμού. Στο μήνυμα του τμήματος πολιτισμού του ΣΥΝ για τον θάνατο του Γιάννη Δαλιανίδη, εξαίρεται ο εκλιπών επειδή «εισήγαγε κενότατες τεχνικές». Επειδή δεν φαντάζομαι να είναι υπόγεια κριτική, υποθέτω ότι εννοούσαν καινότατες. Αλλά, σύντροφοι, χάθηκε ο κόσμος να πείτε «καινοτόμες τεχνικές», «καινούργιες τεχνικές», κάτι τέτοιο τέλος πάντων; Τι τις θέλατε τις «καινότατες»; Έτσι δημιουργείται το επίσημο ύφος;

Ένα άλλο θεματάκι είχε αναφερθεί πριν από λίγον καιρό στα σχόλια, και η αγαπητή Ιμορταλιτέ μού έστειλε σκαναρισμένη τη σελίδα από το περιοδικό Έψιλον (δεν υπάρχει ονλάιν), όπου ο αγαπητός παρόλ’ αυτά Χρ. Κάσδαγλης περνάει γενεές δεκατέσσερις τον πρωθυπουργό, όχι για το μνημόνιο ή για τους χειρισμούς του, αλλά επειδή… λέει ΟκτώΜβριος. Ο Χ.Κ. υποστηρίζει ότι κάθε χρόνο τρέμει την ώρα και τη στιγμή που θα φτάσει ο σκληρός μήνας Οχτώβρης, επειδή δεν αντέχει να ακούει πολιτικούς, διασκεδαστές, και δημοσιογράφους να τον λένε Οκτώμβριο. Όλο το κείμενο του Χ.Κ. το ανέβασα εδώ για να το δείτε.

Πάντως, μια και –όπως θα ξέρουν οι πιστοί θαμώνες του ιστολογίου– το συγκεκριμένο λάθος (Οκτώμβριος) το κάνουν οι Έλληνες εδώ και τουλάχιστον οχτακόσια χρόνια, αν όντως το λέει έτσι και ο πρωθυπουργός (εγώ δεν τον έχω ακούσει), αυτό μάλλον πιστοποιητικό ελληνοπρέπειας αποτελεί παρά το αντίθετο! Όσο για τον Χ. Κάσδαγλη, προτιμώ να σκεφτώ ότι έγραψε τόσα για το θέμα αυτό επειδή δεν είχε πώς να γεμίσει τη σελίδα του.

Τέλος, ο Στάθης αναδημοσίευσε χτες ένα μέρος του κειμένου του Γ. Κεντρωτή με σχολιασμένα αποσπάσματα της ομιλίας της κ. Διαμαντοπούλου στους Δελφούς, που το είχαμε κι εμείς συζητήσει τις προάλλες, και, συνεχίζοντας, καταφέρεται με δυσεξήγητο μένος εναντίον του όρου «μελέτη εφικτότητας», που τον θεωρεί βαρβαρότητα, όπως και τη σκέτη «εφικτότητα», αν και όχι κατανάγκη πασοκική:

Και μόνον ότι η εταιρεία αυτή (υποκαθιστώντας τους επτά σοφούς) συντάσσει «μελέτη εφικτότητας» (!!!) για τα προγράμματα σπουδών, αποδεικνύει ότι αρκεί να’ναι κανείς τρισβάρβαρος για να θεωρείται μοντέρνος και κάργα προχώ.

Καθ’ ότι η «εφικτότητα» δεν είναι απαραιτήτως ένας ακόμα πασόκιος βαρβαρισμός, αλλά είναι οπωσδήποτε ένα ακόμα ίχνος της βλακείας που μαζί με την αγραμματοσύνη, τον «εκσυγχρονισμό» και τις «μεταρρυθμίσεις» «συνωστίζονται» τα τελευταία χρόνια, ποιος θα μας εκπαιδεύσει καλύτερα στην υποταγή, στην ήσσονα προσπάθεια, στον ωχαδερφισμό, εν τέλει στην προσαρμογή στη «Μηχανή»!

Εγώ την εφικτότητα τη χρησιμοποιώ, και νομίζω ότι είναι χρήσιμος όρος –άλλο η μελέτη σκοπιμότητας (advisability study) και άλλο η μελέτη εφικτότητας (feasibility study), όσο κι αν παλιότερα χρησιμοποιούσαμε τον όρο «μελέτη σκοπιμότητας» και για τους δύο. Καλού-κακού όμως, πήρα και τη γνώμη των ομοτέχνων μου στη Λεξιλογία, οι οποίοι επίσης συμφωνούν.

Πάντως, και στον Στάθη και σε μερικούς άλλους, με εκπλήσσει η βιαιότητα με την οποία καταφέρονται εναντίον όσων αμφισβητούν τις βεβαιότητές τους σε γλωσσικά θέματα, όταν ας πούμε ανακαλύπτουν να χρησιμοποιείται ευρέως μια λέξη που δεν την ξέρουν ή που θεωρούν ότι δεν υπάρχει ή ότι δεν έπρεπε να υπάρχει. Βέβαια, έχει κι ένα δίκιο ο Στάθης, ότι η λέξη «εφικτότητα» δεν υπάρχει στα μεγάλα λεξικά μας –ίσως επειδή η μελέτη εφικτότητας ανήκει μάλλον στην ειδική ορολογία των οικονομοτεχνικών μελετών.

Πολλά είπα, να κλείσω με κανα-δυο ευτράπελα από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις στη Γαλλία, όπου οι εργαζόμενοι αντέχουν παρά τις προβλέψεις και επιμένουν. Λοιπόν, όπως ξέρετε ίσως, για κάθε κινητοποίηση, διαδήλωση, απεργία κτλ., τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης δίνουν δύο νούμερα για τη συμμετοχή, ένα «σύμφωνα με τα συνδικάτα» και ένα «σύμφωνα με την αστυνομία». Εννοείται ότι οι δυο αριθμοί διαφέρουν πολύ, για παράδειγμα η προχτεσινή συγκέντρωση στο Παρίσι είχε 67.000 κόσμο σύμφωνα με την αστυνομία και 330.000 σύμφωνα με τα συνδικάτα –στη Μασσαλία ακόμα χειρότερα, η αστυνομία έδωσε το 1/10 απ’ ό,τι τα συνδικάτα. Σε μια διαδήλωση προχτές υπήρχε και το εξής πανό: Σαρκοζί. 1.40 σύμφωνα με τα συνδικάτα. 1.80 σύμφωνα με την αστυνομία.!

Φυσικά, ήταν πολλά τα πανό που υπόσχονταν στον Σαρκοζί πρόωρη σύνταξη το 2012. Ωστόσο, και τους Γάλλους τούς ενδιαφέρει τι λένε για τις κινητοποιήσεις στο εξωτερικό και άκουγα προχτές στο ραδιόφωνο τον παρουσιαστή να ρωτάει τρεις ανταποκριτές εξωτερικού, τι λέει η κοινή γνώμη των χωρών τους για την απεργία των Γάλλων που δεν θέλουν να αυξηθεί η ηλικία συνταξιοδότησης από τα 60 στα 62.

Ο ανταποκριτής από τη γαλλόφωνη Ελβετία, είπε ότι οι Ελβετοί δεν καταλαβαίνουν και πολύ τη στάση των Γάλλων, διότι στη χώρα του σπανιότατα γίνονται απεργίες.

Ο ανταποκριτής από τις ΗΠΑ είπε ότι οι Αμερικανοί δεν καταλαβαίνουν και πολύ τη στάση των Γάλλων, διότι στη χώρα του σπανιότατα παίρνει κανείς σύνταξη.

Ο ανταποκριτής από το Καμερούν είπε ότι στη χώρα του σπανιότατα φτάνουν στα εξήντα….

(Δεν τα είπαν έτσι ακριβώς, ομολογώ, τα προσάρμοσα λίγο)

Advertisements

112 Σχόλια to “Απολωλά κι από μικρά μαθαίνεις να αχθοφορείς”

  1. undantag said

    Απολωλαίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι (Αμήν – και πότε).

  2. ppan said

    το πανο με τις εκτιμησεις για το υψος του Σαρκοζυ ειναι αναπαραγωγή ενός τιτιβίσματος (πώς το λεμε το «τουΐτ»;) απο το http://twitter.com/humourdedroite οπου εχει πολλα γουστοζικα

  3. Ποντικαρέος said

    Μελέτη εφικτότητας γίνεται και σε καθαρά τεχνικό επίπεδο (μελέτη για το αν είναι δυνατό με την υπάρχουσα τεχνολογία να πραγματοποιηθεί ένα τεχνικό έργο). Συνήθως λέγεται με τον αγγλικό όρο αλλά στις λίγες φορές που μεταφράζεται (πχ σε συμβόλαια) ως «μελέτη εφικτότητας» αναφέρεται (και αναγράφεται σε παρένθεση ο αγγλικός – διεθνής όρος).

  4. Nicolas said

    Κοντός, αλλά κάτι αυτιά, να!

  5. Nicolas said

    Και για το μέτρημα:
    http://dh68.wordpress.com/2010/10/20/l%E2%80%99ere-du-temps-sarkozien/

  6. Alexis said

    Είναι γνωστό οτι ο Καρατζαφέρης και οι βουλευτές του, οι οποίοι προσπαθούν να τον μιμηθούν σε ύφος και σε γλώσσα, καταφεύγουν κυρίως σε δύο ‘τεχνάσματα’ όταν θέλουν να εντυπωσιάσουν τους αφελείς. Το πρώτο είναι η χρήση αρχαιοπρεπών λέξεων και φράσεων, με αποτελέσματα συχνά κωμικοτραγικά, όπως αυτό που αναφέρεις Νίκο, ή την παλιότερη κοτσάνα με τους ‘εδώδιμους τρομοκράτες’. Ο δεύτερος τρόπος είναι η χρήση μιας επίτηδες ‘λαϊκής’ γλώσσας, θέλοντας να εμφανιστούν σαν ‘τα παιδιά του λαού’, ‘αυτοί που τα λένε έξω απ’ τα δόντια’ κλπ.
    Μια και η κουβέντα για αρχαιοπρέπεια και καθαρευουσιανισμό, έχω μπροστά μου την εγκύκλιο του Υπουργείου Εσωτερικών για το πρόγραμμα ‘Διαύγεια’ η ‘Δι@ύγεια’ όπως έχει καθιερωθεί να το γράφουν.
    Ερωτώ:
    1)Υπάρχει ρήμα ‘καταχωρίζω’; (Οι πράξεις και αποφάσεις θα καταχωρίζονται μέσω ηλεκτρονικής εφαρμογής, Ο φορέας καταχωρίζει την τελική έκδοση στο διαδίκτυο κλπ.)
    2) Υπάρχει στη Νέα Ελληνική επίρρημα ‘αμελλητί’ (Η καταχώριση και ανάρτηση πρέπει να λαμβάνει χώρα αμελλητί, Οι αναγκαίες διορθώσεις γίνονται αμελλητί, Η αμελλητί καταχώριση και ανάρτηση επιβάλλεται…)
    Για την ορθογραφία της λέξης ‘καταχώρηση’ δεν ρωτάω, γιατί προφανώς εάν ο συντάκτης του κειμένου θεωρεί ότι προέρχεται από το ρήμα ‘καταχωρίζω’ τότε ορθά γράφει ‘καταχώριση’.

  7. Alfred E. Newman said

    Γράφει το Λεξικό Τριανταφυλλίδη:
    καταχώριση
    Ερμηνεία : η ενέργεια ή το αποτέλεσμα του καταχωρίζω. 1. εγγραφή στοιχείων σε ειδικό βιβλίο και σε ορισμένη θέση ή εναποθήκευση στη μνήμη ηλεκτρονικού υπολογιστή με την κατάλληλη διαδικασία: Έγινε η ~ των ονομάτων στους πίνακες των επιτυχόντων. H ~ των εξόδων γίνεται στη δεξιά στήλη του λογιστικού βιβλίου. Έγινε έλεγχος στις καταχωρίσεις των κονδυλίων. 2. δημοσίευση ενός κειμένου σε εφημερίδα ή σε περιοδικό. || το δημοσίευμα: Διάβασα την ~ του ισολογισμού της εταιρείας.
    Ετυμολογία [λόγ. καταχωρι- (καταχωρίζω) -σις > -ση]

    «αμελλητί» είναι η ορθογραφία της Καθαρεύουσας. Στη νεοελληνική είναι αμελητί.

  8. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια!

    Αλέξη, το καταχωρίζω και καταχωρώ είναι παλιά πληγή. Κάποιοι θεωρούν ότι το καταχωρώ είναι ανύπαρκτο ή εν πάση περιπτώσει λάθος (Μπαμπινιώτης και άλλοι λαθολόγοι). Εγώ τα θεωρώ ισότιμους και παράλληλους τύπους, αλλά προτιμώ το καταχωρώ-καταχώρηση επειδή, απ’ όσο ξέρω, λέμε «καταχωρητής» και όχι «καταχωριστής».

    Περισσότερα, εδώ:
    http://www.lexilogia.gr/forum/showthread.php?t=6353

  9. Immortalité said

    Το πανό για τον Σαρκοζί όλα τα λεφτά 🙂

    Πάντως αυτή την ευρυχωρία συναισθημάτων πρώτη φορά την ακούω (τ.τ.λ.) και μάλιστα αχθοφέρουσα! Πότε έγινε κλισέ;
    (Τώρα για τη μετοχή δεν είμαι και πάρα πολύ σίγουρη αλλά από το φέρω άχθος δεν είναι το ρήμα; )

    Πάντως για το Βήμα πόσο δίκιο έχει ο Τιπούκειτος… ΔΟΛια δημοσιογραφία…

  10. @6: Αλέξη, αν θέλουμε να ακριβολογούμε (έστω και με κίνδυνο να μας πουν σχολαστικούς), το «καταχωρίζω» είναι προτιμότερο: η καταχώριση (με γιώτα) είναι πράγματι διαχωρισμός, ταξινόμηση. Οπότε οι πράξεις και οι αποφάσεις καταχωρίζονται, δεν καταχωρούνται. Από την άλλη, το «λανθασμένο» καταχωρώ τείνει να επικρατήσει — κι εμένα προσωπικά δε με χαλάει, αφού δεν υπάρχει κίνδυνος σύγχυσης ή παρερμηνείας (δεν υπάρχει, δηλαδή, ήδη ρήμα καταχωρώ που να σημαίνει κάτι άλλο).

    Όσο για το αμελλητί (από το μέλλω, που θα πει καθυστερώ), είναι ένα απ’ τα καθαρευουσιάνικα απολιθώματα που φαίνεται ότι έχουν καθιερωθεί στη γραφειοκρατική γλώσσα.

  11. @8: Νικοκύρη, γράφαμε ταυτόχρονα — έστω κι αν δεν συμφωνούμε 100%.

    @9: Ιμμόρ: για πολλοστή φορά, σε λατρεύω. 🙂

  12. sarant said

    Αλφρέδο, δεν είμαι βέβαιος ότι το «αμελλητί» (χωρίς καθυστέρηση) έχει απλοποιηθεί σε «αμελητί» στη σημερινή γλώσσα. Το ΛΚΝ καταχωρεί (σκόπιμα το έγραψα) «αμελητί», με τη σημασία «αφρόντιστα».

    Επειδή το μέλλω = καθυστερώ έχει να ακουστεί από τον καιρό του Φάβιου του μελλητή, που αντιμετώπιζε με κατενάτσιο και κλεφτοπόλεμο τον Αννίβα, έξω από τα δικηγορικά γραφεία εγώ θα απέφευγα να το χρησιμοποιήσω αφού σήμερα είναι δικαίως ακαταλαβίστικο.

  13. #7 ἐμεῖς οἱ Σαλονικιοὶ λέμε ἀμεΛΛητὶ καὶ σ’ὅποιον ἀρέσει!

  14. Immortalité said

    @ 12 και γιατί εγώ το ήξερα μόνο με τη σημασία του χωρίς καθυστέρηση και όχι του αφρόντιστα; Μήπως για τη δεύτερη έννοια το επίρρημα έπρεπε να είναι ατημελητί; 😉

    @13 Ας μη σου απαντήσω το αυτονόητο. 🙂

  15. @12: Ο Φάβιος Μάξιμος ο Μελλητής είναι ανάμεσά μας: http://www.facebook.com/pages/Quintus-Fabius-Maximus-Cunctator/108826702484131

    Μπορείτε να γίνετε friends στο φατσοκιτάπι.

  16. newagemama said

    O τίτλος της ανάρτησης μου θύμισε αυτή την καταπληκτική λέξη «λωλός, λωλή» που μου φάνηκε πως έχω πολύ καιρό να συναντήσω, καθώς χρησιμοποιούμε πια πιο… «in» λέξεις για το «τρελλός, τρελλή» . Θυμήθηκα επίσης και το δημοτικό τραγούδι «του Κίτσου»:

    «Κίτσο μου, πού είναι τ’ άρματα, πού τα ‘χεις τα τσαπράζια,
    τις πέντε αράδες τα κουμπιά τα φλωροκαπνισμένα;»
    «Μάνα λωλή, μάνα τρελλή, μάνα ξεμυαλισμένη,
    μάνα, δεν κλαίς τα νιάτα μου, δεν κλαίς τη λεβεντιά μου,
    μον’ κλαίς τα ‘ρημα τ’ άρματα, τα ‘ρημα τα τσαπράζια;»

    http://newagemama.wordpress.com

  17. μήτσκος said

    Τελικά μήπως η λέξη «στενοχώρια» είναι απλά το αντίθετο της «ευρυχωρίας συναισθημάτων»;

    (Καλά ντε, μη βαράτε!)

  18. sarant said

    Τιπού, ο Φάβιος είναι πράγματι ανάμεσά μας, αφού η σοσιαλιστική λέσχη των Φαβιανών, στην Αγγλία το 1900 περίπου, από αυτόν πήρε το όνομά της -και άλλωστε υπάρχει και η φάβα, απ’ όπου αν δεν κάνω λάθος ετυμολογείται το όνομα.

  19. #16 ἐγῶ εἶμαι φὰν τοῦ Ἁννίβα.

  20. #17 τὴν λέξι λωλὸς πέρα ἀπὸ τὸ γεγονός ὅτι ἔχω ἀκούσει νὰ»τὴν χρησιμοποιοῦν τὴν θυμᾶμαι ἀπὸ τὸ ποίημα τοῦ Καββαδία «Θεσσαλονίκη ΙΙ» καὶ ἀπὸ τὸ «στοῦ Χατζηφράγκου» τοῦ Κοσμᾶ Πολίτη.

  21. Palavra said

    @6 και άλλους, για ό,τι αφορά το αμελητί/αμελλητί: Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές 🙂

  22. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Αναρωτιέμαι γιατί ενοχλεί το μήνυμα του Συνασπισμού για τις «κενότατες τεχνικές» του (μακαρίτη, πραγματικά) Δαλιανίδη. Αυτά δεν ακούγαμε απ’ τους ιδίους επί δεκαετίες σε Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και κάθε λογής Φεστιβάλ; Για δεκαετίες δεν ήταν ιερός ο Αγγελόπουλος και «μπανάλ» (και άλλα πολλά τού έχουν σούρει) ο εκλιπών; Τώρα ανακαλύψαμε τις καινοτόμες -ή, χειρότερα, καινές- τεχνικές, σύντροφοι; Την διαπόμπευση, τόσα χρόνια, ποιός θα καταλογήσει;

    (Παρεπιμπτόντως: το ίδιο έχει συμβεί και με τη Νανά Μούσχουρη, με τον ομφάλιο λώρο, ευτυχώς, ακόμη, ζωντανό, στην περίπτωσή της. Τα χρόνια των σπουδών μου, 1981-1985, δεν έπαυα να ακούω από παντού για τις σχέσεις της με τον Λεπέν και το κόμμα του, και άλλα τραγελαφικά και ανατριχιαστικά, τώρα είναι πάλι το αηδόνι της χώρας μας, με τη διεθνή καριέρα, αληθινή τιμή για την Ελλάδα… Σαν δεν ντρεπόμαστε!)

  23. Alexis said

    Ευχαριστώ για όλα τα σχόλια

  24. Ηλεφούφουτος said

    Δηλαδή δεν ήταν ανέκδοτο το τελευταίο κομμάτι του άρθρου;!

    Το απολωλό πρόβατο (= πρόβατο που δεν είναι απλώς λωλό αλλά έχει απολωλαθεί και δεν ξέρει που πατά και που βρίσκεται) είναι μια αρκετά διαδεδομένη παρετυμολογία, αν κρίνω από το στενό οικογενειακό μου περιβάλλον αλλά και παραπέρα. Βέβαια ο Καρατζαφέρ κάνει φάουλ γιατί το χρησιμοποιεί με την ορθή σημασία του προβάτου που ξεστράτισε και χάθηκε.

    Αγαπητέ Νικοκύρη, ίσως σε στενοχωρήσω αλλά συμμερίζομαι την αγανάκτηση του Στάθη για την εφικτότητα (και για τις δράσεις), διότι και εγώ το εκλαμβάνω ως νιουσπήκ και ανέμπνευστα παθητική μετάφραση του feasibility. Βεβαια λόγω επαγγέλματος έχω χάσει την παρθενιά μου και αναγκάζομαι συχνά να τα χρησιμοποιώ, όταν δεν μπορώ να το μπουρδουκλώσω (π.χ. λέγοντας «το εφικτό ενός πράγματος» ή «δραστηριότητες» αντιστοίχως), το μικρό όμως (φευ) κομμάτι της ψυχής του Ηλεφούφουτου που διατήρησε κάτι από την αρχική του αγνότητα κλαίει γι αυτό και συντάσσεται με τους οργισμένους.

    σχ. 9 ούτε εγώ ήξερα ότι ήταν κλισέ η ευρυχωρία συναισθημάτων.

    Παρά τη συχνή συναναστροφή μου με λαθολόγους, άργησα πολύ να μάθω ότι «πρέπει» να λέμε καταχωρίζω και άρα να γράφουμε καταχώριση. Ως εκ τούτου, και με δεδομένη την ευρυχωρία συναισθημάτων μου, το «καταχώρηση» δεν με χαλά καθόλου.

  25. ἂν καὶ δὲν μὲ ἐκπλήσσει τὸ λάθος τοῦ Καρατζαφέρη κρατῶ μιὰ ἐπιφύλαξι, μήπως εἶναι κάποιο (ἀποτυχημένο αὐτὴν τὴν φορὰ) λογοπαίγνιο.

  26. sarant said

    24: Η αντικατάσταση των ουσιαστικών σε -ότητα από το ουδέτερο είναι αδιέξοδος δρόμος. Κι εγώ κάποτε τσινούσα στην πολυπλοκότητα αλλά τώρα τη χρησιμοποιώ χωρίς δισταγμό.
    Προκειμένου για το feasibility study, τι θα πεις; Μελέτη του εφικτού; Εκεί μπλέκεις με την πολιτική, που εξακολουθεί να είναι η τέχνη του εφικτού και όχι βέβαια της εφικτότητας.

  27. gbaloglou said

    Πριν 15 χρόνια σε μια λίστα Ελληνικών της Βίβλου που συμμετείχα το μεγάλο αστέρι ήταν ένας θρησκευόμενος συνταξιούχος καθηγητής Κλασσικών Σπουδών. Όταν στο καινούργιο τεύχος του National Geographic που κυκλοφόρησε περίπου το Πάσχα εμφανίστηκε άρθρο για την ορεισίβια αίγα των Βραχωδών Ορέων με τον καταπληκτικό επιστημονικό όρο «Oreamnus Americanus» ενθουσιάστηκα με την σύμπτωση και, διστάζοντας αρκετά είναι η αλήθεια, του έστειλα προσωπικό μήνυμα (για τον Πασχαλινό αμνό που έγινε ορεινός, κλπ κλπ): έλαβα αμέσως ενθουσιώδη απάντηση, στα Αγγλικά βέβαια, που άρχιζε όμως με την αναφώνηση ΚΑΙΝΟΝ ΤΙ 🙂 🙂

  28. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    (Παραφράζοντας:) Τι το κοινόν; Τι το καινόν; Και τι το αναμεσό τους;

    (Μια πρόχειρη και γρήγορη ματιά στα περιεχόμενα της «κοινοτομίας» αποδεικνύει -όχι χωρίς κάποια έκπληξη- πόσο συχνά και ο λεγόμενος «μορφωμένος» κόσμος χρησιμοποιεί την «κοινοτομία» όταν θέλει να πει «καινοτομία»… Συνέδρια και συνέδρια, στα οποία πολλοί πιστοί προσέτρεξαν, ελπίζοντας, όχι άδικα, σε εμπλουτισμό, άκοπο ή νεόκοπο, του κουρρίκουλού τους!)

  29. gbaloglou said

    «Τι το κοινόν; Τι το καινόν; Και τι το αναμεσό τους;»

    KENON 🙂

  30. gbaloglou said

    Και ποιός θα βάλει πέδη στους ορθοπαιδικούς;

  31. #29 ντοὺζ πουάν!

  32. […] σύνδεσμος: «Απολωλά κι από μικρά μαθαίνεις να αχθοφορείς» Posted by periglwssio Filed in Uncategorized Comments […]

  33. Γ.Ε.Β. said

    «Λέλεξ λωλέ παραλαλείς λωλά λαλών και λέγων ….»
    Γνωρίζει κάποιος ποιος ήταν ο Λελέκος; Ποιος του το έγραψε? Ποιοι οι λοιποί στοίχοι;

    «Εις τας Αθήνας τας κλεινάς ένθα ο γενναίος Βουτσινάς γαμεί κοινάς και μη κοινάς»;
    Ποιος ήταν ο Βουτσινάς; Ποιος, γιατί και πότε το έγραψε; Ποιοι οι λοιποί στοίχοι;

    «Εν μια νυκτί και μόνην, αντιστάσεως μη ούσης, έθραυσαν αρειμανίως τους φανούς της πρωτευούσης»;;;

  34. sarant said

    Καλώς ήρθες, αγαπητέ.

    Τα πρώτα δύο δεν τα ξέρω. Ένας γνωστός Βουτσινάς ήταν ο διευθυντής της προπολεμικής Ακρόπολης (μετά τον Γαβριηλίδη, όταν ξαναβγήκε το φύλλο), αλλά δεν ξέρω αν είχε τέτοιες επιδόσεις.

    Το τρίτο είναι «και μόνη» (κι ένα σκουληκάκι υπογεγραμμένο)
    Εδώ
    http://pezotis.blogspot.com/2010/06/h.html
    βρίσκω κάποια στοιχεία για τα οποία όρκο δεν παίρνω

  35. Alfred E. Newman said

    Επισημαίνω το σημερινό χρονογράφημα του Παντελή Μπουκάλα. Ιδιαίτερα στέκομαι στην τελευταία φράση του κειμένου.

    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_21/10/2010_1293015

  36. @25: Ναι, μμμ, ενώ όλα τα προηγούμενα είχαν μεγάλη επιτυχία, τι να σου πω…

  37. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @35,
    διάβασα το χρονογράφημα του Μπουκάλα και σ’ ευχαριστώ για την επισήμανση.
    Παραδόξως, κι ενώ σχεδόν πάντα συμφωνώ με τις απόψεις του, αυτή τη φορά διαφωνώ, κυρίως με την τελευταία φράση του, στην οποία ιδιαίτερα στέκεσαι. Χωρίς να θέλω να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου (τουναντίον!), νομίζω ότι η στάση του οποιουδήποτε στα εθνικά θέματα δεν μπορεί να επηρρεάζεται από την γλωσσική του ανεπάρκεια.
    Ο αφορισμός του Βενιζέλου και το τι ή ποιους εξυπηρετεί, οπωσδήποτε, είναι το ζητούμενο.

  38. Immortalité said

    @ 35 Μπράβο Αλφρεντ! Ετσι να διαβάζετε καμιά εφημερίδα να μαθαίνουμε και μεις τί γίνεται εντός χρόνου… Αυτή τη μ#@#κι@ πότε την είπε πάλι ο Βενιζέλος;

    @ 24 Ηλεφού πολύ γέλασα με τα απολωλά που αλλού πατούν και αλλού βρίσκονται! 🙂

    Εφικτότητα δεν θα μπορούσε να αντικατασταθεί από την εφαρμοσιμότητα; Ξέρω ότι άλλο εφικτός και άλλο εφαρμόσιμος αλλά στο θέμα της μελέτης «εφικτότητας» αναφερόμαστε στο κατά πόσον το έργο είναι εφικτό να πραγματοποιηθεί και (ίσως) άρα να εφαρμοστεί. Και γιατί όχι μελέτη δυνατότητας εφαρμογής;

    (ούτε μένα μ’ αρέσει η εφικτότητα, το δε καταχωρίζω μου κάθεται ακόμα στο λαιμό σαν ακαθάριστο μήλο!)

    @ 25 Αμάν βρε παιδί μου όλα να τα δικαιολογήσεις! Σε λίγο θα πεις ότι και «η αχθοφέρουσα ευρυχωρία συναισθημάτων» είναι ποιητικός λόγος!

  39. Alfred E. Newman said

    @37
    Για μια ακόμα φορά διαπιστώνω ότι όταν κάποιο σχόλιο μου είναι ελλειπτικό είναι εύκολο να παρεξηγηθεί.
    Αυτό που βρισκόταν πίσω από τη σκέψη μου είναι ότι η «στάση» του Καρατζ. στα εθνικά θέματα ταλαντεύεται μεταξύ βραχυπροθέσμου επικοινωνιακού συμφέροντος/εντυπωσιασμού και ακραίων πεποιθήσεων.
    Τα καλά λόγια του Βενιζέλου μου έμοιασαν ότι ταλαντεύονται μεταξύ κομματικού συμφέροντος και προσωπικού βερμπαλισμού.
    Όμως ως εδώ γιατί οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση δεν μου είναι επιθυμητή όταν λείπει η δυνατότητα ζωντανής παρουσίας ώστε να μη χρειάζονται επεξηγηματικά κείμενα ή τεχνάσματα (emoticons κλπ).

    Άσχετο, αλλά μια που είμαι στο κλίμα. Κάποιος θα μπορούσε να καταγράψει όλα τα συνομωσιακά που έχει βαρύγδουπα αναφέρει τα τελευταία δέκα χρόνια ο Καρατζ. χωρίς ποτέ να επιβεβαιωθεί έστω και μια «διαβεβεβαίωση» του ότι «γνωρίζει».

  40. Alfred E. Newman said

    Προφανώς «συνωμοσιακά». Mea culpa, mea maxima culpa.

  41. Μαρία said

    39 Κάποια απ’ αυτά πρέπει να υπάρχουν εδώ.
    http://www.iospress.gr/books/Karatzaferis_1.htm

    Βρε Ιμόρ, ένα σύνθετο έκανε σωστά ο άνθρωπος κι εσύ του το χαλάς.

  42. Immortalité said

    Ένα σύνθετο; 😕

  43. Μαρία said

    42 Ε ναι, αχθοφόρος>αχθοφορώ, ανθοφορώ, αδιαφορώ αλλά διαφέρω κλπ

  44. Immortalité said

    Εντάξει βρε Μαρία είχα δηλώσει παραπάνω ότι δεν ήμουν σίγουρη. «Αχθοφορούσα» λοιπόν. Του το ‘φτιαξα 🙂
    (σαν να φοράει βαρύ φουστάνι ακούγεται… )

  45. #34 ενδιαφέρον το λινκ όμως, έμαθα και τι είναι το Ροδακιό.

  46. rogerios said

    Φίλτατε οικοδεσπότη, στο σχόλιο 26 σε βρίσκω ελαφρώς unfair, γιατί παρουσιάζεις την εφικτότητα ως μονόδρομο, ενώ δεν νομίζω ότι είναι έτσι.
    Όπως είπαμε κι αλλού, θα μπορούσες να πεις τη feasibility study και «μελέτη σχετικά με τη δυνατότητα υλοποίησης» (ή για τους πιο καθαρευουσιάνους «μελέτη περί δυνατότητας υλοποιήσεως») χωρίς να πας στο νεολογισμό. Πώς να το κάνουμε, για κάποιους από μας που είμαστε, είτε φύσει είτε εξ επαγγέλματος (είτε και τα δύο), γλωσσικά καρασυντηρητικοί η χρήση λέξεων που για τα λεξικά είναι ανύπαρκτες δεν επιτρέπεται. Άλλως ( 😉 ), μπορείτε εσείς να ξεκινήσετε την επανάσταση της εφικτότητας και (σε καμιά εικοσαριά χρονάκια, πρώτα ο θεός) I will follow. Προς το παρόν, επιτρέψτε σ’ ένα κομμάτι του εαυτού μου να βλέπει στην εφικτότητα και λίγη υπεραπλούστευση και (κατά τον συναγωνιστή Ηλεφού) «ανέμπνευστα παθητική μετάφραση» και μάλιστα από την ίδια πάντα γλώσσα (πράγμα που με διαολίζει διπλά και τρίδιπλα).

  47. Ηλεφούφουτος said

    Ιμόρ 38, κι όμως, χωρίς πλάκα, κάπως έτσι πρέπει να το φαντάζονται όσοι μιλούν για πρόβατο απολωλό. Και επιμένω ότι με ξενίζει που ο Καρατζαφ χρησιμοποιεί τον εσφαλμένο τύπο με τη βιβλική σημασία. Προφανώς ισχύει η εξήγηση με τον κειμενογράφο.

    Τι του φταίει όμως του Μπουκάλα ο παρακείμενος και τον λέει καταραμένο; Μια χαρά είναι ο παρακείμενος «έχει γράψει» – «έχω καραφλιάσει» – «έχουμε χτυπηθεί κάτω». Το πρόβλημα είναι με τα μεταξωτά βρακιά απ την Αρχαία και αυτούς που θέλουν να τα φοράνε χωρίς τα ανάλογα προσόντα.

  48. Ηλεφού, για τις μετοχές παρακειμένου και τους αναδιπλασιασμούς του λέει, τους πεπτωκότες και τους απολωλότες και τους σεσηπότες (που μας κάνουν να μιλάμε σαν τους πότες).

  49. Ηλεφούφουτος said

    Το κατάλαβα, ω Δύτα, απλώς δεν θέλω να μπερδεύονται τα πράγματα. Ίσως να είναι ζήτημα γενεών. Για μένα, όταν λες «παρακείμενος» έτσι σκέτα χωρίς άλλους προσδιορισμούς, εννοείς α) το νεοελληνικό ή β) τον παρακείμενο ως ρηματικό χρόνο γενικά και ανεξαρτήτως γλώσσας και χρονικής περιόδου.
    Πες με ευαίσθητο, πες με αυθαίρετο, πες με μονεταριστή (άσχετο) αλλά θα ήθελα να ισχύει γενικότερα αυτό.
    Πρέπει ίσως να πω επίσης ότι η εξέλιξη αυτού του ρηματικού χρόνου και το πώς δηλώνεται κατά καιρούς στην Ελληνική είναι ένα από τα πράγματα που με ενδιέφεραν πολύ, ήδη από τα χρόνια της πτυχιακής μου.

  50. Μαρία said

    47 Μα κι ο λωλός πριν λωλαθεί τελείως ήταν ολωλώς.

    45 Μ’ έβαλες και διάβασα το άρθρο. Είχε πολλές ροδιές το κτήμα του Μάουερ; Ο πολυτονιάτης εκδ. οίκος πάντως βρίσκεται εκεί κοντά.

  51. Ηλεφούφουτος said

    Ααα, κι ο Ρογήρος μαζί; Δεν φοβάμαι τίποτα 🙂

  52. 49 Μονεταριστή δεν θα σε πω, μην ανησυχείς. 🙂

  53. sarant said

    Ρογήρε, η «μελέτη εφικτότητας» είναι πολύ βολική λύση, όπως αμέσως φαίνεται αν τη συγκρίνεις με την εναλλακτική λύση που προτείνεις: «μελέτη περί δυνατότητας υλοποιήσεως» ή αυτήν που θα πρότεινε ένας άλλος: μελέτη υλοποιησιμότητας.

    Ότι δεν υπάρχει στα λεξικά, είναι ένα προσωρινό μειονέκτημα που το αναγνωρίζω, όμως ούτε η ειδική ορολογία της ιατρικής ή άλλων κλάδων υπάρχει στα γενικά λεξικά, ακόμη και τα μεγάλα.

    Σε κάθε όμως περίπτωση, θα συμφωνήσεις πιστεύω μαζί μου ότι και να μην προτιμηθεί ο όρος δεν δικαιολογεί τόσο βίαιες αντιδράσεις όπως αυτές που στηλιτεύω.

  54. sarant said

    Για τις μετοχές παρακειμένου, έχει ένα πολύ ωραίο ο Πανσέληνος με τον Μυτιληνιό μανάβη που μετά την ένωση με την Ελλάδα τού είπε ο αγορανόμος ότι τα σταφύλια του είναι «σεσηπότα».

  55. Μαρία said

    53 Ο Στάθης έχει πρόβλημα και με την αναγνωρισιμότητα; Ούτε αυτή υπάρχει ακόμη στο λεξικό.

  56. Ηλεφούφουτος said

    Νικοκύρη, πράγματι η πίεση του επαγγέλματος οδηγεί καμιά φορά σε «βολικές» λύσεις, όπως λες, οι οποίες δεν ενοχλούν όσο παραμένουν στο στενό πλαίσιο της τεχνικής ορολογίας, όπου, μεταξύ μας Μεταξά κι ο ένας μπορεί να κλείνει το μάτι στον άλλον. Τη «βίαιη» αντίδραση πάλι τη συμμερίζομαι, διότι εν προκειμένω κάποιος παίρνει, χωρίς γλωσσική ευαισθησία, το κακόγουστο πράμα από το στενό του πλαίσιο και τον εισάγει σε ένα ευρύτερο όπου δεν ισχύει το «ε, τι να κάνουμε; δεν μπορώ να αποδώσω αλλιώς επιγραμματικά αυτό τον τίτλο».
    Το χειρότερο δε είναι η πολιτική αλαζονεία που διαισθάνομαι πίσω από τη χρήση της κακόγουστης λέξης. Γι αυτό μιλάω για νιουσπήκ.

  57. 55 αναγνωρισιμότητα κατά Καλαϊτζή (το δεύτερο στην τελευταία σειρά)

  58. Ηλεφούφουτος said

    Διόρθωση: «…το κακόγουστο πράμα από το στενό του πλαίσιο και ΤΟ εισάγει «

  59. sarant said

    Το κακόγουστο είναι πάντως υποκειμενικό. Μάλλον ξενίζει παρά ενοχλεί, θα έλεγα.

  60. Μαρία said

    56 Ρε Ηλεφού, γιατί κακογουστιά; Η βατότητα, δυνατότητα, συμβατότητα κλπ κι αυτά σ΄ενοχλούν;
    Έτσι κι αλλιώς τεχνικός όρος είναι η εφικτότητα. Α κι η εφεκτικότητα κι αυτή κακόγουστη;
    Απ’ τη στιγμή που η παραγωγή είναι σύμφωνη με τους κανόνες της γλώσσας, τι θέση έχει το γούστο;

  61. Ηλεφούφουτος said

    Όμως, Νικοκύρη, πολλές φορές στηλιτεύεις γλωσσικές επιλογές που μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, π.χ. γενικές τύπου «αχθοφορουσών», με το κριτήριο του γούστου, ενώ, για να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου, και γραμματικά στέκουν και μακρά παράδοση έχουν πίσω τους.
    Βέβαια πέρα απ το γούστο υπάρχει κι η ιδεολογία.

    Κι αν οι κακόγουστες επιλογές που λογιοφέρνουν συνδέονται με την παλιά Δεξιά (ξεδοντιασμένη πλέον), οι δράσεις και η εφικτότητα συνδέονται με τα νέα τζάκια, από δεκαετία ’90 και ύστερα.

  62. Ηλεφούφουτος said

    Μαρία, δεν ξέρω πόσο σε καλύπτουν τα 56 και 61 σε αυτό που ρωτάς.

    Η δυνατότητα φυσικά και δεν με ενοχλεί (η βατότητα πάλι ναι), αυτό που ενοχλεί είναι η γενικευμένη κατάχρηση του -ότητα, ιδίως όταν σηματοδοτεί λόγο γεμάτο δηθενιά.
    Με άλλα λόγια, αφενός η δυνατότητα είναι μια καθιερωμένη λέξη, αφετέρου αμφισβητώ αυτό που υπονοείς, ότι υπάρχει δηλαδή κάποιος κανόνας στη γλώσσα που λέει ότι αναλογικά μπορούμε να φτιάχνουμε
    όσες -ότητες θέλουμε όποτε μας βολεύει.

    Για το θέμα της ορολογίας (πλαίσιο κλειστό και συμβατικό), δεν φτάνει για να εισαχθεί μια λέξη στη γλώσσα με την οποία απευθυνόμαστε στους Έλληνες γενικά.

  63. sarant said

    61: Δεν είναι ίδια περίπτωση η εφικτότητα με τις γενικές του τύπου «πληγεισών περιοχών». Το ότι επαναστατεί το αυτί όπως είπε για το «πληγεισών περιοχών» ο Ροΐδης δεν είναι μόνο υποκειμενικό -τεκμαίρεται και αντικειμενικά από το ότι πάμπολλοι ομιλητές, δόκιμοι χειριστές του λόγου, κάνουν λάθος σε αυτές τις γενικές ενώ ξέρουν το σωστό. Κι ο ίδιος ο Μιστριώτης είχε πει «λαλούντων των αηδόνων», αν πιστέψουμε τις (μαλλιαρές) κακές γλώσσες.

    Νομίζω μάλιστα ότι η γλωσσική νοοτροπία που θεωρεί αμορφωσιά το «πληγέντων περιοχών» (και όχι ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτό τον τύπο) και, πολύ περισσότερο, ξερωγώ, το «παν μέτρον άριστον» ή το «ασκοί του Αιόλου» ή το «έωλος» είναι συναφής με τη νοοτροπία που παθαίνει ηθικό πανικό απέναντι σε μια λέξη που δεν ξέρει.

    (Αλλά το αν είναι θεμιτές ή όχι οι «δράσεις» καλύτερα να το συζητήσουμε άλλοτε και όχι την παραμονή που εγώ φεύγω για μια μέρα κι εσύ για περισσότερες).

  64. sarant said

    62: Πάντως, η -ότητα είναι και λόγιος και λαϊκός τρόπος σχηματισμού νέων λέξεων -μου έκανε εντύπωση ότι στον Βάιγκελ είχε ένα σωρό -ότητες π.χ. κοντότητα, μικρότητα (και όχι με τη σημασία που ξέρουμε) κτλ.

  65. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 63 «τεκμαίρεται και αντικειμενικά από το ότι πάμπολλοι ομιλητές, δόκιμοι χειριστές του λόγου, κάνουν λάθος σε αυτές τις γενικές ενώ ξέρουν το σωστό.»
    Δεν μιλώ για τα λάθη αλλά για σωστές χρήσεις, που μπορούσαν όμως να είχαν αποφευχθεί, ακριβώς «για να μην επαναστατεί το αφτί».

    σχ. 64, δεν αμφισβητώ φυσικά τη δυνατότητα παραγωγής ουσιαστικών σε -ότητα. Η κατάχρηση (κι η αλαζονεία) είναι το θέμα. Πάντως το όντως ενδιαφέρον λεξικό του Βάιγκελ συμφωνείς, Νικοκύρη, ότι πρέπει να χρησιμοποείται με επιφύλαξη ως πηγή για την τάδε ή τη δείνα λέξη. Έτσι κι αλλιώς, η παραγωγή που μαρτυρεί ο Βάιγκελ, και μάλιστα σε -ότητα και όχι σε -ότη, πρέπει να έγινε υπό την επίδραση της λόγιας.
    Στη δημώδη λογοτεχνία δεν είναι συχνά τέτοια παραδείγματα.

    Και το αστείο είναι πως σε άλλες περιπτώσεις βρίσκω ότι οι μεταφραστές είναι πιο συντηρητικοί απ όσο θα έπρεπε, π.χ. στην παραγωγή επιθέτων σε -κός.

    Εδώ σταματώ γιατί έχουμε και βαλίτσες.

  66. Μαρία said

    Παίδες, καλό ταξίδι.
    Ηλεφού, η κατάχρηση μ’ενοχλεί και μένα, ειδικά όταν στη θέση της ρηματικής σύνταξης αραδιάζουν αφηρημένα ουσιαστικά, κάτι σαν μετάφραση απ’ τα γερμανικά, αλλά στα τεχνικά κείμενα οι νεολογισμοί είναι δικιολογημένοι.

  67. Θρασύμαχος said

    @6,7,8: Υποψιάζομαι ότι σύνθετα του «χωρώ» είναι τα δηλωτικά κίνησης (προχωρώ, υποχωρώ, αναχωρώ, εμφιλοχωρώ), ενώ σύνθετα του «χωρίζω» τα δηλωτικά χωρισμού ή ταξινόμησης. Αν είναι έτσι, τότε εδώ χρειαζόμαστε μόνο το «καταχωρίζω/καταχώριση» (=αρχειοθετώ, σελιδοποιώ), ενώ όποιος χρειάζεται το «καταχωρώ/καταχώρηση» με γειά του με χαρά του ας το φτιάξει – όμως για κάποιαν άλλη σημασία!

  68. voulagx said

    #67 «ενώ όποιος χρειάζεται το “καταχωρώ/καταχώρηση” με γειά του με χαρά του ας το φτιάξει»
    Μα δεν χρειαζεται να το φτιαξει, το βρισκει ετοιμο εδω και πολλα χρονια μ΄αυτην ακριβως την σημασια: «εξηλεγχθη, εθεωρηθη,κατεχωρηθη»

  69. Μαρία said

    68 Πες τα, χρυσόσστομε. Ο καταχωρητής απο το 1833.
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/06/28/epamera-5/#comment-7880

  70. Η αρνητική αξιολόγηση -και μάλιστα με τόσο έντονο ύφος- της νεότευκτης λέξης εφικτότητα είναι αδικαιολόγητη. Ας αντιμετωπίσουμε ψύχραιμα και λογικά το θέμα και ας αναρωτηθούμε για ποιον λόγο ή με ποιο κριτήριο αξιολογείται αρνητικά η δημιουργία και χρήση της νέας αυτής λέξης. Πιστεύω ότι η μόνη αιτία είναι η μη εξοικείωσή μας με τη συγκεκριμένη λέξη, αφού πρόκειται για νεολογισμό. Κατά τα άλλα, η παραγωγή του ουσιαστικού εφικτότητα από το επίθετο εφικτός είναι κανονική: το εφικτός έδωσε το εφικτότητα, όπως λ.χ. το αντίπαλος έδωσε το αντιπαλότητα. Δεν αρνούμαι ότι στη δημιουργία νέων λέξεων μπορεί να διαπιστωθεί κατάχρηση ή υπερβολή. Αλλού είναι το θέμα. Όταν κάποιος επικρίνει τόσο αυστηρά την εμφάνιση μιας νέας λέξης, δείχνει ότι δεν έχει σφαιρική εικόνα των πηγών του νεοελληνικού λεξιλογίου. Τα πράγματα έχει βάλει στη θέση τους προ πολλού ο Εμμ. Κριαράς, όταν έγραφε μέσα στη δεκαετία του ’80 το αυτονόητο για όποιον έχει επαφή με τη γλωσσολογία (Κριαράς 1988:111): «Νεολογισμοί δημιουργούνται σε όλες τις εποχές και σε όλες τις γλώσσες […]. Να σας θυμίσω τέτοιους [λεξιλογικούς] νεολογισμούς, που δεν είναι μάλιστα εντελώς σημερινοί, αλλά έχουν ήδη ενταχθεί στη ζωή μας και κανείς δε συζητεί το χαρακτήρα των λέξεων αυτών: αεροπλάνο, αλεξιπτωτιστής, κοσμοναύτης, πύραυλος […]». Όπως έχω πει και με άλλες αφορμές, οι περισσότεροι σχολιαστές γλωσσικών θεμάτων, λόγω άγνοιας, δεν λαμβάνουν υπόψη ότι η γλώσσα εξελίσσεται. Αν είχαν τις σχετικές γνώσεις, θα συνειδητοποιούσαν ότι αύριο δεν θα συζητούνται καν μερικά από αυτά που μας ξενίζουν στη γλώσσα σήμερα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος ο Κριαράς (1988:113) εντάσσει σε μια κατηγορία που ονομάζει «λέξεις-σιδηρόδρομους, λέξεις ενοχλητικές και στο αφτί και στο μάτι» και τη λέξη αποστασιοποίηση. Σήμερα, εν έτει 2010, ποιος ενοχλείται από τη συγκεκριμένη λέξη; Ο ίδιος ο Στάθης Σταυρόπουλος χρησιμοποιεί τη λέξη ωχαδερφισμός. Νεολογισμός δεν είναι και αυτή; Όταν ακούστηκε για πρώτη φορά, δεν μας ξένισε; Τα όσα προανέφερα δεν σημαίνουν βέβαια ότι η λέξη εφικτότητα θα επικρατήσει. Ο χώρος των γλωσσικών προβλέψεων είναι σκοτεινός και ο χρόνος θα δείξει. Πάντως, ο ενημερωμένος γλωσσολογικά σχολιαστής αναμένεται να αντιμετωπίζει πιο νηφάλια διάφορα γλωσσικά θέματα, όπως τη χρήση νεολογισμών ή την απόκλιση από γλωσσικούς κανόνες.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ
    Κριαράς Εμμ. 1988: Τα πεντάλεπτά μου στην Ε.Ρ.Τ. και άλλα γλωσσικά. Β’ έκδοση με προσθήκες (Θεσσαλονίκη: Μαλλιάρης-Παιδεία).

  71. Immortalité said

    @45 Δύτη από κει λες να πήραν το όνομά τους οι εκδόσεις;

    Μια και λέμε για ορολογία, προσφάτως διάβασα σε πρόγραμμα διημερίδας τον εξής τίτλο: «οι επιστημονικές παραδοχές στα ιατρικά συμβάματα» *
    Η πρώτη αντίδραση ήταν λάθος κάναν. Μετά ΛΚΝ. Και μετά απορία: έχει διαφορά εννοιολογική από το συμβάν; Γιατί ακούστηκε και ότι συμβάν είναι ότι έχει ήδη γίνει ενώ σύμβαμα αυτό που είναι πιθανό να γίνει. Και από που βγαίνει; Και αν βγαίνει από το συμβαίνω γιατί δύο διαφορετικοί τύποι;

    * το πρώτο σκέλος του τίτλου είναι αλλαγμένο γιατί ο παντογνώστης ξέρει…

  72. Εγώ τη λέξη από τις εκδόσεις την ήξερα, και εκεί έμεινε, δεν την ξανασυνάντησα πουθενά αλλού μέχρι σήμερα.

  73. Immortalité said

    Ουτε γω Δύτη. Και νόμιζα ότι ροδακιό είναι κάποιο εργαλείο του αργαλειού…

  74. […] Σχετικός σύνδεσμος: «Απολωλά κι από μικρά μαθαίνεις να αχθοφορείς» […]

  75. νομίζω ὅτι κάπου κι ὁ Ἀριστοφάνης σατιρίζει τὴν ὑπερβολὴ στὴν χρῆσι καὶ παραγωγὴ ἐπιθέτων σὲ -ικὸς στὴν ἀθηναϊκὴ γραμματειακὴ παραγωγὴ τοῦ Ε’ π.Χ. αἰῶνος ὑπὸ τὴν ἐπίδρασι τῶν σοφιστῶν καθὼς τὰ ἐπίθετα μὲ τὴν ἀρχαιότερη κατάληξι -ήριος οὐσιαστικοποιοῦντο.

  76. Μαρία said

    75 Ω ναι, στους Ιππής, προς το τέλος. O Σπυρόπουλος στη μετάφρασή του, που δυστυχώς δεν την έχω, χρησιμοποίησε λέξεις σε -ποίηση. Αν θες το χωρίο σφύρα.

    71 Ιμόρ, το αρχαίο σύμβαμα έχει την έννοια του τυχαίου, του απρόβλεπτου.
    Το σύμβαμα το χρησιμοποιούν οι γιατροί με την έννοια του incident.

  77. sarant said

    Ευχαριστώ για όλα τα σχόλια.

    Περιγλώσσιε, αυτό για τις προβλέψεις στη γλωσσολογία που είπες, είναι πολύ σωστό!

  78. Μαρία said

    74 στ.1377 κεξ.

  79. #75 εὐχαριστῶ, τὸ «Ἱππῆς» μοῦ εἶναι ἀρκετό, θὰ τὸ ψάξω!

  80. #78 ok

  81. Immortalité said

    Μαρία ευχαριστώ.

  82. Μαρία said

    80 Φαίαξ: δεν πρόκειται για τον Μπουκάν, αλλά είναι το όνομα ενός μαθητή των σοφιστών.

  83. Μαρία said

    81 Παρακολουθούσα παλιά ιατρικές εκπομπές κι εκεί πτωτάκουσα τη λέξη.

  84. Ηλεφούφουτος said

    Μαρία 76,
    «…είναι μανούλα στη συλλογισμοποίηση και στη συμπερασματοποίηση και στην αποφθεγματοποίηση…στην εντυπωσιοποίηση και πρώτος στην αδρανοποίηση κάθε θορυβοποίησης»

    Έλεγα να το πω και για την κατάχρηση του -ποίηση (άλλο σήμα κατατεθέν του αερολόγου κουλτουριάρη), όταν συζητούσαμε για την -ότητα.

    Περιγλώσσσιο 70, δεν νομίζω ότι μπορεί να διαφωνήσει κανείς με όλα αυτά γενικώς και κατ’ αρχήν. Όμως κανείς (ούτε ο Στάθης) δεν έχει αμφισβητήσει το φαινόμενο του νεολογισμού έτσι γενικά κι αόριστα
    Πιστεύω ωστόσο ότι όσο αγλωσσολόγητο είναι να πιστεύει κανείς ότι η γλώσσα δεν πρέπει να αλλάζει άλλο τόσο αγλωσσολόγητο είναι και να απαιτεί κανείς από τους φορείς της γλώσσας, τα μέλη της γλωσσικής κοινότητας, να κάθονται απαθείς και απλώς να κοιτάνε ό,τι καινόυργιο προτείνει το ένα ή το άλλο μέλος.
    Μιας και αναφέραμε τον Αριστοφάνη, είναι σαν να απαιτεί ένας ηθοποιός προκαταβολικά να μη φάει γιούχα και ντομάτες, όσο απαίσια παράσταση κι αν πρόκειται να δώσει στους άλλους.
    Αμ δεν πάει έτσι!!! Δεν είναι έτσι η ζωή!

    Μέσα στο παιχνίδι της γλωσσικής εξέλιξης είναι και η αποδοχή και η απόρριψη.
    Για κάθε νεολογισμό που επικράτησε, όπως αυτοί που αναφέρει ο Κριαράς, υπάρχουν πολλαπλάσιοι άλλοι που δεν έγιναν τελικά αποδεκτοί (πλούσια πηγή σε τέτοιους η Συναγωγή του Κουμανούδη).
    Το τελευταίο μπορεί να κυμαίνεται από την παθητική μη υιοθέτηση ώς τη βίαιη απόρριψη, όταν ο νεολογισμός συνδέεται με μια στάση ή νοοτροπία ιδιαίτερα αχώνευτη, όπως είναι η όπως-όπως μετάφραση ή η ξιπασιά.

  85. Μαρία said

    >Για κάθε νεολογισμό που επικράτησε, όπως αυτοί που αναφέρει ο Κριαράς, υπάρχουν πολλαπλάσιοι άλλοι που δεν έγιναν τελικά αποδεκτοί

    Το Μάρτιο παρακολούθησα μια εξαιρετική διάλεξη του Φ.Κακριδή με τίτλο «Γλωσσικές μόδες»
    Τα τελευταία 30 χρόνια αποδελτιώνει νεολογισμούς απο εφημερίδες, ραδιόφωνο και τιβί και επιγραφές καταστημάτων. Έτσι έχει παρακολουθήσει πότε κάποια κατηγορία, π.χ. τα σύνθετα σε -ποίηση, βρίσκονται σε έξαρση και πότε υποχωρούν.
    Οπότε κι εγώ διαβάζοντας τον Περιγλώσσιο τα ίδια σκέφτηκα αλλά βαρέθηκα τα γράψω το κατιτίς μου. Εκείνη τη δημοκρατικοποίηση π.χ. στη θέση του εκδημοκρατισμού. Το έχω δείξει κι άλλη φορά οτι με ενοχλούν οι δήθεν νεολογισμοί, αυτοί που εκτοπίζουν υπαρκτές λέξεις.

  86. Μπουκανιέρος said

    Έλα ρε Ηλεφού που κόλλησες εκεί – στο τέλος θα με κάνεις ν’αγαπήσω την εφικτότητα…

    Το ενοχλητικό (κατά τη γνώμη μου) είναι το νταηλίκι του Στάθη – σε συνδυασμό με τις όχι άπειρες γνώσεις του και την όχι τεράστια ευστροφία του, σπάει καρύδια.

  87. Froso said

    >Σε μια διαδήλωση προχτές υπήρχε και το εξής πανό: Σαρκοζί. 1.40 σύμφωνα με τα συνδικάτα. 1.80 σύμφωνα με την αστυνομία.!

    Αχ, δεν το καταλαβαονω αυτό. Τι είναι αυτά τα 1.40 και 1.80;
    Α, (φλασιά) το ανάστημά του. Καλό!
    νες πα?

  88. sarant said

    87: Ναι, το ανάστημά του! 🙂

    86: Ε, ναι.

  89. neotera said

    Μπορεί να είπε απολωλά όπως λέμε απολωλαμένα. Και τι έγινε ? Τίποτα σοβαροτερο δεν βρέθηκε να γραφτεί για τον ΚΑΡΑΤΖΑΦΥΡΕΡ, ή για άλλο ΖΗΤΗΜΑ του πολιτικού μας υπόκοσμου ? Κασιμάτης και Κοραή κάνουν τη δουλειά τους στη δούλεψη των «νταβάδων», ημείς ? ))

  90. Immortalité said

    Μα τα σοβαρά τ’ αφήνουμε σ’ αυτούς που διαθέτουν την απαραίτητηπολιτική σκέψη και τον ρέοντα λόγοκαι δεν τ’ αγγίζουμε.

  91. Χριστόφορος Κάσδαγλης said

    Φίλτατε (ούτως ή άλλως) κύριε Σαραντάκο,
    Διάβασα με μεγάλη προσοχή την παρέμβασή σας για το άρθρο μου στο ΕΨΙΛΟΝ σχετικά με τον δύσκολο μήνα Οκτώβριο και τις περιπέτειές του στο στόμα του πρωθυπουργού (και πολλών άλλων).
    Η κριτική είναι πάντα γόνιμη και καλοδεχούμενη, ιδίως αν προέρχεται από ανθρώπους με εμπεριστατωμένη άποψη. Πρέπει να πω άλλωστε ότι με εντυπωσίασε η βασική επισήμανση του σχολίου ότι η προσθήκη του «μ» στη λέξη «Οκτώβριος» αποτελεί τόσο παλιό σφάλμα, πράγμα το οποίο ομολογώ ότι δεν γνώριζα αν και παρακολουθώ συχνά την ιστοσελίδα σας. Δεν είμαι ωστόσο σίγουρος κατά πόσον αυτό είναι αρκετό για να δικαιώσει το σφάλμα του πρωθυπουργού (αν και ακυρώνει την επισήμανσή μου ότι μ’ αυτό και μ’ αυτά το λάθος παγιώνεται).
    Από την άλλη, εκλαμβάνω την παρατήρησή σας ότι το λάθος αυτό είναι μάλλον ένδειξη ελληνικότητας ως έμμεση κριτική ότι κατηγορώ τον πρωθυπουργό ως αμερικανάκι και όλα τα σχετικά. Μα, κι εγώ αυτό επισημαίνω, ότι το λάθος δεν έχει να κάνει με τη μητρική γλώσσα του πρωθυπουργού, γιατί κι εκεί λένε October και όχι Octomber.
    Η μόνη παρατήρησή σας, ωστόσο, που σίγουρα δεν έχει βάση είναι η ιδέα ότι μπορεί να μην είχα τίποτ’ άλλο για να γεμίσω τη σελίδα μου και κόλλησα σ’ ένα λαθάκι του πρωθυπουργού. Δεν ξέρω αν η επιλογή του θέματος ήταν εύστοχη ή άστοχη – εγώ πιστεύω πως ήταν εύστοχη, αλλά δέχομαι ότι αυτό είναι υποκειμενικό. Αλίμονο όμως αν δεχτούμε ότι στη σημερινή δύσκολη κοινωνική συγκυρία λείπουν τα θέματα για να γεμίσει κάποιος το χώρο μιας εβδομαδιαίας στήλης.
    Πάντα φιλικά,
    Χριστόφορος Κάσδαγλης

    Υ.Γ. Δεν βλέπω εξάλλου το λόγο που θα περνούσε κανείς τον πρωθυπουργό «γενεές δεκετάσσερις». Μονάχα τρεις χρειάζονται…

  92. Η ποιοποίηση της γλώσσας! Στάθης, 2002…

  93. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 86, λες;

    Μμμ, έχω κάποιες αμφιβολίες επ’ αυτού.

  94. Εδώ που τα λέμε, αυτό τώρα κάπως συνηγορεί υπέρ Στάθη (και ΗΦ 😉 ): Κατηγορούμενη ότι κακοποιεί την αγγλική γλώσσα, η Πέιλιν απολογήθηκε στο Τwitter τονίζοντας πως «τα αγγλικά είναι ζωντανή γλώσσα» και ότι «και ο Σαίξπηρ συνήθιζε να φτιάχνει δικές του λέξεις».

  95. εγώ πάλι είμαι και με την εφικτότητα και με το καταχωρίζω· είμαι καλά, γιατρέ μου;

  96. Α, με την εφικτότητα και εγώ έχω πειστεί, μετά από διάφορες «μελέτες σκοπιμότητας» που έχω συμπληρώσει διερωτώμενος πού κολλάει ο τίτλος…

  97. voulagx said

    #95 Σταζυμπο, μια χαρα εισαι, μην ανησυχεις. Κι εγω ειχα ενα προβλημα σχετικα με το εφικτον του καταχωρισμου, αλλα δεν επαθα τιποτα, εξακολουθω να ανηκω στους καταχωρισμενους σεσηποτες (=ΣΕΣΗμασμενοι ΠΟΤΕΣ)! Οχι θα κατσω να σκaσω! 🙂

  98. Μαρία said

    94 Το διάβασα χτες. Όχι κάπως. Καμία σχέση.

    93 Έχεις αμφιβολίες για το νταηλίκι ή για τις άπειρες γνώσεις;

  99. sarant said

    Αγαπητέ κ. Κάσδαγλη,

    Ευχαριστώ για την απάντησή σας και για τα καλά λόγια. Ομολογώ ότι μού φάνηκε υπερβολικό να αφιερώσετε όλη τη σελίδα στο λάθος του πρωθυπουργού, που άλλωστε είναι κοινότατο. Παρά το ότι πρόκειται για λάθος που γίνεται εδώ και αιώνες, δεν νομίζω ότι θα καθιερωθεί ποτέ ο ΟκτώΜβριος, θα μείνει μάλλον πάντοτε λαϊκός-προφορικός τύπος μειωμένου κύρους, ίσως μάλιστα να υποχωρήσει και η χρήση του. Άλλα «λάθη», ναι, θα καθιερωθούν.

  100. sarant said

    Στάζιμπε, ευχαριστώ για το απόσπασμα με την ποιοποίηση, δεν το είχα διαβάσει τότε που γράφτηκε.
    Είναι άραγε περιττή π.χ. η ταυτοποίηση; Ταυτίζεται με την ταύτιση; Δεν νομίζω.

  101. Το ίδιο σκεφτόμουν και γω· φυσικά και δεν είναι

  102. Dr Moshe said

    Πιθανώς δεν έχει άμεση σχέση με τη συζήτηση, όμως δεν είναι ίσως άσκοπο να αναφερθούν εδώ λίγα σχόλια και για το επίθ. λωλός / λολός. H νεότερη έρευνα δείχνει, μάλλον πειστικά, ότι η παλαιά παραγωγή από το αρχ. ὀλωλώς δεν έχει τόσο ισχυρή βάση· η μετοχή ήταν ήδη απηρχαιωμένη στους μετακλασικούς χρόνους, ενώ κατά τον μεσαίωνα συναντάται ως επί το πλείστον σε παρατηρήσεις γραμματικών και λεξικογράφων. Έχει προταθεί σε ετυμολογικές μονογραφίες η αναγωγή τού μεσν. λολός στο ταυτόσημο βενετ. lolo (επίσης ιταλ. lollo) με εκφραστικό αναδιπλασιασμό. Αν μου επιτρέπεται κάποιας μορφής πρόβλεψη, έχω τη γνώμη ότι, όταν παρουσιαστούν νέα κειμενικά στοιχεία, πιθανότερο είναι να ενισχύσουν αυτή την εκδοχή.

    Ευχαριστώ.

  103. sarant said

    Ευχαριστώ.

    Αν είναι έτσι, δεν μπορώ να μην προσέξω τη σύμπτωση, ότι και άλλες δυο παρεμφερείς λέξεις (μουρλός, ζουρλός) έχουν βενετική καταγωγή.

  104. Alfred E. Newman said

    Στη σημερινή Καθημερινή (στην έντυπη και στην ηλεκτρονική έκδοση) ο ΑΠ. ΛΑΚΑΣΑΣ ξεκινά άρθρο για την κατάσταση του μαθήματος της ιστορίας με την ακόλουθη ερώτηση:

    >Μπορεί ένας μαθητής να μπερδεύει τον Αθανάσιο Διάκο με τον Γεώργιο Μεταξά; Μάλλον θα πρόκειται για ακραία περίπτωση. Ομως είναι γεγονός ότι οι ιστορικές γνώσεις των Ελλήνων μαθητών είναι πολύ χαμηλές<

    Λέτε να αναφέρεται στον επαναστάτη του 1848 Γεώργιο Μεταξά στη Κεφαλονιά; Δεν ξέρω.

    Εκτός αν το έγραψε έτσι για να ελέγξει τα αντανακλαστικά μας και να κάνει το ερώτημα εναργέστερο. 😈

  105. sarant said

    Έτσι λέγανε κάποιοι καθηγητές μας όταν τους πιάναμε να γράφουν μαργαριτάρια στον πίνακα. Πολύ καλό εύρημα!

  106. Μαρία said

    104 Χα, χα! Στον επαναστάτη του 48 τέτοια μέρα;

    102 Ευχαριστώ. Εγώ πρέπει να το ανέφερα παραπάνω, το είχα δει νομίζω στον Κριαρά.

  107. Δυοίν κυρίοιν δουλεύειν

    @ 8

    Πάντως, το Το φιστίκι (όπως λέμε – μάλλον, ας μη γενικεύω, όπως λέω εγώ: τα «Τα Νέα», το «Το Βήμα» η [ταινία, εννοείται] «Η γέφυρα της αμαρτίας», το [βιβλίο, εννοείται] «Το νησί κάτω απ΄ τη θάλασσα») είναι στο συγκεκριμένο θέμα και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ: τα λεκτικά των συνδέσμων στο τέλος των σελίδων είναι «Προηγούμενες Καταχωρίσεις» και «Επόμενες Καταχωρήσεις»…

  108. sarant said

    Το Φιστίκι ή η WordPress, άραγε;

  109. Αν κρίνουμε από αυτό, πιθανόν η WordPress (παίζει οι δύο ιστολογιογράφοι να έχουν εμπιστευτεί τη δημιουργία των ιστολογίων τους στον ίδιο κατασκευαστή ιστοσελίδων, που έχει ένα τυποποιημένο τεμπλέητ για σκελετό -όπου υπάρχει εκ παραδρομής η διτυπία- και χτίζει πάνω σ΄ αυτό ανάλογα με τις απαιτήσεις του εκάστοτε πελάτη του)· αν κρίνουμε από αυτό, σίγουρα όχι η WordPress. Συνελόντι ειπείν, τρέχα γύρευε…

  110. sarant said

    Άρα, η διτυπία βρίσκεται στο συγκεκριμένο theme που προτείνει η WordPress ή μάλλον στην ελληνική μετάφρασή του. Εγώ όταν έφτιαξα το ιστολόγιο, διάλεξα ένα από τα έτοιμα themes χωρίς να το πολυψειρίσω, είναι η αλήθεια.

  111. Κάποια λεκτικά ανήκουν στον «κορμό» του wp και κάποια άλλα στο θέμα· αντιφάσεις συναντά κανείς και μεταξύ των δύο. Πάντως, η γλωσσική προσαρμογή γίνεται σε εθελοντική βάση, οπότε τα λάθη και οι ασυνέπειες δεν μπορούν να αποκλειστούν. Ένα που συναντάω σε πολλά θέματα είναι το: 1 σχόλειο, N σχόλια…

  112. Δύτης και Immortalite, Ροδακιό είναι, λέει, το όνομα του κτήματος, αλλά Ροδακιό τι θα πει;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: